nb0303關於基道果三者的問答《意暗除》.g2.0f
寧辨·貢噶巴大師教言集JNKP4གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་ལས་བརྩམས་པའི་དྲིས་ལན་ཡིད་ཀྱི་མུན་སེལ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ། 3-166 ༄༅། །གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་ལས་བརྩམས་པའི་དྲིས་ལན་ཡིད་ཀྱི་མུན་སེལ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ། ༄༅། །གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་ལས་བརྩམས་པའི་དྲིས་ལན་ ཡིད་ཀྱི་མུན་སེལ་ཞེས་བྱ་བ་ བཞུགས་སོ། ། ༄༅། །ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་གཞི་དབུ་མ་ལམ་དབུ་མ་འབྲས་བུ་དབུ་ མ་ལས་བརྩམས་པའི། དྲིས་ལན་ཡིད་ཀྱི་མུན་པ་སེལ་བྱེད་བཀླག་པའི་དོན་གྲུབ་ཅེས་བྱ་བ། རྒྱལ་བ་སྲས་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། ལྟ་ཡུལ་བདེན་གཉིས་གནས་ཚུལ་ལེགས་མཁྱེན་པའི། ། ཡང་དག་ལྟ་དང་རྣམ་དག་ལེགས་པའི་ལམ། ། སྒོམ་པའི་ལྷག་མཐོང་ཞི་གནས་མཐར་ཕྱིན་པའི། ། ཐུབ་དབང་སྲས་དང་བཅས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། རྒྱལ་བའི་བཀའ་དང་དྲི་མེད་བསྟན་བཅོས་ལས། ། ཇི་ལྟར་གསུང་བཞིན་གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་སོགས། ། ལེགས་པར་འབྱེད་ཅིང་མཁས་པའི་བཞེད་ཚུལ་རྣམས། ། བཀོད་དེ་འཐད་དང་མི་འཐད་དཔྱད་པའང་བྱ། ། བཤེས་གཉེན་དམ་པའི་དྲི་བར། གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་རྣམ་བཞག་ངོས་འཛིན། ཇོ་ནང་ པ་དང་། ཞ་ལུ་པའི་ལུགས་ཐ་དད། ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་ཞེས་པའང་དང་ཁྱད་པར་ཡོད་མེད། 3-167 གཞི་དབུ་མ། ལམ་དབུ་མ། འབྲས་བུ་དབུ་མ་རྣམས་དང་གཅིག་མི་གཅིག་རྣམས་ཡི་གེར་ བྲིས་ནས་མཚན་ཉིད་ལུང་དང་བཅས་པ་བསྐུར་གསུང་པ་ལ། འདི་ལ་བཞི། ཐོག་མར་གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་སོགས་ངོས་བཟུང་པ། དེ་ལ་མ་རྟོགས་ལོག་ རྟོག་ཐེ་ཚོམ་གྱི་འཁྲུལ་བ་དགག མཁས་པའི་བཞེད་ཚུལ་མདོ་ཙམ་སྨོས་ཏེ། རྒྱས་པར་གཞན་ ལས་ཤེས་བྱར་བསྟན། བརྟགས་དཔྱད་བྱས་ནས་ཆོས་ལ་འཇུག་གི་ལྷག་དད་ཙམ་གྱིས་ འཇུག་པ་མི་འཐད་པའི་ཚུལ་ལོ། ། ༄། །ཐོག་མར་གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་སོགས་ངོས་བཟུང་བ། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་གསུང་རབ་ལས། དོན་མང་པོ་ལ་གཞི་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་སྦྱར་ཏེ། མངོན་ པ་མཛོད་དུ། དེ་དག་ཉིད་དུ་གཏམ་གཞི་དང་། །ངེས་པར་འབྱུང་བཅས་གཞི་དང་བཅས། ། ཞེས་དང་། རྣམ་འགྲེལ་ངེས་སུ། ངེས་པར་འདི་ལ་གཞི་མི་འདོད། །ཅེས་པའི་སྐབས་སུ། འདུས་བྱས་ཀྱི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སུ་བཤད་དེ། དོན་བྱེད་ནུས་པའི་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ རོ། །ཡུམ་གྱི་མདོ་དང་། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དུ། ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ཅེས་པ་འཕགས་སེང་ སོགས་ཀྱིས་གཞི་ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་སྟེ། །གཞི་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཐམས་ཅད་ཅེས་ འཆད་དེ། །མི་རྟག་སྟོང་བདག་མེད་སོགས་ཁྱད་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་ནམ་ཆོས་ཅན་ཡིན་པས་ གཞི་ཞེས་དགོངས་སོ། །ཡང་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དུ། གཞི་ཤེས་པ་ཡི་བྱེ་བྲག་རྣམས། །ཞེས་ པར་གཞི་ནི་དམིགས་པ་སྟེ། འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ལ་སོགས་པའོ། །ཞེས་ཤཱནྟི་པ་ སོགས་འཆད་དེ། རྟོག་པས་རྟག་སོགས་སུ་སྒྲོ་འདོག
【現代漢語翻譯】 寧辨·貢噶巴大師教言集JNKP4，名為《基於基、道、果的問答——遣除心之黑暗》。 3-166 《基於基、道、果的問答——遣除心之黑暗》 《基於基、道、果的問答——遣除心之黑暗》 《基於觀、修、行、果，基、道、果，基中觀、道中觀、果中觀所作的問答——遣除心之黑暗，讀之即成就》 向所有勝者及其眷屬頂禮！ 善知見境二諦實相者， 真實正見與清凈妙道， 圓滿寂止勝觀之禪修， 向能仁及其眷屬頂禮！ 如來教言與無垢論典中， 如所說般基道果等法要， 善加辨別智者之宗見， 兼述應理與否作觀察。 具德上師垂問：基、道、果之體性認知，覺囊派與夏魯派之宗義各異，觀、修、行、果之間有無差別？ 3-167 基中觀、道中觀、果中觀是否一體？請以文字記錄，附帶定義與教證。 對此分為四部分：首先，認知基、道、果等；其次，破除對此的未解、錯解與懷疑；再次，略述智者之宗義，詳述則指示從他處學習；最後，闡述應通過考察辨析而入佛法，不應僅憑盲信。 首先，認知基、道、果等。 第一，通常在經論中，許多事物都冠以『基』之名。如《俱舍論》中說：『彼等即是語之基，以及定生與基俱。』又如《釋量論》中說：『定於此非基。』此處是指，『基』被解釋為有為法的名稱，因為它是具有作用能力的實體。在《般若經》和《現觀莊嚴論》中，『一切種智』是指聖者等通達一切基，即通達基——蘊、界、處的一切法。因此，『基』是指無常、空性、無我等特性的所依或法相。此外，《現觀莊嚴論》中說：『基智之差別。』此處『基』是指所緣，即聖者的四聖諦等。香提巴等人如此解釋，因為分別念會執著常等。
【English Translation】 Collected Teachings of Ngorchen Kunga Zangpo JNKP4, titled 'Questions and Answers on the Ground, Path, and Fruition - Dispelling the Darkness of the Mind'. 3-166 'Questions and Answers on the Ground, Path, and Fruition - Dispelling the Darkness of the Mind' 'Questions and Answers on the Ground, Path, and Fruition - Dispelling the Darkness of the Mind' 'Questions and Answers based on View, Meditation, Conduct, and Result; Ground, Path, and Fruition; Ground Madhyamaka, Path Madhyamaka, and Fruition Madhyamaka - Dispelling the Darkness of the Mind, Achieving Meaning by Reading' I prostrate to all the Victorious Ones and their retinues! Those who perfectly understand the reality of the Two Truths of objects, The correct view and the pure, excellent path, The ultimate completion of meditative calm abiding and insight, I prostrate to the Sage and his retinue! From the words of the Victorious Ones and the stainless treatises, As spoken, the Ground, Path, and Fruition, etc., Well distinguishing the tenets of the wise, And examining what is reasonable and unreasonable. The venerable spiritual friend asked: The identification of the Ground, Path, and Fruition, the systems of the Jonangpas and the Shalupas are different. Are there differences between View, Meditation, Conduct, and Result? 3-167 Are the Ground Madhyamaka, Path Madhyamaka, and Fruition Madhyamaka the same or different? Please write it down with definitions and scriptural citations. This has four parts: First, identifying the Ground, Path, and Fruition, etc.; Second, refuting the misunderstandings, wrong understandings, and doubts about them; Third, briefly mentioning the tenets of the wise, and indicating that the details should be learned from elsewhere; Finally, explaining that one should enter the Dharma through examination and analysis, and not just through blind faith. First, identifying the Ground, Path, and Fruition, etc. First, in general, in the scriptures, many things are given the name 'Ground'. For example, in the Abhidharmakosha, it says: 'These are the basis of speech, and definitely arising with the basis.' And in the Pramanavarttika, it says: 'Definitely, this is not considered a basis.' Here, 'Ground' is explained as a name for conditioned phenomena, because it is a substance with the ability to perform a function. In the Prajnaparamita Sutra and the Abhisamayalankara, 'All-Knowingness' refers to the Aryas, etc., who know all the Grounds, that is, all the phenomena of the Grounds - aggregates, elements, and sources. Therefore, 'Ground' refers to the support or characteristic of impermanence, emptiness, selflessness, etc. Furthermore, in the Abhisamayalankara, it says: 'The distinctions of the Ground Knowledge.' Here, 'Ground' refers to the object, that is, the Four Noble Truths of the Aryas, etc. Shantipa and others explain it this way, because conceptual thought clings to permanence, etc.
ས་པའི་གཞི། མི་རྟག་སོགས་སུ་ཤེས་ པར་བྱ་བའི་གཞི། མི་རྟག་བདག་མེད་སོགས་ཁྱད་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་ནམ་ཆོས་ཅན་རྣམས་ ཀྱི་རྟེན་ཡིན་པས་གཞི་ཞེས་བྱའོ། །རྒྱུད་བླ་མའི་འགྲེལ་བར། ཆོས་མངོན་པའི་མདོའི་ལུང་ དྲངས་པར། ཐོག་མ་མེད་དུས་ཅན་གྱི་ཁམས། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་གནས་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཡོད་ པས་ན་འགྲོ་ཀུན་དང་། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ་པ་ཡིན། །ཞེས་པའི་དོན། ཐོག་མ་མེད་པའི་ 3-168 དུས་ཅན་ཁམས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ལ་བཤད་ནས། གནས་ཞེས་པ་གཞི་དང་ རྟེན་ལ་གསུངས་ཏེ། འགྲེལ་བར། ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་གནས་ཡིན་ཏེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཇི་སྐད་ དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེའི་སླད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ནི། འབྲེལ་བ་རྣམ་པར་ དབྱེ་བ་མེད་པ་བྲལ་མི་ཤེས་པ། འདུས་མ་བྱས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་གནས་དང་གཞི་དང་རྟེན་ ལགས་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ནི། མ་འབྲེལ་པ་རྣམ་པར་ དབྱེ་བ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་ཅན་བྲལ་ཤེས་པ། འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཡང་གཞི་དང་ གནས་དང་རྟེན་ལགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ་ཞེས་དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོའི་ལུང་དྲངས་ སོ། །ལང་ཀར་གཤེགས་པར། ས་རྣམས་སྣ་ཚོགས་ཀུན་གཞི་སྟེ། །བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ དགེ་བའང་དེ། །སྙིང་པོ་དེ་ལ་ཀུན་གཞིའི་སྒྲས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་སྟོན་པར་མཛད། ། སྙིང་པོ་ཀུན་གཞིར་བསྟན་པ་ཡང་། །བློ་ཞན་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཤེས་སོ། །ཞེས་བདེ་གཤེགས་ སྙིང་པོ་ཀུན་གཞིར་གསུངས། ཡང་སྔར་གྱི་མདོ་ལུང་དེའི་དོན་ཐེག་བསྡུས་སུ། ཁམས་ཀྱི་ དོན་རྒྱུའམ་རྟེན་དུ་མཛད་ནས། ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་ཡ་གྱལ་མ་བསྒྲིབ་ལུང་མ་བསྟན་རྣམ་པར་ སྨིན་པའི་རྣམ་ཤེས་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་དེ་ལ་ཀུན་གཞིར་གསུངས་ཏེ། དེ་དགེ་མི་དགེའི་ བག་ཆགས་བསྒོ་བའི་གཞི་ཡིན་པ་དང་། ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་བྱང་གི་ས་བོན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་འགྲེལ་དུ། བརྡའི་བྱེ་བྲག་རྟོགས་པ་པོའི། །འདོད་པའི་རྗེས་ སུ་བྱེད་པའི་གཞི། །ཞེས་སྒྲའི་བརྗོད་བྱ་ལའང་གཞིར་བཤད་དེ། སྒྲ་འཇུག་པའི་རྟེན་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་དང་། བརྡ་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲས་གོ་བར་བྱེད་པའི་གནས་ཡིན་པས་སོ། །ཡང་གང་ ལས་ཡན་ལག་རྣམས་གྱེས་ཤིང་འབྱུང་བའི་རྟེན་ནམ་རྩ་བ་ལྟ་བུ་ལ་ཡང་གཞི་ཞེས་བཤད་ དེ། དབུས་མཐར་གནས་ཀྱི་གཞིའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་ལག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡན་ལག་གི་རྟེན་ ཁོག་པ་ལ་གཞིར་བཤད་པ་དང་། འདུལ་བ་འོད་ལྡན་ལས། གཞི་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་ 3-169 བའི་སྡེ་བ་ཞེས་པའི་དོན་འཆད་པའི་སྐབས་སུ་སྡེ་བ་གཞན་རྣམས་སྡེ་བ་དེ་ལས་གྱེས་པས་ གཞི་ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་དང་། ཡང་བོད་དུ་འགྱུར་བའི་ལུང་སྡེ་བཞིར་གྲགས་པའི་འདུལ་བ་ གཞི་ལྟ་བུ། དེའི་ནང་གི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅི་རིགས་པ་གཏན་ལ་འ
【現代漢語翻譯】 地的基礎（ས་པའི་གཞི།），理解為無常等的基礎。 作為無常、無我等特性的所依或有法的基礎，因此稱為『基礎』。 在《寶性論》的註釋中，引用了《阿毗達磨經》的經文：『無始時來界（ཐོག་མ་མེད་དུས་ཅན་གྱི་ཁམས།），是諸法之所依（ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་གནས་ཡིན་ཏེ།），因彼存在故，一切有情（འགྲོ་ཀུན་དང་།），皆得涅槃果（མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ་པ་ཡིན།）。』 其含義是：無始時來的界，指的是如來藏（དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ།），『所依』指的是基礎和所依。 註釋中說：『是諸法之所依』，正如所說：『世尊，因此，如來藏是，不可分離、不可分割、無為法的所依和基礎。世尊，如來藏是，可分離、可分割、有為法的所依和基礎。』 如是《華鬘經》中引證。 在《楞伽經》中：『諸地是雜染藏識（ས་རྣམས་སྣ་ཚོགས་ཀུན་གཞི་སྟེ།），善逝藏亦是（བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དགེ་བའང་དེ།）。于彼藏識中（སྙིང་པོ་དེ་ལ་ཀུན་གཞིའི་སྒྲས།），如來如是說（དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་སྟོན་པར་མཛད།）。藏識說為藏（སྙིང་པོ་ཀུན་གཞིར་བསྟན་པ་ཡང་།），劣慧不能解（བློ་ཞན་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཤེས་སོ།）。』，如是說善逝藏即是藏識。 又，先前經文的含義在《攝大乘論》中，將『界』的含義作為因或所依，即八識中的無覆無記異熟識，也就是一切種子識，稱為藏識。因為它是善與非善習氣增長的基礎，也是煩惱和清凈一切種子的所依。 在《釋量論》中：『言詞差別解了者（བརྡའི་བྱེ་བྲག་རྟོགས་པ་པོའི།），隨欲而行之基礎（འདོད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་གཞི།）。』，如是說聲音的所詮也是基礎，因為它是聲音存在的所依，也是依靠言詞來理解聲音含義之處。 此外，從其分離出各支分並生起的所依或如根基者，也稱為基礎。如《中邊分別論》中，將身體作為手等支分的所依，稱為『住的基礎之空性』。在《毗奈耶光鬘論》中，在解釋『一切有部（གཞི་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་སྡེ་བ་）』的含義時，說其他部派從此部派分離出來，因此稱為『基礎』。又如翻譯成藏文的四部律藏，如同基礎一般，其中任何情況下的法都確定下來。
【English Translation】 The basis of earth (ས་པའི་གཞི།) is understood as the basis of impermanence, etc. It is called 'basis' because it is the support of impermanence, selflessness, and other characteristics, or the support of all phenomena. In the commentary on the Uttaratantra, quoting the Agama Sutra: 'The realm of beginningless time (ཐོག་མ་མེད་དུས་ཅན་གྱི་ཁམས།) is the abode of all dharmas (ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་གནས་ཡིན་ཏེ།). Because it exists, all beings (འགྲོ་ཀུན་དང་།) attain Nirvana (མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ་པ་ཡིན།)'. The meaning is: the realm of beginningless time is explained as the Tathagatagarbha (དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ།), and 'abode' is said to be the basis and support. The commentary says: 'It is the abode of all dharmas', just as it is said: 'Bhagavan, therefore, the Tathagatagarbha is the inseparable, indivisible, and unconditioned abode and basis of all dharmas. Bhagavan, the Tathagatagarbha is the separable, divisible, and conditioned basis and abode of all dharmas.' Thus, the Garland Sutra is quoted. In the Lankavatara Sutra: 'The various lands are the Alaya-vijnana (ས་རྣམས་སྣ་ཚོགས་ཀུན་གཞི་སྟེ།), the Sugata-garbha is also that (བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དགེ་བའང་དེ།). In that garbha (སྙིང་པོ་དེ་ལ་ཀུན་གཞིའི་སྒྲས།), the Tathagatas teach (དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་སྟོན་པར་མཛད།). The garbha is taught as the Alaya (སྙིང་པོ་ཀུན་གཞིར་བསྟན་པ་ཡང་།), but the dull-witted do not understand (བློ་ཞན་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཤེས་སོ།)'. Thus, the Sugata-garbha is said to be the Alaya-vijnana. Furthermore, the meaning of the previous sutra is that in the Abhidharmasamuccaya, the meaning of 'realm' is taken as the cause or support, that is, the eighth consciousness, the unconditioned and unspecified Vipaka-vijnana, which is the storehouse of all seeds, is called the Alaya-vijnana. Because it is the basis for the growth of good and non-good habits, and it is the support of all seeds of affliction and purification. In the Pramanavarttika: 'For those who understand the distinctions of language (བརྡའི་བྱེ་བྲག་རྟོགས་པ་པོའི།), the basis for acting according to desire (འདོད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་གཞི།)'. Thus, the expressed object of sound is also explained as the basis, because it is the support for the existence of sound, and it is the place where the meaning of sound is understood by relying on language. Moreover, that from which the limbs separate and arise, the support or root, is also called the basis. For example, in the Madhyantavibhaga, the body is called the basis of the limbs such as the hands, and it is called the 'emptiness of the basis of abiding'. In the Vinayavibhanga, when explaining the meaning of 'Sarvastivada (གཞི་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བའི་སྡེ་བ་)', it is said that other schools separated from this school, therefore it is called 'basis'. Furthermore, the four Vinaya Pitakas translated into Tibetan are like a basis, and the Dharma in any situation within them is determined.
བེབས་པ་རྣམ་འབྱེད་ དང་ཕྲན་ཚེགས་ལྟ་བུ་དེ་ལས་འཕྲོས་པའི་ཡན་ལག་དང་། དེ་འདུལ་བའི་གཞིའམ་མ་མོ་ཡིན་ པས་འདུལ་བ་གཞི་ཞེས་བཤད་པ་ལྟ་བུའོ། །དེས་ན་གནས་དང་གཞི་དང་རྟེན་གྱི་མིང་གི་རྣམ་ གྲངས་སུ་དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོ་དང་། ཐེག་བསྡུས་སོགས་སུ་བཤད་དོ། །གསང་བ་འདུས་པའི་ རྒྱུད་སོགས་སུ། རྒྱུད་ནི་རྒྱུན་ཆགས་ཞེས་བྱ་སྟེ། །རྒྱུད་དེ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འགྱུར། །གཞི་དང་ རང་བཞིན་ཉིད་དང་ནི། །མི་འཕྲོག་པ་ཡི་རབ་དབྱེ་ལས། །རང་བཞིན་རྣམ་པ་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། ། དེ་བཞིན་མི་འཕྲོག་འབྲས་བུའོ། །གཞི་ནི་ཐབས་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། །གསུམ་གྱིས་རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ བསྡུས་པའོ། །ཞེས་རྒྱུའི་རྒྱུད་གཞིའམ་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད། འབྲས་བུའི་རྒྱུད་གསུམ་དུ་བཤད་དོ། ། བླ་མའི་མན་ངག་ལ་ལྟོས་ཏེ་དང་པོ་གཉིས་གོ་ལོག་སྟེ་བསྟན་པའམ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ལྟར་ན། ཐབས་སམ་ལམ་དེ་འབྲས་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱུ་བྱེད་པས་གཞིའི་རྒྱུད་ཅེས་བཤད་དུ་རུང་ངོ་། ། དེ་ལྟར་ན་སྔར་གཞི་ཞེས་བཤད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་། ཐད་ཀ་ཐད་ཀར་གཞིའི་ གོ་ཆོད་ལ་དབུ་མ་པའི་གྲུབ་མཐའི་སྐབས་སུ་བསྟན་པའི་མཐར་ཐུག་གི་གཞི་དང་། རྒྱུད་དུ་ གསུངས་པའི་རྒྱུའི་རྒྱུད་མཐར་ཐུག་པ་ནི། སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ དགོངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས། རྒྱུད་ནི་རྒྱུན་ཆགས་ཞེས་བྱ་སྟེ། །འཁོར་བ་རྒྱུད་དུ་བརྗོད་པར་ བྱ། །ཞེས་ཏེ། འདིར་འཁོར་བ་མཚན་ཉིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཁོར་བའི་ཆོས་ཉིད་དྲི་བཅས་དེ་ བཞིན་ཉིད་ལ་དགོངས་ཏེ་འདི་ལྟ་བུ་གསུངས་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། མདོ་ལས། མ་རིག་པ་ ནི་བྱང་ཆུབ་པོ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་དོན་མདོ་རྒྱན་དུ། མ་རིག་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་ བྱང་ཆུབ་པོ་ཞེས་སོགས་སུ་དགོངས་པ་བླངས་ནས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་སེམས་ 3-170 གྱི་ཆོས་ཉིད་དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ཀུན་གཞི་ཡིན་ཏེ། ཁོ་རྒྱུའམ་རྟེན་དུ་ཡོད་པའི་སྟོབས་ ཀྱིས་འདུས་བྱས་མ་བྱས་ཀྱི་ཟག་མེད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཐོབ་ཅིང་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་དང་། ཀུན་ནས་ ཉོན་མོངས་པ་དང་མི་དགེ་བའི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ལ་བསྒོས་ཤིང་ གནས་ལ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཡང་དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་བརྟེན་ཏེ། དེའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས་ཉོན་ཐམས་ཅད་ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་ལ་བརྟེན། ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་དེ་དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུད་བླ་ལས། དེ་ བཞིན་ཕུང་པོ་ཁམས་དབང་རྣམས། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་དག་ལ་གནས། །ལས་དང་ཉོན་ མོངས་ཚུལ་བཞིན་མིན། །ཡིད་ལ་བྱེད་ལ་རྟག་ཏུ་གནས། །ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་ཡིད་བྱེད་ནི། ། སེམས་ཀྱི་དག་པ་ལ་རབ་གནས། །ཞེས་སོ། །གནས་ཞེས་པའི་དོན་ནི་རྟེན་དུ་གྱུར་པས་དེ་ མེད་ན་མི་འབྱུང་བ
【現代漢語翻譯】 例如，將『分別』（beb pa nam jé）和『細微』視為由此衍生的分支，並且因為它是調伏的基礎或母體，所以被稱為『調伏基礎』。因此，在《華鬘經》（dpal phreng gi mdo）和《攝大乘論》（theg bsdus）等經論中，將『處』（gnas）、『基礎』（gzhi）和『所依』（rten）作為同義詞列出。在《密集金剛續》（gsang ba 'dus pa'i rgyud）等續部中說：『續』意為『連續』，續有三種變化：基礎、自性以及不奪之差別。自性是因，不奪是果，基礎是方便。這三者概括了續的含義。』這裡將因之續、基礎或方便之續、果之續分為三種。 如果參考上師的口訣，最初的兩種順序顛倒，或者按照字面意思理解，那麼可以說，方便或道是果續之因，因此被稱為『基礎之續』。 這樣，先前所說的所有『基礎』，都可以直接理解為『基礎』。而在中觀宗的宗義中，所說的究竟基礎，以及續部中所說的究竟因之續，指的是具有染污的心性——如來藏（de bzhin nyid）。如《金剛頂經》（rdo rje rtse mo）所說：『續』意為『連續』，輪迴被稱為『續』。』這裡所說的輪迴並非指有相之輪迴，而是指輪迴的染污心性——如來藏。類似這樣的說法還有很多。例如，經中說：『無明即是菩提』等等。在《現觀莊嚴論》（mdo rgyan）中，將『無明之如來藏即是菩提』等作為密意來解釋。 如此，具有染污的心性——如來藏即是阿賴耶識（kun gzhi），因為憑藉其作為因或所依的力量，可以獲得和正在獲得有為和無為的無漏功德。並且，所有的遍行煩惱和不善習氣都薰染在阿賴耶識中，而阿賴耶識又依賴於具有染污的如來藏，因為它的如來藏就是那個。此外，所有的有漏業和煩惱都依賴於非理作意，而非理作意又依賴於具有染污的如來藏。《寶性論》（rgyud bla）中說：『如是蘊、界、處、根，處於業和煩惱中，業和煩惱恒時處於非理作意中，非理作意則安住於心之清凈中。』所謂『處』的含義，是指作為所依，沒有它就不會產生。
【English Translation】 For example, 'differentiation' (beb pa nam jé) and 'subtleties' are considered branches derived from it, and because it is the basis or mother of taming, it is called 'basis of taming'. Thus, in scriptures such as the Garland Sutra (dpal phreng gi mdo) and the Summary of the Great Vehicle (theg bsdus), 'place' (gnas), 'basis' (gzhi), and 'support' (rten) are listed as synonyms. In the Guhyasamaja Tantra (gsang ba 'dus pa'i rgyud) and other tantras, it is said: 'Tantra' means 'continuous', and the tantra changes in three ways: basis, nature, and the distinction of non-stealing. Nature is the cause, non-stealing is the result, and basis is the means. These three summarize the meaning of the tantra.' Here, the tantra of cause, the tantra of basis or means, and the tantra of result are divided into three. If we refer to the oral instructions of the lama, the first two are reversed, or if we understand it literally, then it can be said that the means or path is the cause of the result tantra, so it is called the 'tantra of the basis'. In this way, all the 'bases' previously mentioned can be directly understood as 'bases'. And in the context of the Madhyamaka school's tenets, the ultimate basis taught, and the ultimate cause tantra mentioned in the tantras, refer to the nature of mind with defilements—the Tathagatagarbha (de bzhin nyid). As the Vajrasekhara Sutra (rdo rje rtse mo) says: 'Tantra' means 'continuous', and samsara is called 'tantra'. 'Here, samsara does not refer to conditioned samsara, but to the defiled nature of samsara—the Tathagatagarbha. There are many other similar statements. For example, the sutra says: 'Ignorance is enlightenment,' etc. In the Ornament of Realization (mdo rgyan), 'the Tathagatagarbha of ignorance is enlightenment,' etc., is taken as the intended meaning. Thus, the nature of mind with defilements—the Tathagatagarbha—is the Alaya (kun gzhi), because by the power of its being the cause or support, one can obtain and is obtaining the unconditioned virtues of conditioned and unconditioned phenomena. And all the pervasive afflictions and negative imprints are imprinted in the Alaya-vijnana (kun gzhi rnam shes), and the Alaya-vijnana depends on the defiled Tathagatagarbha, because its Tathagatagarbha is that. Furthermore, all the contaminated actions and afflictions depend on inappropriate attention, and inappropriate attention depends on the defiled Tathagatagarbha. The Uttaratantra (rgyud bla) says: 'Thus, aggregates, elements, realms, and faculties reside in actions and afflictions. Actions and afflictions always reside in inappropriate attention, and inappropriate attention abides in the purity of mind.' The meaning of 'place' is that it becomes a support, without which it would not arise.
འི་རྟེན་ཡིན་གྱི། སྔར་མེད་གསར་དུ་བསྐྱེད་པ་ལྟ་བུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མཁའ་ ལ་རླུང་བརྟེན་དེ་ལ་ཆུ་ཡི་ཕུང་པོ་བརྟེན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་དྲི་ བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་རྒྱུད་སྡེར་གསུངས་པའི་རྒྱུའི་རྒྱུད་ཀྱང་ཡང་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་དག་ པའི་ལམ་གྱི་རྟོགས་པ་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བའི་རྟེན་བྱེད་ཅིང་། བྲལ་འབྲས་ཆོས་སྐུ་ འཐོབ་པའི་རྒྱུ་བྱེད་པས་རྒྱུ་ཡང་ཡིན། དུས་ནམ་ཡང་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་རང་བཞིན་འགྱུར་ མེད་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར་རྒྱུད་དེ། རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ནི་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་འཇུག་པའི་དོན་ལ། རྒྱུད་ དང་རྒྱ་འགྲེལ་དྲི་མེད་རྣམས་ལས་གསུངས་སོ། །དེ་ཉིད་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་རིགས་ ཀྱང་ཡིན་ཏེ། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པས་རིགས་ཞེས་བྱ་སྟེ། རིགས་ཀྱི་སྒྲ་ནི་འདིར་ རྒྱུའི་དོན་ལ་བཤད་དེ། མང་དོགས་པས་མདོར་བསྡུས་པའོ། །གཞིའི་སྐབས་སོ།། །། ལམ་ལ་སྤྱིར་ཡང་དག་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་ལམ། ལོག་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་ལམ། མ་ ངེས་པའི་ལམ་སོགས་དུ་མ་བཤད་ཀྱང་། འདིར་བྱང་ཆུབ་གསུམ་གྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ལམ་རྣམ་ 3-171 དག་ངོས་བཟུང་ན། ཐེག་པ་གསུམ་ཀྱི་ཐར་བ་ཆ་མཐུན་གྱི་དགེ་བའི་ངོ་བོར་གྱུར་བའི་ཚོགས་ ཀྱི་ལམ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་དང་། རྒྱུད་སྡེ་ཟབ་མོར་བསྟན་པའི་རིམ་གཉིས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ཡན་ ལག་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཏེ། འདིར་བྲི་བའི་སྤོབས་པ་ཡོད་མོད་ཀྱིས་གྲགས་ཆེ་བས་མ་ བཀོད་དོ། ། འབྲས་བུ་ལ་རྣམ་པར་དག་པའི་ལམ་བསྒོམ་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཡོན་ཏན་ བརྒྱ་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་སོགས་དང་། མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤངས་རྟོགས་ མཛད་པ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཏེ་གྲགས་ཆེ་བས་མ་བཀོད་དོ། ། དེ་ལྟར་ན་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་ལུང་དང་བཅས་པ་དགོས་གསུངས་པ་ལ། གསུང་རབ་དགོངས་འགྲེལ་དང་བཅས་པ་རྣམས་སུ་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་། སྤྱིའི་མཚན་ ཉིད་ཞེས་དང་། རང་བཞིན་གྱི་མཚན་ཉིད་དང་། རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཞེས་དང་། རིགས་པའི་བསྟན་འཆོས་སུ་མ་{ཁྱབ་}ཁྱབ་ཆེས་མི་སྲིད་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་ བཤད། དེ་རྣམས་ནི་མཚོན་པར་བྱེད་པས་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱ་ཞིང་། དེ་རྣམས་ཀྱིས་མཚོན་ པའི་གཞིའི་མཚོན་པར་བྱ་བས་མཚོན་བྱའམ་མཚན་གཞི་ཞེས་སྐད་དོད་གཅིག་ལོ་ཙཱ་བས་ གཉིས་སུ་བསྒྱུར་བར་སྣང་ནའང་། བོད་སྔ་རབས་པ་མང་པོས་མཚོན་བྱ་དང་མཚན་གཞི་ལ་ སྤྱི་བྱེ་བྲག་གི་ཁྱད་ཕྱེད། མཚན་ཉིད་ཅེས་པ་སྐྱོན་གསུམ་དང་བྲལ་བའམ་རིགས་མི་མཐུན་ ལས་འབྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ན་ལ་བྱས། མཚན་མཚོན་གྱི་སྦྱོར་བ་ཞེས་པ་ཐལ་རང་གི་ སྦྱོར་བ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་གསུམ་པ་བཟོས། མཚོན་བྱ་ལ་ཐ་སྙད་དམ་ཐ་སྙད་བྱར་རུང་ ངེས་པར་སྦྱོར་དགོས་ཞེས་པ་ལ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་མཛད་པས་
【現代漢語翻譯】 是所依，而不是像以前沒有的全新創造。正如所說：『空中依賴風，風上依賴水』等等。同樣，有垢染的真如也是續部中所說的因之因，也是清凈道的證悟由低到高增長的所依，是獲得離系果法身之因，所以也是因。因為任何時候都無有間斷地安住于自性不變之中，所以是續。續的意義是無有間斷地相續。續和廣釋無垢等經中都這樣說過。它也是自性安住的種姓，因為如前所說是因，所以稱為種姓。種姓的詞語在這裡是作為因的意義來解釋的，因為內容很多，所以簡略地概括了。這是關於基的章節。 關於道，一般會講決定為正道的道，決定為邪道的道，不決定的道等等很多種。但在這裡，如果確定是作為三種菩提之因的清凈道，那麼就是三乘解脫分位相同的善的自性所形成的資糧道等五道，以及續部深奧所開示的具有支分的次第二瑜伽。雖然這裡有書寫的勇氣，但因為廣為人知，所以沒有列出。 關於果，有修習清凈道時所獲得的功德百千等果，以及最終的果位——具有斷證事業的佛果。這些都廣為人知，所以沒有列出。 如此，關於基、道、果的體性，需要具備經文等。經文中說，包括經文及其註釋在內，有自相、共相，自性相、差別相，以及在理性的論著中，有不遍、太遍、不可能三者皆無的體性。這些是作為能詮釋的體性，而這些所詮釋的基的能詮釋，被稱為所詮或體基，雖然一個梵語詞被譯師翻譯成兩個詞，但許多早期藏族人區分了所詮和體基的共相和自相。體性一詞僅指遠離三種過失或區分不同種類的體性。能詮和所詮的結合，除了自他結合之外，還創造了第三種。必須將『所詮』一詞與『名言』或『可立為名言』結合使用等等，他們作了這樣的區分。
【English Translation】 It is the basis, not like a brand new creation that never existed before. As it is said: 'Air relies on space, and a mass of water relies on air,' and so on. Similarly, the defiled Suchness is also the cause of the cause mentioned in the Tantras, and it is also the basis for the increasing realization of the pure path from low to high, and it is the cause for obtaining the Fruitional Dharmakaya, so it is also the cause. Because it always abides in its unchanging nature without interruption, it is the continuum. The meaning of continuum is to continue without interruption. This is stated in the Tantras and extensive commentaries such as the Immaculate. It is also the lineage that abides in its own nature, because it is the cause as mentioned before, so it is called lineage. The word lineage is explained here as the meaning of cause, and because there is a lot of content, it is briefly summarized. This is the chapter on the Ground. Regarding the path, in general, many kinds of paths are discussed, such as the path that is determined to be the correct path, the path that is determined to be the wrong path, and the path that is not determined, and so on. But here, if we identify the pure path that is the cause of the three Bodhis, then it is the five paths such as the path of accumulation, which is the nature of virtue common to the liberation of the three vehicles, and the two stages of yoga with limbs, which are taught in the profound Tantras. Although there is the courage to write here, it is not listed because it is well known. Regarding the fruit, there are the fruits such as the hundreds and thousands of qualities obtained during the practice of the pure path, and the ultimate fruit, the Buddhahood with its abandonment, realization, and activities. These are well known, so they are not listed. Thus, regarding the characteristics of the Ground, Path, and Fruit, it is necessary to have scriptures and so on. The scriptures say that, including the scriptures and their commentaries, there are the self-characteristic, the common characteristic, the nature-characteristic, the differentiating characteristic, and in the rational treatises, there is the characteristic that is free from the three impossibilities of non-pervasion, over-pervasion, and impossibility. These are called characteristics because they represent, and the representation of the Ground that is represented by these is called the representable or the ground of characteristics, although one Sanskrit word is translated into two words by the translators, many early Tibetans distinguished the common and self-characteristics of the representable and the ground of characteristics. The term 'characteristic' refers only to the characteristic that is free from the three faults or distinguishes different kinds. The combination of the representer and the represented is created as a third, other than the combination of self and other. It is necessary to combine the word 'representable' with 'convention' or 'suitable for establishing as convention,' and so on, they made such distinctions.
དེང་སང་བར་དུ་ཡང་ཕལ་ ཆེར་དེ་བཞིན་དུ་འདོད་མོད། མཚན་ཉིད་ཅེས་པ་དང་། མཚོན་བྱེད་ཅེས་པ་དང་། མཚོན་བྱ་ མཚན་གཞི་ཐ་སྙད་ཅེས་དང་། མཚོན་ཞེས་སོགས་ཀྱི་ཚིག་གི་དོན་ལ་བློ་རྩེ་གཏད་ས་ཅུང་ཟད་ 3-172 ཙམ་ཡང་མེད་པར་ཁྱི་སྐད་ལ་རྒྱུག་པ་འབའ་ཞིག་སྣང་སྟེ། མཚན་ཉིད་པར་ཁས་འཆེ་བ་ཕལ་ ཆེར་གྱིས། མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་པར་གྲགས་པ་འདི་ཨེ་མའོ། །དེ་བཞིན་དུ་མི་རྟག་བདག་མེད་ སོགས་སྤྱི་མཚན་ཡིན་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ཞེས་དང་། དོན་བྱེད་ནུས་ཤིང་རང་རྐྱ་ཐུབ་ པའི་བུམ་པ་ལྟ་བུ་རང་མཚན་ཡིན་རང་གི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་ཞེས་འདོད་པའང་བཞད་གད་ ཀྱི་གནས་སོ། །དེས་ན་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། གཞི་དེ་ཇི་ལྟར་གནས་པ་ལྟར་ གྱི་གནས་ལུགས་གཞི་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་དེའི་མཚན་ཉིད་དེ། མི་རྟག་པ་འདུས་བྱས་ སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ལྟ་བུ་རང་བཞིན་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །བུམ་པ་ལྟ་བུའི་ཆོས་གཅིག་ ཀ་བ་ལ་སོགས་པའི་བུམ་པ་མ་ཡིན་{པ}ཐམས་ཅད་ལས་ལྡོག་པའི་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པ་དུ་མ་ ལྟ་བུ། རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ་སྒྲས་བརྗོད་ཚུལ་རྣམ་རྟོག་གི་ཞེན་ཚུལ་ལ་ལྟོས་ནས་ བཞག་པ་ཡིན་པས་རྟོག་ངོར་ཤེས་བྱ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་བདག་མེད་སོགས་ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་ ལ་སྤྱི་ཁྱབ་ཏུ་ཡོད་པའི་ཆོས་ཡིན་པས་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་དམ་རང་བཞིན་ཏེ་ཆོས་ཅན་ཐམས་ ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཡིན་པས་རང་བཞིན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡང་ཡིན་ནོ། །རླན་ཞིང་གཤེར་བ་ ཆུ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པས་ཆུའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དེ་སྔར་ལྟར་རང་བཞིན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ ནོ། །དེ་ཉིད་དེའི་རིགས་མི་མཐུན་ལས་འབྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་དམ་སྐྱོན་གསུམ་ལས་གྲོལ་ བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་མཚོན་པར་བྱེད་པས་མཚན་ཉིད་དེ། མཚོན་ཞེས་ པ་གོ་བའམ་རྟོགས་སམ་ཤེས་ཟེར་བའི་དོན་ཡིན། དཔེར་ན་ཤེས་པར་བྱེད། གོ་བར་བྱེད། རྟོགས་པར་བྱེད་པས་མཚན་ཉིད་ཅེས་པའི་བརྡ་བྱས་པ་ཡིན། གོ་བའམ་ཤེས་པར་བྱེད་ཚུལ་ མང་བོ་ཡོད་པས་མཚན་ཉིད་ཅེས་པ་མང་པོ་ལ་བཤད་དེ། ཆོས་ཐ་དད་པ་མང་པོ་ཐུན་མོང་ དུ་ཤེས་པར་བྱེད་པས་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད། ཆོས་སོ་སོ་བ་རང་རང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་བྱེད་པ་ རང་གི་མཚན་ཉིད། རང་རང་གནས་ཚུལ་ལྟར་གྱི་གནས་ལུགས་དེ་དང་དེར་ཤེས་པར་བྱེད་ 3-173 པ་རང་བཞིན་གྱི་མཚན་ཉིད། ཆོས་ཅན་རེ་རེའང་རིགས་མ་ཡིན་དུ་མ་ལས་ལོག་པའི་ཆོས་དུ་ མར་ཤེས་པར་བྱེད་པ་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལྟ་བུ་གཅིག་མ་བྱས་པ་ དང་རྟག་པ་དང་ཀ་བ་བུམ་པ་སོགས་སྒྲ་མ་ཡིན་མཐའ་ཡས་པ་ལས་ལོག་པའི་ལྡོག་པ་དུ་མའི་ ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལྟ་བུ་གཅིག་བྱས་མི་རྟག་བུམ་མིན་སོགས་སུ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །རྒྱས་ པར་ངག་ལས་ཤེས་དགོས་སོ། ། འདིར་གཞི་ཙམ་གྱི་རིགས་མི་མཐུན་
【現代漢語翻譯】 如今，大多數人仍然這樣認為。然而，對於『定義』（mtshan nyid）這個詞，以及『能表』（mtshon byed）、『所表』（mtshon bya）、『基』（mtshan gzhi）、『術語』（tha snyad）和『表』（mtshon）等詞的含義，似乎沒有人真正關注。許多自詡為邏輯學家的人，實際上並不瞭解『定義』，這真是令人驚訝。同樣，認為『無常』（mi rtag）、『無我』（bdag med）等是共相，而不是共相的定義；認為『具有作用』（don byed nus shing）且『自立』（rang rkya thub pa）的瓶子是自相，而不是自相的定義，這些觀點都非常可笑。 因此，從二諦（bden pa gnyis）的角度來看，事物如何存在，其存在方式就是事物的自性（rang bzhin），也就是它的定義。例如，『無常』被認為是『有為法』（'dus byas）的共相定義，這就是自性定義。對於瓶子這樣的事物，存在許多不同的遮遣（ldog pa），例如它不是柱子等。這種區分的定義是根據語言表達和概念執著而設定的，因此在概念上是可知的。 此外，『無我』等是所有法（chos can）普遍存在的性質，因此是共相的定義或自性，也就是所有法的存在方式，因此也是自性定義。『濕潤』（rlan）和『潮濕』（gsher ba）只存在於水中，因此是水的自相定義，如前所述，也是自性定義。它也是將該事物與其不同類區分開來的定義，或者說是從三種過失中解脫出來的定義。 同樣，『定義』是能表（mtshon par byed pa）之物，『表』（mtshon）的意思是理解、認識或知曉。例如，使之被知曉、使之被理解、使之被認識，這些都用『定義』這個詞來表達。因為理解或知曉的方式有很多，所以『定義』可以指很多事物：共同知曉許多不同法的是共相定義；各自知曉各個法，使其不與其他法混淆的是自相定義；根據各自存在的方式來知曉事物的是自性定義；將每個法與其不同類區分開來的是區分的定義。例如，將聲音（sgra）這個法，從非一（ma byas pa）、常（rtag pa）、柱子、瓶子等無數非聲音的事物中區分開來，從而知曉聲音是不常、非瓶子等。更詳細的內容需要從口頭教導中學習。 這裡只討論了基本型別的差異。
【English Translation】 Nowadays, most people still think that way. However, it seems that no one really pays attention to the meaning of the word 'definition' (mtshan nyid), and the words 'signifier' (mtshon byed), 'signified' (mtshon bya), 'basis' (mtshan gzhi), 'term' (tha snyad), and 'sign' (mtshon). Many who claim to be logicians do not actually understand 'definition,' which is truly surprising. Similarly, the views that 'impermanence' (mi rtag), 'selflessness' (bdag med), etc., are universals but not definitions of universals; and that a pot that 'performs a function' (don byed nus shing) and is 'self-sufficient' (rang rkya thub pa) is a particular but not a definition of a particular, are all laughable. Therefore, from the perspective of the two truths (bden pa gnyis), the way things exist, the way they are, is the nature (rang bzhin) of those things, which is their definition. For example, 'impermanence' is considered the universal definition of 'conditioned phenomena' ('dus byas), which is the definition of nature. For things like pots, there are many different negations (ldog pa), such as it is not a pillar, etc. This definition of distinction is set according to linguistic expression and conceptual clinging, so it is knowable conceptually. Furthermore, 'selflessness' and so on are qualities that are universally present in all phenomena (chos can), so they are the definition or nature of the universal, which is the way all phenomena exist, so it is also the definition of nature. 'Moist' (rlan) and 'wet' (gsher ba) exist only in water, so it is the particular definition of water, which, as mentioned before, is also the definition of nature. It is also the definition that distinguishes that thing from its different kinds, or the definition that is liberated from the three faults. Similarly, 'definition' is what signifies (mtshon par byed pa), and 'sign' (mtshon) means understanding, recognizing, or knowing. For example, to make it known, to make it understood, to make it recognized, these are all expressed by the word 'definition.' Because there are many ways of understanding or knowing, 'definition' can refer to many things: the universal definition is to know many different phenomena in common; the particular definition is to know each phenomenon individually, making it not confused with other phenomena; the definition of nature is to know things according to their respective ways of existence; the definition of distinction is to distinguish each phenomenon from its different kinds. For example, to distinguish sound (sgra) from countless non-sound things such as non-created (ma byas pa), permanent (rtag pa), pillars, pots, etc., thereby knowing that sound is impermanent, non-pot, etc. More detailed content needs to be learned from oral instruction. Here, only the basic types of differences are discussed.
ལས་འབྱེད་པའི་མཚན་ཉིད། རང་གི་རྟེན་ཆོས་ རྣམས་ཀྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་བ། ཐེག་ཆེན་དབུ་མ་བའི་སྐབས་ཀྱི་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་གྱི་རང་ ལུགས་མཐར་ཐུག་གི་གཞིའི་རིགས་མི་མཐུན་ལས་འབྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། གང་ལ་བརྟེན་ ནས་རྣམ་དག་ལེགས་པའི་ལམ་བསྒོམས་པས་འབྲས་བུ་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་ཐོབ་ཅིང་ འཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཐོག་མ་མེད་དུས་ཅན་གྱིས་ཁམས་ཞེས་ སོགས་སྔར་དྲངས་པ་རྣམས་དྲན་པར་བྱའོ། ། ལམ་ཙམ་གྱི་རིགས་མི་མཐུན་སེལ་བའི་མཚན་ཉིད། གང་དུ་བགྲོད་པར་འགྱུར་བའི་ སར་ཕྱིན་བྱེད་དམ་ཕྱིན་པ། དབུ་མ་བའི་གྲུབ་མཐའི་སྐབས་ཀྱི་རང་ལུགས་ཀྱི་གཞི་ལམ་ འབྲས་གསུམ་གྱི་ལམ་རྣམ་དག་གི་རིགས་མི་མཐུན་ལས་འབྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། གང་ རྒྱུད་ལ་བརྟེན་ཅིང་བསྒོམས་པ་གོམས་པར་བྱས་པས་སམ་གང་ལ་ཡང་དག་པའི་མཉམ་ བཞག་གམ་རྗེས་ཐོབ་ཀྱིས་ལེགས་པར་བསླབས་པས་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་སུ་ཕྱིན་བྱེད་ དོ། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡང་དག་བལྟ། །ཡང་དག་མཐོང་ན་རྣམ་པར་གྲོལ། །ཞེས་དང་། སྡོང་ པོ་བཀོད་པར། རིགས་ཀྱི་བུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་ བོན་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་སོགས་དང་། སྦྱོར་བ་བཞིའི་བདག་ཉིད་ཅེས་སོགས་དྲན་པར་བྱའོ། ། དབུ་མ་བའི་གྲུབ་མཐའི་སྐབས་ཀྱི་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་གྱི་ཡ་གྱལ་མཐར་ཐུག་གི་ 3-174 འབྲས་བུའི་རིགས་མི་མཐུན་ལས་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད། རྣམ་པར་དག་པའི་མཉམ་རྗེས་ཀྱི་ ལམ་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཐོབ་བྱ་མཐར་ཐུག་པ། ཆོས་སྐུ་འཕྲིན་ལས་འབྲས་བུ་ནི་ཞེས་ སོགས་དྲན་པར་བྱའོ། ། ཡང་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་ཞེས་པ་དང་། གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་ཁྱད་ཡོད་དམ་མེད་ གསུངས་པ་ལ། སྤྱིར་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས། གཞི་དབུ་མ། ལམ་དབུ་ མ། འབྲས་བུ་དབུ་མ་ཞེས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པའི་བརྡ་ཆད་འདི་རྣམས་བོད་ཀྱི་སློབ་ དཔོན་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱིས་མཛད་སྣང་། མཚན་ཉིད་ཐེག་པའི་གཞུང་ཁུངས་མ་ལས་བཤད་པ་ མ་མཐོང་། འདི་འདྲའི་བརྡ་ཆད་མཛད་པའི་བོད་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་དགོངས་ལ་ནི། སྤྱོད་ པ་ཞེས་པ་འདི་མ་གཏོགས་གཞན་གསུམ་ཚན་གསུམ་པོ་ཐད་ཀ་ཐད་ཀར་དོན་གཅིག་ཏུ་ བཞེད་པར་མངོན་ཞིང་། ལྟ་བ་ཞེས་པ་ཡུལ་སྟོང་ཉིད་དང་སྒོམ་པ་ཞེས་པ་མཉམ་བཞག་དང་། སྤྱོད་པ་ཞེས་པ་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཉམས་ལེན་ལ་བཞེད་པ་དང་། གཞན་ཡང་རྗེ་བཙུན་མི་ལ་རས་ པ་ལ་སོགས་པའི་བོད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བ་རྣམས་ཀྱིས་མང་དུ་བཀོད་པའང་སྣང་སྟེ། དེ་དང་དེ་ དག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། འདིར་སྤྱིར་ལྟ་བ་ལ། ལོག་པའི་ལྟ་བ་དང་། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་གཉིས་ཡོད་ཅིང་། དང་ བོ་ནི། ཀུན་རྫོབ་བམ། དོན་དམ་གྱི་གནས་ཚུལ་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འབྱེད་ཅིང་། འཛིན་ པའི་ལོག་པའི་ཤེས་རབ
【現代漢語翻譯】 業的特徵：成為自體諸法的所依。大乘中觀宗的基、道、果三者，在自體究竟的基上區分不同種類的業的特徵是：依靠它，通過修習清凈善妙之道，能夠獲得且將要獲得不住涅槃的如是性。應憶念之前引用的『無始時來界』等。 僅道的種類區分的特徵：成為將要行進之處的行者或已行者。中觀宗的宗義中，自體的基、道、果三者的道，清凈的種類區分的業的特徵是：依靠且修習的相續，通過串習，或者通過對何者的正確等持或后得的善妙修習，而成為不住涅槃的行者。如是，以真實觀看真實，真實見則解脫。』以及《華嚴經》中說：『善男子，菩提心是諸佛一切法的種子。』等等，以及應憶念四合一的自性。 中觀宗的宗義中，基、道、果三者中的支分，究竟的果的種類區分的特徵：通過修習清凈等持、后得之道的威力所獲得的究竟之果。應憶念法身事業果等。 還有『見、修、行、果』的說法，以及所說的基、道、果三者有無差別。一般來說，基、道、果三者，見、修、行、果，基是中觀，道是中觀，果是中觀，這些總攝為一體的術語，似乎是以前的藏族學者們所造。在特徵乘的經論來源中沒有見到過這樣的解釋。創造這種術語的以前的藏族學者們的意圖是：除了行之外，其他三者，三組直接是同一個意思。見是指境空性，修是指等持，行是指后得的修行。此外，在如杰尊米拉日巴等的藏族瑜伽士們中也多有引用，應知曉那些。 這裡一般來說，見有邪見和正見兩種。第一種是：與世俗或勝義的實況相違背地辨別，並且是執著的邪見。
【English Translation】 The characteristic of karma: To become the basis of one's own phenomena. The characteristic of distinguishing different kinds of karma in the ultimate basis of the ground, path, and result of the Great Vehicle Madhyamaka is: Thatness, by relying on which, through meditating on the pure and excellent path, one can attain and will attain non-abiding nirvana. One should remember what was previously quoted, such as 'the realm of beginningless time'. The characteristic of distinguishing only the kinds of paths: To become the goer or the gone to the place where one will go. In the tenets of the Madhyamaka school, the path of the ground, path, and result of one's own system, the characteristic of distinguishing the pure kinds of karma is: By relying on and meditating on the continuum, through familiarization, or through proper training in equanimity or subsequent attainment, one becomes a goer to non-abiding nirvana. 'Look at reality with reality. Seeing reality, one is completely liberated.' And in the Gandavyuha Sutra: 'Son of good family, the mind of enlightenment is like the seed of all the Buddha's teachings.' etc., and one should remember the nature of the four combinations. In the tenets of the Madhyamaka school, the characteristic of distinguishing the kinds of ultimate results, which are part of the ground, path, and result: The ultimate result attained by the power of meditating on the path of pure equanimity and subsequent attainment. One should remember the Dharmakaya activity result, etc. Also, there are the sayings 'view, meditation, conduct, result,' and what is said about whether the ground, path, and result have differences or not. In general, the ground, path, and result are view, meditation, conduct, and result. Ground is Madhyamaka, path is Madhyamaka, result is Madhyamaka. These terms, which are summarized into one, seem to have been created by earlier Tibetan scholars. Such explanations have not been seen in the source texts of the characteristic vehicle. The intention of the earlier Tibetans who created such terms was: Except for conduct, the other three, the three sets, directly have the same meaning. View refers to emptiness of phenomena, meditation refers to equanimity, and conduct refers to the practice of subsequent attainment. Furthermore, it is also often quoted by Tibetan yogis such as Jetsun Milarepa, and one should know those. Here, in general, there are two types of view: wrong view and correct view. The first is: distinguishing contrary to the actual situation of conventional or ultimate reality, and it is the wrong wisdom of attachment.
་གཙོ་བོར་གྱུར་བ་སྟེ། དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཡིད་ ཤེས་དང་། ཡུལ་གྱི་ངོ་བོ་ཙམ་འཛིན་པ་རྟོག་པ་དང་། ཁྱད་པར་ལ་དཔྱོད་པའི་དཔྱོད་པ་གང་ རུང་གྲོགས་སུ་ཡོད་པས་ཀྱང་དེ་ལྟར་འཛིན་ནོ། །དེ་ལ་དགེ་སྡིག་མེད་པར་ལྟ་བ་སོགས་ཆད་ ལྟ་དང་། གང་ཟག་གི་བདག་དང་དབང་ཕྱུག་སོགས་རྟག་པར་ལྟ་བ་དང་། འདུས་བྱས་ཀྱི་སྒྲ་ སོགས་རྟག་པར་ལྟ་བ་སོགས་དང་། ། 3-175 མཐོ་རིས་ཀྱི་ཐབས་སུ་སྲོག་གིས་མཆོད་སྦྱིན་སྣ་ཚོགས་བྱེད་པའམ། སྲོག་བཅད་པས་ འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བར་འདོད་པའི་ལྟ་བ་སོགས་དང་། བོད་ཀྱི་གྲུབ་ཐོབ་ཏུ་རློམ་པའི་སློབ་ དཔོན་མང་བོའི་འདྲེན་པར་བཀུར་བ་མང་བོ་དག ཁོང་གི་ཁྲིད་ཐོབ་དེ་ལུགས་ཀྱི་ངོ་སྤྲོད་ཐོབ་ པའི་སློབ་མ་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་ཟིན། ལུས་རྒྱས་བཅིངས་པས་རྫུ་འཕྲུལ་སོགས་སྟོན་མ་ ནུས་པ་ཡིན། ཤི་ནས་ལུས་འདི་དང་བྲལ་མ་ཐག་དཔལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་བོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཞིང་ མགོ་ལ་ཐོད་པ་མི་འགེལ་བར་འདོད་པའི་ལྟ་བ་ཁམས་པོ་ཆེ་སོགས་མཐའ་ཡས་སོ། །དེ་ལྟར་ ན་མཐོ་རིས་དང་ཐར་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱིས་ལྟ་བ་ངན་པ་སྤངས་ནས་ཡང་དག་པའི་ ལྟ་བ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། བཤེས་སྤྲིང་དུ། གལ་ཏེ་མཐོ་རིས་ཐར་བ་མངོན་བཞེད་ ན། །ཡང་དག་ལྟ་ལ་གོམས་པ་དག་ཏུ་མཛོད། །གང་ཟག་ལོག་པར་ལྟ་བས་ལེགས་སྤྱད་ཀྱང་། ། ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མི་བཟད་ལྡན། །ཞེས་སོ། ། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ལའང་གཉིས་ལས། འཇིག་རྟེན་པའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ལ། དགེ་ སྡིག་གི་ལས་དང་། དེའི་འབྲས་བུ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བར་ཡིད་ཆེས་ཤིང་དེ་ལྟར་ འཛིན་ཅིང་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་གཙོ་བོར་གྱུར་བ་ཞིག་ནི་གཙོ་བོ་ཡིན་ལ། ཕ་མ་དང་རིགས་ དང་ཡོན་ཏན་གྱི་རྒན་པ་བཀུར་བའི་འོས་སུ་ལྟ་བ་སོགས་འཇིག་རྟེན་ཡ་རབས་རྣམས་ཀྱི་ སྤྱོད་ཚུལ་ཀུན་ནས་སློང་བའི་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྣམས་ཀྱང་ངོ་། །ཇི་སྐད་ དུ། འཇིག་རྟེན་པ་ཡི་ཡང་དག་ལྟ། །ཆེན་པོ་སུ་ལ་ཡོད་གྱུར་བ། །དེ་ནི་བསྐལ་བ་སྟོང་དུ་ཡང་། ། ངན་འགྲོར་འགྲོ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དང་། དབུ་མ་བཞི་བརྒྱ་བ་ལས། །འཇིག་རྟེན་ཚུལ་ ལུགས་གང་དང་གང་། །དེ་དང་དེ་ལ་ཆོས་རྗེས་འཇུག །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་ཆོས་པས་ཀྱང་། །འཇིག་ རྟེན་སྟོབས་ལྡན་ལྟ་བུར་སྣང་། །ཞེས་དང་། གནས་བརྟན་བྱང་བཟང་གིས། འཇིག་རྟེན་པའི་ ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ལས་གུད་དུ་སོང་བས་རྒྱང་འཕེན་པ་ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །གྲུབ་མཐའི་ 3-176 ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ལ། ཕྱི་རོལ་མུ་སྟེགས་བྱེད་རྣམས་ལའང་ཅི་རིགས་སུ་ཡོད་པ་ཤེས་པར་ བྱ་ཞིང་། ནང་བ་སངས་རྒྱས་པའི་ལྟ་བ་ལའང་གྲུབ་མཐའ་བཞིའི་སྒོ་ནས་ཅི་རིགས་སུ་ཡོད་ ཅིང་། ཁོ་བོས་གྲུབ་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་དུ་ལུང་རིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དཔྱིས་ཕྱི
【現代漢語翻譯】 主要是，憑藉它的力量，以及與之相應的意識，還有僅僅把握對像本質的分別念，以及辨別差別的智慧，無論哪一種作為輔助，都能如此把握。其中，將無善無惡視為斷見，將人我的存在和自在天等視為常見，將有為法的聲音等視為常見等等。 爲了獲得天界的果報，進行各種以生命為代價的祭祀，或者認為殺生可以從輪迴中解脫的見解等等。還有，許多自詡為藏地成就者的上師，受到許多人的尊敬和追隨，那些獲得他們的教導，並得到相應認識的弟子們，認為自己已經成佛。身體被束縛，無法展現神通等等。認為死後一旦脫離這個身體，立即會變成普賢王如來，並且不戴頭蓋骨等等的見解，在康區等地非常普遍。因此，追求天界和解脫的人們，應該捨棄邪見，進入正見。如《親友書》中所說：『若欲希求天解脫，當勤修習正見道，邪見之人行善事，亦具不悅意異熟。』 正見也有兩種：世間正見，主要是指相信善惡之業及其果報，即快樂和痛苦的產生，並如此執持和理解的智慧。還有，尊敬父母、種族和有功德的長者等，這些都是引發世間賢良之士行為的種種辨別智慧的特點。正如所說：『世間正見若具足，彼縱歷經千百劫，終不墮落於惡趣。』以及《中觀四百論》中所說：『世間行事之規矩，隨順彼等而行持，是故佛教徒亦應，示現如世間強者。』還有，具德靜命說，背離世間正見者，被稱為外道。宗派的 正見，要知道外道中也有各種各樣的正見。內道佛教的見解，也因四宗的不同而各有差異。我將在宗派分別中，以理證的方式詳細分析。
【English Translation】 Primarily, it is through its power, along with the corresponding consciousness, the mere grasping of the essence of the object, and the wisdom that discerns differences, that it can be grasped in this way, with any of these acting as an aid. Among these, viewing the absence of good and evil as nihilistic views, viewing the existence of a self and Ishvara (自在天) as eternalistic views, and viewing the sound of conditioned phenomena as eternalistic views, and so on. To obtain the rewards of the heavens, various sacrifices are performed at the cost of life, or the view that killing can liberate one from samsara (輪迴). Also, many teachers who claim to be accomplished masters of Tibet are respected and followed by many. Those disciples who receive their teachings and obtain the corresponding understanding believe that they have already attained Buddhahood. The body is bound, unable to display miraculous powers, and so on. The view that immediately after death, upon separating from this body, one will immediately become Samantabhadra (普賢王如來), and that one does not need to wear a skullcap, is very common in the Kham region and elsewhere. Therefore, those who seek the heavens and liberation should abandon wrong views and enter into right views. As it is said in the 『Letter to a Friend』: 『If you wish to attain heaven and liberation, diligently cultivate the path of right view. Even if a person with wrong views performs virtuous deeds, they will still have undesirable consequences.』 Right view also has two aspects: worldly right view, which mainly refers to the wisdom that believes in and understands the arising of good and evil actions and their results, namely happiness and suffering. Also, respecting parents, lineage, and elders with merit are all characteristics of the discriminating wisdom that gives rise to the behavior of virtuous people in the world. As it is said: 『If one possesses worldly right view, even after thousands of kalpas (劫), one will never fall into the lower realms.』 And as it is said in the 『Four Hundred Verses』: 『Whatever are the customs of the world, one should follow them accordingly. Therefore, even a Buddhist should appear like a powerful person in the world.』 Also, Shantarakshita (具德靜命) said that those who deviate from worldly right view are called outsiders. The right view of philosophical schools, one should know that there are various kinds of right views even among non-Buddhists. The views of inner Buddhism also differ according to the four schools. I will analyze them in detail in the 『Distinction of Philosophical Schools』 using logical reasoning.
ན་པར་བཀོད་ཡོད་ པ་དེར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། འདིར་སྐབས་སུ་བབ་པ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལྟ་སྒོམ་སོགས་བསྟན་ན། ལྟ་བའི་ཡུལ་དང་ལྟ་བ་ གཉིས་སུ་དབྱེ་དགོས་ཏེ། ལྟ་བ་དངོས་ཤེས་རབ་གཙོ་བོར་གྱུར་བ་ཞིག་ཡིན་ཅིང་། བདེན་ པ་གཉིས་ཀུན་རྫོབ་བམ་དོན་དམ་དུ་ཇི་ལྟར་གནས་ཚུལ་ལྟར་གྱི་གནས་ལུགས་ནི་ལྟ་བའི་ ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་དེ་བལྟ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པས་ལྟ་བ་ཞེས་བཏགས་ཀྱི་ལྟ་ བ་དངོས་མིན་ཏེ། ལྟ་བ། མཐོང་བ། རྟོགས་པ། ཤེས་པ། གོ་བ། དམིགས་པ་ཞེས་སོགས་ བློའི་འཛིན་སྟངས་ཉིད་ལ་རྒྱ་གར་མཁས་མང་གིས་བཤད། ལྟ་བ་ཞེས་པ་ས་སྐྱ་པཎ་ཆེན་ གྱིས་མཐོང་བ་ཞེས་པར་བསྒྱུར་རོ། །དེས་ན་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་རྣམས་དམིགས་པར་བྱ་ བ་ཡིན་པས་དམིགས་པ་ཞེས་བརྗོད་དེ། དམིགས་པ་བཏགས་པ་བ། མིག་ཤེས་སོགས་ནི་ ཡུལ་དམིགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་དམིགས་པ་ཞེས་བརྗོད་དེ། དམིགས་པ་མཚན་ཉིད་ དཔལ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་གཏན་ཚིགས་ཐིགས་པར་གསུངས་ཤིང་། ལྷ་དབང་ཆོས་མཆོག་ སོགས་ཀྱིས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །བརྗོད་པར་བྱ་བ་མང་ནའང་དབུ་མ་པའི་གྲུབ་མཐའི་སྐབས་ གཞིར་བཞག་ནས་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བརྗོད་ན། རྟག་ཆད་སོགས་སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་གྲོལ་ བའི་སྟོང་ཉིད་དམ་ཆོས་ཉིད་དེ་ལྟ་བའི་ཡུལ་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ཞིང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ ལྔའི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་རྟོགས་ཚུལ་གྱི་རྣམ་པའམ་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་ལྟ་ ཡུལ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ནོ། །ལུང་རིགས་རྣམ་དག་གིས་ཆོས་ཀུན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་སྤྲོས་བྲལ་ དུ་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་གཙོ་བོར་གྱུར་བ་དང་། དེ་འདྲའི་སྤྲོས་བྲལ་ལམ་སྟོང་ 3-177 ཉིད་ལ་གསལ་སྣང་སྐྱེས་པའི་འཇིག་རྟེན་པའི་སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་གཙོ་བོར་གྱུར་བ་དང་། དེ་འདྲའི་སྤྲོས་བྲལ་ལམ་སྟོང་{ཉིད་མངོན}གསུམ་དུ་རྟོགས་པའི་འཕགས་པ་སློབ་པའི་ཤེས་ རབ་གཙོ་བོར་གྱུར་བ་དེ་རྣམས་ཀྱང་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་བཞིན་ དུ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པས་འཇུས་[བསྡུས་]པའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཇི་ལྟར་གནས་ཚུལ་ ལྟར་ལུང་རིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་གཙོ་བོར་གྱུར་བ་སོགས་གསུམ་ཡང་ཡང་ དག་པའི་ལྟ་བ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་རྣམས་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་དེ་དང་དེར་རྟོགས་ པའི་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཤེས་རབ་གཙོ་བོར་གྱུར་བ་རྣམས་ནི་མཐར་ཐུག་གི་ཡང་དག་ པའི་ལྟ་བ་སྟེ་གཙོ་བོའོ། ། ཇི་སྐད་དུ། འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །བཞག་པར་བྱ་བ་ ཅུང་ཟད་མེད། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡང་དག་བལྟ། །ཞེས་རྒྱུད་བླ་དང་། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དུ་ གསུངས་ཤིང་། ཡང་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དུ། ཟབ་མོ་སྟོང་བ་ཉིད་ལ་སོགས། །ཟབ་པ་དེ་ནི་སྒྲོ་ འདོགས་དང་། །བསྐུར་བའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བ་ཉིད། །ཅེས་སོ། །རྣམ་
【現代漢語翻譯】 應參考之前章節中的詳細解釋。 現在，如果講到與此相關的，大乘的見解和禪修等，需要將見解的對象和見解本身分為兩類。真正的見解是以智慧為主的，而真理的兩種，即世俗諦或勝義諦，它們各自的真實存在方式，是見解的對象。因此，這樣的對象之所以被稱為『見解』，是因為它是被觀察的對象，但它不是真正的見解。見解、看見、證悟、知曉、理解、專注等等，這些都是印度眾多學者所說的心的執持方式。薩迦班智達將『見解』翻譯為『看見』。因此，外境的色等是專注的對象，所以被稱為『專注』。『專注』是被施加名稱的事物。眼識等是專注外境的主體，所以被稱為『專注』。法稱論師在《正理滴論》中解釋了『專注』的定義，拉旺秋喬等也對此進行了解釋。 雖然有很多要說的，但如果以中觀宗的宗義為基礎進行簡要概括，那麼，從常斷等戲論的邊際中解脫出來的空性或法性，是見解的終極對象。大乘五道證悟的各個階段如何證悟的方式或法，也是見解的特徵。以清凈的教理和正理，以普遍的方式證悟一切法為空性，以智慧為主；以及在這種空性中生起光明，以世俗的禪修生起的智慧為主；以及在這種空性中顯現證悟的聖者學道的智慧為主，這些都是正確的見解的特徵。同樣，以世俗諦所包含的諸法，以教理和正理的方式證悟世俗諦的真實存在方式，以智慧為主的這三種也是正確的見解的特徵。如前所述，證悟這些的圓滿正等覺的智慧為主，是終極的正確見解，是最主要的。正如《寶性論》和《現觀莊嚴論》中所說：『此中無須去除任何物，亦無須安立任何物，如實觀見真實性。』此外，《現觀莊嚴論》中還說：『甚深空性等，甚深即是遠離增益和損減的邊際。』 總之，
【English Translation】 One should refer to the detailed explanations in the previous chapters. Now, if we talk about the view and meditation of the Mahayana in this context, it is necessary to divide the object of view and the view itself into two categories. The actual view is mainly wisdom, and the two truths, conventional truth or ultimate truth, their respective real ways of existence, are the objects of view. Therefore, such an object is called 'view' because it is the object to be observed, but it is not the real view. View, seeing, realization, knowing, understanding, focusing, etc., these are all the ways of holding the mind as explained by many Indian scholars. Sakya Pandita translated 'view' as 'seeing'. Therefore, external objects such as form are the objects of focus, so they are called 'focus'. 'Focus' is the thing to which a name is applied. Eye consciousness, etc., are the subject that focuses on the external object, so they are called 'focus'. Dharmakirti explained the definition of 'focus' in the Pramāṇavārttika, and Lhawang Chökyong and others have also explained it. Although there is much to say, if we briefly summarize based on the tenets of the Madhyamaka school, then emptiness or dharmata, which is liberated from the extremes of elaboration such as permanence and annihilation, is the ultimate object of view. The ways or dharmas of how the realizations of the five paths of the Mahayana are realized are also characteristics of the object of view. With pure scripture and reasoning, mainly wisdom that realizes all dharmas as emptiness in a universal way; and mainly wisdom that arises from worldly meditation in which clarity arises in such emptiness; and mainly wisdom of the noble learners who manifestly realize such emptiness, these are also characteristics of the correct view. Similarly, the three, mainly wisdom that realizes the real way of existence of conventional truth with the dharmas contained in conventional truth in the way of scripture and reasoning, are also characteristics of the correct view. As mentioned earlier, the wisdom of the complete and perfect Buddha who realizes these, is the ultimate correct view, which is the most important. As it is said in the Uttaratantra and the Abhisamayalankara: 'Here there is nothing to be removed, nor is there anything to be established, but to see reality as it is.' Furthermore, the Abhisamayalankara also says: 'Profound emptiness, etc., profound is that which is free from the extremes of addition and subtraction.' In short,
འགྲེལ་དུ། སྟོང་ཉིད་ ལྟ་དང་དེ་འགལ་ཕྱིར། །ཞེས་དང་། སྟོང་ཉིད་ལྟ་བས་གྲོལ་འགྱུར་གྱིས། །བསྒོམས་པ་ལྷག་ མ་དེ་དོན་ཡིན། །ཞེས་ཏེ། ཚིག་རྐང་འདི་གཉིས་ཇོ་བོ་རྗེས་ལམ་སྒྲོན་དུའང་བཀོད་དོ། །ཡང་ རྣམ་འགྲེལ་དུ། དེ་ཉིད་ལ་ནི་དེ་འགལ་དོན། །དེ་ཉིད་རྣམ་པ་རྗེས་རྟོགས་ཅན། །ལེགས་ བསྒོམ་ཡང་དག་ལྟ་བ་ཡིན། །སྲིད་པ་རྗེས་འབྲང་བཅས་འཇོམས་བྱེད། །ཅེས་ཏེ། དེ་རྣམས་ ཀྱིས་ལྟ་བ་དང་ལྟ་བའི་ཡུལ་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་བསྟན་ཅིང་། སྟོང་ཆེན་རབ་འཇོམས་སུ། ལྟ་བ་ འདི་ལ་སྦྱར་མ་ཐག་ཏུ་ནི། །འཇིགས་ཚོགས་ལྟ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བརྟུལ་ཞུགས་དང་། །ཐེ་ ཚོམ་དང་ནི་ཉོན་མོངས་གསུམ་པོ་དག །ཅིག་ཆར་སྤངས་ཏེ་འཕགས་པའི་བདེན་མཐོང་བ། ། དེ་བས་དགེ་འདུན་རིན་ཆེན་མཆོག་ཏུ་གསུངས། །ཞེས་སོ། །དེས་མཚོན་ནས་ལུགས་གཞན་ ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། ། 3-178 ཡང་ལྟ་བ་དང་། གྲུབ་མཐའ་དང་། གཞུང་ལུགས་དང་། ཡིད་ཀྱི་དམ་བཅའ་ཞེས་པ་ རྣམས་ཕལ་ཆེར་རྣམ་གྲངས་སུ་བཤད་པའང་སྣང་སྟེ། དུས་འཁོར་འགྲེལ་ཆེན་དུ། རང་ གཞན་ལྟ་བ་དག་ལ་གཞུང་། །ཅུང་ཟད་གསུང་པ་རྣམ་རྒྱས་བྱ། །ཞེས་གསུངས་ནས། གྲུབ་ མཐའ་བཞི་སོགས་བསྟན་ཅིང་། ཛེ་ཏ་རིས། བདེར་གཤེགས་གཞུང་གི་རབ་དབྱེ་ཞེས་བསྟན་ བཅོས་ཀྱི་མིང་བཏགས་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་ལྟ་བ་དང་། གྲུབ་མཐའ་བཞི་གཏན་ལ་ཕབ་ པའི་ཕྱིར་དང་། ཚད་མ་རྒྱན་དུ། གྲུབ་མཐའ་དང་། དམ་བཅའ་བ་ནི་རྣམ་གྲངས་ཙམ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །གང་ལྟར་ཡང་ལྟ་བ་དང་གྲུབ་མཐའ་ནི་ཤེས་རབ་གཙོ་བོར་གྱུར་བ་ ཡིན་པར་རྒྱ་བོད་ཀྱི་མཁས་པ་རྣམས་བཞེད་དོ། ། ལྟ་བ་སོགས་བཞིར་ཕྱེ་བའི་སྒོམ་པ་ལ། སྤྱིར་དམིགས་པ་གང་དང་གང་ལ་སེམས་གཏོད་ ཅིང་འཛིན་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་སྟེ། མཉམ་རྗེས་སམ་རིམ་གཉིས་ཀྱི་བསྒོམ་པ་སོགས་ སྔར་མཚན་ཉིད་ལས་འབྱུང་བ་རྣམས་སོ། །འདིར་ཐེག་ཆེན་དབུ་མ་བའི་ལུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་ དག་པའི་སྒོམ་པ་མཐར་ཐུག་པ་ནི། ལྟ་བ་གཏན་ལ་ཕེབས་པའི་སྤྲོས་བྲལ་ཟབ་མོའི་ངང་དུ་ མཉམ་པར་བཞག་པའི་གསལ་སྣང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཡིན་ལ། འདིར་སྤྱོད་པ་ཡང་། དེ་འདྲའི་མཉམ་བཞག་གིས་ཟིན་པའམ། དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་ པའི་ཞེན་མེད་དང་། སྒྱུ་མ་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ངང་ནས་ལུས་ངག་ཡིད་ གསུམ་གྱི་བྱ་བ་ཅི་བྱེད་ཀྱང་ལྟ་སྒོམ་རྣམ་དག་འཕེལ་བའི་གྲོགས་སུ་འགྱུར་བའི་བྱ་བ་ཐམས་ ཅད་དོ། །འབྲས་བུ་མདོར་བསྡུ་ན་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རོ། ། ཡང་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་དབུ་མ་ཞེས་པ་དང་། གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ། ལྟ་སྒོམ་ འབྲས་གསུམ་དག་གཅིག་མི་གཅིག་གསུང་བ་ལ། སྔར་བཤད་ལྟར། གཞི་དབུ་མ་སོགས་ གསུམ་གྱི་བརྡ་ཆད་འདི་བོད་སྔ་རབས་མང་པོས་མཛད་ཅིང་། ཁོང་རང་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་ 3-179 བཀོད་པའི་བསྟན་བཅོ
【現代漢語翻譯】 在註釋中說：『因為空性見與此相違。』以及『通過空性見解脫，禪修是其餘的意義。』這兩句詩喬沃杰（Jo-bo-rje，阿底峽尊者）也放在《菩提道燈論》中。此外，在《釋量論》中說：『對於它來說，那與它相違背，那以各種方式隨之覺悟，善修即是正確的見，摧毀跟隨世間的一切。』這些區分了見和見的對境，並加以展示。在《大空性摧毀》中說：『一旦與此見結合，立刻就會，捨棄有身見、戒律和苦行，懷疑和三種煩惱，同時捨棄，證得聖者的真諦。因此，僧伽被稱為最殊勝的寶。』通過這些例子，也應該瞭解其他的體系。 此外，見、宗派、論典和意願，這些通常被認為是同義詞。在《時輪大疏》中說：『對於自己和他人的見解，論典，略作講述，廣為闡釋。』在說了這些之後，展示了四宗等。杰達日（Je-ta-ri）以『善逝論典的分類』為題，命名了一部論著，確立了佛教的見和四宗。在《量理寶鬘論》中說：『宗派和誓言只是名稱而已。』無論如何，見和宗派主要以智慧為主，這是藏印智者的共識。 將見等分為四種的禪修，通常是指將心專注于任何對境，並保持專注，即奢摩他和毗缽舍那，或者次第二道的禪修等，這些都來自先前的定義。這裡，大乘中觀派的清凈禪修的最終形式是，在見解確立的基礎上，安住于離戲甚深的境界中，所產生的特殊明覺的專注。這裡，行為也同樣，被這樣的禪定所攝持，或者與此相符，從無執著和如幻般了知無自性的狀態中，無論身語意做什麼，都能成為增進見修清凈的助緣。 簡而言之，結果如前所述。此外，關於基、道、果的中觀，以及基、道、果三者，見、修、果三者是否相同的問題，如前所述，基中觀等三種術語，是許多早期藏族大師所使用的，並且他們自己也編纂了體系。
【English Translation】 In the commentary, it says: 'Because the view of emptiness contradicts this.' and 'Through the view of emptiness, liberation occurs; meditation is the meaning of the remainder.' These two verses were also placed in the 'Lamp for the Path to Enlightenment' by Jo-bo-rje (Atisha). Furthermore, in the 'Commentary on Valid Cognition,' it says: 'For it, that which contradicts it is the meaning; that which follows with various aspects; good meditation is the correct view; it destroys that which follows existence.' These distinguish and show the view and the object of the view separately. In the 'Great Emptiness Destroyer,' it says: 'As soon as it is combined with this view, immediately, it abandons the view of the aggregates, discipline, and asceticism, doubt, and the three defilements, simultaneously abandoning, realizing the truth of the noble ones. Therefore, the Sangha is said to be the supreme jewel.' Through these examples, other systems should also be understood. Furthermore, view, tenets, scriptures, and mental commitments are often described as synonyms. In the 'Great Commentary on the Kalachakra,' it says: 'Regarding the views of oneself and others, the scriptures, briefly speaking, extensively explain.' After saying this, it shows the four tenets, etc. Je-ta-ri, with the title 'Classification of the Sugata's Scriptures,' named a treatise, establishing the Buddhist view and the four tenets. In the 'Ornament of Valid Cognition,' it says: 'Tenets and vows are merely names.' In any case, view and tenets are mainly based on wisdom, which is the consensus of Tibetan and Indian scholars. The meditation that divides the view, etc., into four, generally refers to the single-pointedness of mind that focuses and holds onto any object, i.e., Shamatha and Vipassana, or the meditation of the two stages, etc., which come from the previous definitions. Here, the ultimate form of pure meditation in the Mahayana Madhyamaka tradition is the single-pointedness of mind with a special clarity that arises from resting in the profound state of non-elaboration based on the established view. Here, the conduct is also, either seized by such Samadhi, or in accordance with it, from the state of non-attachment and understanding the lack of inherent existence like an illusion, whatever actions of body, speech, and mind are done, all become aids to increasing the purity of view and meditation. In short, the result is as previously stated. Furthermore, regarding the Madhyamaka of the ground, path, and result, and whether the three of ground, path, and result, and the three of view, meditation, and result are the same or different, as previously stated, the terminology of the three of ground Madhyamaka, etc., was created by many early Tibetans, and they themselves compiled the system.
ས་མང་པོ་ཡོད་པས་དེར་བལྟ་བར་བྱ་ཞིང་། ཁོ་བོ་ལྟར་ན། སྔར་ བཤད་པའི་མཐར་ཐུག་གི་གཞི་དང་། ལྟ་བའི་ཡུལ་མཐར་ཐུག་པ་དང་། མཐར་ཐུག་གི་གཞི་ དབུ་མ་མཚན་ཉིད་པ་དོན་གཅིག་སྟེ། གཞི་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཤེས་པར་ བྱ་ཞིང་། དབུ་མ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ཏེ། མཐའ་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ལམ་དབུ་མ་རྗེས་མཐུན་པ་ནི། དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་སུ་གསུངས་པ་ལྟར་གྱི་ བྱང་ཆེན་གྱི་རྒྱུར་འགྱུར་རུང་གི་རྟོག་བསྒོམ་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཅི་རིགས་པ་རྣམས་ ཀྱང་ཡིན་ལ། ལམ་དབུ་མ་མཐར་ཐུག་པ་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་ གྱི་ལམ་མཐར་ཐུག་དང་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་ཀྱི་སྒོམ་མཐར་ཐུག་ཏུ་བཤད་པ་དེ་རྣམས་དོན་ གཅིག་སྟེ། ཅིར་ཡང་འཛིན་མེད་ཀྱི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ ནི་ཡུམ་གྱི་མདོ་དང་སེམས་འགྲེལ་སྐོར་གསུམ། ནཱ་རོ་འགྲེལ་ཆེན་རྣམ་གཉིས་སུ་གསུངས་ པའི་གསལ་སྣང་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཞིག་དགོས་ཀྱི་དེ་ལས་གཞན་པའི་ རྟོག་བསྒོམ་སོགས་དང་། ཆད་བསྒོམ་སོགས་ཀྱི་ལམ་དབུ་མ་མཐར་ཐུག་གི་གོ་མི་ཆོད་དེ། དགག་སྒྲུབ་འོག་ཏུ་སྟོན་ཏོ། ། ཡང་མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུ་དབུ་མ་མཚན་ཉིད་པ་སློབ་ལམ་{དུ}ཐོབ་པ་མེད་ལ། སངས་རྒྱས་པའི་རྟོགས་པ་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆ་རྣམས་འབྲས་བུ་དབུ་མ་རྗེས་མཐུན་པ་ཡིན་ ཞིང་། བྲལ་འབྲས་ཆོས་སྐུ་ནི་འབྲས་བུ་དབུ་མའི་གཙོ་བོར་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དབུ་མ་ མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ན་མཐའ་བྲལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་ པ་གང་ཡང་དབུ་མ་མཚན་ཉིད་པར་མི་རུང་ངོ་། ། དེས་ན་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་གྱི་འབྲས་བུ་མཚན་ཉིད་པ། ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་ཀྱི་ འབྲས་བུ་མཚན་ཉིད་པ་དོན་གཅིག་ཅིང་ཁྱབ་ཆེ་ལ་འབྲས་བུ་དབུ་མ་མཚན་ཉིད་པ་དེ་གཉིས་ 3-180 ཀྱི་བྱེ་བྲག་གོ ། རྒྱུ་མཚན་ངག་ལས་ཤེས་དགོས་ཤིང་མང་དོགས་པས་མ་བྲིས་སོ། ། ༄། །དེ་ལ་མ་རྟོགས་ལོག་རྟོག་ཐེ་ཚོམ་གྱི་འཁྲུལ་བ་དགག་པ། གཉིས་པ་ནི། འདིར་ཁ་ཅིག་ཇི་ལྟར་མཐོང་བ་དང་ཐོས་པ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་ གྱི་སྣང་བ་འདི་གཞི་དབུ་མ་ཡིན་དེ། སྣང་བ་ཙམ་དུ་ཡོད་པས་ཆད་པ་མ་ཡིན། འགྱུར་བའི་ ཆོས་ཅན་ཡིན་པས་རྟག་པའང་མ་ཡིན་ལ། འདིར་བཀག་ཀྱང་མི་དགོས་ཏེ། འདི་ལ་བདེན་ ཞེན་མེད་ན་འཁོར་བའི་རྒྱུར་ཡང་མི་འགྱུར། འདི་བཀག་ན་ཆད་ལྟར་ལྟུང་སྟེ་མཐོ་རིས་དང་ ཐར་བའི་རྒྱུ་འབྲས་ཐམས་ཅད་བཀག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན། རྒྱུ་མཚན་ བཀོད་པ་དེ་རྣམས་ཕལ་ཆེར་དེར་ལྟར་ཡིན་ན་ཡང་དེ་ཙམ་གྱི་གཞི་དབུ་མ་མཚན་ཉིད་པར་མི་ འགྲུབ་སྟེ། གལ་ཏེ་འགྲུབ་ན་དབུ་མ་མིན་པའི་ཆོས་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། ། ༈ ད་ལྟའི་སྣང་བ་འད
【現代漢語翻譯】 因為有很多地方需要觀察，就像我一樣。正如之前所說，終極的基礎、終極的見地對像以及終極的基礎——中觀自性，這三者意義相同。要像之前所說的那樣瞭解作為基礎的論證。它是中觀自性，因為它是不離邊見的法性。 此外，與中觀相順應的道，也包括如中觀宗義中所說的，能夠轉變為大菩提之因的各種觀修和福德資糧。而終極的中觀道，正如之前所說的，基礎、道、果三者的終極道，以及見、修、行、果的終極修持，這些意義相同。因為沒有任何執著的無分別智慧，以及專注一境的等持，是需要具備在《母續》和《心經釋三部》，以及納若巴的兩種《大釋》中所說的具有特殊明相的瑜伽，除此之外的觀修等等，以及斷滅修等等，都不能算是終極的中觀道，因為它們是在破立之下的。 此外，終極的果——中觀自性，在有學道上是無法獲得的。佛陀的證悟中，屬於有為法的部分是與中觀相順應的果，而離系果法身應被視為中觀果的主要部分，因為如果是中觀自性，就必須是不離邊見的法性。任何世俗諦的事物都不可能是中觀自性。 因此，基礎、道、果三者的自性果，以及見、修、行、果的自性果，意義相同且範圍廣大，而這兩個中觀自性果之間存在差別。原因需要從口訣中瞭解，因為擔心內容過多，所以沒有寫下來。 ༄། །爲了遣除未證悟、邪悟和懷疑的錯謬。 第二點是：有些人認為，僅僅是所見、所聞和所知覺的顯現，就是中觀的基礎，因為僅僅是顯現，所以不是斷滅。因為是變化的法，所以也不是常。這裡也不需要遮止，因為如果對這些沒有實執，也不會成為輪迴之因。如果遮止這些，就會墮入斷見，因為會遮止所有增上生和解脫的因果，他們是這麼想的。雖然他們所提出的理由大部分是那樣，但僅憑那些並不能成立中觀自性的基礎。如果成立的話，就會導致不存在非中觀的法。 ༈ 現在的顯現……
【English Translation】 Because there are many places to look, one should look there, like myself. As previously stated, the ultimate ground, the ultimate object of view, and the ultimate ground—Madhyamaka nature—are one and the same. The proof of being the ground should be understood as previously stated. It is Madhyamaka nature because it is the nature of dharma that is free from extremes. Furthermore, the path that is in accordance with the Madhyamaka is also all the various types of contemplation and accumulation of merit that can be transformed into the cause of great enlightenment, as stated in the Madhyamaka treatises. And the ultimate Madhyamaka path is the same as the ultimate path of the three—ground, path, and result—as previously stated, and the ultimate contemplation of view, meditation, conduct, and result. Because the non-conceptual wisdom without any clinging, and the single-pointed samadhi, require a yoga with special clarity as stated in the 'Mother Tantra' and the 'Three Sections of Mind Explanations', and Naropa's two 'Great Commentaries'. Other than that, contemplation and so on, and annihilation meditation and so on, cannot be the ultimate Madhyamaka path, because they are shown under negation and affirmation. Furthermore, the ultimate result—Madhyamaka nature—is not obtained on the path of learning. The aspects of the Buddha's realization that are conditioned are the results that are in accordance with the Madhyamaka, and the result of separation, Dharmakaya, should be known as the main part of the Madhyamaka result, because if it is Madhyamaka nature, it must be the nature of dharma that is free from extremes. Any conventional truth cannot be Madhyamaka nature. Therefore, the nature result of the three—ground, path, and result—and the nature result of view, meditation, conduct, and result are the same in meaning and broad in scope, and there is a difference between these two Madhyamaka nature results. The reason needs to be understood from oral instructions, and because I was worried about too much content, I did not write it down. ༄། །In order to refute the errors of non-realization, wrong realization, and doubt. The second point is: Some people think that just the appearance of what is seen, heard, and known is the basis of Madhyamaka, because it is just appearance, so it is not annihilation. Because it is a changing dharma, it is also not permanent. There is no need to negate this, because if there is no clinging to these, it will not become the cause of samsara. If these are negated, one will fall into nihilism, because it will negate all the causes and effects of higher realms and liberation, they think. Although most of the reasons they put forward are like that, just those cannot establish the basis of Madhyamaka nature. If it were established, it would lead to the non-existence of non-Madhyamaka dharmas. ༈ The current appearance...
ི་རྣམས་གཞི་དབུ་མ་མཚན་ཉིད་པ་མ་ཡིན། དེས་ན་ཇི་ལྟར་མཐོང་ཞིང་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་ད་ལྟའི་སྣང་བ་འདི་རྣམས་གཞི་དབུ་མ་ མཚན་ཉིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྲོས་པར་གྱུར་བའི་མཐའ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཕལ་ཆེར་འགྱུར་བའི་ ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སོ་སྐྱེས་རྣམས་ཀྱི་དངོས་སུ་ཡུལ་དུ་གྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དབུ་མ་ མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ན་མཐའ་བྲལ་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་དགོས་ཏེ། མདོ་རྒྱུད་དྲི་མེད་རྣམས་ གཟུ་བོའི་བློས་བལྟས་པས་ཤེས་སོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། ད་ལྟའི་སྣང་བ་ཟང་ཐལ་ལེ་བ་འདི་དག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ ཞེས་དང་། ཡང་ཁ་ཅིག་ད་ལྟར་གྱི་རིག་རིག་པོའི་སེམས་རིག་ཅིང་གསལ་ཙམ་འདི་ག་སངས་ རྒྱས་ཡིན། འདི་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་བཟོ་བཅོས་བྱས་ན། འཁོར་བ་ལས་མི་ཐར་ཡང་། རྣམ་ རྟོག་གི་བཟོ་བཅོས་མ་བྱས་ན་ཆོས་སྐུ་ཟང་ཐལ་རང་ཡིན་དེ། བརྟག་གཉིས་ལས། འདི་ཉིད་ འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། །འདི་ཉིད་མྱ་ངན་འདས་པའང་ཡིན། །འཁོར་བ་སྤངས་ནས་གཞན་དུ་ ནི། །མྱ་ངན་འདས་པ་རྟོགས་མི་འགྱུར། །ཞེས་དང་། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། ། འོན་ཀྱང་གློ་བུར་དྲི་མས་བསྒྲིབས། ། 3-181 ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་པར་འདོད་ཅིང་། དེའི་ཕྱིར་ད་ལྟར་གྱི་རིག་རིག་ པོའི་རིག་པ་གསལ་ཙམ་འདི་དང་། སྣང་བ་འདི་དབྱེར་མེད་པས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་ དབྱེ་བ་མེད་ཅིང་། དེ་ལྟར་འབྱེད་པ་ནི་བསྒོམ་པའི་ཉམས་མྱོང་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་པ་དང་། མན་ ངག་ཟབ་མོའི་གནད་མ་ཤེས་པར་ཚིག་སྐམ་ལ་ཞེན་པ་སྙིང་རྗེས་གནས་ཡིན་ཞེས་ཟེར་བའི་ སྙིང་རྗེ་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བོ་མང་བོ་ཡོད་གྲགས་སོ། །སྣང་བ་ཆོས་སྐུ་ཡིན་ན་བྱས་ཤིང་བསགས་པའི་ དགེ་སྡིག་གི་ལས་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང་། འདོད་ན་མཐོ་རིས་དང་ངན་སོང་སོགས་ཀྱི་འཁོར་ བ་དང་། མྱང་འདས་ཐོབ་པ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་ཞིང་། འདོད་ན་ལས་བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་པར་ འགྱུར་རོ། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ། འདུལ་བ་ལུང་སོགས་སུ། ལས་རྣམས་བསྐལ་བ་བརྒྱར་ཡང་ ནི། །ཆུད་མི་ཟ་ཞེས་སོགས་མདོ་བསྟན་བཅོས་མཐའ་ཡས་སོ། །གལ་ཏེ་སྣང་བ་འདི་ཆོས་སྐུ་ ཡིན་ཡང་རྟོགས་ན་སངས་རྒྱས། མ་རྟོགས་ན་འཁོར་བ་ཡིན་པས་ལས་དགེ་སྡིག་མེད་པ་དང་། འཁོར་འདས་མེད་པའི་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་སྙམ་ན། རྟོགས་མ་རྟོགས་ཀྱི་དོན་དེ་ཡང་ཅི་ཞིག་ རྟོགས་མ་རྟོགས་ཡིན། སྣང་བ་འདི་ཉིད་ཆོས་སྐུར་རྗེན་ཆར་དུ་རྟོགས་མ་རྟོགས་སམ། སྣང་ བ་འདི་བདེན་པའི་རང་བཞིན་མེད་པར་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་མ་རྟོགས་སམ་ཡང་ན་སངས་ རྒྱས་ཐོབ་མ་ཐོབ་ཀྱིས་འཇོག འདི་རྣམས་ལས་མི་འདའོ། །དང་པོ་ལྟར་ན་ད་ལྟའི་སྣང་བ་སྣ་ ཚོགས་འདི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུར་མི་འཐད་དེ། སོ་སྐྱེས་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་དངོས་ཡུལ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྒྱུད་བླར།
【現代漢語翻譯】 這些並非是中觀自續派的基。因此，如何看待和聽到的所有這些當下的顯現，都不是中觀自續派的基，因為它們是戲論的邊，因為它們是大多數變化的法，並且因為它們是凡夫俗子直接的對象。如果是中觀自續派，則必須是離邊的真如，通過公正的頭腦觀察無垢的經續就能明白。 有些人說：『這些空蕩蕩的當下顯現是佛的法身。』還有些人說：『現在這個明明白白的覺性，就是佛。如果用分別念去改造它，就無法從輪迴中解脫。如果不進行分別唸的改造，那就是法身空性。』如《二諦論》所說：『此即名為輪迴，此即涅槃，離輪迴之外，不證得涅槃。』又說：『眾生即是佛，然為客塵所染。』 等等的意義也是如此認為。因此，現在的這個明明白白的覺性和顯現沒有分別，沒有能所二分。如果這樣區分，那就是沒有在相續中生起修行的體驗，不瞭解甚深口訣的要點，執著于空洞的言辭。據說有很多這樣的可憐人，自稱是慈悲的化身。如果顯現是法身，那麼所作所積的善惡之業就沒有了。如果承認有，那麼就無法獲得天界和惡趣等的輪迴，以及涅槃。如果承認有，那麼所作之業就白費了。不能這樣認為，因為在《律藏》等中說：『諸業縱經百千劫，亦不磨滅。』等等無量的經論中都有說明。如果說顯現是法身，但證悟了就是佛，沒有證悟就是輪迴，所以沒有善惡之業，也沒有輪迴和涅槃的過失，那麼證悟和沒有證悟的意義又是什麼呢？是證悟或沒有證悟這個顯現本身就是法身嗎？還是證悟或沒有證悟這個顯現沒有真實的自性呢？或者是通過獲得或沒有獲得佛果來安立呢？不會超出這些。如果是第一種情況，那麼現在這些各種各樣的顯現不可能是佛的法性身，因為它們是凡夫俗子意識的直接對象。如《寶性論》所說：
【English Translation】 These are not the basis of the Madhyamaka-svatantrika. Therefore, how are all these present appearances of seeing and hearing, etc., not the basis of the Madhyamaka-svatantrika? Because they are the extremes of elaboration, because they are mostly of the nature of change, and because they are the direct objects of ordinary beings. If it were Madhyamaka-svatantrika, it must be the suchness free from extremes, which can be known by looking at the stainless sutras and tantras with an unbiased mind. Some say: 'These empty present appearances are the Dharmakaya (chos kyi sku) of the Buddha.' And some say: 'This present, clear awareness is the Buddha. If it is modified by conceptual thought, one will not be liberated from samsara, but if it is not modified by conceptual thought, it is the Dharmakaya itself.' As it says in the Two Truths: 'This itself is called samsara, this itself is also nirvana. Apart from samsara, nirvana cannot be realized.' And: 'Sentient beings are themselves Buddhas, but they are obscured by adventitious stains.' Etc., the meaning of which is also considered to be the same. Therefore, this present, clear awareness and appearance are inseparable, and there is no division into object and subject. To divide them in this way is said to be the dwelling place of compassion for many compassionate beings who have not developed the experience of meditation in their minds, do not know the essential points of the profound instructions, and are attached to dry words. If appearance is the Dharmakaya, then there will be no meritorious or demeritorious actions that have been done and accumulated. If one accepts this, then it will be impossible to obtain samsara such as the higher realms and the lower realms, and nirvana. If one accepts this, then the actions done will be wasted. One cannot accept this, because in the Vinaya and other texts it says: 'Actions will not be wasted even after hundreds of kalpas.' And so on, in endless sutras and treatises. If one thinks that even though appearance is the Dharmakaya, if one realizes it, one is a Buddha, and if one does not realize it, one is in samsara, so there is no fault of having no meritorious or demeritorious actions, and no samsara or nirvana, then what is the meaning of realization and non-realization? Is it realizing or not realizing that this appearance itself is the Dharmakaya? Or is it realizing or not realizing that this appearance has no true nature? Or is it established by whether or not one has attained Buddhahood? One will not go beyond these. If it is the first case, then these various present appearances cannot be the Dharmakaya of the Buddha's nature, because they are the direct objects of the consciousness of ordinary beings. As it says in the Uttaratantra:
ཕྲ་ཕྱིར་ཐོས་པའི་ཡུལ་མིན་ཏེ། །དོན་དམ་ཡིན་ཕྱིར་བསམ་བྱའི་ མིན། །ཆོས་ཉིད་ཟབ་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པའི། །བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་ཡུལ་མ་ཡིན། །གང་ཕྱིར་ གཟུགས་ལ་དམུས་ལོང་བཞིན། །བྱིས་པས་དེ་སྔོན་མཐོང་མ་མྱོང་། །བཙས་པའི་ཁྱིམ་གནས་ བུ་ཆུང་གིས། ། ཉི་མའི་གཟུགས་བཞིན་འཕགས་པས་ཀྱང་། །ཞེས་དང་། རང་བྱུང་རྣམས་ཀྱི་དོན་དམ་ 3-182 དེ། །དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་བྱ་ཡིན། །ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་འོད་འབར་བ། །མིག་མེད་པས་ ནི་མཐོང་བ་མེད། །ཅེས་དང་། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པར་ཡང་། ཉོན་ མོངས་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་གྱིས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མི་མཐོང་ངོ་། །ཇི་ལྟར་ཡི་དྭགས་ རྣམས་ཀྱིས་ནི། །རྒྱ་མཚོ་སྐམ་པར་མཐོང་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་མི་ཤེས་པས་བསྲེགས་པས། ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་མེད་པར་བརྟགས། ། དམན་དང་བསོད་ནམས་དམན་པ་ལ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅི་བགྱིར་མཆིས། །ཇི་ ལྟར་དམུས་ལོང་ལག་པ་རུ། །རིན་ཆེན་མཆོག་ནི་བཞག་པ་འདྲ། །ཞེས་སོགས་དང་། རྒྱུད་ བླའི་འགྲེལ་བར་མདོའི་ལུང་དྲངས་པར། སྤྲིན་མཐོང་མཁའ་ལ་ཉི་བཞིན་འདིར་ཁྱོད་ཕྱོགས་ གཅིག་བློ་གྲོས་ཅན། ། བློ་མིག་དག་པའི་འཕགས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་མཐོང་མ་ལགས། །བཅོམ་ལྡན་ འདས་ཁྱོད་ཆོས་སྐུ་གང་དག་བློ་གྲོས་མཐའ་ཡས་པ། །ཤེས་བྱ་མཐའ་མེད་མཁའ་དབྱིངས་ ཁྱབ་པ་དེ་དག་གིས་ཀུན་མཐོང་། །ཞེས་སོགས་ཏེ། བྱང་སེམས་ས་བཅུ་པས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ཇི་བཞིན་དངོས་སུ་མི་མཐོང་བར་གསུངས་ན་སོ་སྐྱེ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། རྣམ་ དག་གི་ལམ་མ་བསྒོམས་པའི་སོ་སྐྱེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འཕགས་པའི་གང་ཟག་ཆེན་པོར་འགྱུར་ ཏེ། སངས་རྒྱས་ཆོས་སྐུ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ཞིང་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་ལྟར་མཐོང་ཞིང་ཐོས་ པ་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ཞིང་སྣང་སེམས་དབྱེར་མེད་གཅིག་ཏུ་ཁས་ བླངས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་པ་དེ། དེ་ལྟའི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པ་འདི་སངས་རྒྱས་ ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ད་ལྟའི་སྣང་བ་འདི་ཆོས་སྐུར་རྟོགས་ པའི་འཛིན་པའི་བློ་ཡིན་ན་ལོག་ཤེས་ཡིན་ཅིང་། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ མི་སྲིད་ཅིང་། སོ་སྐྱེ་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཡང་དག་ཤེས་པ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་དྲི་ 3-183 བ་གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་ལྟར་འདོད་ན་ཡང་སྣང་བ་འདི་བདེན་པའི་རང་བཞིན་མེད་པར་ རྟོགས་པའི་འདིའི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའམ། སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་སོགས་ཇི་ལྟར་གྱུར་ཡང་རུང་ སྟེ། འཁོར་བ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ད་ལྟའི་ཟང་ཐལ་ལེའི་སྣང་བ་འདི་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཆོས་སྐུར་ འགྱུར་མི་སྲིད་དེ། སྒྲིབ་གཉིས་མ་སྤངས་པའི་གང་ཟག་གི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར། མཚན་བརྗོད་དུ། རྣམ་པར་ཤ
【現代漢語翻譯】 『因為細微，不是聽聞的對境；因為是勝義諦，不是思慮的對境；因為法性深奧，不是世間人的禪修等對境。』因為對於形象如同盲人，孩童先前未曾見過。如同出生在家的幼兒，見到日光一般，聖者也是如此。 並且，自生者的勝義諦，唯有通過信仰才能證悟。如同沒有眼睛的人無法看見光芒四射的太陽。 正如聖者龍樹在《法界贊》中所說：『煩惱眾生不能見到如來，如同餓鬼見到大海乾涸一般。同樣，被無知所焚燒的人，認為諸佛不存在。對於卑劣和福德淺薄者，世尊又能做什麼呢？如同將珍寶放在盲人的手中。』 此外，《寶性論》的註釋中引用經文說：『如同在多雲的天空中見到太陽，在此，你（佛）是一位具有智慧者。即使是具有清凈智慧之眼的聖者，也無法完全見到。世尊，您的法身具有無限的智慧，遍佈無邊無際的虛空，唯有他們才能完全見到。』 即使是十地菩薩也無法如實親見佛的法身，更何況是凡夫俗子呢？所有未曾修習清凈道的凡夫俗子，都將成為偉大的聖者，因為他們能夠親見並獲得佛的法身。他們如何能夠親見並聽聞等等，並且將顯現與心識無二無別地承認為一體呢？因為他們承認這種普遍性，所以將這種種顯現承認為佛的法性之身。 因此，如果認為現在的顯現是證悟法身的執著之念，那就是邪見。聖者們不可能如此證悟，而凡夫俗子也不可能具有如此證悟的正見。如果像第二個和第三個問題那樣認為，無論如何，證悟此顯現的空性，或者獲得佛果等等，輪迴中的人們都不可能將現在的赤裸裸的顯現轉變為佛的法身，因為這是尚未斷除二障之人的心識顯現。 在《稱名經》中說，『種種識…』
【English Translation】 'Because it is subtle, it is not an object of hearing; because it is the ultimate truth, it is not an object of thought; because the nature of reality is profound, it is not an object of worldly meditation, etc.' Because to form it is like a blind person, a child has never seen it before. Just as a young child born at home sees the sun, so do the noble ones. Moreover, the ultimate truth of the self-born ones can only be realized through faith. Just as those without eyes cannot see the blazing orb of the sun. As the noble Nagarjuna said in his 'Praise of the Dharmadhatu': 'Sentient beings with afflictions do not see the Tathagata, just as hungry ghosts see the ocean as dried up. Likewise, those burned by ignorance assume that the Buddhas do not exist. What can the Bhagavan do for those who are inferior and have little merit? It is like placing a precious jewel in the hand of a blind person.' Furthermore, in the commentary on the Uttaratantra, a sutra is quoted: 'Like the sun seen in a cloudy sky, here you (Buddha) are a wise one in one aspect. Even the noble ones with pure eyes of wisdom do not see everything. Bhagavan, those with infinite wisdom see your Dharmakaya, which pervades the endless expanse of knowable things.' Even a Bodhisattva on the tenth bhumi (level) does not directly see the Dharmakaya of the Buddha as it is, so what need is there to mention ordinary beings? All ordinary beings who have not cultivated the pure path will become great noble beings, because they directly see and attain the Dharmakaya of the Buddha. How do they directly see and hear, etc., and acknowledge the inseparability of appearance and mind as one? Because they acknowledge this pervasiveness, they acknowledge this variety of appearances as the nature-body of the Buddha. Therefore, if the mind that grasps the current appearance as the realization of the Dharmakaya is a wrong view, it is impossible for the noble ones to realize it in that way, and ordinary beings do not have the correct knowledge to realize it in that way either. If you want to think like the second and third questions, then no matter how it turns out, whether it is realizing the emptiness of this appearance or attaining Buddhahood, it is impossible for those in samsara to transform the current naked appearance into the Dharmakaya of the Buddha, because it is the appearance of the consciousness of a person who has not abandoned the two obscurations. In the 'Namasamgiti', 'various consciousnesses...'
ེས་པའི་ཆོས་ཉིད་འདས། །ཞེས་དང་། མི་མངོན་མི་སྣང་ གསལ་བྱེད་མིན། །ཞེས་དང་། རྒྱུད་བླར། སངས་རྒྱས་ཁམས་དང་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་དང་། ། སངས་རྒྱསཆོས་དང་སངས་རྒྱས་འཕྲིན་ལས་དེ། །དག་པའི་སེམས་ཅན་གྱིས་ཀྱང་བསམ་བྱ་ མིན། །འདི་ནི་འདྲེན་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །གཞན་ཡང་སྣང་བ་འདི་ཆོས་སྐུ་ ཡིན་ན། ཁ་ཅིག་གིས་འདོད་པ་ལྟར་སེམས་ཅན་འདི་རྣམས་ཀྱི་ཕུང་བོ་ལྔ་རྒྱལ་བ་རིགས་ལྔ། ཉོན་མོངས་ལྔ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡིན་པར་ཡང་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ལྟར་འདོད་ན། འཁོར་བའི་སེམས་ ཅན་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་ཟིན་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་ཕུང་བོ་ལྔ་དང་ཉོན་མོངས་དུག་ ལྔ་རང་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ཤིང་ཐོབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར། མདོར་ན་སྔར་སྨོས་པ་ལྟར་རང་ཉིད་ཞེ་བས་ འདོད་ཅིང་འཁོར་ཚོགས་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་སྟོན། དེའི་སྒོ་ནས་མང་བོའི་བཀུར་ཞིང་། སངས་རྒྱས་ སུ་འཛིན་པའི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པར་རློམ་པའི་འུད་པོ་ཆེ་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱང་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ ཐོབ་ཟིན་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་རང་གི་ཕུང་བོ་ལྔ་རྫོགས་པར་ཐོབ་ཟིན་ཅིང་། ཁྱེད་རང་རྣམས་ ཀྱིས་ཇི་ལྟར་མཐོང་ཞིང་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཟང་ཐལ་ལེ་བའི་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་འདི་ཁྱེད་ རང་རྣམས་ཀྱི་སེམས་ཡིན། དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ཁྱེད་རང་རྣམས་ཀྱི་སེམས་རིག་ཅིང་གསལ་ ཙམ་འདི། རང་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ཤིང་ཐོབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཁྱབ་པ་ཁས་ བླངས་ཏེ། དེ་དག་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མི་དགེ་བ་ སྣ་ཚོགས་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་འདི་རྣམས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཐོབ་ཟིན་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། 3-184 རྒྱུ་མཚན་སྔར་ལྟར་རོ། །ཡང་ཚོགས་དྲུག་གི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་འདི་བདེན་པའི་རང་བཞིན་ མེད་པའི་སྟོང་པ་ཡིན་པས་ཆོས་སྐུ་ཡིན་དེ། སྣང་བ་བདེན་པའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་སྟོང་བ་ དེ་ཉིད་ཀ་ཆོས་སྐུ་ཡིན་གྱི་དེ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་སྐུ་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་གི་མ་དག་པའི་སྣང་བ་འདི་ཆོས་སྐུ་ཡིན་ན། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་ཡང་ ཆོས་སྐུར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་འདོད་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ སྐུ་མ་ཡིན་པའི་སེམས་ཅན་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་འདོད་ན། ངན་སོང་དུ་སྐྱེ་ཞིང་སྡུག་ བསྔལ་སྣ་ཚོགས་མྱོང་བ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཆོས་སྐུ་ངན་སོང་དུ་སྐྱེ་བའམ་ སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སྣང་བ་བདེན་པས་སྟོང་ཙམ་གྱི་སྟོང་བ་དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་མཚན་ཉིད་པ་མ་ ཡིན་ཏེ། རྣམ་བཅད་ཙམ་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་མེད་དགག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་སྟོང་པ་ཡིན་ ཡང་སྙིང་བོ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་མཆོག་མ་ཡིན་པའི་ཡང་ཕྱིར། འ
【現代漢語翻譯】 『超越了意識的法性。』以及『非顯現，非可見，非明示。』以及《寶性論》中說：『佛性、佛陀的菩提、佛法和佛陀的事業，即使是清凈的有情也無法思議，這是引導者們的行境。』 此外，如果顯現是法身，那麼如某些人所認為的那樣，這些有情的五蘊也會變成五部佛，五毒煩惱也會變成五智。如果這樣認為，那麼輪迴中的有情就已經成佛了，因為他們自己的五蘊和五毒煩惱已經在自己的相續中生起並獲得了。總之，如前所述，你們這些自認為是金剛持，以虛偽的虔誠來取悅自己，向廣大的眷屬炫耀，以此獲得眾人的尊敬，被視為佛陀的自詡者們，也已經獲得了圓滿的佛果，因為你們已經圓滿地獲得了自己的五蘊。你們如何看待和聽到的這些空洞的心識顯現，就是你們自己的心。因此，顯現的你們的心，僅僅是覺知和清晰，就已經在你們的相續中生起並獲得了，這會成為一種過失，因為你們已經承認了這種普遍性，並且承認了它們是圓滿佛陀的法身。』 這些造作各種不善業的有情也同樣會陷入已經成佛的過失，理由如前所述。如果說六識的各種顯現是無自性的空性，因此是法身，因為顯現無自性的空性本身就是法身，除此之外沒有其他的法身，那麼，六識的不凈顯現如果是法身，那麼六識也會變成法身，理由相同。如果這樣認為，那麼就不可能存在不是佛陀法身的有情了。如果這樣認為，那麼就不可能墮入惡趣並遭受各種痛苦了，因為佛陀的法身不可能墮入惡趣或遭受痛苦。 僅僅是顯現空性的空性也不是佛陀具有相狀的法身，因為它只是被理解為一種遮遣，是一種無遮。即使它是空性，也不是最勝的無自性空性。
【English Translation】 'Transcends the nature of consciousness.' and 'Not manifest, not visible, not illuminating.' and in the Ratnagotravibhāga (Uttaratantra Shastra): 'The Buddha-nature, the Bodhi of the Buddha, the Dharma, and the activities of the Buddha, even pure beings cannot conceive of them; this is the realm of the guides.' Furthermore, if appearance is the Dharmakaya, then as some believe, the five skandhas of these sentient beings would also become the Five Buddhas, and the five afflictions would become the Five Wisdoms. If one believes this, then sentient beings in samsara would have already attained Buddhahood, because their own five skandhas and five poisonous emotions have already arisen and been attained in their own continuum. In short, as mentioned before, you who consider yourselves Vajradharas, pleasing yourselves with false devotion, showing off to a large retinue, thereby gaining the respect of many and being regarded as Buddhas, would also have already attained perfect Buddhahood, because you have fully attained your own five skandhas. How you see and hear, etc., this empty appearance of mind is your own mind. Therefore, this mere awareness and clarity of your appearing mind has already arisen and been attained in your own continuum, which would become a fault, because you have accepted the pervasion and have accepted them as the Dharmakaya of the perfect Buddha.' These sentient beings who engage in various non-virtuous deeds would also fall into the fault of having already attained Buddhahood, for the same reason as before. Furthermore, if the various appearances of the six aggregates are emptiness without true nature, therefore they are the Dharmakaya, because the emptiness of appearance without true nature itself is the Dharmakaya, and there is no Dharmakaya other than that, then if the impure appearances of the six aggregates of consciousness are the Dharmakaya, then the six aggregates of consciousness would also become the Dharmakaya, for the same reason. If one believes this, then it would be impossible for there to be sentient beings who are not the Dharmakaya of the Buddha. If one believes this, then it would be impossible to be born in the lower realms and experience various sufferings, because it is impossible for the Dharmakaya of the Buddha to be born in the lower realms or experience suffering. The emptiness that is merely the emptiness of appearance is not the characteristic Dharmakaya of the Buddha, because it is only to be understood as a negation, a non-affirming negation. Even if it is emptiness, it is not the supreme emptiness of selflessness.
ཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་ གྱིས་མཛད་པའི་རང་གི་ལྟ་བའི་འདོད་པ་མདོར་བསྟན་པ་ལས། ཕུང་བོ་རྣམ་དཔྱད་སྟོང་ ཉིད་ནི། །ཆུ་ཤིང་ཇི་བཞིན་སྙིང་བོ་མེད། །རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ལྡན་པའི། །སྟོང་ཉིད་དེ་ ལྟར་འགྱུར་མ་ཡིན། །ཞེས་དང་། དུས་འཁོར་འགྲེལ་ཆེན་དུ། འཁོར་བ་སྙིང་བོ་མེད་དེ་ཟད་ གྱུར་པ། །དེ་ལས་སྐྱེས་བུའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་འབྲས་མེད། །ཆུ་ཤིང་གི་ནི་འབྲས་བུ་སྨིན་པ་ རྣམས། །ཆུ་ཤིང་ཉམས་པས་ཡང་དག་འབྱུང་བ་བཞིན། །ཞེས་པས་སྙིང་བོ་མེད་པ་ཆོས་སྐུར་ མི་འཐད་པས་ཆོས་སྐུ་མཐར་ཐུག་གི་སྙིང་བོར་བསྟན་ཏོ། །གཞན་ཡང་དབུ་མའི་གཙུག་ལག་ ཏུ། ཆོས་ཀུན་བདེན་པའི་རང་བཞིན་མེད་ཙམ་དེ་བདེན་པའི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཙམ་ལ་སོགས་པ་ རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་བདེན་པ་མཚན་ཉིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དབུ་ མ་བདེན་གཉིས་རྩ་འགྲེལ་ལས། སྐྱེ་ལ་སོགས་པ་བཀག་པ་ཡང་། །ཡང་དག་པ་དང་མཐུན་ 3-185 བྱའི་ཕྱིར། །དོན་དམ་ཡིན་པར་ཁོ་ཅག་འདོད། །ཅེས་དང་། དེ་ཡང་རིགས་པས་དཔྱད་ན་ ཀུན་རྫོབ་ཁོ་ན་སྟེ། ཞེས་དང་། དེ་ནས་འདི་ནི་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། ཡང་དག་པར་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའོ། །ཞེས་དང་། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ ལས། སྐྱེ་མེད་དང་ནི་སྟོང་ཉིད་དང་། །བདག་མེད་ཅེས་བྱར་སྟོང་པ་ཉིད། །བདག་ཉིད་དམན་ པ་གང་བསྒོམ་པ། །དེ་དེ་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་མིན། །དགེ་དང་མི་དགེའི་རྣམ་རྟོག་ནི། །རྒྱུན་མི་ ཆད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །སྟོང་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་གཞན། །དེ་དག་སྟོང་པ་ཉིད་ མི་བཞེད། །ཅེས་ཏེ། གཞན་དགེ་ཞེས་པ་ནི། སྐྱེ་མེད་དང་དགག་བྱ་བཀག་པའི་སྟོང་ཉིད་ དང་། བདག་མེད་སོགས་ལ་བཤད་པའི་ཕྱིར། དེ་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུར་མི་ འཐད་དེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དེ་ནི་ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་དོན་དམ་བདེན་པ་ མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡུམ་རྒྱས་འབྲིང་བསྡུས་གསུམ་གྱི་མདོ་ལ་སོགས་པར་གཅིག་ ཁོ་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྟེ། མ་རྨོངས་(མ་སྤྲུལ་བ་ཞེས་པའང་ཡོད)པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་མྱ་ ངན་ལས་འདས་པའོ། །ཞེས་དང་། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པར། མྱ་ངན་འདས་པ་བདེན་གཅིག་ པུར། །རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གང་གསུངས་པ། །དེ་ཚེ་ལྷག་མ་ལོག་པ་ཞེས། །མཁས་པ་སུ་ ཞིག་རྟོགས་(ཟླ་གྲགས་ཀྱི་འགྲེལ་བའི་ནང་དུ་འདི་བཞིན་བསྒྱུར་བར་སྣང་)མི་བྱེད། །ཅེས་ གསུངས་ཏེ། འདིར་བཤད་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་དེ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ སྐུ་དོན་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་(ཕྱག་ཆེན་པ་)ཁ་ཅིག སྦྱོར་དྲུག་བསྒོམས་པའི་ཉམས་ སྣང་གི་འོད་གསལ་རྣམས་དང་བོར་འབྱུང་བའི་ཉམས་སྣང་རྣམས་གློ་བུར་བ་ཆུ་ནང་གི་ཟླ་ བ་ལྟ་བུ་ཀུན་རྫོབ་པ་གཅིག་ཡིན་གྱི་ཡང་དག་པའི་དོན་མ་ཡ
【現代漢語翻譯】 在聖者妙吉祥（Jampal，文殊菩薩）所著的《自宗要義略述》中提到：『五蘊分析為空性，猶如芭蕉無實心。具足一切殊勝相，空性絕非如此般。』 在《時輪大疏》（Kalachakra commentary）中說：『輪迴無實性，終將耗盡。由此，眾生的成佛亦無果。如同芭蕉樹結果實，芭蕉樹衰敗時，果實亦隨之消失。』因此，無實性與法身不符，法身應是究竟的實性。 此外，在中觀的論典中說：『諸法無真實自性，僅是無真實生等，這些名相是勝義諦，但勝義諦並非具有體性的真實。』 如《中觀根本慧論》和《釋論》所說：『遮止生等，是爲了與真實相符。我們認為這是勝義諦。』並且，如果以理智分析，這僅僅是世俗諦。 接著說：『這僅僅是世俗諦，即所謂無真實生。』 聖者龍樹（Nagarjuna）在《菩提心釋》（Bodhicitta Explanation）中說：『無生與空性，以及無我之說，若觀想低劣的空性，那並非真正的觀想。善與非善的分別念，是相續不斷的特徵。佛陀所說的空性，並非如此。』 這裡所說的『其他善』，是指無生以及遮止所破之空性，還有無我等。因為這些是這樣解釋的，所以它們與佛陀的法性身不符，因為佛陀的法性身是真實的邊際和具有體性的勝義諦。 在《廣大般若經》、《中般若經》、《略般若經》等經典中說：『唯一的是勝義諦，即無迷惑（也有說是無造作）之法性的涅槃。』 在《六十正理論》（Sixty Stanzas of Reasoning）中說：『諸佛所說的涅槃，是唯一的真諦。哪個智者不會明白，其餘皆是虛妄？』（月稱（Chandrakirti）的註釋中似乎有如此翻譯） 這裡所說的無住涅槃，與佛陀的法性身是同一意義。 還有一些（大手印派）人認為，修習六加行所產生的覺受光明，以及最初出現的覺受，如同水中的月亮般虛幻，僅僅是世俗諦，並非真實。
【English Translation】 In 'A Brief Exposition of His Own Philosophical Tenets' by the venerable Jampal (Manjushri): 'The analysis of the aggregates is emptiness, like a banana tree without essence. Possessing all kinds of supreme aspects, emptiness is not like that.' In the Great Commentary on the Kalachakra: 'Samsara is without essence, it will be exhausted. From that, the Buddhahood of beings is without result. Like the ripening fruits of the banana tree, when the banana tree decays, they also truly arise.' Therefore, being without essence is not suitable for the Dharmakaya, the Dharmakaya is shown as the ultimate essence. Furthermore, in the main texts of Madhyamaka: 'The fact that all phenomena lack true nature is merely the absence of true arising, etc., which are different aspects of ultimate truth, but ultimate truth is not characterized by truth.' As stated in the root text and commentary of Madhyamaka Two Truths: 'The negation of arising, etc., is for the sake of conforming to reality. We consider it to be the ultimate truth.' And, upon examination with reasoning, it is merely conventional truth. Then: 'This is merely conventional truth, namely, the absence of true arising, etc.' The venerable Nagarjuna, in his Commentary on the Mind of Enlightenment: 'Non-arising and emptiness, and what is called selflessness, if one meditates on an inferior emptiness, that is not the real meditation. Discursive thoughts of virtue and non-virtue are characterized by continuous existence. The emptiness taught by the Buddha is different; they do not accept that as emptiness.' Here, 'other virtue' refers to non-arising and the emptiness that negates what is to be negated, as well as selflessness, etc. Because these are explained in this way, they are not suitable as the Dharmakaya of the Buddha, because the Dharmakaya of the Buddha is the ultimate limit of reality and the ultimate truth characterized by truth. In the sutras of the Extensive, Medium, and Concise Prajnaparamita, etc.: 'The only one is the ultimate truth, namely, the unconfused (also said to be unfabricated) Nirvana of the nature of phenomena.' In the Sixty Stanzas of Reasoning: 'The Nirvana that the Victorious Ones spoke of is the only truth. Which wise person would not understand that the rest are false?' (It seems that Chandrakirti's commentary translates it this way.) The non-abiding Nirvana spoken of here is the same in meaning as the Dharmakaya of the Buddha. Also, some (Mahamudra practitioners) believe that the clear light of experiences arising from the practice of the Six Yogas, and the experiences that initially arise, are like the moon in water, merely conventional and not ultimately real.
ིན་ཞིང་། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་སྦྱོར་ ལ་སོགས་པའི་སྒོམ་རྣམ་དག་སྐྱེས་པ་ཡིན་ན། དེ་འདྲའི་ཉམས་སྣང་མེད་པ་གསལ་སྟོང་གི་ ཏིང་ངེ་འཛིན་ནམ་མཁའ་དག་པ་ལྟ་བུ་གཅིག་འོང་ཟེར་བ་གྲགས་ཏེ། ལང་ཀར་གཤེགས་ 3-186 པའི་མདོ་དང་། དུས་འཁོར། གསང་འདུས། རྡོ་རྗེ་གུར། སེམས་འགྲེལ་སྐོར་གསུམ། ནཱ་རོ་ འགྲེལ་ཆེན་རྣམ་གཉིས་སོགས་སུ་གསུངས་པའི་ལམ་རྣམ་པར་དག་པ་བསྒོམས་པའི་ཉམས་ སྣང་གི་འོད་གསལ་ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུར་གློ་བུར་བ་ཀུན་རྫོབ་པར་འདོད་ཅིང་འཁོར་ཚོགས་རྒྱ་ཆེན་ པོ་ལ་སྒྲོགས་པ་དང་། འཁོར་བ་བའི་སེམས་ཅན་གྱི་སྣང་བ་དོན་དམ་ཆོས་སྐུར་འདོད་པའང་ ངེས་དོན་གྱི་གསུང་རབ་ཀུན་དང་རྒྱབ་ལོག་འདི་འདྲའི་འགལ་བ་ཁས་ལེན་པ་ཡང་ལེགས་ པར་མ་བརྟགས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །དེས་ན་སྔར་བཤད་འོད་གསལ་གྱི་སྣང་བ་འདི་ ཇི་ལྟར་ཡིན་པའི་ཚུལ་རྣམས་དབང་མདོར་བསྟན་གྱི་འགྲེལ་བ་རྗེ་ནཱ་རོ་པཎ་ཆེན་གྱིས་མཛད་ པར་ལྟོས་ཤིག་དང་། ཉམས་སྣང་འདི་དགག་དགོས་མི་དགོས་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་བྲམ་ ཟེ་ཆེན་པོ། རྒྱལ་བོ་ཨིནྡྲ་བྷོ་ཏི། ཞི་བ་ལྷ། ལྭ་བ་པ། ནག་པོ་སྤྱོད་པ་སོགས་ཀྱི་ཐུགས་ཉམས་ སུ་གང་བཞེས་དང་ཉམས་སྣང་འདི་བཀག་མ་བཀག་གསལ་བར་འགྱུར་ཞིང་། ཁོ་བོས་ཀྱང་ འོད་གསལ་རྒྱན་དུ་བཀོད་ཟིན་ཏོ། ། ༈ ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་མདོར་མཚན་མ་སྣ་ཚོགས་རྣལ་འབྱོར་བའི་ཉམས་སྣང་ལ་འབྱུང་བར་གསུངས། ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་མདོར་མཚན་མ་སྣ་ཚོགས་རྣལ་འབྱོར་བའི་ཉམས་སྣང་ལ་ འབྱུང་བར་གསུངས་པ་ལ་ཁྱོད་ལྟར་ལོག་པར་རྟོག་པའི་ཚུལ་གྱིས་དགག་པ་ཆོས་རྗེ་ཐམས་ ཅད་མཁྱེན་པ་བུ་སྟོན་ཞལ་སྔ་ནས། འགྲེལ་ཆེན་གྱི་མདོར་བསྡུས་དང་པོའི་རྣམ་བཤད་དུ་ གསུངས་པ་ལྟ་བར་བྱའོ། །སངས་རྒྱས་ཆོས་སྐུ་ཡང་མིང་ཙམ་ཡིན་ནོ་ཟེར་བའང་ཤིན་ཏུ་ནོར་ ཏེ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་སྐབས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུའམ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དེ་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་རང་དོན་ཕུན་ཚོགས་མཐར་ཐུག་དང་། སྟོབས་སོགས་བྲལ་བའི་ཡོན་ཏན་སུམ་ཅུ་རྩ་ གཉིས་འབྲལ་མི་རུང་དུ་ལྡན་པ་ཅན་དང་། བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་མཐུན་ལ་སོགས་པའི་ཟག་མེད་ ཀྱི་ཆོས་སྡེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་གི་ཡན་ལག་ཅན་དུ་གསུངས་པ་རྣམས་མི་འཐད་པར་འགྱུར་དེ། མིང་སྟོང་ཙམ་ཡིན་གྱི་གང་དུའང་མི་གནས་ཤིང་ཅིར་ཡང་གྲུབ་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ 3-187 མི་ནུས་ཏེ། རྒྱུད་བླར། རང་དོན་གཞན་དོན་དོན་དམ་སྐུ་དང་ནི། །དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཀུན་རྫོབ་སྐུ་ ཉིད་དོ། །བྲལ་དང་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་ནི། །ཡོན་ཏན་དབྱེ་བ་དྲུག་ཅུ་བཞི་འདི་དག ། བདག་ཉིད་ཀྱི་ནི་འབྱོར་བའི་གནས། །དམ་པའི་དོན་གྱི་སྐུ་ཡིན་ཏེ། །དྲང་སྲོང་རྣམས་ཀྱི་བརྡ་ ཡི་སྐུ། །ཕ་རོལ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་གནས། །དང་པོའི་སྐུ་ནི་སྟོབས་ལ་སོགས། །བྲལ་
【現代漢語翻譯】 如果生起了俱生和合（lhan cig skyes sbyor）等清凈的禪修體驗，卻說沒有這樣的體驗，只有空明的禪定，如同晴空一般。這種說法流傳甚廣，但與《楞伽經》（lang kar gshegs pa'i mdo）、《時輪》（dus 'khor）、《密集》（gsang 'dus）、《金剛幕續》（rdo rje gur）、《心釋三部》（sems 'grel skor gsum）、那若巴（nā ro pa）的《大釋二種》（nā ro 'grel chen rnam gnyis）等所說的清凈道之禪修體驗，即如水中月般的明光，視為虛假的世俗，並向廣大的僧眾宣揚，甚至將輪迴眾生的顯現視為勝義法身（chos sku），這種與所有了義經典相悖的矛盾主張，僅僅是未經深思熟慮的結果。 因此，先前所說的明光顯現究竟如何，請參考那若巴大班智達（nā ro pa paṇ chen）所著的《灌頂略義釋》（dbang mdor bstan gyi 'grel ba）。這種體驗是否需要否定？龍樹父子（klu sgrub yab sras）、大婆羅門（bram ze chen po）、國王因陀羅菩提（indra bho ti）、寂護（zhi ba lha）、拉瓦巴（lwa ba pa）、黑行者（nag po spyod pa）等人的修持體驗是什麼？這種體驗是否被否定？這些都會變得清晰明瞭。我也已經在《明光莊嚴》（'od gsal rgyan du）中闡述過了。 《楞伽經》中說，各種征相會在瑜伽士的體驗中顯現。 《楞伽經》中說，各種征相會在瑜伽士的體驗中顯現，而你卻以錯誤的理解方式來否定它。對此，一切智法王布頓（chos rje thams cad mkhyen pa bu ston zhal snga nas）在《大釋·略義第一品釋》（'grel chen gyi mdor bsdus dang po'i rnam bshad du）中已經闡述過了，可以去參考。 如果有人說佛的法身（chos sku）也只是個名稱，那就大錯特錯了。證得佛果時的佛法身，或者說體性身（ngo bo nyid kyi sku），是佛的自利圓滿（rang don phun tshogs）的究竟，具備與力量等無別的三十二種功德，以及與菩提分等無漏之法二十一種支分。如果認為法身只是個空名，不住于任何地方，也無法成就任何事物，那這些說法就都無法成立了。 這是不可能的。《寶性論》（rgyud bla）中說：『自利利他勝義身，依于彼者世俗身，離與異熟之果者，六十四種功德別，自性乃是富饒處，勝義之身真實性，仙人名言之身者，乃是他圓滿之境，最初之身離力等。』
【English Translation】 If pure meditative experiences such as co-emergent union (lhan cig skyes sbyor) arise, but one claims to have no such experiences, only a clear and empty samadhi like a clear sky, this saying is widely circulated. However, it contradicts the pure path meditative experiences described in texts such as the Laṅkāvatāra Sūtra (lang kar gshegs pa'i mdo), the Kālacakra (dus 'khor), the Guhyasamāja (gsang 'dus), the Vajra Pañjara (rdo rje gur), the Three Cycles of Mind Commentary (sems 'grel skor gsum), and Nāropa's (nā ro pa) Two Great Commentaries (nā ro 'grel chen rnam gnyis), where the luminosity of experience is likened to a reflection of the moon in water, considered a temporary conventional truth, and proclaimed to a vast assembly. Furthermore, to regard the appearances of sentient beings in samsara as the ultimate dharmakāya (chos sku) is a contradiction to all definitive scriptures, and such assertions are merely the result of inadequate consideration. Therefore, regarding the nature of the aforementioned luminosity experiences, please refer to the commentary on the Abhisheka Summary (dbang mdor bstan gyi 'grel ba) composed by the great Paṇḍita Nāropa (nā ro pa paṇ chen). Whether these experiences should be negated or not, and what the meditative experiences of figures such as Nāgārjuna and his son (klu sgrub yab sras), the great Brahmin (bram ze chen po), King Indrabodhi (indra bho ti), Śāntarakṣita (zhi ba lha), Lawapa (lwa ba pa), Kṛṣṇācārya (nag po spyod pa), and others were, and whether these experiences were negated or not, will become clear. I have also already explained it in Ornament of Luminosity ('od gsal rgyan du). The Laṅkāvatāra Sūtra states that various signs appear in the experiences of yogis. The Laṅkāvatāra Sūtra states that various signs appear in the experiences of yogis, but you negate it with a distorted understanding. On this, the omniscient Dharma Lord Butön (chos rje thams cad mkhyen pa bu ston zhal snga nas) has already explained it in the Great Commentary, Explanation of the First Abridged Meaning ('grel chen gyi mdor bsdus dang po'i rnam bshad du), which can be consulted. To say that the Buddha's dharmakāya (chos sku) is merely a name is also a great mistake. The Buddha's dharmakāya at the time of attaining Buddhahood, or the essence body (ngo bo nyid kyi sku), is the ultimate fulfillment of the Buddha's own benefit (rang don phun tshogs), possessing thirty-two qualities inseparable from powers, and twenty-one branches of undefiled dharmas such as the limbs of enlightenment. If the dharmakāya is considered merely an empty name, not abiding anywhere, and not accomplishing anything, then these statements would not be valid. This is impossible. The Uttaratantra (rgyud bla) states: 'The ultimate body for self and others, the conventional body depends on that. The sixty-four qualities are the fruits of separation and maturation. The self-nature is the place of abundance, the ultimate body is the truth, the body of the sages' expression is the realm of others' perfection, the first body is without powers, etc.'
བའི་ ཡོན་ཏན་རྣམས་དང་ལྡན། །གཉིས་པ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན། །རྣམ་སྨིན་ཡོན་ཏན་དག་དང་ ལྡན། །ཞེས་དང་། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དུ། ཐུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ནི། །ཟག་པ་མེད་པའི་ཆོས་ གང་དག །ཐོབ་གྱུར་རྣམ་ཀུན་རྣམ་དག་པ། །དེ་དག་རང་བཞིན་མཚན་ཉིད་ཅན། །བྱང་ཆུབ་ ཕྱོགས་མཐུན་ཚད་མེད་དང་། ཞེས་སོགས་དང་། རྒྱུད་བླར། གཞལ་མེད་གངྒཱའི་བྱེ་མ་ལས་ འདས་པ། །བསམ་མེད་མཉམ་མེད་ཡོན་ཏན་རྣམས་དང་ལྡན། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དྲི་ མེད་དབྱིངས་དེ་ནི། །བག་ཆགས་བཅས་པའི་ཉེས་པ་གཏན་སྤངས་པ། །ཞེས་སོགས་མཐའ་ ཡས་སོ། ། ཡང་ཁ་ཅིག སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་མིང་ཙམ་དུ་ཟད་དེ་བར་ ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྗེས་ལ་ཡེ་ཤེས་ནི་དངོས་སུ་མེད་ཅིང་། དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམ་ པར་དག་པ་ཙམ་དུ་གྱུར་རོ་ཞེས་པཎྜི་ཏ་ཁ་ཅིག་ཟེར་བར་ཆོས་བཤེས་ཀྱི་འགྲེལ་བར་བཀོད་ པ་ལྟར། སངས་རྒྱས་ལ་ཡེ་ཤེས་མེད་ཅིང་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སོགས་གཞན་སྐྲག་པ་སྤངས་པའི་ ཕྱིར་བསྟན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ་ཞེས་རྒྱ་བོད་ཀྱི་བླུན་པོ་མང་བོས་འདོད་དེ། བསྐལ་བ་དུ་མར་ ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུས་བསྡུས་པའི་ཚོགས་གཉིས་བསགས་པའི་ལས་བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་པར་ འགྱུར་ཏེ། དེ་ཙམ་དུ་འབད་པའི་འབྲས་བུ་གཏན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེ་མ་བཙིར་བས་མར་ ཁུ་མི་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དུ། ལས་རྣམས་ནི། ཆུད་ མི་ཟ་དང་། ཞེས་སོགས། གཞན་ཡང་ས་བཅུ་བའི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་རྣམས་ཀྱང་། 3-188 མཛངས་པ། མཁས་པ། ཡིད་གསལ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུ་མ་ཡིན་པར་ འགྱུར་ཏེ། འབྲས་མེད་ཀྱི་ལས་ལ་བསྐལ་བ་དུ་མར་འབད་པ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན། ཡུམ་འབུམ་པ་ལ་སོགས་པར། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི། ཞི་ཞིང་ཕྲ་བ། མཁས་པ། མཛངས་པ། ཡིད་གསལ་བས་འཚལ་བར་བགྱིའོ། །ཞེས་མཐོང་ལམ་སྟོན་པའི་མདོའི་སྐབས་ སུ་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ། །གལ་ཏེ་འབྲས་མེད་མ་ཡིན་ཏེ། གློ་བུར་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་ སྤངས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དག་པ་ཙམ་དེ་འབྲས་བུའོ་ཞེ་ན། དེ་འདྲའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་གང་། ལམ་བསྒོམས་པས་གློ་བུར་དྲི་མ་དང་བྲལ་ཙམ་གྱི་ཅིར་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་པ་དེ་འདྲ་ཞིག་ཡིན་ ནམ། སྟོབས་ལ་སོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དཔག་མེད་འབྲལ་མི་ཤེས་སུ་ལྡན་ པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་གཅིག་ཡིན། དེ་གཉིས་གང་གཅིག་ལས་མི་འདའ་འོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སོགས་མེད་པ་འགལ་ལོ། །དང་པོ་ལྟར་ན། ས་བཅུའི་ བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཐོབ་བྱའི་མྱང་འདས་མཐར་ཐུག་དེ། ཐེག་དམན་ པའི་ལྷག་མེད་ཀྱི་མྱང་འདས་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་འདོད་ན། ས་བཅུའི་ སེམས་དཔའ་སངས་རྒྱས་ཐོ
【現代漢語翻譯】 具備功德。第二，大丈夫相，具備異熟功德。』等等。《現觀莊嚴論》中說：『佛陀的自性身，是無漏之法，獲得一切圓滿清凈，具有自性特徵，菩提分和無量。』等等。《寶性論》中說：『超越無數恒河沙，具備不可思議、無與倫比的功德。如來無垢之界，永遠斷除了習氣之過。』等等，無邊無際。 又有些人說，佛陀薄伽梵的智慧也只是個名稱而已，在無間禪定之後，智慧實際上並不存在，只是如實清凈而已。正如某些班智達所說，如《法釋》的註釋中所記載的那樣，佛陀沒有智慧，爲了斷除對佛陀的色身和智慧等其他事物的恐懼，佛陀所宣講的教法也只是個名稱而已。許多藏漢愚人都這樣認為，認為在無數劫中積累的以十度概括的二資糧都將白費，因為如此努力的結果將一無所獲，就像榨沙無法得到酥油一樣。這是不能接受的。《現觀莊嚴論》中說：『業不虛耗。』等等。此外，十地菩薩摩訶薩們，也會變成不是聰明、博學、心明等具有功德的人，因為他們會在無果之業上花費無數劫的時間。如果承認這種觀點，那麼在《十萬般若經》等經典中，『以智慧波羅蜜多，寂靜而微細，智者、賢者、心明者才能證悟。』這與在開示見道時所說的內容相違背。如果說並非無果，只是斷除了所有暫時性的垢染的如實清凈才是果，那麼，這樣的如實是怎樣的呢？是通過修道而僅僅斷除了暫時性的垢染，除此之外一無所成的如實嗎？還是具有無量佛陀功德（如十力等）且不可分割的如實呢？不外乎這兩種情況。如果是後者，那麼佛地沒有色身和智慧等就相矛盾了。如果是前者，那麼十地菩薩摩訶薩們所要獲得的究竟涅槃，就與小乘的有餘涅槃沒有區別了。如果也承認這種觀點，那麼十地菩薩成佛
【English Translation】 endowed with qualities. Second, the marks of a great person, endowed with ripening qualities.』 etc. In the Ornament for Clear Realization, it says: 『The essence body of the Buddha, is the uncontaminated dharma, having attained all completely pure, those are characterized by nature, concordant with enlightenment and immeasurable.』 etc. In the Uttaratantra, it says: 『Beyond immeasurable Ganges sands, endowed with inconceivable, incomparable qualities. The stainless realm of the Thus-Gone One, has completely abandoned faults along with imprints.』 etc., endlessly. Furthermore, some say that the wisdom of the Buddha, the Bhagavan, is merely a name, and after the uninterrupted samadhi, wisdom does not actually exist, but is merely Suchness completely purified. As some Panditas say, as stated in the commentary on the Dharma Commentary, the Buddha has no wisdom, and in order to dispel fear of the Buddha's body and wisdom, etc., the teachings of the Buddha are merely a name. Many foolish Tibetans and Chinese believe that the accumulation of the two accumulations, summarized by the ten perfections, accumulated over many kalpas, will be wasted, because the result of such effort will be nothing, just as squeezing sand cannot produce butter. This is unacceptable. The Ornament for Clear Realization says: 『Actions are not wasted.』 etc. Furthermore, the great Bodhisattvas of the ten bhumis, will also become not intelligent, learned, clear-minded, etc., beings with qualities, because they will spend countless kalpas on fruitless actions. If this is accepted, then in the Hundred Thousand Prajnaparamita Sutras, etc., 『The Perfection of Wisdom is, peaceful and subtle, realized by the wise, the learned, the clear-minded.』 This contradicts what is said in the context of showing the path of seeing. If it is said that it is not fruitless, but that the complete purity of Suchness, having abandoned all adventitious defilements, is the fruit, then what is such Suchness? Is it Suchness that has merely abandoned adventitious defilements through cultivation of the path, and nothing else is accomplished? Or is it one Suchness that possesses immeasurable qualities of the Buddha (such as the ten powers, etc.) and cannot be separated? It cannot be other than these two. If it is the latter, then it contradicts that there is no body and wisdom, etc., in the Buddha-ground. If it is the former, then the ultimate Nirvana to be attained by the great Bodhisattvas of the ten bhumis will be no different from the Hinayana's Nirvana with remainder. If this view is also accepted, then the ten bhumi Bodhisattvas becoming Buddhas
བ་པའི་ཚེ་སྤང་བྱ་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་ཙམ་དུ་འགྱུར་གྱི། མར་མེ་ཤི་ བ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡེ་ཤེས་གཏན་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཐར་ལམ་དང་ ཐེག་དམན་གྱི་ཐར་ལམ་ལ་མཆོག་དང་དམན་པའི་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་ འདོད་ན། ས་བཅུའི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་དང་། ཐེག་དམན་གྱི་འཕགས་པའི་གང་ ཟག་རྣམས་ལའང་མཆོག་དམན་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་འདོད་ན། ས་བཅུའི་ མདོར། སེངྒེའི་ཕྲུ་གུ་ཆུང་ངུས་ཀྱང་གཅན་ཟན་རྒན་པོ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་སོགས་དཔེར་ མཛད་ནས། སེམས་དང་བོ་བསྐྱེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཀྱང་ལྷག་པའི་བསམ་པ་ཆེ་ བའི་མཐུས། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ཞེས་སོགས་རྒྱས་པར་ 3-189 བཀའ་བསྩལ་ཞིང་། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དུ། དམིགས་པ་དང་ནི་རྣམ་པ་དང་། །ཞེས་སོགས་ ནས། ཉན་ཐོས་བསེ་རུ་ལྟ་བུ་དང་། །བཅས་པ་དག་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས། །ཞེས་སོགས་ མཐའ་ཡས་སོ། །གཞན་ཡང་། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དུ་བཤད་པའི་ཆོས་སྐུའི་འཕྲིན་ལས་ཉི་ཤུ་ རྩ་བདུན་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འཕྲིན་ལས་སུ་མི་འགྱུར་དེ། སངས་རྒྱས་པའི་ཚེ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ ཅད་དང་བྲལ་ཙམ་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཙམ་ལ་གནས་ཤིང་ཡེ་ཤེས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ ན། ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་འཕྲིན་ལས་ནི། །རྣམ་པ་ཉི་ཤུ་བདུན་དུ་བཞེད། །ཅེས་དང་། ཆོས་སྐུ་འཕྲིན་ ལས་འབྲས་བུ་ནི། །ཞེས་པ་དང་འགལ། ཡང་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་ལྷུན་གྲུབ་རྒྱུན་མི་ འཆད་ཀྱི་འཕྲིན་ལས་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་སྔར་ལྟར་རོ། །འདོད་ན། མངོན་ རྟོགས་རྒྱན་དུ། དེ་བཞིན་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་འདིའི། །ལས་ནི་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འདོད། །ཅེས་ དང་། རྒྱུད་བླར། གདུལ་བྱའི་ཁམས་དང་འདུལ་བའི་ཐབས་དང་ནི། །གདུལ་བྱའི་ཁམས་ དང་འདུལ་བའི་བྱ་བ་དང་། དེ་ཡི་ཡུལ་དང་དུས་སུ་གཤེགས་པ་ལ། །ཁྱབ་བདག་རྟག་ཏུ་ལྷུན་ གྱིས་འགྲུབ་པར་འཇུག །ཅེས་སོགས་མཐའ་ཡས་སོ། །གལ་ཏེ་ས་བཅུ་རྒྱུན་གྱི་ཐ་མའི་ཚེ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་འབྱུང་བར་གྱུར་ཅིག ཅེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་ནས་མཚན་མ་མེད་ པའི་དབྱིངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ། །སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་དང་རང་རིག་པ་ལ་སོགས་གཞན་ སྐྲག་པར་སྤང་བའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་ཁོ་ནའོ། །ཞེས་ཇོ་བོ་རྗེའི་སློབ་མ་དབུ་མ་སེངྒེས་བཤད་པ་ ལྟར་སངས་རྒྱས་པའི་ཚེ་ཡེ་ཤེས་མེད་ཀྱང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་འབྱུང་བས་དེ་ལས་འཕྲིན་ ལས་རྣམས་འབྱུང་ངོ་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལོངས་སྐུ་དེ། ས་རྡོ་སོགས་ལྟར་སེམས་མེད་བེམ་ པོ་འབའ་ཞིག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རང་རྒྱུད་ལ་རིག་པ་མེད་པའི་གཟུགས་སྐུ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར། ཡེ་ཤེས་གཏན་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་སྐུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མ་འདོད་ ན། གནས་འོག་མིན་ཆེན་པོར་ཐེག་ཆ
【現代漢語翻譯】 如果說，在佛陀示現涅槃時，只是遮障（sgrig pa）消失，與遮障分離而已；就像燈熄滅一樣，證悟智慧（ye shes）完全不存在。如果這樣認為，那麼大乘（theg chen）的解脫道和小乘（theg dman）的解脫道就沒有優劣之分了。如果也這樣認為，那麼十地（sa bcu）的菩薩摩訶薩（sems dpa' chen po）們和小乘的聖者（'phags pa'i gang zag）們也沒有優劣之分了。如果也這樣認為，那麼在《十地經》（sa bcu'i mdo）中，以小獅子也能壓倒老野獸等為例證，說初發心的菩薩（byang chub sems dpa'）也能以殊勝意樂的威力，壓倒聲聞（nyan thos）和獨覺（rang sangs rgyas）等，有廣大的闡述。並且在《現觀莊嚴論》（mngon rtogs rgyan）中，從『所緣與行相』（dmigs pa dang ni rnam pa dang）等句開始，一直到『勝過聲聞如犀角』（nyan thos bse ru lta bu dang），『以及其他一切諸有』（bcas pa dag las khyad par 'phags）等句，有無盡的闡述。 此外，在《現觀莊嚴論》中所說的二十七種法身（chos sku）的事業（'phrin las），也不會成為佛陀的事業，因為在成佛時，只是安住于與一切遮障分離的真如（de bzhin nyid）本身，而沒有智慧的緣故。如果這樣認為，就與『法身事業有，二十七種相』（chos kyi sku'i 'phrin las ni，rnam pa nyi shu bdun du bzhed）以及『法身事業之果』（chos sku 'phrin las 'bras bu ni）等經文相違背。而且，圓滿正等覺佛（rdzogs pa'i sangs rgyas）也不會有任運成就、相續不斷的利他事業，理由如前所述。如果這樣認為，就與《現觀莊嚴論》中的『如是盡輪迴，事業恒不斷』（de bzhin 'khor ba ji srid 'di'i，las ni rgyun mi 'chad par 'dod）以及《寶性論》（rgyud bla ma）中的『應調伏之界與調伏之方便，應調伏之界與調伏之事業，彼之境與時，遍主恒時任運成』（gdul bya'i khams dang 'dul ba'i thabs dang ni，gdul bya'i khams dang 'dul ba'i bya ba dang，de yi yul dang dus su gshegs pa la，khyab bdag rtag tu lhun gyis 'grub par 'jug）等經文相違背。 如果說，在十地末尾的時候，發願『愿我成就圓滿報身（longs spyod rdzogs pa'i sku）』，然後在無相的法界（dbyings）中入滅（mya ngan las 'das）。爲了避免對佛陀的色身（sku）、智慧（ye shes）和自證智（rang rig pa）等產生其他怖畏，所以才這樣宣說的。正如覺沃杰（Jo bo rje）的弟子鄔瑪僧格（dbu ma seng+ges）所說，即使在成佛時沒有智慧，但由於成就了圓滿報身，所以從那報身中就能產生利他事業。如果這樣認為，那麼佛陀的報身就會變成像土石一樣，只是無情物（sems med bem po）而已，因為那是自身相續中沒有覺性（rig pa）的色身，是完全沒有智慧的佛陀的色身。如果承認前者，那麼在色究竟天（gnas 'og min chen po）的大乘...
【English Translation】 If it is said that at the time of the Buddha's passing into Nirvana, it is merely the obscurations (sgrig pa) being removed and separated from obscurations; just as when a lamp is extinguished, the wisdom of realization (ye shes) is completely non-existent. If this is asserted, then there would be no difference in superiority or inferiority between the path of liberation of the Mahayana (theg chen) and the path of liberation of the Hinayana (theg dman). If this is also asserted, then there would be no difference in superiority or inferiority between the great Bodhisattvas (sems dpa' chen po) of the ten bhumis (sa bcu) and the noble individuals ('phags pa'i gang zag) of the Hinayana. If this is also asserted, then in the 'Ten Bhumi Sutra' (sa bcu'i mdo), using the example of even a small lion cub overpowering an old beast of prey, it is extensively taught that even a Bodhisattva (byang chub sems dpa') who has initially generated Bodhicitta can, through the power of superior intention, overpower the Shravakas (nyan thos) and Pratyekabuddhas (rang sangs rgyas). Furthermore, in the 'Ornament of Clear Realization' (mngon rtogs rgyan), starting from the lines 'object and aspects' (dmigs pa dang ni rnam pa dang), and continuing to 'surpassing the Shravakas like rhinoceros horns' (nyan thos bse ru lta bu dang), 'and all others' (bcas pa dag las khyad par 'phags), there are endless explanations. Moreover, the twenty-seven activities ('phrin las) of the Dharmakaya (chos sku) described in the 'Ornament of Clear Realization' would also not become the activities of the Buddha, because at the time of attaining Buddhahood, one merely abides in the Suchness (de bzhin nyid) itself, which is separated from all obscurations, and there is no wisdom. If this is asserted, it contradicts the statements 'The Dharmakaya's activities have twenty-seven aspects' (chos kyi sku'i 'phrin las ni, rnam pa nyi shu bdun du bzhed) and 'The fruit of the Dharmakaya's activities' (chos sku 'phrin las 'bras bu ni). Furthermore, the perfectly enlightened Buddha (rdzogs pa'i sangs rgyas) would also not have spontaneous, continuous benefit for others, for the same reason as before. If this is asserted, it contradicts the statements in the 'Ornament of Clear Realization', 'Thus, as long as samsara exists, the activity is constant' (de bzhin 'khor ba ji srid 'di'i, las ni rgyun mi 'chad par 'dod), and in the 'Ratnagotravibhāga' (rgyud bla ma), 'The realm to be tamed and the means of taming, the realm to be tamed and the activity of taming, its object and time, the all-pervading Lord constantly accomplishes spontaneously' (gdul bya'i khams dang 'dul ba'i thabs dang ni, gdul bya'i khams dang 'dul ba'i bya ba dang, de yi yul dang dus su gshegs pa la, khyab bdag rtag tu lhun gyis 'grub par 'jug). If it is said that at the end of the tenth bhumi, one makes the aspiration 'May I attain the Sambhogakaya (longs spyod rdzogs pa'i sku)', and then passes into Nirvana (mya ngan las 'das) in the realm (dbyings) of non-duality. This is taught in order to avoid other fears regarding the Buddha's body (sku), wisdom (ye shes), and self-awareness (rang rig pa). As the disciple of Jowo Je (Jo bo rje), Uma Sengge (dbu ma seng+ges), said, even if there is no wisdom at the time of attaining Buddhahood, the activities for others can arise from the Sambhogakaya that has been attained. If this is asserted, then the Buddha's Sambhogakaya would become like earth and stones, merely an inanimate object (sems med bem po), because it is a form body without awareness (rig pa) in its own continuum, and it is the form body of a Buddha who is completely without wisdom. If the former is admitted, then in the Akanishta heaven (gnas 'og min chen po), the Mahayana...
ེན་གྱི་ས་བཅུ་བའམ་ས་བཅུའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔེའི་ 3-190 འཁོར་དང་ཐབས་གཅིག་ཏུ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་ལ་རྫོགས་པར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་སྐུ་མིན་པར་ ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དུ། ཐེག་ཆེན་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་ ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་དང་། ཟླ་གྲགས་ཀྱི་སྐྱབས་གསུམ་བདུན་ཅུ་པར། ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་ ཁོ་ན་ལ། །གནས་པའི་བློ་ལ་སངས་རྒྱས་བརྗོད། འོག་མིན་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་ནི། །དེ་ཉིད་ མངོན་སུམ་བྱ་བར་བཞེད། །ཅེས་སོགས་མཐའ་ཡས་(ཐུབ་དགོངས་སུ་དྲངས)སོ། །གཞན་ ཡང་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ལུང་གི་ཆོས་ མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། གསུང་བ་པོ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སངས་ རྒྱས་ལ་ཡེ་ཤེས་མེད་ཅིང་ཐུགས་རྒྱུད་ལ་ཡེ་ཤེས་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་བཞིན་ཉམས་སུ་བླངས་པས་རིག་གྲོལ་གྱི་ཡོན་ཏན་ གྱི་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་མེད་པར་འགྱུར། འདོད་ན་དཀོན་མཆོག་གསུམ་མེད་པར་ཁས་ ལེན་པའི་ཐེག་ཆེན་པ་ཁྱེད་ལྟ་བུ་སྔོན་མེད་པའི་ཐེག་ཆེན་པ་ཞིག་འཇིག་རྟེན་གྱི་འདྲེན་པར་ བྱོན་པ་ངོ་མཚར་ཆེ། ཡང་སངས་རྒྱས་པའི་མདོ་ནས། ཆོས་ལྔས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ས་བསྡུས་ ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ་དང་། མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་དང་། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ ཤེས་དང་། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཞེས་སོགས། ཤིན་ ཏུ་རྒྱས་པར་བཀའ་བསྩལ་བ་དང་། ཡུམ་གྱི་མདོ་རྣམས་སུ། བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན། ཚད་ མེད་རྣམ་ཐར་མཐར་གནས་ཟིལ་གནོན་སོགས། སྟོབས་བཅུ་སོགས། མངོན་ཤེས་དྲུག་རྣམ་ མཁྱེན་སོགས་མཐའ་ཡས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་ཡོད་པར་གསུངས། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ མདོ་སྡེ་རྒྱན་རྒྱུད་བླ་སོགས་དྲི་མ་མེད་པའི་བཀའ་བསྟན་ཆོས་མཐའ་ཡས་པར། སངས་རྒྱས་ ཀྱི་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས། བརྩེ་བའི་ཐུགས་རྗེ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ ཁྱབ་པ་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ནོར་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་ཡེ་ཤེས་མེད་ 3-191 པའི་ཕྱིར་རོ། ། གལ་ཏེ་དབུ་མ་འཇུག་པར། ཤེས་བྱའི་བུད་ཤིང་སྐམ་པོ་མ་ལུས་པ། །སྲེག་པས་ཞི་དེ་ རྒྱལ་རྣམས་ཆོས་སྐུ་སྟེ། དེ་ཚེ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་འགག་མེད་པ། །སེམས་འགག་པ་དེ་སྐུ་ཡིས་ མངོན་སུམ་མཛད། །ཅེས་སོགས་རྩ་འགྲེལ་གྱིས་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་བཤད་ཅིང་། སྤྱོད་འཇུག་ ལས། གང་ཚེ་དངོས་དང་དངོས་མེད་དག །བློ་ཡིས་མདུན་ན་མི་གནས་པ་དེ་ཚེ་རྣམ་པ་ གཞན་མེད་པས། །དམིགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་ཞི། །ཞེས་དང་། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་དཔག་ བསམ་ཤིང་། །ཇི་ལྟར་རེ་བ་ཡོངས་བསྐོང་བ། །དེ་བཞིན་གདུལ་བྱའི་སྨོན་ལམ་གྱི། །དབང་ གིས་རྒྱལ་བའི་སྐུར་ས
【現代漢語翻譯】 如果不是十地菩薩（ེན་གྱི་ས་བཅུ་བ，the ten bhūmis）的眷屬，也不是以方便法門圓滿受用大乘佛法的報身，那就成了不合理的結論。因為你不能這樣認為。《現觀莊嚴論》（Abhisamayalankara）中說：『爲了受用大乘。』等等。月稱（Chandrakirti）的《七十空性論》中說：『諸法唯自性，住於心即佛，于彼色究竟，現證此真如。』等等，有無盡的經文（被引導至圖登的意圖）。此外，如果圓滿佛陀的教法，即十二部經的聖言法不存在，那也是不合理的，因為沒有說法者圓滿佛陀。因為沒有智慧的佛陀，以及心中沒有智慧的佛陀是不可能的。如果承認這一點，那麼按照導師佛陀的教導修行，獲得證悟功德的僧伽寶也不存在。如果承認這一點，那麼像你這樣否認三寶的大乘行者，前所未有的大乘行者，作為世間的引導者出現，真是太奇怪了。 此外，在《佛說大乘五蘊論》中說：『佛陀以五法攝持大地，即：如是性清凈，以及，如鏡智，以及，平等性智，以及，妙觀察智，以及，成所作智。』等等。非常廣博地宣說了這些。在《般若經》中，三十七道品、四無量心、解脫、八勝處等等，十力等等，六神通、一切智等等無量功德，都說在佛地存在。《現觀莊嚴論》、《經莊嚴論》、《寶性論》等等無垢的經論中，佛陀的智慧、慈悲、身語意的秘密不可思議，所有這些教法都會變成錯誤的，因為在佛地沒有智慧。 如果《入中論》中說：『 ज्ञानस्येन्धनं शुष्कं कृत्स्नं दग्ध्वा प्रशाम्यति। तेषां तत् शान्तमाख्यातं मुनीनां धर्मकायता॥ (藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思) 智慧之薪盡焚已寂滅， 聖者寂滅說名法身。』那時沒有生，沒有滅，心識止息，以身示現。等等，根本頌和註釋都說沒有智慧。在《入菩薩行論》中說：『 यदा न वस्तु नावस्तु बुद्धेः पुरोऽवतिष्ठते। तदान्यगत्यभावेन निरालम्बं प्रशाम्यति॥ (藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思) 任何時候，實與非實， 不立於心前， 彼時無他相， 無緣寂滅。』以及，如意寶、如意樹，如何滿足一切願望，同樣，以所化眾生的願力，化現勝者的身。
【English Translation】 If it were not the retinue of the Bodhisattvas of the ten bhūmis (ེན་གྱི་ས་བཅུ་བ，the ten bhūmis), nor the Sambhogakāya who fully enjoys the Mahāyāna Dharma with skillful means, it would be an absurd conclusion. Because you cannot assert that. In the Abhisamayalankara (現觀莊嚴論) it says, 'For the sake of enjoying the Great Vehicle.' etc. In Chandrakirti's (月稱) Seventy Stanzas on Emptiness, it says, 'All dharmas are only of their own nature, the mind abiding therein is called Buddha, in the Akaniṣṭha (色究竟天) palace, that very thing is directly realized.' etc., there are endless scriptures (directed to Thubten's intention). Furthermore, if the teachings of the fully enlightened Buddha, the twelve-part scriptures of the word, did not exist, it would be an absurd conclusion, because there would be no speaker, the fully enlightened Buddha. Because a Buddha without wisdom, and a Buddha without wisdom in his mind, is impossible. If you assert this, then the Sangha Jewel, the community of practitioners who have attained the qualities of liberation by practicing according to the teachings of the Teacher Buddha, would not exist. If you assert this, then you, a Mahāyāna practitioner who denies the Three Jewels, an unprecedented Mahāyāna practitioner, appearing as a guide for the world, is truly amazing. Furthermore, in the Sutra Spoken by the Buddha on the Five Aggregates, it says, 'The Buddha gathers the earth with five dharmas, namely: Suchness is completely pure, and the Mirror-like Wisdom, and the Wisdom of Equality, and the Discriminating Wisdom, and the Accomplishing Wisdom.' etc. These are taught very extensively. In the Mother Sutras, the thirty-seven factors of enlightenment, the four immeasurables, liberation, the eight victories, etc., the ten powers, etc., the six superknowledges, omniscience, etc., countless qualities are said to exist in the Buddha-ground. The Abhisamayalankara, the Sutra Ornament, the Uttaratantra, etc., in the countless pure scriptures and treatises, the wisdom of the Buddha's knowledge, the compassion of his heart, the inconceivable secrets of his body, speech, and mind, all these teachings would become mere errors, because there is no wisdom in the Buddha-ground. If, in the Madhyamakāvatāra (入中論), it says: ' ज्ञानस्येन्धनं शुष्कं कृत्स्नं दग्ध्वा प्रशाम्यति। तेषां तत् शान्तमाख्यातं मुनीनां धर्मकायता॥ (藏文，梵文天城體，jñānasyendhanaṃ śuṣkaṃ kṛtsnaṃ dagdhvā praśāmyati। teṣāṃ tat śāntamākhyātaṃ munīnāṃ dharmakāyatā॥，The fuel of wisdom, having completely burned, is extinguished. Their peace is said to be the Dharmakāya of the sages.)' Then there is no birth, no cessation, the mind ceases, and it is manifested by the body. etc., the root verses and commentary both say that there is no wisdom. In the Bodhicaryāvatāra (入菩薩行論), it says: ' यदा न वस्तु नावस्तु बुद्धेः पुरोऽवतिष्ठते। तदान्यगत्यभावेन निरालम्बं प्रशाम्यति॥ (藏文，梵文天城體，yadā na vastu nāvastu buddheḥ puro'vatiṣṭhate। tadānyagatyabhāvena nirālambaṃ praśāmyati॥，When neither a thing nor a non-thing stands before the mind, then, for lack of any other possibility, it is pacified into non-objectivity.)' And, like a wish-fulfilling jewel, a wish-fulfilling tree, how it fulfills all desires, similarly, by the power of the aspirations of those to be tamed, the body of the Victorious One appears.
ྣང་ངོ་། །ཞེས་སོགས། ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་མཆོད་སྡོང་དང་། ནོར་བུ་ དང་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་སོགས་སེམས་མེད་ཀྱང་དགོས་འདོད་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ། སངས་ རྒྱས་ལའང་ཡེ་ཤེས་མེད་ཀྱང་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་དབང་ལས་འཕྲིན་ལས་འབྱུང་བས་སངས་ རྒྱས་ལ་ཡེ་ཤེས་མེད་པ། ཟླ་གྲགས། ཞི་བ་ལྷ། ཇོ་བོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ ན། སློབ་དཔོན་ཟླ་གྲགས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ལ་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་མི་བཞེད་དེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ མཛད་པའི་སྐྱབས་གསུམ་བདུན་ཅུ་པར། ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་ཁོ་ན་ལ། །གནས་པའི་བློ་ ལ་སངས་རྒྱས་བརྗོད། །འོག་མིན་གཞལ་ཡས་ཁང་དུ་ནི། །དེ་ཉིད་མངོན་སུམ་བྱ་བར་བཞེད། ། ཞེས་དང་། ཡེ་ཤེས་བླ་ན་མེད་པ་ཡིས། །ཡང་ན་དེ་ཉིད་ཐུགས་ཆུད་པའམ། །ཞི་བ་ཉིད་ཀྱིས་ རྟོགས་སངས་རྒྱས། །དེ་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་སངས་རྒྱས་བརྗོད། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྟོབས་ སོགས་ཀྱིས། །ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་རྣམ་པར་བརྒྱན། །ཞེས་དང་། དབུ་མ་འཇུག་པར། སངས་རྒྱས་ ཀྱི་ས་ནི་སྟོབས་བཅུས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཆ་ཙམ་ཞིག་བསྟན་ པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བཤད་ཅེས་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ་སྟོབས་བཅུའི་གྲངས་མདོར་བསྟན་པ་དང་། རེ་རེ་ནས་མང་བོ་དང་སྦྱར་ཏེ་རྒྱས་པར་བཤད་དེ། འདིར་མང་དོགས་པས་མ་བྲིས་ཤིང་ཁྱི་ 3-192 སྐད་ལ་རྒྱུག་གི་ཚུལ་སྤོངས་ལ་དེ་ཉིད་དུ་ལྟོས་དང་གསལ་བར་འགྱུར་ཞིང་རྒྱས་པར་བསྟན་ པའི་མཇུག་ཏུ། དེ་ལྟར་གང་དག་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཉིད་ལས། དེ་ བཞིན་གཤེགས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་མངའ་བ་དེ་དག་ལས། གཞན་ པའི་དུས་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པ་དག་དང་ལྡན་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་ཐ་མི་དད་པར་བཞུགས་ པ། ཡོན་ཏན་རྒྱས་པ་རེ་རེ་ཞིང་དཔེས་ནམ་མཁའ་གཅིག་པུས་ཉེ་བར་བཞག་པ་རྣམས་ཞེས་ སོགས་དང་། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ནི་བ་སྤུའི་བུ་ག་རེ་རེ་ དང་། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་དང་། སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་དང་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་རྟོགས་ཟེར་བ་ནི་ སངས་རྒྱས་ཁོ་ནས་སྤྱོད་ལ། གལ་ཏེ་གསུང་ན་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་བས། བསྐལ་བ་གྲངས་མེད་པར་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་སྐུ་ཚེའི་ཚད་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཤིང་ འཕྲིན་ལས་གཞན་མི་མངའ་བར། སྐྱེན་པ་སྐྱེན་པར་གསུངས་པ་དེ་ལྟར་ན་ཡང་ཡོན་ཏན་ དག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མི་འགྱུར་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ། རང་སངས་ རྒྱས་དང་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མཐར་ཕྱིན་པར་ཤེས་པའི་བརྗོད་པར་ ནུས་པར་འགྱུར་བ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་དང་། མཁྱེན་བཟང་ཁྱེད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་གིས་ ནི་ཤེས་བྱ་མ་ལུས་ཁྱབ། ཞེས་སོག
【現代漢語翻譯】 『nang ngo』 等等。如同天空中的如意樹和珍寶，雖然無情卻能滿足願望一樣。佛陀雖然沒有智慧，但由於往昔願力的作用，也能產生事業，因此認為佛陀沒有智慧，是月稱（Chandrakirti），寂天（Shantideva），至尊阿底峽（Atisha）等人的觀點。如果有人這樣認為，那麼月稱論師並不認為佛陀沒有智慧。因為他在自己所著的《皈依三寶七十頌》中說：『諸法唯自性，安住之智即佛陀，於色究竟天宮中，彼者現見如是許。』以及『無上智慧力，或能通達彼，寂靜即證悟，是故說佛陀。』『佛陀諸力等，智慧為莊嚴。』又在《入中論》中說：『佛陀之地位，以十力而分，故為略示其差別，當略說之。』從那裡開始，簡要地說明了十力的數量，並且將每一個都與許多其他方面結合起來詳細解釋。因為這裡擔心內容過多，所以沒有寫出來，請像獵犬一樣追尋原文，你就會清楚地看到，在詳細闡述的結尾，他說：『如是於一切種圓滿者，如來智慧之境不可思議，彼等之外，具無量功德，與法身無別而住，功德廣大，一一如虛空般安立。』等等。佛陀世尊的色身，每一個毛孔，以及大丈夫相和隨好，力量和無畏，以及佛陀的不共之法等等，完全證悟功德的差別，只有佛陀才能行持。如果說出來，那是因為它已經成為自己智慧的境地。在無數劫中，不可思議地加持壽命的長度，並且沒有其他的作為，敏銳而又敏銳地說出這些，即使這樣，功德也不會完全圓滿。更何況是菩薩，聲聞和緣覺又怎麼能說出完全瞭解佛陀功德的言辭呢？又說：『賢善汝一剎那，知曉一切所知境。』等等。
【English Translation】 『nang ngo』 etc. Just as the wish-fulfilling tree and jewels in the sky, though inanimate, can fulfill desires. Although the Buddha does not have wisdom, due to the power of past aspirations, activities can arise, therefore, the view that the Buddha does not have wisdom is held by Chandrakirti, Shantideva, Atisha, etc. If someone thinks this way, then Master Chandrakirti does not believe that the Buddha does not have wisdom. Because in his own work, 『Seventy Verses on Refuge,』 he says: 『All dharmas are only of their own nature, the wisdom that abides is called Buddha, in the Akaniṣṭha heaven, that one is seen directly.』 And 『By the power of unsurpassed wisdom, or one can understand that, tranquility is enlightenment, therefore it is said Buddha.』 『The powers of the Buddhas, etc., are adorned with wisdom.』 Also, in the 『Entering the Middle Way,』 it says: 『The state of the Buddha is divided by the ten powers, therefore, to briefly show its differences, it should be briefly explained.』 From there, the number of the ten powers is briefly explained, and each one is combined with many other aspects and explained in detail. Because there is concern that there is too much content here, it is not written out, please follow the original text like a hunting dog, and you will clearly see that at the end of the detailed explanation, he says: 『Thus, in all ways, those who are completely perfect, the realm of the Tathagata's wisdom is inconceivable, apart from those, possessing infinite qualities, abiding inseparable from the Dharmakaya, the qualities are vast, each one is established like space.』 Etc. The form body of the Buddhas, the Blessed Ones, every pore, and the major and minor marks of a great being, the powers and fearlessness, and the unmixed dharmas of the Buddha, etc., completely realizing the differences of qualities, only the Buddha can practice. If it is spoken, it is because it has become the realm of one's own wisdom. In countless eons, inconceivably blessing the length of life, and without other actions, speaking keenly and keenly, even so, the qualities will not be completely perfect. What need to mention Bodhisattvas, how can the Shravakas and Pratyekabuddhas speak words that fully understand the qualities of the Buddha? It also says: 『Virtuous one, in one instant, you know all knowable realms.』 Etc.
ས་མཁྱེན་བརྩེ་ནུས་མཐུ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་མངའ་བ་ རྒྱ་ཆེར་བཤད་དོ། །དེ་ལྟར་ན། སངས་རྒྱས་ལ་ཡེ་ཤེས་མེད་པ་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་དགོངས་པ་ གཏན་མ་ཡིན་ནོ། །ཡེ་ཤེས་མེད་པ་འཕགས་པ་ཞི་བ་ལྟའི་ཡང་དགོངས་པ་གཏན་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས། །ཀུན་དུ་ཐོགས་མེད་གཟིགས་ པར་ལྡན། །ཞེས་དང་། བསྐལ་བ་དུ་མར་རབ་དགོངས་མཛད་པ་ཡི། །ཐུབ་དབང་རྣམས་ཀྱིས་ འདི་ཉིད་ཕན་པར་གཟིགས། །ཞེས་དང་། བདེ་བར་གཤེགས་ཀྱི་བདེ་བ་བླ་ན་མེད། །ཡིད་ལ་ 3-193 བསམ་པ་མཐའ་དག་རྫོགས་བྱེད་པ། །ཞེས་དང་། དེ་བས་རྒྱལ་བ་འགྲོ་བའི་མགོན། །འགྲོ་བ་ སྐྱོབས་པའི་དོན་བརྩོན་པ། །སྟོབས་ཆེན་འཇིགས་པ་ཀུན་སེལ་བ། །དེ་རིང་ཉིད་ནས་སྐྱབས་ སུ་མཆི། །དེ་ཡི་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཆོས། །ཞེས་སོགས་དང་། རྫོགས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ ཆུབ་སེམས། །ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་མངའ་རྣམས་ལ། །ཞེས་སོགས་མང་ངོ་། ། ༈ ཇོ་བོ་རྗེའི་དབུ་མའི་མན་ངག་ཆེ་བར། སངས་རྒྱས་ལ་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་བཤད་པ་ལྟ་བུ་གཅིག་སྣང་། ཡང་ཇོ་བོ་རྗེའི་དབུ་མའི་མན་ངག་ཆེ་བར། སངས་རྒྱས་ལ་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་བཤད་པ་ ལྟ་བུ་གཅིག་སྣང་ཞིང་བོད་ནའང་སངས་རྒྱས་ལ་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་ཇོ་བོ་རྗེས་བཞེད་ཅེས་ གྲགས་སྣང་སྟེ། དོན་དམ་པར་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་བཞེད་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མེད་པར་མི་བཞེད་ པར་མངོན་ཏེ། དབུ་མའི་མན་ངག་ཆུང་བར། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་ནི་ རྗེས་ལས་ཐོབ་པ་མི་མངའ་སྟེ། དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མཉམ་པར་བཞག་པའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་ཅེས་དང་། དབུ་མའི་མན་ངག་ཆེ་བར། འདིར་སློབ་དཔོན་འདི་ཡང་དག་པར་ན་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་མི་བཞེད་ལ། རྣམ་ པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་ལས་ཐོབ་པ་ཡང་མི་བཞེད་དོ། །ས་གསུམ་པ་འོད་བྱེད་པ་ བརྙེས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོགས་བཤད་ པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་སློབ་དཔོན་ཞེས་པ་ནི་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་དོ། །སློབ་དཔོན་དབུ་ མ་སེངྒེའི་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་བཞེད་པ་ཡིན་མིན་དཔྱད་དགོས་པར་སྣང་སྟེ། ཁོ་རང་གིས་ མཛད་པའི་ལྟ་བའི་རིམ་པ་ཕྱེ་བར། ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་གྱུར་པ་རྒྱལ་བའི་ཐུགས་ཀྱི་སྲས་ ཞེས་སོགས་བཤད་པས་དཔྱད་དགོས་སོ། །དེས་ན་སློབ་དཔོན་ཆོས་བཤེས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ ལ་ཡེ་ཤེས་མེད་པ་དགག་པའི་སྐབས་སུ། དེའི་ཕྱིར་བདག་དང་གཞན་ཕུང་བའི་ཐབས་སུ་ གྱུར་བ་ལྟ་བ་ངན་པའི་དགོན་པ་ཆེན་པོ་འདི་ལྟ་བུ་ནི། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཉན་པའི་ཡུལ་ དུའང་མི་འོས་པར་སྤོངས་ཞེས་བཤད་པ་ཡང་མད་ལ། གངས་ཅན་གྱི་མཁས་པའི་དབང་བོ་ 3-194 བཅོམ་ལྡན་རལ་གྲིས་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་ལ་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་སྨྲ་བའི་སྐྱེ་བ
【現代漢語翻譯】 具備不可思議的智慧、慈悲和力量，對此廣為宣說。如此說來，認為佛陀沒有智慧，絕非月稱（Chandrakirti）的本意。 認為沒有智慧，也絕非聖天（Aryadeva）的本意。《入菩薩行論》中說：『佛陀菩薩眾，無礙常照見。』又說：『無數劫深思，諸佛見此利。』又說：『善逝之樂無上，圓滿一切心願。』又說：『是故勝者為眾怙，勤于救護諸有情，大力能除一切怖，我今歸依唯此尊，及其所證微妙法。』等等，以及『圓滿佛陀菩薩眾，大悲具足諸尊前。』等等，經中多有此類說法。 喬沃杰（Atisha）的《中觀教授大論》中，似乎有佛陀沒有智慧的說法。 同樣，在喬沃杰的《中觀教授大論》中，似乎有佛陀沒有智慧的說法，並且在藏地也有喬沃杰認為佛陀沒有智慧的說法流傳。但實際上，他認為在勝義諦上沒有智慧，而在世俗諦上並非如此。在《中觀教授小論》中說：『圓滿正等覺佛陀，無有隨念而得之智，恒時處於等持中。』如果不是這樣，那和菩薩有什麼區別呢？在《中觀教授大論》中說：『在此，這位論師也不認為有二取之智，也不認為有無分別智的隨念而得之智。因為證得三地發光地，通達一切法無生。』等等。這裡所說的論師是指聖無著（Asanga）。似乎有必要考察論師獅子賢（Simha）是否也認為沒有智慧，因為他自己所著的《見次第》中說：『成為十地自在者，乃諸佛之佛子。』等等，所以需要考察。因此，法友論師（Dharmamitra）在駁斥佛陀沒有智慧的觀點時說：『因此，這種成為自他毀滅之因的惡見大寺，不應為智者所聽聞，應予拋棄。』 雪域的智者之王，降魔寶劍（Lha Lama Yeshe Od）也說，說佛陀沒有智慧的來世...
【English Translation】 Having inconceivable wisdom, compassion, and power, this is widely proclaimed. Therefore, the idea that the Buddha lacks wisdom is definitely not Chandrakirti's intention. The idea of lacking wisdom is definitely not Aryadeva's intention either. In 'Entering the Bodhisattva's Way of Life,' it says: 'Buddhas and Bodhisattvas, constantly see without obstruction.' It also says: 'After contemplating for many eons, the Buddhas see this as beneficial.' It also says: 'The bliss of the Sugata is supreme, fulfilling all desires.' It also says: 'Therefore, the Victorious One is the protector of beings, diligent in saving sentient beings, the mighty one who dispels all fears, from this day forth, I take refuge in this one, and the subtle Dharma realized by him.' And so on, and 'Before the perfect Buddhas and Bodhisattvas, those with great compassion.' And so on, there are many such statements in the scriptures. In Atisha's 'Great Instructions on the Middle Way,' there seems to be a statement that the Buddha lacks wisdom. Similarly, in Atisha's 'Great Instructions on the Middle Way,' there seems to be a statement that the Buddha lacks wisdom, and in Tibet, there is a saying that Atisha believes the Buddha lacks wisdom. But in reality, he believes there is no wisdom in the ultimate truth, but not so in the conventional truth. In the 'Small Instructions on the Middle Way,' it says: 'The perfectly enlightened Buddha does not have wisdom gained from subsequent thought, but is always in equanimity.' If it were not so, what would be the difference between him and a Bodhisattva? In the 'Great Instructions on the Middle Way,' it says: 'Here, this teacher does not believe in dualistic wisdom, nor does he believe in wisdom gained from subsequent thought of non-conceptual wisdom. Because having attained the third ground, the Illuminating One, he understands that all phenomena are unborn.' And so on. The teacher mentioned here refers to the Holy Asanga. It seems necessary to examine whether the teacher Simha also believes in the absence of wisdom, because in his own 'Stages of Views,' he says: 'Having become the master of the ten grounds, he is the son of the Buddhas.' And so on, so it needs to be examined. Therefore, when the teacher Dharmamitra refutes the view that the Buddha lacks wisdom, he says: 'Therefore, this great monastery of evil views, which becomes the cause of self and other's destruction, should not be heard by the wise, and should be abandoned.' The king of scholars in the snowy land, Lha Lama Yeshe Od, also said that the rebirth of those who say the Buddha lacks wisdom...
ོ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ ཏུ་འདུག་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ་ལུང་པ་གཅིག་གི་ཆུའང་མི་བཏུང་སྟེ། ལྷ་དང་བཅས་པའི་བླ་མ་ལ་ སྐུར་བ་བཏབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུང་བའང་ཤིན་ཏུ་མད་པར་སྣང་ཞིང་། གནས་བརྟན་བྱང་ བཟང་གིས། ལྟ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་ཆད། ཆད་པར་ལྟ་བ་གསུམ་བཤད་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་ སངས་རྒྱས་ལ་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་ལྟ་བ་ནི་ཆད་ལྟ་མི་བཟད་པར་ཡེ་ཤེས་སྙིང་བོ་ཀུན་ལས་ བཏུས་ཀྱི་འགྲེལ་བར་བཤད་དོ། །དེས་ན་ལྟ་ངན་འདི་ལྟ་བུའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ ཏེ་ཚིག་ཙམ་ལའང་རྣ་བ་གབ་པོ། །འཕགས་པ་ཞི་བ་ལྷ་སོགས་ཀྱི་ནོར་བུ་དང་དཔག་བསམ་ གྱི་ཤིང་སོགས་དཔེར་བྱས་ནས། སངས་རྒྱས་ལ་ཡེ་ཤེས་མེད་ཅེས་དཔེ་དོན་སྦྱོར་བའང་ དགོངས་པ་གཏན་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་དང་འདི་ལ་ཕན་པ་འདི་ལྟ་བུ་བྱའོ་སྙམ་པའི་རྣམ་རྟོག་དང་ འབད་རྩོལ་མེད་བཞིན་དུ་གཞན་དོན་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འབྱུང་བའི་དཔེ་དོན་སྦྱོར་བ་མིན་ཏེ། དབུ་ མ་འཇུག་པར། ཇི་ལྟར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་དག་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ མི་མངའ་ཞིང་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་དང་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་དང་འདྲ་བར་ཇི་ལྟར་འཚམ་ པའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བསྒྲུབ་པ་ལྷུར་མཛད་ཅིང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མི་ བསྐྱོད་ལ་སེམས་ཅན་འདུལ་བའི་དུས་ལས་ཀྱང་མི་འདའ་བ་བཞིན་དུ་བདག་ཀྱང་གྱུར་ཅིག་ ཅེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྔར་སྨོན་ལམ་གང་བཏབ་པའི་སྨོན་ལམ་དེའི་ཤུགས་དང་ཞེས་ སོགས་བཤད་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །རྣམ་རྟོག་དང་བཅས་པ་མེད་བཞིན་དུ་ཆོས་བསྟན་ པའི་འཕྲིན་ལས་འབྱུང་བར་གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང་། རྒྱུད་བླ་སོགས་མཐའ་ ཡས་པར་བཤད་དོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། སངས་རྒྱས་ལ་ཡེ་ཤེས་ཡོད་མོད་རང་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཡེ་ཤེས་མེད་ དེ། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སོགས་གཞན་སྣང་འབའ་ཞིག་ཡིན་ནོ་ཟེར་བ་ནི། མི་དབུལ་བོ་ཞིག་ན་རེ། 3-195 ང་ཕྱུག་པོ་ཡིན་ང་རང་ལ་ནོར་ཅི་ཡང་མེད། གསེར་དང་འབྲུ་ལ་སོགས་པའི་ནོར་རྣམས་ནི་ རྒྱལ་བོ་དང་བློན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་ནོ་ཟེར་བ་དང་འདྲ་བར་ཟད་དོ། །ཞིབ་ཞིབ་ འདྲ་བའི་ཐ་སྙད་རྨོངས་པ་མགོ་བསྐོར་བར་བྱེད་པའི་རྣམ་འགྱུར་འདི་ལ་རྟོགས་ལྡན་སུ་ཞིག་ ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད། ཡང་ཁ་ཅིག སངས་རྒྱས་ལ་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་མ་ཟད་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་ ནའང་བློ་མེད་འཕགས་པའི་རྗེས་ཐོབ་དང་ཞི་གནས་ལ་སོགས་པའང་ལམ་མ་ཡིན་ཞེས་ འདོད་པ་ནི་ཆེས་རྣམ་པར་འཁྱམས་ཏེ། ས་བཅུ་པ་ལ་སོགས་པའི་མདོ་དུ་མ་དང་། དབུས་ མཐའ་རྣམ་འབྱེད་དང་། དབུ་མ་འཇུག་པ་ལ་སོགས་པ་རབ་དགའ་ལ་སོགས་པའི་ས་བཅུ་ལ་ རིམ་བཞིན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་སྦྱར་ནས་བཤད་པ་དང་འགལ་ཏེ། བློ་མེད་ན་ཤེས་རབ་ གཏན་ནས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔོན་མ་མཐོང་བའི་ཆོས་ཉིད་མཐོང་བའི་རྟོགས
【現代漢語翻譯】 更不用說與他們同住了，甚至連同一個地方的水都不喝，因為他們誹謗了包括天神在內的上師。他們的言論似乎非常稀少。尊者祥護說：『在各種見解中，最下等的，就是斷見。』在世俗諦中，認為佛沒有智慧，這種斷見是無法容忍的。在《智慧精華總集釋》中也有這樣的說法。因此，更不用說追隨這種邪見了，甚至連聽都不想聽。 聖者寂天等以如意寶和如意樹等為例，來說明佛沒有智慧，這種比喻的意義完全不對。這並不是說，『這樣做對這個和那個有好處』，而是在沒有分別念和努力的情況下，自然而然地成就利他事業的比喻。正如《入中論》所說：『如是諸佛薄伽梵，不思惟而能如意寶，如意樹王恒常作，隨諸有情所宜事，不離法界剎那頃，亦不超越調伏時，如是愿我恒亦爾，隨昔所發菩提愿。』應當如是理解。在沒有分別唸的情況下，示現佛法的利他事業是不可思議的秘密，在《寶性論》等經典中也有無量的闡述。 有些人說：『佛有智慧，但沒有被自續所包含的智慧，佛的身和智慧等都只是他顯。』這就像一個窮人說：『我是富人，但我自己什麼也沒有。金銀珠寶等財富都是國王和大臣的。』這種說法毫無意義。誰會相信這種用相似的術語來迷惑愚人的伎倆呢？ 還有些人認為，佛不僅沒有智慧，而且在聖者的等持中也沒有心識，聖者的后得和止觀等也不是正道，這種觀點是完全錯誤的。這與《十地經》等眾多經典，以及《辨中邊論》、《入中論》等經論相違背，這些經論將十地與十度依次結合起來進行闡述。如果沒有心識，根本不可能有智慧。證悟是證見先前未見的法性。
【English Translation】 Not to mention living with them, they don't even drink water from the same place, because they slander the lamas, including the gods. Their words seem very scarce. The Venerable Shantibhadra said: 'Among all views, the lowest is nihilistic view.' In the conventional truth, the view that the Buddha has no wisdom is an intolerable nihilistic view. This is also stated in the commentary on the Compendium of Wisdom Essence. Therefore, not to mention following such a wrong view, one should not even listen to a single word. Using examples such as wish-fulfilling jewels and wish-fulfilling trees by the noble Shantideva, etc., to illustrate that the Buddha has no wisdom is completely wrong. This is not an analogy for naturally accomplishing the benefit of others without conceptualization or effort, thinking, 'Doing this will benefit this and that.' As it says in the Madhyamakavatara: 'Just as these Buddhas, the Bhagavat, without thinking, like wish-fulfilling jewels and wish-fulfilling trees, constantly do what is suitable for sentient beings, without moving for a moment from the realm of Dharma, and without exceeding the time for taming sentient beings, may I also always be like that, according to the strength of the aspiration of the past Bodhicitta aspiration.' It should be understood as such. The activity of teaching the Dharma without conceptualization is an inconceivable secret, and it is explained limitlessly in the Uttaratantra and other scriptures. Some say: 'The Buddha has wisdom, but not wisdom contained by his own continuum; the Buddha's body and wisdom, etc., are merely other-appearances.' This is like a poor person saying: 'I am rich, but I have nothing myself. Gold, grain, and other wealth belong to the king and ministers.' This statement is meaningless. Who among the discerning would believe this kind of trickery that deceives the ignorant with similar terms? Furthermore, some believe that not only does the Buddha not have wisdom, but also that there is no mind in the samadhi of the noble ones, and that the subsequent attainment and shamatha-vipassana of the noble ones are not the path. This view is completely wrong. This contradicts many sutras such as the Dashabhumika Sutra, and treatises such as the Madhyamakavibhanga and Madhyamakavatara, which explain the ten bhumis by sequentially combining them with the ten paramitas. If there is no mind, there can be no wisdom at all. Realization is seeing the Dharma nature that was previously unseen.
་པ་སྐྱེས་ པས་ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཞེས་བཤད་པ་དང་ཡང་འགལ་ཏེ། དབུ་མ་རིན་ཆེན་འཕྲེང་བར། ཡེ་ ཤེས་ཞི་བའི་འོད་འབྱུང་ཕྱིར། །ས་འོད་བྱེད་པ་ཞིག་སོགས་དང་། །མདོ་རྒྱན་དུ། སོ་སོ་ཡང་ དག་རིག་བློ་བཟང་། །ས་དེ་ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་ཡིན། །ཞེས་སོགས་དང་། མངོན་རྟོགས་ རྒྱན་དུ། ས་དགུ་འདས་ནས་ཡེ་ཤེས་ནི། །གང་གི་སངས་རྒྱས་སར་གནས་པ། །དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའི་ས། །བཅུ་བ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་དང་། ས་བདུན་པའི་ཡོངས་སྦྱོང་དུ། རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་ཤེས་པ་དང་། ཞེས་དང་། ཆོས་མཉམ་ཉིད་དང་ཚུལ་གཅིག་ཤེས། །མི་ སྐྱེ་བ་དང་གཟོད་ཤེས་དང་། །ཞེས་སོགས་དང་། ཞི་གནས་ངེས་པར་སེམས་པ་དང་། །ལྷག་ མཐོང་ལ་ནི་མཁས་པ་དང་། །སེམས་དུལ་བ་དང་ཐམས་ཅད་ལ། །ཐོགས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ ཤེས་དང་། །ཞེས་སོགས་ཤིན་ཏུ་མང་བོ་དང་ཆེས་འགལ་ཞིང་། ས་བཅུའི་མཉམ་བཞག་ན་ བློ་མེད་ཅིང་། འཕགས་པའི་ཞི་གནས་རྗེས་ཐོབ་ལམ་མིན་ན་ཡུམ་གྱི་མདོ་དང་མངོན་རྟོགས་ 3-196 རྒྱན་རྩ་འགྲེལ་སོགས་མང་པོར་ས་བཅུའི་ཡོངས་སྦྱོང་གི་ཆོས་རྒྱས་པར་བཤད་པ་རྣམས་དོན་ མེད་པར་འགྱུར་ཞིང་། བྱང་སེམས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་སྐབས་བཅུ་དྲུག་གི་དམིགས་རྣམ་དུ་མ་ བཤད་པ་དང་། མདོ་རྒྱན་དུ། ས་རྣམས་ཀུན་ལ་རྣམ་ཀུན་ཏུ། །བློ་ལྡན་རྣམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་ནི། ། ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་གཉིས་ཀ་ལ། །ལྔ་བོའི་བདག་ཉིད་དག་ཏུ་འདོད། །ཅེས་ས་བཅུ་བོ་ རེ་རེ་ལ་ཞི་ལྷག་གཉིས་གཉིས་དང་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལྔ་བཤད་པའང་མི་འཐད་པར་ འགྱུར་རོ། ། ཡང་མཉམ་བཞག་ན་བློ་མེད་ཅིང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་དུ་འགྱུར་བའི་རྗེས་ཐོབ་མེད་ན། ཡུམ་གྱི་མདོ་སོགས་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་མང་བོ་དང་། རྒྱན་གཉིས་ལ་སོགས་པར་ཐེག་ཆེན་གྱི་ སེམས་བསྐྱེད་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་གྲོགས་ཕྱིན་དྲུག་བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན། མངོན་ཤེས་ཚད་མེད། ཞི་ལྷག་གཟུང་སྤོབས་ལ་སོགས་མཚུངས་ལྡན་དུ་བཤད་ཅིང་། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཚོགས་ལམ་ ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་བར་བསྡུས་པ་སོགས་བཤད་པ་ཐམས་ཅད་ནོར་བ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ བའི་སྐྱོན་ལ་སོགས་པ་མཐའ་ཡས་པས་དེ་འདྲའི་གྲུབ་མཐའི་རྗེས་སུ་མ་འབྲང་ཅིག་འཕུང་ བར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་ཁ་ཅིག(ཕྱག་ཆེན་པ)། ཟབ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པའི་ཚེ་ན། རྣམ་རྟོག་འདི་འགོག་ པ་མི་འཐད་དེ། འདི་བཀག་ན་ལྷག་མཐོང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་འདི་ཉིད་ཀ་སྒོམ་གྱི་གསལ་ ཆ་ཡིན་པས་རྣམ་རྟོག་སྤྲོས་ཤིག་གསུངས་ཏེ། རྟོག་པ་ཁ་ཆོམ་གྱི་ཞི་གནས་ལྟེངས་པོར་སོང་ ནས་གསལ་ཆ་མེད་པའི་བྱིང་རྨུགས་སུ་ཤོར་བ་སེལ་བའི་སྐབས་འགའ་རེར་རྣམ་རྟོག་འཕྲོ་ རུ་བཅུག་ནས། སྒོམ་གྱི་གེགས་བྱིང་རྨུགས་སེལ་བའི་ཐབས་སུ་རེས་འགའ་འགྱུར་སྲིད་པ་ ཙམ་ལ་དགོངས་པ། ཡིན་ན་ནི་དགོས་པ་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་རུང་ཙམ་དུ་མངོན་མོད
【現代漢語翻譯】 這與『誕生時大地歡喜』的說法相矛盾。在《中觀寶鬘論》中說：『爲了生起寂靜的智慧之光，大地發光等。』在《經莊嚴論》中說：『各自正確的智慧賢善，此地是善妙的智慧。』等等。在《現觀莊嚴論》中說：『超越九地之後，智慧在於何者成佛之地，那是菩薩的第十地，應當知曉。』等等。在第七地的清凈中，『知曉三種解脫門』，以及『知曉法性平等和同一方式，無生和最初知曉』等等。以及『必定安住于止，精通於觀，心調柔，對一切無礙的智慧』等等，這些都非常多且極其矛盾。如果十地的等持中沒有智慧，並且證悟后的境界不是聖者的止觀之道，那麼《般若經》和《現觀莊嚴論》的根本和註釋等許多經論中所說的十地清凈之法都將變得毫無意義。菩薩見道時所說的十六種目標也就不成立了。在《經莊嚴論》中說：『在一切地中，對於一切，有智慧者的利益是，止觀二者，被認為是五種自性。』這樣，每一地都說止觀二者以及二者的五種功德，這也將變得不合理。 此外，如果等持中沒有智慧，並且證悟后的境界不能成為菩提道，那麼《般若經》等許多大乘經典，以及《莊嚴經論》等所說的大乘發心二十二種，順緣六度，三十七道品，無量神通，止觀雙運等，這些都作為相應之法被宣說，並且這些涵蓋了從資糧道到佛地的所有內容，這些說法都將變成錯誤。因此，不要追隨這樣的宗派，否則會走向毀滅。 還有一些人（大手印行者）說：『在修習甚深瑜伽時，阻止分別念是不合理的，如果阻止分別念，就會失去勝觀，因為分別念本身就是修行的明分。』因此，要放任分別念。這是因為，當念頭變得遲鈍，止的境界變得呆滯，失去明分而陷入昏沉時，有時爲了消除修行的障礙——昏沉，會允許分別念生起，作為一種對治的方法。如果僅僅是考慮到這種情況，那麼根據需要，這樣做似乎是可以接受的。
【English Translation】 This also contradicts the statement that 'the earth rejoiced greatly at birth'. In the 'Garland of Precious Gems of the Middle Way', it says: 'Because the light of peaceful wisdom arises, the earth shines,' etc. In the 'Ornament of the Sutras', it says: 'Each correct wisdom is virtuous, this ground is virtuous intelligence.' etc. In the 'Ornament of Clear Realization', it says: 'After passing the nine grounds, the wisdom is in the place of the Buddha, that is known to be the tenth ground of the Bodhisattva.' etc. In the complete purification of the seventh ground, 'knowing the three doors of liberation', and 'knowing the equality of Dharma and the same way, unborn and first knowing,' etc. And 'certainly abiding in calm abiding, being skilled in insight, the mind being tamed, and unobstructed wisdom in all things,' etc., these are very many and extremely contradictory. If there is no wisdom in the equipoise of the ten grounds, and if the post-meditation state is not the path of the noble calm abiding and insight, then the teachings on the complete purification of the ten grounds, which are extensively explained in the 'Mother Sutra' and the root text and commentary of the 'Ornament of Clear Realization', etc., would become meaningless. The sixteen aspects of the Bodhisattva's path of seeing would not be established. In the 'Ornament of the Sutras', it says: 'In all the grounds, for all, the benefit of the wise is that both calm abiding and insight are considered to be of the nature of five.' Thus, it would be unreasonable to say that each of the ten grounds has two calm abidings and insights, and five qualities of each. Furthermore, if there is no wisdom in equipoise and the post-meditation state that becomes the path to enlightenment does not exist, then many Mahayana sutras such as the 'Mother Sutra', and the twenty-two types of Mahayana aspiration, the six perfections, the thirty-seven factors of enlightenment, immeasurable superknowledges, the union of calm abiding and insight, etc., which are taught as corresponding practices in texts such as the 'Two Ornaments', and all the teachings that encompass the path of accumulation to the ground of Buddhahood would become completely erroneous. Therefore, do not follow such a philosophical system, or you will be ruined. Also, some (Mahamudra practitioners) say: 'When practicing profound yoga, it is unreasonable to stop conceptual thoughts, because if conceptual thoughts are stopped, insight will be lost, because conceptual thought itself is the clarity of meditation.' Therefore, let conceptual thoughts flow. This is because, when thoughts become dull, the state of calm abiding becomes stagnant, and one falls into dullness without clarity, sometimes, in order to eliminate the obstacle of meditation—dullness, conceptual thoughts are allowed to arise as a method of counteracting it. If it is only considering this situation, then it seems acceptable depending on the need.
། དོན་ལ་ དེ་ལྟར་མི་འཐད་དེ། ནང་སེམས་ཅན་དང་ཕྱི་རོལ་ཡོ་བྱད་སོགས་ལ་ཆགས་པ་དང་སྡང་བ་ 3-197 དང་བདག་ཏུ་རྨོངས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་རྟོག་འདི་རྣམས་ནི་ཉོན་མོངས་ཅན་གཏི་མུག་ ཡིན་པས། འཁོར་བ་དང་ངན་སོང་ལ་སོགས་པ་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པས་རྗེས་ ཐོབ་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུའང་སྤང་དགོས་ན་མཉམ་བཞག་ཟབ་མོའི་སྐབས་སུ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ ཅི་དགོས། སམ་བྷུ་ཊིར། རྣམ་རྟོག་མ་རིག་ཆེན་པོ་སྟེ། །འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོར་ལྟུང་བྱེད་ ཡིན། །ཞེས་དང་། ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་བོའི་འཇམ་དབྱངས་ལ་བསྟོད་པར། །རྣམ་པར་རྟོག་ལས་ མ་གཏོགས་པའི། །འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །ཅེས་དང་། མདོ་སྡེ་དུ་མར་མ་རིག་པའི་ རྐྱེན་གྱིས་འདུ་བྱེད་ཅེས་སོགས་ནས་སྐྱེ་བའི་རྐྱེན་གྱིས་རྒ་ཤི་དང་ཞེས་པ་ནས་སྡུག་བསྔལ་ གྱི་ཕུང་བོ་ཆེན་པོ་འབའ་ཞིག་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་ཡང་ཡང་གསུངས་ཤིང་གཞན་ ཡང་ལུང་རྣམ་དག་དུ་མ་ཡོད་དོ། །ཡང་ནཱ་རོ་པས། ས་ར་ཧ་ལ་སོགས་པའི་གྲུབ་ཐོབ་ཆེན་པོ་ རྣམས་ཀྱིས། རྡོ་རྗེའི་གླུ་དྲངས་པར། རྟོགས་པ་ཉམས་པས་བློ་ཉམས་ཞེས། །བློ་ངན་རྗེས་སུ་ རྟོག་བྱེད་ལོ། །འདི་ཉིད་ལས་ནི་བློ་བཟང་ལ། །ནམ་མཁའ་ལས་ལྷག་ཅི་ཡང་འབྱུང་། །ཞེས་ ཏེ། བློ་ངན་ཞེས་པ་ཤེས་རབ་དམན་པའི་གང་ཟག་འབའ་ཞིག་ལ་ཟེར་ཞིང་དེ་རྣམས་ན་རེ། རྣམ་རྟོག་ཉམས་ན་བློ་ཉམས་པའམ། །བློའི་གསལ་ཆ་ཉམས་པར་རྣམ་རྟོག་གཅིག་རྗེས་སུ་ གཅིག་རྟོག་ཅིང་སྤྲོས་ཤིག་ཅེས་ཟེར་ལོ་ཞེས་པ་སྟེ། ལོ་ཞེས་པའི་ཚིག་ནི་རྣམ་རྟོག་བཀག་ན་ སྐྱོན་ཡོད་པས། རྣམ་རྟོག་སྤྲོས་དགོས་ཞེས་པ་འདི་བློ་ངན་གྱི་སྐྱེ་བོའི་ལུགས་ཡིན་པར་སྟོན་ པའི་དེ་སྐད་སྨྲ་བ་ལ་མ་རངས་པའི་ཚིག་གོ །འདི་ཉིད་ལས་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་རྟོག་ཉམས་ཏེ་ རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁྱད་པར་ཅན་མངོན་དུ་གྱུར་བ་ལས་ལྷག་ཅེས་པ་ཉམས་ རྟོགས་ཁྱད་པར་ཅན་མཐའ་ཡས་པ་འབྱུང་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ པའི་མཉམ་བཞག་ཟབ་མོ་ཁྱད་པར་ཅན་བསྒོམ་པའི་སྐབས་སུ་ན་གང་ཟག་ཏུ་རྟོག་པ་འགོག་ པ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ། གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་སོགས་ཆོས་སུ་འཛིན་པའི་མངོན་ཞེན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ 3-198 སྤང་དགོས་པར་གསུངས་ཏེ། ཡུམ་གྱི་མདོར། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་མི་དགེ་བའོ། །ཡིད་ལ་མི་ བྱེད་པ་ནི་དགེ་བའོ། །ཡིད་ལ་བྱེད་པས་ནི་ཁམས་གསུམ་དུ་འདྲེ་བར་འགྱུར་གྱི། ཡིད་ལ་མི་ བྱེད་པས་ནི་ཁམས་གསུམ་དུ་འདྲེ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དང་། གཟུགས་སོ་ཞེས་སྤྱོད་ན་ མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་དོ། །གཟུགས་སྟོང་བའོ་ཞེས་སྤྱོད་ན་མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་དོ། །ཞེས་སོགས་ དང་། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །ཞེས་སྤྱོད་ན་མཚན་མ་ལ་སྤྱོད་དོ་ཞེས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་ བཀའ་བསྩལ་ཞིང་། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དུ།
【現代漢語翻譯】 實際上，那樣是不合理的。對於內在的眾生和外在的物品等產生貪戀、憎恨以及執迷於自我的各種分別念，這些都是屬於煩惱的愚癡，是輪迴和惡趣等各種痛苦的根源。因此，即使在後得位（指證悟之後的日常行為中），也應該斷除這些分別念，更何況是在甚深禪定的時候呢？ Samputa（論典名）中說：『分別念是巨大的無明，是墮入輪迴大海的原因。』 法稱的《讚妙音天女》中說：『除了分別念之外，沒有什麼叫做輪迴。』 在許多經部中也說到，以無明為緣而產生行，乃至以生為緣而產生老死，從而產生巨大的痛苦之蘊。 這些都曾被反覆提及，此外還有許多清凈的教證。 此外，那若巴（Nāropa）說，薩ra哈（Saraha）等大成就者唱誦金剛歌時說：『證悟退失則智慧退失，惡慧之人隨之而分別。』 『從這之中，對於善慧之人來說，沒有什麼比天空更殊勝的。』這裡所說的『惡慧』，指的是智慧淺薄的人。那些人說，如果分別念消失，智慧也會退失，或者說智慧的明晰度會降低，因此要一個接一個地分別和開展分別念。 『lo』這個詞表示，如果阻止分別念就會有問題，所以應該開展分別念，這表明這是惡慧之人的觀點，是對這種說法不滿的措辭。 『從這之中』指的是，分別念消失，現前不分別的殊勝禪定，從中會產生無量無邊的殊勝證悟。 在大乘不共的甚深禪定修習中，不要說阻止對人我的執著，甚至對於基、道、果等法執，也應該斷除。 《般若經》中說：『作意是不善的，不作意是善的。作意會與三界混合，不作意則不會與三界混合。』 『如果執著於色，那就是執著于相。如果執著於色空性，那也是執著于相。』 『如果執著于佈施波羅蜜多，那就是執著于相。』等等，經中廣為宣說。 《現觀莊嚴論》中說：
【English Translation】 In reality, that is not reasonable. These various conceptual thoughts, such as attachment and hatred towards inner sentient beings and outer objects, as well as delusion about self, are all ignorant afflictions and the root of various sufferings such as samsara and the lower realms. Therefore, even in the post-meditation state (referring to daily activities after enlightenment), these conceptual thoughts should be abandoned, let alone during profound samadhi. The Samputa (name of a treatise) says: 'Conceptual thought is great ignorance, the cause of falling into the ocean of samsara.' Dharmakirti's 'In Praise of Sarasvati' says: 'Apart from conceptual thought, there is nothing called samsara.' In many sutras, it is also said that conditioned existence arises from ignorance, and from birth arises old age and death, thereby producing a great mass of suffering. These have been repeatedly mentioned, and there are also many other pure scriptural evidences. Furthermore, Naropa said that when great accomplished masters such as Saraha sang the Vajra songs, they said: 'If realization declines, wisdom declines, and foolish people follow after conceptualization.' 'From this, for those with good wisdom, there is nothing more excellent than the sky.' The 'foolish wisdom' mentioned here refers to people with shallow wisdom. Those people say that if conceptual thought disappears, wisdom will also decline, or the clarity of wisdom will decrease, so one should conceptualize and elaborate on conceptual thoughts one after another. The word 'lo' indicates that if conceptual thought is stopped, there will be problems, so conceptual thought should be elaborated. This shows that this is the view of foolish people, and it is a disapproving expression towards this statement. 'From this' refers to the disappearance of conceptual thought, the manifestation of extraordinary non-conceptual samadhi, from which arise limitless extraordinary realizations. In the practice of profound samadhi, which is unique to the Mahayana, not to mention stopping the attachment to self, even the attachment to phenomena such as the ground, path, and result should be abandoned. The Prajnaparamita Sutra says: 'Attention is unwholesome, non-attention is wholesome. Attention mixes with the three realms, non-attention does not mix with the three realms.' 'If you cling to form, you are clinging to characteristics. If you cling to the emptiness of form, you are also clinging to characteristics.' 'If you cling to the perfection of generosity, you are clinging to characteristics.' And so on, the sutras extensively proclaim. The Abhisamayalankara says:
གཟུགས་སོགས་ཕུང་བོ་སྟོང་ཉིད་དང་། །དུས་ གསུམ་གཏོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང་། །སྦྱིན་སོགས་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་རྣམས་ལ། །སྤྱོད་པའི་ འདུ་ཤེས་མི་མཐུན་ཕྱོགས། །ཞེས་སོགས་མཚན་འཛིན་དང་མངོན་ཞེན་ཐམས་ཅད་ཡུམ་ བསྒོམ་པའི་མཉམ་བཞག་ཟབ་མོའི་སྐབས་སུ་ངེས་པར་སྤང་དགོས་པར་ཡང་ཡང་གསུངས་ སོ། ། ཡང་སམ་བྷུ་ཊིར། སྟོང་པ་བསྒོམ་པར་མི་བྱ་ཞིང་། །སྟོང་མིན་བསྒོམ་པར་མི་བྱའོ། །སྟོང་ པ་མི་སྤང་རྣལ་འབྱོར་བས། །སྟོང་མིན་ཡོངས་སུ་མི་སྤང་ངོ་། །སྟོང་དང་མི་སྟོང་ཡོངས་བཟུང་ ལས། །རྟོག་པ་ཉུང་(གཉུག་དམན་ཞེས་པ་ཡང་སྣང་། )མིན་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཡོངས་སུ་བཟུང་ན་ཀུན་ རྟོག་སྟེ། །དེ་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཡོངས་སུ་སྤངས། །ཞེས་དང་། གྲུབ་ཆེན་ས་ར་ཧས། འཇུར་བུས་ བཅིངས་པའི་སེམས་ཉིད་འདི། །གློད་ན་གྲོལ་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། འཇུར་ བུའི་ཞེས་པ་ནི་སྣ་ཚོགས་སུ་འཕྲོ་བའི་རྣམ་རྟོག་ལ་བཞེད་དེ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པར་འཇུག་ པའི་གཟུངས་ལས་ཀྱང་། དམ་ཆོས་འདི་ལ་རྒྱལ་བའི་སྲས། རྣམ་པར་མི་རྟོག་བསམ་གྱུར་ ནས། །རྣམ་རྟོག་བགྲོད་དཀའ་ལས་འདས་ཏེ། །རིམ་གྱིས་མི་རྟོག་ཐོབ་པར་འགྱུར། །དེ་ལས་ རབ་ཞི་མི་གཡོ་མཆོག །དབང་བྱེད་མཉམ་ལ་མི་མཉམ་པ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་བདེ་བ་ནི། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། ། 3-199 ཡང་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་གི་གཉེན་པོར་དེ་རྣམས་ཕྱི་ནང་ གི་དངོས་པོ་གང་ཅི་ཞིག་ཏུ་བདེན་ཞེས་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་ནས། བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་ནས་ གཏན་ལ་འབེབས་པའི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དེ་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་བཞིན། སྤྲོས་ བྲལ་གྱི་ངང་ལ་མཉམ་པར་བཞག་ཅིང་བསྒོམས་པས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་རྣམ་པར་ མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ། དེ་བྱུང་མ་ཐག་ཏུ་སྔར་གྱི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་དེ་ཡང་སྤང་ངོ་ ཞེས་དཀོན་བརྩེགས་འོད་སྲུང་གི་ལེའུར། འོད་སྲུང་ཤིང་གཉིས་རླུང་གིས་གཙུབ་པ་ལས་མེ་ འབྱུང་སྟེ། དེ་བྱུང་མ་ཐག་ཏུ་ཤིང་དེ་ཚིག་པར་བྱེད་དོ། །འོད་སྲུང་དེ་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་པའི་ སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ལས་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་བོར་སྐྱེས་ཏེ། དེ་ སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་འཇིག་རྟེན་པའི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་དེ་གཉིས་འགག་པར་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་སོགས་དང་། དུས་འཁོར་འགྲེལ་ཆེན་དུ། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པར་གསུངས་པའི་ཧཱུཾ་དང་ ནི། །ཕཊ་ཡིག་ལ་སོགས་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ། །རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་དེ་ཉིད་ དེ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སྒྲུབ་ཐབས་གཞན་ཡོད་མིན། །ཞེས་སོགས་མཉམ་བཞག་ཟབ་མོ་མཐར་ ཐུག་གི་སྐབས་སུ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤང་དགོས་པར་ཡང་ཡང་གསུངས་ཤིང་། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ ལས། བློ་ངན་པ་ཡི་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་
【現代漢語翻譯】 色等五蘊為空性，過去、現在、未來三時所攝的一切法，以及佈施等菩提資糧道，對於這些產生與修行相違背的執著。像這樣，在修習甚深般若波羅蜜多時，所有執著相和實執都必須斷除，對此已經反覆強調。 此外，《桑布扎續》中說：『不應修空性，也不應修非空性。不捨空性的瑜伽士，也不應完全捨棄非空性。執著空與非空，則會生起微劣的分別念（也有說是「愚鈍」）。如果完全執著，則會產生一切分別念，因此，應完全捨棄二者。』此外，大成就者薩ra哈（梵文：Sarah）說：『被繩索束縛的心，一旦解開，解脫無疑。』這裡所說的『繩索』指的是散亂的分別念。在《入不思議解脫經》中也說：『善男子，於此甚深法，若能不思議，則能超脫難行之分別念，漸次獲得不思議之境界。由此獲得寂靜、不動搖之殊勝境界，自在平等，不平等，不思議之樂，菩薩亦能獲得。』 此外，爲了對治執著內外諸法為真實的分別念，首先應觀察、分析內外諸法，看它們究竟以何種方式存在為真實，從而了知其無自性，並對此進行定解。如是，安住于離戲的境界中，並進行修習，便能生起超脫世間的無分別智。一旦生起這種智慧，之前的分別念也應捨棄。《寶積經·無畏品》中說：『無畏，兩木摩擦生火，火生之後，木亦焚燬。無畏，如是，從世間之分別念中，生起殊勝之智慧，一旦生起，世間之分別念亦隨之滅盡。』此外，《時輪大疏》中說：『生起次第中所說的吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हुं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：種子字）和啪（藏文：ཕཊ，梵文天城體：फट्，梵文羅馬擬音：phaṭ，漢語字面意思：斷除）等字，是遠離分別唸的。這就是圓滿次第的瑜伽，除此之外，沒有其他的修持方法。』像這樣，在甚深禪定的究竟階段，必須捨棄一切分別念，對此已經反覆強調。《經莊嚴論》中說：『惡慧者之不思議智……』
【English Translation】 Forms and other aggregates are emptiness, all phenomena belonging to the three times, and practices such as generosity, which are aspects of enlightenment. Conflicting perceptions arise regarding these. Like this, all clinging to characteristics and strong attachments must be abandoned during the profound Samadhi (meditative absorption) of contemplating the Prajnaparamita (Perfection of Wisdom), which has been repeatedly emphasized. Furthermore, in the Sambhuta Sutra, it says: 'One should not meditate on emptiness, nor should one meditate on non-emptiness. The yogi who does not abandon emptiness should not completely abandon non-emptiness. From grasping emptiness and non-emptiness, inferior (or 'dull') thoughts will arise. If one grasps completely, all conceptualizations will arise; therefore, completely abandon both.' Moreover, the great Siddha Sarahah (Sanskrit: Sarah) said: 'This mind bound by ropes, if released, there is no doubt it will be liberated.' Here, 'ropes' refer to scattered conceptual thoughts. Also, in the Sutra Entering the Inconceivable Liberation, it says: 'Sons of the Victorious Ones, if you contemplate this Dharma without conceptualization, you will transcend the difficult-to-traverse conceptualizations and gradually attain the state of non-conceptualization. From this, you will attain the supreme state of peace, immovability, dominion, equality, non-equality, and the bliss of non-conceptualization, which Bodhisattvas also attain.' Furthermore, to counteract the conceptual thoughts that grasp external and internal phenomena as real, one should first examine and analyze external and internal phenomena to see in what way they truly exist, thereby realizing their lack of inherent existence and establishing this definitively. Thus, abiding in the state of non-elaboration and practicing meditation, one can generate the non-conceptual wisdom that transcends the world. Once this wisdom arises, the previous conceptual thoughts should also be abandoned. In the Chapter on Kashyapa in the Ratnakuta Sutra, it says: 'Kashyapa, fire arises from two pieces of wood rubbing together, and once the fire arises, it consumes the wood. Kashyapa, similarly, from the worldly conceptual wisdom arises the transcendent wisdom, the power of wisdom, and once it arises, both the worldly conceptual wisdom ceases.' Furthermore, in the Great Commentary on the Kalachakra, it says: 'The syllables Hum (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हुं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：seed syllable) and Phat (藏文：ཕཊ，梵文天城體：फट्，梵文羅馬擬音：phaṭ，漢語字面意思：cutting) and so on, spoken in the generation stage, are devoid of conceptualization. That itself is the yoga of the completion stage; there is no other method of accomplishment than that.' Like this, in the ultimate stage of profound Samadhi, all conceptual thoughts must be abandoned, which has been repeatedly emphasized. The Ornament of the Sutras says: 'The non-conceptual wisdom of the evil-minded...'
སྟོབས། །རྟག་ཏུ་ཀུན་ནས་མཉམ་པར་སོང་བ་ཡི། །དེ་ ལ་བརྟེན་པའི་ཉེས་ཚོགས་ཚང་ཚིང་དག །དུག་སྨན་ཆེན་པོས་དུག་བཞིན་སེལ་བར་བྱེད། ། ཅེས་དང་། རྣམ་འགྲེལ་དུ། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་སྟོན་པའི་སྐབས་སུ། རྟོག་བས་དྲ་བ་རྣམ་ བསལ་བས། །བསལ་བ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ཡིན། །ཞེས་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་དང་རྗེས་འབྲེལ་ནི། ། དོན་གསལ་སྣང་བ་ཅན་མ་ཡིན། །ཞེས་རྣམ་རྟོག་ཡིན་ན་ཡུལ་གསལ་སྣང་ཅན་དུ་འགལ་ བར་བཤད་པས་རྣམ་རྟོག་ཡང་དག་པའི་སྒོམ་ལྷག་མཐོང་གི་གསལ་ཆ་དང་དྭངས་ཆར་འདོད་ པ་ཤིན་ཏུ་ནོར་རོ། ། 3-200 ༈ ཁ་ཅིག །ད་ལྟར་གྱི་རྣམ་རྟོག་འདི་ཀ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ཡིན་ཞེས་སྨྲ། ཡང་ཁ་ཅིག ད་ལྟར་གྱི་རྣམ་རྟོག་འདི་ཀ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ཡིན་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་སྔར་ སྣང་བ་ཆོས་སྐུ་ཡིན་པ་དང་རྣམ་རྟོག་ཡང་དག་པའི་སྒོམ་ལྷག་མཐོང་གི་གསལ་ཆར་འདོད་པ་ དང་ཕུག་གནད་གཅིག་ཅིང་། དེ་རྣམས་བཀག་པའི་ལུང་རིགས་རྣམས་ཀྱིས་གནོད་དེ། གཞན་ ཡང་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བའི་ད་ལྟར་གྱི་རྣམ་རྟོག་འདི་འཁོར་བ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་འཁོར་ བར་འཆིང་བྱེད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སངས་རྒྱས་ ཀྱི་ཆོས་སྐུའམ་ངོ་བོ་ཉིད་{སྐུ་}འཐོབ་པ་ལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་འདི་སྤང་དགོས་པ་མ་ཡིན་ པར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་རྟོག་འདི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་པར་མི་ ནུས་ཏེ། ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་མཆོད་བརྗོད་དུ། རྟོག་པའི་དྲ་བ་རྣམ་བསལ་ཅིང་། །ཞེས་དེ་ རྣམ་རྟོག་ཉིད་སེམས་ཅན་འཁོར་བར་བཅིངས་བྱེད་ཡིན་པས་རྟོག་པའི་དྲ་བ་ཞེས་དང་། རྟོག་ པའི་དྲ་བ་བསལ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་རྒྱ་གར་མཁས་པས་བཤད་ཅིང་། དབུ་མ་བདེན་ གཉིས་སུ་སློབ་དཔོན་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོས། སེམས་དང་སེམས་འབྱུང་ཁམས་གསུམ་པ། །སྒྲོ་ བཏགས་རྣམ་པ་ཅན་རྟོག་ཡིན། །དེ་དག་འཆིང་བའི་རྒྱུད་ཉིད་དུ། །ཇི་ལྟར་གཟིགས་པས་དེ་ བཞིན་གསུངས། །ཞེས་སོ། །རྒྱུད་བླར། ཉོན་མོངས་ཤེས་བྱ་སྙོམས་འཇུག་གི། བསྒྲིབ་གསུམ་ ལས་ནི་ངེས་གྲོལ་ཏེ། །ཞེས་སོགས་མང་ངོ་། ། ཡང་སྔར་བཤད་ལྟར་གྱི་རྣམ་རྟོག་འདི། འདུས་བྱས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་དེ། སངས་རྒྱས་ ཀྱི་དོན་དམ་ཆོས་སྐུའམ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུད་བླར། སངས་རྒྱས་ཆོས་སྐུའམ་ ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ངོས་འཛིན་པའི་སྐབས་སུ། འདུས་མ་བྱས་ཤིང་ཞེས་དང་། །ཐོག་མ་དབུས་ མཐའ་མེད་པ་ཡི། །རང་བཞིན་ཡིན་ཕྱིར་འདུས་མ་བྱས། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སྐྱེ་འཇིག་གནས་ གསུམ་གྱིས་སྟོང་བར་བཤད་དོ། །འདོད་མི་ནུས་དེ། རྣམ་རྟོག་སྔ་མ་འགགས་ཤིང་ཕྱི་མ་སྐྱེ་ བར་གང་ཟག་རང་རང་གི་མྱོང་བས་འགྲུབ་ཅིང་། ཚད་མ་རྣམ་ངེས་སུ། སྐྱེ་བ་དང་འགག་ 3-201 པར་རིག་པའི་རྣམ་པ
【現代漢語翻譯】 力量。總是完全地平等執行，依賴於此，罪惡的叢林，如用劇毒藥來消除毒素一般。（出自《釋量論》）。 在《釋量論》中，在直接展示瑜伽的章節中說：『通過分別念消除網，在消除的當下顯現。』 並且，與分別念相關的，不是清晰顯現事物者。』如果存在分別念，那麼與清晰顯現對境相違背，因此認為分別念是正確的禪修，是勝觀的光明和澄澈，這是非常錯誤的。 有些人說：『現在的分別念就是佛的法身。』 還有些人說現在的分別念就是佛的法身，這與之前認為顯現是法身，以及認為分別念是正確的禪修，是勝觀的光明，是同一個要點。 這些觀點會被駁斥的理由和理證所否定。此外，顯現為多種多樣的現在的分別念，不會成為束縛輪迴眾生的因素，因為它就是佛的法身。獲得佛的法身或自性身，不需要捨棄多種多樣的分別念，因為這個分別念本身就是佛的法身。這是不可能接受的，因為在《釋量論》的禮讚文中說：『消除分別念之網。』 因此，分別念本身是束縛眾生於輪迴的因素，所以稱為分別念之網，消除分別念之網就是自性身，這是印度學者所說的。在《中觀二諦論》中，教師耶謝寧波說：『心和心所是三界，虛構的形態是分別念，它們是束縛的根源，如您所見，如是說。』 在《寶性論》中說：『從煩惱和所知以及等持的，三種遮蔽中獲得解脫。』等等，還有很多。 此外，如前所述的分別念，不會是無為法，因為它就是佛的勝義法身或自性身。《寶性論》中，在識別佛的法身或自性身時說：『無為法』，並且『沒有初始、中間和終結，因為是自性，所以是無為法。』等等，說明了它空無生、住、滅三相。 這是不能接受的，因為前一個分別念滅去，后一個分別念生起，這是每個人自己的體驗所證實的。在《釋量論》中，生起和滅去，是認知的方式。
【English Translation】 Power. Always completely equally moving, relying on that, the thicket of sins, like eliminating poison with a great poison medicine. (From Pramāṇavārttika) In the Pramāṇavārttika, in the chapter directly showing Yoga, it says: 'Through conceptual thought eliminating the net, in the very act of eliminating it appears.' And, what is related to conceptual thought, is not something that clearly appears. If there is conceptual thought, then it contradicts clearly appearing objects, therefore thinking that conceptual thought is the correct meditation, is the clarity and purity of vipaśyanā, this is very wrong. Some say: 'The current conceptual thought is the Dharmakāya of the Buddha.' And some say that the current conceptual thought is the Dharmakāya of the Buddha, which is the same key point as previously thinking that appearance is the Dharmakāya, and thinking that conceptual thought is the correct meditation, is the clarity of vipaśyanā. These views are negated by the reasons and proofs that refute them. Furthermore, the current conceptual thought that appears in various ways will not become a factor that binds sentient beings in samsara, because it is the Dharmakāya of the Buddha. Obtaining the Dharmakāya or Svābhāvikakāya of the Buddha does not require abandoning the various conceptual thoughts, because this conceptual thought itself is the Dharmakāya of the Buddha. This is unacceptable, because in the homage of the Pramāṇavārttika it says: 'Eliminating the net of conceptual thought.' Therefore, conceptual thought itself is the factor that binds sentient beings in samsara, so it is called the net of conceptual thought, and eliminating the net of conceptual thought is the Svābhāvikakāya, as said by the Indian scholars. In the Madhyamakadvayasatya, the teacher Ye-shes snying-po said: 'Mind and mental factors are the three realms, the fabricated forms are conceptual thoughts, they are the root of bondage, as you see, so it is said.' In the Ratnagotravibhāga it says: 'From the three obscurations of afflictions and knowable objects and samadhi, one is definitely liberated.' And so on, there are many. Furthermore, the conceptual thought as mentioned before will not be unconditioned, because it is the ultimate Dharmakāya or Svābhāvikakāya of the Buddha. In the Ratnagotravibhāga, when identifying the Dharmakāya or Svābhāvikakāya of the Buddha, it says: 'Unconditioned', and 'Without beginning, middle, and end, because it is self-nature, therefore it is unconditioned.' And so on, it explains that it is empty of the three characteristics of arising, abiding, and ceasing. This is unacceptable, because the previous conceptual thought ceases and the subsequent conceptual thought arises, which is proven by each person's own experience. In the Pramāṇaviniścaya, arising and ceasing are the modes of cognition.
ར་རྟོག་པ་འདི་ཞེས་དང་། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་སོགས་བཀའ་བསྟན་ བཅོས་དུ་མར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཚོགས་བརྒྱད་ལ་སོགས་སེམས་སེམས་བྱུང་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་ འཇིག་ཅན་དུ་རྒྱ་ཆེར་བཤད་དོ། ། ཡང་སྔར་བཤད་ལྟར་གྱི་རྣམ་རྟོག་འདི་ཁམས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་རྣམ་ཤེས་མིན་ པར་འགྱུར། རྟགས་སྔར་དང་འདྲ། མཚན་བརྗོད་དུ། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཆོས་ཉིད་འདས། ། ཞེས་དང་། ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་བོས། །རྣམ་རྟོག་དེ་དང་བྲལ་བས་ན། །ཁྱོད་ནི་རྟག་ཏུ་མྱ་ངན་ འདས། །ཞེས་སོགས་མང་ངོ་། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ། དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་དུ། ཡང་དག་མ་ ཡིན་ཀུན་རྟོག་ནི། །སེམས་དང་སེམས་འབྱུང་ཁམས་གསུམ་པ། །ཞེས་དང་། དབུ་མ་བདེན་ གཉིས་སུ། སེམས་དང་སེམས་འབྱུང་ཁམས་གསུམ་པ། །སྒྲོ་བཏགས་རྣམ་པ་ཅན་རྟོག་ཡིན། ། ཞེས་སོགས་ནས་མང་ངོ་། །ཡང་དེ་འདྲའི་རྣམ་རྟོག་དེ་ཟག་མེད་དུ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྟགས་སྔར་དང་འདྲ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དུ། །ཐུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ནི། །ཟག་པ་མེད་པའི་ ཆོས་གང་དག །ཐོབ་འགྱུར་རྣམ་ཀུན་རྣམ་དག་པ། །ཞེས་དང་། མངོན་པ་གོང་འོག་ཏུ། སོ་ སོར་བརྟགས་འགོག་དང་དེ་བཞིན་ཉིད་ཟག་མེད་དུ་བཤད་པ་སོགས་མང་ངོ་། །འདོད་ན། དེ་ འདྲའི་རྣམ་རྟོག་འདི་སྤང་བྱ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་སུ། ཟག་པ་མེད་པ་ནི་སྤང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ། སྤངས་དགོས་པར་སྔར་བཤད་རྒྱས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང་འདི་ཟག་མེད་ཡིན་ན། ཟག་བཅས་མི་སྲིད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་དུ་མར་འགྱུར་ཞིང་། འཕགས་སེང་སོགས་ཀྱིས་ གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་ཟག་བཅས་སུ་བཤད་དོ། །ཡང་སྔར་བཤད་ལྟར་གྱི་ རྣམ་རྟོག་འདི་རང་བཞིན་གྱི་འོད་གསལ་བའི་ཆོས་དབྱིངས་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། རྟགས་སྔར་ དང་འདྲ། རྒྱུད་བླར་ཆོས་སྐུའམ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ངོས་འཛིན་པར། ཆོས་དབྱིངས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ 3-202 ནི། །དག་པའི་ཕྱིར་ན་འོད་གསལ་བ། །ཞེས་དང་། ཆོས་སྐུ་རྣམ་གཉིས་ཤེས་བྱ་སྟེ། །ཆོས་ དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་དྲི་མེད་དང་། །ཞེས་སོགས་མང་ངོ་། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་ དུ། སེམས་འདིའི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་དེ། །དྲི་མ་རྣམས་ནི་གློ་བུར་བ། །ཞེས་སོགས་ བཀའ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུང་མང་ཞིང་། དེ་འདྲའི་རྣམ་རྟོག་འདི་ཡང་དག་པའི་དོན་བལྟ་བ་ ལ་དམུས་ལོང་ལྟ་བུ་དང་། མ་རིག་པ་དང་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་བཤད་པས། རིང་བཞིན་ གྱི་འོད་གསལ་བའི་ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་པར་གྲུབ་པོ། །ཡང་དེ་ལྟའི་རྣམ་རྟོག་འདི་བསྐལ་བ་དུ་ མར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་པ་ལས་འཐོབ་དགོས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྟགས་སྔར་ དང་འདྲའོ། །དབུ་མ་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བར། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་མདོར་བསྡུས་ན། །རྒྱལ་བོ་ཡེ་ཤེས་ ཚོགས་ལ
【現代漢語翻譯】 此外，在《入楞伽經》等眾多經論中，對八識等一切心與心所的生滅，都有廣大的闡述。 此外，如前所述的分別念，不應成為包含於三界中的識。理由與之前相同。如《名稱語彙》中說：『超越了識的法性。』彌勒菩薩說：『遠離了分別念，您將恒常處於寂滅。』等等，例子很多。不能這樣認為，因為在《辨中邊論》中說：『非真實的遍計所執，是心與心所，屬於三界。』在《中觀二諦論》中說：『心與心所，屬於三界，具有虛構的相狀，是分別念。』等等，例子很多。此外，那樣的分別念也可能成為無漏。理由與之前相同。在《現觀莊嚴論》中說：『佛陀的自性身，是無漏的法，能夠獲得一切圓滿的清凈。』在《俱舍論》上下部中，分別說到了勝解脫和真如是無漏的，等等，例子很多。如果承認，那麼那樣的分別念就不應成為所斷之法。在《攝阿毗達摩義論》中說：『無漏不是應該斷除的，而是應該觀察的。』不能這樣認為，因為之前已經詳細闡述了必須斷除。此外，如果這是無漏，那麼就會有很多過失，例如不可能存在有漏等等。聖天等論師都說，能取所取的分別念都是有漏的。此外，如前所述的分別念，應成為自性光明的法界。理由與之前相同。在《寶性論》中，在確認法身或自性身時說：『法界的自性，因為清凈的緣故，是光明的。』以及『應知法身有兩種，法界是極其無垢的。』等等，例子很多。不能這樣認為，因為在《釋量論》中說：『此心的自性是光明的，客塵是突然出現的。』等等，有許多經論的引證。而且，那樣的分別唸對于如實觀察真諦來說，就像盲人一樣，並且是無明和變化的法性，因此可以確定它不是自性光明的法性。此外，那樣的分別念應成為需要經過多個劫積累智慧資糧才能獲得的。理由與之前相同。在《中觀寶鬘論》中說：『簡而言之，法身是佛陀的智慧資糧。』
【English Translation】 Furthermore, in various scriptures and treatises such as the Laṅkāvatāra Sūtra, the arising and ceasing of all minds and mental factors, including the eight consciousnesses, are extensively explained. Moreover, the aforementioned conceptualization should not become a consciousness included within the three realms. The reason is the same as before. As stated in the Nomenclature: 'Transcending the nature of consciousness.' Maitreya said: 'By being free from conceptualization, you will always be in peace.' And so on, there are many examples. This cannot be accepted, because in the Madhyāntavibhāga, it says: 'The unreal conceptualization is mind and mental factors, belonging to the three realms.' In the Madhyamakadvayasatya, it says: 'Mind and mental factors, belonging to the three realms, having fabricated appearances, are conceptualization.' And so on, there are many examples. Furthermore, such conceptualization could also become unpolluted. The reason is the same as before. In the Abhisamayālaṅkāra, it says: 'The self-nature body of the Buddha is the unpolluted dharma, which can attain all perfect purity.' In the upper and lower Abhidharmakośa, it is explained that pratisaṃkhyā-nirodha (cessation through discrimination) and tathatā (suchness) are unpolluted, and so on, there are many examples. If accepted, then such conceptualization should not become something to be abandoned. In the Abhidharmasamuccaya, it says: 'The unpolluted is not to be abandoned, but to be observed.' This cannot be accepted, because it has already been explained in detail that it must be abandoned. Furthermore, if this is unpolluted, then there will be many faults, such as the impossibility of the existence of the polluted, and so on. Āryadeva and others have stated that all conceptualizations of grasping and being grasped are polluted. Furthermore, the aforementioned conceptualization should become the dharmadhātu (sphere of reality) of self-luminous nature. The reason is the same as before. In the Uttaratantra, when identifying the dharmakāya (dharma body) or svābhāvikakāya (nature body), it says: 'The nature of the dharmadhātu, because of purity, is luminous.' And 'The dharmakāya should be known as twofold, the dharmadhātu is extremely stainless.' And so on, there are many examples. This cannot be accepted, because in the Pramāṇavārttika, it says: 'The nature of this mind is luminous, adventitious stains are sudden.' And so on, there are many scriptural citations. Moreover, such conceptualization is like a blind person for truly seeing reality, and it is ignorance and a changing nature, therefore it is established that it is not the nature of self-luminous nature. Furthermore, such conceptualization should become something that needs to be obtained by accumulating collections of wisdom for many eons. The reason is the same as before. In the Ratnāvalī, it says: 'In short, the dharmakāya is the collection of wisdom of the Buddhas.'
ས་འཁྲུངས། །ཞེས་དང་། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་བའི་བསྔོ་བར། །བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ ལས་བྱུང་བའི། །དམ་པ་གཉིས་ནི་ཐོབ་པར་ཤོག ཅེས་སོ། །འདོད་ན་འཁོར་བ་བའི་སེམས་ ཅན་ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་པའི་སྐྱེས་བུར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྔར་བཤད་ ལྟར་གྱི་རྣམ་རྟོག་འདི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ཤིང་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་རྣམ་རྟོག་འདི་ཆོས་སྐུ་ ཡིན་པ་ལ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་ལུང་རིགས་ཤིན་ཏུ་མང་བར་ཡོད་ནའང་མང་བས་འཇིགས་ནས་མ་ བྲིས་སོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། གལ་ཏེ་རྣམ་རྟོག་འདི་ཆོས་སྐུར་མི་སྨྲ་བའི་འདིའི་ངོ་བོ་ཆོས་སྐུ་ཡིན་ནོ། ། ཞེ་ན། འདིའི་ངོ་བོ་གང་འདིའི་ངོ་བོ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཕྲོ་ཞིང་རྟོག་པའི་རིག་རིག་པོ་འདིའམ་ འདི་དཔྱད་ན་བདེན་པའི་རང་བཞིན་མེད་ཙམ་གྱི་སྟོང་བ་དེའམ། འདི་བདེན་པའི་རང་བཞིན་ མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། རྣམ་རྟོག་འདི་ག་ཆོས་ སྐུར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟའི་རིག་རིག་པོ་དེ་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་རྟོག་འདི་ག་ཡིན། རྣམ་རྟོག་ འདི་ག་དེ་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་དོན་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། རྣམ་རྟོག་གི་ངོ་ 3-203 བོར་རིགས་པས་དཔྱད་ན་བདེན་པའི་རང་བཞིན་མེད་ཙམ་གྱི་སྟོང་བ་དེ་ཆོས་སྐུ་མ་ཡིན་པར་ ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་རྟོག་བདེན་པའི་རང་བཞིན་མེད་ཙམ་གྱི་མེད་དགག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་སོགས་སྔར་བཤད་ཟིན་ཅིང་། གསུམ་པ་ལྟར་ན། དེ་འདྲའི་ དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་དོན་དམ་ཆོས་སྐུ་ཡིན་པ་འཐད་མོད། དེང་ཕྱིན་ཆད་དེ་སྐད་ངག་ཏུ་ཐོན་པ་ སྨྲོས་ལ་རྣམ་རྟོག་གི་ངོ་བོ་ཆོས་སྐུ་ཡིན་ཞེས་དམིགས་ཀྱིས་མ་ཕྱེ་བའི་ཚིག་དང་། རྣམ་རྟོག་ ཆོས་སྐུ་ཡིན། སྣང་བ་ཆོས་སྐུ་ཡིན། རྣམ་རྟོག་བསྒོམ་ལྷག་མཐོང་གི་གསལ་ཆའམ་དྭངས་ཆ་ ཡིན་ཞེས་སོགས་མུན་སྤྲུལ་དུ་མ་སྨྲ་ཨང་། ཡང་ཁ་ཅིག་(ཕྱག་ཆེན)ན་རེ། རྣམ་རྟོག་འདི་རང་ངོ་ཤེས་ན་ཆོས་སྐུ་ཡིན། རང་ངོ་མ་ཤེས་ ན་ཆོས་སྐུ་མིན་ཞེ་ན། སྔར་དཔྱད་པ་ལྟར་རང་ངོ་ཤེས་པའི་དོན་ཅི། སྣ་ཚོགས་སུ་འཕྲོ་ཞིང་ རྟོག་པའི་རིག་རིག་པོར་ཤེས་པའམ། བརྟགས་ན་རྣམ་རྟོག་འདི་བདེན་པའི་རང་བཞིན་མེད་ ཙམ་གྱི་སྟོང་བར་ཤེས་པའམ། དེ་བདེན་མེད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཤེས་པ་ལ་འདོད། དང་བོ་ ལྟར་ན། དེ་ལྟར་ཤེས་པའི་རྣམ་རྟོག་ཅན་གྱི་སྐྱེས་བུ་དེའི་བློ་དེ་སངས་རྒྱས་གྱི་ཆོས་སྐུ་མ་ཡིན་ པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟའི་རྣམ་རྟོག་དེའི་རྗེས་སུ་སྐྱེས་པའི་རྣམ་རྟོག་ཕྱི་མ་ཞིག་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་དང་། འདུས་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་[མ་ བརྟན་[ལ་བརྟེན་]ནས་དེ་ལྟའི་རྣམ་རྟོག་བདེན་པའི་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པའི་རྣམ་རྟོག་ དེ་ཅན་གྱི། སྐྱེས་བུའི་རྒྱུད་ཀ
【現代漢語翻譯】 『是所生處』。在六十頌的祈願文中說：『愿我獲得從福德與智慧所生的兩種殊勝之身。』如果有人認為所有輪迴中的眾生都將成為圓滿智慧之聚的聖者，那是因為如前所述的分別念已在他們的相續中生起並被證得。如此一來，即使有非常多的經文和理證可以駁斥這種分別念是法身的觀點，我也因為數量眾多而感到害怕，所以沒有寫出來。 有些人說：『即使不承認這個分別念是法身，它的自性也是法身。』那麼，這個『它的自性』是什麼呢？是這個顯現為各種各樣、進行分別的明覺，還是經過分析后，僅僅是沒有真實自性的空性？或者是這個轉變為沒有真實自性的法性，即如是性？如果是前者，那麼這個分別念將成為法身，因為那個明覺本身就是這個分別念。由於這個分別念就是那個明覺，所以它們二者意義相同。如果是後者，那麼通過理智分析分別唸的自性，僅僅是沒有真實自性的空性，這不應是法身，因為分別念僅僅是否定真實自性的無遮。關於這一點，普遍性的理由等已經在前面說過了。如果是第三種情況，那麼那樣的如是性是勝義法身是可以接受的。但是，從今以後，不要再說出『分別唸的自性是法身』這樣不加區分的話語，也不要說『分別念是法身』、『顯現是法身』、『分別念是修習止觀時產生的明分或清明』等等胡話了。 還有些人（大手印）說：『如果認識到這個分別唸的自性，它就是法身；如果不認識到它的自性，它就不是法身。』那麼，如前所述，認識自性的意義是什麼呢？是認識到它顯現為各種各樣、進行分別的明覺嗎？還是認識到經過分析后，這個分別念僅僅是沒有真實自性的空性？或者是認為認識到那個無真實自性的如是性？如果是前者，那麼具有這種認識的分別唸的那個人的心識，不應是佛陀的法身，因為它是生起于那種分別念之后的後續分別念，並且是造作的。如果是後者，那麼憑藉不穩定的經文，認識到那種分別念沒有真實自性的分別念，存在於那個人的相續中。
【English Translation】 'It is the place of birth.' And in the dedication of the Sixty Verses, it says, 'May I attain the two sacred bodies that arise from merit and wisdom.' If one desires that all sentient beings in samsara become beings who have perfected the accumulation of wisdom, it would follow that this conceptual thought, as previously explained, has arisen in their mindstream and has been attained. In that case, although there are very many scriptures and reasonings that refute this conceptual thought being the Dharmakaya, I have not written them for fear of their multitude. Some say, 'Even if this conceptual thought is not said to be the Dharmakaya, its essence is the Dharmakaya.' Then, what is this 'its essence'? Is it this knowing, which appears in various ways and conceptualizes, or is it the emptiness that is merely the absence of true nature when analyzed? Or is it the suchness, the nature of reality that becomes devoid of true nature? If it is the first, then this conceptual thought would necessarily be the Dharmakaya, since that very knowing is also this conceptual thought. Because this conceptual thought is that knowing, the two are of one meaning. If it is the second, then when the essence of conceptual thought is analyzed by reasoning, the emptiness that is merely the absence of true nature would necessarily not be the Dharmakaya, since conceptual thought is merely a non-affirming negation of true nature. The reason for its pervasiveness has already been explained. If it is the third, then it is acceptable that such a suchness is the ultimate Dharmakaya. But from now on, do not even mention verbally, let alone specifically state, that 'the essence of conceptual thought is the Dharmakaya,' or 'conceptual thought is the Dharmakaya,' 'appearance is the Dharmakaya,' 'conceptual thought is the clarity or lucidity of shamatha-vipashyana,' and so forth. Do not speak such nonsense. Again, some (Mahamudra practitioners) say, 'If one recognizes the nature of this conceptual thought, it is the Dharmakaya; if one does not recognize its nature, it is not the Dharmakaya.' Then, as previously analyzed, what is the meaning of recognizing its nature? Is it recognizing it as the knowing that appears in various ways and conceptualizes? Or is it recognizing that, when analyzed, this conceptual thought is merely the emptiness that is the absence of true nature? Or is it considered to be recognizing that suchness of the absence of true nature? If it is the first, then the mind of the person who has such a conceptual thought would necessarily not be the Dharmakaya of the Buddha, because it is a subsequent conceptual thought that arises after that conceptual thought, and because it is conditioned. If it is the second, then relying on unreliable scriptures, the conceptual thought that recognizes that such a conceptual thought is devoid of true nature exists in the mindstream of that person.
ྱི་བློ་དེའམ། དེ་ལྟའི་རྣམ་རྟོག་དེ་འགྱུས་མ་ཐག་ཏུ་སྐྱེས་བུ་དེས་ རྣམ་རྟོག་དེའི་ངོ་བོ་ལ་ཅེར་གྱིས་བལྟས་པས། རྣམ་རྟོག་དེའི་ངོ་བོ་ཅི་ཡང་མ་རྙེད་པས་རྣམ་ རྟོག་དེ་བདེན་པའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཞིག་གོ །སྙམ་པའི་བློ་དེའམ། ཡང་དེ་ལྟར་བལྟས་པས་ རྣམ་རྟོག་དེ་ངོས་བཟུང་ཅི་ཡང་མ་རྙེད་པར་འདི་མིན་འདི་བསམ་ཙམ་མེད་པའི་ངང་དུ་སེམས་ ཞི་མལ་གྱིས་གནས་པ་ཙམ་དེ་ཡིན་ནམ། ཡང་དེ་ལྟར་བལྟས་པས་རྣམ་རྟོག་དེའི་ངོས་བཟུང་ 3-204 ཅི་ཡང་མ་རྙེད་པར་ཅིར་ཡང་འཛིན་མེད་ཀྱི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཉམས་སྣང་ ཁྱད་པར་ཅན་དང་བཅས་པའི་བློ་ཞིག་ཡིན་བརྟགས་གྲགས། དང་བོ་ལྟར་ན། དེ་ཡང་ཆོས་སྐུ་ མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཡིད་ཆེས་པའི་རྗེས་དཔག་ཞེས་དཔག་ཞེས་པའི་རྣམ་རྟོག་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། འདུས་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། དེ་ཡང་ཆོས་སྐུར་མི་ འཐད་དེ། དགག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་རྟོག་ཕྱི་མ་ཞིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལྟར་ ན། དེ་ཡང་ཆོས་སྐུར་མི་འཐད་དེ། རྣམ་རྟོག་རགས་པ་ཅུང་ཟད་ཙམ་འགགས་པའི་གནས་ སྐབས་རྟོག་པ་ཁ་འཆོམ་པའི་ཞི་གནས་ལྟེངས་པོ་ཞིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བོད་དུ་བྱོན་པའི་སྒོམ་ཆེན་པ་མང་བོ་ཞིག དེ་འདྲའི་ཉམས་མྱོང་ཞིག་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ ན་རང་ཉིད་ཀྱིས་མདོ་རྒྱུད་དྲི་མ་མེད་པ་དང་ལུང་རིགས་རྣམ་དག་ལ་ཐོས་བསམ་མ་བྱས། དེ་ ལྟར་ཐོས་བསམ་བྱས་ཤིང་གསུང་རབ་ཀྱི་ཟབ་དོན་གྱི་གནད་ཤེས་ནས་སྟོན་པའི་བླ་མ་ཡང་ མེད། སྐྱེས་སྟོབས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཡོད་ཅིང་། ཟབ་ཟབ་པོར་གྲགས་པའི་གདམས་ངག་བསྒོམ་ སྟན་ཡུན་རིང་པོར་བྱས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གོང་དུ་སྨོས་པའི་སྟོང་ཉམས་ཅན་གྱི་ཞི་གནས་ ལྡེངས་པོ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ན། ཆོས་སྐུའམ་དེ་ཉིད་དེ་ག་རུ་འདུག་གམ་སྙམ་ནས་རང་ཡང་དེ་ ལ་བློ་གདེང་འཆའ། གཞན་ལ་ཡང་སྟོན་ངོ་སྤྲོད་གླུ་ལེན། རྗེས་འཇུག་རྣམས་ཀྱང་གླུ་དེ་སྒྱུར་ སྤྲང་ལ་འགྲོ་བའི་ལག་ཆར་ཁྱེར་རོ། །ཕ་བླ་མ་བཀའ་དྲིན་ཅན་ཟེར་གྱིན་བྲོ་བརྡུངས་ཡང་ འགའ་ཞིག་ཕུང་བོ་སྙེད་པ་དང་བཀུར་སྟི་ལ་བརྐམ་པས། མ་ཐོབ་པར་ཐོབ་པོ། །མ་རྟོགས་ པར་རྟོགས་སོ། །མ་མཐོང་བར་མཐོང་ངོ་ཞེས་མི་ཆོས་བླ་མའི་བརྫུན་སྨྲ་ཞིང་ཟབ་མོའི་ཆོས་ ཀྱི་སྐལ་བ་མེད་པའི་བླུན་པོ་འཇིགས་སྐྱོབ་དང་། ལེགས་སྨོན་ཙམ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ ཀྱིས་བླ་མར་བཀུར་ཞིང་ཆོས་སྐྱོང་ཡེ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་འབྲངས་པའི་ཕོ་ཉ་གཏུམ་པོའི་དཀོར་ བདག་གཏུམ་པོ་རྣམས་མཆོད་ཅིང་བརྟེན་པའི་སྟོབས་ཀྱིས། དེ་དག་གིས་གྲོགས་བྱས་པས་ 3-205 གནས་སྐབས་སུ་ཕན་པ་ཅུང་ཟད་འབྱུང་བ་ལ་བརྟེན་ནས། བླུན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་ནི་གྲུབ་ ཐོབ་པོ་བྱིན་རླབས་ཅན་ནོ་ཞེས་ཟེར་ཞིང་བཀུར་སྟི་ཆེར་བྱས་ཏེ། ཟས་ན
【現代漢語翻譯】 那麼，當這種念頭剛一生起，那個人就專注地觀察這個念頭的本質，因為沒有找到這個念頭的任何本質，所以認為這個念頭是沒有真實自性的嗎？或者，像這樣觀察，對這個念頭沒有任何識別，只是在沒有『這不是，那是』的念頭中，心平靜地安住嗎？或者，像這樣觀察，對這個念頭沒有任何識別，在沒有任何執著的形態中，處於無分別的禪定，並伴隨著特殊的體驗嗎？ 第一種情況，那將會成為法身（Dharmakāya）的過失，因為它是一個可信的推論，是一個推測性的念頭，並且是因緣和合的產物。第二種情況，那也不可能是法身，因為它是一個具有否定形式的後續念頭。第三種情況，那也不可能是法身，因為它僅僅是粗略念頭稍微停止的狀態，是一種念頭鬆弛的止觀（Śamatha）狀態。 許多來到藏地的修行者，當他們心中生起這樣的體驗時，他們自己並沒有對清凈的經續（Sūtra，Tantra）進行聞思（Śruta-cintā）。他們沒有像那樣進行聞思，也沒有理解經文深奧含義的關鍵，也沒有上師的指導。他們擁有天生的智慧，並且憑藉長時間修習被稱為深奧的口訣（Upadeśa）的力量，當心中生起上述那種具有空性體驗的止觀時，他們會認為『法身或實相就在這裡』，並對此深信不疑。他們還為他人唱誦開示的歌曲，追隨者們也將這些歌曲作為乞討的工具。他們一邊說著『慈悲的根本上師』，一邊跳舞，有些人貪圖供養和尊敬，未得謂得，未證謂證，未見謂見，說謊欺騙信徒，那些沒有資格接受甚深佛法，只追求今生利益的人，將他們尊為上師，並供養和依賴那些追隨護法（Dharmapāla）夜叉的兇猛護法神，憑藉這種力量，他們暫時獲得一些利益，愚蠢的人們就說『這是有加持的成就者』，並給予極大的尊敬，然後...
【English Translation】 So, as soon as such a thought arises, does that person stare intently at the essence of that thought, and because they find no essence of that thought, do they think that the thought has no true nature? Or, having looked in that way, is it just that the mind dwells peacefully without any recognition of the thought, without even thinking 'this is not it, that is'? Or, having looked in that way, is it a state of non-conceptual samādhi (定，Samādhi) with a special experience, in a state of non-grasping at anything? In the first case, it would be a fault of not being Dharmakāya (法身), because it is a speculative thought called a credible inference, and because it is a composite. In the second case, it would also be inappropriate to be Dharmakāya, because it is a subsequent thought with a negative form. In the third case, it would also be inappropriate to be Dharmakāya, because it is just a state where gross thoughts have ceased slightly, a loose state of Śamatha (止觀). Many meditators who come to Tibet, when such an experience arises in their minds, they themselves have not studied (Śruta-cintā) the immaculate Sūtras (經) and Tantras (續). They have not studied in that way, nor have they understood the key to the profound meaning of the scriptures, nor do they have a teacher. They have innate wisdom, and by the power of practicing the Upadeśas (口訣) that are said to be profound for a long time, when the above-mentioned Śamatha with emptiness experience arises in their minds, they think, 'Dharmakāya or reality is right here,' and they are confident in it. They also sing songs of introduction to others, and the followers also take these songs as tools for begging. While saying 'kind root guru', they dance, and some are greedy for offerings and respect, claiming to have attained what they have not attained, to have realized what they have not realized, to have seen what they have not seen, lying and deceiving the faithful. Those who are not qualified to receive the profound Dharma, and only seek the benefits of this life, honor them as gurus, and worship and rely on the fierce guardians of wealth who are messengers following the Dharmapālas (護法) Yaksha (夜叉). By the power of these, they temporarily receive some benefits, and the foolish people say, 'This is a blessed siddha (成就者),' and give great respect, and then...
ོར་ཆར་ལྟར་ཕབ། ཟང་ཟིང་ནོར་གྱིས་འབྱོར་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཕོངས་པ་ཟས་ཚོལ་གྱི་སློབ་བུ་མང་བོའང་ འདུ། ཁོང་རང་ཡང་གྲུབ་ཐོབ་བྱིན་རླབས་ཅན་ཁྲོ་བོ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིན་ཟེར་ཞིང་། གསུང་རབ་ཀྱི་དྲང་དོན་དང་ངེས་དོན་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཚེ་ལུང་བསྟན་བསྟན་བཅོས། སྟོང་སྐད་དང་མི་ཆོས་ཕོ་པོའི་ནམ་ལངས། མདོ་རྒྱུད་རྣམ་དག་ནས་བཤད་པའི་དབང་རབ་ གནས་དང་གཤིན་ཆོག་ལེགས་པ་རྣམས་བོར། གང་ནས་བཤད་ཆ་མེད་པའི་བོན་ཆོག་དང་ ཁྱད་མེད་པའི་དབང་བྱིན་རླབས་གཤིན་ཆོག་ལ་སོགས་བྱེད་ཅིང་། བཟང་ལ་མང་བའི་ལན་ དོན་དུ་གཉེར་བའི་སྦྱིན་གཏོང་དང་ཐབ་ཁ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གཡེང་རྐྱང་པས་དུས་འདའ་ བའི། ཆུ་ནང་གི་ཟླ་བ་ལྟ་བུའི་བླ་མ་ཆེན་པོར་རློམ་པ་མང་པོས་དབུས་གཙང་འདི་ཁེངས་པ་ལྟ་ བུར་འགྱུར་ཞིང་། མདོ་རྒྱུད་མན་ངག་གི་ཚིག་དང་དོན་གྱི་གནད་ཤེས། རྒྱུད་སྡེ་རྣམ་དག་ནས་ འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་ཆོ་ག་རྣམ་དག་ཀྱང་བྱེད། ཡང་དག་པའི་རྟོགས་པ་ནང་ནས་མ་ཤར་བཞིན་ བླུན་པོ་མང་བོའི་ནང་དུ་ཉམས་རྟོགས་ཀྱི་སྟོང་འུད་ཀྱང་མི་སྒྲོགས། གཞན་མཐོང་བསྐོར་བའི་ མི་ཆོས་དང་ཁ་གསག་མི་མཁས། བསྟན་པ་རིན་པོ་ཆེ་ལ་ཕན་པའི་ཐོས་བསམ་སྒོམ་པ་ཅི་ ནུས་བྱེད་པའི་སྐྱེ་བོ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཉུང་ངུར་གྱུར། འགའ་ཞིག་ཡོད་ཀྱང་ཉིན་མོའི་སྐར་མ་ལྟར་མི་ མཐོང་། ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་ལ་ཞུགས་པར་རློམ་པའི་རྟོགས་ལྡན་དུ་རློམ་པ་དག་ཀྱང་ ཕྱོགས་ཆ་དང་གཟུ་ལུམ་དང་། སྐྱོ་མ་སྔ་བཙན་ཁྱི་སྐད་ལ་རྒྱུག་གམ་རི་བོང་ཆལ་གྱི་རྣམ་ཐར་ ལ་སྤྱོད་པ་མང་སྟེ། ཀྱེ་མ་དགེ་ལེགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྱུང་གནས་བསྟན་པ་རིན་པོ་ཆེ་མེ་ཤི་ བའི་དུད་པ་ལྟར་རིང་དུ་མི་གནས་ཤིང་གཟུགས་བརྙན་ཙམ་དུ་གྱུར་རོ། ། ཀྱེ་ཧུད། ཡང་བཞི་པ་ལྟར་ན་དེ་འདྲའི་གསལ་ལ་དྭངས་བའི་བློ་དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ 3-206 ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་མ་ཡིན་ཏེ། བསྒོམས་པས་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པའི་ལམ་འདུ་བྱས་ཞིག་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་འདྲའི་བློ་དེ་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་མམ། ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་ཟེར་ བའི་ལུགས་ཀྱི་ལམ་མམ་སྒོམ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཞིག་ཡིན་གྱི། དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ཚན་ཀྱི་ གཞི་དེ་བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན་དེ། སྐྱེ་འགག་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ཚན་གྱི་ལམ་ བསྒོམས་པས་བྱུང་བའི་འབྲས་བུ་མཐར་ཐུག་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ དེས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་ཟིན་པའི་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ ཁ་ཅིག །ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་འབྱེད་པ་ནི་རྟོག་གེ་སྐམ་པོའི་ཆོས་སྐད་དོ་ཞེ་ན། ཡང་ཁ་ཅིག་ན་རེ། དེ་འདྲའི་གསལ་ལ་དྭངས་པའི་བློ་དེ་ག་གཞི་ཆོས་ཉིད་དང་འབྲས་བུ་ ཆོས་སྐུ་ཡང་ཡིན། དེ་ཉིད་ཡུལ་ཡང་ཡིན་ཡུལ་ཅན་ཡང་ཡིན་གྱི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་
【現代漢語翻譯】 像下雨一樣降臨。 因為擁有豐富的財富，許多尋找食物的學生也聚集在這裡。他們自稱是成就非凡、受加持的憤怒尊主瑜伽士。在確定經文的字面意義和究竟意義時，他們拋棄了預言和論著，以及空洞的言辭和世俗的虛偽。他們放棄了從純凈的經和續中所說的灌頂和超度亡靈的儀軌。他們進行著無處可尋的苯教儀軌，以及與此無異的灌頂、加持和超度亡靈的儀軌。他們終日沉迷於爲了獲得更多好處而進行的佈施和宴請等無意義的活動。許多自詡為偉大上師的人，就像水中的月亮一樣，充斥著衛藏地區。他們瞭解經、續和竅訣的詞句和意義的要點，並按照純凈的續部所說的那樣進行純凈的儀軌。在真正的證悟從內心生起之前，他們不會在眾多愚人面前炫耀自己的體驗和證悟。他們不善於逢迎，也不擅長世俗的交往。能夠爲了珍貴的教法而進行聞、思、修的人非常稀少。即使有，也像白天的星星一樣難以看見。那些自詡為精通聞、思、修的證悟者，也大多偏袒、固執，要麼像爭先恐後的狗一樣狂吠，要麼像兔子一樣膽小。唉！一切善妙的源泉——珍貴的教法，就像熄滅的火焰的煙霧一樣，不會長久存在，而只會變成一個影子。 唉！再看第四種情況，那種清晰而澄明的智慧，也不是佛陀的法性身，因為它是一種通過禪修的力量而產生的造作之物。因此，那種智慧不是基礎、道、果三者，也不是所謂的見、修、行、果之道的體系，或者圓滿的禪修。它不是這些組成部分中的基礎——真如，因為它會生滅。它也不是這些組成部分中的道——通過禪修而獲得的究竟果，因為擁有這種智慧的瑜伽士不一定能獲得成佛的保證。 有些人說：『將能取和所取二者分開，是乾巴巴的邏輯術語。』 另一些人說：『那種清晰而澄明的智慧，既是基礎法性，也是果法身。它既是能取，也是所取，而不是能取和所取二者。』
【English Translation】 Like rain falling. Because of the abundance of wealth, many students seeking food also gather here. They claim to be accomplished and blessed wrathful lord yogis. When determining the literal and ultimate meanings of the scriptures, they abandon prophecies and treatises, as well as empty words and worldly hypocrisy. They abandon the empowerments and rituals for the deceased that are taught in the pure sutras and tantras. They perform Bon rituals that have no basis, as well as empowerments, blessings, and rituals for the deceased that are no different from them. They spend their days indulging in meaningless activities such as generosity and banquets in order to gain more benefits. Many who claim to be great lamas, like the moon in the water, fill the U-Tsang region. They understand the key points of the words and meanings of the sutras, tantras, and pith instructions, and perform pure rituals as described in the pure tantras. Before true realization arises from within, they do not boast about their experiences and realizations among many fools. They are not good at flattery, nor are they skilled in worldly interactions. Those who are able to engage in listening, thinking, and meditating for the benefit of the precious teachings are very few. Even if there are some, they are as difficult to see as the stars during the day. Those who claim to be accomplished and claim to be proficient in listening, thinking, and meditating are mostly biased and stubborn, either barking like dogs eager to be first, or behaving like timid rabbits. Alas! The source of all goodness—the precious teachings—will not last long like the smoke of a dying fire, but will only become a shadow. Alas! Furthermore, according to the fourth view, such a clear and lucid mind is not the Dharmakaya (ཆོས་སྐུ, dharmakāya, 法身, the body of dharma) of the Buddha, because it is an artificial construct born from the power of meditation. Therefore, such a mind is not the basis, path, and fruit, or the system of view, meditation, conduct, and result, or a perfect meditation. It is not the basis of these components—suchness—because it arises and ceases. It is not the ultimate result of these components—the path born from meditation—because there is no certainty that the yogi who has developed it will attain Buddhahood. Some say: 'Separating the object and the subject is a dry logical term.' Others say: 'Such a clear and lucid mind is both the basis Dharmata (ཆོས་ཉིད, dharmatā, 法性, the nature of dharma) and the fruit Dharmakaya (ཆོས་སྐུ, dharmakāya, 法身, the body of dharma). It is both the object and the subject, not the object and the subject as two.'
མེད། དེའི་ཚེ་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་འབྱེད་པ་ནི་རྟོག་གེ་སྐམ་པོའི་ཆོས་སྐད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ས་ དང་བོ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ནས་བཟུང་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་བར་གྱི་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ བྱུང་བའི་བློ་ཐམས་ཅད་གཞི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་འབྲས་བུ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་ འགྱུར་ཏེ། རྣམ་རྟོག་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བའི་སྒོམ་ཆེན་པ་དེས་རྣམ་རྟོག་དེའི་ངོ་བོ་ལ་ཅེར་གྱིས་ བལྟས་པས་རྣམ་རྟོག་དེའི་ངོས་བཟུང་ཅིར་ཡང་མ་རྙེད་པར། ཅིར་ཡང་འཛིན་མེད་ཀྱི་རྣམ་ པར་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཉམས་སྣང་ཁྱད་པར་ཅན་དང་བཅས་པའི་གསལ་ལ་དྭངས་ བའི་བློ་དེ། གཞི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་འབྲས་བུ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་པར་ཁྱེད་འདོད་ཅིང་དེ་ དང་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་རྒྱུ་སྐྱེན་གྱིས་བྱས་པའི་འཕགས་པའི་ས་དང་ ལམ་དང་འབྲས་བུ་གཏན་མི་སྲིད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། གལ་ཏེ་འདོད་དེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་ པོ་གཅིག་ཆོད་ལ། །ས་ལམ་རྩི་བའི་རྨོངས་པ་འཁྲུལ། །ཞེས་བླ་མ་ཞང་གིས་གསུངས་པ་ལྟར་ ཡིན་ནོ། །ཞེ་ན། མདོ་རྒྱུད་བསྟན་བཅོས་དྲི་མ་མེད་པའི་ལུང་ལ་ཡིད་ཆེས་བྱེད་པར་རིགས་ཀྱི། བླ་མ་ཞང་ལྟ་བུ་གང་ཟག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཡིན་མཆིས་མོད། དེ་དང་དེའི་རིགས་ཅན་གྱི་ 3-207 ལུང་ཚད་མར་བཞག་དཀའ་སྟེ། ཆོས་བཅུ་བའི་མདོར། བསྲེགས་བཅད་བརྡར་བའི་གསེར་བཞིན་དུ། །མཁས་པ་རྣམས་ ཀྱིས་ཡོངས་བརྟགས་ནས། །བདག་གསུང་བླང་བྱ་དགེ་སློང་དག །གུས་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ ནོ། །ཞེས་ལུང་དེའི་དོན་ལ་གནོད་པ་མེད་ཅིང་། །ལུང་དོན་སོ་སྐྱེའི་འཕགས་པའི་ཚད་མས་ གྲུབ་པའི་ལུང་ཞིག་ལུང་ཚད་མར་ཁས་བླངས་བར་བྱའོ། །མ་བརྟགས་པར་གུས་པ་ཙམ་གྱིས་ ལུང་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པར་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཞུགས་ན་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་ཕྱིན་ ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དགོངས་སོ། །བཀའ་མདོ་རྒྱུད་རྣམ་པར་དག་པ་དུ་མར། ས་ལམ་གྱི་རྣམ་བཞག་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རིམ་པ་དུ་མ་བསྟན་པའང་ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་ དགོས་སོ། །ས་སྐྱ་པཎ་ཆེན་གྱི་སྡོམ་གསུམ་རབ་དབྱེར། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཆིག་ཆོད་ལ། །ས་ ལམ་རྩི་བའི་རྨོངས་པ་འཁྲུལ། །དེ་སྐད་ཟེར་བ་བསྟན་པ་ཡིན། །བདུད་ཚིག་ཡིན་པས་རྣ་བ་ དགབ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་དཔྱད་དགོས་སོ། །དེས་ན་ལམ་བགྲོད་པ་མྱུར་བུལ་གྱི་ཁྱད་ མ་གཏོགས། ས་ལམ་རིམ་གྱིས་བགྲོད་དགོས་པ་མདོ་རྒྱུད་མང་པོར་གསུངས་ཤིང་། འཕགས་ པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི། དབུ་མ་རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་སོགས་དང་། ཟླ་གྲགས་སོགས་ཀྱི་དབུ་མ་འཇུག་པ་ ལ་སོགས་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་མང་བོ་དང་། བྱམས་ཆོས་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་སྡེ་ཉི་ཤུ་ སོགས་དང་། གསང་འདུས་རིམ་ལྔ། སེམས་འགྲེལ་སྐོར་གསུམ། ལམ་འབྲས་ལ་སོགས་ པའི་མན་ངག་དུ་མར་ས་ལམ་རིམ
【現代漢語翻譯】 無。 如果說將境與有境二者區分開來是乾巴巴的分別唸的法相，那麼，從初地極喜地開始，直到佛地的所有通過修習的力量而產生的智慧，都將成為基礎如來藏和果法性身。因為，出現各種分別唸的禪修者，如果專注地觀察分別唸的自性，卻無法找到分別唸的任何可把握之處，從而在無所執著的境界中，產生伴隨著特殊體驗的非概念性禪定，以及清晰而澄明的智慧。你認為這種智慧是基礎如來藏和果法性身，並且理由相同。如果承認這一點，那麼由因緣所生的聖者地道和果位將完全不可能存在。如果有人說：『大手印一旦證悟，視地道為實在的迷惑就消失了。』正如喇嘛香所說的那樣。那麼，應該相信清凈無垢的經續論典，雖然喇嘛香是具足功德的補特伽羅，但是他和同類之人的言論難以作為量。 《十法經》中說：『如煉截磨金，智者應善察，比丘於我語，敬信非所依。』這段引文的意義沒有衝突，並且，對於通過凡夫和聖者的量所成立的引文，應該承認為量。未經考察僅憑恭敬就接受引文是不允許的，因為那樣做可能會導致見、修、行、果顛倒。需要在眾多清凈的經續中，相信所開示的顯現證悟次第的地道之建立。薩迦班智達在《三律儀論》中說：『大手印一旦證悟，視地道為實在的迷惑就消失了。』如果有人這樣說，這是魔語，應該摀住耳朵。因此，除了道路行進的快慢差別外，需要在地道上逐漸行進，這在許多經續中都有闡述。聖者龍樹的《中觀寶鬘論》等，以及月稱等的《入中論》等眾多中觀論著，還有慈氏五論等二十部法典，以及密集金剛五次第、心釋三部、道果等眾多竅訣中，都闡述了地道次第。
【English Translation】 None. If distinguishing between the realm and the one possessing the realm is merely a dry philosophical term, then all the wisdom arising from the power of meditation from the first bhumi (ground) of Joyful onwards to the Buddha's bhumi would be the basis, the Suchness, and the resultant Dharmata-kaya (Body of Reality). This is because the great meditator who experiences various conceptualizations, by staring intently at the essence of those conceptualizations, finds nothing to grasp in them. Thus, in a state of non-conceptual samadhi (meditative absorption) free from any grasping, that clear and lucid mind, accompanied by extraordinary experiences, is what you consider to be the basis, the Suchness, and the resultant Dharmata-kaya, and for the same reason. If you accept this, then the noble bhumis, paths, and fruits, which arise from causal conditions, would be entirely impossible. If one were to say, 'Once Mahamudra (the Great Seal) is realized, the delusion of considering the bhumis and paths as real is dispelled,' as Lama Zhang said. Then, it is appropriate to trust the pure and stainless sutras, tantras, and shastras (treatises). Although Lama Zhang may be a person of great qualities, his words and those of his kind are difficult to regard as authoritative. In the Sutra of Ten Dharmas, it says: 'Like gold that is burned, cut, and rubbed, the wise should thoroughly examine. O monks, accept my words after investigation, not merely out of respect.' This quote does not contradict the meaning, and one should accept as authoritative a quote that is proven by the valid cognition of ordinary beings and noble ones. It is said that one should not engage with quotes merely out of respect without examination, because doing so could lead to a perversion of view, meditation, conduct, and result. One must trust the many pure sutras and tantras that teach the stages of realization and the establishment of the bhumis and paths. Sakya Pandita said in his 'Differentiation of the Three Vows': 'Once Mahamudra is realized, the delusion of considering the bhumis and paths as real is dispelled.' To say such things is the teaching of demons, so cover your ears. Therefore, apart from the difference in the speed of traversing the path, it is necessary to gradually traverse the bhumis and paths, as stated in many sutras and tantras. Nagarjuna's 'Ratnavali' (Precious Garland) and Chandrakirti's 'Madhyamakavatara' (Entering the Middle Way), along with the five treatises of Maitreya and the twenty sections of Dharma, as well as the Guhyasamaja Five Stages, the Three Cycles of Mind Explanation, Lamdre (Path and Result), and many other instructions, all explain the stages of the bhumis and paths.
་གྱིས་བགྲོད་དགོས་པར་བཤད་དོ། ། ཡང་དེ་འདྲའི་གནས་སྐབས་སུ་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་མེད་ཟེར་བའང་མི་འཐད་དེ། དེ་ འདྲའི་རྣལ་འབྱོར་དེའི་རྒྱུད་ལ་དེའི་དུས་ན་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་ མངོན་འགྱུར་བ་མེད་པར་ཟད་ཀྱིས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཡུལ་དེ་ བཞིན་ཉིད་ཡིན་པར་ཁྱོད་འདོད་ཅིང་། རྒྱུད་བླར། ཇི་ལྟར་སྔར་བཞིན་ཕྱིས་དེ་བཞིན། །འགྱུར་ 3-208 བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། ། ཞེས་པས། དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་སྔར་ནས་ཡོད། །དེ་འདྲའི་གསལ་ ལ་དྭངས་པའི་བློ་དེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་བསྒོམ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་པར་ཁྱེད་ཀྱང་འདོད་ ཅིང་དོན་ལའང་དེ་ལྟར་ཡིན་པས་གསར་བྱུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དེའི་ཚེ་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་ གཉིས་སུ་མེད་ན། ས་བཅུ་ལམ་ལྔའི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་ མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འདོད་ན་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་རྣམ་དབྱེ་མེད་པར་འགྱུར། སངས་རྒྱས་པའི་མདོར། ཆོས་ལྔས་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བསྡུས་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་ པ་དང་། མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་དང་། ཞེས་སོགས་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་མཛད་པའང་མི་འཐད་པར་ འགྱུར། མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་ཀྱི་འགྲེལ་བར། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དེ་ བཞིན་ཉིད་དང་། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ་ཞེས་སོགས་ལུང་རིགས་མཐའ་ཡས་པས་གནོད་ དེ། དེས་ན་དེ་སྐད་སྨྲ་བའི་སློབ་དཔོན་དེ་དག་གིས། གཉིས་འཛིན་གྱི་རྣམ་རྟོག་མེད་པ་དང་། གཉིས་མེད་ཀྱི་ཁྱད་མ་ཕྱེ། ཡུལ་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ཡུལ་ཅན་ཡང་དག་པའི་སྒོམ་བྱུང་གི་ ཡེ་ཤེས་རྣལ་འབྱོར་བའི་རྒྱུད་ལ་རིམ་བཞིན་འབྱུང་བར་མདོ་རྒྱུད་བསྟན་བཅོས་དུ་མ་ལས་ བཤད་པ་མ་མཐོང་ཞིང་། ཅུང་ཟད་མཐོང་ཡང་རང་རིགས་རྒན་པོའི་ཚིག་རྒྱུན་ལ་ཡིད་ཆེས་ བྱེད་ཀྱི། མདོ་རྒྱུད་བསྟན་བཅོས་ཀུན་བཤད་པ་ཚིག་སྐམ་ཙམ་ཡིན་ཟེར་རས་སུ་བོར་རོ། ། བདེན་པ་གཉིས་ལ་བདེན་ལུགས་སྣང་ལུགས་འཁྲུལ་ལུགས་ཀྱི་ཁྱད་མ་ཕྱཻད་རང་བཞིན་ དང་བཅོས་མ། གཉུག་མ་དང་གློ་བུར་བ། མཉམ་བཞག་དང་རྗེས་ཐོབ། ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ ཉིད། རྟོག་པ་དང་རྟོག་མེད། འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས། རྟག་མི་རྟག རྣམ་ཤེས་དང་ ཡེ་ཤེས། དྲང་དོན་དང་ངེས་དོན་ལ་སོགས་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་ལ་བློ་ཁ་མི་ཕྱོགས་པའི་བླུན་ གཏམ་དུ་ཟད་དོ། །རྣམ་རྟོག་རང་ངོ་ཤེས་པའི་ཆོས་སྐུར་འདོད་པའི་དྲི་བ་གཉིས་བཀག་ནས། གསུམ་པ་དེ་བདེན་མེད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཤེས་པ་ལ་འདོད་ན། ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་ལ་བརྟཻན་ 3-209 ནས་རྣམ་རྟོག་བདེན་མེད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་ཤེས་པའི་བློའམ། དེ་འདྲའི་དེ་ བཞིན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་འདོད། དང་བོ་ལྟར་ན་དེ་འདྲའི་བློ་དེ་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀ
ྱི་སྐུ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྣམ་རྟོག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་དེ་ལྟར་ཤེས་པའི་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཞིག་འདུས་མ་ བྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཞིག་ཡིན། དང་བོ་ལྟར་ན་དེ་ཡང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་མིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ ཏེ། འདུས་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མདོ་རྒྱན་དུ། རང་བཞིན་དང་ནི་རྒྱུན་མི་འཆད། །རྒྱུན་གྱིས་ དེ་དག་རྟག་པ་ཉིད། །ཅེས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་རང་བཞིན་གྱིས་རྟག་པར་བཤད་དོ། །གང་ལྟར་ ཡང་དོན་དམ་ཆོས་སྐུ་འདུས་བྱས་མིན་པར་བཀའ་བསྟན་བཅོས་དྲི་མ་མེད་པ་དུ་མ་ལས་ བཤད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་འདྲའི་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་དངོས་ཡིན་ ན། དེ་འདྲའི་སྒོམ་ཆེན་པ་དེ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་ཟིན་པར་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ཁས་བླངས་དགོས་ སོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་སྟོབས་བཅུ་མི་འཇིགས་པ་བཞི། མངོན་ཤེས་དྲུག་སོགས་ཀྱི་ མཐར་ཕྱིན་པར་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞིང་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་དུ་གཟིགས་པར་འགྱུར་ རོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ཤིན་ཏུ་ལེགས་ཏེ། མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ལམ་སྟོང་འུད་དུ་མ་གྱུར་ ཅིག དུས་འཁོར་འགྲེལ་ཆེན་དུ། དེའི་ཕྱིར་སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་ཆོས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པར་ གྱུར་ན་རྣལ་འབྱོར་བའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་རྟག་པ་གཉིས་པ་ ལྟར་ན། དེ་འདྲ་དེ་དེ་ལྟར་ཤེས་པའི་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ སྐུ་ཡིན་པར་འགྲུབ་མོད། དེ་འདྲའི་ཡེ་ཤེས་དེ་བསྒོམ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བྱུང་བའི་ཡེ་ཤེས་མ་ ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། འདུས་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རབ་དགའ་ལ་སོགས་ པའི་ས་བཅུ་དང་། ལམ་ལྔའི་མངོན་རྟོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བསྒོམ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་མ་ ཡིན་པར་འགྱུར་བ་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་གོང་དུ་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། །གཞན་ཡང་དེ་འདྲའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ 3-210 འདུས་བྱས་མ་ཡིན་ན། འདུས་བྱས་ཡིན་པ་གཏན་མི་སྲིད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་ མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་སྣང་བ་ཆོས་སྐུ་ཞེའམ། རྣམ་རྟོག་ཆོས་སྐུ་ཞེས་པའམ། རྣམ་ རྟོག་གི་ངོ་བོ་ཆོས་སྐུ་ཞེས་འདོད་པ་རྣམས་ཕུགས་གནད་གཅིག་པས་གཅིག་ལ་གནོད་བྱེད་ བཀོད་པའི་ལུང་རིགས་རྣམས་གཞན་ལའང་ཅི་རིགས་པར་སྦྱར་རོ། །ཡང་ཁ་ཅིག་སེམས་ ཅན་གྱི་ཕུང་བོ་ལྔ་རྒྱལ་བ་རིགས་ལྔ་ཡིན། ཉོན་མོངས་ལྔ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་སྡེ་དུ་ མར། གཟུགས་རྣམ་སྣང་། ཚོར་བ་རིན་འབྱུང་། ཞེས་སོགས་ལན་དུ་མར་འགྱུར་ཞིང་། འདོད་ ཆགས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོགས་མང་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སེམས་ཅན་གྱི་ཕུང་ བོ་ལྔ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་ལྔ་མོས་པ་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ ཡིད་བྱེད་ཀྱིས་རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་རྣལ་
【現代漢語翻譯】 如果不是這樣，那麼它就變成了非法身，因為它本身就是分別念。以上已經說過了。如果按照第二種情況，那麼這樣認識到的有為智慧是有為的智慧還是無為的智慧呢？如果按照第一種情況，那麼它也變成了非法身，因為它是有為法。《寶性論》中說：『自性與相續不斷，相續使它們成為常。』這裡說的是法身自性是常。無論如何，從許多清凈的經論中都說，勝義法身不是有為法。如果這種有為的智慧是佛的真實法身，那麼就必須完全承認這種偉大的修行者已經證得了佛果。如果是這樣，那麼就應該獲得十力、四無畏、六神通等的圓滿，並且能夠直接看到一切所知。如果是這樣，那就太好了，但不要變成虛妄的增上慢或空談。時輪大疏中說：『因此，如果無障礙的法顯現出來，那麼瑜伽士就會成為一切智者。』如果按照第二種常法，那麼這種無為的智慧是這樣認識到的，那麼就可以成立是佛的法身。但是，這種智慧不應該是通過修習的力量產生的智慧，因為它是有為法。如果承認，那麼就會產生像極喜等十地和五道的證悟都不是通過修習的力量產生的過失，等等，這些過失在前面已經說過了。此外，如果這種智慧不是有為法，那麼它就永遠不可能成為有為法，因為原因相同。總之，無論是說顯現是法身，還是說分別念是法身，還是說分別唸的自性是法身，它們的根本要點都是一樣的，所以用於駁斥一種觀點的理證也應相應地用於駁斥其他觀點。還有一些人說，眾生的五蘊是五部如來（五部如來，藏文：རྒྱལ་བ་རིགས་ལྔ་， 梵文天城體：पंच बुद्ध कुल, 梵文羅馬擬音：pañca buddha kula，漢語字面意思：五佛部族），五煩惱是五智，因為在許多續部中多次提到：『色蘊是大日如來（大日如來，藏文：རྣམ་སྣང་， 梵文天城體：वैरोचन， 梵文羅馬擬音：Vairocana，漢語字面意思：光明普照者），受蘊是寶生如來。』等等，並且還說了許多，如貪慾是妙觀察智等等。如果這樣認為，那麼眾生的五蘊和五煩惱是通過作意和作意所生的次第，以及通過如實作意圓滿的次第的瑜伽。
【English Translation】 If it is not, then it becomes an illegal body, because it is itself conceptual thought. This has already been said. According to the second case, is such a conditioned wisdom that knows in this way a conditioned wisdom or an unconditioned wisdom? According to the first case, then it also becomes an illegal body, because it is conditioned. In the Ornament of Sutras, it says: 'Nature and continuity are uninterrupted, continuity makes them permanent.' Here it says that the nature of the Dharma body is permanent by nature. In any case, from many pure scriptures and treatises, it is said that the ultimate Dharma body is not conditioned. If such a conditioned wisdom is the actual Dharma body of the Buddha, then it must be completely admitted that such a great practitioner has already attained Buddhahood. If this is the case, then one should attain the perfection of the ten powers, four fearlessnesses, six superknowledges, etc., and be able to directly see all knowable objects. If this is the case, then it is very good, but do not become a false pride or empty talk. In the Great Commentary on the Kalachakra, it says: 'Therefore, if the unobstructed Dharma is directly realized, then the yogi will become omniscient.' If according to the second constant, then such an unconditioned wisdom that knows in this way, then it can be established as the Dharma body of the Buddha. However, such wisdom should not be the wisdom produced by the power of practice, because it is conditioned. If admitted, then there will be faults such as the realization of the ten grounds such as Joyful and the five paths are not produced by the power of practice, etc., which have been mentioned above. Furthermore, if such wisdom is not conditioned, then it will never be possible to be conditioned, because the reason is the same. In short, whether it is said that appearance is the Dharma body, or that conceptual thought is the Dharma body, or that the nature of conceptual thought is the Dharma body, their fundamental points are the same, so the logical reasons used to refute one view should be applied to refute other views accordingly. There are also some who say that the five aggregates of sentient beings are the five Buddha families (五部如來，藏文：རྒྱལ་བ་རིགས་ལྔ་， 梵文天城體：पंच बुद्ध कुल, 梵文羅馬擬音：pañca buddha kula，漢語字面意思：Five Buddha Families), and the five afflictions are the five wisdoms, because it is mentioned many times in many tantras: 'Form is Vairochana (大日如來，藏文：རྣམ་སྣང་， 梵文天城體：वैरोचन， 梵文羅馬擬音：Vairocana，漢語字面意思：The Illuminator), feeling is Ratnasambhava.' etc., and it is also said many things, such as desire is the Wisdom of Discriminating Awareness, etc. If this is the case, then the five aggregates and five afflictions of sentient beings are the yoga of the stages generated by attention and attention, and the stages perfected by truthful attention.
འབྱོར་རྣམས་ཀྱིས་རིམ་གྱིས་སྦྱངས་ཤིང་སྤངས་པ་ ལས་རྒྱལ་བ་རིགས་ལྔ་དང་། ཡེ་ཤེས་ལྔ་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་ལ་དགོངས་པས། གསུངས་དེ་ དག་དྲང་དོན་དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་གྱི། སྒྲ་ཅི་བཞིན་པའི་ངེས་པའི་དོན་མ་ཡིན་དེ། དགོངས་ གཞི་ཕུང་བོ་ལྔའི་དེ་བཞིན་ཉིད། རྒྱལ་བ་རིགས་ལྔའི་དེ་བཞིན་ཉིད། ཉོན་མོངས་ལྔའི་དེ་ བཞིན་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་པའམ། སེམས་ཅན་གྱི་ཕུང་བོ་ ལྔ་དང་ཉོན་མོངས་ལྔ་པོ་རིམ་པ་བཞིན། རྒྱལ་བ་རིགས་ལྔ་དང་། ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ལྔ་མངོན་ དུ་བྱེད་པའི་སྦྱང་བྱའི་དྲི་མ་ཡིན་པ་ལ་དགོངས། དགོས་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཕུང་བོ་ལྔ་དང་ཉོན་ མོངས་ལྔའི་དེ་བཞིན་ཉིད་རྒྱལ་བ་རིགས་ལྔའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པས་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་གོས་ པའི་དྲི་མ་སྔར་མེད། བསལ་བྱ་མེད་པས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཟབ་མོའོ་ཞེས་ རྟོགས་པའི་ཆེད་ཡིན། དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ནི་སེམས་ཅན་འདི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་གནས་ པའི་མྱང་འདས་ཐོབ་ཟིན་པར་ཐལ་བ་དང་། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་དོན་དུ་ཚོགས་ གཉིས་བསགས་མི་དགོས་པར་ཐལ་བ་དང་། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་བོ་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ 3-211 སེམས་དང་། ཚོགས་སྦྱོར་མཐོང་སྒོམ་གྱི་ལམ་དང་། བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་རིམ་གཉིས་ཀྱི་ རྣལ་འབྱོར་སོགས་ལ་ནན་ཏན་བྱ་མི་དགོས་པ་སོགས་སྐྱོན་མཐའ་ཡས་སོ། ། དེའི་ཕྱིར་ངེས་དོན་གྱི་ལུང་རྣམ་དག་དང་ཡང་ཤིན་ཏུ་འགལ་ཏེ། མཚན་བརྗོད་དུ། ཉོན་ མོངས་མ་ལུས་བསལ་བ་དང་། །མི་ཤེས་མ་ལུས་སྤང་བའི་ཕྱིར། །ཞེས་དང་། ཉོན་མོངས་ ཉེ་བའི་ཀུན་ཉོན་མོངས། །བག་ཆགས་བཅས་པ་གཏན་སྤངས་པ། །ཞེས་དུ་མ་དང་། དུས་ འཁོར་བསྡུས་རྒྱུད་དུ། གང་དུ་ངེས་པར་རིགས་ཀྱི་གཟུགས་ནི་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དེ་ནི་ ཆེན་པོའི་གཟུགས་སུ་གསུངས། །གང་དུ་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་དེ་ ནི་ཚོར་བ་ཆེན་པོར་གསུངས་པ་སྟེ། །གང་དུ་འཁོར་བའི་འདུ་ཤེས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་བ་ དེ་ནི་རྡོ་རྗེའི་འདུ་ཤེས་ཆེན་པོའོ། །གང་དུ་འཁོར་བ་འཕེལ་བ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་བ་དེ་ནི་ རྡོ་རྗེའི་འདུ་བྱེད་ཁོ་ནའོ། །ཞེས་སོགས་དང་། གཏི་མུག་མཐའ་དག་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་བ་ སྤྱན་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ནི་འཛིན་མ་ལའོ། །གང་དུ་ང་རྒྱལ་མཐའ་དག་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་བ་མ་ མཱ་ཀི་སྟེ་དེ་ནི་ཆུ་ཉིད་དོ། །གང་དུ་ཆགས་པ་མཐའ་དག་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་བ་གོས་དཀར་ མོ་སྟེ་དེ་ནི་མེ་ཉིད་དོ། །གང་དུ་ཕྲག་དོག་མཐའ་དག་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་བ་དེ་ནི་སྒྲོལ་མ་ ཡིན་དེ་དེ་ནི་རླུང་ཡང་ངོ་། །གང་དུ་ཞེ་སྡང་མཐའ་དག་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་བ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ་སྟེ་མཁའ། །གང་དུ་སེར་སྣ་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་སྣ་ཚོགས་ ཡུམ་
【現代漢語翻譯】 通過修行者逐漸地修習和斷除，證得五部佛（རྒྱལ་བ་རིགས་ལྔ་，the five families of Buddha），五種智慧（ཡེ་ཤེས་ལྔ་，five wisdoms），這是密意所在。因此，這些說法是需要解釋的，並非字面意義上的究竟之義。其密意在於五蘊（ཕུང་བོ་ལྔ་，five skandhas）的真如（དེ་བཞིན་ཉིད།，tathata），五部佛的真如，五毒（ཉོན་མོངས་ལྔ་，five poisons）的真如，五種智慧的真如。或者，眾生的五蘊和五毒依次是顯現五部佛和五種智慧所要凈化的垢染。其必要性在於，眾生的五蘊和五毒的真如即是五部佛的真如，因此，原本就沒有覆蓋自性的垢染，因為沒有需要去除的東西，所以是爲了證悟自性清凈的甚深之義。如果執著于字面意思，會產生這樣的過患：會導致一切眾生都已經獲得了無住涅槃（མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་，apratiṣṭhita-nirvāṇa），會導致爲了獲得圓滿正等覺（རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས，samyak-saṃbuddha）而不需要積累二資糧（ཚོགས་གཉིས་，two accumulations），會導致不需要精進修持空性（སྟོང་ཉིད་，śūnyatā）和大悲（སྙིང་རྗེ，karuṇā）為核心的菩提心（བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་，bodhicitta），以及資糧道（ཚོགས་སྦྱོར་，saṃbhāra-prayoga）、見道（མཐོང་སྒོམ་，darśana-bhāvanā）的道，和三十七道品（བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་，bodhipakṣadharma），次第二取的瑜伽等，會有無量的過失。 因此，這與清凈的究竟意義的經典也極度相違背。《文殊菩薩名經》（མཚན་བརྗོད་，Mañjuśrī-nāma-saṃgīti）中說：『爲了斷除一切煩惱，爲了捨棄一切無知。』以及『煩惱和近煩惱，連同習氣也完全斷除。』等等很多經文都這樣說。《時輪金剛續》（དུས་འཁོར་བསྡུས་རྒྱུད，Kālacakra-tantra）中說：『在何處，確定種姓的形相成為平等性，那裡就被稱為大形相。在何處，輪迴的痛苦成為平等性，那裡就被稱為大感受。在何處，輪迴的覺受成為平等性，那裡就是金剛大覺受。在何處，輪迴的增上成為平等性，那裡就是金剛造作。』等等。愚癡完全成為平等性是佛眼（སྤྱན་མ་，Locanā），她是地母（འཛིན་མ་，Dhāriṇī）。我慢完全成為平等性是瑪瑪吉（མ་མཱ་ཀི་，Māmakī），她是水。貪慾完全成為平等性是白衣母（གོས་དཀར་མོ་，Pāṇḍaravāsinī），她是火。嫉妒完全成為平等性是度母（སྒྲོལ་མ་，Tārā），她也是風。嗔恨完全成為平等性是金剛界自在母（རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ་，Vajradhātvīśvarī），是空。慳吝完全成為平等性是雜色母（སྣ་ཚོགས་ཡུམ་，Nānāvarṇā）……』
【English Translation】 Through the gradual practice and abandonment by practitioners, the realization of the Five Buddha Families (རྒྱལ་བ་རིགས་ལྔ་, the five families of Buddha) and the Five Wisdoms (ཡེ་ཤེས་ལྔ་, five wisdoms) is the intended meaning. Therefore, these statements are interpretative and not the ultimate meaning in a literal sense. The intended meaning lies in the suchness (དེ་བཞིན་ཉིད།, tathata) of the Five Skandhas (ཕུང་བོ་ལྔ་, five skandhas), the suchness of the Five Buddha Families, the suchness of the Five Poisons (ཉོན་མོངས་ལྔ་, five poisons), and the suchness of the Five Wisdoms. Alternatively, the five skandhas and five poisons of sentient beings are, in sequence, the defilements to be purified in order to manifest the Five Buddha Families and the Five Wisdoms. The necessity lies in the fact that the suchness of the five skandhas and five poisons of sentient beings is the suchness of the Five Buddha Families. Therefore, there is originally no defilement covering one's own nature, and because there is nothing to be removed, it is for the sake of realizing the profound meaning of self-nature purity. If one clings to the literal meaning, it will lead to the following faults: it would imply that all sentient beings have already attained non-abiding nirvana (མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་, apratiṣṭhita-nirvāṇa), it would imply that there is no need to accumulate the two accumulations (ཚོགས་གཉིས་, two accumulations) in order to attain perfect complete enlightenment (རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས, samyak-saṃbuddha), it would imply that there is no need to diligently practice the bodhicitta (བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་, bodhicitta) with emptiness (སྟོང་ཉིད་, śūnyatā) and great compassion (སྙིང་རྗེ, karuṇā) as its core, as well as the path of accumulation (ཚོགས་སྦྱོར་, saṃbhāra-prayoga), the path of seeing (མཐོང་སྒོམ་, darśana-bhāvanā), and the yoga of the thirty-seven factors of enlightenment (བྱང་ཕྱོགས་སོ་བདུན་, bodhipakṣadharma) in sequential stages, and so on. There would be limitless faults. Therefore, this is also extremely contradictory to the definitive meaning of the pure scriptures. In the 'Mañjuśrī-nāma-saṃgīti' (མཚན་བརྗོད་, Mañjuśrī-nāma-saṃgīti), it says: 'In order to eliminate all afflictions, in order to abandon all ignorance.' And 'Afflictions and near afflictions, along with their imprints, are completely abandoned.' And so on, many scriptures say this. In the 'Kālacakra-tantra' (དུས་འཁོར་བསྡུས་རྒྱུད, Kālacakra-tantra), it says: 'Wherever the form of the lineage certainly becomes equality, that is called the great form. Wherever the suffering of samsara becomes equality, that is called the great feeling. Wherever the perception of samsara becomes equality, that is the great vajra perception. Wherever the increase of samsara becomes equality, that is only the vajra action.' And so on. Complete ignorance becoming equality is Locanā (སྤྱན་མ་, Locanā), she is Dhāriṇī (འཛིན་མ་, Dhāriṇī). Complete pride becoming equality is Māmakī (མ་མཱ་ཀི་, Māmakī), she is water. Complete attachment becoming equality is Pāṇḍaravāsinī (གོས་དཀར་མོ་, Pāṇḍaravāsinī), she is fire. Complete jealousy becoming equality is Tārā (སྒྲོལ་མ་, Tārā), she is also wind. Complete hatred becoming equality is Vajradhātvīśvarī (རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ་, Vajradhātvīśvarī), is space. Complete miserliness becoming equality is Nānāvarṇā (སྣ་ཚོགས་ཡུམ་, Nānāvarṇā)……'
སྟེ་དེ་ནི་འགྱུར་མེད་དོ། །ཞེས་དང་། འགྲེལ་ཆེན་དུ། འདིར་ཐ་མལ་བའི་ཞེ་སྡང་ཟད་ པའི་ཞེ་སྡང་ཆེན་པོ་ལས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་མ་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་ སྣ་ཚོགས་ཡུམ་ཞེས་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཏི་མུག་ཟད་པའི་གཏི་མུག་ཆེན་པོ་ལས་སྤྱན་མའོ། ། མཆོག་གི་སྙིང་རྗེ་མ་མཱ་ཀི་ནི་ང་རྒྱལ་ཟད་པའི་ང་རྒྱལ་ཆེན་པོའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ། ། ཆགས་པ་ཟད་པའི་ཆགས་པ་ཆེན་པོ་ལས་དེ་ནི་གོས་དཀར་མོའོ། ། ཕྲག་དོག་ཟད་པའི་ཕྲག་ 3-212 དོག་ཆེན་པོ་ལས་དེ་ནི་མཐའ་དག་ཡོན་ཏན་གཏེར་སྒྲོལ་མར་བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ། །ཞེས་དང་། ཡང་འདིར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་འགག་པར་གྱུར་བ་ན་འདུ་བྱེད་གཞན་ལ་སོགས་པ་དེ་རྣམས་ སོ། །དེས་ན་རྣམ་པར་དག་པའི་འདུ་བྱེད་ནི་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་སྟེ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཟད་ པས་སོ། །ཞེས་ནས་སླར་ཡང་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པ་འདི་རྣམས་ནི་རི་བོང་ཅན་ཞེས་པ་ཁུ་ བ་དང་། སྟོབས་ཞེས་པ་ཤ་དང་ཁྲག་དང་གཅི་བ་དང་བཤང་བ་སྟེ། འདི་རྣམས་རྣམ་པར་དག་ ཅིང་སྒྲིབ་པ་མེད་པས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་བོ་ལྔ་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་ རོ་ཞེས་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་པ་བཞི་ཟད་པས་ཞབས་གཡོན་པའི་འོག་ཏུ་དྲག་པོ་ དག་པའོ། །བདུད་ཀྱི་ཚོགས་ཟད་པས་ཞབས་གཡས་པས་འོག་ཏུ་བདུད་དག་པའོ། །ལུས་གྱི་ སྒྲིབ་པ་ཟད་པས་དུང་དག་པའོ། །ངག་གི་སྒྲུབ་པ་ཟད་པས་གཎྜི་དག་པའོ། །སེམས་ཀྱི་སྒྲིབ་ པ་ཟད་པས་ནོར་བུ་དག་པའོ། །ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཟད་པས་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་དག་པ་སྟེ་ སྐུའི་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་ཀྱིས་སོགས་ཞེས་དང་། ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ནི་རྒྱུ་དང་ འབྲས་བུ་སའི་བདག་ཉིད་དེ། དེ་ལ་ལྔ་ནི་རྒྱུའི་ཆོས་སོ། །བདུན་ནི་འབྲས་བུའི་ཆོས་སོ། །རྒྱུའི་ ཆོས་ནི། ཉོན་མོངས་པ་དང་། ལས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དོ། །འབྲས་བུའི་ཆོས་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ བདག་ཉིད་དེ། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཀྱི་ལེའུར་གསུངས་སོ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཆོས་དེ་རྣམས་ ཀྱི་དག་པ་ནི། དུས་ཀྱི་དག་པ་སྟེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་འགགས་པའི་དག་པའི་རྡོ་རྗེ་ཅན་ཏེ། དལ་ གྱི་དབང་བོ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རྣམ་པར་དག་པའོ། །ཞེས་སོགས་དང་། འདིར་རྨོངས་པ་རྣམས་ ཀྱིས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ལུས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྲུལ་བའི་སྐུའོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ གང་ཡིན་པ། གང་ཞིག་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ན་མི་འགྲིགས་པ་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ གསུང་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལུས་སངས་རྒྱས་ ཀྱི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་ཁམས་གསུམ་ན་གནས་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྔོན་དུ་ 3-213 ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། སྔོན་དུ་རྫོགས་པའི་སངས་ རྒྱས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ས
【現代漢語翻譯】 』是故，彼乃不變。』如是說。《釋論》中說：『此處，從平凡的嗔恨止息的大嗔恨中，生出般若波羅蜜多，即空性，一切相，雜色母。』同樣，從愚癡止息的大愚癡中，生出眼母（Buddha Locana）。最勝的慈悲母瑪瑪吉（Mamaki）從我慢止息的大我慢之因中產生。貪慾止息的大貪慾中，生出白衣母（Pandara）。嫉妒止息的大嫉妒中，生出一切功德之藏度母。』如是說。 又，此處，當世俗的法止息時，行等即是彼等。因此，清凈的行是有意義的成就，因為行的障礙止息了。』從那裡再次說，不動佛等這些是兔相（月亮）——精液，力量——肉、血、尿和糞便。這些清凈且無障礙，因此，識等五蘊變得清凈。 同樣，四煩惱止息，故於左足下清凈勇猛。魔眾止息，故於右足下清凈魔。身體的障礙止息，故海螺清凈。語的障礙止息，故犍稚（ghanta，鐘）清凈。心的障礙止息，故寶珠清凈。智慧的障礙止息，故如意樹清凈，即身金剛等。十二支的自性是因和果的自性。其中，五是因之法，七是果之法。因之法是煩惱和業的自性。果之法是痛苦的自性，於世間界品中已說。因和果這些法的清凈是時間的清凈，即因和果止息的清凈金剛持，閑暇的自在是時間之輪的清凈。 如是等等。此處，愚昧者說眾生的身體是佛的化身，如果完全考察，這是不合理的，這不是如來所說。如果就勝義諦而言，眾生的身體是佛的化身，那麼三界中的一切眾生都將首先成就圓滿正等覺，因為他們本來就是圓滿正等覺。
【English Translation】 'Therefore, it is immutable.' Thus it is said. In the Great Commentary, it says: 'Here, from the great hatred that has ceased from ordinary hatred, arises Prajnaparamita, which is emptiness, all aspects, the variegated mother.' Likewise, from the great ignorance that has ceased from ignorance, arises Buddha Locana (Eye Mother). The supreme compassionate mother Mamaki arises from the cause of great pride that has ceased from pride. From the great attachment that has ceased from attachment, arises Pandara (White-Clothed Mother). From the great jealousy that has ceased from jealousy, arises Tara, the treasure of all virtues.' Thus it is said. Also, here, when the conventional dharmas cease, actions and so on are those. Therefore, pure action is a meaningful accomplishment, because the obscurations of action have ceased.' From there it is said again, Akshobhya (Immovable Buddha) and so on are the rabbit-marked (moon) - semen, strength - flesh, blood, urine and feces. These are pure and without obscurations, therefore, the five aggregates of consciousness and so on become pure. Similarly, with the cessation of the four afflictions, the wrathful one is purified under the left foot. With the cessation of the hosts of maras, the maras are purified under the right foot. With the cessation of the obscuration of the body, the conch is purified. With the cessation of the obscuration of speech, the ghanta (bell) is purified. With the cessation of the obscuration of mind, the jewel is purified. With the cessation of the obscuration of wisdom, the wish-fulfilling tree is purified, that is, the vajra of the body and so on. The nature of the twelve links is the nature of cause and effect. Of these, five are the dharmas of cause, and seven are the dharmas of effect. The dharmas of cause are the nature of afflictions and karma. The dharmas of effect are the nature of suffering, as has been said in the chapter on the world realm. The purification of these dharmas of cause and effect is the purification of time, that is, the vajra holder of the purification of the cessation of cause and effect, the freedom of leisure is the purification of the wheel of time. And so on. Here, the deluded say that the bodies of sentient beings are the emanation bodies of the Buddha. If one were to fully investigate, this is not appropriate; this is not the word of the Tathagata. If, in terms of ultimate truth, the bodies of sentient beings were the emanation bodies of the Buddha, then all sentient beings abiding in the three realms would first accomplish perfect and complete enlightenment, because they are already perfect and complete Buddhas.
ངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་སླད་དུ་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་དང་སྒོམ་པ་དང་ སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་(ལས་ཉོན་ གྱི་དབང་གིས། )སྐྱེ་བ་དང་འགག་པ་(སྟེ་འཆི་བ། )མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འཁོར་བ་བདེ་བ་དང་སྡུག་ བསྔལ་བཀྲེས་པ་དང་སྐོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་གནོད་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །མངོན་པར་ཤེས་ པ་དྲུག་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་འབྱོར་བ་རྣམས་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། ། འདི་ནི་མཐོང་བ་དང་ཐོས་པ་དང་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལུང་བསྟན་ པ་ཡང་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་སུ་མི་འགྱུར་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ ཡོན་ཏན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། འཁོར་བར་རྣམ་པར་གནས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོགས་ དུ་མ་དང་། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པར། འདོད་ཆགས་ཟད་པས་མྱ་ངན་ འདས། །ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་ཟད་པ་དང་། །དེ་དག་འགགས་པས་སངས་རྒྱས་ཉིད། །ལུས་ཅན་ ཀུན་གྱི་སྐྱབས་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོགས་མཐའ་ཡས་པ་གསུངས་སོ། ། ༈ བསྒོམ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཕུང་བོ་ལྔ་རིགས་ལྔར་འགྱུར། གལ་ཏེ་བསྒོམ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཕུང་བོ་ལྔ་རིགས་ལྔར་འགྱུར་ཏེ། དང་བོར་མངོན་བྱང་ ལྔ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་ལྷའི་སྐུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བསྒོམས་ཤིང་། དེ་ཉིད་ཤིན་ཏུ་ གོམས་པར་བྱས་པའི་དབང་གིས་སྒོམ་པ་པོའི་ལུས་འདི་ཉིད་རྣམ་སྣང་ལ་སོགས་པའི་སྐུར་ འགྱུར་ཏེ། གསེར་འགྱུར་གྱི་རྩིས་ལྕགས་གསེར་དུ་བྱེད་པ་བཞིན་ཞེས་པ་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ དགོངས་པ་ཡིན་ཞིང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས་ཀྱང་། གསེར་འགྱུར་རྩིའི་རྣམ་པ་མཆོག་ལྟ་བུ། །མི་ གཙང་ལུས་འདི་བླངས་ནས་རྒྱལ་བའི་སྐུ། །རིན་ཆེན་རིན་ཐང་མེད་པར་བསྒྱུར་བས་ན། ། ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །ཞེ་ན། འོ་ན་མངོན་བྱང་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ ལོ་བསྒོམ་པའི་བསྐྱེད་རིམ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བསྒོམ་པ་ཙམ་ཉིད་ཀྱིས་རྫོགས་པའི་སངས་ 3-214 རྒྱས་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ལས། དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་བསྒོམས་ པའི་བསྐྱེད་རིམ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བསྒོམ་པ་གོམས་པ་ཙམ་ནི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཡིན་ གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་མ་ཡིན་པས་འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྒྱུ་ཙམ་ཡིན་གྱི། དེ་ཙམ་ ལས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་མི་ཐོབ་ཅིང་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་འཐོབ་པ་ལ་ཡེ་ཤེས་ ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་རིམ་ཟབ་མོ་དགོས་སོ། །ཞེས་དུས་འཁོར་བསྡུས་རྒྱུད་དུ། ལྷའི་དམིགས་ པ་གང་ཡིན་མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་བ་སྟེ། ། ཞེས་དང་། མངོན་སུམ་མིན་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཤི་པའི་ལུས་བཞིན་དེ་བཞིན་མིན་པ་ཡིས་ནི་བརྟག་ པ་གང་། །ཞེས་སོགས་ཏེ། འདིར་རྗེས་སུ་དཔག་པ
【現代漢語翻譯】 如果爲了我自己的緣故，聽聞、思維、禪修和佈施等行為都將變得毫無意義。一切眾生都將不再有（因煩惱和業力所致的）生和滅（即死亡）。輪迴將不再有安樂和痛苦、飢餓和乾渴等損害。我將不會擁有六種神通等佛陀的功德財富。這些都是沒有見到、聽到、推測以及如來授記的。因此，眾生不會成佛，因為他們沒有佛陀的功德，並且僅僅停留在輪迴中。等等許多。 聖者龍樹在《法界贊》中說：『貪慾止息即涅槃，嗔恨愚癡亦復然，彼等止息成佛陀，乃是眾生之怙主。』等等無量。 通過禪修的力量，五蘊可以轉化為五部佛。如果通過禪修的力量，五蘊可以轉化為五部佛，首先通過五現觀等方式，圓滿地觀想本尊的身相，並且對此非常熟悉，那麼憑藉這種力量，禪修者的身體就會轉化為毗盧遮那佛等本尊的身相，就像煉金術士用鍊金術將鐵變成金子一樣，這是金剛乘的觀點。《入菩薩行論》中也說：『如善鍊金術，取此不凈身，轉成佛陀身，無價之珍寶。』 如果是這樣，那麼僅僅通過以五現觀等方式觀想壇城輪的生起次第，這種分別唸的禪修就能獲得圓滿的佛果嗎？事實並非如此，觀想壇城輪的生起次第，這種分別唸的禪修僅僅是積累福德資糧，而不是智慧資糧，所以它僅僅是獲得世間成就的因，僅僅通過這些無法獲得大手印的成就，要獲得殊勝的成就，需要圓滿智慧資糧和甚深次第。正如《時輪根本續》中所說：『本尊的觀想，有現觀和隨念兩種。』 『如果不是現觀，就像隨念死屍一樣，這樣的觀察又有什麼用呢？』等等。這裡所說的隨念是...
【English Translation】 If for my own sake, hearing, thinking, meditating, and giving, etc., would become meaningless. All sentient beings would no longer have birth and cessation (i.e., death) (due to the power of afflictions and karma). Samsara would no longer have harm such as happiness and suffering, hunger and thirst. I would not possess the wealth of Buddha's qualities such as the six supernormal knowledges. These are without seeing, hearing, inferring, and the Tathagata's prophecy. Therefore, sentient beings will not become Buddhas because they do not have the qualities of the Buddha and merely remain in samsara. And so on, many. The noble Nagarjuna said in the 'Praise of Dharmadhatu': 'Nirvana is the exhaustion of desire, so are hatred and delusion; the cessation of those is Buddhahood, the protector of all embodied beings.' And so on, immeasurable. Through the power of meditation, the five aggregates can be transformed into the five families of Buddhas. If through the power of meditation, the five aggregates can be transformed into the five families of Buddhas, first, through the gateway of the five Abhisambodhis etc., one fully meditates on the deity's form, and having become very familiar with that, by the power of that, the meditator's body itself will be transformed into the form of Vairochana etc., just as an alchemist transforms iron into gold with alchemy. This is the Vajrayana's view. The 'Bodhicharyavatara' also says: 'Like the supreme form of alchemy, taking this impure body, transforming it into the body of the Victorious One, into a priceless jewel.' If that is the case, then merely through meditating on the generation stage of visualizing the mandala wheel through the gateway of the five Abhisambodhis etc., will this mere conceptual meditation attain complete Buddhahood? That is not the case, meditating on the generation stage of visualizing the mandala wheel, this mere conceptual meditation is merely an accumulation of merit, not an accumulation of wisdom, so it is merely a cause for worldly attainments. Merely through that, one will not attain the siddhi of Mahamudra, and to attain the supreme siddhi, one needs the complete accumulation of wisdom and the profound completion stage. As the 'Abridged Tantra of the Kalachakra' says: 'Whatever deity's contemplation is, it becomes twofold, manifest and inferential.' 'If it is not manifest, like inferring a dead body, what is the use of such an examination if it is not like that?' And so on. Here, the inferential...
འི་བསྒོམ་པ་ཞེས་བསྐྱེད་རིམ་རྟོག་བསྒོམ་ ལ་བཤད་དོ། །འགྲེལ་ཆེན་དུ། མངོན་པར་དབང་བསྐུར་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ནི་བསོད་ནམས་ ཀྱི་ཚོགས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པ་གོམས་པས་འོག་མིན་གྱི་སྲིད་པའི་མཐར་ ཐུག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་བསྒྲུབ་པའོ། །ཞེས་དང་། གཟུགས་ལ་སོགས་པར་རྟོག་ པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི། །འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པ་གོམས་པར་གྱུར་བས་ནི། །གྲུབ་པ་འཇིག་རྟེན་ པ་རྣམས་འགྲུབ་འགྱུར་གྱི། །འདོད་པའི་དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་ག་ལ་ཞིག །ཅེས་དང་། བསྐྱེད་ པའི་རིམ་པར་གསུངས་པའི་ཧཱུཾ་དང་ནི། །ཕཊ་ཡིག་ལ་སོགས་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ། །རྫོགས་ པའི་རིམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་དེ་ཉིད་དེ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ནི་སྒྲུབ་ཐབས་གཞན་ཡོད་མིན། །ཞེས་དང་། ཨ་ལི་ཀཱ་ལི་སྙོམས་འཇུག་དང་། །ཧཱུཾ་ཕཊ་ཡི་གེ་སོགས་སྤངས་ཀྱང་། །འགྱུར་བ་མེད་ལས་ འཁྲུངས་པའི་སྐུ། །དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དེ་ལ་འདུད། །ཅེས་དང་། དཔའ་བོའི་རིམ་པ་བདག་བྱིན་ རླབས་པ་ཡི། །རིམ་པ་དག་ཅིང་ཐར་བའི་ལམ་མ་ཡིན། །ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་རིམ་པ་གཅིག་པུ་ ནི། །ཐར་བའི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས། །ཞེས་དང་། འོན་ཏེ་བསྒོམ་པ་གོམས་ པའི་དབང་གིས་ཕུང་བོ་དང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་མང་བོ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པར་ 3-215 (འདིར་རྣམ་པ་ཞེས་པ་ནི་ངོ་བོའམ་དངོས་པོ་ཉིད་ལ་ཟེར། )འགྱུར་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ཡང་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཞེས་པ་འགའ་ཞིག་གི་བསམ་པ་འབྱུང་ བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་བརྗོད་པར་བྱའོ། །འདིར་བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་བརྗོད་པར་བྱ་ བ་གང་ཡིན་པ་གོམས་པའི་དབང་གིས་ཕུང་བོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་དཀྱིལ་ འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པར་(ཏེ་དངོས་པོར)འགྱུར་ལ། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ ཡང་དེ་བས་གསུངས་པ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་གལ་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་བ་རྣམས་ཀྱིས་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ ཚོགས་མ་གཏོགས་པར་བསྒོམ་པ་གོམས་པའི་དབང་གིས། ཕུང་བོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ ལ་སོགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པར་འགྱུར་ཞིང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བསྒོམ་ པའི་དབང་གིས་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ཡང་འགྱུར་ན། དེའི་ཚེ་བསོད་ནམས་དམན་པ་གཞན་ ཞིག་ང་ནི་རྒྱལ་བོ་ཞེས་སེམས་པར་བྱེད་པ་དེ་ཡང་གོམས་པ་ལས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ མ་གཏོགས་པར་རྒྱལ་བོར་འགྱུར་ཏེ། འདི་ནི་མཐོང་བ་ཡང་མེད་དོ། །ཇི་ལྟར་ལོག་པའི་རྣམ་ པར་རྟོག་པས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་བྲལ་བ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་བསྒོམ་པ་ གོམས་པའི་དབང་གིས། རྒྱལ་བོར་མི་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ དམན་པའི་ར
【現代漢語翻譯】 所謂的『禪定』，指的是生起次第的觀修。 《釋論》中說：『在灌頂之前，通過修習福德資糧輪壇，最終在色究竟天獲得世間的成就。』 『觀想色等壇輪，通過熟練的修習，世間的成就將會實現，所有願望都將如願以償。』 『在生起次第中提到的吽 (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हुं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：種子字) 和 啪 (藏文：ཕཊ，梵文天城體：phaṭ，梵文羅馬擬音：phaṭ，漢語字面意思：摧破) 等字，是遠離分別的。這就是圓滿次第的瑜伽，除此之外沒有其他的修持方法。』 『融入阿 আলি (藏文：ཨ་ལི་，梵文天城體：अ，梵文羅馬擬音：a，漢語字面意思：元音) 嘎 अली (藏文：ཀཱ་ལི་，梵文天城體：क，梵文羅馬擬音：ka，漢語字面意思：輔音)，即使捨棄 吽 (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हुं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：種子字) 啪 (藏文：ཕཊ，梵文天城體：phaṭ，梵文羅馬擬音：phaṭ，漢語字面意思：摧破) 等字，從不變中產生的身，我頂禮時輪金剛。』 『勇士的次第，自我加持的次第，不是清凈和解脫的道路。唯一完全清凈的次第，諸佛爲了解脫而宣說。』 有些人認為：『通過禪定和熟練，五蘊、十二處、十八界等可以轉變為壇輪的形象（這裡所說的形象指的是本體或事物本身），難道不是如來也這樣說過嗎？』 因此，需要進行辯駁。對於那些心智不成熟的人來說，他們認為通過熟練，五蘊、十二處、十八界等會轉變為壇輪的形象（即事物本身），如來並沒有這樣說過，因為缺少福德和智慧的資糧。 如果瑜伽士們不積累福德和智慧的資糧，僅僅通過熟練的禪定，五蘊、十二處、十八界等就會轉變為壇輪的形象，並且通過分別唸的禪定也能成佛，那麼那些福德淺薄的人，僅僅因為『我是國王』的想法，通過熟練，即使沒有福德資糧也能成為國王，但這從未見過。 正如錯誤的分別念，在缺乏福德資糧的情況下，僅僅通過熟練的分別念，也不能成為國王一樣，那些缺乏福德和智慧的...
【English Translation】 The so-called 'meditation' refers to the visualization and meditation of the generation stage. In the Great Commentary, it says: 'Preceded by empowerment, through the practice of meditating on the wheel of the mandala of the accumulation of merit, one attains the ultimate state of existence in Akanishta, accomplishing worldly achievements.' 'Visualizing the mandala wheel of forms, etc., through familiar practice, worldly achievements will be accomplished, and all desires will be fulfilled.' 'The syllables Hūṃ (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हुं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：Seed Syllable) and Phaṭ (藏文：ཕཊ，梵文天城體：phaṭ，梵文羅馬擬音：phaṭ，漢語字面意思：Destroying) etc., mentioned in the generation stage, are free from conceptualization. That is the yoga of the completion stage, and there is no other method of practice besides that.' 'Merging Ali আলি (藏文：ཨ་ལི་，梵文天城體：अ，梵文羅馬擬音：a，漢語字面意思：Vowel) and Kali क (藏文：ཀཱ་ལི་，梵文天城體：क，梵文羅馬擬音：ka，漢語字面意思：Consonant), even abandoning syllables like Hūṃ (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城體：हुं，梵文羅馬擬音：hūṃ，漢語字面意思：Seed Syllable) and Phaṭ (藏文：ཕཊ，梵文天城體：phaṭ，梵文羅馬擬音：phaṭ，漢語字面意思：Destroying), the body born from the unchanging, I prostrate to that Kalachakra.' 'The stage of heroes, the stage of self-blessing, is not the path of purification and liberation. Only the completely pure stage is spoken by the Buddhas for the sake of liberation.' Some people think: 'Through meditation and familiarity, the aggregates, elements, and sense bases can be transformed into the form of a mandala wheel (here, 'form' refers to the essence or thing itself). Didn't the Tathagata also say this?' Therefore, it is necessary to argue. For those with immature minds, who think that through familiarity, the aggregates, elements, and sense bases will be transformed into the form of a mandala wheel (i.e., the thing itself), the Tathagata did not say that, because of the lack of merit and wisdom. If yogis, without accumulating merit and wisdom, merely through familiar meditation, the aggregates, elements, and sense bases would be transformed into the form of a mandala wheel, and through the meditation of conceptualization, they could also become Buddhas, then those with little merit, merely thinking 'I am the king,' through familiarity, could become kings even without the accumulation of merit, but this has never been seen. Just as wrong conceptualization, in the absence of the accumulation of merit, cannot make one a king merely through familiar conceptualization, so too, those lacking in merit and wisdom...
ྣལ་འབྱོར་བ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གོམས་པའི་དབང་གིས། བསྐལ་བ་དུ་མ་རྣམས་ ཀྱིས་ཀྱང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སུ་མི་འགྱུར་ཏེ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོགས་དང་། དེ་ཕྱིར་རུལ་བའི་ལུས་འདི་ནི་ལྷའི་སྐུར་བརྗོད་པར་ མི་ནུས་ཏེ། སྙིང་བོ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོགས་མང་ངོ་། །དེ་ལྟ་ནའང་སེམས་ཅན་ རྣམས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ། ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཆོས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ ནས་ཡོངས་སུ་མི་འཛིན་ཅིང་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་སླད་དུ་བླ་མ་ཡང་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ནས་ 3-216 མི་བསྟེན་ཏེ། རྨོངས་པ་ཆེན་པོ་ཆགས་པས་ཟིལ་གྱིས་མནན་པར་གྱུར་བ་སྐྱེ་བ་འདི་ཉིད་ལ་ བདག་ཅག་རྣམས་ཀྱི་རུལ་བའི་ལུས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པའི་བསམ་པ་ བརྐམ་ཆགས་ཅན་རྣམས་ཞེས་སོགས་མང་ངོ་། ། གཞན་ཡང་བསྐྱེད་རིམ་རྣམ་རྟོག་གི་བསྒོམ་པ་གོམས་པ་ཙམ་གྱིས་ཅིག་ཆར་དཀྱིལ་ འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་རྫོགས་པར་སྣང་བ་ཡང་མེད་ཅིང་། འཇིག་རྟེན་པའི་དངོས་གྲུབ་ཉི་ཚེ་བ་ ཙམ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་ཏེ། གཞན་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་སེམས་ལ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ འཁོར་ལོ་གནས་པ་མེད་དེ་གང་གི་ཕྱིར། སྐྱེ་བ་དང་འགག་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ སྐད་ཅིག་གང་ལ་རྣལ་འབྱོར་བས་གཙོ་པོ་བསྒོམ་པར་བྱེད་པའི་སྐད་ཅིག་དེ་ལ་ཤར་ལ་ སོགས་པའི་ལྷ་རྣམས་མེད་ཅིང་། སྐད་ཅིག་གང་ལ་ཤར་གྱི་ལྷ་བསྒོམ་པར་བྱེད་པའི་སྐད་ཅིག་ དེ་ལ་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པ་མེད་དེ། དེ་ལྟར་རིམ་པས་ལྷ་རྣམས་ཐམས་ཅད་མེད་དོ། །གང་གི་ ཚེ་སྔོན་པོའི་ཞལ་བསྒོམ་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་དམར་བོ་ལ་སོགས་པའི་ཞལ་རྣམས་མེད་ཅིང་། གང་གི་ཚེ་དམར་བོའི་ཞལ་བསྒོམ་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་མེད་དོ། ། དེ་ལྟར་རིམ་པས་ཞལ་ཐམས་ཅད་མེད་དོ། །གང་གི་དུས་ན་རྡོ་རྗེའི་མཚན་མ་བསྒོམ་པར་ བྱེད་པ་དེའི་དུས་ན་རལ་གྲི་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་རྣམས་མེད་ཅིང་། གང་གི་ཚེ་རལ་གྲིའི་ མཚན་མ་བསྒོམ་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་{མ}རྣམས་མེད་དོ། །དེ་ ལྟར་རིམ་པས་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཅི་ལྟར་ཡོད། བུམ་པའི་ཤེས་ པ་འགགས་པར་གྱུར་བ་ན་རྣམ་བུའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ། དཀྱིལ་ འཁོར་གྱི་གཙོ་བོའི་ཤེས་པ་འགགས་པ་ན་ཤར་གྱི་ལྷའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ན། དེ་ལྟར་ སྐྱེས་པ་རྣམས་ནི་སྐྱེས་པ་འགགས་པའི་ཕྱིར་མེད་ཅིང་། མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ནི་མ་སྐྱེས་པའི་ ཕྱིར་མེད་དེ། སྐྱེས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་དག་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་མེད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་རྣལ་ 3-217 འབྱོར་བས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་དོན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བསྒོམ་པ་མི་བྱའོ། ། ཞེས་དེ།
【現代漢語翻譯】 由於瑜伽士們習慣於分別念，即使經過無數劫，也不會成就圓滿正等覺的佛陀，因為他們缺乏福德和智慧。等等。因此，這腐朽的身體不能被稱為天神的身體，因為它本身毫無意義。等等，還有很多。儘管如此，眾生們對於世尊所說的深奧廣大的佛法，經過全面考察后卻不接受，爲了成佛，即使對於上師也經過全面考察后而不依止。由於被巨大的愚癡所壓倒，他們懷著貪婪的想法，認為我們這些人的腐朽之身會變成佛陀的身體。等等，還有很多。 此外，僅僅習慣於生起次第的分別念禪修，也不會立即顯現圓滿的壇城輪。據說這只是世間成就的短暫原因。此外，壇城輪並不存在於分別唸的心中，這是為什麼呢？因為它具有生滅的自性。在此，瑜伽士在任何一個剎那專注于本尊的禪修，那個剎那就不存在東方等諸神；在任何一個剎那專注于東方之神的禪修，那個剎那就不存在本尊等。因此，所有諸神都是依次不存在的。當專注於藍色面容時，紅色等面容就不存在；當專注于紅色面容時，藍色等面容就不存在。因此，所有面容都是依次不存在的。當專注于金剛的標誌時，寶劍等標誌就不存在；當專注于寶劍的標誌時，金剛等標誌就不存在。因此，所有標誌都是依次不存在的，那麼怎麼會存在呢？就像瓶子的意識消失時，產生了關於非瓶子的意識一樣。如果壇城本尊的意識消失時，產生了東方之神的意識，那麼這些產生的事物因為已經產生而消失，所以不存在；未產生的事物因為未產生所以不存在。因為產生和未產生的事物都不存在，所以一切都不存在。因此，瑜伽士爲了大手印的成就，不應該進行分別唸的禪修。等等。
【English Translation】 Due to the power of yogis being accustomed to conceptual thoughts, even after countless eons, they will not become perfectly complete Buddhas, because they lack merit and wisdom. And so on. Therefore, this decaying body cannot be called the body of a deity, because it is inherently meaningless. And so on, there are many. Nevertheless, sentient beings, having fully examined the profound and vast Dharma spoken by the Bhagavan, do not accept it, and for the sake of becoming Buddhas, they also fully examine the Guru and do not rely on them. Overwhelmed by great ignorance, they have greedy thoughts, thinking that the decaying bodies of us will turn into the body of a Buddha. And so on, there are many. Furthermore, merely being accustomed to the conceptual meditation of the generation stage, the complete mandala wheel does not appear all at once. It is said that this is only a temporary cause for worldly achievements. Moreover, the mandala wheel does not reside in the mind of conceptual thought, why is that? Because it is in the nature of arising and ceasing. Here, in any moment when a yogi meditates on the main deity, in that moment the deities of the east, etc., do not exist; in any moment when meditating on the deity of the east, in that moment the main deity, etc., do not exist. Thus, all the deities are successively non-existent. When meditating on the blue face, the red face, etc., do not exist; when meditating on the red face, the blue face, etc., do not exist. Thus, all faces are successively non-existent. When meditating on the symbol of the vajra, the symbols of the sword, etc., do not exist; when meditating on the symbol of the sword, the symbols of the vajra, etc., do not exist. Thus, all symbols successively cease to exist, so how can they exist? Just as when the consciousness of the pot ceases, the consciousness of non-pot arises. If the consciousness of the main deity of the mandala ceases, and the consciousness of the deity of the east arises, then those that have arisen do not exist because they have arisen and ceased; those that have not arisen do not exist because they have not arisen. Because those that have arisen and those that have not arisen do not exist, everything does not exist. Therefore, yogis should not engage in conceptual meditation for the sake of the accomplishment of Mahamudra. And so on.
འདི་དག་གིས་རྣམ་རྟོག་ཆོས་སྐུ་ཡིན་པ་དང་རྣམ་རྟོག་བསྒོམ་ལྷག་མཐོང་གི་གསལ་ ཆ་ཡིན་པ་དང་། རྣམ་རྟོག་གི་སྣང་བ་ཆོས་སྐུ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ངན་རྟོག་རྣམས་ཀྱང་རྨེག་ མེད་པར་བྱས་སོ། ། འོ་ན་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་གཏན་ལ་འབེབ་པར་བསྐྱེད་རིམ་གསུངས་པ་དོན་ མེད་དོ་ཞེ་ན། རྣལ་འབྱོར་བ་འགའ་ཞིག་མི་གཙང་བའི་ལུས་ཀྱིས་དྲེགས་ཤིང་ང་རྒྱལ། ཕུང་ བོ་བདག་མེད་ཡིན་པ་ལ་བདག་གམ་བདག་གི་ལ་སོགས་པར་ཆགས་ཤིང་འཛིན་པའི་ངན་ རྟོགས་རྣམས་སྤངས་བའི་དོན་དུ། མངོན་བྱང་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་ལྷའི་སྐུ་རྫོགས་པར་ བསྐྱེད་པའི་བསྐྱེད་རིམ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ལྷ་བསྒོམ་པ་དང་སྔགས་ བཟླས་པ་ལ་སོགས་པ། ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་སྒོ་གསུམ་གྱི་དྲི་མ་ཅི་རིགས་པ་སྦྱོང་ཞིང་ དེའི་ངང་ནས་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། སྦྲོས་མེད་ཀྱི་རྫོགས་ རིམ་སྒོམ་པས་འཚང་རྒྱ་བའི་ཕྱིར། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་ཁྱད་པར་ཅན་བསྒོམ་པའི་ བསྐྱེད་རིམ་ཡང་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་ཙམ་དུ་འགྱུར་དེ། འགྲེལ་ཆེན་དུ། འདིར་ སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཤི་བའི་མཐར་ཤི་བའི་མཐའི་ཕུང་བོ་རྣམས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ བ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུ། རྣལ་འབྱོར་བ་རྣམས་ཀྱིས་མིའི་ཕུང་བོའི་ང་རྒྱལ་ཡོངས་སུ་སྤང་ བའི་དོན་དང་། ལྷའི་ཕུང་བོ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཞེས་པ་ནས། འདིར་ཉེ་ བར་བསྐྱེད་པའི་ཆ་ཤས་ཅན་གྱི་ཕུང་བོ་ལྔས། མངལ་དུ་བྱིས་པའི་ལུས་རྫོགས་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ བཞིན་དུ། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་ལྔས་ལྷའི་སྐུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ པའོ། །ཞེས་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། བསྐྱེད་པའི་རིམ་ལ་ལེགས་གནས་ནས། །རྫོགས་པའི་རིམ་ པ་འདོད་རྣམས་ལ། །ཐབས་འདི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། །སྐས་ཀྱི་གདངས་བུ་ལྟ་བུར་ 3-218 གསུངས། །ཞེས་དང་། རྡོ་རྗེ་གུར་ལས། ཐ་མལ་རྣམ་རྟོག་གཞོམ་པའི་ཕྱིར། །བསྒོམ་པ་ཡང་ དག་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། །ཞེས་དང་། རྡོ་རྗེ་སྙིང་འགྲེལ་ལས། རྣམ་རྟོག་རྒྱ་རུ་ཆུད་པ་ཡི། །འགྲོ་ བ་གསུམ་པོ་རྣམ་གཟིགས་ནས། །ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་གྲོལ་གྱུར་བའི། །དེ་དང་དེ་ཡི་ཐབས་བསྟན་ ཏོ། །རྣམ་རྟོག་བག་ཆགས་ཀྱིས་བཅིངས་ལ། །ཐོག་མར་རྟོག་པའི་ཆོ་ག་བསྟན། །རྣམ་རྟོག་ རང་བཞིན་ཤེས་པ་ན། །མི་རྟོག་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་འདྲའི་བསྐྱེད་ རིམ་ལྷའི་སྐུར་བསྒོམ་པ་གོམས་པས་གསེར་འགྱུར་གྱི་རྩིའི་སྟོབས་ཀྱིས་ལྕགས་གསེར་དུ་ གྱུར་{པ}བཞིན་དུ། ཐ་མལ་གྱི་ལུས་འདི་ཉིད་རྣམ་སྣང་ལ་སོགས་པའི་ལྷའི་སྐུར་གྱུར་བས་ ལྷ་ཁྱད་པར་ཅན་བསྐྱེད་རིམ་བསྒོམ་པ་ཡང་འཚང་རྒྱ་བའི་ལམ་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེ་ ན། འབྱུང་བའི་ལུས་མི
【現代漢語翻譯】 因此，諸如『分別念是法身』、『分別唸的修習是勝觀的明分』、『分別唸的顯現是法身』等等的邪分別念，也都被徹底摧毀。 那麼，爲了確立圓滿菩提道而宣說的生起次第豈不是沒有意義嗎？有些瑜伽士由於不凈的身體而驕傲自大，對於無我的蘊執著於我或我所等邪分別念，爲了斷除這些，通過五現證等方式，圓滿生起本尊身，修習殊勝的生起次第壇城輪，唸誦真言等等，以殊勝方便清凈三門的一切垢染，並在那樣的狀態中將不變的安樂作為道用，爲了通過無勤的圓滿次第修習而成佛，修習殊勝的壇城輪的生起次第也僅僅是圓滿菩提道而已。《釋論》中說：『在此，一切有情死亡之後，死亡盡頭的蘊如何變成空性，同樣，瑜伽士們爲了徹底捨棄人蘊的傲慢，以及爲了圓滿本尊蘊，』乃至『在此，具有近取分之五蘊，如在母胎中孩童的身體圓滿一樣，通過如鏡子般的壇城等五種方式，本尊身得以圓滿。』正如龍樹所說：『安住于生起次第，希求圓滿次第者，此方便為圓滿佛，如階梯的梯子般宣說。』《金剛帳續》中說：『爲了摧毀庸常分別念，如理作意甚為宣說。』《金剛心要釋》中說：『觀見陷入分別念大河中的三界眾生，如何如何解脫，就宣說那樣的方便。被分別念習氣束縛者，首先宣說分別唸的儀軌，當了知分別念自性時，就應進入無分別。』如果說，像這樣通過串習觀修生起次第本尊身，如同金變藥的力量使鐵變成金子一樣，將庸常的身體轉變成毗盧遮那佛等本尊身，因此觀修殊勝本尊生起次第也是成佛之道，那麼，由地、水、火、風組成的身體
【English Translation】 Therefore, negative thoughts such as 'conceptualization is Dharmakaya', 'the practice of conceptualization is the clarity of Vipassanā', and 'the appearance of conceptualization is Dharmakaya' are also completely destroyed. Then, isn't it meaningless to expound the generation stage to establish the path to perfect enlightenment? Some yogis are arrogant and conceited because of their impure bodies, and they cling to negative thoughts such as 'I' or 'mine' regarding the aggregates that are without self. In order to abandon these, through the five clear realizations and other methods, they fully generate the deity's body, practice the special generation stage mandala wheel, recite mantras, etc., and purify all the defilements of the three doors with special methods. In that state, they use unchanging bliss as the path, and in order to attain Buddhahood through the effortless completion stage practice, the generation stage of practicing the special mandala wheel also becomes merely the path to perfect enlightenment. The commentary says: 'Here, after all sentient beings die, just as the aggregates at the end of death become emptiness, similarly, yogis completely abandon the arrogance of the human aggregates and perfect the deity aggregates,' and 'Here, the five aggregates with the part of close attainment, just as the body of a child is perfected in the womb, the deity's body is perfected through five aspects such as the mirror-like mandala.' As Nagarjuna said: 'Dwelling in the generation stage, those who desire the completion stage, this method is the perfect Buddha, spoken of like the rungs of a ladder.' The Vajra Tent Tantra says: 'In order to destroy ordinary conceptualization, correct attention is greatly proclaimed.' The Vajra Heart Essence Commentary says: 'Seeing the beings of the three realms who are trapped in the great river of conceptualization, how they are liberated, the methods for that are taught. For those who are bound by the habits of conceptualization, first the ritual of conceptualization is taught. When the nature of conceptualization is known, one should enter non-conceptualization.' If it is said that by familiarizing oneself with the practice of generating the deity's body in this way, just as the power of alchemy transforms iron into gold, this ordinary body is transformed into the deity's body such as Vairochana, therefore, the practice of generating the special deity is also considered the path to Buddhahood, then the body composed of earth, water, fire, and wind
་གཙང་བའི་རྫས་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་ཅན་དུ་མདོ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་ གྱི་ཁམས་དྲུག་ལྡན་པའི་ལུས་ཅན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་བ་འགའ་ཞིག་ཚེ་གཅིག་ལུས་གཅིག་གིས་ སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན། གོང་དུ་སྨོས་པ་ལྟར་མི་གཙང་བའི་ཕུང་བོའི་ང་རྒྱལ་ གཞོམ་པ་དང་། རྣམ་སྣང་ལ་སོགས་པ་ལྷའི་ཕུང་བོ་རྫོགས་པའི་དོན་དུ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ འཁོར་ལོ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བསྐྱེད་རིམ་དང་བསྒོམ་པ་གོམས་པར་བྱས་པས་མི་གཙང་བའི་ ཕུང་བོས་ང་རྒྱལ་ཞིང་ཆགས་པའི་ངན་རྟོག་ཅི་རིགས་པ་འགོག དེ་འདྲའི་བསྐྱེད་རིམ་ལ་ གནས་ནས་བསྐྱེད་རིམ་གྱི་ཡན་ལག་ཏུ་འགའ་ཞིག་བཞེད་པའི་ཕྲ་མོ་དང་ཐིག་ལེའི་རྣལ་ འབྱོར་བསྒོམ་ཞིང་། གཙོ་བོར་རྫོགས་རིམ་ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་མེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པ་མཐར་ ཐུག་པར་བྱས་པས། མི་གཙང་བའི་ལུས་ཤིན་ཏུ་ལྕི་ཞིང་རྣག་ཁྲག་ཤ་ཁྲག་ཤ་རུས་བརྡོས་ བཅས་མ་དག་པའི་འཆི་རྫས་རྣམས་འགགས། རིམ་གཉིས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ཁྱད་པར་ཅན་ བསྒོམས་པའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡང་ཞིང་དྭངས་ལ་ ཐོགས་པ་མེད་ཅིང་། ལུས་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་བའི་བདེ་བ་དང་ལྡན་པའི་ལུས་ཁྱད་པར་ཅན་ཞིག་ 3-219 གྲུབ་ཅིང་ཕྱིའི་དབྱིབས་སམ་ཤ་ཚུགས་སྔར་ཀྱི་ལུས་དེ་ལྟ་བུར་མངོན་པའི་སངས་རྒྱས་ཞིག་ གི། དེ་ལྟའི་རིམ་གཉིས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ཤིན་ཏུ་བསྒོམ་སྟོབས་ཀྱིས་རིམ་གྱིས་མ་དག་པའི་ རྣམ་རྟོག་འགག་ཅིང་མཐར་མ་དག་པའི་རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་འགྱུར་ལ། མི་གཙང་ བའི་ལུས་འདི་ཡང་མ་དག་པའི་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི་དེ་ལས་མ་རྟོགས་པའི་དེ་ཁོ་ ན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིའི་དོན་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མེད་པས་མཐར་སྔགས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བ་དེའི་མ་དག་ པའི་ལུས་སེམས་ཐམས་ཅད་འགགས་ནས་འོག་མིན་དུ་ལོང་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་རུ་སངས་ རྒྱས་པ་སྟེ། དེ་ཙམ་ལ་ཚེ་གཅིག་ལུས་གཅིག་ལ་སངས་རྒྱས་འཐོབ་པ་ཞེས་བཞེད་པར་མངོན་ གྱི། མི་གཙང་བའི་ལུས་ཀྱི་རྫས་མ་སྤངས་བཞིན་དུ་ལུས་འདི་ཉིད་རྣམ་སྣང་ལ་སོགས་པའི་ སྐུར་དངོས་སུ་འགྱུར་མི་སྲིད་ཅིང་། སྤྱོད་འཇུག་གི་ལུང་དོན་ཡང་། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་ བོ་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རིན་པོ་ཆེ་དེ་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་ན། འཁོར་བར་མི་གཙང་བའི་ ལུས་བརྒྱུད་མར་ལེན་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུན་མི་འཆད་ལ། སེམས་རིན་པོ་ཆེ་དེ་རྒྱུད་ལ་ལན་ ཅིག་ཙམ་སྐྱེས་ནའང་། འཁོར་བ་ལས་མྱུར་པོར་ཐར་བར་འགྱུར་ན་རྒྱུན་དུ་གོམས་པར་བྱེད་ ན་ལྟ་ཅི་སྨོས་དེས་ན་མི་གཙང་བའི་ལུས་འདིའི་རྟེན་ལ་དེ་འདྲའི་སེམས་རིན་པོ་ཆེ་འདི་བསྐྱེད་ ཅིང་གོམས་པར་བྱས་ན། དགོས་འདོད་འབྱུང་བའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ཐོབ་པ་ལ་དགོངས་ཀྱི། སེམས་འདི་སྐྱེས་མ་ཐག་ནས་མི་གཙང་བའི་ལུས་འདི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུར
【現代漢語翻譯】 正如經中所說的，擁有三十六種不凈物的身體，如果某些具備六界之身的瑜伽士，被認為在一生一世中獲得佛果，那麼如上所述，爲了摧毀對不凈之身的我執，以及圓滿遍照等佛身，通過修習和習慣於特殊的壇城輪，可以阻止因不凈之身而生起的各種我執和惡念。安住于這樣的生起次第，修習一些人認為屬於生起次第支分的微細和明點的瑜伽，並主要修習極其簡化的圓滿次第瑜伽，以此為最終目標，從而阻止不凈之身極其沉重，以及膿血、血肉、骨骼等不凈的死亡之物。通過修習特殊的二次第瑜伽，憑藉緣起性空的自然力量，身體變得輕盈、清澈、無礙，併成就一個具有極其純凈之樂的特殊身體，外形或肉身顯現為與之前的身體相似的佛。如此通過強烈修習二次第瑜伽，逐漸阻止不凈的分別念，最終使所有不凈的分別念都消失。因為這個不凈之身僅僅是不凈之心的顯現，而不是未證悟的實相之外的真實存在，所以最終那位密咒瑜伽士的所有不凈身心都消失，並在色究竟天成就圓滿報身佛果。因此，這被認為是所謂的在一生一世中獲得佛果。如果不捨棄不凈之身的物質，這個身體本身不可能真正轉變為遍照等佛身。此外，《入行論》的經文也說，如果沒有生起具有空性和慈悲之心的珍貴菩提心，就會在輪迴中不斷接受不凈之身，痛苦也不會停止。如果僅僅生起一次珍貴菩提心，就能迅速從輪迴中解脫，更何況是持續不斷地習慣它呢？因此，依靠這個不凈之身，生起並習慣於這樣的珍貴菩提心，是爲了獲得如意寶般的佛身。並不是說一生起這個心，這個不凈之身就立即轉變為佛身。 正如經中所說的，擁有三十六種不凈物的身體，如果某些具備六界之身的瑜伽士，被認為在一生一世中獲得佛果，那麼如上所述，爲了摧毀對不凈之身的我執，以及圓滿遍照等佛身，通過修習和習慣於特殊的壇城輪，可以阻止因不凈之身而生起的各種我執和惡念。安住于這樣的生起次第，修習一些人認為屬於生起次第支分的微細和明點的瑜伽，並主要修習極其簡化的圓滿次第瑜伽，以此為最終目標，從而阻止不凈之身極其沉重，以及膿血、血肉、骨骼等不凈的死亡之物。通過修習特殊的二次第瑜伽，憑藉緣起性空的自然力量，身體變得輕盈、清澈、無礙，併成就一個具有極其純凈之樂的特殊身體，外形或肉身顯現為與之前的身體相似的佛。如此通過強烈修習二次第瑜伽，逐漸阻止不凈的分別念，最終使所有不凈的分別念都消失。因為這個不凈之身僅僅是不凈之心的顯現，而不是未證悟的實相之外的真實存在，所以最終那位密咒瑜伽士的所有不凈身心都消失，並在色究竟天成就圓滿報身佛果。因此，這被認為是所謂的在一生一世中獲得佛果。如果不捨棄不凈之身的物質，這個身體本身不可能真正轉變為遍照等佛身。此外，《入行論》的經文也說，如果沒有生起具有空性和慈悲之心的珍貴菩提心，就會在輪迴中不斷接受不凈之身，痛苦也不會停止。如果僅僅生起一次珍貴菩提心，就能迅速從輪迴中解脫，更何況是持續不斷地習慣它呢？因此，依靠這個不凈之身，生起並習慣於這樣的珍貴菩提心，是爲了獲得如意寶般的佛身。並不是說一生起這個心，這個不凈之身就立即轉變為佛身。
【English Translation】 As stated in the sutras regarding the body with thirty-six impure substances, if some yogis with the six elements are considered to attain Buddhahood in one lifetime and one body, then as mentioned above, in order to destroy the ego of the impure body and to perfect the bodies of deities such as Vairochana (遍照), by practicing and familiarizing oneself with the special mandala wheel, one can prevent various egoistic thoughts and negative thoughts arising from the impure body. Abiding in such a generation stage, practicing the subtle and bindu (明點) yoga, which some consider to be a branch of the generation stage, and mainly practicing the extremely simplified completion stage yoga as the ultimate goal, one can prevent the extremely heavy impure body and the impure substances of death such as pus, blood, flesh, and bones. By practicing the special two-stage yoga, through the power of the natural law of dependent origination and emptiness, the body becomes light, clear, and unobstructed, and a special body with extremely pure bliss is achieved, with the outer form or flesh appearing as a Buddha similar to the previous body. Thus, by intensely practicing the two-stage yoga, gradually impure thoughts are prevented, and eventually all impure thoughts disappear. Because this impure body is merely a manifestation of the impure mind and not a truly existing external reality apart from the un-enlightened true nature, ultimately all the impure body and mind of that mantra yogi disappear, and they attain the complete enjoyment body of Buddhahood in Akanishta (色究竟天). Therefore, this is considered to be the so-called attainment of Buddhahood in one lifetime and one body. If the substance of the impure body is not abandoned, this body itself cannot actually transform into the bodies of deities such as Vairochana (遍照). Furthermore, the text of 'Entering the Bodhisattva's Way of Life' also states that if the precious Bodhicitta (菩提心) with the essence of emptiness and compassion is not generated in one's being, one will continuously take impure bodies in samsara (輪迴), and suffering will not cease. If the precious Bodhicitta (菩提心) is generated even once, one will quickly be liberated from samsara (輪迴), let alone continuously familiarizing oneself with it? Therefore, relying on this impure body, generating and familiarizing oneself with such a precious Bodhicitta (菩提心) is with the intention of attaining the wish-fulfilling Buddha body. It is not that as soon as this mind is generated, this impure body immediately transforms into the Buddha body.
་དངོས་སུ་གྱུར་བར་ དགོངས་པ་མིན་ནོ། །གསེར་འགྱུར་རྩིས་ལྕགས་གསེར་དུ་བསྒྱུར་ནས་ད་ལྕགས་སུ་གཏན་མི་ འདོགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན། གསེར་འགྱུར་རྩིའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ལྕགས་ཀྱི་ རྫས་ཀྱི་གནས་སྐབས་འགགས་ནས། གསེར་གྱི་རྫས་ཀྱི་གནས་སྐབས་སྐྱེས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ མ་འགགས་བཞིན་དུ་དེར་གྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བསྐྱེད་རིམ་བསྒོམ་པས་མི་གཙང་བའི་ ལུས་འདི་ཉིད་ཀ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུར་འགྱུར་བ་དང་། རྣམ་རྟོག་ཆོས་སྐུ་དང་། སྣང་བ་ཆོས་ 3-220 སྐུར་འདོད་པ་དང་། ལྕགས་ཀྱི་རྫས་ཀྱི་གནས་སྐབས་མ་འགག་བཞིན་དུ། གསེར་འགྱུར་གྱི་ རྩིའི་སྟོབས་ཀྱིས་ལྕགས་གསེར་དུ་གྱུར་བར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། ཡུམ་གྱི་མདོར། འཇིག་ ཅིང་རབ་ཏུ་འཇིག་པས་འཇིག་རྟེན་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་སོགས་དང་། མདོ་གཞན་ལས་འདུ་ བྱེད་ཐམས་ཅད་སྐད་ཅིག་མ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་དོན་ཡང་མ་གོ་ཞིང་། བཀའ་བསྟན་ བཅོས་དུ་མར་འདུས་བྱས་སྐད་ཅིག་མ་རྒྱུན་གྱིས་མི་རྟག་པར་བཤད་པའི་དོན་གཏན་ནས་མ་ གོ་བར་ཟད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་ལ་སྔར་གྱི་མ་དག་པའི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ ཐམས་ཅད་འགག་དགོས་ཏེ། དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་དུ། ཉོན་མོངས་པ་ཡི་སྒྲིབ་པ་དང་། ། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཉིད་དུ་བསྟན། །དེ་ནི་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་དེ། །དེ་ཟད་ནས་ནི་གྲོལ་བར་ འདོད། །ཅེས་སོགས་སྔར་རྒྱས་པར་ལུང་གིས་བསྒྲུབས་ཟིན་ཏོ། ། ༈ ཁ་ཅིག །ལྷ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བསྐྱེད་རིམ་བསྒོམ་པ་འཚང་རྒྱ་བའི་ལམ་ཡིན། ཁ་ཅིག(དུས་འཁོར་བ་)ན་རེ། ལྷ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བསྐྱེད་རིམ་བསྒོམ་པ་འཚང་རྒྱ་བའི་ལམ་ ཡིན་ན། སེམས་འགྲེལ་སྐོར་གསུམ་ལ་སོགས་པའི་སྔགས་ཀྱི་གཞུང་མང་བོར་བསྐྱེད་རིམ་ ཀྱི་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་མཆོག་མི་འཐོབ་པར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྫོགས་རིམ་ཟབ་མོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་མ་ཟིན་པའི་བསྐྱེད་ རིམ་ཙམ་ཁོ་ནས་སངས་རྒྱས་མི་འཐོབ་པ་ལ་དགོངས་པ་དང་། ལུང་ལ་ལར་བསྐྱེད་རིམ་ ཙམ་གྱིས་ཚེ་གཅིག་ལུས་གཅིག་གིས་སངས་རྒྱས་མི་འཐོབ་པ་ལ་དགོངས་ཀྱི། ཐེག་དམན་ རང་རྒྱུད་པའི་ལམ་ལྟར་གཏན་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་དུ་འགྱུར་མི་སྲིད་པ་ལ་དགོངས་པ་ མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྒྱུད་འགྲེལ་དེ་དག་ཏུ་བསྐྱེད་རིམ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་ཡིན་པ་དགག་ པའི་གཞུང་གི་སྐབས་རྣམས་སུ་བསྐྱེད་རིམ་ཙམ་ཞེས་ཚིག་གཅིག་དགོངས་པ་ལ་ངེས་པར་ གནས་ཏེ། དཔལ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས། དེར་སྦྱོར་(ཁོ་ན་ཞེས་བའི་ཚིག)མོད་ཀྱང་བརྗོད་འདོད་ ལས། །དེ་དོན་ཉིད་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། བློ་དོན་འགའ་ལས་རྣམ་བཟློག་ནས། 3-221 ། དོན་འགའ་ཞིག་ལ་འཇུག་བྱའི་ཕྱིར། །སྒྲ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བྱེད་དེ། །དེ་དོན་ངེས་པར་
【現代漢語翻譯】 並非意味著實際轉變。假設鍊金術藥劑將鐵轉化為金后，鐵將永遠不會再變回鐵，那麼，鍊金術藥劑的緣起法則會阻止鐵的物質狀態，從而產生金的物質狀態。如果鐵的物質狀態沒有停止，就不會發生轉變。如果有人認為通過修習生起次第，不凈的身體會立即轉變為佛陀的身軀，將分別念視為法身，將顯現視為法身，或者認為在鐵的物質狀態沒有停止的情況下，通過鍊金術藥劑的力量，鐵會轉變為金，那麼這些人既不理解《般若經》中『世界因毀滅而被稱為世界』等教義，也不理解其他經中『一切有為法皆是剎那』等教義。他們完全不理解在眾多經論中，有為法被解釋為剎那生滅的含義。因此，要獲得佛果，必須停止之前不凈的蘊、界、處。如《辨中邊論》所說：『煩惱障和所知障，被稱為一切障礙。當這些障礙消失時，就被認為是解脫。』等等，這些都已在前面用教證詳細論證過了。 有些人認為，修習特殊的本尊生起次第是成佛之道。 有些人（時輪金剛）說，修習特殊的本尊生起次第是成佛之道，這與《心釋三篇》等眾多密宗典籍中說生起次第無法獲得共同成就的說法相矛盾。所有這些說法都意味著，僅僅通過生起次第而沒有被甚深圓滿次第的智慧所掌握，是無法獲得佛果的。有些經文意味著，僅僅通過生起次第，一生一世是無法獲得佛果的，而不是像小乘自續派的道路那樣，根本不可能成為成佛之道。因此，在那些經釋中，當否定生起次第是成佛之道時，必須明確理解『僅僅是生起次第』這個詞的含義。如法稱論師所說：『雖然在那裡使用了連線詞，但它會實現那個意思。』以及『爲了從一些意義中扭轉，爲了進入一些意義，聲音被完全連線，以便確定那個意思。』
【English Translation】 It does not mean an actual transformation. Assuming that the alchemical elixir transforms iron into gold, and the iron will never revert to iron, then the law of dependent origination of the alchemical elixir would prevent the state of the substance of iron, thereby giving rise to the state of the substance of gold. If that has not ceased, it has not become that. If one thinks that by practicing the generation stage, this impure body will immediately transform into the body of the Buddha, that conceptualization is the Dharmakaya, that appearance is the Dharmakaya, and that the iron transforms into gold by the power of the alchemical elixir without the state of the substance of iron ceasing, then they do not understand the meaning of the Sutra of the Mother, 'The world is called the world because it perishes and utterly perishes,' etc., nor do they understand the meaning of 'all conditioned phenomena are momentary' etc., spoken in other sutras. They completely fail to understand the meaning of conditioned phenomena being explained as momentary and impermanent in many scriptures and treatises. Therefore, to attain Buddhahood, all the previously impure aggregates, elements, and sense bases must cease. As the Madhyantavibhaga states: 'The obscuration of afflictions and the obscuration of knowledge are shown to be all obscurations. It is considered liberation when these cease.' etc., which has already been extensively proven with scriptural evidence. Some say that practicing the generation stage of a special deity is the path to enlightenment. Some (Kalachakrins) say that practicing the generation stage of a special deity is the path to enlightenment, which contradicts the many tantric texts such as the Three Sections of Mind Explanation, which state that the supreme common siddhi cannot be attained through the generation stage. All such statements mean that Buddhahood cannot be attained by the generation stage alone without being grasped by the profound wisdom of the completion stage. Some scriptures mean that Buddhahood cannot be attained in one lifetime and one body by the generation stage alone, not that it can never become the path to Buddhahood like the path of the Hinayana Svatantrika. Therefore, in those tantric commentaries, when negating that the generation stage is the path to Buddhahood, one must definitely remain mindful of the single word 'merely the generation stage'. As the glorious Dharmakirti said: 'Although a conjunction is used there, it will realize that meaning.' and 'In order to reverse from some meanings, in order to enter some meanings, sound is completely joined, in order to ascertain that meaning.'
བཟུང་ ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བུམ་པ་ཁོ་ནར་ཆུ་ཁོ་ན་ཁྱེར་འོང་བ་ཁོ་ན་ཞེས་དངོས་སུ་མ་བརྗོད་ཀྱང་དེ་ལྟར་ བརྗོད་པར་འདོད་ནས་བུམ་པར་ཆུ་འོང་ཞིག་ཞེས་སྨྲས་པས་བུམ་པ་ཁོ་ནར་ཆུ་ཁོ་ན་ཁྱེར་འོང་ བ་ཁོ་ནར་སྟོན་ཅིང་གོ་ཞེས་སོགས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །དངོས་སུ་མ་སྦྱར་ཡང་། ཚིག་ཀུན་ ངེས་བཟུང་སྙིང་བོ་ཅན་ཡིན་པས་རྩོམ་པ་པོའི་འཆད་ལུགས་ཀྱི་སྐབས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་སོ། ། གཞན་དུ་ན་ནང་འགལ་དང་ལུང་རྣམ་དག་གི་གནོད་པ་དུ་མ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ ན། གལ་ཏེ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་དག་པའི་རྒྱུད་དང་དྲི་མ་མེད་པའི་འགྲེལ་བ་རྣམས་ལས་ གསུངས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་བསྐྱེད་རིམ་བསྒོམ་པ་རྫོགས་ པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུའམ་ཐབས་གཏད་ནས་མིན་ན། དྲི་མ་མེད་པའི་རྒྱུད་དང་འབྲེལ་བ་ མན་ངག་སོགས་ལས་གསུང་བའི་རྫོགས་རིམ་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ཁྱད་པར་ཅན་དང་། ཟུང་དུ་ འཇུག་པའི་བསྐྱེད་རིམ་ཀྱི་སྒོམ་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། གལ་ཏེ་དེ་འདྲ་ དེ་བསྐྱེད་རིམ་ཡིན་ཡང་རྫོགས་རིམ་ཟབ་མོ་དེས་ཟིན་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་མོ་ཞེ་ན། དེ་ ལྟར་ཡིན་མོད་དེའི་ཕྱིར་བསྐྱེད་རིམ་ཙམ་ཁོ་ནས་ཞེས་པ་དགོངས་པ་ཡིན་པར་འགྲུབ་པོ། ། དེས་ན་རྒྱུད་འགའ་ཞིག་དང་སེམས་འགྲེལ་སྐོར་གསུམ་སོགས་སུ་བསྐྱེད་རིམ་གྱི་བསྒོམ་ པ་མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་ལམ་མ་ཡིན་ཞེས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མཐར་ཐུག་པ་དེ་རྣམ་རྟོག་གི་ བསྒོམ་པ་ཡིན་པ་ཙམ་གསུངས་ཤིང་། དེ་སྐད་གསུངས་པས་ཀྱང་བསྐྱེད་རིམ་ཙམ་ཁོ་ན་ སངས་རྒྱ་བའི་ལམ་མིན་པའམ། བསྐྱེད་རིམ་ཀྱི་བསྒོམ་པ་སངས་རྒྱ་བའི་ལམ་གྱི་གཙོ་བོ་མ་ ཡིན་པར་བསྟན་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་དུ་རྣམ་རྟོག་གི་བསྒོམ་པ་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་ དུ་གཏན་མི་འགྱུར་ན། སོ་སྐྱེ་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་གཞན་བརྗེ་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ སེམས་བསྒོམ་པ་ཡང་འཚང་རྒྱ་བའི་ལམ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། རྟོག་བསྒོམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ 3-222 རོ། །འདོད་མི་ནུས་{ཏེ}། འཕགས་པ་ཀླུས། སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་བདག་སྨིན་ཞིང་། ། བདག་བདེ་མ་ལུས་དེར་སྨིན་ཤོག །ཅེས་བརྗོད་ཅིང་བསྒོམ་པ་ལ་བསོད་ནམས་ཚད་མེད་ ཅིང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་རུ་གསུངས་པ་དང་། ཡུམ་གྱི་མདོ་དང་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དུ། གཞན་ གྱི་རྟེན་ཅན་སྦྱིན་སོགས་དང་ཞེས་རྣམ་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོངས་སུ་ སྨིན་པར་བསྔོས་པའི། སྦྱིན་སོགས་ལ་སྤྱོད་པ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་གི་རྟག་ སུ་བསྒྲུབས་ཤིང་། སྤྱོད་འཇུག་ཏུ། བདག་བདེ་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དག །ཡང་དག་བརྗེ་ བར་མ་བྱས་ན། །སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་མི་འགྲུབ་ཅིང་། །འཁོར་བ་ན་ཡང་བདེ་བ་མེད། །ཞེས་ སོགས་དང་འགལ་ལོ། །གཞན་ཡང་བྱང་སེ
【現代漢語翻譯】 因此，就像他們所說的那樣，雖然沒有明確地說『只用瓶子裝水』，但因為想要表達這個意思，所以說『讓水進入瓶子』，這表明並理解為『只用瓶子裝水』。即使沒有明確地結合，所有的詞語都具有確定的本質，因此通過作者解釋的方式的力量來理解。否則，就會出現內部矛盾和純正經文的危害。如果這樣，如果不是通過修習按照純正的續部和無垢的註釋所說的特殊壇城輪的生起次第，並將其作為圓滿成佛的因或方法，那麼與無垢續部相關的口訣等所說的特殊圓滿次第瑜伽，以及結合生起次第的禪修，就不會成為成佛之道。如果即使那樣，它仍然是生起次第，但因為它被深奧的圓滿次第所包含，所以是成佛之道，那麼因此，僅僅是生起次第就被認為是意圖所在。因此，在一些續部和《心釋三篇》等中，生起次第的禪修不是至高成就之道，這個最終的論證僅僅是說它是分別唸的禪修。即使這樣說，也表明僅僅是生起次第不是成佛之道，或者生起次第的禪修不是成佛之道的主要部分。否則，如果因為它是一種分別唸的禪修，所以永遠不會成為成佛之道，那麼凡夫瑜伽士修習自他交換菩提心也不是成佛之道，因為它是一種分別唸的禪修。這是不能接受的，因為聖者龍樹菩薩說：『愿眾生的痛苦在我身上成熟，愿我所有的快樂都在他們身上成熟。』這樣說並禪修會產生無量的功德，並且是成佛之因。在《般若經》和《現觀莊嚴論》中，將具有他人所依的佈施等，以及成熟的果報完全迴向給一切眾生，以這種佈施等行為來堅定地實現不退轉的圓滿菩提。在《入菩薩行論》中說：『若未將自樂換他苦，不成佛果輪迴亦無樂。』等等，這些都存在矛盾。此外，菩薩... 因此，就像他們所說的那樣，雖然沒有明確地說『只用瓶子裝水』，但因為想要表達這個意思，所以說『讓水進入瓶子』，這表明並理解為『只用瓶子裝水』。即使沒有明確地結合，所有的詞語都具有確定的本質，因此通過作者解釋的方式的力量來理解。否則，就會出現內部矛盾和純正經文的危害。如果這樣，如果不是通過修習按照純正的續部和無垢的註釋所說的特殊壇城輪的生起次第，並將其作為圓滿成佛的因或方法，那麼與無垢續部相關的口訣等所說的特殊圓滿次第瑜伽，以及結合生起次第的禪修，就不會成為成佛之道。如果即使那樣，它仍然是生起次第，但因為它被深奧的圓滿次第所包含，所以是成佛之道，那麼因此，僅僅是生起次第就被認為是意圖所在。因此，在一些續部和《心釋三篇》等中，生起次第的禪修不是至高成就之道，這個最終的論證僅僅是說它是分別唸的禪修。即使這樣說，也表明僅僅是生起次第不是成佛之道，或者生起次第的禪修不是成佛之道的主要部分。否則，如果因為它是一種分別唸的禪修，所以永遠不會成為成佛之道，那麼凡夫瑜伽士修習自他交換菩提心也不是成佛之道，因為它是一種分別唸的禪修。這是不能接受的，因為聖者龍樹菩薩說：『愿眾生的痛苦在我身上成熟，愿我所有的快樂都在他們身上成熟。』這樣說並禪修會產生無量的功德，並且是成佛之因。在《般若經》和《現觀莊嚴論》中，將具有他人所依的佈施等，以及成熟的果報完全迴向給一切眾生，以這種佈施等行為來堅定地實現不退轉的圓滿菩提。在《入菩薩行論》中說：『若未將自樂換他苦，不成佛果輪迴亦無樂。』等等，這些都存在矛盾。此外，菩薩...
【English Translation】 Therefore, just as they say, although it is not explicitly stated 'only bring water in a vase,' but because it is intended to express this meaning, saying 'let water come into the vase' indicates and is understood as 'only bring water in a vase.' Even if not explicitly combined, all words have a definite essence, so it is understood through the power of the author's way of explaining. Otherwise, there would be internal contradictions and harm to pure scriptures. If so, if not by practicing the generation stage of the special mandala wheel as taught in the pure tantras and immaculate commentaries, and establishing it as the cause or method for attaining perfect Buddhahood, then the special completion stage yoga taught in the immaculate tantras and related instructions, and the meditation combining the generation stage, would not become the path to Buddhahood. If even so, it is still the generation stage, but because it is encompassed by the profound completion stage, it is the path to Buddhahood, then therefore, merely the generation stage is considered to be the intention. Therefore, in some tantras and the 'Three Sections on Mind Commentary' etc., the ultimate proof that the meditation of the generation stage is not the path to supreme accomplishment is merely saying that it is a conceptual meditation. Even by saying that, it is shown that merely the generation stage is not the path to Buddhahood, or that the meditation of the generation stage is not the main part of the path to Buddhahood. Otherwise, if because it is a conceptual meditation, it will never become the path to Buddhahood, then the ordinary yogis practicing the exchange of self and others, Bodhicitta, would also not be the path to Buddhahood, because it is a conceptual meditation. This is unacceptable, because the noble Nagarjuna said: 'May the suffering of sentient beings ripen on me, and may all my happiness ripen on them.' Saying and meditating like this generates immeasurable merit and is the cause of Buddhahood. In the Prajnaparamita Sutra and the Ornament for Clear Realization, dedicating the ripening fruit of generosity etc., which has the support of others, completely to all sentient beings, firmly establishes non-retrogression from perfect Bodhi through such actions of generosity etc. In the Bodhisattvacharyavatara, it says: 'If one does not exchange one's own happiness for the suffering of others, one will not attain Buddhahood, and even in samsara there will be no happiness.' And so on, these are contradictory. Furthermore, Bodhisattvas... Therefore, just as they say, although it is not explicitly stated 'only bring water in a vase,' but because it is intended to express this meaning, saying 'let water come into the vase' indicates and is understood as 'only bring water in a vase.' Even if not explicitly combined, all words have a definite essence, so it is understood through the power of the author's way of explaining. Otherwise, there would be internal contradictions and harm to pure scriptures. If so, if not by practicing the generation stage of the special mandala wheel as taught in the pure tantras and immaculate commentaries, and establishing it as the cause or method for attaining perfect Buddhahood, then the special completion stage yoga taught in the immaculate tantras and related instructions, and the meditation combining the generation stage, would not become the path to Buddhahood. If even so, it is still the generation stage, but because it is encompassed by the profound completion stage, it is the path to Buddhahood, then therefore, merely the generation stage is considered to be the intention. Therefore, in some tantras and the 'Three Sections on Mind Commentary' etc., the ultimate proof that the meditation of the generation stage is not the path to supreme accomplishment is merely saying that it is a conceptual meditation. Even by saying that, it is shown that merely the generation stage is not the path to Buddhahood, or that the meditation of the generation stage is not the main part of the path to Buddhahood. Otherwise, if because it is a conceptual meditation, it will never become the path to Buddhahood, then the ordinary yogis practicing the exchange of self and others, Bodhicitta, would also not be the path to Buddhahood, because it is a conceptual meditation. This is unacceptable, because the noble Nagarjuna said: 'May the suffering of sentient beings ripen on me, and may all my happiness ripen on them.' Saying and meditating like this generates immeasurable merit and is the cause of Buddhahood. In the Prajnaparamita Sutra and the Ornament for Clear Realization, dedicating the ripening fruit of generosity etc., which has the support of others, completely to all sentient beings, firmly establishes non-retrogression from perfect Bodhi through such actions of generosity etc. In the Bodhisattvacharyavatara, it says: 'If one does not exchange one's own happiness for the suffering of others, one will not attain Buddhahood, and even in samsara there will be no happiness.' And so on, these are contradictory. Furthermore, Bodhisattvas...
མས་སོ་སྐྱེ་རྣམས་ཀྱིས་ཚད་མེད་བཞིའི་བསྒོམ་ པ་ཕལ་ཆེ་བ་དང་། སྨོན་འཇུག་གི་སེམས་བསྐྱེད་ཕལ་ཆེ་བའང་འཚང་རྒྱ་བའི་ལམ་མ་ཡིན་ པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། གཙོ་ཆེར་རྣམ་རྟོག་གི་བསྒོམ་པའམ་སྤྱོད་པའི་བྱ་བ་ལས་མ་འདས་ པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་ཀྱི་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་རང་འགྲེལ་ དུ། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལས་ཚད་མར་གྱུར་བ་སྟེ། རྒྱུ་ནི་བསམ་པ་དང་སྦྱོར་ བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། །འབྲས་བུ་ནི་རང་གི་དོན་བདེ་གཤེགས་དང་། གཞན་དོན་སྐྱོབ་པ་ ལ་བཤད་ཅིང་། བསམ་པ་ནི་འགྲོ་བ་ལ་ཕན་པར་བཞེད་པའོ་ཞེས་པའི་དོན། དཔལ་ཆོས་ཀྱི་ གྲགས་པས། སྒྲུབ་བྱེད་(ཚད་མའི་སྐྱེས་བུ)། ཐུགས་རྗེ་(སྟེ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་བ་དུ་མར་)གོམས་ལས་དེ་(ཐུགས་ རྗེ་འབྱུང་ངོ་)ཞེས་ཕན་བཞེད་པ་ཞེས་པ་ཐུགས་རྗེ་ལ་བཤད་ཅིང་། ལྷ་དབང་བློ་གྲོས་སོགས་ ཀྱིས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་མཉམ་པར་སྙོམས་པར་ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བར་ འདོད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཞེ་སྡང་མེད་པའི་དགེ་བ་སྟེ། དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུར་བཤད་ཅིང་། བཤེས་སྤྲིངས་སུ། བྱམས་དང་སྙིང་རྗེ་དག་དང་དགའ་བ་དང་། །བཏང་སྙོམས་ཡང་དག་རྟག་ ཏུ་སྒོམས་མཛོད་ཅིག །གོང་མ་བསྙེས་པ་མ་གྱུར་དེ་ལྟ་ནའང་། །ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་བདེ་ 3-223 བ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་བར་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལྟར་བསྒོམ་པས་ནི་མྱ་ ངན་ལས་འདས་པ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་དེ་ཅི་ཞིག་ལྟར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མ་ཐོབ་ ན། འོན་ཀྱང་ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་བདེ་བ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེས་དང་། སྡོང་བོ་བཀོད་པར། རིགས་ཀྱི་བུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་བོན་ལྟ་ བུའོ། །ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་བསྲེག་པས་བསྐལ་བའི་མེ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་སོགས་མཐའ་ཡས་པ་ དང་། སྤྱོད་འཇུག་བསླབ་བཏུས་མདོ་ཀུན་བཏུས་སོགས་བསྟན་བཅོས་དུ་མ་དང་། མདོ་རྒྱུད་ ཀྱི་ལུང་དུ་མ་ཡོད་པས་མང་བས་འཇིགས་པས་མ་བྲིས་སོ། ། ཡང་རྩ་བའི་རྒྱུད་དང་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་མང་བོར་གསུངས་པའི་བྱིས་པ་འཇུག་པའི་དབང་ བདུན་དང་། རྒྱ་གར་གྱི་པཎྜི་ཏ་ཕལ་ཆེ་བའི་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་ནས་མཛད་པའི་དབང་ གི་ཆོ་ག་དང་། འཕགས་པའི་ས་མ་ཐོབ་པའི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་གདུལ་བྱ་སོ་སྐྱེ་སློབ་མ་ལ་ བླ་མེད་ཀྱི་དབང་བཞི་ལ་སོགས་པ་དབང་སྐུར་བའི་ཆོ་ག་དང་། ཆོས་སྤྱོད་བཅུའི་ཉམས་ལེན་ ལ་སོགས་པ་ཕལ་ཆེ་བའང་འཚང་རྒྱ་བའི་ལམ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། གཙོ་ཆེར་རྣམ་རྟོག་གི་ བྱ་བ་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར་དང་། བདེ་དགྱེས་ལ་སོགས་པའི་བསྐྱེད་རིམ་བསྒོམ་པའི་སྔོན་ དུ། བྱིས་པ་འཇུག་པའི་དབང་བདུན་ནམ་རིག་པའི་དབང་ལྔ་སོགས་བུམ་དབང་སྔོན་དུ་ངེས་ པར་འགྲོ་དགོས་པར་གས
【現代漢語翻譯】 如果凡夫俗子所修的四無量心，以及發願菩提心和入行菩提心，大多數都不能成為成佛之道，那是因為主要沒有超出分別唸的修習或行為的緣故。不能這樣認為，因為在《量理寶藏論》的註釋中說：『從圓滿的因和果中成為量，因是圓滿的發心和行為，果是自利成佛和他利救護。發心是想要利益眾生。』 吉祥法稱（Dharmakirti）說：『能立（量士夫），大悲（即慈悲在多次轉生中）由串習而生（大悲生起）。』將利益他者之心解釋為大悲。天王慧等說：『對一切眾生平等， желающий, чтобы они были свободны от страданий, лишенный ненависти, добродетельный, и это является причиной просветления.』 在《親友書》中說：『慈愛與悲憫，以及喜與舍，應恒常修習。即使未能證得更高境界，也能獲得梵天界的安樂。』 在註釋中說，像這樣修習慈愛等，就能獲得涅槃。如果不能獲得涅槃，也能獲得梵天界的安樂。在《華嚴經》中說：『善男子，發菩提心是成佛一切功德的種子，焚燒一切罪惡猶如劫末之火。』等等無量的內容，以及《入行論》、《集學論》、《經集論》等眾多論典，還有許多經續的教證，因為太多了，所以不敢寫。 此外，在根本續和攝略續中多次宣說的七種童子入門灌頂，以及大多數印度班智達依據攝略續所作的灌頂儀軌，還有沒有獲得聖位的金剛上師為所化凡夫弟子所作的無上部四灌頂等灌頂儀軌，以及修習十法行等，大多數都不能成為成佛之道，那是因為主要沒有超出分別唸的行為的緣故。在修習喜金剛等生起次第之前，必須先進行七種童子入門灌頂或五種明智灌頂等瓶灌。
【English Translation】 If the four immeasurables practiced by ordinary beings, as well as the generation of aspiration Bodhicitta and application Bodhicitta, mostly do not become the path to enlightenment, it is because they mainly do not go beyond the practice or actions of conceptual thought. This cannot be accepted, because in the commentary on the 'Collected Works on Valid Cognition,' it says: 'Becoming valid from the perfection of cause and effect, the cause is the perfection of intention and action, and the effect is self-benefit Buddhahood and other-benefit protection. Intention is the desire to benefit beings.' The glorious Dharmakirti said: 'The establisher (valid person), compassion (i.e., compassion in many rebirths) arises from habituation (compassion arises).' Explaining the intention to benefit others as compassion. Lhadwang Lodrö and others said: 'Equal to all sentient beings, wishing them to be free from suffering, devoid of hatred, virtuous, and this is the cause of enlightenment.' In the 'Letter to a Friend,' it says: 'Loving-kindness and compassion, as well as joy and equanimity, should be constantly cultivated. Even if one does not attain a higher state, one will attain the bliss of the Brahma realm.' In the commentary, it says that by cultivating loving-kindness and so on in this way, one will attain Nirvana. If one does not attain Nirvana, one will attain the bliss of the Brahma realm. In the 'Flower Ornament Sutra,' it says: 'Good son, generating Bodhicitta is like the seed of all the qualities of Buddhahood, burning all faults like the fire at the end of an eon.' And so on, immeasurable content, as well as many treatises such as the 'Bodhicharyavatara,' 'Shikshasamuccaya,' 'Sutra Samuccaya,' and many scriptural citations from Sutras and Tantras, because there are too many, I dare not write them all. Furthermore, the seven initiations for children entering the path, which are repeatedly taught in the root Tantras and condensed Tantras, as well as the initiation rituals composed by most Indian Panditas based on the condensed Tantras, and the initiation rituals such as the four Anuttarayoga Tantra initiations given by Vajra masters who have not attained the noble stage to disciples who are ordinary beings to be tamed, and the practice of the ten Dharma practices, mostly do not become the path to enlightenment, because they mainly do not go beyond the actions of conceptual thought. Before practicing the generation stage of Hevajra and others, it is necessary to first perform the seven initiations for children entering the path or the five wisdom initiations, etc., as preliminary vase initiations.
ུངས་ཤིང་། ལྷ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བསྐྱེད་རིམ་གྱི་བསྒོམ་པ་སངས་རྒྱ་ བའི་ལམ་གཏན་ནས་མ་ཡིན་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་དུས་འཁོར་འགྲེལ་ ཆེན་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གསུངས་འདིའི་ཕྱིར་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དམན་ པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཟུགས་བསྒོམ་པ་གོམས་པའི་དབང་གིས་སངས་རྒྱས་སུ་མི་འགྱུར་ རོ། །འདིར་གལ་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་བ་རྣམས་ཀྱི་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་མ་གཏོགས་ པར། བསྒོམ་པ་གོམས་པའི་དབང་གིས་ཕུང་བོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་ 3-224 དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པར་འགྱུར་ཞིང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བསྒོམ་པའི་དབང་གིས་ སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ཡང་འགྱུར་ན། དེའི་ཚེ་བསོད་ནམས་དམན་པ་གཞན་ཞིག་ང་ནི་རྒྱལ་ བོ་ཞེས་སེམས་པར་བྱེད་པ་དེ་ཡང་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་མ་གཏོགས་པར་ཡང་རྒྱལ་བོར་ འགྱུར་ཏེ་འདི་ནི་མཐོང་བ་ཡང་མེད་དོ། །ཇི་ལྟར་ལོག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བསོད་ནམས་ ཀྱི་ཚོགས་དང་བྲལ་བར་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་བསྒོམ་པ་གོམས་པའི་དབང་གིས་ རྒྱལ་བོར་མི་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དམན་པའི་རྣལ་འབྱོར་ བ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གོམས་པའི་དབང་གིས་བསྐལ་བ་དུ་མ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཡང་དག་པར་ རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སུ་མི་འགྱུར་དེ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ ཚོགས་གཉིས་མ་གཏོགས་པར་ཞེས་དང་། ཚོགས་གཉིས་ཀྱིས་དམན་ཞེས་སོགས་དམིགས་ བསལ་གྱི་ཚིག་ཡང་ཡང་གསུངས་པ་འདིའི་བསྐྱེད་རིམ་སོགས་རྣམ་རྟོག་གི་བསྒོམ་པ་ཙམ་ཁོ་ ནའམ། དེ་རྐྱང་བས་སངས་རྒྱས་མི་འཐོབ་ཅེས་དགོངས་པར་ངེས་སོ། །དེས་ན་སེམས་དཔའི་ འགྲེལ་བ་སྐོར་གསུམ་ལ་ནི་ནོར་བ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མི་སྲིད་པས། དགོངས་པ་ཟབ་མོའི་ དོན་ལ་ཀུ་ཤའི་རྩེ་མོ་ལྟར་ཕྲ་བའི་བློ་གྲོས་རྣམ་དག་གིས་དཔྱད་པར་བྱའོ། ། ཡང་ཁ་ཅིག(རྫོགས་ཆེན་པ)སྣང་བ་འདི་ཀ་གཞི་མ་བཅོས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་སེམས་ཅན་ གྱིས་ངན་པར་བཏང་དུ་མེད། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བཟང་བོར་བསྒྱུར་དུ་མེད་ཞེས་པ་ལས་ བརྩམས་ནས་པཎ་ཆེན་བྷི་མ་ལ་དང་། ལོ་ཙྪ་བ་བེ་རོ་ཙ་ན་ལ་སོགས་པའི་ཐུགས་ཀྱི་ཉིང་ཁུ་ ཡིན་ཟེར་བའི་ཁྲིད་ཟབ་ཟབ་པོར་འདོད་པ་རང་ཡང་བསྒོམ་ཞིང་ངོ་སྤྲོད་གཞན་ཡང་བསྒོམ་དུ་ བཅུག་ནས་ངོ་སྤྲོད། དེ་འདྲའི་སྒོམ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ཤིང་ངོ་འཕྲོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་བ་དེ་ཀུན་ཏུ་ བཟང་བོར་སངས་རྒྱས་ཟིན་ཅིང་། རྫུ་འཕྲུལ་རླབས་པོ་ཆེ་སྟོབས་ལ་སོགས་པའི་ནུས་པ་མེད་ པ་ནི་ལུས་རྒྱས་བཅིངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱུང་སྒོ་ངའི་ནང་དུ་གཤོག་སྒྲོ་རྒྱས་ཡོད་ཀྱང་སྒོང་རྒྱས་ 3-225 བཅིངས་པས་འཕུར་མ་ནུས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། ཚོགས་གཉིས་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པར་སྐྱེས་བུ་སུས་ཀྱང་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས
【現代漢語翻譯】 因為他們聲稱，觀想特殊本尊的生起次第並非成佛的途徑。因此，在《時輪大疏》中說：『由於世尊的這些話，福德和智慧不足的人，由於習慣於觀想概念之相，不會成佛。』在此，如果瑜伽士們不積累福德和智慧資糧，僅僅通過習慣於觀想，將蘊、界、處等轉化為壇城的輪相，並通過概念的觀想而最終成佛，那麼，那些福德淺薄的人，僅僅想著『我是國王』，難道也能在沒有福德資糧的情況下成為國王嗎？這是不可能的。正如通過錯誤的分別念，在沒有福德資糧的情況下，習慣於觀想分別唸的自性，不會成為國王一樣，那些福德和智慧不足的瑜伽士，即使經過無數劫，也不會通過習慣於觀想分別念而成為圓滿正等覺的佛陀，因為他們缺乏福德和智慧。』因此，『除了二資糧之外』和『缺乏二資糧』等特別的措辭被反覆提及，這無疑是爲了強調，僅僅是生起次第等概念的觀想，或者僅僅依靠這些是無法獲得佛果的。因此，對於菩薩的三個註釋，不可能有絲毫的錯誤，應該以像吉祥草尖一樣敏銳的清凈智慧來分析其深刻的含義。 還有一些人（大圓滿派），從『顯現本身就是未被改造的原始法性，眾生無法將其變壞，佛陀也無法將其變好』這句話出發，認為蓮花生大師和貝若扎那等人的心髓就是甚深口訣，他們自己修習並讓別人修習這種『開示』，並進行『開示』。他們認為，通過這種修習，相續中生起並證悟的瑜伽士已經成為普賢王如來，而那些沒有神通、偉大力量等能力的人，是因為身體被束縛了，就像雛鷹在蛋殼裡，羽毛已經豐滿，但由於被蛋殼束縛而無法飛翔一樣。 任何人，只要沒有圓滿二資糧，就無法成就圓滿正等覺的佛陀。
【English Translation】 Because they claim that the contemplation of the generation stage of a special deity is definitely not the path to Buddhahood. Therefore, in the great commentary on the Kalachakra, it says: 'Because of these words of the Bhagavan, those who are deficient in merit and wisdom will not become Buddhas due to the power of habituating themselves to contemplating conceptual images.' Here, if yogis, without accumulating the collections of merit and wisdom, could transform the aggregates, elements, and sense bases, etc., into the form of the wheels of the mandala through the power of habituating themselves to contemplation, and even become Buddhas themselves through the power of conceptual contemplation, then, those others who are deficient in merit, who think 'I am a king,' would also become kings without the collection of merit, but this is not seen. Just as one does not become a king through the power of habituating oneself to contemplating the nature of conceptualization, devoid of the collection of merit of perverse conceptualization, so too, yogis who are deficient in merit and wisdom will not become perfectly enlightened Buddhas even after many eons through the power of habituating themselves to conceptualization, because they lack merit and wisdom.' Therefore, the special words 'apart from the two collections' and 'deficient in the two collections' etc., are repeatedly spoken, which is certainly intended to emphasize that mere contemplation of conceptualization such as the generation stage, or solely by that, one does not attain Buddhahood. Therefore, there is not even the slightest error in the three commentaries on the Bodhisattva, and one should analyze the meaning of the profound intention with pure intelligence as fine as the tip of a Kusha grass. Also, some (Dzogchenpas), starting from 'This appearance itself is the uncorrected original nature of reality, sentient beings cannot make it bad, and Buddhas cannot make it good,' think that the heart essence of great scholars such as Vimalamitra and Vairocana are profound instructions. They themselves contemplate and also have others contemplate this 'introduction,' and give 'introductions.' They believe that yogis who have developed and realized this kind of contemplation lineage have already become Samantabhadra Buddhas, and that the reason they lack the power of miracles, great strength, and other abilities is that their bodies are bound, just as a garuda chick inside an egg has fully developed feathers but cannot fly because it is bound by the eggshell. Without fully perfecting the two accumulations, no individual can attain perfect Buddhahood.
་ འཐོབ་མི་སྲིད་ཅིང་། དེ་ཐོབ་ཟིན་པའི་སྐྱེས་བུ་ཡིན་ན་ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ མཐའ་ཡས་པར་སྤྲུལ་བ་མཐའ་ཡས་པ་སྟོན་པར་འགྱུར། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐད་དུ་ ཆོས་ཕུང་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་སྟོན་པར་ནུས། བ་སྤུའི་ཁུང་བུ་རེ་རེ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ དཔག་ཏུ་མེད་པའི་བཀོད་པ་སྟོན། སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལའང་དཔའ་བར་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་ ཏིང་ངེ་འཛིན་གྲངས་མེད་པ་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག ཤེས་བྱ་ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ ཅད་ལག་མཐིལ་དུ་ཤིང་ཐོག་བཞག་པ་ལྟར་མངོན་སུམ་དུ་མཁྱེན། རྡུལ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་གཅིག་ གི་ནང་དུ་ཡང་སྟོང་གསུམ་གྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འཛུད་པར་ནུས་ལ། རྡུལ་ཕྲན་ཆེར་མ་ སོང་སྟོང་གསུམ་ཆུང་ངུར་མ་སོང་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་བརྗོད་དུ་མེད་ པ་གཅིག་ཆར་དུ་གཡོ་བར་བྱེད་ཅིང་འོད་ཀྱིས་སྣང་བར་ཡང་བྱེད་པ་སོགས་དང་། བསྐལ་ བའི་མེ་དབུགས་གཅིག་གིས་ཞི་བར་ནུས་པ་དང་། རྣམ་པར་འཐོར་རླུང་སེན་མོ་གཅིག་གིས་ ཁེབ་པར་ནུས་པ་ལ་སོགས་རྫུ་འཕྲུལ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་སྟོན་ནུས། རིའི་རྒྱལ་བོ་རི་རབ་ ཀྱང་རྡུལ་ཕྲན་ཙམ་དུ་ཕྱེ་མར་གཏོང་ནུས་པ་ལ་སོགས་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཅིང་། བརྗོད་ དུ་མེད་པའི་ཡོན་ཏན་འཐོབ་པར་མདོ་རྒྱུད་རྣམ་དག་དུ་མ་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། རྫོགས་ པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་ཏུ་བཟང་བོ་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཐོབ་པའི་གང་ཟག་མི་གཙང་བའི་ ལུས་རྒྱ་འདིས་བཅིངས་ནས་རི་དྭགས་རྒྱར་འཐུམས་པ་བཞིན་ཕྱིར་འཐོན་པའི་ནུས་པ་ཉམས་ སྟེ། བློས་མི་ལོངས་བཞིན་དུ་མི་གཙང་བའི་ལུས་ཀྱི་ནང་དུ་སྡོད་དགོས་པའི་བསྒོམ་འབྱུང་ གིས་སངས་རྒྱས་དེ་བསྙུན་མི་མངའ་བའམ། གནོད་པ་མ་མཆིས་སམ། ཟོ་མདོག་བདེའམ། སྐུ་ཉམས་དང་ལྡན་ནམ། བདེ་བ་དང་དགྱེས་པར་སྤྱོད་དམ། རྗེ་བཙུན་སྤྱན་རས་གཟིགས་ 3-226 ཀྱིས་ཀྱང་། འདིར་གལ་ཏེ་གདུག་པ་ཆེན་པོ་ཕ་རོལ་བསླུ་བར་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ པའི་བསྟན་པ་ལ་ཅོ་འདྲི་བར་བྱེད་པ། དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་འདྲལ་བར་བྱེད་པ་མནར་མེད་པའི་ དམྱལ་བར་འགྲོ་བ། མ་དག་པའི་སེམས་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ ན་དེའི་ཚེ་དེ་རྣམས་རྣལ་འབྱོར་པའི་བྱ་བ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་བྱེད་ཅེས་གསུངས་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་བའི་ བྱ་བ་མེར་ཞུགས་ཀྱང་མི་ཚུགས་པ་སོགས་ལ་བཤད་དོ། ། དེས་ན་དེ་འདྲའི་སྒོམ་དང་ངོ་སྤྲོད་ ལ་གཏིང་ཚུགས་པའི་ཡིད་ཆེས་བྱེད་པ་ཀྱེ་མ་འཇིག་རྟེན་མུན་པར་གྱུར་ཏོ། ། ཡང་དཔེ་དེ་ཡང་ནོར་ཏེ། གཤོག་སྒྲོ་ཡོངས་སུ་རྒྱས་པའི་ནམ་མཁའ་ལྡང་གི་ལུས་སྟོབས་ ལ་ལྷ་ཆེན་པོ་ཁྱབ་འཇུག་གིས་འགྲན་མ་ནུས་པར་གྲགས་པ་དང་། ཁོ་གཤོག་པ་བརྡབ་པའི་ རླུང་གི་ནུས་པས་རི་བོ་གངས་ཅན་གྱི་རྩེའི་ཁ་བའི་ཚོགས་བརྙིལ་པར་ནུས་པ་དང་། རི་ད
【現代漢語翻譯】 不可能獲得，如果有人已經獲得，他將能在無邊無際的十方世界中示現無量化身。能夠用所有眾生的語言宣說八萬四千法蘊。每個毛孔都能顯現無量佛土的莊嚴。每個剎那都能入于無數如勇猛行等持。對於一切應知和所有可知，都能像手掌中的果實一樣現量了知。能夠將一個小小的微塵中容納三千大千世界，並且微塵不會變大，三千大千世界也不會變小等等。能夠同時撼動和照亮無數世界。能夠用一口氣熄滅劫末之火，能夠用一片指甲覆蓋四散的風等等，能夠示現不可思議的神通。能夠將須彌山粉碎成微塵等等，因為眾多清凈的經續中都說能夠獲得不可思議和無法言說的功德。圓滿正等覺普賢王如來是五種智慧的自性，如果獲得這種果位的人被不凈的身體束縛，就像野獸被獸皮包裹一樣，失去了解脫的能力。雖然難以置信，但卻不得不待在不凈的身體里，通過這種觀修，佛陀難道不會生病嗎？不會有損害嗎？身體安樂嗎？身體健康嗎？享受安樂和喜悅嗎？至尊觀世音菩薩也說：『如果那些心懷惡意，欺騙他人，誹謗一切智智的教法，違背重大誓言，墮入無間地獄，心懷不凈之人，如果他們的心是清凈的，那為什麼他們不做瑜伽士的行為呢？』這裡所說的瑜伽士的行為是指縱身火中而不被燒燬等等。因此，如果有人對這種觀修和竅訣深信不疑，唉！世界真是黑暗啊！ 而且這個比喻也不對。據說，翅膀完全展開的金翅鳥，其身體的力量連大自在天（梵文：Maheśvara，महेश्वर，maheśvara，偉大的自在者）也無法匹敵。而且，它扇動翅膀所產生的風力，能夠吹落岡底斯山頂的積雪。岡底斯山（雪山名）...
【English Translation】 It is impossible to obtain, and if someone has already obtained it, he will be able to manifest infinite emanations in the boundless realms of the ten directions. He will be able to preach the eighty-four thousand collections of Dharma in the languages of all sentient beings. Each pore will be able to display the splendor of immeasurable Buddha-fields. In each instant, he will be able to enter into countless samadhis such as the Heroic Progress. He will know directly all that should be known and all that can be known, like a fruit placed in the palm of his hand. He will be able to contain the three-thousand-great-thousand world system within a single extremely small particle, without the particle becoming larger or the three-thousand-great-thousand world system becoming smaller, and so on. He will be able to simultaneously shake and illuminate countless world systems, and so on. He will be able to extinguish the fire at the end of an eon with a single breath, and cover the scattered wind with a single fingernail, and so on. He will be able to display inconceivable miraculous powers. He will be able to pulverize Mount Meru into dust, and so on, because numerous pure sutras and tantras say that one can obtain inconceivable and inexpressible qualities. The perfectly complete Buddha Samantabhadra (普賢王如來) is the nature of the five wisdoms. If a person who has attained this state is bound by an impure body, like a wild animal wrapped in animal skin, he loses the ability to be liberated. Although it is hard to believe, he has to stay in the impure body. Through this meditation, will the Buddha not become ill? Will there be no harm? Is the body comfortable? Is the body healthy? Does he enjoy happiness and joy? The Lord Avalokiteśvara (觀世音菩薩) also said: 'If those who harbor malice, deceive others, slander the teachings of the all-knowing one, break great vows, and fall into the Avici hell, if the minds of those with impure minds are pure, then why do they not perform the actions of a yogi?' The actions of a yogi here refer to entering fire without being burned, and so on. Therefore, if someone has deep faith in this kind of meditation and instruction, alas! The world has become dark! Moreover, that analogy is also incorrect. It is said that the Garuda (金翅鳥) with fully spread wings, even the great god Maheśvara (梵文：Maheśvara，महेश्वर，maheśvara，偉大的自在者) could not match the strength of its body. And the power of the wind generated by its flapping wings could blow away the snow from the top of Mount Kailash (岡底斯山).
ྭགས་ ཀྱི་རྒྱལ་བོ་སེངྒེ་ཡང་འཇོམས་པར་བྱེད་ནུས་པ་ལ་སོགས་པའི་ལུས་སྟོབས་ཅན་གཤོག་སྒྲོ་ ལེགས་པར་རྒྱས་པར་དེ་ཕྱི་ཤིན་ཏུ་གྱུར་བའི་སྒོང་ངའི་སྦུབས་ཅུང་ཟད་ཙམ་དེས་དགག་པར་ ག་ལ་ནུས། དེའི་ཕྱིར་ཁྱུང་སྒོང་ངའི་ནང་དུ་གཤོག་སྒྲོ་རྫོགས་པར་རྒྱས་པར་འདོད་པ་མི་ བདེན་དེ་བྱ་གཞན་རྣམས་དང་ལུས་རྫོགས་ཚུལ་འདྲ་བས་སོ། ། སྐྱེས་རབས་སུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པའི་ལྷའི་དབང་བོར་གྱུར་བའི་ སྐབས་སུ། ཤལ་མ་ལའི་ཤིང་ལ་བྱ་ཚང་དག བཅས་པའི་ནང་དུ་བྱ་ཕྲུག་འཕུར་མ་ཚར་བ། འཁོད་པ་འདི་དག་ཤིང་རྟའི་གཉའ་ཤིང་གིས། ཕོག་ནས་མི་ལྟུང་བར་ནི་ཤིང་རྟ་དྲོངས། མ་ ཏི་ལིས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་ལྷ་མ་ཡིན་གྱི་འདི་དག་ད་དུང་ཡང་སླར་མི་ལྡོག་གོ །བརྒྱ་བྱིན་ གྱིས་སྨྲས་པ། འོ་ན་ཅི་ཉེས་ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་ཚང་འདི་ལས་ལེགས་པར་ཟུར་ཅིག མ་ཏི་ ལིས་སྨྲས་པ། ཤིང་རྟ་འདི་ནི་སླད་དུ་བཟློག་ན་གདོད། །བྱ་རྣམས་ལ་ནི་རབ་ཏུ་ཕན་གྱུར་ན། ། ཞེས་སོགས་དང་། སེམས་ཅན་འཇིགས་པས་ཉེན་པ་འདི་བསད་ཕྱིར། །སྨོད་པའི་གཏམ་ 3-227 ངན་ཕོག་ཅིང་གསོན་པ་བས། །ལྷ་མིན་མཚོན་གྱིས་ཕོག་སྟེ་ཤི་ཡང་སླའི། །དེ་བས་ཤིང་རྟ་ སླད་དུ་བཟློག་པར་བྱོས། །ཞེས་ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་བྱ་ཕྲུག་སྒོང་ངའི་ནང་ནས་འཐོན་ཡང་ འདབ་གཤོག་མ་རྫོགས་པར་ཡོད་པར་བཤད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་རྦད་ ཁམ་ཆེན་པོ་བྱེད་ཅིང་། འདི་ཐམས་ཅད་ཁྱབ་ལ་ཕྱལ་ཡུག་རང་བྱུང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཀུན་ བཟང་ཡབ་ཡུམ་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་བ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་ཞིང་། ཆད་སྒོམ་ཕོག་ཅིང་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ པོ་རྣམས་ཀྱང་བླ་མའི་བཀའ་དྲིན་གྱིས་གྲོལ་ལོ། ། ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ཡིན་པས་གཙང་མི་གཙང་ལ་སོགས་མེད་ཟེར་ནས་མི་ གཙང་བ་ཟ་བ་ལ་སོགས་པ་དང་། གཅེར་རྒྱུག་བྱེད་པ་སོགས་རྣམས་ཀྱང་ལྟ་ལོག་ལ་བརྟེན་ པའི་སྤྱོད་ལོག་ཡིན་པས་སྤངས་དགོས་ཏེ། རྗེ་བཙུན་སྤྱན་རིས་གཟིགས་ཀྱི་དུས་འཁོར་ འགྲེལ་ཆེན་དུ། དེ་ལྟར་ནའང་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཆོས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ནས་མི་འཛིན་ཅིང་། སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་སླད་ དུ། བླ་མ་ཡང་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ནས་མི་བསྟེན་ཏེ། རྨོངས་པ་ཆེན་པོ་ཆགས་པས་ཟིལ་གྱིས་ མནན་པར་གྱུར་བ་སྐྱེ་བ་འདི་ཉིད་ལ་བདག་ཅག་རྣམས་ཀྱི་རུལ་བའི་ལུས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ ཀྱི་སྐུར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པའི་བསམ་པ་བརྐམ་ཆགས་ཅན་རྣམས་མི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ དང་འཕྲད་པ་དང་། བླ་མ་དམ་པ་མ་ཡིན་པའི་མན་ངག་ལས་འདིར་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ ལ་སོགས་པའི་བདུད་རྩི་ལྔ་དང་གོ་ཀུ་ད་ཧ་ན་ལ་སོགས་པའི་ཤ་རྣམས་ནི་བཟའ་བ་རང་ བཞིན་གྱིས་དག་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པས་ཏེ། འདི་རྣམས་ཟོས་པས་རྒས་ པ་དང་འཆི་བ་མེད་པའ
【現代漢語翻譯】 即使是能摧毀獅子王的金翅鳥，其身軀強壯，羽翼豐滿，難道會被一個微小的蛋殼所阻擋嗎？因此，認為金翅鳥在蛋中就能長成豐滿的羽翼是不真實的，因為它們和其他鳥類一樣，身體的成長方式是相同的。 在《本生經》中，當世尊（Bhagavan，對佛的尊稱）成為三十三天（Trāyastriṃśa，佛教的欲界六天之一）的天王時，在娑羅樹（Śālmalī，一種樹名）上築有鳥巢，其中有尚未能飛翔的雛鳥。駕車的瑪德里（Mātali，帝釋天的車伕）說：『尊者，這些鳥兒還會回來嗎？』帝釋天（Indra，佛教護法神）說：『那麼，避開這個金翅鳥的巢穴吧。』瑪德里說：『如果這輛車以後能避開，那對鳥兒們將非常有益。』等等。爲了殺死這些被恐懼威脅的眾生，寧願遭受惡語和死亡，也不願被非天（Asura，古印度神話中的一類神）的武器擊中而死。因此，讓這輛車以後避開吧。』這裡說的是，金翅鳥的雛鳥即使從蛋中出來，羽翼也尚未豐滿。 同樣，有些人大肆宣揚自己證悟了空性（Śūnyatā，佛教核心概念，指諸法無自性），聲稱『這一切遍佈而空虛，是自生俱生的大樂智慧本尊（昆桑益西，Kunzang Yabyum）的瑜伽士』，那些沉迷於斷見（Ucchedavāda，一種認為生命死後斷滅的錯誤見解）並修習的人，也能因上師的恩德而解脫。 有些人說，一切法（Dharma，佛教術語，指宇宙間一切事物和現象）都是平等的，沒有凈與不凈之分，因此吃不凈之物，甚至裸奔等等，這些都是基於邪見的錯誤行為，應當捨棄。宗喀巴大師（Tsongkhapa，藏傳佛教格魯派創始人）在《時輪經大疏》（Kālacakra Tantra Commentary）中說：『即使如此，眾生也不會全面考察世尊所說的深廣之法，爲了佛陀本身，也不會全面考察上師並依止，因為被巨大的愚癡所壓倒，認為在此生中，我們的腐朽之身會轉變為佛陀的身體。』那些貪婪之人與惡知識（Kalyāṇa-mitra，指引導修行的人，此處指不好的引導者）相遇，並從非正統的上師那裡得到密訣，認為五甘露（pañcāmṛta，佛教密宗的五種聖物，通常包括尿、屎、精液、血和骨髓）和狗肉等是本性清凈的，是如來（Tathāgata，佛的稱號之一）所說的，吃了這些就不會衰老和死亡。
【English Translation】 Even the Garuḍa (Khung, a mythical bird in Tibetan Buddhism) king, who can destroy even lions, with his strong body and well-developed wings, how could he be hindered by a mere eggshell? Therefore, it is not true to think that the Garuḍa can fully develop its wings inside the egg, because its body develops in the same way as other birds. In the Jataka tales, when the Bhagavan (Bhagavan, a respectful term for the Buddha) became the king of the gods in the Trayastrimsa (Trāyastriṃśa, one of the six heavens of desire in Buddhism), there were bird nests built on the Śālmalī (Śālmalī, a type of tree) tree, in which there were chicks that had not yet learned to fly. Matali (Mātali, Indra's charioteer) said: 'Venerable one, will these birds return again?' Indra (Indra, a Buddhist protector deity) said: 'Then, avoid this Garuḍa's nest.' Matali said: 'If this chariot can avoid it in the future, it will be very beneficial to the birds.' and so on. 'In order to kill these beings threatened by fear, it is better to endure bad words and death than to be struck by the weapons of the Asuras (Asura, a class of deities in ancient Indian mythology) and die. Therefore, let this chariot avoid it in the future.' Here it is said that even when the Garuḍa chicks come out of the egg, their wings are not yet fully developed. Similarly, some people loudly proclaim that they have realized emptiness (Śūnyatā, a core concept in Buddhism, referring to the absence of inherent existence in all phenomena), claiming 'all of this is pervasive and empty, is the yogi of the spontaneously co-emergent Kunzang Yabyum (Kunzang Yabyum, a deity in Tibetan Buddhism)', those who indulge in nihilistic views (Ucchedavāda, a wrong view that life ceases after death) and practice, can also be liberated by the grace of the guru. Some people say that all dharmas (Dharma, a Buddhist term referring to all things and phenomena in the universe) are equal, and there is no distinction between pure and impure, so they eat impure things, and even run naked, etc. These are wrong behaviors based on wrong views and should be abandoned. Je Tsongkhapa (Tsongkhapa, founder of the Gelug school of Tibetan Buddhism) said in the Great Commentary on the Kalachakra Tantra (Kālacakra Tantra Commentary): 'Even so, sentient beings do not fully examine the profound and vast Dharma spoken by the Bhagavan, and for the sake of the Buddha himself, they do not fully examine the guru and rely on him, because they are overwhelmed by great ignorance, thinking that in this life, our decaying body will be transformed into the body of the Buddha.' Those greedy people meet bad friends (Kalyāṇa-mitra, referring to someone who guides practice, here referring to a bad guide) and receive secret instructions from unorthodox gurus, thinking that the five ambrosias (pañcāmṛta, five sacred substances in Buddhist Tantra, usually including urine, feces, semen, blood, and marrow) and dog meat, etc., are naturally pure, as said by the Tathagata (Tathāgata, one of the titles of the Buddha), and eating these will not lead to aging and death.
ི་ལུས་སུ་འགྱུར་ཞིང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡང་མཆོག་སྦྱིན་པར་འགྱུར་ རོ། །ཞེས་པ་དང་། གཞན་ཡང་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ལ་ཁྲོ་བོའི་རྒྱལ་བོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སྲོག་ ཆགས་རྣམས་བསད་པར་བྱའོ་ཞེས་སོགས་ནས། དེ་ལྟར་གདུག་པའི་སློབ་དཔོན་གྱི་ཚིག་ 3-228 ཚད་མར་བྱས་ནས་མི་དགེ་བཅུའི་ལས་ཀྱི་ལམ་རྣམ་པར་བྱེད་དོ། །སྦྱང་བ་མ་བྱས་པ་དང་། རྒྱས་པ་མ་བྱས་པ་དང་། སྦར་བར་མ་བྱས་པ་དང་། བདུད་རྩིར་མ་བྱས་པའི་རྣམ་པར་སྣང་ མཛད་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཟ་བར་བྱེད་དོ། །བདུད་རྩི་ལྔ་བོ་དེ་རྣམས་ནི་ཟ་བ་བོ་དེ་ལ་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་སྟེར་བར་བྱེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ རོ། །འོ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་བོ་ཐམས་ཅད་ལས་བདུད་རྩི་ལྔ་རྣམས་རྣལ་ འབྱོར་བས་བཟའ་བར་བྱ་བར་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། འདིར་ཇི་ལྟར་འདི་རྣམས་བཀག་ ཅེས་པ་འགའ་ཞིག་གི་བསམ་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། འདིར་བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་བོ་ཐམས་ཅད་ལས་བདུད་རྩི་ལྔ་བོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་བཟའ་བར་གསུངས་པ་ ནི་བདེན་ཏེ། འོན་ཀྱང་རྣལ་འབྱོར་བ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་གྱི་ཐ་མལ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། གང་དག་གི་སྔགས་ཀྱི་སྟོབས་སམ་བསམ་གཏན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་སྦྱངས་བ་བྱས་པ་དང་ རབ་ཏུ་འབར་བ་བྱས་པ་དང་། བདུད་རྩིར་བྱས་པའི་དུག་རྣམས་ནི་དུག་མེད་པར་འགྱུར་བ་ དང་ཆང་རྣམས་ནི་འོ་མར་འགྱུར་བ་དང་། དུག་གི་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་གདུག་པ་རྣམས་དང་ སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་འཆི་བ་སྟེར་བར་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་བཅུད་ལེན་དུ་འགྱུར་ བ་དང་། རུས་པ་རྣམས་ནི་མེ་ཏོག་ཏུ་འགྱུར་བ་དང་། སོ་རྣམས་ནི་མུ་ཏིག་གི་རྡོག་པར་འགྱུར་ བ་དང་། ཐོད་པ་ནི་པད་མར་འགྱུར་བ་དང་། ཤ་ནི་པུ་དྲ་ཀེ་ཤར་འགྱུར་བ་དང་། ཁྲག་ནི་སི་ ཧླ་ཀར་འགྱུར་བ་དང་། གཅི་བ་ནི་གླ་རྩིར་འགྱུར་བ་དང་། ཁུ་བ་ནི་ག་པུར་དུ་འགྱུར་བ་དང་། བཤང་བ་ནི་བཞི་མཉམ་དུ་འགྱུར་བ་དང་། བ་སྤུ་རྣམས་ནི་གུར་ཀུམ་གྱི་གེ་སར་དུ་འགྱུར་བ་ སྟེ། དེ་ལ་གདུག་པའི་རྫས་དུ་མ་རྣམས་ནི་གདུག་པའི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་དོར་བའི་ཕྱིར། 3-229 སྦྱང་བ་བྱས་པ་དང་། རྒྱས་པར་བྱས་པ་དང་། འབར་བ་བྱས་པ་དང་། བདུད་རྩིར་བྱས་པ་ རྣམས་དག་པའི་རང་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་བོ་ཐམས་ཅད་ལས་ བཤད་པ་དེ་ནི་བདེན་ནོ། ། དུག་ལ་སོགས་པ་དག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་བདུད་རྩིར་བྱས་པ་དེ་རྣམས་རྣལ་འབྱོར་བ་ རྣམས་ཀྱིས་ཟོས་པ་ཡང་ལུས་ལ་སྟོབས་ཆེན་པོ་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ། །བཤང་བ་ལ་སོགས་ པ་དག་པའི་རང་བཞིན་རྣམས་ལུས་ལ་བྱུགས་པས་ནི་མཆོག་གི་དྲི
【現代漢語翻譯】 並且會轉變成身體，金剛薩埵（Vajrasattva）也會給予最高的加持。』等等。此外，對於金剛部，要用忿怒明王（Krodha-raja）的等持殺死眾生。』等等。像這樣，將惡毒上師的言論奉為準則，從而造作十不善業。對於未經凈化、未經增長、未經燃燒、未經轉化為甘露的顯現等進行食用。這五種甘露不會給予食用者佛陀的功德，因為他們沒有領悟佛陀的教誨。 那麼，在一切如來續部之王（Tathāgataguhya-rāja）中，不是說過瑜伽士應該食用五甘露嗎？為什麼在這裡禁止這些呢？』有些人可能會這樣想，因此需要說明。 在此，凡是無知的凡夫俗子所說的，一切如來續部之王中說到的食用五甘露等是真實的，但那是針對瑜伽士而言的，而不是針對普通的眾生。 那些通過咒語的力量或禪定的力量，將毒藥凈化、使其燃燒、轉化為甘露，使毒藥變得無毒，使酒變成牛奶，使毒水等有害物質以及給予眾生死亡的事物轉化為精華，使骨頭變成花朵，使牙齒變成珍珠，使頭蓋骨變成蓮花，使肉變成布達革夏（Pūtakīśa），使血變成斯赫拉卡（Sihlāka），使尿變成麝香，使精液變成樟腦，使糞便變成四合，使毛髮變成藏紅花的花蕊。因此，許多有害的物質完全捨棄了其有害的本性。 因此，如來在一切續部之王中所說的，經過凈化、增長、燃燒和轉化為甘露的物質具有清凈的自性，這是真實的。 毒藥等具有清凈自性的甘露，瑜伽士食用后，也會使身體的力量大大增強。糞便等具有清凈自性的物質塗抹在身上，會散發出最殊勝的香氣。
【English Translation】 and will transform into the body, and Vajrasattva will also grant the highest blessings.』 etc. Furthermore, for the Vajra family, one should kill sentient beings with the samadhi of the Wrathful King.』 etc. Like this, taking the words of a malicious teacher as the standard, they engage in the paths of the ten non-virtuous actions. They consume things like appearances that have not been purified, not increased, not burned, and not transformed into nectar. These five nectars will not bestow the qualities of the Buddha upon the one who consumes them, because they have not understood the Buddha's teachings. Then, in all the Tantras of the Sugata, isn't it said that yogis should consume the five nectars? How can these be prohibited here?』 Some might think this, therefore it should be explained. Here, what is to be said by childish beings is that it is true that in all the Tantras of the Sugata, it is said that the five nectars and so on should be consumed, but that is for yogis, not for ordinary sentient beings. Those who, through the power of mantra or the power of meditation, have purified, ignited, and transformed poisons into nectar, so that poisons become non-toxic, wine becomes milk, and harmful substances such as poisonous water and things that give death to sentient beings are transformed into essence, bones become flowers, teeth become pearls, skulls become lotuses, flesh becomes Putakesha, blood becomes Sihhlaka, urine becomes musk, semen becomes camphor, feces become four-in-one, and body hairs become saffron stamens. Therefore, many harmful substances have completely abandoned their harmful nature. Therefore, what the Tathagata said in all the Tantras, that things that have been purified, increased, burned, and transformed into nectar have a pure nature, is true. Poisons and other nectars with a pure nature, when consumed by yogis, will also greatly increase the strength of the body. Applying substances such as feces with a pure nature to the body will emit the most excellent fragrance.
་རབ་ཏུ་ལྡང་བར་བྱེད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པ་རྣམས་ནི་རྣལ་འབྱོར་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཡིན་ནོ། ། གཞན་ལྷ་དང་སྔགས་མ་འགྲུབ་པའི་ཀླག་པའི་རྨོངས་པ་མཁས་པའི་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་དང་ ལྡན་པ་ཆུ་སྐྱར་གྱི་རྒྱུ་འཛིན་པ། ཚོགས་ཁང་དང་གཙུག་ལག་གི་རྫས་ལ་མངོན་པར་ཆགས་ པ་དང་ལྡན་པ། ཡི་དྭགས་དང་དམྱལ་བའི་སྐྱེ་བ་འབྱུང་བ་ངེས་པར་བཅིངས་པ། རང་གི་དོན་ དང་གཞན་གྱི་དོན་ཉམས་པ་རྒྱུད་ལས་གསུངས་པའི་དོན་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་དོན་སྟོན་པ་ པོ། ཡོངས་སུ་བརྟགས་པ་མི་བྱེད་པའི་སྐྱེ་བོ་བདུད་ཀྱི་རིས་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བཟའ་བ་ནི་ བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་རྣམས་སུ་མི་འགྱུར་རོ། །གདུག་པའི་སེམས་དང་ལྡན་པ་ དེ་རྣམས་ཀྱིས་དུག་ལ་སོགས་པ་གདུག་པའི་རྫས་རྣམས་དང་བདུད་རྩི་ལྔ་བོ་དེ་རྣམས་སྦྱང་བ་ བྱས་པ་དང་། རྒྱས་པར་བྱས་པ་དང་། འབར་བ་བྱས་པ་དང་། བདུད་རྩིར་བྱས་ཀྱང་བསྐལ་བ་ དུ་མར་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་གདུག་པའི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་འདོར་བར་མི་འགྱུར་ཞིང་། གདུག་ པའི་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་མ་དོར་བའི་ཕྱིར་དག་པའི་རང་བཞིན་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོགས་ དང་། དེའི་ཕྱིར་ལས་དང་པོ་པས་རྣལ་འབྱོར་བའི་བྱ་བ་མི་བྱའོ། །རྣལ་འབྱོར་བས་གྲུབ་པས་ བྱ་བ་མི་བྱའོ། །གྲུབ་པས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་བྱ་བ་མི་བྱའོ། །ཞེས་སོགས་དང་། དེ་ལྟར་ ན་བཻ་རོ་ཙ་ནས་རྒྱ་གར་དུ་ཕྱིན་ཏེ་དེ་འདྲའི་ཟབ་ཆོས་དེ་བླངས་ནས་བོད་དུ་འོངས་པའི་ཚེ་རྒྱ་ 3-230 གར་གྱི་པཎྜི་ཏ་རྣམས་ཀྱི་རྨི་ལམ་དུ་རྒྱ་གར་གྱི་ཉི་མ་བོད་ལ་ཤར་བ་ལ་སོགས་པ་རྨིས་ཤིང་། རྒྱ་གར་གྱི་ལྗོན་ཤིང་རྣམས་ཀྱི་མགོ་བོད་ལ་བལྟས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱུང་ནས། གཤེད་མ་བཀྱེ་ བས་མ་ཟིན་ནས་ཞེས་སོགས་དང་། བཱཻ་རོ་ཙ་ནས་རྒྱལ་བོ་ཁྲི་སྲོང་སྡེ་བཙན་ལ་ཆོས་དེ་བསྟན་ པ་ལ་བློན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྲག་དོག་བྱས་ནས། ཁོང་རྒྱལ་མོ་ཚ་བ་རོང་ལ་བཅུང་[སྤྱུག]ཞེས་ ཏེ་རྒྱལ་མོ་རོང་ནི་འཇང་ཡུལ་དང་ཉེ་ཞིང་དམན་བརྩེ་ལ་ཐག་ཉེ་བ་ན་ཡོད། ཚ་བ་རོང་ནི་ མདོ་ཁམས་ཀྱི་ལྷོ་སྟོད་ན་ཡོད་པས་བར་ན་ཐག་ཤིན་ཏུ་རིང་བར་ཡོད་པའི་ཁྱད་ཡང་མ་ཕྱེད་ སྣང་ན་ལེགས་བཤད་ཉེས་བཤད་ཀྱི་ཁྱད་ཕྱེད་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་མཁན་པོ་བོ་ དྷི་ས་ཏྭ། སློབ་དཔོན་པདྨ་འབྱུང་གནས་མཁས་མཆོག་ཀཱ་མ་ལ་ཤི་ལ། པཎ་ཆེན་བི་མ་ལ་མི་ ཏྲ་ལ་སོགས་པ་བོད་དུ་བསྟན་པ་གཞི་ནས་འཛུགས་ཤིང་། གསུང་རབ་རྒྱ་མཚོའི་ཚོགས་ཁྱེར་ ནས་བྱོན་པ་རྣམས་ལའང་ལྟས་སྣ་ཚོགས་དེ་དག་བྱུང་ནས་གཤེད་མ་བཀྱེའམ། ཇོ་བོ་ཆེན་ པོ་རྗེ་གྲུབ་ཆེན་མི་དྲ་ཛོ་ཀི་པཎ་ཆེན་ཤཱཀྱ་ཤྲི་ལ་སོགས་པ་པཎྜི་ཏ་མང་བོ་དང་། ལོ་ཆེན་རིན་ ཆེན་བཟང་བོ། རྔོག་བློ་ལྡན་ཤེས་རབ། འབྲོག་མི་ཤཱཀྱ་ཡེ་ཤེས། མར་བ་ཆོས་ཀྱི་བློ་གྲོས
【現代漢語翻譯】 因此，如來所說之法，唯有瑜伽士方能領會。 那些不精通神祇和真言，沉溺於無知，懷有智者傲慢，執著於水泡般虛幻之物，貪戀寺廟和學院的財富，註定墮入餓鬼和地獄，喪失自利利他之心，歪曲經文的真意，不加辨別之人，這些魔眾所食之物，絕非是薄伽梵所說之法。心懷惡意之人，即使將毒藥等邪惡之物與五甘露混合，經過煉製、增長、燃燒，甚至轉化為甘露，也無法在無數劫中去除其惡毒的本性。由於無法去除惡毒的本性，因此也無法轉化為清凈的本性。等等。 因此，初學者不應從事瑜伽士的行徑，瑜伽士不應從事成就者的行徑，成就者不應從事全知者的行徑。等等。 正如貝若扎那（Vairochana，意為遍照護）前往印度，取回如此甚深的教法，返回西藏時，印度的班智達們夢見印度的太陽在西藏升起，印度的樹木都向西藏的方向傾斜。等等，甚至還出現了劊子手也無法阻止的情況。等等。 當貝若扎那（Vairochana，意為遍照護）向國王赤松德贊（Trisong Detsen）傳授佛法時，大臣們心生嫉妒，將他流放到嘉莫察瓦絨（Gyalmo Tsawa Rong）。嘉莫絨（Gyalmo Rong）靠近姜地（Jang），與低賤之人關係密切，而察瓦絨（Tsawa Rong）位於多康（Do Kham）的南部，兩者之間距離遙遠，他們甚至無法分辨這些差異。更何況是分辨善說與惡說呢？如果真是這樣，那麼堪布菩提薩埵（Khenpo Bodhisattva），蓮花生大師（Padmasambhava），大學者卡瑪拉希拉（Kamalashila），大班智達毗瑪拉米扎（Vimalamitra）等等，他們最初在西藏建立佛教，攜帶如海般的經藏而來時，是否也出現了各種不祥之兆，甚至派出了劊子手呢？喬沃杰（Jowo Je），大成就者米扎佐吉（Mitra Joki），班智達釋迦師利（Shakya Shri）等眾多班智達，以及大譯師仁欽桑布（Rinchen Zangpo），俄·洛丹西饒（Ngok Lodan Sherab），卓彌·釋迦益西（Drokmi Shakya Yeshe），瑪爾巴·曲吉洛哲（Marpa Chokyi Lodro）
【English Translation】 Therefore, the words spoken by the Tathagata are for the yogis. Others, those who are ignorant of deities and mantras, filled with the arrogance of a learned fool, grasping at the cause of water bubbles, attached to the wealth of monasteries and academies, destined to be bound to the births of pretas and hells, who diminish their own and others' benefit, who teach the opposite of what is said in the tantras, undiscerning beings, a great host of demons, what they consume is not what the Bhagavan has spoken. Those with malicious minds, even if they purify, increase, ignite, and transform poisons and other malicious substances, and the five amritas, they will not abandon their malicious nature for many kalpas. And because they have not abandoned their malicious nature, they will not be transformed into a pure nature. And so on. Therefore, a beginner should not engage in the activities of a yogi, a yogi should not engage in the activities of an accomplished one, and an accomplished one should not engage in the activities of an omniscient one. And so on. Thus, when Vairochana (meaning 'the Illuminator') went to India and brought back such profound teachings, the Indian panditas dreamed that the sun of India had risen in Tibet, and the trees of India were looking towards Tibet. And so on, even to the point where executioners could not stop it. And so on. When Vairochana (meaning 'the Illuminator') taught the Dharma to King Trisong Detsen, the ministers became jealous and exiled him to Gyalmo Tsawa Rong. Gyalmo Rong is close to Jang and close to those of lower status, while Tsawa Rong is in the south of Do Kham, and the distance between them is very long, they could not even distinguish these differences. How much more so to distinguish between good and bad teachings? If that were the case, then when Khenpo Bodhisattva, Padmasambhava, the great scholar Kamalashila, the great pandita Vimalamitra, and others initially established Buddhism in Tibet, bringing with them a collection of scriptures like an ocean, did those various omens appear, and were executioners sent? Jowo Je, the great accomplished one Mitra Joki, the pandita Shakya Shri, and many other panditas, as well as the great translators Rinchen Zangpo, Ngok Lodan Sherab, Drokmi Shakya Yeshe, Marpa Chokyi Lodro
་ལ་ སོགས་པའི་ལོ་ཙཱ་བ་མང་བོས་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བར་རང་བཟོ་ཅན་སྐྱེ་བོས་བསྲེ་བསླད་མ་བྱས་ པའི་གསུང་རབ་འདི་ཙམ་ཞིག་ཁྱེར། མདོ་རྒྱུད་མན་ངག་འདི་ཙམ་ཞིག་བསྣམས་ནས་བྱོན་ པ་ལའང་ལྟས་སོགས་དེ་དག་བྱུང་ནས་གཤེད་མ་བཀྱེའམ། དེའི་ཕྱིར་རྫུན་ལ་རྫུན་བརྟེན་ གྱི་གཏམ་རྒྱུད་མང་བོ་བསྒྲིགས་ནས་རྒྱལ་བ་སྲས་དང་བཅས་པའི་དགོངས་པ་ཡིན་མིན་ཐེ་ ཚོམ་ཟ་ཞིང་དྲི་མ་མེད་པའི་མདོ་རྒྱུད་དང་། རྒྱ་གར་མཁས་མང་གི་བསྟན་བཅོས་ཆེས་མང་ འདི་ཙམ་ཞིག་གི་ནང་ན་མིང་ཙམ་ཡང་མི་སྣང་བའི་མདོ་རྒྱུད་མན་ངག་ལ་མཁས་པ་སུ་ཞིག་ ཡིད་ཆེས་བྱེད། གཞན་ཡང་དྭགས་པོ་ལྷ་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་གྲུབ་ཐོབ་རྣམས་ཀྱིས་ཐུགས་ ཉམས་སུ་བཞེས་པ་ཉུང་ལ་དྲིལ་བ་ཟབ་ལ་གོ་སླ་བའི། སངས་རྒྱས་ལག་བཅངས་སུ་གཏོད་ 3-231 པའི་གདམས་པ་ཞིག་རེ་ཞིག་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་མེད་པ་དང་། ནཱ་རོ་ཆོས་དྲུག་གི་བསྟན་པ་ ལ་གནོད་པར་མཐོང་ནས་དྭགས་པོའི་སློབ་མ་ཆེན་པོ་ཞིག་གིས་གཏེར་དུ་སྦས། དུས་ཕྱིས་ ཁོང་རང་སྦེད་མཁན་ཉིད་ཀྱིས་སྐལ་ལྡན་གྱི་སློབ་མ་མང་བོ་མཐོང་ནས་གཏེར་ནས་བཏོན་ ཏེ། སྐལ་ལྡན་རྣམས་ལ་ཕོག་ནས་རིམ་པར་བརྒྱུད་པའི་གདམས་ངག་(སེམས་ཉིད་ཡིད་བཞིན་ནོར་ བུ་ཟེར་)ཡོད་པར་གྲགས་ཏེ། དེ་དེ་ཙམ་དུ་ཟབ་ཅིང་སངས་རྒྱས་ལག་བཅངས་སུ་གཏོད་པ་ ཡིན་ན། དེ་འབོགས་པར་རིགས་ཀྱི་ཚོགས་ཆེན་པོ་ནས་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་ནཱ་རོ་ཆོས་དྲུག་ གིས་ཅི་བྱེད། དྭགས་པོ་ལྷ་རྗེའི་ཀརྨ་བ་དུས་གསུམ་མཁྱེན་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་ཆོས་གཡུང་ ལ་སོགས་པ་དང་། ཁམས་པ་རྡོར་རྒྱལ། དེའི་བུ་ཆེ་བཞི་ཆུང་བརྒྱད། རྩང་པ་རྒྱ། རྒོད་ཚང་ པ། ཡང་དགོན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྐལ་བ་དམན་ལ། མདོ་ཤེས་རབ་སྙིང་བོ་ཙམ(རྙིང་མ་བ་ གི་རུ་བ་)ཡང་དག་པར་མི་ཤེས་པའི་བཙུན་པའི་གཟུགས་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བོ་དང་། ཡུལ་མིའི་ཚོགས་ བླུན་པོ་རྣམས་སྐལ་བ་མཆོག་ཏུ་བཟང་བའི་བླུན་པོ་འགའ་ཞིག་འཇུག་ཡུལ་དུ་གྱུར་བའི་ཁྲིད་ ཟབ་མོ་དེ་ངོ་མཚར་ཆེ། ༈ ཁ་ཅིག །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་བས་སློབ་དཔོན་པདྨ་ཁྱད་པར་མང་། ཡང་ཁ་ཅིག བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་བས་སློབ་དཔོན་པདྨ་ཁྱད་པར་མང་བོའི་ སྒོ་ནས་ཆེས་ལྷག་སྟེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་མངལ་སྐྱེས་ཡིན། དགོངས་ལོ་བརྒྱད་ཅུ་ ལས་མ་ཐུབ་བོད་སྲིན་པོ་གདོང་དམར་གྱི་མི་དང་མི་མ་ཡིན་མ་ཐུལ། སློབ་དཔོན་རྫུས་སྐྱེས་ ཡིན་ཅིང་སྐུ་ཚེ་ཉི་ཟླ་དང་མཉམ་བོད་སྲིན་པོ་གདོང་དམར་གྱི་མི་དང་མི་མ་ཡིན་རྣམས་ཐུལ་ ཞེས་སོགས་སྨྲ་ཞིང་། རྔ་ཡབ་སྲིན་པོའི་གླིང་དུ་སློབ་དཔོན་པདྨ་ཉིད་ཀྱི་ཕོ་བྲང་དུ་ཕྱིན་ཏེ་ སློབ་དཔོན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་གནང་ནས་ཁྱེར་འོངས་ཟེར་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་མང་བོའི་ཆོ་ག་དང་ མན་ངག་དང་། ཟླ་བ་བྱུང་ངོ་ཅོག་གི་ཚེས་བཅུ་ལ་སློ
【現代漢語翻譯】 攜帶了包括洛札瓦（藏文：ལོ་ཙཱ་བ་，含義：譯師）在內的眾多譯師翻譯的，深奧廣博且未被自作聰明者摻雜污染的這些經典；帶著這些經、續、竅訣而來，難道也出現了兇兆，引來了閻羅嗎？因此，編造了許多謊言和虛假的故事，讓人懷疑這是否是諸佛菩薩的本意。如此眾多的清凈經續和印度大學者的論著中，連名字都未曾出現的經、續、竅訣，有哪個智者會相信呢？此外，對於像達波拉杰（藏文：དྭགས་པོ་ལྷ་རྗེ་）等成就者們用心修持的，精簡而深刻、易於理解的，能讓人即身成佛的教誨，一時之間沒有具緣者，或者認為會損害那若六法（藏文：ནཱ་རོ་ཆོས་དྲུག་）的教義，所以達波的一位大弟子將其埋藏為伏藏。後來，埋藏者本人看到了許多具緣的弟子，便從伏藏中取出，傳授給具緣者，從而依次傳承下來的竅訣（據說名為『心性如意寶』）。如果它真的如此深刻，能讓人即身成佛，那麼為何還需要那若六法，那若六法需要從龐大的法會中求得？達波拉杰的噶瑪巴·杜松欽巴（藏文：ཀརྨ་བ་དུས་གསུམ་མཁྱེན་པ་，含義：第一世噶瑪巴，杜松欽巴），以及瑜伽士秋雍（藏文：རྣལ་འབྱོར་ཆོས་གཡུང་）等，還有康巴·多杰嘉（藏文：ཁམས་པ་རྡོར་རྒྱལ），他的四大子、八小兒子，藏巴嘉（藏文：རྩང་པ་རྒྱ），郭倉巴（藏文：རྒོད་ཚང་པ），以及揚貢巴（藏文：ཡང་དགོན་པ་）等等，都是沒有福分之人嗎？難道僅僅是不懂《般若心經》（藏文：ཤེས་རབ་སྙིང་བོ་）的寧瑪派僧侶，以及愚笨的村民，反而成了少數幾個有幸進入甚深教法的幸運兒，這真是太奇怪了！ 有些人說：『蓮花生大士（藏文：པདྨ་）比釋迦牟尼佛（藏文：ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་）更殊勝。』還有些人說：『蓮花生大士在很多方面都遠遠超過釋迦牟尼佛，因為釋迦牟尼佛是胎生，壽命只有八十年，未能調伏吐蕃（藏文：བོད་）紅臉羅剎之人與非人。而蓮花生大士是化生，壽命與日月同輝，調伏了吐蕃紅臉羅剎之人與非人。』等等。他們還說，去了羅剎洲（藏文：རྔ་ཡབ་སྲིན་པོའི་གླིང་），在蓮花生大士的宮殿里，得到了蓮花生大士親自賜予的許多壇城儀軌和竅訣，並且每個月的初十都要舉行蓮花生大士的會供。
【English Translation】 They carried these profound and extensive scriptures translated by many translators, including Lotsawa (Tibetan: ལོ་ཙཱ་བ་, meaning: translator), which were not mixed or contaminated by self-proclaimed wise men; did omens and executioners appear even when they traveled with these Sutras, Tantras, and instructions? Therefore, they fabricated many lies and false stories, causing doubt as to whether this was the intention of the Buddhas and Bodhisattvas. Who would believe in Sutras, Tantras, and instructions that are not even mentioned in so many pure Sutras and Tantras and the treatises of many Indian scholars? Furthermore, for those like Gampopa (Tibetan: དྭགས་པོ་ལྷ་རྗེ་) and other accomplished beings who practiced diligently, the concise yet profound and easily understandable teachings that lead to enlightenment in one lifetime, there were temporarily no fortunate ones, or they thought it would harm the teachings of the Six Yogas of Naropa (Tibetan: ནཱ་རོ་ཆོས་དྲུག་), so a great disciple of Gampopa hid it as a treasure. Later, the one who hid it saw many fortunate disciples and took it out of the treasure, passing it on to the fortunate ones, thus transmitting the instructions in succession (said to be called 'Mind Essence Wish-Fulfilling Jewel'). If it is truly so profound and can lead to enlightenment in one lifetime, then why do we need the Six Yogas of Naropa, which require obtaining from a large assembly? Are Karmapa Dusum Khyenpa (Tibetan: ཀརྨ་བ་དུས་གསུམ་མཁྱེན་པ་, meaning: the first Karmapa, Dusum Khyenpa) of Gampopa, and the yogi Choyung (Tibetan: རྣལ་འབྱོར་ཆོས་གཡུང་), and Khampa Dorje Gyal (Tibetan: ཁམས་པ་རྡོར་རྒྱལ), his four great sons, eight small sons, Tsangpa Gya (Tibetan: རྩང་པ་རྒྱ), Götsangpa (Tibetan: རྒོད་ཚང་པ), and Yangönpa (Tibetan: ཡང་དགོན་པ་), etc., all without merit? Is it that the Nyingma monks who do not even understand the Heart Sutra (Tibetan: ཤེས་རབ་སྙིང་བོ་), and the foolish villagers, have become the fortunate ones who have the opportunity to enter the profound teachings, which is truly strange! Some say, 'Guru Padmasambhava (Tibetan: པདྨ་) is more superior than Shakyamuni Buddha (Tibetan: ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་).' Others say, 'Guru Padmasambhava is far superior to Shakyamuni Buddha in many ways, because Shakyamuni Buddha was born from a womb and only lived for eighty years, failing to subdue the red-faced Rakshasa people and non-humans of Tibet (Tibetan: བོད་). But Guru Padmasambhava was miraculously born and his life is as long as the sun and moon, subduing the red-faced Rakshasa people and non-humans of Tibet.' And so on. They also say that they went to the Rakshasa continent (Tibetan: རྔ་ཡབ་སྲིན་པོའི་གླིང་), in the palace of Guru Padmasambhava, and received many mandala rituals and instructions personally given by Guru Padmasambhava, and that they hold a Guru Rinpoche Tsok every tenth day of the month.
བ་དཔོན་པདྨ་བོད་དུ་འབྱོན་པ་ཡིན་པས། མཆོད་པ་འབུལ་ཟེར་ནས་བླུན་པོ་མང་པོ་འཚོགས་ཏཻ་གར་མཁན་གྱི་སྤྱོད་ཚུལ་ལྟ་བུ་བྱེད་པ་ 3-232 མང་བོ་སྣང་ངོ་། ། གལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ལས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་གཅིག་ཏུ་སངས་རྒྱས་གཉིས་ འབྱུང་བ་གནས་མ་ཡིན་ཞིང་གོ་སྐབས་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཞིང་ཁམས་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་ ཏུ་རྒྱུད་ཐ་དད་པའི་སངས་རྒྱས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་བསྟན་པ་སངས་རྒྱ་བའི་ སངས་རྒྱས་མཉམ་པོ་གཉིས་ཡང་གཅིག་ཆར་མི་འབྱུང་བར་བཤད་པ་ལ། བསྟན་པ་འདིའི་ བདག་པོ་སངས་རྒྱས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་འཁྲུངས་ཤིང་སངས་རྒྱས་པའི་ཡུལ་དེའམ། དེ་དང་ཉེ་བའི་ ཡུལ་ཕྱོགས་སུ་བསྟན་པའི་བདག་པོ་དེ་ལས་ལྷག་པའི་སྟོན་པ་འབྱུང་བར་འདོད་པ་ནི་བླུན་ པོ་སྟེ། དམྱལ་བ་ཐམས་ཅད་དང་ཡི་དྭགས་ཕལ་ཆེ་བའང་རྫུས་སྐྱེས་དང་ཚེ་ཤིན་ཏུ་རིང་བོར་ ཐུབ་པའི་ཕྱིར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་བས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་འགྱུར་ལ་ སློབ་དཔོན་པདྨས་བོད་ཡུལ་གྱི་མི་དང་། མི་མ་ཡིན་མ་རུང་པ་ཐུལ་བ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ ཉིད་ཀྱིས་བྱིན་ཀྱིས་བརླབས་པའི་འཕྲིན་ལས་ཁོ་ན་སྟེ། དཔལ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས། གང་ ཡང་རྒྱུད་རིག་འགའ་ཞིག་གིས། །གསང་སྔགས་འགའ་ཞིག་བྱེད་འགྱུར་བ། །དེ་དག་གིས་ དེ་གཙོ་བོའི་མཐུ། །དེས་བཤད་རིགས་པ་འཇུག་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང་། མཐུ་དང་ལྡན་པས་ བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །གར་ཏེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བོད་ ཡུལ་གྱི་མི་དང་མི་མ་ཡིན་ཐུལ་ན་ཡུལ་འདིར་དངོས་སུ་བྱོན་ཏེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཆོས་མི་གསུངས། དེ་ ལྟར་མཛད་པའི་ཕྱིར་སློབ་དཔོན་པདྨ་ལྷག་པར་བསྒྲུབ་པོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་སྐད་སྨྲ་བའི་སྐྱེས་བུ་ དེ་ཡང་སློབ་དཔོན་པདྨ་བས་ཡང་ལྷག་པར་འགྱུར་དེ། སློབ་དཔོན་པདྨ་དངོས་སུ་བྱོན་ནས་ མ་བཏུལ་ཞིང་དངོས་སུ་ཆོས་མ་གསུངས་པའི་སྐྱེ་བོ་མང་བོ་ཁྱོད་ཀྱིས་བཏུལ་ཞིང་ཟབ་ཆོས་ བསྟན་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་སྐད་སྨྲ་བའི་སྐྱེས་བུ་དེས་རྔ་ཡབ་གླིང་ནས་ ཁྱེར་འོངས་ཟེར་བའི་རྒྱུད་དང་དཀྱིལ་འཁོར་མང་བོའི་ཆོ་ག་དང་། མན་ངག་(སྒྲུབ་པ་བཀའ་བརྒྱད་ 3-233 སོགས་)དེ་རྣམས་འཛམ་བུའི་གླིང་ན་མེད་པར་མཐོང་ནས་གླིང་ཕྲན་རྔ་ཡབ་ནས་བླང་ཞེས་རྫུན་ སྒྲོགས་པ་མ་ཡིན་པར་གྱུར་ཅིག ཡང་ཚེས་བཅུའི་མཆོད་པ་ཞེས་པ་བདེ་མཆོག་དང་། རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་ཆོས་སྐོར་ ཁུངས་མ་ལས་བཤད་པ་ནི་ཡོད་ལ། སློབ་དཔོན་པདྨ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གྲུབ་པ་བརྙེས་ཤིང་ བོད་ཁ་བ་ཅན་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་བཀའ་དྲིན་ཆེ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལ་མཆོད་པ་འབུལ་བ་འཐད་ནའང་ ཚེས་བཅུ་ཁོ་ན་ལ་འབྱོན་ཞེས་པ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་མེད་དེ། གདུལ་བྱ་འདུལ་བའི་དབང་ གིས་ངེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་དུས་འབྱོན་པ་
【現代漢語翻譯】 當蓮花生（Padma，蓮花）大師要來西藏時， 許多愚人聚集起來說要供養，做出類似泰戈爾（Tai Gar，不確定含義）的修行者的行為， 這種情況很常見。 如果佛陀的教誨說在一個世界中不可能出現兩位佛陀，沒有這樣的機會，那麼在這個世界中，示現不同傳承的十二種化身，證悟成佛的兩位佛陀同時出現是不可能的。教法的持有者是佛陀釋迦牟尼（Shakya Thubpa，釋迦牟尼），如果有人認為在他出生和成佛的地方，或者在附近的地區，會出現比教法持有者更偉大的導師，那就是愚蠢的。因為所有的地獄眾生和大多數餓鬼都是化生，並且能夠活得很久。因此，有人認為蓮花生大師比世尊釋迦牟尼更殊勝，而蓮花生大師能夠調伏西藏的人和非人，這完全是世尊加持的事業。正如吉祥法稱（Pal Chokyi Drakpa，吉祥法稱）所說：『任何傳承或種姓，如果進行某些密咒，那都是因為主尊的力量，因為他所說的道理才能進入。』正如所說，這是因為具有力量者的加持。如果世尊能夠調伏西藏的人和非人，為什麼他要親自來到這裡說法呢？如果因為他這樣做，蓮花生大師就更加殊勝，那麼說這種話的人也比蓮花生大師更殊勝，因為蓮花生大師親自來了卻沒有調伏，也沒有親自說法，而你卻聲稱調伏了許多人，並傳授了甚深教法。因此，說這種話的人不要謊稱從羅剎洲（Nga Yap Ling，羅剎洲）帶來了許多續部和壇城的儀軌，以及訣竅（修法八大教等），並聲稱這些在南贍部洲沒有，是從羅剎洲取來的。 此外，關於『初十供養』，在勝樂金剛（Demchok，勝樂金剛）和金剛瑜伽母（Dorje Naljorma，金剛瑜伽母）的根本法類中有記載。因為蓮花生大師獲得了大手印（Phyag Chenpo，大手印）的成就，並且對雪域藏地的人民有極大的恩德，所以供養他是合理的，但是說他只在初十到來是沒有確鑿證據的，因為根據所調伏的對象的不同，他的到來是不確定的。 他那時會來。
【English Translation】 When the master Padmasambhava (Padma, Lotus) is about to come to Tibet, many fools gather together saying they will make offerings, acting like the behavior of Tai Gar (uncertain meaning) practitioners, such situations are common. If the Buddha's teachings say that it is impossible for two Buddhas to appear in one world, and there is no such opportunity, then in this world, manifesting twelve emanations of different lineages, it is impossible for two Buddhas who have attained enlightenment to appear simultaneously. The holder of the teachings is Buddha Shakyamuni (Shakya Thubpa, Shakyamuni), and if someone thinks that in the place where he was born and attained enlightenment, or in the nearby areas, a teacher greater than the holder of the teachings will appear, that is foolish. Because all hell beings and most pretas are born by transformation and are able to live for a very long time. Therefore, someone thinks that Master Padmasambhava is more superior than the Blessed One Shakyamuni, and that Master Padmasambhava is able to subdue the people and non-humans of Tibet, this is entirely the activity of the Blessed One's blessings. As Pal Chokyi Drakpa (Glorious Dharma Fame) said: 'Any lineage or caste, if they perform certain secret mantras, that is because of the power of the main deity, because the reasoning he speaks can enter.' As it is said, this is because of the blessings of the one with power. If the Blessed One is able to subdue the people and non-humans of Tibet, why would he personally come here to teach the Dharma? If because he did this, Master Padmasambhava is even more superior, then the person who speaks such words is even more superior than Master Padmasambhava, because Master Padmasambhava personally came but did not subdue, nor did he personally teach the Dharma, while you claim to have subdued many people and taught profound Dharma. Therefore, the person who speaks such words should not lie that he brought many tantras and mandala rituals from Rakshasa Island (Nga Yap Ling, Rakshasa Island), and the key instructions (Eight Heruka Sadhanas, etc.), and claim that these do not exist in Jambudvipa, and were taken from Rakshasa Island. Furthermore, regarding the 'Tenth Day Offering', there are records in the root Dharma categories of Chakrasamvara (Demchok, Chakrasamvara) and Vajrayogini (Dorje Naljorma, Vajrayogini). Because Master Padmasambhava attained the accomplishment of Mahamudra (Phyag Chenpo, Mahamudra), and has great kindness to the people of the snowy land of Tibet, it is reasonable to make offerings to him, but there is no solid evidence to say that he only comes on the tenth day, because his coming is uncertain depending on the objects to be subdued. He will come at that time.
ཁོང་རང་ཉིད་ཀྱིས་ཞལ་གྱིས་བཞེས་སོ་ཞེ་ན་རྫུན་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་པར་ གྱུར་ཅིག ཡང་མ་ཎིའི་ཆོས་སྐོར་མང་བོ་གཏེར་ནས་ཐོན་པ་ཡིན་ཟེར་བ་སྣང་སྟེ། མདོ་ཟ་ མ་ཏོག་བཀོད་པ་ཆོས་རྒྱལ་སྲོང་བཙན་སྒམ་པོའི་དུས་ནས་འགྱུར་ཞིང་དེ་གཏེར་དུ་སྦས་པ་ མེད་ལ། དེ་བས་གཏེར་ནས་ཐོན་པར་རློམ་པ་དེ་རྣམས་མི་ལྷག་པའི་ཕྱིར་གཏེར་དུ་སྦས་བ་ མི་བདེན་ཞིང་སཾ་སྐྲི་ཏིའི་སྐད་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམས་འཕྲལ་ཏེ། བོད་སྐད་ཀྱི་འབྲུ་ནོན་བྱས་པ་ལ་ སོགས་པ་ནོར་བ་མང་བོ་སྣང་བའི་ཕྱིར་གཏེར་འདོན་མཁན་དུ་རློམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་བྱས་པ་ ཡིན་མཆི་མོད། དེ་ལྟ་ནའང་ཆོས་ཟབ་མོ་འདི་དར་བར་བྱས་པའི་ཆ་ནས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་། གཞན་ཡང་སངས་རྒྱས་ཞག་བདུན་མ་ཟེར་བའི་ཆོས་ཟབ་ཏུ་རློམ་པ་གྲག་སྟཻ། དོན་ལ་ ཆོས་ཟབ་མོ་ཁྱད་པར་ཅན་གཅིག་ཡིན་ཅིང་། དེས་སྐྱེ་བོ་མང་བོ་ལ་ཕན་ཐོགས་ན་ཅི་མ་རུང་ སྙམ་ནས་གཞན་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟའི་མིང་འདོག་ཆེན་པོ་བྱས་པ་ཡིན་ན་ལེགས་ ཀྱི། གཞན་དུ་ན་ས་བཅུ་ཐོབ་པ་རྣམས་ལ་སྟོན་མཛོད། དེ་འབོགས་མཁན་ཁྱེད་རང་ཉིད་ སངས་རྒྱས་ལགས་སམ་བླུན་པོ་མགོ་བོ་མ་སྐོར་མཛོད། གཞན་ཡང་གཏུམ་མོ་ཞག་བདུན་ མ་ཞེས་པ་བསྒོམས་པས་ཞག་བདུན་ལ་དྲོད་ཆེན་པོ་སྐྱེ་ཞིང་རས་རྐྱང་ཐུབ་པའི་སངས་རྒྱས་ 3-234 ཀྱི་ཉེ་ལམ་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་རློམ་པ་གྲག་སྟེ། དྲི་མ་མེད་པའི་རྒྱུད་སྡེ་དང་མན་ངག་ཅན་ནས་ གསུངས་པའི་གཏུམ་མོའི་ལམ་ཞེས་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་གིས་རྒྱུད་སྡེ་རྣམ་དག་དུ་གསུངས་པ་ བཞིན། རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་རྣམས་ཀྱིས་ཐུགས་ཉམས་སུ་བཞེས་པའི་རླུང་གི་རྣལ་འབྱོར་ ཁྱད་པར་ཅན་དང་དམིགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་ནམ། འཛིན་མེད་ཀྱི་ལམ་བསྒོམས་པས་གཏུམ་ མོའི་མེ་འབར་ཏེ་སྤྱི་བོའི་ཧཾ་ཡིག་ཞུ་བའི་བདེ་དྲོད་ཁྱད་པར་ཅན་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་ནས་རས་རྐྱང་ ཐུབ་པ་ཡིན་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུར་འགྱུར་བའི་གཏུམ་མོའི་ལམ་ཡིན་མོད། དེ་ལས་གཞན་ པའི་རླུང་སྦྱོར་དང་དམིགས་པ་ཕྲན་ཚེགས་རྣོན་པོ་འགའ་རེས་དྲོད་འཕྲལ་དུ་སྐྱེ་བ་ཕྱི་རོལ་མུ་ སྟེགས་ཅན་ལའང་ཡོད་པའི་ཕྱིར། བདེ་དྲོད་དང་བདེ་སྟོང་གི་ཉམས་ཀྱིས་མ་བརྒྱན་པའི་རེ་ ཞིག་རས་རྐྱང་ཐུབ་པ་ཙམ་ལ་སྙིང་བོ་མེད་དོ། །དེས་ན་ཅི་འདྲ་ཡིན་མི་ཤེས་པའི་ཉམས་ལེན་ དེ་འདྲ་བོར་ནས་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་ཤྲཱི་ཛ་ལན་དྷ་ར་བའི་མན་ངག་ལ་བརྟེན་ ནས། བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱོད་པ་ནག་པོ་པའི་གཏུམ་མོའི་ལམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ ལམ་བསྒོམས་ན་ཁེ་ཆེའོ། ། ༈ ནང་བ་སངས་རྒྱས་པའི་ཐེག་པ་ལ་ཐེག་པ་རིམ་པ་དགུར་བྱས། གཞན་ཡང་ནང་བ་སངས་རྒྱས་པའི་ཐེག་པ་ལ་ཐེག་པ་རིམ་པ་དགུར་བྱས་ནས། དུས་ འཁོར་བདེ་དགྱེས་ལ་སོགས་པ་ཐེག་པ་འོག་མར་བྱས་ཏེ་དེ་བས་གོང་ནས་གོང་དུ་ཆེས་ཁྱད་
【現代漢語翻譯】 如果他自己承諾了，就不要說謊。還有，據說有很多嘛呢（藏語：མ་ཎི，梵文：मणि，梵文羅馬擬音：maṇi，漢語字面意思：寶）的教法是從伏藏中取出的。但是，《寶篋經》（藏語：མདོ་ཟ་མ་ཏོག་བཀོད་པ་）是從法王松贊干布（藏語：སྲོང་བཙན་སྒམ་པོ）時期翻譯過來的，並沒有被埋藏為伏藏。因此，那些自稱是從伏藏中取出教法的人，爲了不讓他們繼續存在，埋藏伏藏是不真實的。而且，由於梵文的字母被隨意改動，藏文的意義也被隨意新增等等，出現了許多錯誤。因此，自稱為伏藏師的人，很可能是自己偽造的。即便如此，從弘揚這種甚深教法的角度來看，我還是隨喜讚歎。 此外，還流傳著一種自稱為『七日成佛』的甚深教法。實際上，這是一種非常特別的甚深教法。如果它能利益眾生，那當然很好。爲了讓其他人感到高興，如果只是起了個響亮的名字，那還可以。否則，請向獲得十地果位的人展示。傳授這個法的人，你自己是佛嗎？不要愚弄他人。還有，據說有一種『七日拙火』，通過修習它，七天內就能產生巨大的熱量，能夠只穿單衣。這是一種特殊的成佛近道。 從無垢續部和竅訣部所說的拙火道，就像金剛持（藏語：རྡོ་རྗེ་འཆང་，含義：執金剛者）在清凈續部中所說的那樣，瑜伽自在者們通過修習風瑜伽和特殊觀想，或者通過修習無執之道，拙火燃燒，從頂輪的「ཧཾ」（藏文：ཧཾ，梵文天城體：हं，梵文羅馬擬音：haṃ，漢語字面意思：種子字）字融化而產生的特殊暖樂融入身心，從而能夠只穿單衣，這才是能成為成佛之因的拙火道。除此之外，僅僅通過一些細微的風脈修習和觀想，就能暫時產生熱量，外道也有類似的方法。因此，沒有以樂暖和樂空體驗來莊嚴，僅僅能夠只穿單衣是沒有意義的。因此，放棄那些不知所謂的修行，依靠偉大的瑜伽自在者希瓦·扎爛達惹巴（梵語：Śrī Jālandharapa）的竅訣，修習被稱為『圓滿黑行者拙火道』的法，才是最有益的。 佛教的乘分為九次第乘。 此外，佛教的乘分為九次第乘，將時輪金剛（梵語：Kālacakra）、勝樂金剛（梵語：Cakrasaṃvara）等作為下乘，認為越來越高深的乘更為殊勝。
【English Translation】 If he himself makes a promise, let him not lie. Also, it is said that many Maṇi teachings have emerged from treasures. However, the Maṇi Kabum (藏語：མ་ཎི，梵文：मणि，梵文羅馬擬音：maṇi，漢語字面意思：Jewel) was translated from the time of King Songtsen Gampo (藏語：སྲོང་བཙན་སྒམ་པོ) and was not hidden as a treasure. Therefore, those who claim to have emerged from treasures, in order to prevent them from remaining, hiding treasures is not true. Moreover, because the letters of the Sanskrit language are altered and the meanings of the Tibetan language are arbitrarily added, many errors appear. Therefore, those who claim to be treasure revealers are probably doing it themselves. Even so, from the point of view of promoting this profound Dharma, I rejoice. In addition, there is a rumor of a profound Dharma called 'Buddhahood in Seven Days'. In reality, it is a very special profound Dharma. If it benefits many people, that would be great. In order to make others happy, if it is just a big name, that would be good. Otherwise, show it to those who have attained the ten bhumis. Are you yourself a Buddha who bestows this? Don't fool people. Also, it is said that by meditating on 'Seven-Day Tummo', great heat will be generated in seven days, and one will be able to wear only cotton clothes. This is considered a special shortcut to Buddhahood. The path of Tummo spoken of in the immaculate tantras and esoteric instructions, as Vajradhara (藏語：རྡོ་རྗེ་འཆང་，meaning: Holder of the Vajra) said in the pure tantras, is that the yogis and yoginis cultivate the special yoga of the winds and special contemplation, or by meditating on the path of non-grasping, the fire of Tummo blazes, and the special bliss-heat that melts the haṃ (藏語：ཧཾ，梵文天城體：हं，梵文羅馬擬音：haṃ，漢語字面意思：seed syllable) at the crown of the head arises in the mind, and if one is able to wear only cotton clothes, then it is the path of Tummo that becomes the cause of Buddhahood. Apart from that, the external heretics also have the ability to generate heat quickly through a few subtle wind exercises and contemplations. Therefore, it is meaningless to be able to wear only cotton clothes for a while without being adorned with the experience of bliss-heat and bliss-emptiness. Therefore, abandoning such practices that do not know what they are, relying on the instructions of the great yoga master Śrī Jālandharapa, it is most beneficial to meditate on the path called 'The Complete Path of Tummo of the Black Practitioner'. The vehicles of the Buddhist insiders are divided into nine successive vehicles. Furthermore, the vehicles of the Buddhist insiders are divided into nine successive vehicles, with Kālacakra, Cakrasaṃvara, etc., being considered lower vehicles, and the higher vehicles being considered more excellent.
པར་དུ་འཕགས་པའི་ཐེག་པ་ཨ་ནུ་ཡོ་ག ཨ་ཏི་ཡོ་ག མཧཱ་ཡོ་ག ཞེས་པ་ཡོད་པར་འདོད་ཅིང་། ཀུན་བྱེད་རིག་པའི་རྒྱལ་བོ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་དོན་མ་བསྟན་པས་བདེ་དགྱེས་སོགས་ཐེག་ པ་དམའ་འོ་ཟེར་ཏེ། སྤྱིར་བོད་ཡུལ་འདི་ན་གསང་སྔགས་ལ་གསར་རྙིང་གཉིས་ཞེས་གྲགས་ ཤིང་། གསང་སྔགས་རྙིང་མ་ཞེས་སློབ་དཔོན་པདྨ་དང་པཎྜི་ཏ་བི་མ་ལ་མི་ཏྲ། རྒྱལ་བོ་ཁྲི་ སྲོང་ལྡེ་བཙན་གྱིས་སྤྱན་དྲངས་ཏེ་ལོ་ཙཱ་བ་བཻ་རོ་ཙ་ན་གཉགས་ཛྙཱ་ན་ཀུ་མཱ་ར་ལ་སོགས་པའི་ བསྒྱུར་ཟེར་བ་དང་། ལ་ལ་འབྲུ་ཤའི་ཡུལ་དུ་བསྒྱུར་ཟེར་བ་དང་། རིག་འཛིན་དགའ་རབ་ 3-235 རྡོ་རྗེ་མཁས་པ་ཤྲཱི་སིང་ཧ་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒྱུར་ཟེར་བའི་རྒྱུད་དང་། རྒྱ་གར་གྱི་ མཁས་པ་སྒེག་པ་རྡོ་རྗེ་ལ་སོགས་པས་བྱས་ཟེར་བའི་འགྲེལ་བ་མང་བོ་སྣང་ངོ་། །སྔོན་རྒྱལ་ བོ་ཁྲི་སྲོང་ལྡེ་བཙན་གྱིས་བོད་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་འཛུག་པའི་དུས་སུ། དམ་པའི་ཆོས་ འདུལ་བ་བསྟན་བའི་གཞི་མ་ཡིན་པས། མཁན་པོ་བྷོ་ཏི་ས་ཏྭ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། བོད་ལ་བཙུན་ པ་འོང་མི་འོང་{ཚད་དོ་ཞེས་ཚད་མི་{ཞེས་སད་དེ་སད་མི་མི}བདུན་རབ་ཏུ་བྱུང་སྟེ། རིམ་གྱིས་པཎྜི་ཏ་དང་ལོ་ཙཱ་བ་མང་པོས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་བསྒྱུར། སྔགས་ཀྱི་ཡང་རྣལ་ འབྱོར་རྒྱུད་མན་ཆད་ཅི་རིགས་སུ་བསྒྱུར་ལ། བླ་མེད་ཀྱི་རྒྱུད་ནི་དབང་བོ་དམན་པ་རྣམས་ ལ་གསང་དགོས་པས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཟབ་མོའི་ལམ་དགོངས་པའི་སྐད་ཀྱིས་གསུངས་ པ་མང་ཞིང་། དེར་བཤད་པའི་སྲོག་ཆགས་གསོད་པ་དང་། བུད་མེད་བསྟེན་པ་ལ་སོགས་པ་ སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་བཟུང་སྟཻ་རབ་བྱུང་གི་བསྟན་པ་ཉམས་ཀྱིས་དོགས་ནས། བླ་མེད་ཀྱི་རྒྱུད་ གཏན་ནས་མ་བསྒྱུར་ཅིག་ཅེས་བཀས་བཅད་ཅེས་བཀས་བཅད་ཁུངས་མ་ལས་བྱུང་ཞིང་། སྤྱིར་བཀའ་ཆེམས་དང་བཀས་བཅད་རྣམས་ལ་ཡང་སྐྱེ་བོ་རང་བཟོ་ཅན་མང་པོས་བསྲེ་ བསླད་བྱས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་མི་མཐུན་{པ}སྣ་ཚོགས་སྣང་སྟེ། དཔེ་ལ་ལར་རྒྱུད་སྡེ་འོག་མ་ གསུམ་བསྒྱུར་ཞིང་བླ་མེད་མ་བསྒྱུར་ཅིག་ཅེས་བཀས་བཅད་པར་བཤད་ལ། ལ་ལར་བྱ་སྤྱོད་ བསྒྱུར་ཞིང་གོང་མ་གཉིས་མ་བསྒྱུར་ཞེས་པ་དང་། ལ་ལར་བྱ་རྒྱུད་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུད་མ་ བསྒྱུར་ཞིང་ཐབས་རྒྱུད་བསྒྱུར་ཟེར་དེ། ལོ་ཙཱ་བ་མགོས་ཁུག་པའི་སྔགས་ལོག་སུན་འབྱིན་ དུ། རྒྱལ་བོ་ཁྲི་སྲུང་ལྡེ་བཙན་གྱི་དུས་སུ་རྒྱུད་སྡེ་འོག་མ་གསུམ་བསྒྱུར་བླ་མེད་མ་བསྒྱུར། དེ་ནས་མི་རབས་གཅིག་ན་ལོ་ཙྪ་བ་སྐ་བ་དཔལ་བརྩེགས་དང་། ལྕེ་བཀྲ་ཤིས་ཀྱི་གསང་ འདུས་ཟླ་གསང་ཐིག་ལེ་སངས་རྒྱས་མཉམ་སྦྱོར་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲྭ་བ་རྣམས་བསྒྱུར་ཞེས་འབྱུང་ ཞིང་། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་རིན་ཆེན་བཟང་བོའི་སྔགས་ལོག་སུན་འབྱིན་ལས། རྒྱུད་སྡེ་འོག་ 3-236 མ་གསུམ་བསྒྱུར་བ་བཀག་པའི་གསལ་ཀ་མ་མཛད
【現代漢語翻譯】 他們認為存在至高無上的阿努瑜伽（Anu Yoga，後續瑜伽）、阿底瑜伽（Ati Yoga，最極瑜伽）、瑪哈瑜伽（Maha Yoga，大瑜伽）等乘。他們說，由於未闡釋《普賢王如來根本續》（Kun byed rig pa'i rgyal po，一切作為之王）大圓滿的意義，因此喜金剛（Hevajra）等屬於較低的乘。 總的來說，在藏地，密咒被稱為新舊兩派。所謂寧瑪派（Nyingma，古派）密咒，是指由蓮花生大師（Padmasambhava）、班智達（Pandita，學者）無垢友（Vimalamitra）和國王赤松德贊（Trisong Detsen）迎請，由譯師毗盧遮那（Vairochana）、嘉納古瑪拉（Jñanakumara）等翻譯的經典。有的說是翻譯于'འབྲུ་ཤ'（'bru sha'i yul，地名，今克什米爾地區）。還有的說是依靠持明（Rigdzin，明咒持有者）噶繞多杰（Garab Dorje）和學者吉祥獅子（Shri Singha）等翻譯的續部。此外，還有許多印度學者格杰多杰（Gegpa Dorje）等所著的註釋。 過去，國王赤松德贊在藏地建立佛教時，認為律藏（Vinaya）是佛教的基礎，因此迎請堪布（Khenpo，親教師）寂護（Bodhisaattva），讓七位具足者出家，看藏地是否適合出家。之後，眾多的班智達和譯師翻譯了三藏（Tripitaka）。密咒方面，也翻譯了瑜伽續以下的所有經典。由於無上瑜伽續（Anuttarayoga Tantra）需要對根器低下者保密，其中包含了以甚深方便和智慧之路用意表達的內容。由於其中講述了殺害生靈和依止婦女等內容，如果按照字面意思理解，恐怕會損害出家僧團的戒律，因此下令禁止翻譯無上瑜伽續。這個禁令並非出自可靠的來源。總的來說，由於許多人隨意篡改了遺教和敕令，導致出現了許多不一致之處。例如，有的版本說，下三部續可以翻譯，但無上續禁止翻譯；有的版本說，事部和行部可以翻譯，但上兩部禁止翻譯；還有的說，事續和智慧續禁止翻譯，但方便續可以翻譯。譯師མགོས་ཁུག་པ（mgos khug pa）在《駁斥密咒謬論》中說，國王赤松德贊時期，下三部續被翻譯，但無上續沒有被翻譯。之後，過了一代人，譯師སྐ་བ་དཔལ་བརྩེགས་（ska ba dpal brtsegs）和ལྕེ་བཀྲ་ཤིས་（lce bkra shis）翻譯了《密集根本續》（Guhyasamaja Tantra）、《月密明點》（Zla gsang thig le）、《佛陀平等和合續》（Sangs rgyas mnyam sbyor）和《幻化網續》（Sgyu 'phrul drwa ba）。大成就者仁欽桑波（Rinchen Zangpo）在《駁斥密咒謬論》中說，並沒有禁止翻譯下三部續的明確規定。
【English Translation】 They believe that there are vehicles of the exalted ones, such as Anu Yoga (Subsequent Yoga), Ati Yoga (Supreme Yoga), and Maha Yoga (Great Yoga). They say that since the meaning of the 'All-Creating King of Awareness' (Kun byed rig pa'i rgyal po, The All-Creating King) Great Perfection is not taught, Hevajra and other tantras are of a lower vehicle. Generally, in Tibet, mantra is known as the two traditions of old and new. The old tradition of mantra refers to the scriptures translated by Guru Padmasambhava, Pandit Vimalamitra, and King Trisong Detsen, who were invited, and by translators such as Vairochana and Jñanakumara. Some say they were translated in 'འབྲུ་ཤ' ('bru sha'i yul, place name, now Kashmir). Others say they were translated based on Vidyadhara Garab Dorje and scholar Shri Singha. In addition, there are many commentaries said to have been written by Indian scholars such as Gegpa Dorje. In the past, when King Trisong Detsen established Buddhism in Tibet, he considered the Vinaya (Discipline) to be the foundation of the Buddhist teachings. Therefore, he invited Abbot Bodhisattva and had seven individuals ordained to see if Tibet was suitable for monasticism. Gradually, many Pandits and translators translated the Tripitaka (Three Baskets). As for mantra, all the tantras below Yoga Tantra were translated accordingly. Since the Anuttarayoga Tantra (Unexcelled Yoga Tantra) had to be kept secret from those of lesser faculties, it contained many profound methods and wisdom paths expressed in intentional language. Because it spoke of killing living beings and relying on women, if taken literally, it was feared that the monastic order's discipline would be harmed. Therefore, it was decreed that the Anuttarayoga Tantra should not be translated at all. This decree did not originate from a reliable source. In general, due to many self-made individuals arbitrarily altering the testaments and decrees, various inconsistencies appeared. For example, some versions say that the lower three tantras could be translated, but the Anuttara Tantra was forbidden; others say that the Action Tantra and Conduct Tantra could be translated, but the upper two were forbidden; still others say that the Action Tantra and Wisdom Tantra were forbidden, but the Method Tantra could be translated. The translator mgos khug pa said in 'Refuting False Mantra' that during the time of King Trisong Detsen, the lower three tantras were translated, but the Anuttara Tantra was not translated. Then, a generation later, the translators ska ba dpal brtsegs and lce bkra shis translated the Guhyasamaja Tantra, the Moon Secret Bindu, the Buddha's Equal Union, and the Illusion Network Tantra. The great accomplished Rinchen Zangpo said in 'Refuting False Mantra' that there was no clear decree prohibiting the translation of the lower three tantras.
་ཅིང་། བླ་མེད་བསྒྱུར་བ་དང་སྤྱོད་པའང་ གཏན་ནས་བཀག་ཅེས་གསུངས། མངའ་བདག་ཁྲི་རལ་གྱིས་བཀས་བཅད་དུ་གསང་སྔགས་ གཏན་ནས་མ་བསྒྱུར་ཅིག་ཅེས་བཤད་དོ། །གསང་སྔགས་སྔ་འགྱུར་དུ་གྲགས་པའི་རྒྱུད་དང་ མན་ངག་དང་སྒྲུབ་ཐབས་ལ་སོགས་པ་ཕལ་ཆེར་ནི་བླ་མེད་ཀྱི་ལུགས་འབའ་ཞིག་ལ་བརྟེན་ པར་སྣང་ཞིང་། རྒྱལ་བོ་ཁྲོ་སྲུང་ལྡེ་བཙན་གྱི་དུས་སུ་རྒྱ་གར་དང་རྒྱ་ནག་ནས་བསྒྱུར་བའི་ མདོ་རྒྱུད་བསྟན་བཅོས་འགྱུར་རོ་ཚལ་དཀར་ཆག་དུ་བཏབ་པའི་དཀར་ཆག་ཆེན་མོ་ལྡན་ དཀར་མ་དང་། འཆིམས་ཕུ་མ་དང་། འཕང་ཐང་མ་དང་། མངའ་བདག་ཁྲི་རལ་གྱིས་བཀའ་ བསྩལ་ཏེ། བོད་ཀྱི་མཁན་པོ་རཏྣ་རཀྵི་ཏི་སོགས་དང་ལོ་ཆེན་ཡེ་ཤེས་སྡེ་ལ་སོགས་པས་སྔར་ བསྒྱུར་བ་དང་། ཞུ་ཆེན་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་དཀར་ཆག་ཏུ་བྲིས་ཤིག་ཅེས་གསུངས་བ་བཞིན་ སྐད་གསར་བཅད་ཀྱིས་བཅོས་པ་རྣམས་གང་ན་ཡང་རྙིང་མའི་རྒྱུད་དང་འགྲེལ་བ་ལ་སོགས་ པའི་མིང་མི་སྣང་ཞིང་། ལོ་ཙཱ་བ་རིན་ཆེན་བཟང་བོས་མཛད་པའི་སྔགས་ལོག་སུན་འབྱིན་ ལས། དེ་ལྟར་གསང་སྔགས་ཀྱི་སྒོ་བཞི་གསུངས་པ་ལས། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ནི་སྟོན་ པས་ཀྱང་དུས་ཐམས་ཅད་ལ་སྟོན་པར་མ་མཛད་ཤིན་ཏུ་གསང་བ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ། ཤེས་ རབ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་དང་ལྡན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གསུངས་ཤིང་། གསང་པའི་དོན་སྦས་ཏེ་བཀའ་ བསྩལ་བས་དགོངས་པས་གསུངས་པ་ཡང་ཤིན་ཏུ་མང་བའི་ཕྱིར་ཀུན་གྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ ཞིང་། རྟོགས་པར་དཀའ་ལ་དགོངས་པའི་དོན་མ་ཤེས་ཏེ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ ནས་འཕགས་པའི་ལམ་དང་གོལ་ཞིང་ལོག་པར་སྤྱོད་པར་འགྱུར་བའི་ཉེས་པ་ཡང་ཆེན་པོ་ ཡོད་པས། དམ་པའི་ཆོས་བོད་དུ་བསྒྱུར་བའི་དུས་སྐབས་སུ་ཡང་། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ བསྒྱུར་བ་དང་སྤྱོད་པ་ཡང་གཏན་བཀག་པ་ལས་ཕྱིའི་བསྟན་པ་གནས་པའི་ཆ་ཉམས་ཤིང་ལྷ་ དང་མིའི་གཞུང་ལུགས་བཟང་བོ་ཕལ་ཆེར་ནུས་[ནུབ་]པའི་སྐབས་སུ་ཡང་སྔར་གསུངས་ཏེ། 3-237 རྒྱུད་ཀྱི་རྩ་བ་འགའ་ཙམ་བསྒྱུར་ནས་སྦས་པ་འཕེལ་བ་ལ་ལུང་དང་མན་ངག་མེད་པར་སྒྲ་ཇི་ བཞིན་དུ་བཟུང་བ་དང་། ལོག་པར་སྤྱོད་པའི་གང་ཟག་གཞན་གྱིས་རང་བཟོར་བརྩམས་པ་ དུ་མས་ཀྱང་བསླད་པར་གྱུར་བའི་། གསང་སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་སྐྱོན་མེད་པ་ལམ་གྱི་དམ་པར་ གྱུར་བ་དེ་ཚུལ་མ་ཡིན་པར་སྤྱད་པའི་རྒྱུས་འགྲོ་བ་མང་པོ་ཆུད་ཟ་ཞིང་གསང་སྔགས་ལའང་ ལོག་པར་སྤྱོད་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཁ་ཅིག་ནི་ཚིག་གི་ཚུལ་འདིའི་ནི། འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ ཀྱི་བཀའ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྐུར་བ་འདེབས་པའི་གཞིར་གྱུར་བ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཀྱང་དགོངས་ པའི་དོན་མ་ཤེས་ཤིང་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་བཟུང་བ་ཁོ་ན་ལས་གྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བས་ན་ཉེས་ པ་དེ་དག་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཐེག་པའི་ཁྱད་པར་ལེགས་པར་རྟོགས་ཤིང་ལུང་དང་མན
【現代漢語翻譯】 此外，據說至尊瑜伽的翻譯和修行也被完全禁止。統治者赤熱巴巾下令完全禁止翻譯密咒。據稱，早期密咒的續、口訣和修法等大多依賴於至尊瑜伽的體系。在國王赤松德贊時期，從印度和中國翻譯的經、續、論典被編入《登噶目錄》、《欽普目錄》和《彭塘目錄》等目錄中。統治者赤熱巴巾下令，讓藏族堪布熱納拉吉達等人和譯師益西德等人將以前翻譯和修訂的所有內容都寫入目錄中。正如他所說，在新術語中，任何地方都沒有出現寧瑪派的續和註釋等名稱。譯師仁欽桑布在《駁斥邪咒》中說：『如是所說四種密咒之門中，至尊瑜伽續，佛陀亦未於一切時宣說，甚為秘密。』據說這是智慧極高者修行的領域，由於秘密之義被隱藏而宣說，因此有很多是根據意圖而說的，所以它不是所有人的共同之處，難以理解，如果不知道意圖而只是按照字面意思去追隨，就會偏離聖道，導致邪行的大過失。因此，在將神聖的佛法翻譯成藏語的時期，至尊瑜伽續的翻譯和修行也被完全禁止，外道教法衰落，人天善法大多消失的時候，也曾說過，只是翻譯了一些續的根本，隱藏起來，在沒有傳承和口訣的情況下，只是按照字面意思去理解，或者被其他邪行之人所偽造。無垢的密咒行持，本應是道路的精髓，卻因不如法行持而導致許多眾生被浪費，密咒也被邪用。有些人則認為，這種詞句不是佛陀的教言，從而進行誹謗。這些都是因為不瞭解意圖，只是按照字面意思去理解而造成的。因此，爲了消除這些過失，應該很好地理解乘的區別，並依靠傳承和口訣。 此外，據說至尊瑜伽的翻譯和修行也被完全禁止。統治者赤熱巴巾下令完全禁止翻譯密咒。據稱，早期密咒的續、口訣和修法等大多依賴於至尊瑜伽的體系。在國王赤松德贊時期，從印度和中國翻譯的經、續、論典被編入《登噶目錄》、《欽普目錄》和《彭塘目錄》等目錄中。統治者赤熱巴巾下令，讓藏族堪布熱納拉吉達等人和譯師益西德等人將以前翻譯和修訂的所有內容都寫入目錄中。正如他所說，在新術語中，任何地方都沒有出現寧瑪派的續和註釋等名稱。譯師仁欽桑布在《駁斥邪咒》中說：『如是所說四種密咒之門中，至尊瑜伽續，佛陀亦未於一切時宣說，甚為秘密。』據說這是智慧極高者修行的領域，由於秘密之義被隱藏而宣說，因此有很多是根據意圖而說的，所以它不是所有人的共同之處，難以理解，如果不知道意圖而只是按照字面意思去追隨，就會偏離聖道，導致邪行的大過失。因此，在將神聖的佛法翻譯成藏語的時期，至尊瑜伽續的翻譯和修行也被完全禁止，外道教法衰落，人天善法大多消失的時候，也曾說過，只是翻譯了一些續的根本，隱藏起來，在沒有傳承和口訣的情況下，只是按照字面意思去理解，或者被其他邪行之人所偽造。無垢的密咒行持，本應是道路的精髓，卻因不如法行持而導致許多眾生被浪費，密咒也被邪用。有些人則認為，這種詞句不是佛陀的教言，從而進行誹謗。這些都是因為不瞭解意圖，只是按照字面意思去理解而造成的。因此，爲了消除這些過失，應該很好地理解乘的區別，並依靠傳承和口訣。
【English Translation】 Furthermore, it is said that the translation and practice of Atiyoga were also completely prohibited. The ruler Tri Relpachen decreed that the translation of secret mantras should be completely forbidden. It is said that most of the tantras, instructions, and sadhanas known as the Early Translation Secret Mantras rely solely on the Atiyoga system. During the time of King Trisong Detsen, the sutras, tantras, and treatises translated from India and China were compiled into catalogs such as the 'Denkar Catalog,' the 'Chimphu Catalog,' and the 'Pangthang Catalog.' The ruler Tri Relpachen ordered the Tibetan Khenpo Ratna Rakshita and the translator Yeshe De, among others, to write all previously translated and revised content into the catalog. As he said, the names of Nyingma tantras and commentaries do not appear anywhere in the new terminology. The translator Rinchen Zangpo said in 'Refuting False Mantras': 'Among the four doors of secret mantras, the Atiyoga tantra was not taught by the Buddha at all times; it is very secret.' It is said that this is the field of practice for those with extremely high wisdom. Because the meaning of the secret is hidden and spoken, much is said according to intention. Therefore, it is not common to all, and it is difficult to understand. If one does not understand the intention and only follows the literal meaning, one will deviate from the holy path and lead to the great fault of wrong conduct. Therefore, during the time when the sacred Dharma was translated into Tibetan, the translation and practice of the Atiyoga tantra were also completely prohibited. It was also said that when the external teachings declined and most of the good deeds of gods and humans disappeared, only some roots of the tantra were translated and hidden. Without transmission and instructions, they were understood only according to the literal meaning, or they were forged by other evil-doers. The stainless practice of secret mantras, which should have been the essence of the path, was improperly practiced, causing many beings to be wasted, and the secret mantras were also misused. Some people think that these words are not the Buddha's teachings, and thus slander them. These are all caused by not understanding the intention and only understanding according to the literal meaning. Therefore, in order to eliminate these faults, one should understand the differences between the vehicles well and rely on transmission and instructions. Furthermore, it is said that the translation and practice of Atiyoga were also completely prohibited. The ruler Tri Relpachen decreed that the translation of secret mantras should be completely forbidden. It is said that most of the tantras, instructions, and sadhanas known as the Early Translation Secret Mantras rely solely on the Atiyoga system. During the time of King Trisong Detsen, the sutras, tantras, and treatises translated from India and China were compiled into catalogs such as the 'Denkar Catalog,' the 'Chimphu Catalog,' and the 'Pangthang Catalog.' The ruler Tri Relpachen ordered the Tibetan Khenpo Ratna Rakshita and the translator Yeshe De, among others, to write all previously translated and revised content into the catalog. As he said, the names of Nyingma tantras and commentaries do not appear anywhere in the new terminology. The translator Rinchen Zangpo said in 'Refuting False Mantras': 'Among the four doors of secret mantras, the Atiyoga tantra was not taught by the Buddha at all times; it is very secret.' It is said that this is the field of practice for those with extremely high wisdom. Because the meaning of the secret is hidden and spoken, much is said according to intention. Therefore, it is not common to all, and it is difficult to understand. If one does not understand the intention and only follows the literal meaning, one will deviate from the holy path and lead to the great fault of wrong conduct. Therefore, during the time when the sacred Dharma was translated into Tibetan, the translation and practice of the Atiyoga tantra were also completely prohibited. It was also said that when the external teachings declined and most of the good deeds of gods and humans disappeared, only some roots of the tantra were translated and hidden. Without transmission and instructions, they were understood only according to the literal meaning, or they were forged by other evil-doers. The stainless practice of secret mantras, which should have been the essence of the path, was improperly practiced, causing many beings to be wasted, and the secret mantras were also misused. Some people think that these words are not the Buddha's teachings, and thus slander them. These are all caused by not understanding the intention and only understanding according to the literal meaning. Therefore, in order to eliminate these faults, one should understand the differences between the vehicles well and rely on transmission and instructions.
་ངག་ ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཐོབ་པའི་མཁས་པས་འབད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས། བདག་ཅག་གི་བླ་མ་ དམ་པའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱི་ལུང་དང་རིགས་པའི་གཙུག་ལག་ལ་བརྟེན་ནས་མདོ་ཙམ་དུ་མཛད་ ཅེས་སོགས་གསུངས་ཏེ། བླ་མ་དམ་པ་ཞེས་པ་ནི་ལྷ་བླ་མ་ཡེ་ཤེས་འོད་དེ། དེ་ལ་སྔར་གསང་ སྟེ་རྒྱུད་ཀྱི་རྩ་བ་འགའ་བསྒྱུར་ནས་སྤས་པ་འཕེལ་བ་ལ་ཕྱིས་རང་བཟོར་བརྩམས་པ་དུ་མས་ སླད་པར་གྱུར་བ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ལོ་ཆེན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སློབ་མ་པུ་རངས་ཀྱི་རྒྱལ་བོ་ལོ་ ཙཱ་བ་ལྷ་བླ་མ་ཞི་བ་འོད་ཀྱིས་རྙིང་མར་གྲགས་པའི་རྒྱུད་འགྲེལ་སྒྲུབ་ཐབས་སོགས་འདི་དང་ འདི་དག བོད་ཀྱིས་རང་བཟོར་བརྩམས་ཞེས་པའི་སྔགས་ལོག་སུན་འབྱིན་མཛད། ལོ་ཙཱ་ བ་ཆེན་པོ་མགོས་ཁུག་པ་ལྷས་བཙས་ཀྱིས་ཀྱང་སྔགས་ལོག་སུན་འབྱིན་མཛད། ཆོས་རྗེ་ས་ སྐྱ་པཎྜི་ཏས་ཀྱང་། གོང་དུ་སྨོས་པའི་ལོ་ཆེན་སོགས་བཞི་བོ་དེས་སྔགས་ལོག་སུན་འབྱིན་གྱི་ བསྟན་བཅོས་མཛད་པའི་སྟོབས་ཀྱིས། ས་སྐྱ་བ་ཆེན་བོ་ཡན་ཆད་དུ་ཆོས་ལོག་སྤྱོད་པ་ཅུང་ ཟད་ཉུང་ཞེས་གསུངས། དེ་ལྟར་ན་གསུང་རབ་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུ་ལ་སྦྱངས་ཤིང་མཁས་པའི་གོ་ འཕང་ཐོབ་པའི་བོད་ཀྱི་མཁས་པ་ཕལ་ཆེར་རྙིང་མ་ཞེས་པའི་རྒྱུད་འདི་རྣམས་རྒྱུད་རྣམ་དག་ 3-238 མ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རྒྱུད་འགྲེལ་མན་ངག་སྒྲུབ་ཐབས་སོགས་ཕལ་ཆེ་བའང་རྫུན་ ལ་རྫུན་བརྟེན་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་པདྨ་དང་པཎ་ཆེན་བི་མ་ལ་མི་ཏྲ་སོགས་ཀྱིས་པཎྜི་ཏ་བྱས་ ནས་བསྒྱུར་བའི་རྒྱུད་འགྲེལ་མན་ངག་སྒྲུབ་ཐབས་སོགས་ཡིན་ན། མངའ་བདག་ཁྲི་རལ་བ་ ཡན་ཆད་ཀྱི་དཀར་ཆག་བོད་ཁམས་སུ་དམ་པའི་ཆོས་འགྱུར་རོ་ཚལ་གྱི་མཚན་སྨོས་པའི་ནང་ དུའང་འོང་བར་རིགས་ལ། གལ་ཏེ་རྒྱལ་པོས་བཀས་བཅད་དེ་བསྒྱུར་དུ་མ་གནང་བས་དེ་ དུས་མ་བསྒྱུར་ཞིང་། པཎ་ཆེན་དེ་དག་གི་ཕྱག་ན་རྙིང་མར་གྲགས་པ་འདི་རྣམས་ཀྱི་རྒྱ་དཔེ་ ཡོད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་བསམ་ཡས་སོགས་སུ་ཡོད་དགོས་ཤིང་སྐྱེ་བོ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་མཐོང་ སྲིད་པ་ལས། བོད་ཀྱི་རྒྱལ་ཁམས་སུ་གང་ནའང་རྙིང་མར་གྲགས་པའི་རྒྱུད་འགྲེལ་མན་ངག་ སྒྲུབ་ཐབས་སོགས་མདོ་འདིའི་རྒྱ་དཔེ་སུས་ཀྱང་མཐོང་བ་ནི་མི་སྣང་ངོ་། ། དེ་ལྟར་ན་འདི་རྣམས་མངའ་བདག་ཁྲི་རལ་ཡན་ཆད་ཀྱི་དུས་སུ་མེད་ཅིང་། གླང་དར་ མས་བསྟན་པ་བསྣུབས་དུས་བསྒྱུར་བར་ནི་ཁྱེད་རང་ཡང་ཁས་མི་ལེན་ཏེ། ཕྱིས་ལོ་སྟོན་ལ་ སོགས་པས་དབུས་གཙང་དུ་བསྟན་པ་བཙུག་པའི་དུས་མན་ཆད་དུ་ནི། རྙིང་མའི་སྒྱུར་བྱེད་ དུ་འདོད་པའི་ལོ་པཎ་དེ་རྣམས་མི་བཞུགས་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་མཚན་མང་བོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ རོ། །འདི་དག་བོད་རྒད་པོ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོར་རློམ་པ་འགའ་ཞིག་གིས། རྒྱུད་འགྲེལ་ མན་ངག་སྒྲུབ་ཐབས་རྣམ་པར་དག་པ་འགའ་ཞིག་ལ་བརྟེན་ནས་རང་བཟོར་བརྩམས་
【現代漢語翻譯】 因此，爲了不錯謬地獲得（正見），智者應當努力。我們至尊上師曾說：『依據聖教和理性的準則，略作闡述。』這裡所說的『至尊上師』指的是拉喇嘛益西沃（Lha Lama Yeshe Od）。要知道，過去秘密續部的根本經典被翻譯后，謬誤逐漸增多，後來許多人妄自編造，使其變得混雜。 因此，大譯師本人（指拉喇嘛益西沃）讓弟子普蘭的國王，即譯師拉喇嘛西瓦沃（Lha Lama Shiwavo），駁斥了被稱為『寧瑪派』的續部、註釋和修法等，說：『這些都是藏地人自己編造的。』大譯師果庫巴拉杰（Gokukpa Lhatse）也駁斥了邪咒。法王薩迦班智達也說：『依靠上面提到的四位大譯師駁斥邪咒的著作的力量，薩迦派之前，行持邪法的人稍微少一些。』 如此說來，對於像大海一樣的經藏進行研究，並且獲得智者地位的多數藏族學者都認為，被稱為『寧瑪派』的這些續部並非純正的續部。依靠這些續部的註釋、口訣和修法等，大多數都是虛假之上再加虛假。如果說是蓮花生大師（Padmasambhava）和班智達維瑪拉米扎（Vimalamitra）等作為班智達翻譯的續部、註釋、口訣和修法等，那麼在芒達吉赤熱巴堅（Mangdag Tri Relpachen）之前的目錄中，也應該出現在藏地聖法翻譯目錄的名稱之中。 如果說因為國王禁止翻譯，所以當時沒有翻譯，並且這些班智達的手中持有被稱為『寧瑪派』的梵文原本，那麼這些梵文原本應該在桑耶寺等地，並且其他人也可能見到。然而，在藏地，任何人都未曾見過被稱為『寧瑪派』的續部、註釋、口訣和修法等經典的梵文原本。 如此說來，這些經典在芒達吉赤熱巴堅（Mangdag Tri Relpachen）之前的時代並不存在，你們也不會承認在朗達瑪（Langdarma）滅佛時被翻譯。後來，在洛敦（Lo-ton）等人于衛藏地區重建佛教之後，那些被認為是寧瑪派譯師的人已經不在世了，諸如此類有很多原因。這些經典是一些自詡為大金剛持的藏族老者，依靠一些自認為清凈的續部、註釋和口訣修法而妄自編造的。
【English Translation】 Therefore, to obtain (the correct view) without error, the wise should strive. Our supreme guru once said: 'Based on the principles of scripture and reason, a brief explanation is made.' The 'supreme guru' mentioned here refers to Lha Lama Yeshe Od. It should be known that after the root texts of the secret tantras were translated in the past, errors gradually increased, and later many people fabricated them, causing them to become mixed up. Therefore, the great translator himself (referring to Lha Lama Yeshe Od) had his disciple, the king of Purang, the translator Lha Lama Shiwavo, refute the tantras, commentaries, and sadhanas, etc., known as 'Nyingma,' saying: 'These are all fabricated by Tibetans themselves.' The great translator Gokukpa Lhatse also refuted the false mantras. Dharma Lord Sakya Pandita also said: 'Relying on the power of the works of the four great translators mentioned above who refuted false mantras, before the Sakya school, there were slightly fewer people practicing false Dharma.' Thus, most Tibetan scholars who have studied the scriptures like the ocean and attained the status of scholars believe that these tantras called 'Nyingma' are not pure tantras. Relying on these tantra commentaries, oral instructions, and sadhanas, etc., most are falsehoods based on falsehoods. If they were tantras, commentaries, oral instructions, and sadhanas translated by Padmasambhava and the Pandit Vimalamitra, etc., as pandits, then they should also appear in the catalogs before Mangdag Tri Relpachen, in the list of translated sacred Dharma in Tibet. If it is said that because the king forbade translation, they were not translated at that time, and that these pandits held the Sanskrit originals of what is known as 'Nyingma,' then these Sanskrit originals should be in Samye Monastery and other places, and others might have seen them. However, in Tibet, no one has ever seen the Sanskrit originals of the tantras, commentaries, oral instructions, and sadhanas, etc., known as 'Nyingma.' Thus, these texts did not exist before the time of Mangdag Tri Relpachen, and you would not admit that they were translated when Langdarma destroyed Buddhism. Later, after Lo-ton and others re-established Buddhism in U-Tsang, those who were considered Nyingma translators were no longer alive, and there are many reasons for this. These texts are fabricated by some Tibetan elders who claim to be great Vajradharas, relying on some tantras, commentaries, and oral instructions and sadhanas that they consider pure.
པའོ་ ཞེས་གསུངས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་རལ་གྲིས་ཐོག་མར་རྙིང་མ་ཆོས་ནོར་བ་ཡིན་ཞེས་གསུང་ཞིང་ ཕྱིས་བསམ་ཡས་ནས་གསར་རྙིང་(གསང་སྙིང་)གི་རྒྱ་དཔེ་རྙེད་པས་ཡང་དག་ཡིན་པར་འདུག་ ཅེས་གསུངས་ལ། མཁན་ཆེན་ཐར་བ་ལོ་ཙཱ་བའི་གསུང་གི་ཕུར་བ་རྩ་དུམ་གྱི་རྒྱ་དཔེ་བལ་ བོར་སྣང་བས་རྙིང་མའི་རྒྱུད་ཡང་དག་ཡིན་པར་འདུག་ཅེས་གསུང་བ་ལ་མཁས་པ་དག་ན་ རེ། རྙིང་མའི་རྒྱུད་འགྲེལ་རྣམས་བཀའ་རྣམ་དག་མིན་ཟེར་བ་མ་བཟོད་ནས་རྙིང་མའི་ཕྱོགས་ 3-239 འཛིན་ཅན་གཅིག་གིས་རྒྱ་བལ་དུ་ཕྱིན་ཏེ། གསར་རྙིང་(གསང་སྙིང་)རྒྱ་དཔེར་བྲིས་ཏེ་བསམ་ ཡས་སུ་བཞག་པ་ཡིན་ཅིང་ཕུར་བ་རྩ་དུམ་ཡང་རྒྱ་དཔེར་བྲིས་ཏེ། བལ་བོར་བཞག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ཤིང་མའི་མིང་དོན་རྟགས་དང་བཅས་པ་ གསུང་ཞིང་། བཅོམ་རལ་ཡང་ཐུགས་ཆུང་རྩིང་ཞིང་ཞིབ་དུ་མ་བརྟགས་པར་ཁ་ཚོན་གཅོད་ སྔ་མཛད་པ་ཞིག་ཡོད་པར་འདུག་སྟེ། སྔར་དུས་འཁོར་ཡང་ཆོས་མིན་ཞེས་རེ་ཞིག་བསྐུར་བ་ བཏབ་གདའ། མཁན་ཆེན་ཐར་ལོ་པ་ཡང་རེ་འགའ་སྐད་དོད་ཐད་གཟིགས་པ་གཅིག་ཐུགས་ ལ་མ་ཤར་བ་དང་མང་པོའི་བརྟགས་དཔྱད་མི་མཛད་པའང་སྲིད་ཀྱིན་ཡོད་པར་སྣང་སྟེ། ཁོང་ པ་དང་དཔང་ལོ་ཙཱ་བ་བལ་བོར་དུས་མཉམ་དུ་བཞུགས་དུས་ངས་བོད་དུ་སྔར་མ་འགྱུར་བའི་ རྒྱུད་གཅིག་རྙེད་གསུང་ཟེར། དཔང་ལོ་ཙཱ་བས་མིང་ཅི་འདྲ་ཞིག་གདའ་གསུངས་བ་རྡོ་རྗེའི་ གནས་བཞི་བ་ཟེར་བ་གཅིག་འདུག་གསུངས། རྡོ་རྗེ་གདན་མིན་པར་གདའ་འམ་གསུངས་ པས། ག་རེ་གནས་དང་གདན་འདོན་བལྟ་དགོས་གསུང་ནས་བཞུད་སོང་། ནང་པར་རྡོ་རྗེ་ གདན་བཞི་ཡིན་པར་འདུག་ཞེས་མཁས་པའི་དབང་བོ་དཔང་ལོ་ཙཱ་བ་གསུང་ཞེས་བླ་མ་དག་ གསུང་ངོ་། །གལ་ཏེ་རྒྱ་དཔེ་དེ་གཉིས་རྣམ་དག་ཡིན་དུ་ཆུག་ནའང་གཞན་རྙིང་མའི་རྒྱུད་མང་ བོ་འདི་རྣམས་དང་། རྒྱ་བལ་གྱི་མཁས་པའི་བྱས་པར་འདོད་པའི་འགྲེལ་བ་སྒྲུབ་ཐབས་ལ་ སོགས་པའི་རྒྱ་དཔེ་རེ་རེ་ཙམ་ཡང་རྒྱ་བལ་དུ་འོང་བར་རིགས་ཏེ། རྒྱལ་བོའི་བློན་པོ་གང་ཡང་ རུང་བའི་རྙིང་མའི་ཆོས་འདི་རྣམས་དགོས་སུ་བསྲེགས་ཤིང་ཉམས་པར་བྱས་པ་ལ་སོགས་ པའི་གཏམ་ནི་མི་སྣང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ན་རྙིང་མའི་རྒྱུད་སོགས་མང་པོ་འདི་ཙམ་ཞིག་སྔར་བསྒྱུར་ ངེས་ཡིན་ན་མངའ་བདག་ཁྲི་རལ་གྱི་དུས་ཡན་ཆད་དུ་འགྱུར་དགོས་ཏེ། ཁྲི་རལ་གཤེགས་མ་ ཐག་གླང་དར་མས་བོད་དུ་བསྟན་པ་བསྣུབས་ཅིང་། དེ་རྗེས་སུ་ལོ་སྟོན་ལ་སོགས་པའི་འདིར་ བསྟན་པ་བཙུགས་པ་མན་ཆད་ནི་བསྟན་པ་ཕྱི་དར་ཡིན་པའི་སྔ་འགྱུར་གྱི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་ 3-240 རོ། །དེས་ན་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་སློབ་དཔོན་པདྨ་སོགས་གདན་དྲངས་ནས་ཆོས་བཙུགས་ པའི་ཆོས་རྒྱལ་ཁྲི་སྲོང་ལྡེ་བཙན་ནས་ཆོས་རྒྱལ་ཁྲི་རལ་གྱི་བར་དུ་རྒྱ་གར་དང་། རྒྱ་ནག་ནས་ བསྒྱུར་བས་དམ་པའི་ཆོས་འགྱུར་རོ་ཅོ
【現代漢語翻譯】 如是說。班欽·熱巴堅（bCom ldan ral grib，尊勝鎧）最初說寧瑪派的法是錯誤的，後來在桑耶寺發現了新舊（秘密心髓，gSang snying）的梵文經書，於是說寧瑪派的法是正確的。堪欽·塔巴洛扎瓦（mKhan chen thar ba lo tsA ba）說在尼泊爾發現了金剛橛根本續（phur ba rtsa dum）的梵文經書，因此寧瑪派的續部是正確的。但有些學者說：『因為不能容忍有人說寧瑪派的續部和註釋不是純正的佛語，所以一個偏袒寧瑪派的人去了印度和尼泊爾，抄寫了新舊（秘密心髓，gSang snying）的梵文經書，放在桑耶寺。金剛橛根本續（phur ba rtsa dum）也是抄寫成梵文經書，放在尼泊爾。』他們還說了許多寧瑪派的名字、意義和標誌。班欽·熱巴堅（bCom ral）似乎有些心胸狹窄，沒有仔細研究就匆忙下結論。以前他也曾一度否定時輪金剛法。堪欽·塔巴洛扎瓦（mKhan chen thar lo pa）有時可能只看到字面意思，沒有深入思考，也沒有進行廣泛的調查研究。據說，當他和邦洛扎瓦（dpang lo tsA ba）同時在尼泊爾時，他說：『我找到了一部以前沒有翻譯成藏文的續部。』邦洛扎瓦（dpang lo tsA ba）問：『叫什麼名字？』他說：『有一部叫金剛四處（rdo rje'i gnas bzhi ba）。』邦洛扎瓦（dpang lo tsA ba）問：『不是金剛座（rdo rje gdan）嗎？』他說：『需要查一下什麼是「處」（gnas）和「座」（gdan）。』然後就離開了。第二天，他說：『原來是金剛座四處（rdo rje gdan bzhi）』。大學者邦洛扎瓦（dpang lo tsA ba）是這樣說的。上師們如是說。即使這兩部梵文經書是純正的，其他許多寧瑪派的續部，以及被認為是印度和尼泊爾學者的著作的註釋和修法等，也應該有梵文經書流傳到印度和尼泊爾。但是，沒有任何國王或大臣焚燒或破壞這些寧瑪派的法。這樣看來，如果這麼多寧瑪派的續部在以前就被翻譯過，那麼一定是在芒達·赤熱巴巾（mNga' bdag khri ral）時期之前翻譯的。因為赤熱巴巾（khri ral）去世后，朗達瑪（gLang dar ma）摧毀了西藏的佛教，此後洛頓（lo ston）等人重建佛教，這屬於佛教后弘期，所以沒有理由說寧瑪派是前譯。因此，如前所述，從迎請蓮花生大師（slob dpon pad+ma）等建立佛教的法王赤松德贊（chos rgyal khri srong lde btsan）到法王赤熱巴巾（chos rgyal khri ral），從印度和中國翻譯過來的都是神聖的佛法。
【English Translation】 Thus it was said. bCom ldan ral grib (Victorious Armor) initially stated that the Nyingma teachings were incorrect. Later, upon discovering Sanskrit texts of the Old and New (Secret Essence, gSang snying) traditions in Samye, he declared them to be correct. mKhan chen thar ba lo tsA ba (Great Abbot Tharpa Translator) mentioned finding a Sanskrit text of the Vajrakila Root Tantra (phur ba rtsa dum) in Nepal, thus affirming the authenticity of the Nyingma tantras. However, some scholars argue: 'Unable to tolerate the claim that the Nyingma tantras and commentaries are not pure Buddha-word, a partisan of the Nyingma tradition traveled to India and Nepal, transcribed the Old and New (Secret Essence, gSang snying) Sanskrit texts, and placed them in Samye. The Vajrakila Root Tantra (phur ba rtsa dum) was also transcribed into Sanskrit and left in Nepal.' They also spoke extensively about the names, meanings, and symbols of the Nyingma tradition. bCom ral (Victorious Armor) seemed somewhat narrow-minded, hastily drawing conclusions without thorough investigation. He had even temporarily dismissed the Kalachakra teachings as non-Buddhist. mKhan chen thar lo pa (Great Abbot Tharpa) also occasionally appeared to focus solely on literal translations, lacking deeper contemplation and extensive research. It is said that when he and dpang lo tsA ba (dpang Translator) were in Nepal together, he remarked, 'I have found a tantra that has not yet been translated into Tibetan.' dpang lo tsA ba (dpang Translator) inquired, 'What is its name?' He replied, 'There is one called Vajra Four Places (rdo rje'i gnas bzhi ba).' dpang lo tsA ba (dpang Translator) asked, 'Is it not Vajrasana (rdo rje gdan)?' He responded, 'I need to check what 'place' (gnas) and 'seat' (gdan) mean.' and then departed. The next day, he said, 'It turns out to be Vajrasana Four Places (rdo rje gdan bzhi).' This is what the great scholar dpang lo tsA ba (dpang Translator) said. The Lamas say so. Even if these two Sanskrit texts are authentic, other numerous Nyingma tantras, as well as commentaries and sadhanas considered to be the works of Indian and Nepalese scholars, should also have Sanskrit texts circulating in India and Nepal. However, there is no record of any king or minister burning or destroying these Nyingma teachings. Therefore, if so many Nyingma tantras were translated earlier, they must have been translated before the time of mNga' bdag khri ral (Lord Khri ral). Because after the death of khri ral (Khri ral), gLang dar ma (Langdarma) destroyed Buddhism in Tibet, and thereafter, lo ston (Loton) and others re-established Buddhism, which belongs to the Later Propagation, there is no reason to consider the Nyingma tradition as the Early Translation. Thus, as mentioned earlier, from the Dharma King Trisong Detsen (chos rgyal khri srong lde btsan), who invited Guru Padmasambhava (slob dpon pad+ma) and others to establish Buddhism, to the Dharma King Khri ral (chos rgyal khri ral), what was translated from India and China was the sacred Dharma.
ག་དཀར་ཆག་ཏུ་བྲིས་པ་རྣམས་ནའང་མིང་ཙམ་ཡང་ མི་སྣང་། བསྟན་པའི་གཞི་བསམ་ཡས་སོགས་བོད་ཡུལ་གང་ནའང་རྩོད་མེད་ཀྱི་རྒྱ་དཔེ་ཡོད་ པར་མི་གྲགས་ཤིང་། འགོས་ལོ་ཙཱ་བས་ལན་གསུམ་རྒྱ་གར་དུ་ཕྱིན་ཏེ། ངེད་བོད་ན་རྙིང་མ་ ཟེར་བའི་རྒྱུད་འགྲེལ་སོགས་འདི་འདྲ་ཡོད་རྒྱ་གར་ན་ཨེ་ཡོད། རྒྱུད་རྣམ་དག་ཨེ་ཡིན་དྲིས་ པས་རྒྱ་གར་ནའང་མེད་རྒྱུད་རྣམ་དག་མིན་གསུང་ཟེར། རྒྱ་གར་ན་རྙིང་མའི་རྒྱུད་འགྲེལ་སྒྲུབ་ ཐབས་སོགས་མདོ་འདིའི་རྒྱ་དཔེ་ཡོད་ན། བོད་ནས་སྔ་ཕྱི་རྒྱ་བལ་དུ་བྱོན་པའི་ལོ་ཙཱ་བ་མང་བོ་ དེ་སྙེད་ཀྱིས་རེ་རེ་ཙམ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་སྙེད། དེས་ན་རྒྱ་གར་བས་བསྟན་བཅོས་བརྩམ། རྒྱ་ནག་ པ་མདོ་བརྩམ། བོད་རྒྱུད་རྩོམ་ཞེས་པ་ལྟར་བོད་རྒན་རྣམས་ཀྱིས་བྱས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུང་ ངོ་། །དེ་ལྟར་ན་མཁས་པ་དག་གསུང་བའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་རྣམས་ཀྱང་། རྒྱུ་མཚན་ཤིན་ཏུ་རླིང་ པོ་སྣང་ཞིང་གཞན་ཡང་དཔྱད་པ་འདི་ཡང་ཡོད་དེ། རྒྱ་བལ་དང་རྒྱ་ནག་ནས་ལོ་པན་གྱིས་ བསྒྱུར་ངེས་པའི་མདོ་རྒྱུད་འགྲེལ་བ་འགྲེལ་བཤད་མང་བོ་མཐའ་ཡས་པ་འདི་ཙམ་གཅིག་གི་ ནང་ན། རྙིང་མར་གྲགས་པའི་རྒྱུད་འགྲེལ་སོགས་ཀྱི་མིང་ཙམ་ཡང་མི་སྣང་བ་འདི་མཚང་ཆེ་ ཤོས་སུ་འདུག་སྙམ་སྟེ་དཔྱད་པར་བྱའོ། །གང་ལྟར་ཡང་ཐེག་པ་རིམ་དགུའི་རྣམ་བཞག་བྱས་ ནས་ཐེག་པ་རིམ་པ་དགུའི་དབང་བསྐུར་བའི་ཆོ་ག་དང་། དུས་འཁོར་བདེ་དགྱེས་སོགས་ཀྱི་ ཆོ་ག་དང་། རིམ་གཉིས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་སོགས་དམན་ཞིང་། དེ་བས་ཨ་ཏི་ཡོ་ག་སོགས་རྒྱུད་ སྡེ་གོང་མ་མང་བོའི་རྣམ་བཞག་བྱས་པ་སོགས་ཤིན་ཏུ་ནོར་དེ། ཁྱེད་དང་ངེད་གཉིས་ཀ་ལ་ མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པའི་བརྟག་གཉིས་སོགས་རྒྱུད་སྡེ་རྣམ་དག་ཏུ། དང་བོ་གསོ་སྦྱོངས་ནས་ བརྩམས་ནས་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་གཞན་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་བྱས་ནས་དེ་རྗེས་ཀྱེ་ 3-241 རྡོ་རྗེ་བསྟན་ཞེས་དང་། རྡོ་རྗེ་སྙིང་འགྲེལ་དུ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་གསུངས་ཤིང་། རིགས་གསུམ་ མགོན་པོ་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ལ་སོགས་པའི་གྲུབ་ཆེན་བརྒྱད། རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་བིརྺ་ པ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱ་གར་གྱི་མཁས་གྲུབ་ཆེ་མང་གིས་དུས་ འཁོར་བདེ་དགྱེས་གསང་འདུས་ལ་སོགས་ལས་ལྷག་པའི་རྒྱུད་སྡེ་མ་རྙེད་པར། དེ་རྣམས་ཀྱི་ འགྲེལ་བ་སྒྲུབ་ཐབས་མན་ངག་ལ་སོགས་ཐུགས་ཉམས་སུ་བཞེས་ཤིང་བསྟན་པ་དང་སེམས་ ཅན་གྱི་དོན་རྒྱ་ཆེན་པོ་མཛད་དོ། །རྒྱ་ནག་དང་བོད་ཀྱི་མཁས་གྲུབ་དུ་མས་ཀྱང་དེ་ལྟར་མཛད་ པའི་ཕྱིར་དང་། ཐེག་པ་རིམ་དགུའི་དབང་བྱེད་དུས་ཆོས་གོས་གཉིས་གདིང་བ་ཆུ་ཚག་ལྷུང་ བཟེད་གཏད་ནས་དགེ་ཚུལ་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད། ཆོས་གོས་རྣམ་གསུམ་མཁར་བསིལ་སོགས་ གཏད་ནས་དགེ་སློང་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དབང་བསྐུར་བྱེད་པར་གྲགས་
【現代漢語翻譯】 即使在目錄中也沒有提及他們的名字。在衛藏（U-Tsang）等地的任何地方，都沒有關於桑耶寺（Samye）等寺廟是無可爭議的印度典籍的說法。俄·洛扎瓦（Gö Lotsawa）曾三次前往印度，詢問：『我們藏地有所謂的寧瑪派（Nyingma）的續部和註釋，印度有嗎？這些續部是純正的嗎？』據說得到的回答是：『印度沒有，這些續部不純正。』如果在印度有寧瑪派的續部、註釋、修法等，以及這些經典的印度版本，那麼從藏地早期到後來去印度和尼泊爾的那麼多譯師，為什麼沒有一個人找到哪怕是一點點呢？因此，正如『印度人創作論典，漢人創作經，藏人創作續』的說法一樣，這些都是藏族老人們做的。』據說他們這樣說。如此說來，智者們所說的這些理由，似乎非常有道理。此外，還有這樣的考察：從印度、尼泊爾和中國，由譯師們翻譯的無數經、續、論和註釋中，竟然連寧瑪派的續部和註釋的名字都沒有出現，這似乎是一個最大的缺陷，應該進行考察。無論如何，做了九乘次第（Nine Yanas）的分類，進行九乘次第的灌頂儀式，以及時輪金剛（Kalachakra）、勝樂金剛（Chakrasamvara）等的儀式，以及二次第（Two Stages）的修習等都比較低劣。相比之下，阿底瑜伽（Atiyoga）等更高續部的分類等則非常錯誤。你我雙方都認可的《二觀察》（Two Examinations）等純正的續部，首先從布薩（So jong）開始，瞭解所有的大瑜伽續部，然後是吉祥金剛（Kye Dorje）等續部。正如《金剛教》（Vajra Teachings）和《金剛心髓釋》（Vajra Heart Essence Commentary）中所說的那樣，八大成就者，如三族怙主（Rigsum Gonpo，Avalokiteśvara, Mañjuśrī, Vajrapāṇi）和聖龍樹（Arya Nagarjuna）等，以及瑜伽自在毗瓦巴（Virupa），佛智足（Buddha Jñānapāda）等眾多印度大學者和成就者，都沒有發現比時輪金剛、勝樂金剛、密集金剛（Guhyasamaja）等更殊勝的續部。他們修習了這些續部的註釋、修法和口訣，從而廣大利益了佛法和眾生。中國和藏地的許多智者和成就者也是這樣做的。進行九乘次第灌頂時，鋪設法衣和僧裙，給予水漏和缽盂，使其成為沙彌。給予三法衣和卡西（khar sil）等，使其成為比丘，據說他們是這樣進行灌頂的。 Even in the catalogs, their names are not mentioned. Nowhere in U-Tsang or elsewhere is there any claim that Samye Monastery or others possess undisputed Indian texts. Gö Lotsawa went to India three times and asked, 'In our Tibet, there are so-called Nyingma tantras and commentaries. Do they exist in India? Are these tantras authentic?' The answer he reportedly received was, 'They do not exist in India, and these tantras are not authentic.' If there were Nyingma tantras, commentaries, sadhanas, etc., and Indian versions of these texts in India, why didn't any of the many translators who went to India and Nepal from Tibet, early to late, find even a single one? Therefore, as the saying goes, 'Indians create treatises, Chinese create sutras, and Tibetans create tantras,' these were made by Tibetan elders. That's what they say. Thus, the reasons given by the wise seem very plausible. Furthermore, there is this examination: among the countless sutras, tantras, commentaries, and explanations translated by translators from India, Nepal, and China, not even the names of the so-called Nyingma tantras and commentaries appear. This seems to be a major flaw that should be examined. In any case, having made the classification of the Nine Yanas, performing the initiation rituals of the Nine Yanas, as well as the rituals of Kalachakra, Chakrasamvara, etc., and the practice of the Two Stages are inferior. In comparison, the classifications of Atiyoga and other higher tantras are very wrong. In the pure tantras such as the Two Examinations, which are mutually agreeable to both you and me, one should start with the Sojong and learn all the Maha Yoga tantras, and then the Kye Dorje and other tantras. As stated in the Vajra Teachings and the Vajra Heart Essence Commentary, the eight great siddhas, such as the three lords of the family (Avalokiteśvara, Mañjuśrī, Vajrapāṇi) and Arya Nagarjuna, as well as the yogi Virupa, Buddha Jñānapāda, and many other great Indian scholars and siddhas, did not find tantras more supreme than Kalachakra, Chakrasamvara, and Guhyasamaja. They practiced the commentaries, sadhanas, and instructions of these tantras, thereby greatly benefiting the Dharma and sentient beings. Many scholars and siddhas in China and Tibet also did the same. When performing the initiation of the Nine Yanas, they spread the Dharma robe and sanghati, give the water clock and begging bowl, and make them monks. They give the three Dharma robes and khar sil, etc., and make them bhikshus. It is said that they perform the initiation in this way.
【English Translation】 Even in the catalogs, their names are not mentioned. Nowhere in U-Tsang or elsewhere is there any claim that Samye Monastery or others possess undisputed Indian texts. Gö Lotsawa went to India three times and asked, 'In our Tibet, there are so-called Nyingma tantras and commentaries. Do they exist in India? Are these tantras authentic?' The answer he reportedly received was, 'They do not exist in India, and these tantras are not authentic.' If there were Nyingma tantras, commentaries, sadhanas, etc., and Indian versions of these texts in India, why didn't any of the many translators who went to India and Nepal from Tibet, early to late, find even a single one? Therefore, as the saying goes, 'Indians create treatises, Chinese create sutras, and Tibetans create tantras,' these were made by Tibetan elders. That's what they say. Thus, the reasons given by the wise seem very plausible. Furthermore, there is this examination: among the countless sutras, tantras, commentaries, and explanations translated by translators from India, Nepal, and China, not even the names of the so-called Nyingma tantras and commentaries appear. This seems to be a major flaw that should be examined. In any case, having made the classification of the Nine Yanas, performing the initiation rituals of the Nine Yanas, as well as the rituals of Kalachakra, Chakrasamvara, etc., and the practice of the Two Stages are inferior. In comparison, the classifications of Atiyoga and other higher tantras are very wrong. In the pure tantras such as the Two Examinations, which are mutually agreeable to both you and me, one should start with the Sojong and learn all the Maha Yoga tantras, and then the Kye Dorje and other tantras. As stated in the Vajra Teachings and the Vajra Heart Essence Commentary, the eight great siddhas, such as the three lords of the family (Avalokiteśvara, Mañjuśrī, Vajrapāṇi) and Arya Nagarjuna, as well as the yogi Virupa, Buddha Jñānapāda, and many other great Indian scholars and siddhas, did not find tantras more supreme than Kalachakra, Chakrasamvara, and Guhyasamaja. They practiced the commentaries, sadhanas, and instructions of these tantras, thereby greatly benefiting the Dharma and sentient beings. Many scholars and siddhas in China and Tibet also did the same. When performing the initiation of the Nine Yanas, they spread the Dharma robe and sanghati, give the water clock and begging bowl, and make them monks. They give the three Dharma robes and khar sil, etc., and make them bhikshus. It is said that they perform the initiation in this way.
ཏེ། དགེ་བསྙེན་ གྱི་སྡོམ་པ་ཙམ་ཡང་མི་འཛིན་པའི་ཁྱིམ་པའི་གོས་དཀར་ཅན་གྱི་སློབ་མ་དགེ་ཚུལ་དང་དགེ་ སློང་དུ་སྒྲུབ་པའི་ཆོ་ག་དང་། འདུལ་བའི་སྡེ་སྣོད་དང་རྒྱབ་ལོག་པས་བསྟན་པའི་ཆོམ་རྐུན་དུ་ མངོན་ནོ། ། ༈ དྲི་མ་མེད་པའི་རྒྱུད་འགྲེལ་སྒྲུབ་ཐབས་གང་ན་ཡང་་ཐེག་པ་རིམ་དགུའི་དབང་བྱ་བ་བཤད་པ་མི་སྣང་། གཞན་ཡང་རིག་འཛིན་གྱི་སྡོམ་ལྡན་སྔགས་པ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས། རྡོ་རྗེ་སློབ་མ་ལ་ ཐེག་ཆེན་གསང་སྔགས་ཀྱི་དབང་བསྐུར་བའི་ཚུལ་བཤད་པའི་དྲི་མ་མེད་པའི་རྒྱུད་འགྲེལ་ སྒྲུབ་ཐབས་གང་ན་ཡང་ཐེག་པ་རིམ་དགུའི་དབང་བྱ་བ་བཤད་པ་མི་སྣང་ཞིང་། ཁྱོད་ཀྱི་ ལུགས་ལྟར་ན། རིགས་གསུམ་མགོན་པོ་སོགས་དང་གྲུབ་ཆེན་བརྒྱད་སོགས་རྒྱ་བོད་ཀྱི་ མཁས་གྲུབ་ཆེས་མང་དེ་རྣམས་ཀྱིས་གསང་སྔགས་ཀྱི་དབང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་མ་ཐོབ་ པར་འགྱུར་ཏེ། ཐེག་པ་རིམ་དགུའི་དབང་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱི་བསྐུར་ཚུལ་ལྟར་འདི་ཐོབ་པའི་སྒྲུབ་ བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོ་རྒྱུད་འགྲེལ་མན་ངག་སྒྲུབ་ཐབས་དྲི་མ་མེད་པ་གང་དུ་ཡང་ཐེག་ པ་རིམ་དགུ་ཞེས་པའི་མིང་ཙམ་ཡང་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཐེག་པ་རིམ་དགུའི་ 3-242 རྣམ་བཞག་འདི་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་དང་དོན་གྱི་ཆ་ལ་རྒྱལ་བའི་བཀའ་དང་དྲི་མ་མེད་པའི་བསྟན་ བཅོས་དང་འགལ་བ་དུ་མར་སྣང་ཞིང་། རྙིང་མ་གྲགས་པའི་རྒྱུད་འགྲེལ་སྒྲུབ་ཐབས་སོགས་ རྣམས་ལ་ཡང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་རྒྱལ་ཁྲི་སྲོང་སྡེ་བཙན་གྱི་དུས་སུ་མཁན་པོ་བྷོ་ཏི་ས་ཏྭའི་ ཞལ་ནས་རྒྱལ་བོ་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱལ་ཁམས་འདིར་ཐུབ་པའི་བསྟན་པ་དང་བོན་གྱི་བསྟན་པ་གཉིས་ མི་འཐད་པའི་དེ་གཉིས་ཤགས་བཀྱེ་ནས་རྒྱུ་མཚན་གང་བཟང་བའི་བསྟན་པ་ཚུགས་ཞེས་ གསོལ་དེ་ཤགས་བཀྱེ་བས་སློབ་དཔོན་ཤགས་རྒྱལ་ཏེ། སྣང་གཤིན་ཟེར་བའི་རིམ་གྲོ་མཁན་ འདི་མ་གཏོགས་བོན་ཐམས་ཅད་བསྣུབ་པར་བཤད་པའི་བོན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་སྙིང་གནད་ བྱས་ཏེ། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་བསྟན་པ་འདི་ལ་ཐེག་པ་གསུམ་དང་། རྒྱུད་སྡེ་བཞིར་བསྡུས་ནས་ ལྟ་བསྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་རྣམ་པར་དག་པའི་བསྟན་པ་ལ་གནོད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རྡོ་རྗེ་འཛིན་ པར་རློམ་པའི་སྔགས་པ་འགའ་ལ་སུན་འབྱིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པར་ཐེག་ པ་རིམ་པ་དགུ་དང་། དེའི་རིམ་པ་ལྟ་བུ་དབང་བསྐུར་མན་ངག་སོགས་འབྲི་བ་དང་། ཁོང་ གི་གྲུབ་མཐའ་མཆོག་ཏུ་འདོད་པའི་དབུ་མ་དང་། རྒྱུད་སྡེ་མཆོག་ཏུ་འདོད་པའི་བདེ་དགྱེས་ གསང་འདུས་དུས་འཁོར་སོགས་ལས་ཆེས་ལྷག་པའི་རྒྱུད་བརྩོམས་ཞེས་བསྐུལ་བ་ཡིན་ནམ། ཡང་ན་རྒྱལ་བོ་ཁྲི་སྲོང་ལྡེ་བཙན་གྱི་དུས་སུ་རྒྱའི་ཧྭ་ཤང་མ་ཧཱ་ཡ་ན་ཞེས་པ་འབྱུང་སྟེ། ཕར་ ཕྱིན་བཅུ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་སྤྱོད་རྣམ་པ་བཅུའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་ཅིང་། ས་ལམ་རིམ་གྱིས་བགྲ
【現代漢語翻譯】 因此，對於連居士戒都不持守的白衣在家弟子，讓他們受沙彌戒和比丘戒的儀式，以及違背律藏，這明顯是佛教的盜賊。 此外，在任何清凈的續部註釋和修法中，都沒有講到九乘次第的灌頂。 再者，持有明咒戒的持明者金剛阿阇黎，為金剛弟子宣說大乘密咒灌頂之理，在任何清凈的續部註釋和修法中，都沒有講到九乘次第的灌頂。按照你們的觀點，觀世音菩薩等三怙主以及八大成就者等眾多藏漢大學者和成就者，都將無法獲得圓滿的密咒灌頂。因為沒有證據表明他們獲得了像你們所傳授的九乘次第的灌頂。因為在任何清凈的經、續、註釋、口訣和修法中，連九乘次第這個名稱都沒有出現。此外，這九乘次第的分類，在詞句和意義上，與佛陀的教言和清凈的論典存在諸多矛盾。在寧瑪派著名的續部註釋和修法中也是如此。如此說來，在法王赤松德贊時期，堪布菩提薩埵曾對國王說：『您的國度里，佛教和苯教並存是不合適的，不如讓他們辯論，哪個教義更好就弘揚哪個。』於是進行了辯論，結果是堪布獲勝。據說除了唸誦『斯那格西』的僧人之外，所有的苯教都被摧毀了。苯教徒們將此作為核心，爲了損害釋迦牟尼佛的教法，將佛教歸納為三乘和四續部，從而損害了觀點、修習、行為和結果都清凈的教法。他們誹謗自詡為金剛持的咒師，慫恿他們編寫類似於佛教密宗的九乘次第，以及相應的灌頂和口訣等，或者慫恿他們創作比他們認為最殊勝的中觀、以及他們認為最殊勝的喜金剛、密集金剛、勝樂金剛、時輪金剛等續部更加殊勝的續部嗎？ 又或者，在赤松德贊國王時期，來了一位名叫漢和尚摩訶衍的人，他通過般若波羅蜜多等十種修行方式進行修持，並逐步證悟地道。
【English Translation】 Therefore, for white-clothed lay disciples who do not even hold the vows of a devotee, the ritual of ordaining them as novices and monks, and turning their backs on the Vinaya Pitaka, is clearly a thief of the Buddhist teachings. Furthermore, in any pure Tantra commentary and sadhana, there is no mention of performing the empowerment of the Nine Vehicles. Moreover, the Vidyadhara Vajra Acharya, who holds the vows of awareness-holders, explains the method of bestowing the empowerment of the Great Vehicle Secret Mantra to Vajra disciples. In any pure Tantra commentary and sadhana, there is no mention of performing the empowerment of the Nine Vehicles. According to your view, the Three Protectors such as Avalokiteśvara and the eighty-four Mahasiddhas, and many other Tibetan and Chinese scholars and accomplished masters, would not receive the complete Secret Mantra empowerment. This is because there is no evidence that they received the empowerment of the Nine Vehicles as you transmit it. Because in any pure Sutra, Tantra, commentary, oral instruction, and sadhana, even the name 'Nine Vehicles' does not appear. Furthermore, these classifications of the Nine Vehicles seem to have many contradictions in terms of words and meanings with the Buddha's teachings and pure treatises. This is also the case in the famous Nyingma Tantra commentaries and sadhanas. In this way, during the time of Dharma King Trisong Detsen, Khenpo Bodhisattva said to the king: 'It is not appropriate for the Buddhist and Bon teachings to coexist in your kingdom. It would be better to have them debate, and whichever teaching is better should be promoted.' So they debated, and the Khenpo won. It is said that all the Bon teachings were destroyed except for the monks who recited 'Snang-gshin'. The Bonpos took this as their core, and in order to harm the teachings of Shakyamuni Buddha, they summarized Buddhism into the Three Vehicles and Four Tantras, thereby harming the teachings that are pure in view, practice, conduct, and result. They slandered the mantra practitioners who claimed to be Vajradharas, and encouraged them to write the Nine Vehicles similar to the Buddhist Secret Mantra, and the corresponding empowerments and oral instructions, or encouraged them to compose Tantras that are more supreme than the Madhyamaka that they consider the most supreme, and the Hevajra, Guhyasamaja, Chakrasamvara, and Kalachakra Tantras that they consider the most supreme? Or, during the time of King Trisong Detsen, a Chinese Heshang named Mahayana came, who practiced through the ten practices such as the Ten Paramitas, and gradually realized the Bhumis and Paths.
ོད་ ནས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་ལམ་འདི་ལམ་རྣམ་དག་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྲིན་དཀར་ནག་ གིས་ཀྱང་ཉི་མ་སྒྲིབ་པ་ལྟར་སངས་རྒྱས་པ་ལ་གེགས་ཡིན། དེས་ན་ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་ལ་སོགས་ པའི་ཆོས་བྱ་མི་དགོས་གང་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པས་ཆོས་འདི་ལ་གནས་ན་ཉལ་ནས་སྡོད་པ་ གཅིག་འཚང་རྒྱ་སྟེ། འདི་ནི་ཁྱུང་ནམ་མཁའ་ནས་འབབ་པ་དང་འདྲ་བར་ཅིག་ཆར་དུ་འཇུག་ པའོ་ཞེས་ཟེར། དེའི་རྗེས་སུ་བཙུན་མོ་བློན་པོ་འབངས་ཕལ་ཆེ་བ་ཞུགས། མཁན་པོ་བྷོ་ཏི་ 3-243 ས་ཏྭའི་བཞེད་པ་ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་སོགས་དགེ་བའི་ཆོས་བསྒྲུབ་ཅིང་། ས་ལམ་རིམ་གྱིས་བགྲོད་ ནས་འཚང་རྒྱ་བའི་ལུགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་རྒྱལ་བློན་དང་ལོ་ཙཱ་བ་ཉུང་ཤས་གཅིག་ལས་ མ་བྱུང་སྟེ། རྒྱལ་བོས་མཁན་པོ་བྷོ་ཏི་ས་ཏྭའི་ཆོས་ལུགས་སྤྱོད་གསུང་ཡང་ཉན་དུ་མ་འདོད་ ཅིང་། ཅིག་ཆར་བ་རྣམས་ཀྱིས་རིམ་གྱིས་པ་ལ་རིལ་གསོད་པ་ཡིན་ཟེར། དེའི་སྐབས་སུ་རྒྱ་ གར་ནས་མཁས་མཆོག་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལ་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། རྒྱལ་བོའི་ཞལ་ནས་ཅིག་ཅར་བ་དང་ རིམ་གྱིས་པའི་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་མ་མཐུན་པ་འདི་ལ། རྒྱའི་མཁན་པོ་དང་ཁྱེད་གཉིས་རྩོད་ པ་གྱིས་ལ་གང་ཕམ་པ་དེས་རྒྱལ་བ་དེ་ལ་མེ་ཏོག་ཕུལ། གང་ཕམ་པ་དེའི་ངའི་ཡུལ་དུ་མ་ འདུག་ཅིང་དེའི་ཆོས་ལུགས་ཡང་ངའི་ཡུལ་དུ་སྤྱད་དུ་མེད་དོ་ཞེས་བཀས་བཅད། དེར་རྩོད་ པ་བྱས་པས་ཧྭ་ཤང་ཕམ་སྟེ་ཧྭ་ཤང་རྒྱ་ཡུལ་དུ་བརྫངས་ཁོའི་ཆོས་ལུགས་རྣམས་བསྣུབས་ ཏེ། རྒྱལ་བོའི་ཞལ་ནས་ཧྭ་ཤང་གི་ཆོས་ཅིག་ཆར་འཇུག་མཆི་བ་དེས་ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་ལ་སྐྱོན་ བཀལ་སེམས་ནི་བྱིང་། ཚོགས་ནི་མི་བསོགས་གཞན་གྱི་བློར་སྦྱོང་འཕྲོ་བཅད་པས་ཆོས་ཀྱང་ ནུབ་པར་གྱུར་བས་འཕྲོ་ཆོད་ལ་དེང་སླན་ཆད་ལྟ་བ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ལུགས་སུ་བཟུང་། སྤྱོད་པ་ ཕར་ཕྱིན་བཅུ་ལ་ཆོས་སྤྱོད་བཅུས་ཉམས་སུ་ལོངས། སྒོམ་པ་ཤེས་རབ་རྣམ་གསུམ་གྱིས་བློ་ སྦྱོངས་ལ་ཐབས་ཤེས་རབ་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བར་སྒོམས། ད་སླན་ཆད་ངའི་བོད་འབངས་རྗེ་བློན་ གང་གིས་ཀྱང་ཧྭ་ཤང་གི་ཆོས་ལུགས་སྤྱོད་པར་མི་དབང་ངོ་། །ངའི་བོད་ཁམས་འདི་མཐའ་ འཁོབ་ཏུ་གྱུར་བ་དང་། རིག་པ་བླུན་ཞིང་རང་དགའ་མང་སྟེ། ཆོས་བརྟགས་པར་དཀའ་ཞིང་ ཟབ་པར་གྱུར་བས་རྒྱ་གར་གྱི་མཁས་པ་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་རྒྱལ་པོས་སྤྱན་དྲངས་ཏེ། ལོ་ཙཱ་བ་ མཁས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དེ་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། །རྒྱལ་བོས་ཡོན་བདག་མ་བྱས་ལོ་ཙཱ་བ་ མཁས་པས་གཏན་ལ་མ་ཕབ་པའི་ཆོས་གང་ལ་ཡང་འཇུག་པར་མི་བྱ་བར་བཀའ་ནན་དྲག་ཏུ་ སྩལ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེ་ལ་ཧཱ་ཤང་གི་རྗེས་འཇུག་ཤིན་ཏུ་མང་བོ་རྣམས་ཀྱིས། རྡོ་རྗེ་འཛིན་ 3-244 པར་རློམ་པའི་སྔགས་པ་གྲགས་པ་ཅན་འགའ་ཞིག་ལ་ཁ་ལོག་བཅུག་སྟེ། ཕར་ཕྱིན་བཅུ་ སོགས་ལ་ཆོས་སྤྱོད་བཅུའི་སྒོ་ནས་སློབ་ཅིང་། ཞི་ལྷག་རིམ་ག
【現代漢語翻譯】 如果想通過這種方式獲得覺悟，這條道路並非純凈之道。正如烏雲遮蔽太陽一樣，它會阻礙覺悟。因此，不必進行包括十種行為在內的任何修行，心中什麼也不想，如果安住于這種法中，躺著也能成佛。這就像鵬鳥從天而降，一下子就進入狀態。』之後，妃嬪、大臣和大多數百姓都加入了他們。堪布（Khenpo，住持）菩提薩埵（Bodhisattva，菩薩）的觀點是，修行十種行為等善法，逐步經歷各個階段而獲得覺悟。追隨這種漸悟之道的，只有少數國王、大臣和譯師。即使國王命令修行堪布菩提薩埵的教法，他們也不願聽從。頓悟派說漸悟派是慢慢殺死獵物。當時，從印度迎請了大學者蓮花戒（Kamalaśīla）。國王說：『頓悟派和漸悟派的見解、禪修、行為和結果不一致，你們兩位（指漢地的禪師和蓮花戒）辯論，誰輸了就向勝者獻花。輸了的人不得留在我的國土，他的教法也不得在我的國土傳播。』於是他們開始辯論，結果漢地的和尚輸了，被送回漢地，他的教法也被廢止。國王說：『漢地和尚的頓悟之法，貶低十種行為，使心下沉，不積累功德，斷絕他人學習的機會，導致佛法衰落。』因此，要斷絕這種做法，從今以後，見解要遵循龍樹（Nāgārjuna）的宗義，行為要通過十種行為來實踐十度波羅蜜（Pāramitā，度，到彼岸），禪修要通過智慧的三種方式來訓練心，修習止觀雙運。從今以後，我的藏地臣民，無論國王還是大臣，都不得修行漢地和尚的教法。我的藏地地處邊陲，人民愚昧自大，難以辨別深奧的佛法，因此要迎請印度最著名的學者，由精通翻譯的譯師確定之後，才能修行。』國王嚴厲告誡說：『未經國王贊助，未經精通翻譯的譯師確定的教法，一概不得修行。』據說，當時很多漢地和尚的追隨者，唆使一些自詡為金剛持（Vajradhara，持金剛者）的著名密咒師，通過十種行為來教授十度波羅蜜等法，並逐漸引導他們進入止觀雙運的修行。
【English Translation】 If one wishes to attain enlightenment through this path, it is not a pure path. Just as dark clouds obscure the sun, it hinders enlightenment. Therefore, there is no need to engage in any practice, including the ten practices, and one should not think of anything in the mind. If one abides in this Dharma, one can attain Buddhahood even while lying down. This is like the Garuda descending from the sky, entering all at once.』 After that, the consorts, ministers, and most of the people joined them. Khenpo Bodhisattva's view was to practice virtuous deeds such as the ten practices, and to gradually progress through the stages to attain enlightenment. Only a few kings, ministers, and translators followed this gradual path. Even though the king ordered the practice of Khenpo Bodhisattva's teachings, they were unwilling to listen. The sudden school said that the gradual school was slowly killing the prey. At that time, the great scholar Kamalaśīla was invited from India. The king said, 『The views, meditation, conduct, and results of the sudden and gradual schools are inconsistent. You two (referring to the Chinese Chan master and Kamalaśīla) should debate, and whoever loses should offer flowers to the winner. The loser must not remain in my country, and his teachings must not be propagated in my country.』 So they debated, and the Chinese monk lost and was sent back to China, and his teachings were abolished. The king said, 『The sudden enlightenment of the Chinese monk disparages the ten practices, causes the mind to sink, does not accumulate merit, and cuts off the opportunity for others to learn, leading to the decline of the Dharma.』 Therefore, this practice must be stopped. From now on, the view must follow the tenets of Nāgārjuna, the conduct must be practiced through the ten practices of the ten Pāramitās, and meditation must train the mind through the three aspects of wisdom, cultivating the union of skillful means and wisdom. From now on, none of my Tibetan subjects, whether king or minister, may practice the teachings of the Chinese monk. My Tibet is a remote region, and the people are ignorant and arrogant, making it difficult to discern the profound Dharma. Therefore, the most famous scholars of India must be invited, and only after the teachings have been determined by skilled translators can they be practiced.』 The king sternly warned, 『Any teachings that have not been sponsored by the king and have not been determined by skilled translators must not be practiced.』 It is said that at that time, many followers of the Chinese monk incited some famous mantra practitioners who claimed to be Vajradharas to teach the ten Pāramitās and other teachings through the ten practices, and gradually guide them into the practice of the union of Śamatha and Vipaśyanā.
ཉིས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་སྒོ་ནས་ ས་ལམ་རིམ་གྱིས་བགྲོད་པའི་གྲུབ་མཐའ་སུན་དབྱུང་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་སྟོན་པའི་མདོ་རྒྱུད་ ཐེག་པ་དམའ་མོར་ཞོག་ལ། བྱ་རྩོལ་དང་བྲལ་བའི་སྤྱོད་ལམ་གྱིས་བྱར་མེད་ཀྱི་ངང་དུ་ཞོག དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཁྱུང་ནམ་མཁའ་ནས་བབས་པ་དང་འདྲ་བར་སྐད་ཅིག་གིས་སངས་རྒྱའོ་ཞེས་ དང་། ཡང་དེ་ལྟའི་ལམ་དེ་བསྒོམ་ཤིང་ངོ་འཕྲོད་ན་རྣལ་འབྱོར་བ་ཀུན་ཏུ་བཟང་བོར་སངས་ རྒྱས་ཟིན་ཡང་ཁྱུང་རྒོང་རྒྱས་བཅིངས་པ་ལྟར་ལུས་རྒྱས་བཅིངས་པར་ཟད་ཅེས་སྟོན་ལ། དེའི་ ལུགས་ཀྱི་རྒྱུད་དང་མན་ངག་སོགས་ཀྱིས་ལ་དར་བར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་བསྐུལ་བ་བཞིན་བྱས་ ཏེ། ལམ་རིམ་གྱིས་བར་སྟོན་པའི་མདོ་རྒྱུད་རྣམས་ཐེག་པ་དམའ་ཞིང་། བྱ་རྩོལ་དང་བྲལ་ བའི་སྤྱོད་ལམ་གྱིས་བྱར་མེད་ཀྱི་ངང་དུ་འཇོག་པར་སྟོན་པའི་རྒྱུད་དང་མན་ངག་རྒྱ་ཆེར་སྤེལ་ བ་མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་སྟེ། བདག་བདེ་ལེགས་སུ་འདོད་པ་དག་དེ་ལ་མ་ཞུགས་ན་འཐད་དོ། ། ཡང་ཁ་ཅིག་(ཕྱག་ཆེན་བ་འགའ་དང་དབུ་མ་པར་རློམ་བ་འགས་)མདོ་རྒྱུད་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྨི་ ལམ་ལྟ་བུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཞེས་ཡང་ཡང་བཤད་ཅིང་བསྟན་བཅོས་དུ་མར་ཡང་བཤད་ལ། ཁྱད་ པར་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། །རྨི་ལམ་སད་པའི་གནས་སྐབས་ལ། །དོན་བྱེད་པ་ལ་ ཁྱད་པར་མེད། །ཅེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། རྨི་ལམ་དང་སད་པའི་གནས་སྐབས་ལ་ཁྱད་ པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་སྨྲའོ། །འོ་ན་དགེ་སློང་ཞིག་གིས་རྨི་ལམ་དུ་ཞེ་ སྡང་དྲག་པོས་མི་བསད་པ་རྨིས་ན་ངས་བསད་དོ། །ལེགས་པར་སོད་དོ་ཞེས་དགའ་བ་ཆེན་པོ་ དང་བཅས་པ་རྨིས་པས་དགེ་སློང་གི་སྡོམ་པ་གཏོང་བར་འགྱུར་ཏེ། གཉིད་སད་པའི་གནས་ སྐབས་སུ་སྦྱོར་དངོས་རྗེས་གསུམ་ཚང་བས་མི་བསད་པས་དེ་གཏོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་ ཁས་བླངས་ཤིང་། རྟགས་མ་གྲུབ་ན་འདུལ་བ་ལུང་སོགས་ལྟ་བ་མ་འགྲུབ་ནའང་ལས་ཆོག་ 3-245 ཀློགས་ཤིག འདོད་མི་ནུས་ཏེ། འདུལ་བའི་མདོ་བསྟན་བཅོས་རྣམས་སུ་འདི་འདྲའི་རིགས་ ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་རྨི་ལམ་མ་གཏོགས་ཏེ། ཞེས་ཡང་ཡང་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་ཡང་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་དང་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་མེད་པར་འགྱུར། གཉིད་ལོག་མ་ལོག་གི་རྣམ་དབྱེའང་མེད་པར་འགྱུར་བ་ལས་དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །སློབ་ དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པས། གནོད་པ་མེད་པའི་དབང་བོ་དྲུག་རྣམས་ཀྱིས། །གཟུང་བ་གང་ ཡིན་འཇིག་རྟེན་གྱིས་རྟོགས་ཏེ། །འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལས་བདེན་ཡིན་ལྷག་མ་ནི། །འཇིག་རྟེན་ ཉིད་ལ་ལོག་པར་རྣམ་པར་བཞག །ཅེས་དང་། དབུ་མ་བདེན་གཉིས་ལས། སྣང་དུ་འདྲ་ཡང་ དོན་བྱེད་དག །ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་མི་ནུས་ཕྱིར། །ཡང་དག་ཡང་དག་མ་ཡིན་པའི། །ཀུན་ རྫོབ་ཀྱི་ནི་དབྱེ་བ་བྱས། །ཞེས་སོགས་མང་ངོ་། །ཡང་རྨི་ལམ་དུ་ཞེ་སྡ
【現代漢語翻譯】 爲了駁斥通過雙運瑜伽逐步經歷道次第的宗義，他們將如此宣說的經續置於小乘，並通過遠離行為努力的行持，置於無為的狀態。 如此一來，他們宣稱如同鵬鳥從天而降一般，瞬間成佛。並且，如果認識到那樣的道路，瑜伽士就已經成佛為普賢王如來，只不過像鵬鳥被蛋殼束縛一樣，身體被束縛而已。他們勸導說，要弘揚那樣的宗義的續和訣竅等。他們就像被勸導的那樣，將逐步宣說道次第的經續視為小乘，並廣泛傳播宣揚通過遠離行為努力的行持，置於無為狀態的續和訣竅。難道不是這樣嗎？我認為，想要獲得安樂的人，不參與其中才是合適的。 此外，有些人（一些大手印派和自詡為中觀派的人）反覆宣說經續中所有法都如夢如幻，並在許多論著中也這樣宣說。特別是《入菩提心釋》中說：『夢醒之時，行事無差別。』因此，他們斷言夢境和醒來時沒有任何差別。那麼，如果一個比丘在夢中因極度嗔恨而殺人，夢到我殺了人，殺得好啊，並因此感到非常高興，那麼他就會失去比丘戒。因為在醒來時，殺人具備加行、正行、後行三個條件，所以他會因此失去戒律。如果承認這種普遍性，並且不能成立這種標誌，那麼就應該閱讀《律藏》。如果不能成立，也應該閱讀儀軌。這是不可能的，因為在《律藏》的經和論中，反覆說到所有這些情況，除了夢境之外。 此外，真實世俗和虛假世俗的差別也會消失，睡著和沒睡著的差別也會消失，但事實並非如此。陳那論師說：『無損六根所取境，世間共許即為真，餘者於世成虛妄，世間立為顛倒想。』《中觀二諦論》中說：『雖現似相同，然以能作與不能，立為真實非真實，世俗二者之差別。』等等，還有很多。此外，在夢中生起嗔恨心……
【English Translation】 In order to refute the tenet of gradually traversing the stages of the path through the yoga of union, they place the sutras and tantras that teach in this way in the Lesser Vehicle, and through conduct that is free from action and effort, they place it in a state of non-doing. In this way, they proclaim that one attains Buddhahood in an instant, like a garuda descending from the sky. Furthermore, if one recognizes such a path, the yogi has already attained Buddhahood as Samantabhadra, but is merely bound by the body, like a garuda bound by its eggshell. They exhort to propagate the tantras and instructions of such a system. As they are urged, they regard the sutras and tantras that teach the stages of the path as inferior, and widely spread the tantras and instructions that teach to place it in a state of non-doing through conduct free from action and effort. Is it not so? I think it is appropriate for those who desire well-being not to engage in it. Furthermore, some (some Mahamudra practitioners and those who claim to be Madhyamikas) repeatedly say in the sutras and tantras that all phenomena are like dreams and illusions, and they also say so in many treatises. In particular, in the Bodhicittavivarana, it says: 'In the state of awakening from a dream, there is no difference in activity.' Therefore, they assert that there is absolutely no difference between the state of dreaming and being awake. Then, if a monk dreams of killing someone with intense hatred in a dream, and dreams of 'I killed him, I killed him well,' and is very happy about it, then he will lose his monastic vows. Because in the state of being awake, killing someone has all three conditions of preparation, the actual act, and the aftermath, so he will lose his vows. If you accept this pervasiveness, and if the sign is not established, then you should read the Vinaya. If it is not established, you should also read the ritual. This is not possible, because in the sutras and treatises of the Vinaya, it is repeatedly said that all such cases are exceptions, except for dreams. Furthermore, the distinction between valid conventional truth and false conventional truth will disappear, and the distinction between being asleep and not being asleep will also disappear, but this is not the case. Acharya Chandrakirti said: 'Whatever is perceived by the six unimpaired senses is understood by the world as true; what is additional to the world is established as false in the world.' In the Madhyamakadvayasatya, it says: 'Although they appear similar, the distinction between valid and invalid conventional truth is made because of the ability to function and the inability to function.' And so on, there are many. Furthermore, in a dream, hatred arises...
ང་དྲག་པོ་སོགས་ཀྱིས་ ཕའམ་མ་བསད་ཅིང་། བསད་རྗེས་དགའ་བ་ཆེན་པོ་དང་བཅས་པ་རྨིས་པས་ཕ་མ་བསད་ པའི་མཚམས་མེད་ཀྱི་ལས་བྱས་པར་འགྱུར་ཏེ། གཉིད་སད་པའི་གནས་སྐབས་སུ་དེ་ལྟར་ བྱས་པ་དེར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་ལ། འདོད་མི་ནུས་ཤིང་། རྟགས་མ་ གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་བསད་ལ་སོགས། །སེམས་མེད་ ཕྱིར་ན་སྡིག་མེད་དོ། །སྒྱུ་མའི་སེམས་དང་ལྡན་པ་ལ། །བསོད་ནམས་དང་ནི་སྡིག་པ་འབྱུང་། ། ཞེས་ཏེ། སྒྱུ་ལ་མཁན་གྱིས་སྤྲུལ་བའི་སྒྱུ་མའི་མི་དང་། རྨི་ལམ་གྱི་མི་སོགས་སེམས་མེད་ ཡིན་པས་དེ་བསད་ཡང་མི་བསད་པའི་དངོས་གཞིའི་སྡིག་པ་མི་འབྱུང་། དོན་དམ་པར་བདེན་ མེད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སེམས་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ཡོད་ཀྱིས་མི་སོགས་ལ་ཕན་པ་དང་གནོད་པ་ བྱས་ན། རིམ་པ་བཞིན་བསོད་ནམས་དང་སྡིག་པ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །ལུང་གཞན་ ཡང་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ་སླའོ། །གཞན་ཡང་ཐ་མལ་བའི་རྨི་ལམ་དང་སད་དུས་ལས་བྱས་པའི་ འབྲས་བུ་ཡང་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྨི་ལམ་དང་སད་དུས་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ 3-246 རོ། །འདོད་ན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས། རྨི་ལམ་སེམས་ནི་གཉིད་ཀྱིས་ཉམས། །དེས་ན་འབྲས་བུ་ འདྲ་མ་ཡིན། །ཞེས་དང་འགལ་ལོ། ། ཡང་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རྣམ་དབྱེའང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྨི་ལམ་ དང་སད་དུས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འདོད་དེ། འཁོར་འདས་ དབྱེར་མེད་མཉམ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཇི་སྐད་དུ་ཡང་ཡུམ་གྱི་མདོ་ལ་སོགས་པར། སྲིད་ཞི་ལ་ སོགས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། བརྟག་གཉིས་ལས། འདི་ ཉིད་འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། །འདི་ཉིད་མྱ་ངན་འདས་པ་ཡིན། །འཁོར་བ་སྤངས་ནས་གཞན་དུ་ ནི། །མྱ་ངན་འདས་པ་རྟོགས་མི་འགྱུར། །ཞེས་དང་། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་བར། སྲིད་པ་དང་ནི་མྱ་ ངན་འདས། །གཉིས་པོ་འདི་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །སྲིད་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཉིད། །མྱ་ངན་འདས་ ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད། །ཅེས་སོགས་བཤད་དོ་ཞེ་ན། འཁོར་འདས་མཉམ་ཉིད་དབྱེར་མེད་ཅེས་ པ། འཁོར་འདས་ཁྱད་མེད་ཀྱི་དོན་དུ་འདོད་ན་ནི་ཤིན་ཏུ་འཁྲུལ་ཏེ། སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་ པའི་འཕགས་པ་རྣམས་ལས་ཉོན་གྱི་དབང་གིས་སྐྱེ་བ་དང་འཆི་བ་རྒྱུད་མར་ལེན་དགོས་ པར་འགྱུར། ངན་སོང་གསུམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པོས་ཡོངས་སུ་གདུང་བར་ཡང་འགྱུར་ བ་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་མ་ཡོད་པར་ཤེས་པར་བྱ་ཞིང་། ཐར་བ་དོན་གཉེར་གྱི་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ འཁོར་བ་ལས་ཐར་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་འབད་པ་བྱེད་པའང་དོན་མེད་པར་འགྱུར། ཐར་ ལམ་ལ་འབད་པ་འཐད་པ་བཞིན་ཏུ་འཁོར་བའི་ཐབས་ལའང་འབད་ལ་འཐད་པར་འགྱུར། དཀོན་མཆོག་གསུམ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་མགོན་སྐྱབས་ཡིན་པ་བཞིན་དུ། ངན
【現代漢語翻譯】 如果有人夢見自己用暴力等手段殺害了父母，並且在殺害後感到非常高興，那麼這就相當於犯下了殺父殺母的無間罪，因為醒來時所發生的事情也會如此發生。 如果承認這種說法，那是不合理的，而且論證也不成立。正如《入菩薩行論》中所說：『殺害幻化之人等，因其無心故無罪。對於具有幻化之心的人，則會產生功德和罪惡。』 意思是說，魔術師變出的幻化之人，以及夢中的人等，因為沒有心識，所以即使殺害了他們，也不會產生殺人的實際罪業。如果對具有如幻之心的人，做了利益或損害的事情，那麼就會分別產生功德和罪惡。 其他的經文也應該瞭解，這很容易理解。此外，普通人做的夢和醒來時所做的事情，其結果也會沒有差別，因為夢境和清醒時沒有差別。 如果承認這種說法，那麼就與世親的觀點相矛盾，他說：『夢中的心識被睡眠所擾亂，因此結果不會相同。』 此外，輪迴（འཁོར་བ，梵文：saṃsāra，輪迴，漢語字面意思）和涅槃（མྱ་ངན་ལས་འདས，梵文：nirvāṇa，梵文羅馬擬音：nirvana，漢語字面意思）的區別也會消失，因為夢境和清醒時的狀態沒有差別。 如果有人認為：輪迴和涅槃沒有區別，是平等一味的，正如《般若經》等經典中所說：『輪迴和寂滅等一切法都是平等的。』 《二諦論》中也說：『此即名為輪迴，此即名為涅槃。捨棄輪迴之外，無法證得涅槃。』 《六十正理論》中說：『有生與涅槃，此二皆非有，了知有生者，是說為涅槃。』等等。 如果有人這樣說，那麼認為輪迴和涅槃是平等一味、沒有區別，如果認為輪迴和涅槃沒有差別，那就大錯特錯了，因為這樣一來，像佛陀等聖者，也會因為煩惱的驅使而不斷地經歷生死輪迴，也會遭受三惡道的劇烈痛苦等諸多過失。 要知道，那些尋求解脫的人，爲了從輪迴中解脫而努力也就變得毫無意義。正如努力尋求解脫之道是合理的一樣，努力尋求輪迴之法也是合理的。 正如三寶是眾生的怙主和救護者一樣，惡
【English Translation】 If someone dreams of killing their parents with violence, etc., and feels great joy after killing them, it is equivalent to committing the unpardonable sin of patricide or matricide, because what happens in the dream state will also happen upon waking. If this is admitted, it is unreasonable, and the argument is not established. As it says in 'Bodhicharyavatara': 'Killing a magical being, etc., is without sin because it is without mind. For those with a magical mind, merit and sin arise.' This means that a magical person conjured by a magician, and people in dreams, etc., are without mind, so even if they are killed, the actual sin of killing a person does not arise. If one benefits or harms beings with a mind like an illusion, then merit and sin will arise respectively. Other scriptures should also be understood, which is easy to understand. Furthermore, the results of actions done in ordinary dreams and while awake will also be no different, because there is no difference between dreams and being awake. If this is admitted, it contradicts Vasubandhu, who said: 'The mind in a dream is disturbed by sleep, therefore the results are not the same.' Furthermore, the distinction between samsara (འཁོར་བ，saṃsāra, cycle of existence) and nirvana (མྱ་ངན་ལས་འདས，nirvāṇa, cessation) will also disappear, because there is no difference between the state of dreaming and being awake. If someone argues that samsara and nirvana are without distinction and are of equal taste, as it is said in the 'Prajnaparamita Sutra' and other scriptures: 'All dharmas, such as samsara and peace, are of equal nature.' The 'Two Truths' also says: 'This is called samsara, this is called nirvana. Apart from abandoning samsara, nirvana cannot be realized.' The 'Sixty Stanzas of Reasoning' says: 'Existence and nirvana, these two do not exist. The very understanding of existence is called nirvana.' etc. If someone says this, then to think that samsara and nirvana are of equal taste and without distinction, if one thinks that samsara and nirvana are without difference, then that is a great mistake, because then even noble beings like the Buddhas would have to continuously take birth and die under the power of afflictions, and would also be tormented by the intense suffering of the three lower realms, etc., and there would be many faults. Know that the efforts of those who seek liberation to free themselves from samsara would also become meaningless. Just as it is reasonable to strive for the path of liberation, it would also be reasonable to strive for the means of samsara. Just as the Three Jewels are the protectors and refuge of sentient beings, evil
་སོང་གསུམ་ པོ་ཡང་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་མགོན་སྐྱབས་དང་དཔུང་གཉེན་སོགས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར། དེ་བཞིན་དུ་སྤངས་བྱ་དང་གཉེས་པོ། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ། ཟག་བཅས་དང་ཟག་མེད་ སོགས་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་མཐའ་ཡས་པ་ཡོད་པས་ 3-247 ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་འཁོར་འདས་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་འདི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་དང་ཇི་བཞིན་ མ་ཡིན་པའི་སྒོ་ནས་ཚུལ་དུ་མ་གསུངས་ཏེ། དཔལ་འཕྲེང་གི་མདོར། ཤ་རིའི་བུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ ཉིད་ཉོན་མོངས་པའི་སྤུབས་བྱེ་བ་མཐའ་ཡས་པས་བཏུམས་པའི་འཁོར་བའི་རྒྱུན་གྱིས་ཁྱེར་ བ། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པའི་འཁོར་བའི་འགྲོ་བར་འཆི་བ་དང་སྐྱེ་བ་དག་ཏུ་འཁོར་བ་ནི་ སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཞེས་བརྗོད་དེ་ཞེས་དང་། བརྟག་གཉིས་ལས། འདི་{ཉིད}འཁོར་བ་ ཞེས་བྱ་སྟེ། །ཞེས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་སམ་དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་འཁོར་བ་ཞེས་པའི་ ཐ་སྙད་མཛད། དེ་བཞིན་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་པའང་གཞན་ནོ། ། རྒྱུན་ཆད་པའི་དམན་པའི་མྱ་ངན་འདས་ལའང་ཐ་སྙད་མཛད་པ་ཡོད་མོད། དེ་ལྟར་ གསུངས་པའི་ཚུལ་དེ་གཉིས་ཀྱང་དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་གྱི་དེའི་དོན་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་མི་ བཟུང་སྟེ། དང་པོའི་དགོངས་གཞི་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་འཇུག་པ་ལ་དགོངས་ཤིང་དེ་ལ་འཁོར་ {བ}ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་འདོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། སྤྱིར་འཁོར་བ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་སྐྱེ་ འཆིའི་རྒྱུན་གྱིས་འཇུག་པ་ལ་བཤད་པས་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་འཇུག་པར་འདྲ་བའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་ སྒོ་ནས་བརྗོད། དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་འཁོར་བ་མཚན་ཉིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འདུས་བྱས་མ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པའི་དགོངས་གཞི་རེ་ཞིག་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པོ་ཞི་བ་ཙམ་ ལ་དགོངས། དགོས་པ་འཁོར་བ་ཉིད་ལ་དགའ་ཞིང་ཞེན་པའི་སྐྱེས་བུ་རྣམས་དྲངས་པའི་ ཕྱིར་རེ་ཞིག་ངལ་གསོ་བའི་ཆེད་ཡིན་ནོ། །དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་མཐར་ཐུག་གི་མྱང་འདས་མ་ ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་བླར། ཇི་སྲིད་སངས་རྒྱས་མ་ཐོབ་པར། །མྱ་ངན་འདས་པ་མི་འཐོབ་སྟེ། །ཞེས་ སོགས་བཤད་པས་སོ། །དོན་དེ་རྣམས་ཚིག་གསལ་འཇུག་དང་དབུ་མ་སྣང་བ་ལ་སོགས་པར་ རྒྱས་པར་གསུངས་ཏེ་མང་དོགས་པས་མ་བྲིས་སོ། ། དེས་ན་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་འབྱུང་གི་དབང་གིས་སྡུག་བསྔལ་ 3-248 རྒྱུད་མར་འཇུག་པ་ནི་འཁོར་བ་ཞེས་པའི་དོན་གྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་ཞིང་། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ ཡང་འཁོར་བ་ཙམ་དུ་རུང་སྟེ། ཉན་ཐོས་སྡེ་བའི་མདོར། འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་པའི་ཕུང་བོ་ཞེས་ གསུངས་པའི་དོན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལ་དགོངས་ཞེས་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་གསུངས་ སོ། །དེ་ཡང་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དེ་ས་བདུན་པ་མན་ཆད་ཟག་པས་བཅིངས་པས་ཟག་ བཅས་དང་། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་དང་། དག་པ་ས་གསུམ་གྱི་སྐབས་སུ་ཉོན་མོངས་པའི་ བ
【現代漢語翻譯】 如果這樣，那麼三界（指欲界、色界、無色界）也將變成眾生的保護者和朋友等。 同樣，應斷除之物和對治品，快樂和痛苦，有漏和無漏等，都將沒有差別，會有無盡的過失，要知道。 因此，關於『輪迴』和『涅槃』這兩個詞，已經從字面意義和非字面意義兩個方面，以多種方式進行了闡述。如《寶鬘經》中說：『舍利子，法身被無量煩惱的苞片所覆蓋，被輪迴的延續所攜帶，在無始無終的輪迴中，于生死中流轉，這被稱為眾生界。』《二觀察續》中說：『此即名為輪迴。』因此，將眾生界或有垢染的真如稱為輪迴。 同樣，涅槃也是如此。雖然也有將斷滅相續的低劣涅槃稱為涅槃的情況，但這樣說的兩種方式都是有密意的，不能按字面意思理解。第一種情況，是指相續不斷地存在，之所以稱之為『輪迴』，是因為通常『輪迴』一詞指的是生死相續，與相續不斷地存在相似。但實際上，它不是真正的輪迴，因為它不是有為法。 第二種情況，是指暫時平息輪迴的劇烈痛苦。這樣做的目的是爲了引導那些喜歡並執著于輪迴的人，讓他們暫時得到休息。但實際上，它不是究竟的涅槃。《入楞伽經》中說：『乃至未得佛，不得般涅槃。』等等。這些道理在《明句論》、《入中論光明釋》等中有詳細闡述，因內容繁多，故不贅述。 因此，由於有漏的業和煩惱的集起，痛苦不斷產生，這是『輪迴』一詞的主要含義。阿賴耶識也可以說是輪迴，因為在聲聞部派的經典中說：『輪迴存在期間的蘊』，聖者無著說，這句話指的是阿賴耶識。這是因為阿賴耶識在七地以下被有漏所束縛，所以是有漏的；而在聲聞、緣覺阿羅漢和清凈的三地菩薩的境界中，煩惱的…
【English Translation】 If so, the three realms (desire realm, form realm, and formless realm) would also become the protectors and friends of sentient beings, and so on. Similarly, what should be abandoned and the antidotes, happiness and suffering, contaminated and uncontaminated, etc., would be no different, and there would be endless faults. This should be known. Therefore, the terms 'samsara' and 'nirvana' have been explained in various ways, both literally and non-literally. As it is said in the Ratnavali Sutra: 'Shariputra, the Dharmakaya is covered by countless petals of afflictions, carried by the continuum of samsara, revolving in birth and death in the beginningless and endless samsara, which is called the realm of sentient beings.' The Two Analyses Tantra says: 'This is called samsara.' Therefore, the realm of sentient beings or the Suchness with defilements is called samsara. Similarly, nirvana is also different. Although there are cases where the inferior nirvana of 끊어진相續 is called nirvana, these two ways of speaking are intentional and should not be taken literally. The first case refers to continuous existence, and the reason for calling it 'samsara' is that the term 'samsara' generally refers to the continuous cycle of birth and death, which is similar to continuous existence. But in reality, it is not a true samsara because it is not a conditioned phenomenon. The second case refers to the temporary cessation of the intense suffering of samsara. The purpose of this is to guide those who like and cling to samsara, allowing them to rest temporarily. But in reality, it is not the ultimate nirvana. The Lankavatara Sutra says: 'Until Buddhahood is attained, nirvana is not attained.' And so on. These reasons are explained in detail in the Clear Words Commentary, Illumination of the Middle Way, etc., but I will not elaborate due to the abundance of content. Therefore, the continuous arising of suffering due to contaminated karma and the accumulation of afflictions is the main meaning of the term 'samsara'. The Alaya consciousness can also be said to be samsara, because in the sutras of the Sravaka school it is said: 'The aggregates during the existence of samsara,' and the noble Asanga said that this refers to the Alaya consciousness. This is because the Alaya consciousness is bound by contamination below the seventh ground, so it is contaminated; while in the realm of Sravakas, Pratyekabuddhas, Arhats, and the pure three grounds of Bodhisattvas, the afflictions of...
ག་ཆགས་ཀྱི་དྲི་ང་བ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་ཞེས་དཔལ་འཕྲེང་གི་མདོར་གསུངས་པས། དེ་ རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་དྲི་མའི་དྲི་ང་ བས་བཅིངས་པས་ཟག་བཅས་ཡིན་གྱི། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཟག་མེད་མི་སྲིད་པས་དེ་ཡོད་ པར་བཞེད་(བུ་སྟོན་སོགས་)པའང་ལུང་ཅུང་མི་མཐུན་ནོ། །མྱང་འདས་མཐར་ཐུག་པ་མི་གནས་ པའི་མྱང་འདས་དེ། འཁོར་བ་རྟག་པའི་མཐའ་མྱང་འདས་ཆད་པའི་མཐར་མ་ལྟུང་བའི་དོན་ དམ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། །དེ་ལྟར་ན་འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་སྲིད་ཞི་མཉམ་ཉིད་ཞེས་པ་འཁོར་ འདས་ཐམས་ཅད་གདོད་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་དབེན་པའི་དངོས་པོ་མེད་པའམ། བདེན་ པའི་སྐྱེ་འགག་མེད་པར་དབྱེར་མེད་པས་ཏེ་ཁྱད་མེད་པའམ་དེར་མཉམ་པ་ཉིད་ཡིན་པ་དང་། འཁོར་བ་འདིའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཆད་པའི་མྱང་འདས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དབྱེར་མེད་ཡིན་པ་ དང་། སྐབས་ལ་ལར་འཁོར་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀ་རང་གི་ངོ་བོ་གློ་བུར་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ གདོད་ནས་རྣམ་པར་གནས་པའི་ཕྱིར། འཁོར་འདས་ཀྱི་མཐར་མ་ལྟུང་བའི་མྱང་འདས་ཡིན་ པ་མ་དགོངས་ནས་འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་དང་སྲིད་ཞི་མཉམ་ཉིད་ཅེས་གསུངས་པ་ཡིན་ ནོ། །དོན་དེ་རྣམས་ཀྱང་ཚིག་གསལ་འཇུག་དབུ་མ་སྣང་བ་སོགས་སུ་རྒྱས་པར་གསུངས་པར་ བལྟའོ། །དེའི་ཕྱིར་མདོ་རྒྱུད་བསྟན་བཅོས་ལས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་ པར་གསུངས་པའི་དོན་ཡང་། གནས་ལུགས་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་བརྟགས་ན་བདེན་པའི་ 3-249 དངོས་པོ་མེད་པ་སྟེ་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་སོགས་བཞིན་ཞེས་སྟོན་པ་ཡིན་ལ། ཁྱད་པར་འཕགས་པ་ ཀླུའི་ལུང་། རྨི་ལམ་སད་པའི་གནས་སྐབས་ལ། །དོན་བྱེད་པ་ལ་ཁྱད་པར་མེད། །ཅེས་པ་ནི། དངོས་སྨྲས་ནང་ནས་ཕྱི་རོལ་དོན་སྨྲ་ཕྱི་དོན་བདེན་པ་འདོད་པ་དགག་པའི་གཞུང་དུ་སྣང་སྟེ་ དེ་ཉིད་བལྟས་པས་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་བརྟག་གཉིས་ཀྱི་ལུང་དུ། འདི་ཉིད་འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། །ཞེས་སོགས་ནས། རྨོངས་མེད་འཁོར་བ་དག་པས་ནི། །འཁོར་བ་མྱ་ངན་འདས་པར་འགྱུར། །ཞེས་པའི་བར་ གྱི་དགོངས་དོན་འཁོར་བ་འདི་ཉིད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མཆོག་ཡིན་པར་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ གྱི། སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་གདོད་ནས་དྲི་མས་མ་གོས་ པ་གཅིག་ཡིན་ཡང་། ཁོ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་ཡོད་པའི་རྟེན་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་རྒྱུད་ལ་ཡང་ཡོད་ མ་ཐག་པའི་བདག་གཉིས་སུ་འཛིན་པ་སོགས་ཀྱི་མ་རིག་པ་བྱུང་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྨོངས་པར་ གྱུར་བས། རྟེན་སེམས་ཅན་གྱི་རྣམ་ཤེས་འཁོར་བར་འཁོར་ཞིང་རྣམ་པར་དག་པའི་ལམ་ བསྒོམ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་མ་རིག་པ་འགགས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་མངོན་དུ་གྱུར་བས་མྱང་འདས་ མཆོག་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། རྨོངས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་འཁོར་བ་དང་། །རྨོངས་མེད་འཁོར་བ་དག་ པ་སྟ
【現代漢語翻譯】 དཔལ་འཕྲེང་གི་མདོར་ 'ག་ཆགས་ཀྱི་དྲི་ང་བ་ཐམས་ཅད་དང་ལྡན་' ཞེས་གསུངས་པས། (According to the Dpal 'phreng gi mdo, 'it is endowed with all the foul odors of defilement.) Because of this statement, the alaya-vijnana (ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་，the basis of all consciousness) of their continuum is also bound by the foul odors of the stains of affliction, and is therefore contaminated. Since it is impossible for the alaya-vijnana to be uncontaminated, the assertion that it exists (by Bu-ston, etc.) is somewhat inconsistent with the scriptures. The ultimate nirvana (མྱང་འདས་) is the non-abiding nirvana (མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་), which is the dharmakaya (ཆོས་ཀྱི་སྐུ) of ultimate truth, not falling into the extreme of eternal samsara (འཁོར་བ་) or the extreme of annihilationist nirvana (ཆད་པའི་མྱང་འདས་). Thus, 'samsara and nirvana are undifferentiated, existence and peace are equal' means that all samsara and nirvana are primordially empty of inherent existence, or that they are undifferentiated because there is no true arising or ceasing, and thus are without distinction or equal in that state. It also means that the suchness (དེ་བཞིན་ཉིད་) of this samsara and the suchness of annihilationist nirvana are undifferentiated. In some cases, the suchness of samsara is primordially pure by nature, with all adventitious stains completely removed. Therefore, 'samsara and nirvana are undifferentiated, existence and peace are equal' is spoken without intending the nirvana that does not fall into the extremes of samsara and nirvana. These meanings are explained in detail in works such as Tsig gsal 'jug dbu ma snang ba (Clear Words Entering the Middle Way) and others, which should be consulted. Therefore, the meaning of the statements in the sutras, tantras, and treatises that all phenomena are like dreams, etc., is that when examined by reasoning that investigates the nature of reality, they are without true existence, like dreams, illusions, etc. In particular, the statement of the noble Nagarjuna (ཀླུའི་ལུང་): 'In the state of awakening from a dream, there is no difference in accomplishing purposes,' appears to be a refutation of those who, among the realists, assert the truth of external objects. Understanding this will become clear by examining it. Furthermore, in the words of the Twofold Investigation (brtag gnyis): 'This itself is called samsara,' and so on, up to 'By the purity of samsara without delusion, samsara becomes nirvana,' the intended meaning is not that this samsara itself is shown to be the supreme nirvana. Rather, it means that although the nature of sentient beings' minds, or suchness, is primordially unstained, due to the power of ignorance (མ་རིག་པ་) such as grasping at the two selves (བདག་གཉིས་) that immediately exist in the dependent mind-stream of sentient beings, they become deluded. Therefore, the dependent consciousness of sentient beings wanders in samsara. By the power of cultivating the path of complete purification, ignorance ceases, and the five wisdoms (ཡེ་ཤེས་ལྔ་) are manifested, thereby attaining supreme nirvana. Thus, by the power of delusion, there is samsara, and by the purity of samsara without delusion...
【English Translation】 According to the Dpal 'phreng gi mdo, 'it is endowed with all the foul odors of defilement.' Because of this statement, the alaya-vijnana of their continuum is also bound by the foul odors of the stains of affliction, and is therefore contaminated. Since it is impossible for the alaya-vijnana to be uncontaminated, the assertion that it exists (by Bu-ston, etc.) is somewhat inconsistent with the scriptures. The ultimate nirvana is the non-abiding nirvana, which is the dharmakaya of ultimate truth, not falling into the extreme of eternal samsara or the extreme of annihilationist nirvana. Thus, 'samsara and nirvana are undifferentiated, existence and peace are equal' means that all samsara and nirvana are primordially empty of inherent existence, or that they are undifferentiated because there is no true arising or ceasing, and thus are without distinction or equal in that state. It also means that the suchness of this samsara and the suchness of annihilationist nirvana are undifferentiated. In some cases, the suchness of samsara is primordially pure by nature, with all adventitious stains completely removed. Therefore, 'samsara and nirvana are undifferentiated, existence and peace are equal' is spoken without intending the nirvana that does not fall into the extremes of samsara and nirvana. These meanings are explained in detail in works such as Tsig gsal 'jug dbu ma snang ba and others, which should be consulted. Therefore, the meaning of the statements in the sutras, tantras, and treatises that all phenomena are like dreams, etc., is that when examined by reasoning that investigates the nature of reality, they are without true existence, like dreams, illusions, etc. In particular, the statement of the noble Nagarjuna: 'In the state of awakening from a dream, there is no difference in accomplishing purposes,' appears to be a refutation of those who, among the realists, assert the truth of external objects. Understanding this will become clear by examining it. Furthermore, in the words of the Twofold Investigation: 'This itself is called samsara,' and so on, up to 'By the purity of samsara without delusion, samsara becomes nirvana,' the intended meaning is not that this samsara itself is shown to be the supreme nirvana. Rather, it means that although the nature of sentient beings' minds, or suchness, is primordially unstained, due to the power of ignorance such as grasping at the two selves that immediately exist in the dependent mind-stream of sentient beings, they become deluded. Therefore, the dependent consciousness of sentient beings wanders in samsara. By the power of cultivating the path of complete purification, ignorance ceases, and the five wisdoms are manifested, thereby attaining supreme nirvana. Thus, by the power of delusion, there is samsara, and by the purity of samsara without delusion...
ེ། །མྱང་འདས་མཆོག་ཏུ་འགྱུར་བས་ནི། །རིམ་པ་བཞིན་དུ་འཁོར་བ་དང་། །མྱ་ངན་ལས་ {ནི}འདས་པར་འགྱུར། །ཞེས་པའམ། མ་རིག་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དགོངས་ནས་མ་རིག་ པ་ནི་བྱང་ཆུབ་པོ་ཞེས་པ་ལྟར། འཁོར་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དགོངས་ནས་འཁོར་བ་མྱ་ངན་ ལས་འདས་པར་འགྱུར་ཞེས་གསུངས་པའོ། །ཡང་། སྲིད་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཉིད། །མྱ་ངན་ འདས་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད། །ཞེས་པ་ལ་སྲིད་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཞེས་པའི་དོན་སྲིད་པ་རང་ བཞིན་གྱིས་བདེན་པའི་སྐྱེ་བ་མེད་པར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཚུལ་གྱིས་མངོན་སུམ་གྱིས་ཤེས་ པ་སྟེ། དེ་ལ་རབ་ཀྱི་བསྒོམ་པ་གོམས་པ་མཐར་ཐུག་པའི་སྐྱེས་བུ་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་ 3-250 འཐོབ་ཅེས་དགོངས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་འགྲེལ་བར་སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པས། སྲིད་པ་དེ་ ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཉིད་གང་ ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་ཞི་བའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས། ཐ་སྙད་ཀྱི་བདེན་པ་དང་ སྦྱར་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་རྣམ་པར་བཞག་ཅེས་བཤད་དོ། །སྲིད་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་ པའི་འདུས་བྱས་ཀྱི་བློ་དེ་ཉིད་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་མཚན་ཉིད་པར་མི་བཟུང་སྟེ། དེ་ འདྲའི་བློ་དེ་འདུས་བྱས་ཡིན་ཞིང་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་མཚན་ཉིད་པ་དེ་འདུས་མ་བྱས་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་འདི་རྒྱ་ཆེར་གཏན་ལ་དབབ་དགོས་པ་ཡིན་ནའང་མང་དོགས་ པས་མ་བྲིས་སོ། །མདོར་བསྡུས་པ་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་བཤད་དང་གྲུབ་མཐའ་རྣམ་ འབྱེད་དུ་བཀོད་ཡོད་པས་བལྟ་བར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་འཁོར་བ་འདི་རྟོགས་མ་རྟོགས་ཀྱི་འཁོར་ འདས་སུ་འཇོག་གོ་ཞེ་ན། སྣང་བ་འདི་རྟོགས་ན་ཆོས་སྐུ་མ་རྟོགས་ན་འཁོར་བ་ཞེས་འདོད་ པ་བཀག་པ་ལྟར་དགག་པ་འདིར་ཡང་བརྗོད་དོ། །འདི་རྣམས་ཀྱི་རྩོད་ལན་ལུང་དོན་དང་ བཅས་པ་རྒྱས་པར། ཆོས་རྗེ་ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོ་ལ་ཤངས་ཀྱི་བླ་མར་འབའ་ར་བས་ཞུས་པའི་ དྲིས་ལན་ཁོ་བོའི་བཀོད་ཡོད་པས་དེར་བལྟ་བར་བྱའོ། ། ༈ སློབ་དཔོན་ཆུ་མིག་པ་སོགས་ཀྱིས། ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་གི་བློ་ལ་སྣང་བ་གཏན་ནས་མེད། ཡང་སློབ་དཔོན་ཆུ་མིག་པ་(སེངྒེ་པ་ལ་)སོགས་ཀྱི་བཤེས་གཉེས་མང་བོ་ན་རེ། ཐེག་ཆེན་ འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་གི་བློ་ལ་སྣང་བ་གཏན་ནས་མེད་དེ། མདོ་ལང་གཤེགས་ལས། སྣང་མེད་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་བ། །དེ་ཡིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མཐོང་། །ཞེས་སོགས་དང་། ཡང་མདོ་ལས། འགའ་ཡང་མཐོང་བ་མེད་པ་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་མཐོང་བའོ། །ཞེས་དང་། འཕགས་ པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། རང་བཞིན་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ། །ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་གཟིགས་པར་འགྱུར། ། ཞེས་སོགས་བཤད་པའི་ཕྱིར་གསུངས་སོ། །འོ་ན་ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་གི་ བློ་དེ་ཇི་ལྟ་བ་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ་མ་ཡ
【現代漢語翻譯】 如經文所說：『證入最勝寂滅后，次第經歷輪迴與寂滅。』或者，這是指對無明的如是性而言，如同『無明即是菩提』一樣，是指對輪迴的如是性而言，所以說『輪迴即是寂滅』。 又如經文所說：『完全了知有，即名為寂滅。』這裡『完全了知有』的意思是，以不分別的方式，現量了知有自性本無真實的生起。對於此，通過反覆修習禪定，最終證得無住涅槃。正如論師月稱所說：『完全了知有，即是了知其自性無生，此乃一切相寂滅之體性，依世俗諦而安立為涅槃。』 完全了知有的有為之識，不應執為無住涅槃之體性，因為這樣的識是有為法，而無住涅槃之體性是無為法。這個道理需要廣泛地確定，但因篇幅所限，故不詳述。簡而言之，在《現觀莊嚴論》的解釋和《宗派分別論》中有所闡述，可以參考。 如果認為輪迴的解脫與否取決於是否證悟，那麼就像否定『證悟顯現即是法身，未證悟即是輪迴』一樣，這種觀點也應被否定。關於這些辯論的詳細解答，包括經文的依據，在宗喀巴大師向香巴噶舉上師巴拉瓦提出的問題的答覆中有所闡述，可以參考。 此外，如秋米巴等認為，大乘聖者的等持中完全沒有顯現。 秋米巴（Singhapala）等許多善知識說：大乘聖者的等持中完全沒有顯現。如《楞伽經》云：『安住于無相之瑜伽士，彼見大乘。』又如經云：『無可見者，乃真見。』聖者龍樹菩薩云：『于無自性之自性，將如何見？』等等。
【English Translation】 As the scripture says, 'Having attained the supreme Nirvana, one gradually experiences Samsara and Nirvana.' Or, this refers to the suchness of ignorance, just as 'ignorance is Bodhi,' it refers to the suchness of Samsara, so it is said that 'Samsara is Nirvana.' Furthermore, as the scripture says, 'Completely knowing existence is called Nirvana.' Here, 'completely knowing existence' means to directly realize, in a non-conceptual way, that the nature of existence has no truly existent arising. For this, through repeated practice of meditation, one ultimately attains the non-abiding Nirvana. As Acharya Chandrakirti said, 'Completely knowing existence is knowing its nature as unborn, which is the nature of the complete pacification of all signs, and is established as Nirvana according to conventional truth.' The compounded mind that completely knows existence should not be regarded as the nature of non-abiding Nirvana, because such a mind is conditioned, while the nature of non-abiding Nirvana is unconditioned. This principle needs to be extensively established, but due to space limitations, it is not detailed here. In short, it is explained in the commentary on the Ornament for Clear Realization and in the Differentiation of Views, which can be consulted. If it is thought that the liberation of Samsara depends on whether or not one has realized it, then just as denying 'realizing appearance is Dharmakaya, not realizing is Samsara,' this view should also be denied. A detailed answer to these debates, including scriptural basis, is elaborated in the replies of Je Tsongkhapa to Bara, a Shangpa Kagyu master, which can be consulted. Moreover, teachers like Chumikpa and others believe that there is absolutely no appearance in the Samadhi of the Mahayana Arya. Many spiritual friends of Chumikpa (Singhapala) and others say that there is absolutely no appearance in the Samadhi of the Mahayana Arya. As the Lankavatara Sutra says, 'The yogi who abides in the absence of appearance, he sees the Great Vehicle.' Also, as the Sutra says, 'That which is not seen at all, that alone is seeing.' The noble Nagarjuna says, 'In the selflessness of self-nature, how will one see?' etc.
ིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཅི་ཡང་སྣང་བ་མེད་ 3-251 པའི་ཕྱིར། རང་བཞིན་གྱི་ཤེར་ཕྱིན་ཡང་མངོན་སུམ་དུ་མི་རིག་པར་འགྱུར་བ་ལས་དེ་ལྟར་ ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་སྒྲ་གཅན་འཛིན་གྱི་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་བསྟོད་པར། སྨྲ་བསམ་བརྗོད་ མེད་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །མ་སྐྱེས་མ་འགགས་ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ཉིད། །སོ་སོ་རང་རིག་ ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་ཡུལ་བ། །དུས་གསུམ་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་བཤད་པ་དང་ འགལ། ཅི་ཡང་སྣང་བ་མ་ཡིན་ན་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་པ་ཞིག་ཡིན་ན་ རང་ངམ་ཡུལ་ལམ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཞིག་སྣང་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་{དང་}ཆོས་ཉིད་རྣམ་ འབྱེད་དུ། དེ་སྣང་བས་ཆོས་ཉིད་མི་སྣང་ཞིང་། དེ་མི་སྣང་བའི་ཆོས་ཉིད་སྣང་ངོ་། །ཞེས་པ་ དང་ཡང་འགལ་ཞིང་། དེ་ཞེས་པ་གཟུང་འཛིན་ནོ། །དེས་ན་སྔར་གྱི་ལང་གཤེགས་ཀྱི་ལུང་ དེའི་དོན་ནི། ཤནྟི་བས། སྣང་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་མཚན་མ་མི་སྣང་སྟེ། དེ་ བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། ཞེས་ཤེར་ཕྱིན་མན་ངག་དུ་བཤད། ཡང་ ཤནྟི་པས་དབུ་མ་རྒྱན་གྱི་རང་འགྲེལ་དུ། གང་དུ་མིང་དང་མཚན་མ་བཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ ཐམས་ཅད་ནུབ་པ་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྣང་བ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་དེ་ལས་གནས་པར་གྱུར་བ་ཡིན་ ནོ་ཞེས་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མཐོང་ངོ་ཞེས་པ་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ རོ། །ཞེས་དང་། ཆོས་ཀྱི་བཤེས་གཉེས་གྱིས། དེས་ན་མིག་བཙུམས་པ་ལྟར་ཅི་ཡང་མི་མཐོང་ བ་ནི་མཐོང་ལམ་མིན་གྱི་སྣ་ཚོགས་མཐོང་ཡང་སྒྲོ་སྐུར་མི་མཐོང་བ་ཞེས་མ་ཡིན་དགག་དུ་ བཟུང་ངོ་། །ཞེས་པ་ལྟར་འགའ་ཡང་མཐོང་བ་མེད་པའི་ནི་དེ་ཁོ་ན་མཐོང་བ་ཞེས་པའི་སྒྲོ་ སྐུར་འགའ་ཡང་མཐོང་བ་མེད་པ་ལ་བཤད་དོ། །མདོར་ན་དཔྱད་ན་གྲུབ་པའི་བདེན་དངོས་ འགའ་ཡང་མཐོང་བ་མེད་པའི་སྤྲོས་བྲལ་དེ་བཞིན་ཉིད་མཐོང་བའི་ཡེ་ཤེས་དེ་གནས་ལུགས་ དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་ཞེས་བའི་དོན་ཡིན་གྱི་ཅི་ཡང་སྣང་བ་གཏན་མེད་པ་ལ་དགོངས་པ་མ་ ཡིན་ནོ། །ཆོས་བཤེས་ཀྱིས་མཛད་པའི་འགྲེལ་བར། ས་བརྒྱད་པ་ཡན་ཆད་སྣང་བ་མེད་པར་ 3-252 འདོད་པའི་ལུགས་བཀོད་པ་ཡང་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྣང་མེད་པ་སྟེ། འཕགས་སེང་གཉིས་ ཀྱིས། ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་སྒོམ་ལམ་ལ་ཟག་བཅས་ཟག་མེད་གཉིས་བཤད་པའི་དོན་ ཆོས་བཤེས་ཀྱིས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་དང་། དེ་དང་བྲལ་བ་གཙོ་བོར་གྱུར་བའོ་ ཞེས་ཏེ། འདིར་རྟོག་པ་ནི་གཟུང་འཛིན་སོགས་གཉིས་སྣང་ཅན་གྱི་བློ་ལ་བཞེད་པར་བོད་ མཁས་པ་སྔ་མ་རྣམས་འཆད་དེ་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་མདོ་བསྟན་བཅོས་དྲི་མ་ མེད་པ་གང་དུ་ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་བློ་མེད་དང་དམིགས་མེད་དུ་བཤད་པ་ ཐམས་ཅད། མིང་དང་མཚན་མ་དང་གཟུང་འཛིན་སོགས་ས
【現代漢語翻譯】 這會導致荒謬的結果，因為沒有任何顯現。自性般若波羅蜜多（自性慧，含義為事物本性的智慧）也無法被直接認知。但事實並非如此。阿阇梨（梵文：Ācārya，上師）月稱（梵文：Candra Kīrti）在《般若波羅蜜多贊》中說：『不可言說、不可思議、不可表達的般若波羅蜜多，不生不滅，其自性如同虛空，是各自證悟智慧的行境，向三世諸佛之母頂禮。』這與上述觀點相悖。如果什麼都不顯現，那也會變成沒有知覺，因為如果存在知覺，就必須顯現自身、對境或對境的顯現。在《法與法性分別論》中說：『當它顯現時，法性不顯現；當它不顯現時，法性顯現。』這也與上述觀點相悖。這裡的『它』指的是能取和所取（主客二元對立）。因此，先前《楞伽經》的經文的含義，寂天（梵文：Śāntideva）在《般若波羅蜜多教授》中解釋說：『所謂『沒有顯現』，是指諸法的相狀不顯現，是指專注于真如。』此外，寂天在《中觀莊嚴論自釋》中說：『在其中，所有對名稱和相狀的執著都消失了，這就是完全沒有顯現的智慧，安住於此。』以及『證悟大乘』，是指直接證悟大乘。』法友（梵文：Dharmamitra）說：『因此，像閉上眼睛一樣什麼也看不見不是見道，即使看見各種各樣的東西，也不見增益和損減。』因此，將『什麼也看不見』理解為『僅僅看見那個』，是指不見任何增益和損減。總而言之，經過分析，沒有任何實有的真實存在可以被看見，看見這種離戲的真如的智慧，就是看見實相的智慧，這意味著看見事物的本來面目，而不是指完全沒有任何顯現。法友所著的註釋中，將八地菩薩及以上境界描述為沒有顯現，是指沒有能取和所取的二元對立。聖獅子（梵文：Ārya Siṃha）說：『大乘聖道的修道分為有漏和無漏兩種。』法友解釋說，『有漏』主要是指伴隨分別唸的狀態，而『無漏』則是指遠離分別唸的狀態。這裡的『分別念』被早期的藏族學者解釋為具有能取、所取等二元對立的意識。對此需要進一步研究。如果是這樣，那麼所有在無垢的經論中，將大乘聖者的等持描述為無念和無相，都是指名稱、相狀以及能取、所取等。 This would lead to an absurd consequence, as nothing would appear. The Svabhāva（梵文，Svabhāva，self-nature） Prajñāpāramitā (wisdom of self-nature) would also not be directly cognized. But this is not the case. Ācārya Candrakīrti said in his 'Praise to Prajñāpāramitā': 'Inexpressible, inconceivable, and unutterable is Prajñāpāramitā, unborn and unceasing, whose essence is like space, the object of individual self-awareness wisdom, to the mother of the Buddhas of the three times, I prostrate.' This contradicts the above view. If nothing appears, then it would also become non-consciousness, because if there is consciousness, then either itself, the object, or an aspect of the object must appear. In the 'Distinction Between Dharma and Dharmatā', it says: 'When it appears, Dharmatā does not appear; when it does not appear, Dharmatā appears.' This also contradicts the above view. The 'it' here refers to the grasper and the grasped (subject-object duality). Therefore, the meaning of the previous Laṅkāvatāra Sūtra verse is explained by Śāntideva in the 'Prajñāpāramitā Instructions': 'The term 'no appearance' means that the characteristics of phenomena do not appear, it means focusing on Suchness.' Furthermore, Śāntideva says in his 'Auto-commentary on the Madhyamakālaṃkāra': 'Where all grasping and apprehending of names and signs have subsided, that is the wisdom of utter non-appearance, abiding in that.' And 'seeing the Mahāyāna' means directly realizing the Mahāyāna. Dharmamitra says: 'Therefore, not seeing anything like closing one's eyes is not the path of seeing, even seeing various things, not seeing superimpositions and deprecations.' Therefore, taking 'not seeing anything' as 'seeing only that' refers to not seeing any superimpositions and deprecations. In short, after analysis, the wisdom of seeing Suchness, which is free from elaboration, where no real existence that can be established is seen, is the wisdom of seeing that very reality, which means seeing the true nature of things, not referring to the complete absence of any appearance. In the commentary written by Dharmamitra, the description of the eighth Bhūmi and above as being without appearance refers to the absence of the appearance of the grasper and the grasped. Ārya Siṃha says: 'The path of meditation of the Mahāyāna Āryas is divided into two: with outflows and without outflows.' Dharmamitra explains that 'with outflows' mainly refers to the state accompanied by conceptual thought, while 'without outflows' refers to the state that is free from conceptual thought. Here, 'conceptual thought' is interpreted by early Tibetan scholars as the mind with duality such as the grasper and the grasped. This needs further investigation. If so, then all the immaculate Sūtras and Śāstras that describe the Samādhi of the Mahāyāna Āryas as being without thought and without object refer to names, signs, and the grasper and the grasped, etc. English translation line 1 English translation line 2
【English Translation】 This would lead to an absurd consequence, as nothing would appear. The Svabhāva（藏文，梵文天城體，Svabhāva，自性） Prajñāpāramitā (wisdom of self-nature) would also not be directly cognized. But this is not the case. Ācārya Candrakīrti said in his 'Praise to Prajñāpāramitā': 'Inexpressible, inconceivable, and unutterable is Prajñāpāramitā, unborn and unceasing, whose essence is like space, the object of individual self-awareness wisdom, to the mother of the Buddhas of the three times, I prostrate.' This contradicts the above view. If nothing appears, then it would also become non-consciousness, because if there is consciousness, then either itself, the object, or an aspect of the object must appear. In the 'Distinction Between Dharma and Dharmatā', it says: 'When it appears, Dharmatā does not appear; when it does not appear, Dharmatā appears.' This also contradicts the above view. The 'it' here refers to the grasper and the grasped (subject-object duality). Therefore, the meaning of the previous Laṅkāvatāra Sūtra verse is explained by Śāntideva in the 'Prajñāpāramitā Instructions': 'The term 'no appearance' means that the characteristics of phenomena do not appear, it means focusing on Suchness.' Furthermore, Śāntideva says in his 'Auto-commentary on the Madhyamakālaṃkāra': 'Where all grasping and apprehending of names and signs have subsided, that is the wisdom of utter non-appearance, abiding in that.' And 'seeing the Mahāyāna' means directly realizing the Mahāyāna. Dharmamitra says: 'Therefore, not seeing anything like closing one's eyes is not the path of seeing, even seeing various things, not seeing superimpositions and deprecations.' Therefore, taking 'not seeing anything' as 'seeing only that' refers to not seeing any superimpositions and deprecations. In short, after analysis, the wisdom of seeing Suchness, which is free from elaboration, where no real existence that can be established is seen, is the wisdom of seeing that very reality, which means seeing the true nature of things, not referring to the complete absence of any appearance. In the commentary written by Dharmamitra, the description of the eighth Bhūmi and above as being without appearance refers to the absence of the appearance of the grasper and the grasped. Ārya Siṃha says: 'The path of meditation of the Mahāyāna Āryas is divided into two: with outflows and without outflows.' Dharmamitra explains that 'with outflows' mainly refers to the state accompanied by conceptual thought, while 'without outflows' refers to the state that is free from conceptual thought. Here, 'conceptual thought' is interpreted by early Tibetan scholars as the mind with duality such as the grasper and the grasped. This needs further investigation. If so, then all the immaculate Sūtras and Śāstras that describe the Samādhi of the Mahāyāna Āryas as being without thought and without object refer to names, signs, and the grasper and the grasped, etc.
ྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བའི་མངོན་ཞེན་ མེད་པ་སྟེ་ཅིར་ཡང་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཞི་ལྷག་ཟུང་འཇུག་གི་རྣལ་འབྱོར་ངོས་བཟུང་བ་ཡིན་ གྱི། མིག་བཙུམས་པའི་གཟུགས་མི་མཐོང་བ་ལྟར་རམ་མར་མེ་ཤི་བ་ལྟ་བུར་མཉམ་བཞག་ སྣང་བ་གཏན་མེད་དམ། མཉམ་བཞག་བློ་མེད་དུ་སྟོན་པ་ཡང་གཏན་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ མཉམ་བཞག་སྣང་བ་གཏན་མེད་དུ་འདོད་པ་ནི་མཉམ་བཞག་བློ་མེད། སངས་རྒྱས་ཐོབ་ཚེ་ འདུས་བྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་འདོད་པ་དང་དོན་ཁྱད་མེད་ཀྱི་ཚིག་གིས་བརྗོད་ཚུལ་ཙམ་དུ་ ཟད་དོ། ། ཡང་ལུང་ཆོས་པར་ཁས་འཆེ་བ་མང་བོ་དག་ན་རེ། སློབ་དཔོན་སེང་བཟང་གིས་སྐུ་ བཞིར་བཤད་པའི་རྟོགས་པ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་དང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་གཉིས་སངས་རྒྱས་མཚན་ ཉིད་པ་ཡིན་གྱི། གཟུགས་སྐུ་གཉིས་པོ་སངས་རྒྱས་མཚན་ཉིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་གདུལ་བྱའི་སྣང་ བར་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། རྒྱུད་བླར། དེ་བཞིན་དད་སོགས་དྲི་མེད་ཅན། །དད་ སོགས་ཡོན་ཏན་བསྒོམས་པ་ཡིན། །རང་སེམས་ལས་སྣང་རྫོགས་སངས་རྒྱས། །མཚན་དང་ དཔེ་བྱད་ལྡན་པ་དང་། །ཞེས་སོགས་ནས། འདི་ནི་རང་སེམས་སྣང་བ་ཞེས། །སོ་སོ་སྐྱེ་བོས་ མི་ཤེས་མོད། །དེ་ལྟར་ནའང་གཟུགས་མཐོང་སྟེ། །དེ་དག་ལ་ནི་དོན་ཡོད་འགྱུར། །ཞེས་ 3-253 སོགས་དང་། ཇི་ལྟར་བཻཌཱུར་ས་གཞི་གཙང་མ་ལ། ། ལྷ་དབང་ལུས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་སྣང་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་འགྲོ་སེམས་ས་གཞི་གཙང་ མ་ལ། །ཐུབ་པའི་དབང་བོའི་སྐུ་ཡི་གཟུགས་བརྙན་འཆར། །ཞེས་སོགས་དཔེ་དོན་རྒྱས་པར་ སྦྱར་བ་དང་། སློབ་དཔོན་སེངྒེ་བཟང་བོས། སྐུ་ལྷག་མ་གསུམ་པོ་དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྣང་བ་ཇི་ལྟར་མོས་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའ་དང་། ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ བཤད་པ་དང་། ཤེར་ཕྱིན་སུམ་བརྒྱ་པ་ལ་སོགས་པར། དགེ་སློང་དག་ང་ལ་འཇིག་ཚོགས་ཀྱི་ སྐུར་མ་ལྟ་བར་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་ལྟོས་ཤིག་ཅེས་སོགས་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ དང་། གསེར་འོད་དམ་པ་ལས། སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་ཡོང་མི་འདའ། །ཞེས་སོགས་ལུང་མང་ ངོ་ཞེ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དོན་ལ་རྟོན་པར་བྱ་ཡི་ཚིག་འབྲུ་ལ་རྟོན་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་ བཀའ་བསྩལ་བ་ལྟར་དགོངས་པ་ཟབ་མོ་གང་ཡིན་དཔྱད་ནས་དེ་དང་མི་འགལ་བ་ཁས་ བླངས་ཀྱི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅིང་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་རྒྱུད་བླ་མའི་ལུང་དོན་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་བྱས་ནས་མཆོག་གི་སྤྲུལ་བའི་སྐུ་གདུལ་ བྱ་སོ་སྐྱེའི་རང་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཡིན་གྱི་སངས་རྒྱས་སས་བསྡུས་ཀྱི་སྐུ་མཚན་ཉིད་པ་མིན་ ན། ཆུ་ནང་གི་ཟླ་གཉིས་ལྟ་བུ་མེད་པ་སྣང་བ་གཅིག་ཡིན་ནམ་རྫས་སུ་ཡོད་པས་སྣང་བ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་ཤཱཀྱ་ཐུ
【現代漢語翻譯】 不執著于顯現的種種現象，即安住于無所執著的止觀雙運瑜伽中。並非如閉眼不見物，或如燈滅般，完全沒有覺受。也不是說禪定是無意識的。因此，認為禪定中完全沒有覺受，就等於認為禪定是無意識的。這與認為成佛時沒有有為的智慧沒有區別，只是措辭上的差異而已。 此外，許多自詡為精通經論者的人說：『僧ha桑ha（獅子賢）所說的四身中的證悟智慧法身和自性身是佛的體性，而色身二者不是佛的體性，因為它們是為調伏眾生而顯現的。』如《寶性論》所說：『如來具信等無垢，修習信等諸功德，自心所現圓滿佛，具足妙相及隨好。』等等，又說：『此乃自心之顯現，凡夫雖不能知曉，然能見其色身相，于彼等則具真實義。』等等。又如：『如於清凈琉璃地，天主身影像顯現，如是眾生清凈心，能仁之身影像現。』等等，廣泛地引用比喻和意義。僧ha桑ha（獅子賢）說：『其餘三身是真實法性的自性，以如何希求而顯現的真實世俗諦來區分，是佛、菩薩和聲聞等所行持的境界。』此外，在《般若三百頌》等經典中，佛陀說：『諸比丘，不要視我為應受供養之身，而應視我為圓滿具足的法身。』等等，廣為宣說。在《金光明經》中也說：『佛不入滅，』等等，引用了許多經文。如果有人這樣說，那麼世尊曾開示說，『應依義不依語』。因此，應當考察甚深的密意是什麼，並接受不與之相違背的觀點，而不是照字面意思理解，否則將導致嚴重的謬誤。 因此，如果按照《寶性論》的字面意思來理解，那麼殊勝的化身是所化凡夫自心的顯現，而不是佛陀以十地菩薩的身份所攝持的體性身，那麼水中的兩個月亮是無中生有，還是實有而顯現的呢？如果是前者，那麼釋迦牟尼佛
【English Translation】 Not clinging to the manifestations of various phenomena, that is, abiding in the union of quiescence and contemplation without any attachment. It is not like closing the eyes and not seeing anything, or like a lamp extinguished, completely without sensation. Nor is it saying that samadhi is unconscious. Therefore, to think that there is no sensation in samadhi is the same as thinking that samadhi is unconscious. This is no different from thinking that there is no conditioned wisdom when one becomes a Buddha, it is just a difference in wording. Furthermore, many who claim to be proficient in the scriptures say: 'The realization of the wisdom Dharmakaya and Svabhavikakaya (essence body) among the four bodies spoken of by Master Seng-ge Sang-ha (Lion Good) are the nature of the Buddha, while the two Rupakayas (form bodies) are not the nature of the Buddha, because they are manifested to tame sentient beings.' As stated in the Uttaratantra: 'The Tathagata has faith and other stainless qualities, and cultivates faith and other virtues. The fully enlightened Buddha appears from one's own mind, endowed with marks and signs.' And so on, and also says: 'This is the manifestation of one's own mind, although ordinary people cannot know it, they can see its form body, which has real meaning for them.' And so on. Also, like: 'As on a pure lapis lazuli ground, the image of the body of the Lord of the Gods appears, so on the pure ground of sentient beings' minds, the image of the body of the Sage appears.' And so on, extensively quoting metaphors and meanings. Seng-ge Sang-ha (Lion Good) said: 'The remaining three bodies are the nature of the true Dharmata, distinguished by how one aspires to the true conventional truth that appears, and are established as the realm practiced by Buddhas, Bodhisattvas, and Shravakas.' Furthermore, in the Prajnaparamita in Three Hundred Lines and other scriptures, the Buddha said: 'O monks, do not see me as a body worthy of offerings, but see me as the fully complete Dharmakaya.' And so on, widely proclaimed. In the Suvarnaprabhasa Sutra, it is also said: 'The Buddha does not enter Nirvana,' and so on, quoting many scriptures. If someone says this, then the Blessed One taught that 'one should rely on the meaning, not on the words.' Therefore, one should examine what the profound intention is, and accept the view that does not contradict it, rather than understanding it literally, otherwise it will lead to serious errors. Therefore, if the meaning of the Uttaratantra is understood literally, then the supreme Nirmanakaya (emanation body) is the manifestation of the minds of ordinary beings to be tamed, and not the nature body held by the Buddha as a tenth-level Bodhisattva, then are the two moons in the water created from nothing, or do they exist and appear? If it is the former, then Shakyamuni Buddha
བ་པ་ལྟ་བུ་མཆོག་གི་སྤྲུལ་བའི་སྐུ་དེས་ཆོས་ཕུང་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ གིས་ཆོས་འཁོར་བསྐོར་བའང་མིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཆུ་ནང་གི་ཟླ་གཉིས་ལྟ་བུ་མེད་པའི་སྣང་ བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ་མཛོད་ལས། ཆོས་ཀྱི་ཕུང་བོ་བརྒྱད་ཁྲི་དག །གང་ རྣམས་ཐུབ་པའི་གསུངས་དེ་དག ། ཅེས་སོགས་དང་། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དུ། གང་དང་ཡང་དག་ལྡན་པའི་ཐུབ་རྣམས་རྣམ་ 3-254 པ་ཀུན་ལྡན་སྣ་ཚོགས་འདི་གསུང་བ། །ཞེས་སོགས་མདོ་རྒྱུད་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུང་མཐའ་ ཡས་སོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། མཐའ་གཞན་བཀག་པའི་ལུང་རིགས་ཀྱིས་གདུལ་བྱ་སོ་སྐྱེ་རང་ ཉིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་དངོས་པོ་ཞིག་ཏུ་ཁས་ལེན་དགོས་པར་འགྱུར་བ་ལས་མ་ འདས་ལ། དེ་ལྟར་ན་དེས་གསུངས་པའི་འཁོར་ལོ་རིམ་གསུམ། གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་ གཉིས་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་རབ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར། དེ་གསུང་བ་པོ་སངས་ རྒྱས་ཡིན་པའི་གཟུགས་སྐུ་མེད་ཀྱི་དེ་གསུངས་པ་པོར་འདོད་པའི་གཟུགས་སྐུ་དེ་ནི་གདུལ་ བྱ་སོ་སྐྱེའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་བཀའ་འཁོར་ལོ་རིན་པ་གསུམ་ དང་། གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་མཚན་ཉིད་པ་མ་ཡིན་པར་ ཐལ་བར་འགྱུར། དེ་ཡང་འདོད་ན་དེ་རྣམས་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བཀར་མཛད་དེ་སེམས་ དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་དང་དགྲ་བཅོམ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བཀའ་བསྡུ་བ་རིམ་པར་མཛད་ པ་མི་འཐད་པར་ཐལ་བ་དང་། རྒྱན་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་བཀའི་ དགོངས་འགྲེལ་མཛད་དེ་བསྟན་པ་རྒྱས་པར་མཛད་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ་བ་ལ་སོགས་སྐྱོན་ དུ་མ་ཡོད་ཅིང་། གཞན་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་ཞུགས་ནས་ལུང་དང་རྟོགས་པའི་ དམ་པའི་ཆོས་ལ་འཇུག་ཅིང་། བསྒྲུབ་པ་ནན་ཏན་དུ་བྱེད་པའི་སོ་སྐྱེ་དང་འཕགས་པའི་གང་ ཟག་སློབ་ལམ་པ་མེད་པར་འགྱུར་དེ། ཆོས་གསུང་བ་བོའི་སངས་རྒྱས་གཟུགས་སྐུ་མེད་ཅིང་། སྔར་བཤད་ཀྱི་རྟོགས་པ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་དང་། ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ནི་གང་ཟག་དེ་དག་ལ་དངོས་སུ་ ཆོས་སྟོན་པར་ཁྱེད་ཀྱིས་ཁས་ལེན་པར་མི་ནུས་ཏེ། དེ་གཉིས་ནི་སངས་རྒྱས་ཁོ་ནའི་སྤྱོད་ཡུལ་ ཡིན་གྱི། གང་ཟག་དེ་དག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པར་ཁྱེད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་ཡང་གདུལ་བྱ་སོ་སྐྱེ་རྣམས་ཀྱིས་མཚན་བཟང་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་དཔེ་བྱད་ བཟང་བོ་བརྒྱད་ཅུའང་ཐོབ་པར་འགྱུར། སངས་རྒྱས་མཆོག་གི་སྤྲུལ་བའི་སྐུ་དེ་རང་སེམས་ 3-255 ཀྱི་རྫས་ཡིན་ཅིང་། རང་སེམས་དེ་རང་རྒྱུད་ལ་རྫས་སུ་མེད་ཀྱིས་བསྙོན་དུ་མེད་པའི་སྐྱེས་བུ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ལོངས་སྐུ་བྱང་སེམས་འཕགས་པའི་རང་སྣང་ཡིན་གྱི་སངས་རྒྱས་མཚན་ ཉིད་པ་མ་ཡིན་ན། གནས་འོག་མིན་ཆེན་པོ་ཁོ་ནར་བཞུགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ངེ
【現代漢語翻譯】 如父親一般的至高化身，也不會轉動八萬四千法蘊的法輪。因為就像水中的兩個月亮一樣，是虛幻的顯現。不能這樣認為，如《寶藏論》所說：『八萬四千法蘊，是諸佛所說。』 等等，以及《現觀莊嚴論》中：『與一切圓滿相應的諸佛，宣說具有一切相、各種不同的法。』等等，有無量經、續、論的教證。 如果按照第二種觀點，那麼通過遮止其他邊際的教理，就不得不承認所化有情凡夫自己的心識所包含的事物。如果這樣，那麼他所說的三轉法輪、十二部圓滿的佛語，就不是佛陀的教言。因為說這些的佛陀，沒有色身；如果認為有說這些的色身，那麼這個色身就是所化有情凡夫的心識的自性。如果這樣認為，那麼三轉法輪和十二部經就不再是具有佛陀教言的特徵。如果也這樣認為，那麼導師佛陀開示這些，大菩薩們和大阿羅漢們依次結集經典就不合理，以及六莊嚴等大車軌師們解釋佛語密意，弘揚佛法也不合理，等等，會有諸多過失。此外，進入佛法，修持聞思修行的凡夫和聖者學道者也會不存在，因為說法者的佛陀沒有色身，而且你們不能承認之前所說的證悟智慧法身和自性身直接為那些人說法，因為你們已經承認這兩者只是佛陀的境界，而不是那些人的境界。 此外，所化有情凡夫們也會獲得三十二相和八十隨好。因為至高佛陀的化身是自心的體性，而自心在自己的相續中是真實存在的，是不可否認的士夫。而且，如果是報身是聖者菩薩的自顯現，而不是具有特徵的佛陀，那麼安住於色究竟天等等的決定……
【English Translation】 The supreme emanation, like a father, would also not turn the Dharma wheel of eighty-four thousand collections of teachings. Because it is like two moons in the water, a nonexistent appearance. It cannot be thought so, as the Treasury says: 'Eighty-four thousand collections of teachings, are what the Buddhas spoke.' Etc., and in the Ornament of Clear Realization: 'The Buddhas who are perfectly endowed with everything, speak of this which has all aspects, various and diverse.' Etc., there are countless scriptural citations from sutras, tantras, and treatises. According to the second view, one would have to accept that sentient beings to be tamed are ordinary beings, and that their own consciousnesses contain things, based on scriptural reasoning that refutes other extremes. If that were the case, then the three turnings of the wheel of Dharma spoken by him, and the twelve branches of scripture, would not be the complete teachings of the Buddha. Because the Buddha who spoke these does not have a physical body; if one assumes that there is a physical body that speaks them, then that physical body is the nature of the consciousness of the sentient beings to be tamed. If one assumes this, then the three wheels of Dharma and the twelve branches of scripture would not be characterized as the Buddha's teachings. If one assumes that, then it would be unreasonable for the teacher, the Buddha, to have taught them, and for the great bodhisattvas and great arhats to have compiled the teachings in sequence, and it would be unreasonable for the great charioteers, such as the Six Ornaments, to have explained the meaning of the teachings and expanded the doctrine, and so on, there would be many faults. Furthermore, there would be no ordinary beings or noble ones on the path of learning who enter the Buddha's teachings and engage in the Dharma of scripture and realization, and diligently practice, because the Buddha who teaches the Dharma does not have a physical body, and you cannot acknowledge that the previously mentioned realization of the wisdom Dharmakaya and the Svabhavikakaya directly teach those people, because you have acknowledged that these two are only the realm of the Buddha, and not the realm of those people. Furthermore, the sentient beings to be tamed would also attain the thirty-two major marks and eighty minor marks. Because the supreme emanation of the Buddha is the substance of one's own mind, and one's own mind is undeniably a person who exists as a substance in one's own continuum. Also, if the Sambhogakaya is the self-appearance of the noble bodhisattvas and not a characteristic Buddha, then abiding only in Akanishta, etc., the determination...
ས་པ་ལྔ་ ལྡན་གྱི་གཟུགས་སྐུ་དེ། གནས་མ་ལུས་པར་གྱུར་བའི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ དུ་བྱམས་པས་གསུངས་པ་མི་འཐད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་དེ། གདུལ་བྱ་སློབ་ལམ་པ་འགའ་ ཞིག་གི་སེམས་ཀྱི་རང་སྣང་ཡིན་གྱི་སངས་རྒྱས་མིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། མདོ་སྡེ་ རྒྱན་དུ། ཡེ་ཤེས་ཀུན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཕྱིར། །ཡེ་ཤེས་འབྱུང་གནས་ཆེན་པོ་འདྲ། །ལོངས་སྤྱོད་ རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །ཡེ་ཤེས་གཟུགས་བརྙན་འབྱུང་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །བྱང་ སེམས་འཕགས་པ་སློབ་ལམ་པ་དེ་རྣམས་ཀྱང་གནས་འོག་མིན་ཆེན་པོར་སངས་རྒྱས་ཟིན་ པར་འགྱུར་ཏེ། མདོ་བསྟན་ཆོས་རྣམས་སུ་གསུངས་པའི་སྐུ་གསུམ་པ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་ པའི་སྐུ་དེ། དེའི་རང་སེམས་ཀྱི་རང་སྣང་གི་རྫས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་དུ་ལངས་ཀར་ གཤེགས་མདོར། གཙང་མའི་གནས་དག་སྤངས་པ་ཡི། །འོག་མིན་གནས་ནི་ཉམས་དགའ་ བ། །ཡང་དག་སངས་རྒྱས་དེར་སངས་རྒྱས། །སྤྲུལ་བ་པོ་ནི་འདིར་འཚང་རྒྱ། །ཞེས་བཤད་ དེ། རྐང་བ་ཕྱི་མ་འདིས་མཆོག་གི་སྤྲུལ་སྐུ་ཡང་སངས་རྒྱས་སུ་འགྲུབ་པོ། །སོ་སྐྱེའི་སྤྱོད་ཡུལ་ དུ་གྱུར་བའི་སྤྲུལ་སྐུ་ཐམས་ཅད་སོ་སྐྱེའི་རང་སྣང་དང་། ལོང་སྐུ་ཐམས་ཅད་བྱང་འཕགས་ སློབ་ལམ་པའི་རང་སྣང་དུ་འདོད་པ། དེ་དག་གཉིས་ཀ་ལྟར་ན། རྟོགས་པ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུར་ མིང་བཏགས་པའི་ཟག་མེད་ཀྱི་ཆོས་སྡེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་པོ་དེ་གང་ཟག་གང་གི་ཡང་རྒྱུད་ལ་མི་ གནས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། སངས་རྒྱས་ཡིན་པའི་གཟིགས་སྐུ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཟག་པ་མེད་ པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་རྣམས་བྱང་འཕགས་སློབ་ལམ་པའི་རྒྱུད་ལ་གནས་སོ། །ཞེས་ནི་བརྗོད་པར་ མི་ནུས་ཏེ། དེ་རྣམས་རྟོགས་པ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་ཡིན་པའི་སངས་རྒྱས་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་ཅེས་ཁས་ 3-256 བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། སངས་རྒྱས་ཡིན་པའི་ལོངས་སྐུ་མེད་པར་ཁས་བླངས་ན། ཁྱོད་ཀྱི་སྐྱོན་ ཕྱི་མ་དེ་འོང་བ་བདེན་མོད། དེ་བས་ན་སྤྲུལ་སྐུ་ཐམས་ཅད་གདུལ་བྱའི་རང་སྣང་གི་བསྡུས་ པ་ཡིན་གྱི། སངས་རྒྱས་ཡིན་པའི་ལོངས་སྐུ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ལོངས་སྐུ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ གདུལ་བྱའི་སེམས་ཀྱི་རང་སྣང་གིས་བསྡུས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྤྲུལ་སྐུ་ཐམས་ཅད་ དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་དང་གནོད་བྱེད་ཀྱི་ལུང་རིགས་ལ་སོགས་རྒྱུ་མཚན་ཤིན་ཏུ་ མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་སྤྲུལ་སྐུ་དེ་ལྟར་འདོད་པ་ལ་ལུང་རིགས་ཀྱི་གནོད་བྱེད་ བརྗོད་ཟིན་ཅིང་སྐྱོན་གཞན་ཡང་ཡོད་ནའང་མང་དོགས་པས་མ་བྲིས་སོ། ། དེ་ལྟར་ན་[སྔགས་ཀྱི་[སྔར་གྱི]རྒྱུད་བླ་མའི་ལུང་དེ་དག་གི་དགོངས་པའི་དོན་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ལ་རང་དོན་དོན་དམ་པའི་སྐུ། གཞན་དོན་ཀུན་རྫོབ་པའམ་བརྡའི་སྐུ་ གཉིས་གསུངས་ཤིང་། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི
【現代漢語翻譯】 如果說，五種決定因素（五圓滿）具足的色身（ रूपकाय，Form body），是完全成為一切所知境之鏡子的如鏡智（आदर्शज्ञान，ādarśajñāna，Mirror-like wisdom）的自性，彌勒（བྱམས་པ，Maitreya）所說是不合理的，因為這是被調伏者，一些學道者的自心顯現，而不是佛陀。不能這樣認為，因為在《經莊嚴論》（མདོ་སྡེ་རྒྱན，Abhisamayalankara）中說：『爲了所有智慧的原因，如智慧的大源頭，圓滿受用報身佛，是智慧影像的來源。』那些聖者菩薩學道者也因此成為色究竟天（འོག་མིན，Akaniṣṭha）的大佛，因為在經教中所說的三身中的報身，是他們自心的自顯現之物。正如《楞伽經》（ལངས་ཀར་གཤེགས་མདོ，Laṅkāvatāra Sūtra）中所說：『捨棄清凈的住所，色究竟天令人愉快，真正的佛陀在那裡成佛，化身者在這裡證悟。』這樣說，後面的偈頌也成就了殊勝的化身。所有成為凡夫俗子行境的化身都是凡夫俗子的自顯現，所有報身都是聖者菩薩學道者的自顯現，如果這兩種觀點都成立，那麼被命名為證悟智慧法身的二十一種無漏法蘊，將不會存在於任何人的相續中，因為沒有佛陀的色身顯現。不能說那些無漏的智慧存在於聖者菩薩學道者的相續中，因為他們已經承認只有佛陀才有證悟智慧法身。 有些人說：『如果承認沒有佛陀的報身，那麼你後面的過失確實會發生，因此，所有的化身都是被調伏者的自顯現的集合，但存在佛陀的報身。』如果是這樣，那麼所有的報身也都會成為被調伏者的自心顯現的集合，因為所有的化身都是如此，並且作為論證和反駁的經文和理證等原因非常相似。此外，對於這樣認為化身，已經說過了經文和理證的反駁，並且還有其他的過失，但因為害怕繁多所以沒有寫。 這樣，[密續的][以前的]《寶性論》（རྒྱུད་བླ་མ，Uttaratantra）的經文的意圖是：佛陀的身體被說成兩種，自利是勝義諦身，利他是世俗諦或表詮身。佛陀們...
【English Translation】 If it is said that the Form body (रूपकाय, rūpakāya) with five perfections is the nature of Mirror-like Wisdom (आदर्शज्ञान, ādarśajñāna, Mirror-like wisdom) that has completely become a mirror of all knowable objects, what Maitreya (བྱམས་པ, Maitreya) said is unreasonable, because it is the self-appearance of the minds of some disciples who are being tamed, not the Buddha. It cannot be thought so, because in the Ornament of the Sutras (མདོ་སྡེ་རྒྱན, Abhisamayalankara) it says: 'For the reason of all wisdoms, like the great source of wisdom, the Enjoyment Body Buddha, is the source of wisdom images.' Those noble Bodhisattva disciples also become great Buddhas in Akaniṣṭha (འོག་མིན, Akaniṣṭha), because the Enjoyment Body, the third of the three bodies mentioned in the Sutras, is the very substance of their own mind's self-appearance. As it is said in the Laṅkāvatāra Sūtra (ལངས་ཀར་གཤེགས་མདོ, Laṅkāvatāra Sūtra): 'Having abandoned the pure abodes, Akaniṣṭha is delightful, the truly enlightened one becomes enlightened there, the emanation one attains enlightenment here.' Thus it is said, the latter verse also accomplishes the supreme emanation body. All emanation bodies that become the objects of ordinary beings are the self-appearances of ordinary beings, and all enjoyment bodies are the self-appearances of noble Bodhisattva disciples. If both of these views are held, then the twenty-one aggregates of undefiled dharmas, named as the enlightened wisdom Dharmakāya, will not exist in the continuum of anyone, because there is no visible body of the Buddha. It cannot be said that those undefiled wisdoms exist in the continuum of noble Bodhisattva disciples, because they have acknowledged that only the Buddha has the enlightened wisdom Dharmakāya. Some say: 'If you acknowledge that there is no Enjoyment Body of the Buddha, then your later fault will indeed occur, therefore, all emanation bodies are the collection of the self-appearances of those to be tamed, but there is the Enjoyment Body of the Buddha.' If that is the case, then all Enjoyment Bodies will also become the collection of the self-appearances of the minds of those to be tamed, because all emanation bodies are like that, and the reasons such as scriptures and logic for argumentation and refutation are very similar. Furthermore, for thinking of the emanation body in that way, the refutation of scriptures and logic has already been stated, and there are other faults as well, but because of fear of prolixity, they have not been written. Thus, the intention of the scriptures of [the tantric] [former] Uttaratantra is: the Buddha's body is said to be of two kinds, the self-benefiting is the ultimate truth body, and the other-benefiting is the conventional truth or symbolic body. The Buddhas...
་སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་དང་། གདུལ་བྱ་རང་གི་ དགེ་བའི་རྩ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བསགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། འོ་སྐོལ་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པ་ ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ལྟ་བུའི་མཆོག་གི་སྤྲུལ་བའི་སྐུ་མཐོང་ཞིང་གསུང་ཐོས་པའི་དད་ལྡན་གྱི་གདུལ་ བྱ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཅག་གིས་མཐོང་ཞིང་བསྙེན་བཀུར་བའི་མཚན་དཔེས་ བརྒྱན་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་འདི་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སེམས་ཤིང་། དོན་དམ་པའི་སངས་ རྒྱས་ཆོས་སྐུ་ཡོད་པར་མི་ཤེས་ཡང་རང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་བའི་གཟུགས་སྐུ་མཐོང་བ་ལ་ བརྟེན་ནས། བདག་ཀྱང་འདི་འདྲར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་ནས་དད་པས་དགེ་བ་བསྒྲུབ་ཅིང་རིམ་ ཀྱིས་ཚོགས་གཉིས་སྤེལ་ཏེ་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་སྐྱེས་པ་ན། དོན་ དམ་པའི་སངས་རྒྱས་ཆོས་སྐུ་མཐོང་ཞིང་འཐོབ་ལ་མངོན་དུ་བྱེད་པར་འགྱུར་ཞེས་པའི་དོན་ དེ། རྒྱུད་བླར། འདི་ནི་རང་སེམས་སྣང་བ་ཞེས། །སོ་སོ་སྐྱེ་བོས་མི་ཤེས་མོད། །དེ་ལྟར་ན་ 3-257 ཡང་གཟུགས་མཐོང་སྟེ། །དེ་དག་རྣམས་ལ་དོན་ཆེན་འགྱུར། །རིམ་ཀྱིས་དེ་མཐོང་ལ་བརྟེན་ ནས། །ནང་གི་དམ་པ་ཆོས་སྐུ་ནི། །ཤེས་རབ་མིག་གིས་མཐོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ ཏེ། མདོར་ན་བྱིས་པ་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོ་གདོད་ ནས་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས། རང་བཞིན་གྱི་འོད་གསལ་བའི་ཆོས་སྐུ་དེ་རང་སེམས་ ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དུ་ཡོད་པར་མི་ཤེས་པར། མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སངས་རྒྱས་པའི་ མཚན་དཔེས་བརྒྱན་པའི་སྐུ་ཁོ་ན་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་སུ་བཟུང་བའི་ཆ་ནས་བློ་དོན་ དང་ཅུང་མི་མཐུན་པ་ཡིན་ཡང་། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐལ་ལྡན་གྱི་སྐྱེས་བུས་དེ་འདྲར་གྱུར་ཅིག་ ཅེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་ཅིང་ཚོགས་གཉིས་བསགས་པས་དོན་དམ་པའི་ནང་གི་ཆོས་སྐུ་ཐོབ་ སྟེ། དཔེར་ན་བཻཌཱུརྱ་ས་གཞི་གཙང་མའམ་དྭངས་པ་ལ་ལྷའི་དབང་བོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་གཟུགས་ ཤར་བ་མཐོང་སྟེ། དེ་ཉིད་བརྒྱ་བྱིན་ནོ་སྙམ་དུ་བཟུང་སྟེ་བདག་ཀྱང་འདི་ལྟ་བུར་གྱུར་ཅིག་ ཅེས་སྨོན་ཞིང་ཚོགས་བསགས་པས་ཕྱིས་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པ་བཞིན་ཞེས་པ་སྟེ། ས་ གཞི་དྭངས་པ་ལ་ཤར་བའི་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་དེ་བརྒྱ་བྱིན་དངོས་མ་ཡིན་པ་བཞིན། འགྲོ་སེམས་དག་པས་མཐོང་བའི་མཚན་དཔེས་བརྒྱན་པའི་སྐུ་དེ་དོན་དམ་ཆོས་སྐུ་མིན་ ཞེས་བསྟན་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་སྐུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སས་མ་བསྡུས་པར་ གདུལ་བྱའི་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་དུ་སྟོན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་གཟུགས་སྐུ་ གདུལ་བྱའི་རང་སྣང་ཁོ་ན་ཡིན་ན། དབུ་མ་རིན་ཆེན་འཕྲེང་བ་ལས། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ གཟུགས་སྐུ་ནི། །བསོད་ནམས་ཚོགས་ལས་འཁྲུངས་པ་སྟེ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་མདོར་བ
【現代漢語翻譯】 這依賴於過去的祈願和所化眾生積累的圓滿善根。因此，像我們導師釋迦牟尼佛一樣的殊勝化身，那些有幸得見並聽聞其教誨的具信弟子們，會認為我們所見並恭敬的，具足妙相的佛身就是唯一的佛。他們不瞭解真正的佛法身，但因為見到了自己所能感知的色身，便會心想：『愿我也能變得像這樣。』於是以信心行善，逐漸積累二資糧，生起如明鏡般的智慧之眼。那時，他們將能見到、證得並親證真正的佛法身。 這個道理在《寶性論》中說：『此乃自心之顯現，凡夫俗子雖不識，然亦得見於色相，彼等因此獲大利。漸次依此得見故，內之勝妙法身者，將以智慧之眼見。』 總而言之，孩童凡夫們不瞭解自己心性的法性，即其本質，原本就遠離一切垢染，是自性光明的法身，存在於自己的心性之中。他們將以十二行誼成佛，具足妙相的佛身，執著為唯一的真實佛，這在理解上稍有偏差。然而，依靠這種執著，有緣之人會祈願『愿我也能變得像這樣』，並積累二資糧，從而獲得真正的內在法身。例如，在清凈或透明的琉璃地面上，顯現出天界帝釋（梵文：Śakra，梵文羅馬轉寫：Śakra，漢語字面意思：能天）的形象，人們認為那就是帝釋，並祈願『愿我也能變得像這樣』，從而積累資糧，最終獲得帝釋的果位。正如在清凈地面上顯現的帝釋影像並非真正的帝釋一樣，顯現於清凈眾生心中的具足妙相之身，也並非真正的法身，這僅僅是爲了說明這一點。並非說佛的色身未被佛的智慧所攝持，而僅僅是眾生心識的顯現。如果色身僅僅是所化眾生的自顯現，那麼如《中觀寶鬘論》所說：『諸佛之色身，從福德資糧生，法身則簡言。』
【English Translation】 This depends on the accumulation of past aspirations and the abundant roots of virtue of the beings to be tamed. Therefore, those faithful disciples who have seen and heard the teachings of a supreme emanation body like our teacher Śākyamuni, think that the Buddha's body adorned with marks and signs, which we see and venerate, is the only Buddha. They do not know that there is a true Dharmakāya (藏文：ཆོས་སྐུ་，梵文天城體：धर्मकाय，梵文羅馬擬音：dharmakāya，漢語字面意思：法身), but because they see the Rūpakāya (藏文：གཟུགས་སྐུ་，梵文天城體：रूपकाय，梵文羅馬擬音：rūpakāya，漢語字面意思：色身) that has become their object of experience, they think, 'May I also become like this.' Then, with faith, they perform virtuous deeds, gradually accumulate the two accumulations, and when the eye of wisdom, like a mirror, arises, they will see, attain, and realize the true Dharmakāya. This meaning is stated in the Ratnagotravibhāga (Uttaratantra): 'This is the appearance of one's own mind, which ordinary beings do not know, but they also see the form. For those, it becomes a great benefit. Gradually, by relying on seeing that, the inner sacred Dharmakāya, will be seen with the eye of wisdom.' In short, ordinary childish beings do not know that the nature of their own mind, its essence, is originally free from all defilements, and that the Dharmakāya of self-luminous nature exists as the nature of their own mind. They hold the body adorned with marks and signs, which is enlightened in the manner of the twelve deeds, as the only true Buddha, which is somewhat inconsistent with the ultimate meaning. However, based on that, fortunate individuals pray, 'May I also become like this,' and accumulate the two accumulations, thereby attaining the true inner Dharmakāya. For example, on a pure or clear beryl ground, the image of Śakra (藏文：བརྒྱ་བྱིན་，梵文天城體：शक्र，梵文羅馬擬音：Śakra，漢語字面意思：能天), the lord of the gods, appears, and people think that it is Śakra and pray, 'May I also become like this,' thereby accumulating merit and eventually attaining the state of Śakra. Just as the image of Śakra appearing on the clear ground is not the real Śakra, the body adorned with marks and signs seen by the pure minds of beings is not the true Dharmakāya, this is merely to show that. It is not that the Buddha's Rūpakāya is not included in the Buddha's wisdom, but only shown as the mere appearance of the minds of beings. If the Rūpakāya were merely the self-appearance of the beings to be tamed, then, as stated in the Madhyamakaratnavali: 'The Rūpakāya of the Buddhas, arises from the accumulation of merit, the Dharmakāya is briefly.'
སྡུས་ན། ། རྒྱལ་བོ་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་ལས་འཁྲུངས། །ཞེས་གསུངས་པས་གང་ཟག་ལྷས་སྦྱིན་གྱིས་བསྐལ་ བ་གྲངས་མེད་དུ་མར་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པར་བསགས་པའི་འབྲས་ བུ་དངོས་དེ། ཁོང་གི་མ་ཐོབ་པར་གདུལ་བྱ་མཆོད་སྦྱིན་གྱིས་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞིང་། འདོད་ན་ 3-258 ལས་བྱས་པ་ཆུད་ཟོས་ཤིང་མ་བྱས་པ་དང་འཕྲད་པར་འགྱུར་རོ། ། གཞན་ཡང་མདོ་གསེར་འོད་དམ་པ་ལས། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ལ་བརྟེན་ནས་གློག་ བྱུང་ངོ་གློག་ལ་བརྟན་ནས་འོད་འབྱུང་ངོ་། །དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་བརྟེན་ནས་ལོངས་སྤྱོད་ རྫོགས་པའི་སྐུ་འབྱུང་ངོ་། །ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ལ་བརྟེན་ནས་སྤྲུལ་བའི་སྐུ་འབྱུར་ངོ་ ཞེས་གསུངས་ཏེ། དཔེ་དོན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མཚུངས་དགོས་པ་མ་ཡིན་མོད། སྐབས་སུ་ བབ་པའི་མཚུངས་ཆོས་ངེས་པར་སྦྱོར་དགོས་པས་འདིར་གློག་གི་འོད་དེ་གློག་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་ གི་མདངས་གསལ་བའི་ཆ་གཅིག་ཡིན་ལ། གློག་དང་བྲལ་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ཞིང་དེ་གཉིས་ལ་ མཆོག་དམན་གྱི་ཁྱད་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལོངས་སྐུ་དང་། སངས་རྒྱས་རང་ ཉིད་ཀྱིས་སྤྲུལ་བའི་སྤྲུལ་སྐུ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་གདུལ་ བྱའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་འགྱུར་ཉིད་ཡིན་པས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཉིད་ ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ལ་བཟང་ངན་གྱི་ཁྱད་མེད་ཅིང་གདུལ་བྱའི་སེམས་རྒྱུད་ཀྱིས་ བསྡུས་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྔར་བཤད་ལྟར་གདུལ་བྱའི་སེམས་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ ཡིན་ན་སྐུ་དེ་གཉིས་ལ་ཆོས་བཟང་ངན་གྱི་ཁྱད་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ལོངས་སྐུའི་གདུལ་བྱ་ བྱང་འཕགས་དང་། སྤྲུལ་སྐུའི་གདུལ་བྱར་གྱུར་བའི་སོ་སྐྱེ་རྣམས་ལ་བཟང་ངན་གྱི་ཁྱད་ཤིན་ ཏུ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུད་བླར། ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་རྣམ་གྲོལ་རྣམས། ། གསལ་དང་འཕྲོ་དང་དག་ཕྱིར་དང་། །ཐ་དད་མེད་ཕྱིར་འོད་དང་ཟེར། །ཉི་མའི་དཀྱིལ་ འཁོར་དག་དང་མཚུངས། །ཞེས་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་དེའི་འོད་དང་ཟེར་རྣམས་མེད་ན་ མི་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་བ་ཅན་གྱི་འབྲལ་མི་རུང་ཡིན་པ་ལྟར། སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་ཚེ་སྒྲིབ་པ་ ཐམས་ཅད་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དང་ཇི་ལྟ་བ་མཁྱེན་པའི་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས། ཇི་སྙེད་པ་མཁྱེན་པའི་རྗེས་ཐོབ་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་བ་ཅན་ 3-259 གྱི་འབྲལ་མི་རུང་ཡིན་པར་བསྟན་ཅིང་། དེ་ལྟར་བསྟན་པས་སྔར་བཤད་ལྟར་གྱི་ལོངས་སྐུ་ ཡང་མཉམ་རྗེས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་དག་གི་རྣམ་འགྱུར་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སས་བསྡུས་པར་ འགྲུབ་པོ། ། ༈ དུས་འཁོར་འགྲེལ་ཆེན་དུ། སྲོག་གིས་བསྐྱེད་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྨི་ལམ་གྱི་སེམས་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པའི
【現代漢語翻譯】 總而言之，經中說：『國王生於智慧之聚。』因此，拉色堅（Devadatta，調達）在無數劫中積累圓滿了福德資糧的果實，如果他沒有獲得，反而讓應調伏的供養者獲得，那麼他所做之業就成了徒勞，反而會遭遇不應遭遇之事。 此外，《金光明經》中說：『譬如依賴虛空而生電，依賴電而發光。同樣，依賴法身而生報身，依賴報身而生化身。』雖然比喻和意義不必在所有方面都相同，但必須結合當下情況的相似之處。這裡，電的光是電本身光芒顯現的一部分，與電不可分離，兩者之間沒有優劣之分。同樣，佛的報身、佛自身所化的化身，以及佛如明鏡般的智慧等，都是在所化眾生的境界中顯現的智慧的變現。因為它們都包含在佛的境界中，所以兩者之間沒有好壞之分，也不是由所化眾生的心識所包含。如果像之前所說的那樣，由所化眾生的心識所包含，那麼這兩個身就會有好壞之分，因為報身的所化是聖者菩薩，而化身的所化是凡夫俗子，兩者之間有好壞的巨大差異。 同樣，《寶性論》中說：『智慧、耶謝（梵文：jñāna，智慧）、解脫，因其光明、照耀和清凈，又因其無差別，如同太陽的光芒和光線。』如同太陽、太陽的光芒和光線之間存在著不可分離的聯繫，沒有太陽就不會有光芒和光線一樣，證得佛果時，從一切障礙中解脫的法性身、如實知曉一切的無分別智慧，以及如量知曉一切的后得清凈智慧，都具有不可分離的聯繫。如此闡述，之前的報身也是這些俱生智的變現，因此可以確定它包含在佛的境界中。 《時輪大疏》中說：『以生命產生的有和無的夢境之心，其事物是不存在的。』
【English Translation】 In short, it is said, 'The king is born from the accumulation of wisdom.' Therefore, the actual fruit of Devadatta (Lhasbyin), having accumulated the collection of merit to the ultimate perfection in countless kalpas, if he does not obtain it, but the object to be tamed, the object of offering, obtains it, then the work done will be wasted, and he will encounter what he has not done. Furthermore, in the Sutra of Golden Light, it is said: 'For example, relying on the sky, electricity arises; relying on electricity, light arises. Similarly, relying on the Dharmakaya, the Sambhogakaya arises; relying on the Sambhogakaya, the Nirmanakaya arises.' Although the example and the meaning do not have to be the same in all aspects, it is necessary to combine the similarities of the occasion. Here, the light of electricity is one aspect of the brightness of the electricity itself, and it is inseparable from electricity, and there is no difference between the two. Similarly, the Sambhogakaya of the Buddha, the Nirmanakaya emanated by the Buddha himself, and the mirror-like wisdom of the Buddha, etc., are the transformations of wisdom that appear in the realm of those to be tamed. Because they are included in the Buddha's realm, there is no difference between good and bad, and they are not included by the minds of those to be tamed. If, as previously stated, it is included by the minds of those to be tamed, then there will be a difference between good and bad in those two Kayas, because the objects to be tamed by the Sambhogakaya are noble Bodhisattvas, and the objects to be tamed by the Nirmanakaya are ordinary beings, and there is a great difference between good and bad. Similarly, in the Uttaratantra, it says: 'Wisdom, Jñana (梵文：jñāna，wisdom), and liberation, because of their clarity, radiance, and purity, and because they are undifferentiated, are like the sun's orb and rays.' Just as the sun's orb, its light, and its rays are inseparably related, and cannot arise without the sun, so too, when Buddhahood is attained, the Dharmakaya, which is completely liberated from all obscurations, the non-conceptual wisdom that knows reality as it is, and the subsequent pure wisdom that knows reality as it appears, are inseparably related. As it is taught, the previously mentioned Sambhogakaya is also a manifestation of those simultaneous and subsequent wisdoms, so it is established that it is included in the Buddha's realm. In the Great Commentary on the Kalachakra, it says: 'The objects of the mind of dreams, which are produced by life, whether existent or non-existent, are non-existent.'
་སེམས། ཡང་དུས་འཁོར་འགྲེལ་ཆེན་དུ། སྲོག་གིས་བསྐྱེད་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྨི་ལམ་གྱི་ སེམས་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པའི་སེམས་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་དེ་ཉིན་མོར་བྱེད་པའི་སྐུ་ ཞེས་པའོ། ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དུ་མའི་དངོས་པོའི་འདུ་ཤེས་སད་པའི་སེམས་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་ པའི་སེམས་ནི་སྤྲུལ་བའི་སྐུ་སྟེ་པདྨའི་འདབ་མ་རྒྱས་པའི་སྤྱན་ནོ། །ཞེས་ཏེ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་ རྣམ་ཤེས་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་སོགས་སུ་མི་འཐད་པས་དེ་གཉིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སས་བསྡུས་པར་ གྲུབ་པོ། །དེ་བཞིན་དུ་མདོ་སྡེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར། རང་བཞིན་ཆོས་རྫོགས་ལོངས་སྤྱོད་དང་། ། སྤྲུལ་པ་ཐ་དད་འཇུག་པ་ཅན། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་བར། དེ་ལ་རང་བཞིན་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ སྟེ་ཞེས་པ་ནས། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་ནི་དེའི་དབང་གིས་འབྱུང་བའི་ཤེས་རབ་རྣམ་པར་ མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པ་སྟེ། ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཞིང་ རྣམས་སུ་འཁོར་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ནང་དག་ཏུ། སར་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་ པོ་རྣམས་དང་ཆོས་ལ་རྫོགས་པར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ནོ། །སྤྲུལ་བ་བོ་ནི་གདུལ་ བྱའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཇི་ལྟ་བ་རྣམས་ལ་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་ཏུ་བསྟན་པས་ ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་འགྱུར་བ་དང་མཐུན་པ་སྟེ། དེའི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པའི་ཤེས་རབ་ཁོ་ན་ཡིན་ ནོ་ཞེས་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ངང་ཚུལ་བཟང་བོས་བཤད་དེ། དེས་ན་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ ལོངས་སྤྲུལ་གཉིས་པོ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སས་བསྡུས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཁོ་ནར་ངེས་སོ། །གལ་ཏེ་ སྐུ་དེ་གཉིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡིན་ན་དྲི་བཅས་ཀྱི་སྐྱེ་བོ་དངོས་སུ་ཇི་ལྟར་ མཐོང་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྨོན་ལམ་ལ་སོགས་པའི་ཚོགས་གཉིས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ 3-260 པའི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་མཐུས་གདུལ་བྱས་ཀྱང་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སངས་རྒྱས་ ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་པའི་ཐུགས་བསྐྱེད་པ་ན་གྲོག་བུར་གྱིས་ཀྱང་དེའི་ཐུགས་ཤེས་པར་བཤད་ དེ་དེ་ཡང་དེས་དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་མཐུ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་བཞིན་དང་། དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔའ་དང་ཉན་ཐོས་དགྲ་བཅོམ་པ་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་། ཕལ་པོ་ཆེའི་སྐབས་ཅི་རིགས་པ་དང་ མདོ་ཤེར་སྙིང་ལ་སོགས་པ་སྟོན་ནུས་པ་བཞིན་ནོ། ། ཡང་བདག་ཉིད་(བུ་སྟོན་)ཆེན་པོ་འགའ་ཞིག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དེ་ཆོས་ ཉིད་ཡིན་ཡང་། ཆོས་ཉིད་དག་པ་གཉིས་ལྡན་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཁོ་ན་ན་ཡོད་ཀྱིས་ གཞན་གང་ན་ཡང་མེད་པར་བཞེད་པ་དང་། ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་གཅིག་ཏུ་ བཞེད་པ་ནང་འགལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པར་མངོན་ཏེ། ཆོས་རྗེ་ར
【現代漢語翻譯】 此外，在《時輪大疏》中說：『由生命所生的有或無的夢境之心，其無實物之心是圓滿報身，即白日所顯之身。』多種分別唸的實物之覺醒心，其無實物之心是化身，即蓮花盛開之眼。』因此，將二者區分開來的識蘊，與智慧之身等不相符，因此，二者應歸攝於佛地。 同樣，在《佛地經》中說：『自性法圓滿受用及，化身各異入者。』在解釋中說：『其中，自性者，即法身。』乃至『圓滿受用者，是由其力而生的無分別智慧之跟隨者，以智慧等自性，在清凈的剎土中，于入地之大菩薩眾，是圓滿受用佛法的因。』『化身者，是隨應所化眾生之種種，示現色身等，使其得以成熟，是與其跟隨者之智慧。』正如大車軌範師善護所說。因此，圓滿佛陀之報身與化身二者，也必定是歸攝於佛地的功德。 如果這二身是佛陀智慧之自性，那麼有垢染的眾生如何能親見呢？由於諸佛之發願等二資糧圓滿的加持力，所化眾生也能得見。例如，當佛陀對世間發起菩提心時，螞蟻也能知曉其心意，這也是由於佛陀加持使其知曉的緣故。同樣，如來之身語意加持，菩薩和聲聞阿羅漢等，也能在《華嚴經》等經中隨其根器，以及在《般若心經》等經中宣說。 此外，有些大德（布頓大師）認為，佛陀的自性身是法性，但法性具有二種清凈，因此只存在於佛地，不存在於其他地方。認為一切法之法性是唯一的，這顯然存在自相矛盾的過失。法王...
【English Translation】 Furthermore, in the 《Great Commentary on the Wheel of Time》, it says: 'The mind of dreams, whether produced by life or not, whose mind without substance is the Sambhogakaya (enjoyment body), which is the body that appears during the day.' The awakened mind of multiple conceptualizations, whose mind without substance is the Nirmanakaya (emanation body), which is the eye with blooming lotus petals.' Therefore, the consciousness that separates the two is not compatible with the wisdom body, etc. Therefore, the two should be included in the Buddhahood. Similarly, in the 《Buddha-bhumi Sutra》, it says: 'The Svabhavikakaya (nature body) is complete with enjoyment, and the Nirmanakaya (emanation body) enters differently.' In the commentary, it says: 'Among them, the Svabhavikakaya (nature body) is the Dharmakaya (dharma body),' and further, 'The Sambhogakaya (enjoyment body) is the follower of the non-conceptual wisdom that arises from its power, with the nature of wisdom and so on, in the pure Buddha-fields, for the great Bodhisattvas who have entered the bhumis, it is the cause of fully enjoying the Dharma.' 'The Nirmanakaya (emanation body) is the one who shows various forms of the Rupakaya (form body) and so on, according to the ways of the beings to be tamed, so that they can be matured, and it is the wisdom of its followers.' As the great charioteer Acharya Sthiramati said. Therefore, the two Kayas of the perfect Buddha, the Sambhogakaya (enjoyment body) and the Nirmanakaya (emanation body), are definitely qualities that are included in the Buddhahood. If these two Kayas are the nature of the Buddha's wisdom, how can sentient beings with defilements directly see them? Due to the power of the blessings of the complete accumulation of the two accumulations, such as the vows of the Buddhas, the beings to be tamed can also see them. For example, when the Buddha generates Bodhicitta (the mind of enlightenment) for the world, even ants can know his mind, and this is also because the Buddha blessed them to know it. Similarly, through the blessings of the body, speech, and mind of the Tathagata, Bodhisattvas and Sravaka Arhats, etc., can also teach the Dharma in the 《Avatamsaka Sutra》 and other sutras according to their abilities, and in the 《Heart Sutra》 and other sutras. Furthermore, some great masters (Buton Rinchen Drup) believe that the Svabhavikakaya (nature body) of the Buddha is Dharmata (the nature of reality), but Dharmata (the nature of reality) has two kinds of purity, so it only exists in the Buddhahood and does not exist anywhere else. The view that the Dharmata (the nature of reality) of all Dharmas is one is obviously contradictory. Dharma Lord...
ྣམ་གཉིས་སོགས་ཀྱིས་བཞེད་ ཚུལ་རྣམ་པར་བཞག་པའི་བསྟན་བཅོས་རྒྱས་པ་ལོགས་སུ་རྩོམ་པར་འདོད་པས་དེར་བཤད་ པར་བྱའོ། །དེང་སང་མཁས་པར་རློམ་པ་དག་ན་རེ། ཁོ་བོ་ཅག་དབུ་མ་བའི་ལུགས་ལ་ཆོས་ ཅན་རྣམས་སོ་སོ་ཐ་དད་པ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དམ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡང་ སོ་སོ་ཐ་དད་ཁོ་ན་ཡིན་པས། ཆོས་སོ་སོ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་ཀྱིས་གཞན་ལ་ཡང་མེད་ཅིང་ཆོས་ཅན་ སོ་སོ་བ་དེ་དག་མེད་ན་དེའི་ཆོས་ཉིད་ཡང་གཏན་ནས་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་ཀྱི་གཞན་གང་ན་ཡང་ མེད་དོ། །དེས་ན་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་དང་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་གཅིག་ཡིན་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ ཅད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་བོ་ཅན་དུ་འདོད་པ་བཞད་གད་ཀྱི་གནས་ཡིན་ཟེར་བ་གྲག་གོ །དུས་ ད་ལྟ་ལྟ་བའི་སྙིགས་མ་ཡང་སྙིགས་མར་གྱུར་རོ། །ཞེས་མཚོན་པར་བྱེད་པའི་ལྟ་ངན་འདི་ ལྟ་བུ་བཟུང་ནས་མཁས་པར་རློམ་པ་ཡང་བཞད་གད་ཀྱི་གནས་ཏེ། བཀའ་བསྟན་བཅོས་དྲི་ 3-261 མ་མེད་པ་དུ་མ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་བུམ་པ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཉིད་དམ་དེ་ བཞིན་ཉིད་དེ་གང་། དོན་དམ་པར་བུམ་སོགས་བདེན་པའི་རང་བཞིན་མེད་ཙམ་མམ། དེ་ ལྟར་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅིག བུམ་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དམ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན། དང་ བོ་ལྟར་ན་དེ་དོན་དམ་བདེན་པ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། བུམ་སོགས་ཀྱི་ ཆོས་ཉིད་དམ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་ དུ། སྟོང་པ་ཉིད་དེ་མདོར་བསྡུ་ན། །དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཡང་དག་མཐའ། །མཚན་མ་མེད་དང་ དོན་དམ་དང་། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་རྣམ་གྲངས་སོ། །ཞེས་དང་། ཀླུའི། བྱང་ཆུབ་སེམས་ འགྲེལ་དུ། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཡང་དག་མཐའ། །མཚན་མ་མེད་དང་དོན་དམ་ཉིད། །བྱང་ ཆུབ་སེམས་མཆོག་དེ་ཉིད་དང་། །སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད་པའང་ཡིན། །ཞེས་དང་། མདོ་རྒྱུད་ དུ་མར་ཡང་དོན་དེ་ཉིད་གསུངས་ཏེ། གཟུ་བོའི་བློས་ལྟོས་ཤིག་དང་གསལ་བར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་ཆོས་ཉིད་དམ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ཡང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མ་ཡིན་ན། དེ་ལས་ གཞན་གང་ཡང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་མི་རུང་བས་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་པ་མེད་པར་ འགྱུར་ཞིང་། འདོད་ན་མདོ་རྒྱུད་བསྟན་བཅོས་དྲི་མ་མེད་པ་དུ་མར་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་རྒྱ་ ཆེར་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཐམས་ཅད་ལོག་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་བྲལ་ ཡིན་པས་གང་ཅིར་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བའང་གྲུབ་པ་ མེད་ཀྱི་མིང་ཙམ་མོ་ཞེ་ན། ལས་རྒྱུ་འབྲས་དང་། དཀོན་མཆོག་གསུམ་པོར་གྲུབ་པ་མེད་པར་ འདོད་པའི་དབུ་མའི་ལུགས་ཞེས་མིང་བཟང་བཏགས་པའི་རྒྱང་འཕེན་པའི་ལྟ་བ་འདི་དོར་
【現代漢語翻譯】 關於他們如何看待二諦（藏文：ྣམ་གཉིས་，含義：兩種）等，我打算另行撰寫一部詳細的論著來闡述。 現在有些自詡為智者的人說：'我們中觀宗認為，就像法（藏文：ཆོས་ཅན་，含義：有法）各自不同一樣，它們的法性或真如也各自不同。因此，某種法只存在於自身，不存在於其他事物中；如果某個有法不存在，那麼它的法性也根本不存在。法身（藏文：ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་，含義：自性身）也是佛的法性，因此只存在於佛的境界中，不存在於其他任何地方。因此，認為法身和如來藏（藏文：བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་，含義：如來藏）是一體的，並認為一切眾生都具有如來藏，這是可笑的。'現在這個時代，連見解的糟粕也變得更加糟糕了！' 像這樣持有邪見並自詡為智者的人，真是可笑至極！因為這與無數清凈的佛經和論著相違背。 如果真是這樣，那麼瓶子之類的法（藏文：ཆོས་，含義：法）的法性或真如是什麼呢？難道僅僅是瓶子等在勝義諦（藏文：དོན་དམ་，含義：勝義）上沒有真實的自性嗎？或者說，這種沒有真實自性的狀態，就是瓶子等的法性或真如？如果是前者，那麼它就成了勝義諦的特徵，因為它就是瓶子等的法性或真如。這並非不遍，因為在《辨中邊論》中說：'空性簡而言之，即是真如與真實邊際，無相與勝義，以及法界之異名。'（梵文：śūnyatāyāḥ saṃgraheṇa tad yathā tathatā bhūtakotiḥ animittaṃ paramārthaḥ dharmadhātuḥ iti nāmāni，空性，總攝而言，即是真如，真實邊際，無相，勝義，以及法界，這些都是它的異名。） 龍樹菩薩（梵文：Nāgārjuna）在《菩提心釋》中說：'真如與真實邊際，無相與勝義，以及殊勝菩提心，也被稱為空性。'（梵文：tathatā bhūtakotiḥ animittaṃ paramārthaḥ bodhicittaṃ paramam eva śūnyatā，真如，真實邊際，無相，勝義，以及殊勝菩提心，也被稱為空性。） 在無數的經和續中也闡述了同樣的道理，請以公正的心態去觀察，就會明白。 如果法性或真如不是勝義諦，那麼其他任何事物都不可能是勝義諦，這樣一來，勝義諦就不存在了。如果你們承認勝義諦存在，那麼無數清凈的經、續和論著中廣泛闡述的二諦之理就都成了錯誤的。 如果說一切法都是離戲論（藏文：སྤྲོས་བྲལ་，含義：離戲）的，沒有任何事物是真實存在的，因此所謂的勝義諦也只是一個名稱而已，那麼，這種否認業果和三寶（藏文：དཀོན་མཆོག་གསུམ་，含義：三寶）真實存在，卻美其名曰中觀宗的斷見，應該拋棄！
【English Translation】 Regarding how they view the two truths (Tibetan: ྣམ་གཉིས་, meaning: two) etc., I intend to write a detailed treatise separately to elaborate on it. Now some who consider themselves wise say: 'We Madhyamikas believe that just as phenomena (Tibetan: ཆོས་ཅན་, meaning: possessor of qualities) are individually different, their suchness or reality is also individually different. Therefore, a certain phenomenon exists only in itself and does not exist in other things; if a certain possessor of qualities does not exist, then its suchness also does not exist at all. The Dharmakaya (Tibetan: ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་, meaning: Body of Essence) is also the suchness of the Buddha, so it exists only in the realm of the Buddha and does not exist anywhere else. Therefore, to think that the Dharmakaya and the Tathagatagarbha (Tibetan: བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་, meaning: Buddha-nature) are one, and to think that all sentient beings possess the Tathagatagarbha, is ridiculous.' In this day and age, even the dregs of views have become even worse! Those who hold such wrong views and consider themselves wise are truly ridiculous! Because this contradicts countless pure sutras and treatises. If this is the case, then what is the suchness or reality of phenomena such as a vase? Is it merely that vases etc. do not have a real nature in the ultimate truth (Tibetan: དོན་དམ་, meaning: ultimate)? Or is this state of not having a real nature the suchness or reality of vases etc.? If it is the former, then it becomes a characteristic of the ultimate truth, because it is the suchness or reality of vases etc. This is not non-pervasive, because in the 'Distinguishing the Middle from the Extremes' it says: 'Emptiness, in brief, is suchness and the real boundary, signlessness and the ultimate, and the realm of phenomena are different names.' (Sanskrit: śūnyatāyāḥ saṃgraheṇa tad yathā tathatā bhūtakotiḥ animittaṃ paramārthaḥ dharmadhātuḥ iti nāmāni, Emptiness, in brief, is suchness, the real boundary, signlessness, the ultimate, and the realm of phenomena, these are its different names.) Nāgārjuna in the 'Commentary on the Mind of Enlightenment' says: 'Suchness and the real boundary, signlessness and the ultimate, and the supreme mind of enlightenment, are also called emptiness.' (Sanskrit: tathatā bhūtakotiḥ animittaṃ paramārthaḥ bodhicittaṃ paramam eva śūnyatā, Suchness, the real boundary, signlessness, the ultimate, and the supreme mind of enlightenment, are also called emptiness.) The same principle is also explained in countless sutras and tantras, please observe with an impartial mind and you will understand. If suchness or reality is not the ultimate truth, then nothing else can be the ultimate truth, so the ultimate truth does not exist. If you admit that the ultimate truth exists, then the principle of the two truths widely explained in countless pure sutras, tantras, and treatises becomes false. If it is said that all phenomena are free from elaboration (Tibetan: སྤྲོས་བྲལ་, meaning: free from conceptual constructs), and nothing is truly existent, so the so-called ultimate truth is just a name, then this nihilistic view that denies the real existence of karma and the Three Jewels (Tibetan: དཀོན་མཆོག་གསུམ་, meaning: Three Jewels), but is beautifully called the Madhyamika school, should be abandoned!
ཅིག བདག་བདེ་ལེགས་སུ་འདོད་པ་དག་དེ་ཁས་ལེན་པར་མི་རིགས་ཏེ་ཕོང་བར་འགྱུར་ པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། དབུ་མ་རིན་ཆེན་འཕྲེང་བར། མེད་པ་བོ་ནི་ངན་འགྲོར་འགྲོ། །ཞེས་ སོ། །གཞན་ཡང་། མེད་པར་ལྟ་བས་རྩ་བ་གཅོད། ཞེས་སོགས་དུ་མ་བཤད་དེ། གལ་ཏེ་དོན་ 3-262 དམ་པར་སྤྲོས་བྲལ་དང་། དོམ་དམ་པར་ཅིར་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་ཅེས་ཁྱད་པར་གྱི་ཚིག་སྦྱོར་ཞེ་ ན། དེ་ལྟར་སྦྱར་ནས་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་ཀྱི་མདོ་དོན་རྒྱས་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པ་མཁས་ མཆོག་ཀ་ལ་ཤཱི་ལས་མཛད་པའི་དབུ་མ་སྣང་བ་དང་། སྒོམ་རིམ་རྣམ་པ་གསུམ་སོགས་དང་། ལེགས་ལྡན་འབྱེད། དཔལ་སྦས། ཡེ་ཤེས་སྙིང་བོ། ཞི་བ་འཚོ་སོགས་ཀྱིས་རྒྱས་པར་གཏན་ ལ་ཕབ་མོད་ཀྱིས་དེ་དག་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པའི་ལུགས་ནོར་བ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པར་ཞེས་ པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཚིག་སྦྱར་བ་དོན་མེད་ཞེས་དམ་འཆའ་ཞིང་ཁས་ལེན་ལ། འདི་སློབ་དཔོན་ ཟླ་བ་གྲགས་པའི་དགོངས་དོན་ཡིན་ལ་ཁོང་ཁོ་ནས་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་དགོངས་པ་རྟོགས་ ཀྱི། གཞན་གྱིས་མིན་ནོ་ཞེས་ཁྱོད་ཁས་ལེན་པ་མིན་ནམ། དེ་ལྟའི་ཚུལ་འདི་རྟོགས་དཀའ་ བའི་ཕྱིར་ལེགས་པར་རྣམ་པར་ཕྱེ་བའི་བསྟན་བཅོས་ཞིག་ལོགས་སུ་རྩོམ་པའི་སྤྲོ་བ་ཡོད་ དོ། །གལ་ཏེ་དེ་འདྲ་དེ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མཚན་ཉིད་ཡིན་པར་ཐལ་བ་འདོད་དོ་ཞེ་ན། འདི་དོན་དམ་བདེན་པ་རྗེས་མཐུན་པ་ཡིན་གྱི་མཚན་ཉིད་པ་མིན་ནོ་ཞེས་སྔར་ལུང་རིགས་ཀྱི་ སྒོ་ནས་བསྟན་ཟིན་ཞིང་། གཞན་ཡང་དབུ་མ་སོགས་དོན་དམ་པར་བདེན་པའི་རང་བཞིན་ མེད་ཙམ་དོན་དམ་བདེན་པ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ན་རྫུན་པ་བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་དེ་ མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ། དགག་བྱ་དབུ་མ་སོགས་བདེན་དངོས་ མེད་པའི་དོན་དམ་པར་བུམ་སོགས་བདེན་པའི་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་ སྤྱི་ཁྱབ་དུ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ་རི་བོང་རྭ་མེད་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དེ་འདྲའི་རང་བཞིན་མེད་ པ་དེ་ཡིན་ན། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཡང་དག་པའི་མཐའ་སོགས་ཡིན་པས་ཁྱབ་པར་ཐལ་བར་ འགྱུར་ཏེ། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་སྐྱོན་སྤྱི་བོར་ཐོག་ ལྷུང་བ་བཞིན་འབྱུང་བར་ཡང་མ་གོའམ་བུ་ཆེན་པ། དེ་འདོད་ན་ཀུན་རྫོབ་ཐམས་ཅད་དང་ རི་བོང་རྭ་སོགས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་ 3-263 འགྱུར་ཏེ། དེ་ཐམས་ཅད་ཡང་བུམ་སོགས་དོན་དམ་པར་བདེན་པའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བུམ་སོགས་དོན་དམ་པར་བདེན་པའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཞེས་པ་ཆོས་ཅན་ བུམ་སོགས་རྣམས་དོན་དམ་པར་བདེན་པའི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ལ་ལོག་ཙམ་གྱི་ལྡོག་པའི་ཆ་ གཅིག་པོ་དེ་ཉིད་ལ་འདོད་པའི་ཕྱིར། ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་དེར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ ལྟར་ཡི
【現代漢語翻譯】 第一，那些想要獲得安樂的人不應該接受它，因為它會導致墮落。正如《中觀寶鬘論》中所說：『無有者將墮入惡趣。』此外，還有許多經文說：『以無有之見，斷滅根本。』如果有人說，在勝義諦中是離戲論的，在世俗諦中沒有任何事物成立，以此來區分，那麼像噶瑪拉希拉大師所著的《中觀光明》和《修道次第》三篇等，以及靜命、蓮花戒、智藏、寂護等大師，都詳細地闡述了以這種方式結合見、修、行、果的要點。但是，那些人認為這些都是中觀自續派的錯誤觀點，他們斷言說，使用『在勝義諦中』這樣的區分詞語是沒有意義的，並且他們聲稱只有自己才理解龍樹父子的思想，而其他人則不理解。你不是也接受這種觀點嗎？因為這種觀點難以理解，所以我很想另外撰寫一部詳細分析的論著。如果有人認為，像那樣的事物就是勝義諦的自性，那麼這是因為我已經通過經文和理證說明了，這只是與勝義諦相符順，而不是勝義諦的自性。此外，如果中觀等宗派僅僅因為在勝義諦中沒有真實的自性，就成為勝義諦的自性，那麼所有虛假的、具有欺騙性的事物都將不是勝義諦的自性，這將會導致荒謬的結論。這是不可能接受的，因為要否定的對象是中觀等宗派，它們在勝義諦中沒有真實的自性，這意味著在勝義諦中，瓶子等事物沒有真實的自性，這對於所有所知事物來說都是普遍成立的，就像兔子沒有角一樣。此外，如果像那樣的事物沒有自性，那麼這將意味著它與真如和真實之際等同，因為它是勝義諦的自性。難道你沒有看到，這種過失就像從頭上掉下來的石頭一樣嗎，大兒子？如果接受這種觀點，那麼所有世俗事物和所有兔子角等都將與真如和真實之際等同，因為所有這些事物都沒有瓶子等在勝義諦中真實的自性。如果有人說，『瓶子等事物在勝義諦中沒有真實的自性』，這僅僅是指作為法相的瓶子等事物，在勝義諦中具有真實自性的反面，僅僅是這種反面的一個方面，因此，不會有世俗事物也變成真如和真實之際的過失。如果是這樣的話，那麼好吧。 First, those who desire well-being should not accept it, as it will lead to downfall. As it is said in the Ratnavali (Precious Garland of the Middle Way): 'Those who hold to non-existence will go to bad destinies.' Furthermore, many scriptures state: 'By viewing as non-existent, the root is severed.' If one argues that the distinction lies in saying that in ultimate truth it is free from elaboration and in conventional truth nothing is established, then the learned master Kamalashila, in works such as the Madhyamaka Aloka (Illumination of the Middle Way) and the three Stages of Meditation, along with Shantarakshita, Kamalashila, Haribhadra, Jnanagarbha, and Shivaraksita, have extensively established the essential points of view, meditation, conduct, and result by combining them in this way. However, those who consider these to be errors of the Svatantrika-Madhyamaka school assert that using the distinguishing phrase 'in ultimate truth' is meaningless, and they claim that only they understand the thought of Nagarjuna and his spiritual son, while others do not. Do you not also accept this view? Because this approach is difficult to understand, I am inclined to compose a separate treatise that thoroughly analyzes it. If one then asserts that such a thing is considered the characteristic of ultimate truth, it is because I have already shown through scripture and reasoning that this is merely in accordance with ultimate truth, not its characteristic. Moreover, if the Madhyamaka and other schools were to be considered the characteristic of ultimate truth merely because they lack true nature in ultimate truth, then all deceptive phenomena would necessarily not be that, which would be an absurd consequence. This cannot be accepted, because the object to be refuted is the Madhyamaka and other schools, which lack true existence in ultimate truth, meaning that in ultimate truth, things like pots lack true nature, which is universally established for all knowable objects, just like the absence of horns on a rabbit. Furthermore, if such a lack of nature were the case, then it would necessarily follow that it is the same as suchness and the limit of reality, because it is the characteristic of ultimate truth. Haven't you understood that such a fault would occur like a stone falling on your head, great son? If you accept that, then all conventional phenomena and all rabbit horns, etc., would necessarily be the same as suchness and the limit of reality, because all of those also lack the true nature of pots, etc., in ultimate truth. If one says that 'the lack of true nature of pots, etc., in ultimate truth' refers only to the single aspect of negation that is the mere reversal of the existence of true nature in ultimate truth in the case of the subject of pots, etc., then there is no fault of conventional phenomena also becoming that. If that is the case, then so be it.
【English Translation】 Firstly, those who desire well-being should not accept it, as it will lead to downfall. As it is said in the Ratnavali (Precious Garland of the Middle Way): 'Those who hold to non-existence will go to bad destinies.' Furthermore, many scriptures state: 'By viewing as non-existent, the root is severed.' If one argues that the distinction lies in saying that in ultimate truth it is free from elaboration and in conventional truth nothing is established, then the learned master Kamalashila, in works such as the Madhyamaka Aloka (Illumination of the Middle Way) and the three Stages of Meditation, along with Shantarakshita, Kamalashila, Haribhadra, Jnanagarbha, and Shivaraksita, have extensively established the essential points of view, meditation, conduct, and result by combining them in this way. However, those who consider these to be errors of the Svatantrika-Madhyamaka school assert that using the distinguishing phrase 'in ultimate truth' is meaningless, and they claim that only they understand the thought of Nagarjuna and his spiritual son, while others do not. Do you not also accept this view? Because this approach is difficult to understand, I am inclined to compose a separate treatise that thoroughly analyzes it. If one then asserts that such a thing is considered the characteristic of ultimate truth, it is because I have already shown through scripture and reasoning that this is merely in accordance with ultimate truth, not its characteristic. Moreover, if the Madhyamaka and other schools were to be considered the characteristic of ultimate truth merely because they lack true nature in ultimate truth, then all deceptive phenomena would necessarily not be that, which would be an absurd consequence. This cannot be accepted, because the object to be refuted is the Madhyamaka and other schools, which lack true existence in ultimate truth, meaning that in ultimate truth, things like pots lack true nature, which is universally established for all knowable objects, just like the absence of horns on a rabbit. Furthermore, if such a lack of nature were the case, then it would necessarily follow that it is the same as suchness and the limit of reality, because it is the characteristic of ultimate truth. Haven't you understood that such a fault would occur like a stone falling on your head, great son? If you accept that, then all conventional phenomena and all rabbit horns, etc., would necessarily be the same as suchness and the limit of reality, because all of those also lack the true nature of pots, etc., in ultimate truth. If one says that 'the lack of true nature of pots, etc., in ultimate truth' refers only to the single aspect of negation that is the mere reversal of the existence of true nature in ultimate truth in the case of the subject of pots, etc., then there is no fault of conventional phenomena also becoming that. If that is the case, then so be it.
ན་པ་དེ། དེ་བཞིན་ཉིད་དམ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་པ་ཉམས་ཏེ། དེ་ནི་ཆོས་ཅན་གཅིག་ལོག་པ་དུ་མ་ལས་ལོག་པའི་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ཅེས་པའི་སྒྲོ་བཏགས་པ་ གཅིག་ཡིན་པར་ལུང་རིགས་ཀྱི་གཙུག་ལག་ཏུ་མར་བཤད་ཅིང་། འཕགས་སེང་ཆོས་བཤེས་ སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐ་དད་ཅེས་དང་། རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་ དང་། ལྡོག་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཉེ་བར་བསྐྱེད་པའི་ཐ་སྙད་ཅེས་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་། སྒྲོ་བཏགས་ སུ་གསལ་བོར་བསྟན་པས་ཞིབ་ཞིབ་འདྲ་བའི་ཁྱོད་ཀྱི་ཐ་སྙད་དེས་རྨོངས་པ་མགོ་མ་སྐོར་ཅིག གལ་ཏེ་བུམ་སོགས་དོན་དམ་པར་བདེན་པའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅིག་བུམ་ སོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེས་བརྟགས་པ་གཉིས་པ་ཁས་ལེན་ན། ཁྱེད་རྣམས་ ཀྱི་རང་ལུགས་ལ་ཆོས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དམ་དེ་བཞིན་ཉིད་གང་ཞེ་ན་མཐའ་དཔྱད་ ན། ཚངས་ཆེན་ལྟར་གཡོ་རྒྱུའམ་བརྫུན་རིས་བྱེད་པ་མ་གཏོགས་ཆོས་ཀུན་བདེན་པའི་རང་ བཞིན་མེད་ཙམ་ལས་མ་འདས་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་འདི་ལྟར་སྣང་བ་འདི། །རིགས་པས་བརྟགས་ན་ འགའ་མི་རྙེད། །མ་རྙེད་པ་དེ་དོན་དམ་སྟེ། །ཡེ་ནས་གནས་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་པའི་ལུང་ སྒྲ་ཇི་བཞིན་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་ནས་རྣམ་བཞག་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བཀའ་བསྟན་ བཅོས་ཚད་མར་བྱས་ནས་ཆོས་ཀུན་དོན་དམ་པར་བདེན་པའི་རང་བཞིན་མེད་ཙམ་དང་། དེ་ ལྟར་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སྒྲུབ་ཆོས་ཅི་ཡང་མེད་པའི་མེད་དགག་དང་སྒྲུབ་ཆོས་བསྟན་ པའི་མ་ཡིན་དགག་གི་ཁྱད་ཡོད་དེ། མངོན་ཞེན་མེད་ཙམ་མེད་དགག་དང་། མངོན་ཞེན་མེད་ 3-264 པའི་ཡེ་ཤེས་མ་ཡིན་དགག་ཞེས་འཕགས་སེང་ཤནྟི་སོགས་ཀྱིས་བཤད་ཅིང་། དེས་དཔེ་བུམ་ པ་མེད་ཙམ་དང་བུམ་པ་མེད་པའི་ས་ཕྱོགས་བཞིན་ཞེས་ཤནྟི་བས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །དེས་ ན་དེ་འདྲའི་རང་བཞིན་མེད་ཙམ་དེ་ཆོས་ཉིད་དང་དེ་བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན་ཡང་། དེ་འདྲའི་རང་ བཞིན་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ཆོས་ཉིད་དམ་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་འཐད་མོད། དེ་ཆོས་ཅན་ སོ་སོ་རེ་རེ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་ཀྱི་གཞན་ལ་མེད་ཅིང་ཆོས་ཅན་སོ་སོ་བ་དེ་དག་མེད་ན་དེའི་ཆོས་ ཉིད་ཀྱང་གཏན་ནས་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་ན་ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་དེ། འོ་ན་བུམ་པ་ལྟ་ བུ་དངོས་པོ་རང་མཚན་གཅིག་གི་ཆོས་ཉིད་དམ་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་དངོས་པོ་རྫས་གྲུབ་ཞིག་ཏུ་ ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟའི་དངོས་པོ་གཅིག་པོ་དེ་ཁོ་ན་ལ་གནས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཞིང་དེ་ ལས་གཞན་གང་ནའང་མེད། དེ་ལྟའི་དངོས་པོ་གཅིག་པོ་དེ་ཞིག་པར་གྱུར་བ་ན་དེ་ཡང་མེད་ པར་སོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལྟ་བུ་དངོས་པོ་གཅིག་པོ་དེའི་གཟུགས་དྲི་སོ་བཞིན་ནོ། །འདོད་ན་ མི་རྟག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཞིང་དེ་ཡང་འདོད་ན། འདུས་མ་བྱས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་
【現代漢語翻譯】 如果這樣，那麼認為『如是性』（tathātā，事物的真實本性）或『勝義諦』（paramārtha-satya，最高的真理）的特徵已經喪失，這是一種斷言，即認為一個法（dharma，事物）從許多錯誤中解脫出來，具有不同的『遣除』（ldog pa，否定）。 正如經文和理證的權威著作中所說，聖獅子（'phags seng，可能是指一位論師）和法友（chos bshes，可能是指一位論師）等人也說，這是『一般特徵的差異』（spyi'i mtshan nyid kyi tha dad），『區分的特徵』（rnam par dbye ba'i mtshan nyid），以及『依賴於遣除而產生的術語』（ldog pa la ltos nas nye bar bskyed pa'i tha snyad）等等，都清楚地表明這是一種斷言。 因此，不要用你那看似精細的術語來迷惑他人。如果你們承認第二種考察，即瓶子等在勝義中沒有真實的自性，因此瓶子等的法性就是『如是性』，那麼按照你們自己的體系，所有法的法性或『如是性』是什麼呢？ 最終分析的結果是，除了像大梵天（Tshangs chen，印度教神祇）一樣搖擺不定或弄虛作假之外，一切法都不過是沒有真實的自性而已。因為你們接受並建立這樣的觀點，就像經文所說：『這種顯現的世俗（kun rdzob，相對真理）現象，如果用理智來分析，什麼也找不到。找不到的那個就是勝義，是事物原本存在的法性。』 因此，通過將佛陀的教言（bka'，佛語）和論著（bstan bcos，論典）作為衡量標準，一切法都不過是沒有勝義中真實的自性，並且對於這種『沒有』的如是性，存在著『無遮』（med dgag，否定存在）和『非遮』（ma yin dgag，否定是）的區別，前者沒有任何需要建立的法，後者則有需要建立的法。 正如聖者師子賢（Śāntipa，寂天）等人所說，『僅僅是沒有執著是無遮，沒有執著的智慧是非遮』。正如寂天所說，這就像『僅僅是沒有瓶子』和『沒有瓶子的地面』一樣。因此，雖然僅僅是這種『沒有自性』不是法性或如是性，但是這種『沒有自性的如是性』可以被認為是法性或如是性。 然而，如果你們說，『它只存在於每個單獨的法中，而其他法中沒有，並且如果這些單獨的法不存在，那麼它們的法性也根本不存在』，這是非常不合理的。如果是這樣，那麼像瓶子這樣的事物，其作為一個自性（rang mtshan，自相）的法性或如是性，就會變成一個實有的實體（rdzas grub，實體存在），因為這種唯一的實體所具有的法性只存在於它自身中，而在其他任何地方都不存在。 當這個唯一的實體消失時，它也就不存在了。例如，瓶子這樣的唯一事物的形狀、氣味等也是如此。如果你們接受這一點，那麼它就會變成無常（mi rtag pa，impermanent），如果你們也接受無常，那麼它就會變成非無為法（'dus ma byas ma yin pa，非複合）。
【English Translation】 If that is the case, then the characteristic of considering 'Tathātā' (suchness, the true nature of things) or 'Paramārtha-satya' (ultimate truth) to have been lost, is an assertion that one dharma (thing) is said to have different 'negations' (ldog pa) from many errors. As explained in the authoritative texts of scripture and reasoning, 'Holy Lion' ('phags seng, possibly referring to a commentator) and Dharma Friend (chos bshes, possibly referring to a commentator) and others also say that this is 'difference in general characteristics' (spyi'i mtshan nyid kyi tha dad), 'characteristic of distinction' (rnam par dbye ba'i mtshan nyid), and 'terminology generated in dependence on negation' (ldog pa la ltos nas nye bar bskyed pa'i tha snyad), etc., all clearly showing that it is an assertion. Therefore, do not deceive others with your seemingly subtle terminology. If you accept the second examination, that there is no truly existent self-nature of vases etc. in ultimate truth, therefore the dharmatā (nature of dharma) of vases etc. is 'suchness', then according to your own system, what is the dharmatā or 'suchness' of all dharmas? The result of the final analysis is that, other than wavering like Mahābrahmā (Tshangs chen, a Hindu deity) or engaging in deception, all dharmas are nothing more than being without a truly existent self-nature. Because you accept and establish such a view, just as the scripture says: 'This apparent conventional (kun rdzob, relative truth) phenomenon, if analyzed with reason, nothing is found. That which is not found is ultimate, it is the dharmatā that has always existed.' Therefore, by taking the words of the Buddha (bka', Buddha's teachings) and treatises (bstan bcos, commentaries) as the standard, all dharmas are nothing more than being without a truly existent self-nature in ultimate truth, and for such a 'without' of suchness, there is a difference between 'negative negation' (med dgag, negation of existence) and 'non-affirming negation' (ma yin dgag, negation of being), the former having no dharma to be established, and the latter having a dharma to be established. As the holy Śāntipa (Śāntideva, 寂天) and others have said, 'Merely being without attachment is negative negation, wisdom without attachment is non-affirming negation.' As Śāntipa said, this is like 'merely being without a vase' and 'ground without a vase.' Therefore, although merely this 'without self-nature' is not dharmatā or suchness, suchness that is 'without self-nature' can be considered dharmatā or suchness. However, if you say, 'It only exists in each individual dharma, and not in other dharmas, and if those individual dharmas do not exist, then their dharmatā also does not exist at all,' this is very unreasonable. If that is the case, then the dharmatā or suchness of a thing like a vase, as a self-characteristic (rang mtshan, own-characteristic), would become a substantially existent entity (rdzas grub, substantially established), because the dharmatā possessed by that single entity only exists in itself, and does not exist anywhere else. When that single entity disappears, it also ceases to exist. For example, the shape, smell, etc. of a single thing like a vase are also like that. If you accept this, then it would become impermanent (mi rtag pa, impermanent), and if you also accept impermanence, then it would become non-unconditioned ('dus ma byas ma yin pa, non-composite).
བ་ ལས་དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མདོ་སེམས་དབུ་མའི་གཙུག་ལག་ལ་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་བཞིན་ ཉིད་འདུས་མ་བྱས་ཁོ་ནར་བཤད་ཅིང་། ཉི་འོག་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བའང་འདུས་མ་བྱས་དེ་བཞིན་ ཉིད་འདུས་མ་བྱས་སུ་བཤད་པས་སོ། །ཡང་དེ་ལྟའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་སྔར་བཤད་ལྟར་གྱི་ ཆོས་ཅན་རེ་རེ་བ་དང་རྫས་ཐ་དད་དམ་དོན་གཅིག་ཡིན་པ་གང་རུང་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྟགས་སྔར་དང་འདྲ། འདོད་ན་སྔར་ལྟར་འདུས་མ་བྱས་མིན་པར་འགྱུར་ཞིང་ལུང་རྣམ་དག་ དུ་མ་དང་ཡང་འགལ་ཏེ། དགོངས་འགྲེལ་ལས། འདུ་བྱེད་ཁམས་དང་དོན་དམ་མཚན་ཉིད་ ནི། །གཅིག་དང་ཐ་དད་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། །གཅིག་དང་ཐ་དད་ཉིད་དུ་གང་རྟོགས་པ། ། དེ་ནི་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་ཞུགས་པ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་བཀའ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུང་ཤིན་ཏུ་ 3-265 མང་བར་ཡོད་ནའང་གྲགས་ཆེ་བས་མ་བཀོད་དོ། །ཡང་བུམ་པ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་རང་མཚན་ པ་གཅིག་གི་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་རྒྱ་དང་དཔངས་ཀྱི་ཚད་ཅན་དུ་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་ ཏེ། བུམ་སོགས་དངོས་པོ་རང་མཚན་གཅིག་པོ་དེའི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དང་དེ་འདུས་པའི་རགས་པ་ གང་ན་གནས་པ་ཙམ་གྱི་འགོག་པ་དེ་ཁོ་ན་ཡོད་པའི་དེའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་གྱི། དེ་ལས་སྐྲའི་རྩེ་ མོ་བརྒྱར་བྱས་པའི་ཆའི་ཚད་ཙམ་གྱིས་གཞལ་བ་ཕན་ཆད་གང་ནའང་མེད་པའི་རྟགས་ ཁས་བླངས། འདོད་པར་མི་ནུས་ཏེ་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དུ། ཚད་མེད་པ་དང་མཐའ་མེད་ ཞེས་པ་དང་། ཉི་ཁྲི་སྣང་བར། གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པ་ལ་ནི་ཚད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ ནོ་ཞེས་དང་། མདོ་དང་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དུ། གཞལ་དུ་མེད་པའམ། གཞལ་དང་བགྲངས་ ལས་ཡང་དག་འདས་ཞེས་པར་ཤནྟི་ཀིར་སོགས་ཀྱིས་འདི་ཙམ་མོ་ཞེས་ཚད་ཀྱིས་གཞལ་བ་ ལས་འདས་པ་ཞེས་དང་། སེང་བཟང་གིས་ཀྱང་ནམ་མཁའ་ཚད་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འདི་དག་ ཚད་མེད་པ་ཞེས་སོགས་ལུང་མང་ངོ་། །བྱང་སེམས་ས་དང་བོ་པས་ཆོས་དབྱིངས་ཀུན་འགྲོ་ མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་དེ། ཆོས་ཅན་འདི་རྣམས་སོ་སོ་བ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་ འདི་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱང་སོ་སོ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། འདི་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་གཅིག་ ནི་མ་ཡིན་ལ་དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཅན་སོ་སོ་བ་རྣམས་མངོན་སུམ་དུ་མ་མཐོང་བར་ཆོས་ཅན་ རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་མི་མཐོང་བར་འགྱུར་ཞིང་། ས་དང་པོ་པས་ཆོས་ཅན་ཇི་ སྙེད་པ་ཅིག་ཆར་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ། དབུས་མཐའ་ སོགས་སུ། ཀུན་ཀྱང་འགྲོ་དང་ཞེས་སོགས་དང་། །སེང་བཟང་སོགས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་རྟོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ས་དང་བོ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པ་རྟོགས་པའི་ མཚན་ཉིད་ཞེས་སོགས་ལུང་མང་ངོ་། ། འདིར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀུན་འགྲོ་ཞེས་པའི་དོན་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཆོས་བཟོད་ 3-266
【現代漢語翻譯】 但是，事實並非如此。在聲明中觀（Madhyamaka）的根本論典中，明確指出勝義諦（tathātā）是不可構造的。同樣，小乘分別說部（Vaibhāṣika）也說不可構造的勝義諦是不可構造的。 此外，如前所述，這樣的勝義諦會變成每個法（dharma）的自性（dharmin）各不相同，要麼是實體不同，要麼是意義相同。理由與之前相同。如果承認，則會像之前一樣變成非構造，並且與許多純正的經文相矛盾。如《解深密經》（Saṃdhinirmocana Sūtra）中說：『行蘊（saṃskāra-dhātu）和勝義諦的特徵，既非一亦非異。任何認為是一或異的，都是不如理作意。』諸如此類的經論非常多，但因為廣為人知，所以不在此引用。 此外，例如瓶子這樣的自相（svalakṣaṇa）之法的法性（dharmatā）勝義諦，也會變成具有廣度和高度的尺寸。因為瓶子等自相之法，僅僅是其微塵及其集合的粗大之處所存在的阻礙，才是其法性。除此之外，即使是用頭髮的千分之一來衡量，在任何地方都不存在。這個理由是被承認的。不能接受這種觀點，因為在《現觀莊嚴論》（Abhisamayālaṃkāra）中說：『無量和無邊。』在《二萬頌般若經》（Nīlakaṇṭha）中說：『非色法沒有尺寸的法性。』在經和《現觀莊嚴論》中說：『不可測量或完全超越測量和計數。』寂天（Śāntideva）等人解釋說，這是超越用尺寸來衡量的。獅子賢（Siṃhabhadra）也說，虛空是無限的，因此這些是無限的。諸如此類的經文很多。 菩薩（bodhisattva）初地（bhūmi）未能現證（abhisambodhi）法界（dharmadhātu）周遍，因為這些法各自不同，所以這些法的法界也僅僅是各自不同的。這些法的法界不是一體的，如果這樣，在沒有現見各自不同的法的情況下，就不會現見這些法的法性。因為初地菩薩不可能同時現見如此眾多的法。不能接受這種觀點，因為在《中邊分別論》（Madhyāntavibhāga）等經論中說：『一切皆周遍。』獅子賢等人說，證悟法界周遍的特徵是初地極喜地（pramuditā-bhūmi）等證悟的特徵。諸如此類的經文很多。 這裡，『法界周遍』的意思是，菩薩的苦受法忍（duḥkha-dharma-kṣānti）
【English Translation】 However, that is not the case. In the fundamental treatises of Madhyamaka, it is explicitly stated that tathātā (suchness) is non-constructed. Similarly, the Vaibhāṣika also states that the non-constructed tathātā is non-constructed. Furthermore, such a tathātā, as previously described, would necessarily become either each dharma's (dharmin) individual nature, either different substances or the same meaning. The reason is the same as before. If accepted, it would become non-constructed as before, and would contradict many pure scriptures. As the Saṃdhinirmocana Sūtra states: 'The characteristics of the saṃskāra-dhātu (aggregate of formations) and the ultimate nature are neither one nor different. Whoever perceives them as one or different is engaging in improper attention.' There are many such scriptures and treatises, but they are not quoted here because they are well-known. Furthermore, the dharmatā (nature of phenomena) tathātā of a self-characterized (svalakṣaṇa) object, such as a vase, would also necessarily have dimensions of width and height. Because the self-characterized object such as a vase, only the obstruction of where its atoms and their aggregate are located is its dharmatā. Apart from that, it does not exist anywhere, even measured by the size of one-hundredth of a hair tip. This reason is accepted. It cannot be accepted because the Abhisamayālaṃkāra states: 'Immeasurable and boundless.' The Nīlakaṇṭha states: 'Non-form phenomena do not have the nature of dimensions.' The sutras and the Abhisamayālaṃkāra state: 'Immeasurable or completely beyond measurement and counting.' Śāntideva and others explain that this is beyond being measured by dimensions. Siṃhabhadra also says that space is immeasurable, therefore these are immeasurable. There are many such scriptures. A bodhisattva on the first bhūmi (level) would not have directly realized the dharmadhātu (realm of phenomena) as all-pervasive, because just as these dharmas are separate, so too are the dharmadhātus of these dharmas separate. The dharmadhātu of these dharmas is not one, and if that were the case, without directly seeing the separate dharmas, one would not directly see the dharmatā of these dharmas. Because it is impossible for a bodhisattva on the first bhūmi to directly see so many dharmas simultaneously. This view cannot be accepted, because the Madhyāntavibhāga and other texts state: 'Everything is all-pervasive.' Siṃhabhadra and others say that the characteristic of realizing the all-pervasive dharmadhātu is the characteristic of realizing the first bhūmi, the Extremely Joyful (pramuditā-bhūmi), and so on. There are many such scriptures. Here, the meaning of 'dharmadhātu is all-pervasive' is that the bodhisattva's duḥkha-dharma-kṣānti (patience with the suffering of phenomena)
ལྟ་བུའི་མཉམ་བཞག་གི་ཡེ་ཤེས་གཅིག་གིས་སྡུག་བདེན་གྱི་ཆོས་ཉིད་དེ། ཆོས་ཅན་ཇི་སྙེད་ པ་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བའམ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པར་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ཞེས་པའི་དོན་ མ་ཡིན་གྱི་སྡུག་བདེན་གྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པས། དེ་ བཞིན་ཉིད་ཆོས་དབྱིངས་ཀུན་འགྲོ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་དེ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བས་ཆོས་ དབྱིངས་ཀུན་འགྲོ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ཞེས་དགོངས་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ ཆོས་དབྱིངས་སོ་སོ་ཁོ་ན་ཆོས་དབྱིངས་ཀུན་འགྲོ་གཏན་མེད་པར་འགྱུར་བ་ལས་ཡིད་ཆེས་ པའི་ལུང་དུ་མ་དང་འགལ་ལོ། ། གཞན་ཡང་བུམ་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ཉི་ཚེ་བའི་སྟོང་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར། བུམ་པ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་ཀྱི་དེ་ལས་གཞན་གང་ནའང་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདོད་ན་ཐེག་ཆེན་དབུ་མ་བས་བཞེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཏིང་མཛིན་རྒྱལ་བོ་ལས། ཉི་ཚེའི་སྟོང་པ་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱི། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། དེ་ལྟར་ན་སྒྲོ་བསྐུར་གྱི་མཐར་བྲལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དབུ་མ་བས་བཞེད་པའི་སྟོང་ཉིད་ ཟབ་མོ་ཡིན་ན་མཐའ་བྲལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །བཞག་པར་བྱ་བ་ ཅུང་ཟད་མེད། །ཅེས་སོགས་དང་། ཟབ་མོ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས། །ཟབ་པ་དེ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་ དང་། །བསྐུར་བའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བ་ཉིད། །ཅེས་སོགས་དང་འགལ། དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་སོ་སོ་ཁོ་ན་ཡིན་ན་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་མ་གཏོགས་ས་བཅུ་ བ་མན་ཆད་གང་གིས་ཡང་ཁྱབ་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་མ་བྱས་པར་ཉི་ཚེ་བའི་སྟོང་ ཉིད་ཁོ་ན་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པར་འགྱུར་བ་གསུང་རབས་ཀུན་དང་རྒྱབ་ལོག་གོ ། གཞན་ཡང་ཆོས་ཅན་བུམ་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ་བུམ་པས[པར]་འདོད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཐམས་ ཅད་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་དང་དོན་གཅིག་པར་ལུང་གིས་བསྒྲུབས་ཟིན་ཏོ། །ཁྱེད་ལྟར་ན། རང་ལུགས་ 3-267 ཀྱི་བུམ་པའི་ཆོས་ཉིད་དམ་སྟོང་ཉིད་དེ་བུམ་པ་ཙམ་ཁོ་ན་དོན་དམ་པར་བདེན་པའི་རང་ བཞིན་མེད་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་པའི་རང་བཞིན་མེད་ པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡིན། དང་བོ་ལྟར་ན་ཉི་ཚེ་བའི་སྟོང་ཉིད་ཁོ་ནར་འགྱུར། འདིའི་འཁོར་ གསུམ་ག་ཁྱེད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་ཏེ། ཆོས་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་དོན་དམ་པར་ཆོས་ཅན་ ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་གི་ཆོས་དབྱིངས་ཁོ་རང་ཉིད་ཀྱིས་དོན་དམ་པར་མི་སྟོང་བར་ ཁས་བླངས་བ་ལ། དེ་ལྟ་བུ་དེ་ཉི་ཚེ་བའི་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པས་སྟོང་ཉིད་ཐ་ཆད་ཡིན་ཞེས་གྲུབ་ མཐའ་དང་གང་ཟག་ལ་རྣམ་པ་བརྒྱར་སྨོད་པ་མ་དྲན་ནམ། གཉིས་པ་ལྟར་ན། བུམ་པའི་ཆོས་ ཉིད་དམ་སྟོང་ཉིད་དེ་བུམ་པ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་ཀྱི་གཞན་གང་ལ་ཡང་གཏན
【現代漢語翻譯】 這並不是說，通過如是的等持智慧，就能現量證悟苦諦的法性，即所有作為所立的法都遍及或涵蓋一切。而是說，苦諦的法性是所有法的真如，因此，現見真如，即是現見法界遍行之自性，故稱為現見法界遍行。如此一來，所有法的各自法界都將成為獨立的個體，根本不存在法界遍行，這與許多值得信賴的經文相矛盾。 此外，瓶子的法性，即真如，將淪為區域性的空性。因為它是僅存在於瓶子上，在其他任何地方都不存在的法性。如果承認這一點，那麼大乘中觀所承認的法性將不再是真如。如《三摩地王經》所說：『區域性的空性是外道所持。』如此一來，就無法擺脫增益和誹謗的邊見，因為如果是中觀所承認的甚深空性，就必然是離邊的。這與『此中無有可破，亦無少許可立』等經文，以及『甚深空性』等經文相矛盾，因為『甚深』意味著從增益和誹謗的邊見中解脫出來。同樣，如果所有法的法界都是各自獨立的，那麼除了圓滿正等覺佛陀之外，十地以下的任何菩薩都只能現證區域性的空性，而無法現證周遍的空性，這與所有經文相違背。 此外，經文中已經通過教證證明，作為所立的瓶子的法性，與瓶子所承認的一切法的空性是同一的。按照您的觀點，自宗的瓶子的法性或空性，是因為瓶子本身在勝義中沒有真實存在的自性而區分的嗎？還是因為一切法都沒有真實存在的自性而區分的呢？如果是前者，那麼將淪為區域性的空性。因為您已經承認了這三者（能空、所空、空性）都是存在的，即法界、真如，在勝義中是空性的，而作為世俗法的所立法，其空性本身在勝義中並不空。如果承認這一點，那麼這就是區域性的空性，難道您忘記了曾經以一百種方式誹謗這種空性為最劣空性，以及誹謗持有這種觀點的宗派和個人嗎？如果是後者，那麼瓶子的法性或空性，就僅僅存在於瓶子上，在其他任何地方都不存在。
【English Translation】 It does not mean that, through such meditative wisdom, one directly realizes that the nature of the truth of suffering, i.e., all phenomena that are objects of establishment, pervades or encompasses everything. Rather, it means that the nature of the truth of suffering is the suchness of all phenomena. Therefore, seeing suchness is seeing the nature of the all-pervading dharmadhatu, hence it is called seeing the all-pervading dharmadhatu. In this way, the individual dharmadhatus of all phenomena will become independent entities, and there will be no all-pervading dharmadhatu at all, which contradicts many reliable scriptures. Furthermore, the nature of the pot, i.e., suchness, will be reduced to a partial emptiness. Because it is a nature that exists only in the pot and nowhere else. If this is admitted, then the nature of phenomena acknowledged by the Mahayana Madhyamaka will no longer be suchness. As the Samadhiraja Sutra says: 'Partial emptiness is held by the heretics.' In this way, it is impossible to escape the extremes of addition and denial, because if it is the profound emptiness acknowledged by the Madhyamaka, it must be free from extremes. This contradicts scriptures such as 'There is nothing to be refuted here, nor is there anything to be established,' and 'Profound emptiness,' etc., because 'profound' means liberation from the extremes of addition and denial. Similarly, if the dharmadhatus of all phenomena are individual, then apart from the fully enlightened Buddha, any bodhisattva below the tenth bhumi can only directly realize partial emptiness, and cannot directly realize pervasive emptiness, which contradicts all the scriptures. Furthermore, it has already been proven by scripture that the nature of the pot, as an object of establishment, is the same as the emptiness of all phenomena acknowledged by the pot. According to your view, is the nature or emptiness of the pot in your own system distinguished because the pot itself does not have a truly existent nature in ultimate reality? Or is it distinguished because all phenomena do not have a truly existent nature? If the former, then it will be reduced to partial emptiness. Because you have already admitted that all three (the emptier, the emptied, and emptiness) exist, i.e., the dharmadhatu, suchness, is empty in ultimate reality, while the object of establishment as a conventional phenomenon, its emptiness itself is not empty in ultimate reality. If this is admitted, then this is partial emptiness, have you forgotten that you once slandered this emptiness as the worst emptiness in a hundred ways, and slandered the schools and individuals who hold this view? If the latter, then the nature or emptiness of the pot exists only in the pot and nowhere else.
་ནས་མེད་ཅེས་པ་དེ་ མི་འཐད་པར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་བདེན་པའི་རང་བཞིན་གྲུབ་པ་མེད་ པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཆོས་ཉིད་དམ་དེ་བཞིན་ཉིད་གང་ཞིག དེ་འདྲའི་བདེན་མེད་དེ་ཆོས་ཅན་ ཐམས་ཅད་ལ་སྤྱི་ཁྱབ་ཐམས་ཅད་དུ་གྲུབ་ཅིང་། དེ་འདྲའི་བདེན་མེད་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་ཙམ་དེ་ ལས་གཞན་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱི་རང་ལུགས་ལ་བུམ་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དམ་སྟོང་ཉིད་ཟབ་དོན་ མི་རྙེད་ཅིང་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར། རྙེད་དོ་ཞེ་ན། ཚངས་ཆེན་གྱི་ཚུལ་མ་བྱེད་ཅིག ཡང་། ཀུན་ རྫོབ་འདི་ལྟར་སྣང་བ་འདི། །རིགས་པས་བརྟགས་ན་འགའ་མི་རྙེད། །མ་རྙེད་པ་དེ་དོན་དམ་ དེ། །ཡེ་ནས་གནས་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་དང་། ཆོས་ཉིད་ཤེས་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ནི་རྣམ་ པར་ཤེས་མི་ནུས། །ཞེས་སོགས་བཤད་པ་ལ་བརྟེན་ནས། དབུ་མ་རང་ལུགས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་ གི་སྟོང་ཉིད་དམ་ཆོས་ཉིད་ཡང་དགག་བྱ་བདེན་དངོས་སོགས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་པས་རྣམ་ བཅད་ཙམ་དུ་ཤེས་བྱ་ཡིན་གྱི། ཡོངས་གཅོད་དུ་ཤེས་བྱ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱི་རྩ་ བའི་གྲུབ་མཐར་བཀོད་ཅིང་། འདོད་ལ། དེའི་མཐའ་དཔྱད་པ་དང་གཞུང་འཇུག་པའི་ཕྱིར་དུ། ཡུམ་གྱི་མདོ་ལ་སོགས་པ་དང་། དབུ་མ་རིགས་ཚོགས་ལ་སོགས་པའི་དགོངས་དོན་གྱི་སྟོང་ 3-268 ཉིད་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབེན་པའི་སྤྲོས་བྲལ་ དེ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཡོད་མིན་མེད་མིན་ཡོད་མེད་མིན་། །གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་མིན་པའང་ མིན། །མཐའ་བཞི་ལས་ནི་རྣམ་གྲོལ་བ། །དེ་ཉིད་དབུ་མ་པ་ཡིས་རིག །ཅེས་དང་། རྒྱུད་ བླར། བདག་དང་བདག་མེད་སྤྲོས་པ་དག །ཉེ་བར་ཞི་བས་དམ་པའི་བདག །ཅེས་སོགས་ ཀྱི་དགོངས་དོན་ཡིན་ཞེས་པའི་འདོད་པ་བདེན་ཞེན་གཏིང་ཚུགས་པར་ཡོད་པ་ལ་བསྙོན་དུ་ མེད་དོ། །དེ་ལྟར་འདོད་བཞིན་དུ་ཆོས་ཅན་སོ་སོ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་དེའི་ཆོས་ཉིད་ནམ་ཡང་ སོ་སོ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཆོས་ཅན་སོ་སོ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་ཀྱི་དེ་ལས་གཞན་གཏན་ནས་མེད། ཆོས་ ཅན་སོ་སོ་བ་མེད་པར་གྱུར་བ་ན་དེ་དང་དེའི་ཆོས་ཉིད་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དབུ་ཚད་ཀྱི་ བསྟན་བཅོས་རྣམས་སུ། ཆོས་ཅན་མེད་པར་དེའི་ཆོས་མེད་ཅེས་སྒྲ་བྱས་མི་རྟག་པ་ལྟ་བུ། སྒྲ་ སོགས་ཆོས་ཅན་དང་དེའི་ཆོས་ཉིད་དམ་དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམས་སྒྲུབ་ཆོས་འབའ་ཞིག་ཏུ་བསམ་ ནས་སྨྲ་བ་ནི་ནང་འགལ་ཏེ། མཐར་ཐུག་གི་སྟོང་ཉིད་དམ་ཆོས་ཉིད་དེ་དགག་བྱ་རྣམ་བཅད་ ཙམ་དུ་ཤེས་བྱ་ཡིན་གྱི་ཡོངས་གཅོད་དུ་ཤེས་བྱ་མ་ཡིན་པར་ཁས་བླངས་ལ། རྣམ་བཅད་ནི་ མེད་དགག་དང་ཡོངས་གཅོད་ནི་སྒྲུབ་ཆོས་ཡིན་པར་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་གཞུང་ལུགས་ཐམས་ ཅད་ལས་བཤད་པའི་ཕྱིར་དང་། དོན་དམ་པར་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་ བྲལ་བའི་སྤྲོས་བྲལ་དེ་ཉིད་དབུ་མ་བའི་ཡང་ཆོས་ཉིད་དམ་སྟོང་ཉ
【現代漢語翻譯】 如果說『不存在』，那就不合理了。因為一切法在勝義諦中都沒有真實存在的自性，那麼被徹底區分的法性或如來藏又是什麼呢？像這樣不存在的『無』，普遍存在於一切有法上。除了這種『無』的空性之外，在你們的自宗中，找不到也並不認為瓶子等法的法性或甚深空性。如果說找到了，那就不要像大梵天一樣自以為是。此外，經中還說：『顯現的世俗，若以理智觀察，則一無所得。未得之物即是勝義諦，是本然存在的法性。』以及『法性非所知，因其不可識。』等等。因此，中觀自宗的究竟空性或法性，也是空于所破的真實存在等，所以只是以遮遣的方式才能瞭解，而不是以肯定性的方式瞭解。你們的根本宗義中就持有並認同這種觀點。爲了深入研究和理解，你們依據《般若經》等以及《中觀理聚論》等的意旨，認為空性是遠離勝義諦中存在與不存在等一切戲論的離戲之性。如經所說：『非有非無，非亦有亦非無，亦非具足二者之自性，遠離四邊即是中觀。』以及《寶性論》中說：『我與無我之戲論，以寂滅而得勝義諦。』等等。你們對於這種觀點的堅定執著是不可否認的。 雖然你們如此主張，但就像每個有法都是各自獨立的一樣，它們的法性也永遠是各自獨立的，只存在於各自的有法上，而絕不存在於其他事物上。如果不同的有法不再存在，那麼它所對應的法性也將不復存在。正如因明論典中所說：『有法不存在，則其法亦不存在』，比如聲音是無常的。如果將聲音等有法及其法性或如來藏僅僅視為所立宗的法，那將是自相矛盾的。因為你們已經承認，究竟的空性或法性只能通過遮遣的方式來了解，而不能通過肯定性的方式來了解。遮遣是否定，肯定則是所立宗的法，這是大小乘所有宗義中都闡述的。此外，中觀應成派的法性或空性，就是那遠離勝義諦中存在與不存在等一切戲論的離戲之性。
【English Translation】 If you say 'it does not exist,' that becomes unreasonable. Because all dharmas do not have a truly established nature in the ultimate sense, then what is the thoroughly differentiated dharmata or suchness? Such a non-existence universally exists in all phenomena. Other than just such an emptiness of non-existence, in your own system, you neither find nor desire a profound dharmata or emptiness of things like a pot. If you say you find it, then do not act like Maha Brahma. Furthermore, it is said: 'This appearing conventionality, if investigated by reasoning, nothing is found. That which is not found is the ultimate truth, the naturally abiding dharmata.' And, 'Dharmata is not knowable, for it cannot be known.' Therefore, the ultimate emptiness or dharmata of the Madhyamaka system is empty of what is to be negated, such as true existence, so it is knowable only as a mere exclusion, but not knowable as a total exclusion. This is stated and accepted in your fundamental tenets. For the purpose of thorough investigation and entering into the texts, you rely on the sutras of the Prajnaparamita and the treatises of the Madhyamaka collections of reasoning, considering that emptiness is devoid of all elaborations such as existence and non-existence in the ultimate sense, being only free from elaborations. As it is said: 'Neither existent nor non-existent, neither both nor neither, liberated from the four extremes, that is known by the Madhyamika.' And in the Ratnagotravibhāga: 'The elaborations of self and non-self are the supreme self by pacification.' Such is the intention, and there is no denying that you have a deeply rooted adherence to this view. While you assert this, just as each phenomenon is distinct, its dharmata is also always distinct, existing only in its own phenomenon and never existing in anything else. When different phenomena cease to exist, their corresponding dharmata also ceases to exist. As stated in the treatises on Pramana: 'When a phenomenon does not exist, its attribute does not exist,' like sound being impermanent. To consider sound and other phenomena and their dharmata or suchness as merely the established property is contradictory. Because you have already acknowledged that the ultimate emptiness or dharmata can only be understood through negation and not through affirmation. Negation is exclusion, and affirmation is the established property, as explained in all the systems of both the Greater and Lesser Vehicles. Moreover, the dharmata or emptiness of the Madhyamaka-Prasangika is that very freedom from elaboration that is devoid of all elaborations such as existence and non-existence in the ultimate sense.
ིད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན། དེ་ ཉིད་ཆོས་ཅན་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡང་དེ་བཞིན་ཉིད་དམ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ ན་རྣམ་བཅད་ཙམ་དུ་ཤེས་བྱ་ཡིན་གྱི་ཡོངས་གཅོད་དུ་ཤེས་བྱ་མ་ཡིན་པའི་སྟོང་ཉིད་དེ་དང་། ཡོད་མེད་སོགས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དབེན་པའི་སྤྲོས་བྲལ་དེ་ཆོས་ཅན་གཅིག་ཁོ་ན་ལ་ ཡོད་ཀྱི། དེ་ལས་གཞན་ལ་མེད་ཅེས་སུ་ཞིག་གིས་དགག་ནུས་འདུས་མ་བྱས་ནམ་མཁའ་ བཞིན་ནོ། །མདོར་ན་དགག་བྱ་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་ན་དེ་བཀག་ཤེས་བྱའི་ཁྱབ་བྱེད་དུ་འོང་དུ་ 3-269 ཞེས་དྲན་པར་གྱིས་ཤིག་དང་། ཆོས་ཅན་སོ་སོའི་སྟོང་ཉིད་ཁོ་ན་ཡིན་མིན་གསལ་བར་འགྱུར་ རོ། །དེ་ལྟར་ན་དབུ་མ་ཆེན་པོ་བའི་ལུགས་ལ་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་བའི་ཆོས་ཅན་ ཇི་སྙེད་པའི་རང་བཞིན་ནམ་གནས་ལུགས་སམ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅེས་པའི་དོན་ནི་ཕུང་སོགས་ ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་བདེན་པའི་དངོས་པོ་ཅིར་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ སྤྲོས་བྲལ་དེ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཕུང་སོགས་ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཞིང་དེ་ ལྟར་སྟོན་པའི་ཆེད་དུ་བུམ་པའི་ཆོས་ཉིད་རྣམ་བུའི་ཆོས་ཉིད་ཅེས་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་སྦྱར་པ་ ཡིན་གྱི། ཆོས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་ཆོས་ཅན་སོ་སོ་བ་བཞིན་དུ་སོ་སོ་ཐ་ དད་དུ་དགོངས་པ་མིན་ཏེ། ཡུམ་གསུམ་འགྲེལ་བ་གནོད་འཇོམས་སུ། ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ གནས་པར་འདོད་པས་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པས་སྟོང་བ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་སྟོན་ཏེ། སྟོང་བ་ཉིད་ ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་གཅིག་ཏུ་ཟད་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་ དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐ་དད་པས་རྣམ་པ་མང་པོར་ཕྱེའོ་ཞེས་དང་། འོན་ཀྱང་མིག་ལ་སོགས་པ་ དང་གཟུགས་དང་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་གྱུར་བའི་ ཚུལ་གྱིས་ཡོངས་སུ་གྲུབ་བའི་རྣམ་པ་ལ་ནི་ཐ་དད་དུ་དབྱེ་བ་མེད་དོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ཉིད་ ཡིན་དུ་ཟིན་ཀྱང་གང་གི་ཚེ་རབ་ཏུ་བསྟན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་སྨྲ་བར་འདོད་པར་ གྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ཐབས་གཞན་མེད་པས། གཟུགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་སྒྲའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དྲིའི་ དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་སོ་སོར་ཕྱེ་སྟེ་བསྟན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ནི་དེ་དག་གི་རྣམ་པ་དང་དེ་དག་ཏུ་བརྗོད་པར་གྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་གཅིག་པུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཐ་དད་དུ་དབྱེ་བ་མེད་པ་ དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་རྣམ་པ་གཅིག་པའི་ཕྱིར། ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་། ཆོས་དང་ ཆོས་མ་ཡིན་པ་དང་། རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་གཉིས་ལ་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་ 3-270 མེད་པས་ཚུལ་གཅིག་ཏུ་བསྟན་ཏེ། ཞེས་སོགས་མང་ཞིང་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་མིང་ཐ་དད་
【現代漢語翻譯】 即是那個真如（tathatā，事物的真實本性）。因為那個真如是所有其他法（dharma，事物）的真如或法性（dharmatā，事物固有的性質）。這樣一來，那個空性（śūnyatā，空虛性），僅僅作為一種區分的對象而被瞭解，而不是作為一種完全排除的對象而被瞭解；那個遠離有無等一切戲論（prapañca，概念上的擴充套件）的離戲論，僅僅存在於一個法上，誰又能否定它不存在於其他法上呢？就像無為（asaṃskṛta，非複合的）的虛空（ākāśa，空間）一樣。總之，如果所破（pratiṣedhya，需要否定的事物）不存在於所知（jñeya，可以被認識的事物）中，那麼它怎麼能成為所知的遍（vyāpaka，普遍的）呢？請記住這一點，那麼每個法的空性是否唯一將會變得清晰。因此，在中觀（Madhyamaka，中道）大乘（Mahāyāna，偉大的載具）的觀點中，色蘊（rūpa-skandha，物質之蘊）、界（dhātu，元素）、處（āyatana，感官領域）等所有法的自性（svabhāva，自身的存在）、或實相（vastu-sthiti，存在的真實狀態）、或真如的意義，就是所有法在勝義諦（paramārtha-satya，最高的真理）中都沒有任何真實存在的自性的那個離戲論的真如。那個真如是所有法的法性，並且爲了說明這一點，才使用了『瓶子的法性』、『柱子的法性』等術語。但這並不是說，每個法的法性，那個真如，就像每個法一樣，是各自不同的。在《三母經釋·摧魔》（Yum sum 'grel ba gnod 'joms）中說：『想要安住于內空性（adhyātma-śūnyatā，內在的空虛性）』等等，說明了十六空性（ṣoḍaśa-śūnyatā，十六種空虛性）。雖然空性的自性只有一個，但由於菩薩（bodhisattva，覺悟的存有）們的心和作意（manasikāra，心理活動）不同，所以才分爲了多種形式。』又說：『然而，無論是眼等，還是色等，所有這些有為法（saṃskṛta-dharma，複合的現象），都以變化的方式完全成立，在形式上沒有差別。即使形式是相同的，當爲了詳細說明而想要區分時，由於沒有其他方法，所以只能用『色的真如』、『聲的真如』、『香的真如』等詞語來分別說明。但那個真如並不是它們的形式，也不是它們所表達的。』又說：『例如，虛空只有一個自性，所以在自性上沒有差別，同樣，真如也只有一種形式。由於不能在有和無、法和非法、常和無常等二法中運用，所以只能以一種方式來表示。』等等很多，那個真如只是名稱不同。
【English Translation】 That is the suchness (tathatā, the true nature of things). Because that suchness is the suchness or dharmata (dharmatā, the inherent nature of things) of all other dharmas (dharma, things). In this way, that emptiness (śūnyatā, emptiness), which is understood only as an object of distinction, and not as an object of complete exclusion; that freedom from elaboration (prapañca, conceptual proliferation), which is devoid of all elaborations such as existence and non-existence, exists only in one dharma, who can deny that it does not exist in other dharmas? Like unconditioned (asaṃskṛta, uncompounded) space (ākāśa, space). In short, if the object to be negated (pratiṣedhya, what needs to be negated) does not exist in the knowable (jñeya, what can be known), how can it become the pervader (vyāpaka, universal) of the knowable? Remember this, and it will become clear whether the emptiness of each dharma is unique or not. Therefore, in the view of the great Madhyamaka (Madhyamaka, the Middle Way) Mahāyāna (Mahāyāna, the Great Vehicle), the nature (svabhāva, own being) or reality (vastu-sthiti, the true state of existence) or the meaning of suchness of all dharmas such as the aggregates (rūpa-skandha, aggregates of form), elements (dhātu, elements), and sources (āyatana, sense fields), is that freedom from elaboration suchness in which all dharmas do not truly exist as anything in ultimate truth (paramārtha-satya, the highest truth). That suchness is the dharmata of all dharmas, and for the purpose of explaining this, terms such as 'the dharmata of a pot' and 'the dharmata of a pillar' are used. But this does not mean that the dharmata of each dharma, that suchness, is separate and distinct like each dharma. In the commentary on the Three Mothers Sutra, 'Destroying Harm' (Yum sum 'grel ba gnod 'joms), it says: 'Wanting to abide in inner emptiness (adhyātma-śūnyatā, inner emptiness)' etc., explains the sixteen emptinesses (ṣoḍaśa-śūnyatā, sixteen emptinesses). Although the nature of emptiness is only one, it is divided into many forms because of the different minds and mental activities (manasikāra, mental activities) of the bodhisattvas (bodhisattva, enlightened beings).' It also says: 'However, whether it is the eye etc., or form and sound etc., all these conditioned dharmas (saṃskṛta-dharma, compounded phenomena) are completely established in the manner of change, and there is no difference in form. Even if the form is the same, when one wants to distinguish it for the purpose of detailed explanation, since there is no other method, one can only explain it separately with words such as 'the suchness of form', 'the suchness of sound', and 'the suchness of smell'. But that suchness is not their form, nor is it what they express.' It also says: 'For example, space has only one nature, so there is no difference in nature. Similarly, suchness also has only one form. Since it cannot be applied to two dharmas such as existence and non-existence, dharma and non-dharma, permanence and impermanence, it is shown in one way.' And so on, there are many, that suchness is only different in name.
པ་མ་ ཡིན་ཏེ། གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཞིད་ཀྱང་གཅིག་གོ །དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ ཅེས་སོགས་མང་ངོ་། ། ༈ ཡུམ་གྱི་མདོར། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡང་གཅིག་ཏུ་བསྟན་པ། ཡང་ཡུམ་གྱི་མདོར། བདག་དང་གཟུགས་སོགས་རྣམ་པར་དག་པ་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ བར་གྱི་རྣམ་པར་དག་པ་འདི་དག་ནི་གཉིས་སུ་མེད་དེ་གཉིས་སུ་བྱར་མེད་དེ་ཐ་མི་དད་དོ་ གཅད་དུ་མེད་དོ། །ཞེས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་ཤིང་། འདིར་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་པ་ཆོས་ཐམས་ ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དགོངས་ཤིང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡང་གཅིག་ཏུ་ བསྟན་པ་སྟེ། གནོད་འཇོམས་སུ། གཟུགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་གནས་སྐབས་ལ་ནི་གཟུགས་རྣམ་ པར་དག་པ་ཞེས་བྱའོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་དག་པའི་མཐའི་གནས་སྐབས་ ལ་ནི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་གནས་སྐབས་ལ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་བཞིན་ ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའོ། །རྣམ་པར་གྲོལ་པ་ གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། །ཆོས་ཀྱི་ སྐུ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་གཟུགས་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ །དེ་ བས་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་དོན་དམ་པར་ཐ་དད་པར་མེད་ དེ་གཅིག་གོ །དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པའི་བར་དུ་ཡང་ སྦྱར་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པ་གཅིག་གོ་ཞེས་དང་། གཅིག་པ་ ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཉིས་སུ་མེད་པའོ། །ཐ་དད་དུ་དབྱེར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་གཉིས་སུ་བྱར་མེད་པའོ། ། བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་སོ་སོ་མ་ཡིན་པའོ། །བར་མེད་པའི་ཕྱིར་རམ་རྟག་པའི་ཕྱིར་ཐ་མི་དད་ 3-271 པའོ་ཞེས་དང་། འགྲེས་འདི་གཉིས་ཀྱི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་ པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྣམ་པར་དག་པ་གཅིག་གོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ སོགས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམ་དག་གཅིག་ཉིད་དུ་རྒྱས་པར་བསྟན་ནོ། །ཡུམ་གྱི་མདོའི་དོན་ མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དུ། འབྲས་བུ་དག་པ་གཟུགས་ལ་སོགས། །དག་པ་ཉིད་དེ་གང་གི་ཕྱིར། ། དེ་གཉིས་ཐ་དད་མ་ཡིན་ཞིང་། །གཅད་དུ་མེད་པས་དག་པར་བརྗོད། །དེའི་དོན་འཕགས་ སེང་གཉིས་ཀྱིས། །དགེ་སྦྱོང་ཚུལ་གྱི་འབྲས་བུའི་རྣམ་དག་དང་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་རྣམ་དག་ རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གཅད་དུ་མེད་ཞེས་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་ཞེས་པ་དངོས་པོ་རྫས་ཐ་དད་དང་སྤྱིའ
【現代漢語翻譯】 是故，色等一切法之如是性，以及一切相智之如是性，亦為一。因此，『以如是性為一故』等等甚多。 于《般若經》中，亦示現一切法之如是性為一。 又于《般若經》中，從我與色等之清凈，乃至一切智之清凈，此等皆無二，不可作二，無差別，不可分割。』如是廣說。此處之『清凈』，意指一切法之如是性，亦示現一切法之如是性為一。于《損減》，『色之法性，于住時，名為色清凈。』『涅槃』，于真實邊際之住時，名為『果清凈』。於法身之住時，名為『般若波羅蜜多清凈』。彼色之清凈，即是如是性，彼即是果清凈，亦即是解脫。解脫者，即是般若波羅蜜多清凈，亦即是法身。法身者，即是色清凈，亦名為如是性，是為同義詞。因此，如是性與解脫及法身，于勝義中無有差別，實為一。如是，一切相智乃至清凈之間，亦應如是配合。如是，一切法之清凈為一，以其為一之故，故無二。以不可分割之故，故不可作二。以無有差別之故，故非各自獨立。以無有間隔之故，或以常恒之故，故無差別。 此二釋論中，已顯示聲聞與獨覺之清凈，以及如來之清凈為一。』如是等等，廣示一切法之清凈為一。 《般若經》之義，于《現觀莊嚴論》中，『果之清凈，色等，清凈性，以何之故？彼二不相異，以不可分割故，說為清凈。』其義，由聖獅子二者，『沙門律儀之果之清凈，與色等之清凈，以自相而言不相異，以共相而言不可分割』，如是說。以自相而言相異，謂事物自體相異，以共相而言
【English Translation】 Therefore, the suchness of all dharmas such as form, and the suchness of the all-knowing, are also one. Therefore, 'because suchness is one,' and so on, there are many. In the Sutra of the Mother (Yum), the suchness of all dharmas is also shown to be one. Also in the Sutra of the Mother (Yum), 'From the purity of self and form, etc., up to the purity of all-knowing, these are non-dual, cannot be made dual, are non-different, and cannot be divided.' This is extensively explained. Here, 'purity' refers to the suchness of all dharmas, and it is also shown that the suchness of all dharmas is one. In 'Harming Destruction,' 'The dharmata of form, in its state of existence, is called the purity of form.' 'Nirvana' is called 'the purity of the fruit' in the state of the ultimate end. 'The state of the Dharmakaya is called the purity of the Prajnaparamita.' That purity of form, which is suchness, is the purity of the fruit, which is liberation. That which is liberation is the purity of the Prajnaparamita, which is the Dharmakaya. That which is the Dharmakaya is the purity of form, which is called suchness, a synonym. Therefore, suchness, liberation, and the Dharmakaya are not different in ultimate truth, but are one. Similarly, this should be applied to the purity of all-knowing. Thus, the purity of all dharmas is one, and because it is one, it is non-dual. Because it cannot be divided, it cannot be made dual. Because there is no distinction, it is not separate. Because there is no gap, or because it is permanent, it is non-different. In these two commentaries, it is shown that the purity of the Shravakas and Pratyekabuddhas, and the purity of the Tathagatas, are one.' Thus, the purity of all dharmas is extensively shown to be one. The meaning of the Sutra of the Mother (Yum), in the Ornament of Clear Realization (Abhisamayalankara): 'The purity of the fruit, form, etc., the nature of purity, because of what? These two are not different, because they cannot be divided, they are called pure.' Its meaning, by the two noble lions: 'The purity of the fruit of the monastic discipline and the purity of form, etc., are not different in their own characteristics, and cannot be divided in their general characteristics,' thus it is said. To say that they are different in their own characteristics means that the entities are different in substance, and in general
ི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་ དད་ཞེས་པ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ལ་རྒྱ་གར་མཁས་པའི་གཞུང་ལུགས་ཀུན་ལ་བཤད་ཅིང་། འདིར་ འཕགས་གྲོལ་གྱི་དབྱེ་བ་ནི་མཚན་ཉིད་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་དོ། །གཅད་པ་ནི་སོ་སོ་ཐ་དད་པར་ ཡན་ལག་སོ་སོར་བྱེད་པའོ་ཞེས་པ་དང་། གསེར་གླིང་བས་སྣ་ཚོགས་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ ཐ་མི་དད་ཅིང་རབ་ཏུ་དབྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གཅད་དུ་མེད་ཅེས་ཏེ། རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཞེས་ པ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་དོ། །ཡང་འཕགས་གྲོལ་གྱིས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་ལྡེམ་པོ་ངག་ གིས་ཀྱང་གཉིས་སུ་བྱར་མེད་མཚན་ཉིད་སོ་སོ་མ་ཡིན་ཡན་ལག་སོ་སོ་ཐ་མི་དད་དོ། །ཞེས་ མདོ་བཀྲལ་ཞིང་འགྲེལ་མཛད་ཀུན་དགོངས་པ་མཐུན་ནོ། །འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཞབས་ ཀྱི་རྒྱུད་བླ་མའི་འགྲེལ་བར། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དག་པ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་ ཉིད་ཉེ་བར་བཟུང་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཇི་སྐད་དུ་བཀའ་བསྩལ་པ་ནི། འཇམ་དཔལ་ དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་བདག་གི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་གཞི་རྩ་ཡོངས་སུ་མཁྱེན་པ་བསྲུང་ བར་མཛད་དེ། བདག་རྣམ་པར་དག་པས་སེམས་ཅན་རྣམ་པར་དག་པར་རྟོགས་སོ། །བདག་ རྣམ་པར་དག་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། སེམས་ཅནརྣམ་པར་དག་པ་གང་ཡིན་པ་འདི་ནི་གཉིས་ 3-272 སུ་བྱར་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ་ཞེས་བཤད་དོ། །འབུམ་གྱིས་རྣམ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་ ཡང་དེས་བཀྲལ་བ་ཡིན་ནོ། ། ཁ་ཅིག་(ཕར་ཕྱིན་པ)ན་རེ། སྐབས་འདིར་རྣམ་དག་ཞེས་པ་འབྲས་བུ་རྣམ་གྲོལ་གྱི་ལམ་ བཅུ་བདུན་ལ་སོགས་པའི་ལམ་ཡིན་པའི་རྣམ་དག་གམ། ཟག་མེད་བསྒོམ་ལམ་གཉིས་ཀྱི་ ཡ་གྱལ་རྣམ་དག་བསྒོམ་ལམ་ཡིན་གྱི་ཆོས་ཉིད་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་རྣམ་གྲོལ་ ལམ་བཅུ་བདུན་ལ་སོགས་པ་རྫས་ཐ་དད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་ དད་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ཇི་ལྟར་སྦྱོར་ཡང་། འདིར་རྣམ་དག་ཞེས་པ་སྔར་བཤད་ལམ་དེ་རྣམས་ རང་རང་གི་སྤང་བྱ་དྲི་མས་དག་པའི་ཆ་ལ་ཟེར་སྙམ་ན། དེའི་ཆ་ཞེས་པ་ལམ་དེ་རྣམས་རང་ གི་སྤང་བྱ་དྲི་མ་དག་པར་གྱུར་བའི་ལམ་ཁོ་རང་རྣམས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཡིན་ན་ནི་རྫས་ཐ་དད་པ་ དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་མ་ཡིན་པར་མི་འགྲུབ་ཅིང་། དེ་རྣམས་ རང་གི་སྤང་བྱ་དྲི་མས་སྟོང་པའི་ཆ་ལ་ཟེར་ན་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཐ་དད་མ་ཡིན་པར་མི་ འགྲུབ་སྟེ། ལྡོག་པ་ཐ་དད་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྐབས་འདིར་ཡུམ་གྱི་མདོ་བསྟན་ བཅོས་སུ་གསུངས་པའི་རྣམ་དག་ཕལ་ཆེར་རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ལ་ ལ་གློ་བུར་རྣམ་དག་གི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དགོངས་པ་ཁོ་ནའོ། །ཞིབ་དུ་བཤད་དགོས་ནའང་ མང་དོགས་ནས་བཞག་གོ ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དུ་ཡང་། སྒྲུབ་པ་ཡི་ནི་རྟེན་གྱུར་པ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ དང་། །ཞེས་ཆོས་དབྱིངས་སྒྲུབ་པ་བ
【現代漢語翻譯】 『特徵的差別』是指在印度學者的所有論著中都提到的相反的差別。在此，聖者解脫的區分在於其各種特徵。『切斷』是指將各個部分分開，使之各不相同。』金洲大師說，『不能以各種特徵來區分，也不能以完全區分的特徵來切斷』，其中『完全區分』指的是相反的差別。此外，聖者解脫認為，沒有能取和所取二者，也沒有可以用言語區分的靈活，特徵各不相同，部分各不相同。』經典和註釋的作者們都持有相同的觀點。聖者無著的《寶性論》中寫道：『世尊如是說，執持心的自性清凈，無二的法性，文殊，如來完全知曉我執的根本，並加以守護，以我之清凈，覺悟眾生之清凈，我之清凈為何，眾生之清凈為何，此二者不可分。』《十萬頌般若經》也用此解釋了一切清凈的含義。 一些人（指精進者）說：『這裡的清凈是指作為解脫果的十七道等道路的清凈，還是指無漏道和修道二者之一的清凈修道，而不是指法性。』如果是這樣，那麼十七道等解脫道是不同的實體，如何能說它們在自相和共相上沒有差別呢？如果認為這裡的清凈是指先前所說的道路各自遠離了所斷的垢染的部分，那麼，如果這個『部分』是指這些道路本身已經清除了所斷垢染的實體，那麼由於它們是許多不同的實體，因此不能成立它們在自相上沒有差別；如果說這個『部分』是指這些道路遠離了所斷垢染的空性部分，那麼就不能成立它們在共相上沒有差別，因為它們不是相反的差別。因此，這裡《般若經》和論著中所說的清凈，大多指的是自性清凈的真如，有些指的是客塵清凈的真如。』如果需要詳細解釋，內容太多，故省略。 《現觀莊嚴論》中也說：『作為修持之所依，法界的自性。』表明法界是修持的基礎。
【English Translation】 『Difference in characteristics』 refers to the opposite difference mentioned in all treatises by Indian scholars. Here, the distinction of the Holy Liberation lies in its various characteristics. 『Cutting off』 means separating each part to make them distinct. 『Serlingpa said, 『It cannot be distinguished by various characteristics, nor can it be cut off by the characteristic of complete distinction,』 where 『complete distinction』 refers to the opposite difference. Furthermore, the Holy Liberation believes that there is no duality of grasper and grasped, nor is there flexibility that can be distinguished by words, the characteristics are different, and the parts are not different. The authors of the scriptures and commentaries all hold the same view. In the commentary on the Uttaratantra by the Holy Asanga, it is written: 『The Blessed One said, holding the pure nature of mind, the non-dual Dharmata, Manjushri, the Tathagata fully knows the root of my ego and protects it, with my purity, I realize the purity of sentient beings, what is my purity, what is the purity of sentient beings, these two are inseparable.』 The Perfection of Wisdom in One Hundred Thousand Verses also uses this to explain the meaning of all purity. Some (referring to the diligent ones) say: 『Does the purity here refer to the purity of the seventeen paths, etc., which are the fruit of liberation, or does it refer to the pure path of cultivation, one of the two, the uncontaminated path and the path of cultivation, and not to the Dharmata?』 If so, then since the seventeen paths of liberation, etc., are different entities, how can it be said that they have no difference in their own characteristics and common characteristics? If it is thought that the purity here refers to the part of the previously mentioned paths that is free from the defilements to be abandoned, then if this 『part』 refers to the entity of these paths themselves that have cleared the defilements to be abandoned, then since they are many different entities, it cannot be established that they have no difference in their own characteristics; if it is said that this 『part』 refers to the emptiness part of these paths that is free from the defilements to be abandoned, then it cannot be established that they have no difference in their common characteristics, because they are not opposite differences. Therefore, the purity mentioned in the Prajnaparamita Sutra and treatises here mostly refers to the Suchness of self-nature purity, and some refer to the Suchness of adventitious purity.』 If a detailed explanation is needed, there is too much content, so it is omitted. The Abhisamayalankara also says: 『As the basis of practice, the nature of the Dharmadhatu.』 indicates that the Dharmadhatu is the basis of practice.
ཅུ་གསུམ་གྱི་རིགས་སུ་བསྟན་ནས། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ དབྱེར་མེད་ཕྱིར། །རིགས་ནི་ཐ་དད་རུང་མ་ཡིན། །རྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས། །དེ་ཡི་དབྱེ་ བ་ཡོངས་སུ་བརྗོད། །ཞེས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པས་ངོ་བོའི་དབྱེ་བ་དུ་མ་མེད་ ཀྱང་རྟེན་ཆོས་དུ་མའི་དབང་གིས་ཆོས་དབྱིངས་གཅིག་པོ་དེ་ཉིད་ལ་རིགས་གསུམ་མམ་བཅུ་ 3-273 གསུམ་ལ་སོགས་པར་ཕྱེ་ཞེས་གསུངས་ཤིང་། དེའི་དཔེར་བརྗོད་དུ། འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ནམ་ མཁའ་གཅིག་ཉིད་ལ་ཉི་མའི་ལམ་བྱའི་ལམ་ཕྱེ་མ་ལེབ་ཀྱི་ལམ་ཞེས་གསུམ་ཕྱེ་བ་བཞིན་ཨ་ བྷ་ཡ་སོགས་ཀྱིས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་དབྱེར་ མེད་ཕྱིར། །གཙོ་བོ་ཐེག་དབྱེ་མ་མཆིས་ཀྱང་། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཐེག་པ་གསུམ་བསྟན་པ། །སེམས་ ཅན་གཞུག་པའི་ཆེད་དུ་ལགས། །ཞེས་དང་། ཁྱོད་ཀྱིས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་དང་། །རྣམ་ བྱང་རོ་གཅིག་གྱུར་རིག་པས། །ཆོས་དབྱིངས་མངོན་པར་དབྱེར་མེད་པ། །ཀུན་ཏུ་རྣམ་པར་ དག་པར་གྱུར། །ཞེས་དཔེ་མེད་པར་བསྟོད་པ་ལས་གསུངས་སོ། ། ཡུམ་གྱི་མདོའི་དེ་བཞིན་ ཉིད་ཀྱི་ལེའུར། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཆོས་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རབ་འབྱོར་གྱི་དེ་ བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེས་དེའི་དེའི་དོན་གནོད་འཇོམས་སུ། དེ་བཞིན་ཉིད་གཅིག་པའི་ཕྱིར་གཅིག་ གོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ་ཞེས་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་གུད་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ བཞིན་ཉིད་ལས་གུད་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ ཞིང་དེ་ནི་རྟག་ཏུ་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །གནས་བརྟན་རབ་འབྱོར་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུ་ སྟེ། དེའི་རྣམ་པ་གཞན་མ་ཡིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྗེས་སུ་སྐྱེས་ཀྱང་གང་དུ་ཡང་ རྗེས་སུ་སྐྱེས་པ་མེད་དོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ལ། གང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ ཉིད་ལས་གཞན་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དེ་བཞིན་ ཉིད་ཀྱང་དེ་ལས་གཞན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་གནས་ 3-274 བརྟན་རབ་འབྱོར་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་གཞན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དུས་ ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་དོ། །ཞེས་སོ། །ཡང་མདོར་གང་གི་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་མ་གྱུར་བ་ཡང་མེད་ དོ། །ཞེས་དང་། འགྲེལ་བར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་
【現代漢語翻譯】 在闡述了十三種姓氏之後，由於法界（chos kyi dbyings，Dharmadhatu，一切法的本性或實相）無有分別，因此姓氏並非真正不同。依賴之法的差別，才完全說明了它的區別。』 這表明，雖然法界是唯一的，沒有本質上的區別，但由於所依賴的諸多法，這唯一的法界被區分為三種或十三種等等。例如，阿跋耶（Abhaya）等人解釋說，就像未造作的虛空是唯一的，卻被區分為日道的虛空、鳥道的虛空和蝴蝶道的虛空一樣。聖者龍樹（Nagarjuna）說：『由於法界無有分別，主尊您雖無宗派之分，但您爲了引導眾生，而宣說了三乘。』 又說：『您以遍凈與雜染融為一體的智慧，使法界顯現為無有分別，並且完全清凈。』 在這無與倫比的讚頌中有所闡述。 在《般若波羅蜜多經》（Yum gyi mdo）的『如實』章節中說：『如來（de bzhin gshegs pa，Tathagata，證悟實相者）的如實（de bzhin nyid，Tathata，事物的真實本性）是什麼，那就是一切法的如實。一切法的如實是什麼，那就是尊者善現（Rab-'byor，Subhuti）的如實。』 在《摧毀意義之害》（de'i don gnod 'joms）中解釋說：『因為如實是唯一的，所以才說是一。』 如來的如實並非獨立於一切法的如實之外，而獨立於一切法的如實之外的，就不是非如實，並且那是永恒的如實。尊者善現的如實也是如此，雖然他以不同的形式追隨如來，但他實際上並沒有追隨任何事物。』 這意味著，如來的如實與一切法的如實並無不同，而不異於一切法的如實，也不是非如實，因為一切法的如實是永恒存在的。同樣，如來的如實也不異於它，因此也是永恒存在的。同樣，尊者善現的如實也不異於如實，因此也是永恒存在的。 此外，經中還說：『沒有什麼是沒有變成如實的。』 註釋中說：『也是一切法的如實。』
【English Translation】 Having explained the thirteen lineages, 『Because the Dharmadhatu (chos kyi dbyings, Dharmadhatu, the nature or reality of all phenomena) is without distinction, lineages are not truly different. The distinctions of the dependent dharmas (phenomena), completely explain its divisions.』 This indicates that although the Dharmadhatu is singular, without essential differences, due to the many dependent dharmas, that single Dharmadhatu is divided into three or thirteen lineages, and so forth. For example, Abhaya and others explain that just as the unconditioned space is singular, yet it is divided into the path of the sun, the path of birds, and the path of butterflies. The noble Nagarjuna said, 『Because the Dharmadhatu is without distinction, although you, the chief one, have no sectarian divisions, you taught the three vehicles (yanas) in order to guide sentient beings.』 And, 『You, with the wisdom that unifies complete defilement and complete purification, have made the Dharmadhatu manifest as being without distinction, and completely pure.』 This is explained in the unparalleled praise. In the chapter on 『Suchness』 in the Mother Sutra (Yum gyi mdo), it says: 『Whatever is the Suchness (de bzhin nyid, Tathata, the true nature of things) of the Tathagata (de bzhin gshegs pa, Tathagata, one who has realized Suchness), that is the Suchness of all dharmas. Whatever is the Suchness of all dharmas, that is the Suchness of the venerable Subhuti (Rab-'byor, Subhuti).』 In the 『Destruction of Harm to Meaning』 (de'i don gnod 'joms), it is explained: 『Because Suchness is one, it is said to be one.』 The Suchness of the Tathagata is not separate from the Suchness of all dharmas, and that which is not separate from the Suchness of all dharmas is not non-Suchness, and that is eternally Suchness. The Suchness of the venerable Subhuti is also like that; although he follows the Tathagata in a different form, he does not actually follow anything.』 This means that the Suchness of the Tathagata is not different from the Suchness of all dharmas, and that which is not different from the Suchness of all dharmas is also not non-Suchness, because the Suchness of all dharmas exists at all times. Similarly, the Suchness of the Tathagata is also not different from it, and therefore exists at all times. Similarly, the Suchness of the venerable Subhuti is also not different from Suchness, and therefore exists at all times. Furthermore, the sutra says: 『There is nothing that has not become Suchness.』 And the commentary says: 『It is also the Suchness of all dharmas.』
ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ ཚིག་གོ་ཞེས་དང་། གཉིས་སུ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་གཅིག་པའོ། ། གཉིས་སུ་བྱར་མེད་ ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་དབྱེར་མི་ནུས་པའོ། །ཡང་མདོར་ལྷའི་བུ་དག་འདི་ལ་འདས་ པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་མཉམ་ཉིད་ དུ་རིག་པར་བྱའོ། །གཟུགས་ཀྱི་ཆོས་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་སོགས་རྒྱས་པར་རྒྱང་ནས་ གསུངས་ཤིང་གནོད་འཇོམས་སུ་འདི་ལྟར་འདས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི། ངོ་བོ་ཉིད་གཅིག་པའི་ཕྱིར་མཉམ་པས་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མཉམ་མོ། ། དེ་ཡང་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་དང་བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་ཕྱིར་མཉམ་མོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་མཉམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདས་པའི་ཆོས་རྣམས་ ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་མཉམ་མོ། །ཅིས་ཕྱིར་ཞེ་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོགས་མདོ་དང་འགྲེལ་བར་ ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་གཅིག་ཏུ་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་ཏེ། གཞན་ཡང་ཆོས་ཅན་རྣམས་ ཀྱི་ཆོས་ཉིད་སོ་སོ་ཐ་དད་ཡིན་ན་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་སོ་སོ་ཐ་དད་དུ་འགྱུར་ བ་ལས། དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་མདོ་རྒྱན་ལས། ཟག་མེད་དབྱིངས་ན་སངས་རྒྱས་རྣམས། ། མཁའ་ལྟར་ལུས་ནི་མེད་ཕྱིར་དང་། །སྔོན་ཀྱི་ལུས་རྗེས་འབྲང་བའི་ཕྱིར། །གཅིག་མིན་མང་ བོ་ཉིད་མ་ཡིན། །ཞེས་གཟུགས་སྐུ་གཅིག་མ་ཡིན། ཆོས་སྐུ་དུ་མ་མིན་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ རོ། །གཞན་ཡང་གནས་དད་པ་མ་ཡིན་པ་དག་(སངས་རྒྱས་པའི་མདོ་)སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡོངས་སུ་དག་པ་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ 3-275 ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཟག་པ་མེད་པའི་དབྱིངས་ལ་སངས་རྒྱས་རྣམས་དུ་མ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་མི་བཞག་ གོ ། ཞེས་སངས་རྒྱས་སའི་འགྲེལ་བ་ངང་ཚུལ་བཟང་པོས་མཛད་པ་ལས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ ཆོས་སྐུ་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་དགོངས་ནས། སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་གཟིགས་ཀྱི་བར་དུ་འགྱུར་ རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་པར་མདོ་རྒྱན་འགྲེལ་བ་དང་བཅས་པ་ནས་གསུངས་ཏེ། དེས་ཀྱང་ སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་གཅིག་ཉིད་དུ་གསལ་བོར་བསྟན་ནོ། །གལ་ཏེ་སངས་ རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་རྣམས་བཟང་ངན་ནམ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་མཉམ་ཉིད་ ཙམ་ལ་དགོངས་སོ། །ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་མི་བྱ་སྟེ་སྔར་དྲངས་བའི་མདོ་དེ། སངས་རྒྱས་ རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་སྐུ་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་དགོངས་ཞེས་པར་ཡང་མཚུངས་ཏེ། དེ་རྣམས་བཟང་ ངན་ནམ་ཡོན་ཏན་ཆེ་འབྲིང་ལ་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མེད་པར་མཉམ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ། །ཡང་ཆོས་ཅན་གཅིག་གི་ཆོས་ཉིད་དམ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ན་ཆོས་ཐམ
【現代漢語翻譯】 'No' 這個詞的意思是'是'，'無二'的意思是本體唯一。'不可二'的意思是不能分成兩種形態。此外，諸天之子們，對於此，應以逝去的如是性（tathātā，真如）之平等性，認知如來（Tathāgata，如來）的如是性平等性。'以色（rūpa，形態）之法平等性'等等，廣泛地宣說，並且爲了摧毀障礙，像這樣，所有逝去之法的如是性，因為本體唯一，所以是平等的，因此所有如來也是平等的。而且，那如是性與自性（svabhāva，自性）相同，所以是平等的。因為所有如來的如是性是平等的，所以逝去之法的如是性也是平等的。為什麼呢？因為如來的如是性與所有法的如是性是相同的。等等，在經和論中，廣泛地闡述了所有法的如是性是唯一的。此外，如果所法（dharmin，有法）的法性（dharmatā，法性）各自不同，那麼諸佛的法身（dharmakāya，法身）也會各自不同。但事實並非如此，《經莊嚴論》中說：'無漏界中諸佛，如虛空般無身故，以及隨順先前身故，非一亦非眾多。' 因此，色身不是唯一的，法身不是眾多的。此外，不信異處者（asaṃhārā），即是如來。所有如來的處所，在完全清凈的如是性中沒有差別。因此，在無漏界中，諸佛不會被認為是眾多。這是由善護（Sāramati，賢意）所著的《佛地經論》中引用的。同樣，考慮到法身的平等性，宣說了直至能見諸佛。這是從《經莊嚴論》及其註釋中所說的。這也清楚地表明瞭諸佛的法性之身是唯一的。如果說諸佛的法身僅僅是指沒有好壞或功德差別的平等性，那也是不應該說的，因為之前引用的經文中也同樣說：'諸佛的色身是指平等性'，因為它們在好壞或功德大小等方面沒有差別，是平等的。此外，如果直接見到一個所法的法性或真如（tathātā，真如），那麼所有法...
【English Translation】 'No' means 'yes,' and 'non-duality' means the essence is one. 'Non-dualizable' means it cannot be divided into two forms. Furthermore, sons of the gods, in this regard, one should recognize the thusness (tathātā) of the Tathāgata (如來) with the equality of the past thusness. 'With the equality of the dharma of form (rūpa)' etc., is extensively spoken, and to destroy obstacles, like this, the thusness of all past dharmas, because the essence is one, is equal, therefore all Tathāgatas are also equal. Moreover, that thusness is equal because it is identical with self-nature (svabhāva). Because the thusness of all Tathāgatas is equal, therefore the thusness of past dharmas is also equal. Why? Because the thusness of the Tathāgata and the thusness of all dharmas are the same. Etc., in the sutras and commentaries, it is extensively shown that the thusness of all dharmas is one. Furthermore, if the dharmatā (法性) of the dharmin (有法) are different, then the dharmakāya (法身) of the Buddhas would also be different. But this is not the case, as the Mahāyānasaṃgraha says: 'In the uncontaminated realm, the Buddhas, like space, have no body, and because they follow the previous body, they are neither one nor many.' Therefore, the rūpakāya (色身) is not one, and the dharmakāya is not many. Furthermore, those who do not believe in different places (asaṃhārā) are the Tathāgata. The place of all Tathāgatas, in the completely pure thusness, has no difference. Therefore, in the uncontaminated realm, the Buddhas are not regarded as many. This is quoted from the Buddhabhūmivyākhyāna by Sāramati (賢意). Similarly, considering the equality of the dharmakāya, it is said that it will transform until one sees the Buddhas. This is what is said in the Mahāyānasaṃgraha and its commentary. This also clearly shows that the nature-body of the Buddhas is one. If it is said that the dharmakāya of the Buddhas only refers to equality without good or bad or differences in qualities, that should not be said, because the previously quoted sutra also says: 'The rūpakāya of the Buddhas refers to equality,' because they are equal without differences in good or bad or large or small qualities. Furthermore, if one directly sees the dharmatā or tathātā of one dharmin, then all dharmas...
ས་ ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་དགོས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་ འགྱུར། ཆོས་རྣམས་སོ་སོ་ཐ་དད་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་ ཀྱང་སོ་སོ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྣང་བ་དང་མུན་པ་བཞིན་ནོ། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ་ཨཱརྱ་དེ་ཝས། དངོས་གཅིག་དངོས་པོ་ཀུན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད། །དངོས་ཀུན་དངོས་པོ་གཅིག་གི་ངོ་བོ་ཉིད། །གང་ གིས་དངོས་གཅིག་དེ་བཞིན་ཉིད་མཐོང་བ། །དེ་ཡིས་དངོས་ཀུན་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་མཐོང་། ། ཞེས་གསུངས་ཤིང་སེང་བཟང་གིས་བཤད་དོ། །གལ་ཏེ་འདོད་ན་སྔར་བཤད་པ་ལྟར། བྱང་ འཕགས་མཉམ་བཞག་རྣམས་ཀྱིས་ཉི་ཚེ་བའི་སྟོང་ཉིད་ཁོ་ན་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པར་འགྱུར་ ཏེ། འདོད་པ་དེའི་ཕྱིར་དང་། ཆོས་ཅན་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཚེ་ཆོས་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར་ན་ ཆོས་ཅན་མ་མཐོང་བར་དེའི་ཆོས་ཉིད་མི་མཐོང་བར་ཡང་རྒྱུ་མཚན་ཐམས་ཅད་དུ་མཚུངས་ ལ། བྱང་འཕགས་སློབ་པས་ཆོས་ཅན་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་ནི་མི་ 3-276 འཐད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བྱང་སེམས་མཐོང་ལམ་པ་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་ཆོས་ཅན་ཇི་སྙེད་པ་ ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བར་འདོད་དོ་ཞེ་ན་འདོད་ལ་རག་མོད། ནོར་བ་ཉུང་འདུག་ སྙམ་ནས་སྣོན་པ་འདེབས་པར་ཟད་དོ། ། ཡང་ཁ་ཅིག་(ལོ་ཙྪ་བ་ཤག་བཟང་སོགས་)ན་རེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། ཀུན་རྫོབ་ལས་ ནི་ཐ་དད་པར། །དེ་ཉིད་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཀུན་རྫོབ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད། །སྟོང་ཉིད་ ཁོ་ན་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་པའི་ཕྱིར། །བྱས་དང་མི་རྟག་དག་བཞིན་ནོ། །ཞེས་ དང་རྣམ་འགྲེལ་སོགས་སུ། ཀུན་རྫོབ་པ་ཡི་དངོས་རྣམས་ལ། །དེ་ཉིད་གཞན་ཉིད་འགོག་ པར་བྱེད། །ཞེས་ཆོས་ཅན་སྒྲ་སོགས་དང་ཆོས་བྱས་མི་རྟག་སོགས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་ བརྗོད་དུ་མེད་ཅེས་གསུངས་ཤིང་། རིགས་པ་འདིས་དབུ་མའི་མདོ་བསྟན་བཅོས་རྣམས་སུ་ བདེན་གཉིས་དེ་ཉིད་དང་གཞན་ཉིད་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པར་གསུངས་པའི་དགོངས་དོན་ཡང་། ཆོས་ཅན་རྣམས་དང་། དེའི་ཆོས་ཉིད་(འདི་འཕགས་པའང་བཞེད་)ངོ་བོ་ཉིད་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་ དད་པ་ཡིན་ཏེ་སྒྲ་བྱས་མི་རྟག་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་ཟེར་ཞིང་ཆོས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ ཡང་སོ་སོ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་བཞད་གད་ཀྱི་གནས་ཡིན་ལ། སྐུ་བཞིར་བྱས་ པའི་ལུགས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་གཅིག་གི་ཆོས་ལོངས་སྤྲུལ་བའི་སྐུ་གསུམ་སོ་སོར་འདོད་པའང་ བཞད་གད་ཀྱི་གནས་ཏེ། སྔར་སེམས་ཅན་རྒྱུད་གཅིག་ཡིན་པ་ཕྱིས་རྒྱུད་དུ་མར་འགྱུར་བའི་ སྐྱོན་ཡོད་ཞེས་སོགས་ཟེར་བ་གྲག་གོ །འོ་ན་ཆོས་ཅན་སྒྲ་རང་མཚན་གཅིག་དང་དེའི་བྱས་མི་ རྟག་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་དོན། རང་མཚན་གཅིག་པའམ་དོན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་པ་ལ་གསུངས་ པས་སྒྲ་སོགས་ཆོས་ཅན་རེ་རེ་བ་དང་། དེའ
【現代漢語翻譯】 如果不是必須親眼見到一切事物的實相，那將導致這樣的結果：如同萬法各不相同，它們的法界真如也各自不同，就像光明與黑暗一樣。這是不能接受的，因為阿雅·德瓦（聖天）曾說：『一法為萬法之體性，萬法為一法之體性。誰見一法之真如，彼亦見萬法之真如。』僧護（Singhabhadra）也這樣說過。如果有人堅持這種觀點，那麼如前所述，聖者菩薩們只能親眼見到暫時的空性。因為他們想要這樣，並且當事物不存在時，事物的本性也不存在。如果他們沒有見到事物，那麼他們也見不到事物的本性，在任何情況下，理由都是一樣的。菩薩和聖者們不可能親眼見到所有存在的事物。 如果有人認為，處於見道位的菩薩等也能親眼見到所有存在的事物，那麼隨他怎麼想吧。我只是覺得錯誤還不夠多，所以再添一些罷了。 還有一些人（如譯師釋迦祥等）說，在《入菩提行論》中說：『從世俗諦來說，真如不是與它不同的目標，世俗諦即是空性，空性即是世俗諦，因為沒有它就不會產生，就像有為法和無常法一樣。』在《釋量論》等論著中說：『對於世俗諦的事物，真如阻止了它與他者的存在。』因此，他們說，事物（如聲音等）以及它們的屬性（如有為、無常等）是不可說是『即一』或『即異』的。他們認為，根據這種理路，中觀的經論中說二諦不可說是『即一』或『即異』的含義是：事物和它們的本性（他們也認為是勝義諦）是本體相同但角度不同的，就像聲音、有為和無常一樣。他們還說，認為事物的本性是各自不同的，而不是相同的，是可笑的。他們還認為，按照四身的體系，認為一個佛的法身、報身和化身是各自不同的，也是可笑的，因為這會導致先前是一個眾生的相續，後來變成多個相續的錯誤。 那麼，事物（如聲音）的自相是一個，而它的有為、無常等屬性的本體也是一個，這是什麼意思呢？這是指自相相同或意義相同。因此，聲音等每個事物，以及它們的...
【English Translation】 If it were not necessary to directly see the suchness of all things, it would follow that just as phenomena are individually distinct, their dharmadhatu (realm of phenomena) suchness would also be individually distinct, like light and darkness. This is unacceptable, because Āryadeva (Holy Deva) said: 'One thing is the essence of all things; all things are the essence of one thing. Whoever sees the suchness of one thing, sees the suchness of all things.' Singhabhadra also stated this. If one insists on this view, then as previously explained, the noble bodhisattvas would only directly realize a temporary emptiness. This is because they desire it, and when a thing does not exist, its nature does not exist. If they do not see the thing, they also do not see its nature, and the reasoning is the same in all cases. It is not reasonable that bodhisattvas and noble ones directly see all existing things. If someone claims that bodhisattvas on the path of seeing, etc., also directly see all existing things, let them think so. I just feel that there are not enough mistakes, so I am adding more. Furthermore, some (such as the translator Shakya Sangpo, etc.) say that in the Bodhicittavivarana (Commentary on the Awakening Mind), it says: 'From the relative [truth], the suchness is not an object different [from it]. The relative is said to be emptiness; emptiness alone is the relative, because without it, it necessarily does not arise, like the conditioned and the impermanent.' And in the Pramāṇavārttika (Commentary on Valid Cognition) and other texts, it says: 'For things of the relative, suchness prevents it from being other.' Therefore, they say that things (such as sound, etc.) and their qualities (such as being produced, impermanent, etc.) are inexpressible as being either 'the same' or 'different.' They argue that according to this reasoning, the meaning of the sutras and treatises of the Madhyamaka (Middle Way) tradition, which state that the two truths are inexpressible as being either 'the same' or 'different,' is that things and their nature (which they also consider to be the ultimate truth) are the same entity but different aspects, just like sound, being produced, and impermanence. They also say that considering the nature of things to be individually different, rather than the same, is laughable. They also consider it laughable that, according to the system of the four bodies, the dharmakaya (truth body), sambhogakaya (enjoyment body), and nirmanakaya (emanation body) of one buddha are considered to be individually different, because this would lead to the fault of a single sentient being's continuum becoming multiple continua. So, what does it mean that the self-characteristic of a thing (such as sound) is one, and the essence of its qualities such as being produced and impermanent is also one? It means that the self-characteristic is the same or the meaning is the same. Therefore, each thing such as sound, and their...
ི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་རྫས་སམ་རང་མཚན་གཅིག་ གམ་དོན་གཅིག་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར། དེ་དག་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་པ་བཞིན་ དུ་དེ་དང་དེའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ཡིན་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་ 3-277 དེ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དམ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་མི་རྟག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། འདོད་མི་ནུས་ ཏེ་ཡུམ་གྱི་མདོ་དང་རྒྱུད་བླ་དབུས་མཐའ་སོགས་དང་དེ་དག་འགྲེལ་ཞིང་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་དང་། འགྲེལ་བ་གནོད་འཇོམས་སོགས་མདོ་བསྟན་ བཅོས་དུ་མར་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་ཉིད་ཞེས་དང་། སྔར་ཇི་ལྟར་གནས་པ་ དེ་བཞིན་ཕྱིས་ཀྱང་གནས་པ་ཉིད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཞེས་བཤད་ཅིང་། ཇི་ལྟར་སྔར་བཞིན་ ཕྱིས་དེ་བཞིན། །འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་རྒྱུད་བླར་གསུངས་པ་ལྟར་མདོ་ བསྟན་བཅོས་དྲི་མེད་ཐམས་ཅད་དུ་དགོངས་པ་གཅིག་དང་དབྱངས་གཅིག་གིས་གསུངས་པ་ དང་འགལ་ལོ། ། ཡང་ཆོས་ཅན་སྒྲ་རང་མཚན་གཅིག་འཛིན་བའི་སོ་སྐྱེའི་མངོན་སུམ་དེས་ཆོས་ཅན་སྒྲ་ རང་མཚན་དེའི་ཆོས་ཉིད་དམ་དེ་བཞིན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བར་འགྱུར། དེའི་ཆོས་ ཉིད་དང་ཁྱབ་མཉམ་དོན་གཅིག་པའི་ཆོས་ཅན་སྒྲ་རང་མཚན་དེ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་ ཕྱིར། དཔལ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས། དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་གཅིག །བདག་ཉིད་མངོན་སུམ་ ཡིན་པ་ལ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་ཏེ། ཁྱེད་ཀྱིས་ཀྱང་སློབ་དཔོན་དེའི་ལུགས་ཉིད་ གཙོ་བོར་བྱས་ཏེ་སྔར་རྣམ་བཞག་བྱས་པ་དྲན་པར་བྱོས་ཤིག འདོད་ན་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ ཉིད་དམ་བདེན་གཉིས་རྫས་སམ་ངོ་བོ་གཅིག་པ་དེ་བས་ཀྱང་ཕྱུགས་རྫི་སོགས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ རྣམས་ཀྱིས་ཡུལ་ཕྱི་རོལ་འཛིན་བའི་ཁ་ཕྱིར་བསྟན་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་ མཐོང་བ་ངོ་མཚར་ཆེའོ། །ཨ་རོག་ཀྵ་ནད་མེད་པར་གྱུར་ཅིག ཡང་སློབ་དཔོན་སེང་བཟང་གིས་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་སངས་རྒྱས་པའི་འདུས་བྱས་སྐུ་ གསུམ་པོ་རྫས་ཐ་དད་མ་ཡིན་ཞེས་སོགས་ལའང་དཔྱད་པ་འདི་ཡོད་དོ། །སངས་རྒྱས་རྒྱུད་ གཅིག་གི་མཆོག་གི་སྤྲུལ་སྐུ་དང་ལོངས་སྐུ་དང་འདུས་བྱས་རྟོགས་པ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་རང་ 3-278 མཚན་པ་དེ་དག་རང་མཚན་གཅིག་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདུས་བྱས་ཀྱི་དངོས་ པོ་རང་མཚན་པ་ཡིན་ཞིང་རང་མཚན་ཐ་དད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མ་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལང་ ཀར་གཤེགས་པ་ལས། ཇི་ལྟར་མེ་ལོང་ངོས་རྣམས་ལ། །གཅིག་དང་གཞན་ཉིད་སྤངས་པའི་ གཟུགས། །སྣང་ཡང་དེ་ན་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་བཞིན་དངོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད། །ཅེས་ སོགས་དང་། དཔལ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི། འདི་ལས་གཞན་དངོས་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་ སོགས་ཡང་ཡང་དང་། དབུ་མ་རྒྱན་དུ། གཅིག་དང་དུ་མ་གཏོགས་པ་ཡི། །རྣམ་པ་གཞན་ དང་ལྡན་པ་ཡི། །
【現代漢語翻譯】 那麼，如是性（tathatā）也將變成實體或自相（svalakṣaṇa）相同或意義相同。正如這些事物本體相同而反體（ldog pa）不同一樣，這些事物各自的如是性也是本體相同而反體不同的緣故。如果承認，那麼這些事物的法性或如是性也將變成無常。不能承認，因為在《般若經》（Yum gyi mdo）、《寶性論》（Gyü la-ma）、《辨中邊論》（dBus mtha'）等以及解釋和遵循這些經典的無著（Thogs med）昆仲的論著中，以及《釋量論》（Tshad ma rnam 'grel）的註釋《釋量論釋》（'Grel ba gnod 'joms）等眾多經論中，都說如是性是不可改變的。並且說，『如先前存在的那樣，後來也存在，這就是如是性』。正如《寶性論》所說：『如先前一樣，後來也一樣，是不變的法性』。因此，這與所有無垢經論以同一意圖和同一聲音所說的話相矛盾。 此外，有法（chos can），聲，執持一個自相的凡夫現量（mngon sum），將變成現量見到有法，聲，那個自相的法性或如是性。因為現量見到了與那個法性周遍且意義相同的有法，聲，自相。正如法稱（Dharmakīrti）所說：『事物的自性是一個，自體是現量』。請記住您先前主要根據那位論師的觀點所作的論述。如果承認，那麼有法和法性或二諦（bden gnyis）的實體或本體相同，因此牧童等普通人現量見到執持外境的向外識的法性，這真是太奇怪了！愿您遠離疾病！ 此外，對於如師子賢（Siṃhabhadra）所說的佛教的三身（trikāya）不是實體不同等等，也有這樣的考察。佛陀的同一傳承的殊勝化身（nirmāṇakāya）、報身（saṃbhogakāya）和作為有為的證悟智慧法身（dharmakāya）的自相，將變成是一個自相，因為有為的事物是自相，並且不是不同的自相。不是不周遍，因為在《楞伽經》（Laṅkāvatāra Sūtra）中說：『如鏡面上，離一異之相，顯現，然不在其中，如是諸法無自性』。並且法稱也多次說：『除此以外沒有實物』。在《中觀莊嚴論》（Madhyamakālaṃkāra）中說：『除了一個和多個之外，具有其他相狀的』。
【English Translation】 Then, tathatā (suchness) will also become the same substance or svalakṣaṇa (self-character) or the same meaning. Just as these things have the same essence but different reverse aspects, so too, the tathatā of these things is the same essence but different reverse aspects. If it is accepted, then the dharmatā or tathatā of these will also become impermanent. It cannot be accepted, because in the Sutra of the Mother (Yum gyi mdo), the Uttaratantra (Gyü la-ma), the Madhyāntavibhāga (dBus mtha'), etc., and the treatises of the Asanga (Thogs med) brothers who explain and follow them, and the commentary on the Pramāṇavārttika (Tshad ma rnam 'grel), the Pramāṇavārttikālaṃkāra ('Grel ba gnod 'joms), etc., it is said in many sutras and treatises that tathatā is immutable. And it is said, 'As it was before, so it remains later, this is tathatā.' As the Uttaratantra says: 'As before, so it is later, it is the immutable dharmatā.' Therefore, this contradicts what is said in all the stainless sutras and treatises with the same intention and the same voice. Furthermore, the chos can (subject), sound, the pratyakṣa (direct perception) of an ordinary person holding one svalakṣaṇa, will become pratyakṣa seeing the chos nyid (nature of reality) or tathatā of the chos can, sound, that svalakṣaṇa. Because the chos can, sound, svalakṣaṇa, which is coextensive and synonymous with that chos nyid, is seen pratyakṣa. As Dharmakīrti said: 'The self-nature of things is one, the self is pratyakṣa.' Please remember the previous discussion that you mainly based on the view of that teacher. If it is accepted, then the substance or essence of chos can and chos nyid or the two truths (bden gnyis) is the same, so it is very strange that ordinary people such as shepherds directly see the chos nyid of the outward-facing consciousness that holds external objects! May you be free from disease! Furthermore, there is also this examination of the Buddhist trikāya (three bodies) as explained by Siṃhabhadra, which are not different substances, etc. The supreme nirmāṇakāya (emanation body), saṃbhogakāya (enjoyment body), and the svabhāvakāya (nature body) which is the dharmakāya (dharma body) of the wisdom of realization, which are the same lineage of the Buddha, will become one svalakṣaṇa, because the thing that is conditioned is svalakṣaṇa, and it is not a different svalakṣaṇa. It is not non-pervasive, because in the Laṅkāvatāra Sūtra it says: 'As on the surface of a mirror, forms appear without being one or different, but they are not there, so all things are without self-nature.' And Dharmakīrti also said many times: 'There is no real thing other than this.' In the Madhyamakālaṃkāra it says: 'Apart from one and many, possessing other aspects.'
དངོས་པོ་མི་རུང་འདི་གཉིས་ནི། །ཕན་ཚུན་སྤངས་ཏེ་གནས་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ སོགས་མདོ་བསྟན་བཅོས་དུ་མ་ལས་གསུངས་སོ། །ཐལ་བ་དེ་འདོད་ན་མཆོག་གི་སྤྲུལ་སྐུའི་ སྐུ་དངོས་ཀྱི་གདུལ་བྱར་གྱུར་བའི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཉན་ཐོས་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ ཆོས་ལོངས་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རང་རང་གི་སྟོན་པར་གྱུར་བའི་ སྤྲུལ་བའི་གཟུགས་སྐུ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་སངས་རྒྱས་པའི་ལོངས་ སྐུ་ངེས་པ་ལྔ་ལྡན་དུ་བཤད་པ་དང་འགལ་ཞིང་། རྣམ་འགྲེལ་མཆོད་བརྗོད་རྩ་འགྲེལ་དུ་ཉན་ རང་དང་སོ་སྐྱེའི་ཡུལ་མིན་པས་ཟབ་པ་ཞེས་སོགས་མདོ་བསྟན་བཅོས་དྲི་མེད་ཀྱི་ལུང་མང་སྟེ་ གྲགས་ཆེ་བས་མ་བྲིས་སོ། །གལ་ཏེ་གདུལ་བྱ་སོ་སྐྱེ་དང་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་ མཐོང་བའི་གཟུགས་སྐུ་དེ་ཁོ་རང་རྣམས་ཀྱི་རང་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཡིན་གྱི་སངས་རྒྱས་སས་ བསྡུས་ཀྱི་གཟུགས་སྐུ་མིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་དང་དེ་ལྟ་བུ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སའི་ སྤྲུལ་སྐུ་ཅི་འདྲ་ཡོད་སེམས་ཤིག་ཚུལ་འདི་སྔར་བཀག་ཟིན་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་དེ་གསུམ་རྫས་ཐ་དད་ཡིན་ཀྱང་སངས་རྒྱས་གཅིག་རྒྱུད་དུ་མར་ཐལ་བའི་ སྐྱོན་མེད་དེ། ཀླུ་རྒྱལ་གཅིག་གི་སྦྲུལ་མགོའི་གདེངས་ཀ་སྟོང་པོ་དེ་རྫས་ཐ་དད་ཅིང་སེམས་ བཅས་ཡིན་ཡང་ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་གཅིག་པོ་དེ་རྒྱུད་དུ་མ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་དང་། ཉི་མའི་དཀྱིལ་ 3-279 འཁོར་གཅིག་འཆར་བ་ཐ་དད་པའི་དབང་གིས་དུས་ཅིག་ཆར་དུ་འཆར་ཚུལ་དུ་མར་ཤར་ ཡང་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་པོ་དེ། དུས་ཅིག་ཆར་རྫས་དུ་མར་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ དེ་ལྟ་བུའི་སྦྲུལ་མགོ་སྟོང་པོ་དེ་རྫས་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་ནི་བརྗོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། རྩོམ་ བྱེད་རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྫས་ཐ་དད་དུ་མས་བརྩམས་ཤིང་གོག་པའི་ཡུལ་སོ་སོར་གནས་པའི་དུད་ འགྲོའི་ལུས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཀ་བུམ་སོགས་བཞིན་ནོ། ། འོན་ཀྱང་སངས་རྒྱས་པའི་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ ཏེ་ཆོས་སྐུར་བཞག སངས་རྒྱས་པའི་ལོངས་སྤྲུལ་གཉིས་དེ་ལས་རྫས་ཐ་དད་ཅིང་ཁོང་རང་ གཉིས་ཡང་རྫས་ཐ་དད་དུ་། སློབ་དཔོན་སེངྒེ་བཟང་བོས་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་གྱི་དགོངས་ དོན་དུ་འཆད་པ་ནི་དགོངས་པ་གཏན་ནས་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ལོངས་སྤྲུལ་གཉིས་བེམ་པོ་ འབའ་ཞིག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་པའི་སྐྱོན་འོང་བར་མངོན་ཞིང་། ཆོས་སྐུར་མཛད་པ་དང་ བཅས་པ་ཞེས་པའི་ཆོས་སྐུ་ཞེས་པ་བཞིའི་ཡ་གྱལ་དུ་བྱས་ནས་གཞུང་དེས་རྣམ་པ་གཞིར་ བརྗོད་ཞེས་པའི་དབྱེ་གཞི་ཚིག་གིས་མ་ཟིན་པས་དབྱེ་གཞི་མེད་པའི་དབྱེ་བ་བྱས་པར་འགྱུར། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཐེག་པའི་མདོ་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་དུ་སྐུ་གསུམ་དུ་བསྟན་པ་ ཆོས་སྐུ་མཚན་ཉིད་པ་ཆོས་ཉིད
【現代漢語翻譯】 『這二者是不相容的，因為它們互相排斥而存在。』 等等，許多經文和論著中都有提到。如果承認這一點，那麼至尊化身（Sprul sku）的化機，即那些聲聞（Nyan thos）聖者，將會直接見到佛陀的法，因為他們直接見到了作為他們導師的化身。如果承認這一點，就與佛陀的報身（Long sku）具有五種必然性的說法相矛盾。在《釋量論》（rNam 'grel）的敬禮偈和根本釋中，也說聲聞和凡夫無法理解其深奧之處，等等。許多純凈的經文和論著都有類似的說法，因為廣為人知，所以在此不贅述。 如果有人說，凡夫和聲聞所直接見到的色身（gzugs sku）只是他們自己心識的顯現，而不是佛陀地的色身。那麼，除了這些之外，還有什麼樣的佛陀地的化身呢？應該思考一下，這種說法之前已經被駁斥過了。 此外，即使這三者（法身、報身、化身）的體性各不相同，也不會導致一個佛陀有多個傳承的過失。例如，一個龍王的許多蛇頭上的空寶珠，雖然體性各異且具有心識，但龍王仍然是一個傳承。又如，一個太陽的輪廓，由於顯現方式不同，可以同時以多種方式出現，但太陽的輪廓仍然是一個，不會同時變成多個體性。像這樣的空蛇頭不能說是體性相同，因為它們是由不同的微塵組成的，並且是居住在不同地方的有情眾生的身體，就像柱子和瓶子一樣。 然而，將佛陀的所有有為智慧（ye shes）彙集在一起，安立為法身（chos sku）。佛陀的報身和化身與法身體性各異，並且報身和化身之間也體性各異。聖獅子賢（Seng+ge bzang po）在《現觀莊嚴論》（mngon rtogs rgyan）的解釋中這樣闡述並非其真實意圖，因為如果那樣，報身和化身就會變成純粹的物質，並且會出現過失。將法身與事業結合起來，並將法身作為四身之一，這種分類方式沒有涵蓋所有的分類對象，因此會造成沒有分類基礎的分類。大乘的定義，即所有大乘的經文和論著中都將佛陀分為三身，法身是自性法身（chos nyid）。
【English Translation】 'These two are incompatible because they exist by mutually excluding each other.' Etc., it is mentioned in many sutras and treatises. If this is admitted, then the disciples of the supreme emanation body (Sprul sku), that is, those Shravaka (Nyan thos) saints, will directly see the Dharma of the Buddha, because they directly see the emanation body that is their teacher. If this is admitted, it contradicts the statement that the Sambhogakaya (Long sku) of the Buddha has five certainties. In the homage verse of the Pramanavarttika (rNam 'grel) and its commentary, it is also said that it is profound because it is not the object of Shravakas and ordinary beings, etc. There are many similar statements in pure sutras and treatises, but because they are well known, they are not repeated here. If someone says that the Rupakaya (gzugs sku) directly seen by ordinary beings and Shravakas is only a manifestation of their own minds, and not the Rupakaya of the Buddha-ground. Then, what kind of emanation body of the Buddha-ground is there other than these? One should think about it, this statement has been refuted before. Furthermore, even if these three (Dharmakaya, Sambhogakaya, Nirmanakaya) are different entities, it will not lead to the fault of one Buddha having multiple lineages. For example, the empty jewels on the many snake heads of a single Naga king, although different in entity and possessing consciousness, the Naga king is still one lineage. Also, like the disc of one sun, due to different ways of appearing, it can appear in many ways at the same time, but the disc of the sun is still one, and will not become multiple entities at the same time. However, it cannot be said that such empty snake heads are not different entities, because they are composed of different atoms and are the bodies of sentient beings residing in different places, like pillars and vases. However, gathering all the conditioned wisdom (ye shes) of the Buddha and establishing it as the Dharmakaya (chos sku). The Sambhogakaya and Nirmanakaya of the Buddha are different entities from the Dharmakaya, and the Sambhogakaya and Nirmanakaya are also different entities from each other. The master Simhabhadra (Seng+ge bzang po) explains in the Abhisamayalankara (mngon rtogs rgyan) that this is not its true intention, because if so, the Sambhogakaya and Nirmanakaya would become mere matter, and there would be a fault. Combining the Dharmakaya with activities and making the Dharmakaya one of the four bodies, this classification does not cover all the classified objects, thus creating a classification without a basis for classification. The definition of Mahayana, that is, all Mahayana sutras and treatises divide the Buddha into three bodies, the Dharmakaya is the Svabhavikakaya (chos nyid).
་ཀྱི་སྐུའམ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཁོ་ན་ལ་བཤད་ཅིང་། སྔགས་ཀྱི་ ཐེག་པར་ཆོས་ལོངས་སྤྲུལ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ཞེས་གསུངས་པ་རྣམས་ནི་སློབ་དཔོན་སེང་བཟང་ གིས་འདིར་ངོས་བཟུང་བའི་སྐུ་བཞི་དང་མིང་འདྲ་ཡང་དོན་མི་འདྲ་བར་སྣང་ངོ་། ། དེས་ན་སློབ་དཔོན་སེང་བཟང་སོགས་ཀྱིས་བཤད་པ་འདི་ལྟ་བུ་འོང་བར་མཁྱེན་ནས་ དེ་དགག་པའི་ཕྱིར་དུ་དུས་འཁོར་འགྲེལ་ཆེན་དུ་མཛད་པ་དང་བཞིར་ངེས་པར་བྱམས་པས་ གསུངས་བ། ངོ་བོ་ཉིད་ལོངས་རྫོགས་བཅས་དང་། །དེ་བཞིན་གཞན་པ་སྤྲུལ་པ་ནི། །ཆོས་སྐུ་ མཛད་པ་དང་བཅས་པ། །རྣམ་པ་བཞིར་ནི་ཡང་དག་བརྗོད། །ཅེས་སོ། །ཞེས་རྗེ་བཙུན་སྤྱན་ 3-280 རས་གཟིགས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། །འོ་ན་རྒྱུད་བླར། ཆོས་སྐུ་རྣམ་གཉིས་ཤེས་བྱ་སྟེ། །ཞེས་ སོགས་ཀྱིས་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཆོས་སྐུར་བཤད་པ་དང་འགལ་ཞེ་ན། ཆོས་སྐུ་ འཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དང་དེ་སྟོན་པའི་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་ཡིན་པས་ཆོས་སྐུ་ཞེས་བཏགས་པ་ ཙམ་མོ། ། ༈ སྔ་རབས་པ་ཕལ་ཆེར་གྱིས་དབུ་མ་བའི་ལུགས་ལ་བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ཅེས་གསུངས། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཕྱ་གཙང་ལ་སོགས་པ་བོད་དུ་བྱོན་པའི་དབུ་ཚད་སྨྲ་བའི་སྔ་ རབས་པ་ཕལ་ཆེར་གྱིས་དབུ་མ་བའི་ལུགས་ལ་བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ ཅེས་གསུངས་ཤིང་། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་སྣང་ཞིང་གྲགས་པའི་ཆོས་འདི་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་དང་། དེ་ལྟར་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་ན་བདེན་པའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཙམ་དེ་ཆོས་ཉིད་དམ་དེ་ཁོ་ན་ ཉིད་དེ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ལ། སྣང་གྲགས་ཀྱི་ཆོས་འདི་རྣམས་ནི་ཁོ་རང་རྣམས་ བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་ན་བདེན་པའི་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་ཉིད་ཡང་ཡིན་ཞིང་དཔྱད་ན་བདེན་ པའི་རང་བཞིན་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཡང་མ་འགགས་པས་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་སྟེ། དེས་ ན་བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ཡིན་ཞིང་དེ་འདྲའི་རང་བཞིན་མེད་ཙམ་དེ་དགག་བྱ་བདེན་པའི་ རང་བཞིན་མེད་ཙམ་ཡིན་པས་མེད་དགག་ཡིན་ལ། མེད་དགག་ཡིན་ན་སྒྲུབ་ཆོས་ཅི་ཡང་མི་ ལྡན་པས་བསྒྲུབ་ཆོས་ཙམ་གྱིས་དོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྟོང་ཉིད་དགག་པའི་ཐ་སྙད་བྱ་རུང་ དུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་བསྒྲུབ་ཆོས་ཙམ་གྱིས་དོར་བ་རྟགས་ཡང་དག་དུ་འགྱུར་ཏེ་གསུངས་ཏེ། དེ་ དག་ཡུམ་གྱི་མདོ་ལ་སོགས་པ་དབུ་མའི་མདོ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དགོངས་དོན་བདེན་པ་གཉིས་ ཀྱི་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བ་མཁྱེན་པར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་སྐྱེས་བུ་དྲང་བོའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་ལ། ཡང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དམ་སྟོང་ཉིད་རྣམ་བཅད་ཙམ་དུ་ཤེས་བྱ་ཡིན་གྱི་ཡོངས་ གཅོད་དུ་ཤེས་བྱ་མིན་པར་འདོད་བཞིན་དུ། མེད་དགག་དང་བསྒྲུབ་ཆོས་ཙམ་དོན་དམ་ དུ་ཁས་མི་ལེན་ཟེར་ཞིང་། དབུ་མ་བའི་ལུགས་ལ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དམ་གནས་ 3-281 ལུགས་སྟོང་ཉིད་ཟབ
【現代漢語翻譯】 只是在法身或自性身方面宣說。密宗所說的法報化三身和自性身，雖然與僧ha僧所認定的四身名稱相同，但意義不同。因此，僧ha僧等人這樣解釋，爲了駁斥這種觀點，在《時輪經大疏》中，慈氏菩薩確定了四種身，並說道：『自性圓滿報身等，如是其他化身，法身連同事業，真實宣說為四種。』這是觀世音菩薩所說。 如果有人問，在《寶性論》中，『法身應知有二種』等經文將十二部經說法身相違背嗎？答：因為十二部經是獲得法身的原因，並且是宣說它的語言，所以只是被命名為法身而已。 大多數早期學者認為，中觀宗認為二諦本體相同，但角度不同。 善知識恰倉等大多數來到西藏的量論中觀派早期學者認為，二諦本體相同，但角度不同。也就是說，顯現和存在的諸法都是世俗諦，而經過分析和觀察，發現沒有真實自性，這僅僅是法性或真如，即勝義諦。這些顯現和存在的諸法，在經過分析和觀察時，本身也沒有真實自性，雖然沒有真實自性，但顯現並沒有停止，這就是顯空雙運。因此，二諦本體相同，而這種沒有自性的狀態，僅僅是沒有可破斥的真實自性，所以是無遮。如果是無遮，那麼就不具備任何可成立的法，因此僅僅因為可成立的法而被拋棄。因此，爲了證明空性可以被破斥，僅僅因為可成立的法而被拋棄就變成了正確的理由。他們說，這些人承認自己瞭解《般若經》等中觀經論中二諦的道理，是正直的人。然而，他們認為諸法的法性或空性僅僅是部分遮遣，而不是完全遮遣。他們一邊這樣認為，一邊又說不承認無遮和僅僅可成立的法是勝義諦。他們認為，中觀宗認為諸法的真如或實相是甚深的空性。
【English Translation】 It is only explained in terms of Dharmakaya (法身，Dharmakāya, Dharmakāya, Body of Dharma) or Svabhavikakaya (自性身，Svabhāvikakāya, Svabhāvikakāya, Body of Essence). The Dharmakaya (法身，Dharmakāya, Dharmakāya, Body of Dharma), Sambhogakaya (報身，Saṃbhogakāya, Saṃbhogakāya, Body of Enjoyment), Nirmanakaya (化身，Nirmāṇakāya, Nirmāṇakāya, Body of Emanation) and Svabhavikakaya (自性身，Svabhāvikakāya, Svabhāvikakāya, Body of Essence) mentioned in the Mantrayana (密宗，mantrayāna, mantrayāna, Tantric Vehicle), although having the same names as the four Kayas (身，kāya, kāya, body) identified by Master Simhabhadra (僧ha僧), seem to have different meanings. Therefore, knowing that Master Simhabhadra (僧ha僧) and others would explain it in this way, in order to refute that view, Maitreya (慈氏菩薩) definitively stated in the Great Commentary on the Kalachakra (時輪經大疏): 'The Svabhavikakaya (自性身，Svābhāvikakāya, Svābhāvikakāya, Body of Essence) together with the Sambhogakaya (報身，Saṃbhogakāya, Saṃbhogakāya, Body of Enjoyment), and likewise the other Nirmanakaya (化身，Nirmāṇakāya, Nirmāṇakāya, Body of Emanation), the Dharmakaya (法身，Dharmakāya, Dharmakāya, Body of Dharma) together with activities, are truly spoken of as four.' This was said by the venerable Avalokiteshvara (觀世音菩薩). If someone asks, does the statement in the Uttaratantra (寶性論), 'The Dharmakaya (法身，Dharmakāya, Dharmakāya, Body of Dharma) should be known as twofold,' etc., contradict the explanation of the twelve branches of scripture as the Dharmakaya (法身，Dharmakāya, Dharmakāya, Body of Dharma)? The answer is: because the twelve branches of scripture are the cause for attaining the Dharmakaya (法身，Dharmakāya, Dharmakāya, Body of Dharma) and are the expressive words that reveal it, they are merely labeled as Dharmakaya (法身，Dharmakāya, Dharmakāya, Body of Dharma). Most early scholars stated that, according to the Madhyamaka (中觀宗) school, the two truths (二諦) have the same essence but different aspects. Most early scholars of Pramana (量論) and Madhyamaka (中觀宗) who came to Tibet, such as the virtuous friend Phya Tsang (恰倉), stated that, according to the Madhyamaka (中觀宗) school, the two truths (二諦) have the same essence but different aspects. That is to say, all phenomena that appear and exist are conventional truths (世俗諦), and upon analysis and investigation, the mere absence of true nature is the Dharmata (法性) or Suchness (真如), which is the ultimate truth (勝義諦). These phenomena that appear and exist, when analyzed and investigated, themselves also lack true nature, and although there is no true nature, appearance does not cease, which is the union of appearance and emptiness (顯空雙運). Therefore, the two truths (二諦) have the same essence, and this state of lacking self-nature is merely the absence of a truly existent object to be refuted, so it is a non-affirming negation (無遮). If it is a non-affirming negation (無遮), then it does not possess any establishable dharma (法), and therefore it is abandoned merely because of the establishable dharma (法). Therefore, in order to prove that emptiness can be refuted, being abandoned merely because of the establishable dharma (法) becomes a valid reason. They said that these people, who acknowledge that they understand the meaning of the two truths (二諦) in the Prajnaparamita Sutra (般若經) and other Madhyamaka (中觀宗) sutras and treatises, are honest individuals. However, while believing that the Dharmata (法性) or emptiness of phenomena should be understood as merely a partial negation and not a complete negation, they say that they do not acknowledge non-affirming negation (無遮) and merely establishable dharma (法) as ultimate truth (勝義諦). They believe that, according to the Madhyamaka (中觀宗) school, the Suchness (真如) or reality of phenomena is profound emptiness.
་མོ་ནི་རང་བཞིན་ཡོད་དེ། དགག་སྒྲུབ་སོགས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ཞིག་ ཡིན་ཞེས་འདོད་པ་རྣམས་ནི་ལ་ལ་ཚངས་ཆེན་ཚུལ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། འགའ་ཞིག གཞན་ ལ་བལྟ་བའི་མིག་གིས་ཀྱང་། །རང་ཉིད་བལྟ་ན་མེ་ལོང་དགོས། །ཞེས་པའི་ཚུལ་དུ་གཞན་ ལུགས་ལ་སྐྱོན་ཁོ་ན་རྟོག་[བརྟག]ཅིང་། རང་ལུགས་ལ་སྐྱོན་ཡོན་མ་དཔྱད་པར་མངོན་ཏེ། རང་བཞིན་ཡོད་དེ་དགག་སྒྲུབ་སོགས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཡང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་ ཁོ་ན་ཉིད་དམ། སྟོང་ཉིད་ཟབ་མོའམ་ཆོས་ཉིད་དུ་མི་འཐད་པར་འགྱུར་དེ། དེ་ཡང་དགག་ བྱ་སྤྲོས་པ་བཀག་པ་ཙམ་ཡིན་པས་མེད་དགག་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་བསྡུས་ པའོ། ། འོ་ན་ཁྱེད་ཀྱི་ལུགས་ལ་ཐེག་ཆེན་དབུ་མ་བས་བཞེད་པའི་བདེན་པ་གཉིས་དང་ཆོས་ རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་ཞེ་ན། མཚན་ཉིད་ཐེག་པའི་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་དབུ་ མའི་ཐེག་པ་ནི་ཟབ་པ་དང་ལྡན་ཞིང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ནི་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་པ་གཉིས་ཀ་དང་ ལྡན་ཞེས་མཆོག་དམན་གྱི་ཁྱད་པར་རྒྱ་གར་མཁས་པའི་གསུངས་ཤནྟི་སོགས་ལ། འདིར་ ཟབ་པ་ཞེས་པ་དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་སུ་བསྟན་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོང་ཉིད་ དམ་ཆོས་ཉིད་ལ་གཙོ་བོར་གསུངས་ཤིང་། ཡུམ་གྱི་མདོ་དང་། དབུ་མ་རིགས་ཚོགས་སོགས་ སུ་ཕྱི་རོལ་མུ་སྟེགས་པའི་རྟག་ལྟ་སྡེ་བཞི་དང་། རྡུལ་ཕྲ་རབ་དང་རྣམ་ཤེས་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་བ་ དོན་དམ་བདེན་པར་འདོད་པའི་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་དངོས་སྨྲ་རྣམས་རྟག་ལྟའམ་ཡོད་ལྟ་ སྟེ། དེ་རྣམས་དགག་པ་གཙོ་བོར་མཛད་པ་སྟེ་(ཟླ་བ་གྲགས་པའི་བཞི་བརྒྱ་བའི་འགྲེལ་བར་བཤད་)དངོས་ པོར་བདེན་འཛིན་གཞོམ་པའི་དོན་དུ། ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་འདི་ཐམས་ཅད་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་ ན་བདེན་པའི་རང་བཞིན་མེད་དེ་སྒྱུ་མ་སོགས་བཞིན་ཞེས་བསྟན་བྱའི་གཙོ་བོར་མཛད་དེ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་བར། རེ་ཞིག་ཉེས་ཀུན་འབྱུང་པའི་གནས། །མེད་ཉིད་རྣམ་པར་བཟློག་ཟིན་ 3-282 གྱི། །རིགས་པ་གང་གིས་ཡོད་ཉིད་ཀྱང་། །བཟློག་པར་འགྱུར་བ་མཉན་པར་གྱིས། །ཞེས་སོ། ། དེ་ཙམ་ལ་སྟོང་ཉིད་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ཞེས་སོགས་སུ་སྐབས་ལ་ ལར་ཐ་སྙད་མཛད། སྐབས་གཞན་དུ་སེམས་ནི་སེམས་མ་མཆིས་པ་སྟེ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ ནི་འོད་གསལ་བའོ་ཞེས་ཏེ། སེམས་འགྲེལ་སྐོར་གསུམ་ནཱ་རོ་འགྲེལ་ཆེན་གཉིས་སུ་སེམས་ གང་ཡོང་པའི་སེམས་དེ་ནི་སེམས་མ་ཡིན་ཏེ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའོ་ཞེས་ ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་སོ། ། ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་མ་བྱུང་ཡང་རུང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ ནི་གནས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་དང་། གཅིག་ཁོ་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྟེ་(མ་རྨོངས་ཞེས་པ་ལ་ལར་སྣང་ )མ་སྤྲུལ་བའི་ཆོས་ཅན་གྱི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ་ཞེས་སོག
【現代漢語翻譯】 那些認為自性存在，並且遠離辯駁等戲論的人，有些人像大梵天一樣行事。有些人以審視他人的眼光，『若要審視自己，則需藉助鏡子』，像這樣只挑剔其他宗派的過失，而不評判自己宗派的優缺點，這很明顯。自性存在，並且遠離一切辯駁等戲論，這也會導致諸法的真如、甚深空性或法性不合理，因為這僅僅是遮止了所要否定的戲論，沒有超出無遮止的範疇。這是簡要的概括。 那麼，按照你們宗派的觀點，大乘中觀所承認的二諦和諸法的真如是怎樣的呢？名相大乘中觀的宗派具有甚深性，而密咒乘的宗派則兼具甚深性和廣大性。印度智者香提等人對高下之分有這樣的論述。這裡所說的甚深性，主要是指中觀論典中所闡述的諸法真如空性或法性。《般若經》和《中觀理聚論》等典籍中，外道中的四大常有論者，以及內道佛教中認為極微和剎那識是勝義諦的實事論者，都持常見或有見。主要駁斥的就是這些觀點（如月稱在《四百論釋》中所說）。爲了摧毀對實有的執著，對外內的一切法進行觀察和分析，發現它們沒有真實的自性，就像幻象一樣，這是所要闡述的主要內容。《六十正理論》中說：『暫且一切過患的來源，無有已經被遣除。以何種理效能，遣除有，請諦聽。』 僅僅如此，空性、法性、真如、真實之邊等，在某些情況下會使用這些詞語。在其他情況下，則說心非心，心的自性是光明。在《心釋三部》和《那若大釋》中，『任何生起的心都不是心，心的自性是光明』，這是出自《般若波羅蜜多經》。 此外，如來出世與否，諸法的法性都是恒常存在的。唯一一個才是勝義諦（有些人認為是『無迷』），也就是無造作的法性的涅槃。
【English Translation】 Those who assert that inherent existence exists and is free from elaborations such as refutation and establishment, some of them act like Great Brahma. Some, with eyes that look at others, 'If one wants to see oneself, one needs a mirror.' In this way, they only find fault with other systems, and do not examine the merits and faults of their own system, which is obvious. Inherent existence exists and is free from all elaborations such as refutation and establishment, which would also make the suchness of all phenomena, profound emptiness, or dharmata unreasonable, because it is only the negation of what is to be refuted, and does not go beyond non-affirming negation. This is a brief summary. Then, according to your system, what are the two truths and the suchness of all phenomena as asserted by the Mahayana Madhyamaka? The Madhyamaka of the Great Madhyamaka of the characteristic vehicle is profound, and the vehicle of mantra is both profound and vast. The Indian scholars Shanti and others have spoken of the difference between superior and inferior. Here, 'profound' mainly refers to the suchness of all phenomena, emptiness, or dharmata, as taught in the Madhyamaka treatises. In the Sutra of the Mother and the Collection of Madhyamaka Reasoning, the four eternalist schools of the external tirthikas, and the Buddhist realists who believe that atoms and momentary consciousness are ultimately true, hold to eternalism or existence. The main purpose is to refute these views (as Chandrakirti said in his commentary on the Four Hundred Verses). In order to destroy the clinging to reality, all phenomena, internal and external, are examined and analyzed, and it is shown that they do not have a true nature, like illusions. This is the main thing to be shown. In the Sixty Stanzas of Reasoning, it says: 'For a while, the source of all faults, non-existence, has been completely refuted. By what reasoning can existence also be refuted? Please listen.' Just that, emptiness, dharmata, suchness, the ultimate limit, etc., are used as terms in some cases. In other cases, it is said that the mind is not the mind, and the nature of the mind is luminosity. In the Three Sections of Mind Explanation and the Two Great Naropa Commentaries, 'Whatever mind arises is not the mind, the nature of the mind is luminosity,' which is from the Perfection of Wisdom. Furthermore, whether the Tathagatas appear or not, the dharmata of all phenomena is always abiding. Only one is the ultimate truth (some think it is 'without delusion'), which is the unconditioned nirvana of dharmata.
ས་ཡང་གསུངས་སོ། །འདི་དག་ གི་དོན་ལ་བོད་ཀྱི་མཁས་པ་(བུ་སྟོན་སོགས)མང་བོ་དག ལུང་སྔ་མ་རྣམས་ངེས་དོན་དང་ཕྱི་ མ་རྣམས་དྲང་དོན་དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་གསུངས། དེ་གསུངས་བའི་རྒྱུ་མཚན་འཁོར་ལོ་བར་ བ་དབུ་མའི་མདོ་དང་འཁོར་ལོ་ཐ་མ་སེམས་ཙམ་ཀྱི་མདོ་ཡིན་ཞེས་བཞེད་པར་སྣང་ངོ་། །དེ་ དག་དྲི་མ་མེད་པའི་མདོ་བསྟན་བཅོས་ལ་བརྟེན་ནས་གཟུ་བོའི་བློས་དཔྱད་ན་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ ཀུན་དང་དེའི་སྟོང་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་སོགས་ཡང་། སྟོང་ངོ་མེད་དོ་ཞེས་སོགས་ཡང་དྲང་དོན་ དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་གྱི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མིན་ཏེ། བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་ན་བདེན་པའི་རྫས་ཅིར་ ཡང་གྲུབ་པ་མེད་པ་ལ་དགོངས་ཀྱི། སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་དེ་དག་གཏན་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དགེ་ སྡིག་སོགས་ལས་རྒྱུ་འབྲས་ལ་བསྐུར་བ་བཏབ་པར་འགྱུར་བའོ། །མཁས་མཆོག་ཞི་བ་འཚོ་ དང་ཀཱ་མ་ལ་སོགས་ཀྱིས་ཚུལ་དེ་ལྟར་རྒྱས་བར་བཤད་པ་བལྟ་བར་བྱའོ། །སློབ་དཔོན་ཟླ་ གྲགས་ཀྱི་དགོངས་པ་ལའང་དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ། ། ཡང་དེ་འདྲའི་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡང་དག་པའི་མཐའ་སོགས་ 3-283 ཡིན་པ་ལྟ་བུར་གསུངས་པ་ཡང་དྲང་དོན་དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་གྱི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སོགས་རྣམ་གྲངས་སུ་ གསུངས་པའི་ཕྱིར་དེ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་བྱ་ཡིན་མིན་ཐམས་ཅད་དེ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་མེད་དགག་ཡིན་པས་སྤྲོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་ལུང་དང་ རིགས་པ་སྔར་བཤད་པ་རྣམས་ཀྱང་དྲན་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་ ཉིད་ཀུན་རྫོབ་ཀུན་རྫོབ་སྟོང་ཉིད་བྱས་མི་རྟག་བཞིན་དུ་མེད་ན་མི་འབྱུང་ཞེས་པའི་དགོངས་ དོན་དུ་རློམ་སྟེ། ཕུང་སོགས་ཆོས་ཅན་རྣམས་དང་དེའི་ཆོས་ཉིད་དག་བྱས་མི་རྟག་བཞིན་དུ་ ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་དུ་སྨྲ་བ་དང་། ཕྱ་གཙང་སོགས་ཀྱིས་བཞེད་པ་ལྟར་བདེན་ གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ཡིན་ན་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་མ་ནོར་བ་བྱར་མེད་ པར་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གྱུར་བའི་སྟོང་ཉིད་དམ་ཆོས་ཉིད་ལས་གཞན་ དུ་གྱུར་བའི་དོན་དམ་བདེན་པ་ནི་མེད་སྔར་བཤད་ལྟར་གྱི་དགག་བྱ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཙམ་ ཁོ་ན་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་དམ་ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་དེ། དེ་འདྲའི་རྣམ་བཅད་ཙམ་དེ་ནི་ཆོས་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱིའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་པར་མི་ནུས་ཏེ་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། གང་ དག་བདེན་པ་འདི་གཉིས་ཀྱི། །རྣམ་དབྱེ་རྣམ་པར་མི་ཤེས་པ། །དེ་དག་སངས་རྒྱས་བསྟན་ པ་ཡི། །ཟབ་མོའི་དེ་ཉིད་རྣམ་མི་ཤེས། །ཞེས་དང་། དབུ་མ་རྩ་ཤེར། སངས་རྒྱས་རྣམས་ ཀྱི་ཆོས་བསྟན་པ། །བདེན་པ་གཉིས་ལ་ཡང་དག་བརྟེན། །འཇིག་རྟེན་ཀ
【現代漢語翻譯】 他還說了。對於這些的意義，許多藏族學者（如布頓等）說，早期的經典是了義，後期的經典是不了義。他們這樣說的原因是，他們認為中間法輪是中觀的經典，而最後法輪是唯識的經典。如果依靠這些無垢的經論，以公正的心來分析，那麼內外的一切法及其空性、真如等，以及『空』或『無』等，都是不了義的，而不是字面意思。因為經過考察和分析，它們指的是沒有任何真實的自性。但並非如字面意思那樣，它們完全不存在，否則就會否定善惡等業的因果。大學者寂護和蓮花戒等對此進行了詳細的闡述，應該去閱讀。阿阇黎月稱的觀點也是如此。 此外，像這樣所說的無自性，即是法性、真如、真實之際等，也是不了義，而不是字面意思。因為真如和真實之際以及勝義諦等是不同的名稱。因此，它不是勝義諦，因為一切所知和非所知都是它，並且由於它是無遮，所以是戲論。應該記住之前所說的這些經文和理證。這樣一來，聖者龍樹認為空性是世俗，世俗是空性，就像無常一樣，如果不存在就不會產生。他自詡為理解了其中的含義，認為蘊等法和它們的法性就像無常一樣，本體相同而反體不同。如果像恰倉等所認為的那樣，二諦本體相同而反體不同，那麼二諦的區分將無法避免混淆。因為法性的空性或法性之外的勝義諦是不存在的，如前所述，僅僅是破除所破的對境。僅僅是這樣的破除對境並不是一切法的空性或法性，因為這樣的破除對境是一切法的共相。這是不能接受的，因為聖者龍樹說：『如果有人不善巧，分別此二諦，彼亦不了知，如來甚深教。』以及《中論》中說：『諸佛依二諦，為眾生說法，一以世俗諦，二以勝義諦。』
【English Translation】 He also said that. Regarding the meaning of these, many Tibetan scholars (such as Buton, etc.) say that the earlier scriptures are of definitive meaning (Nītārtha), and the later scriptures are of provisional meaning (Neyārtha). The reason they say this is that they seem to consider the intermediate turning of the wheel of Dharma to be the sutras of Madhyamaka (Middle Way), and the final turning of the wheel to be the sutras of Cittamātra (Mind-Only). If one relies on these immaculate sutras and treatises and analyzes with an unbiased mind, then all phenomena, both internal and external, and their emptiness, suchness, etc., as well as 'empty' or 'non-existent,' etc., are of provisional meaning and not literal. Because upon investigation and analysis, they refer to the absence of any true substance. However, they are not completely non-existent in the literal sense, otherwise, it would be denying the cause and effect of actions such as virtue and vice. The great scholar Śāntarakṣita and Kamalaśīla, etc., have explained this in detail, and it should be studied. The view of Ācārya Candrakīrti is also the same. Furthermore, the statement that such absence of inherent existence is the nature of reality (Dharmatā), suchness (Tathatā), ultimate reality (Bhūtakoti), etc., is also of provisional meaning and not literal. Because suchness, ultimate reality, and the ultimate truth are said to be different names. Therefore, it is not the ultimate truth, because all knowable and unknowable things are it, and because it is a non-affirming negation (prasajyapratiṣedha), it is conceptual elaboration (prapañca). The previously mentioned scriptures and reasoning should also be remembered. In this way, it is presumptuous to assume that the noble Nāgārjuna meant that emptiness is conventional, and conventional is emptiness, just as impermanence is, and that if it does not exist, it will not arise. He claims to understand the meaning, considering that the aggregates (skandhas), etc., and their nature are like impermanence, the essence is the same, but the aspects are different. If, as Phya Tsang and others believe, the two truths (satya) are the same in essence but different in aspect, then the distinction between the two truths will inevitably be confused. Because the ultimate truth, which is the emptiness or nature of reality of phenomena, is non-existent apart from the nature of reality, as previously stated, it is merely the exclusion of the object to be negated. Such mere exclusion is not the emptiness or nature of reality of all phenomena, because such exclusion is a common characteristic of all phenomena. This cannot be accepted, because the noble Nāgārjuna said: 'Those who do not skillfully distinguish these two truths do not understand the profound teaching of the Buddha.' And in the Mūlamadhyamakakārikā it says: 'The Buddhas teach the Dharma to beings based on two truths: one is the conventional truth, and the other is the ultimate truth.'
ུན་རྫུབ་བདེན་པ་ དང་། །དམ་པའི་དོན་གྱི་བདེན་པའོ། །ཞེས་དང་། བདེན་གཉིས་ལས། བདེན་གཉིས་རྣམ་ དབྱེ་ཤེས་པ་དག །ཅེས་སོགས་མང་ངོ་། །དེ་དག་གི་ལུགས་ལྟར་ན་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ འགྱུར་བའམ་ཡང་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་བདེན་པར་འགྱུར་ཏེ། སྣང་གྲགས་ཀྱི་ཆོས་ འདི་རྣམས་དང་དེ་རྣམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་སྟོང་ཉིད་དམ་ཆོས་ཉིད་དེ་བྱས་མི་རྟག་བཞིན་དུ། 3-284 ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཕྱོགས་སྔ་ལ་ལའི་ལྟར་ན་ཆོས་ཅན་ སོ་སོའི་ཆོས་ཉིད་རྣམས་ཆོས་ཅན་སོ་སོ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་ཅིང་དེ་མེད་པར་གྱུར་བའི་ཚེ་མེད་པར་ འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་པར་མི་ནུས་ཏེ་ལུང་རིགས་ཐམས་ཅད་དང་འགལ་ཞིང་། དེ་ལྟ་ བུ་དེ་བདེན་གཉིས་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པའི་ལོག་རྟོག་དུ་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་ རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ཀྱིས་དབུ་མ་བའི་ལུགས་ཀྱི་བདེན་པ་གཉིས་ཇི་བཞིན་མ་དགོངས་ པར་ཟད་དོ། ། ཡང་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའོ་ཞེས་སོགས་ལུང་ཕྱི་མ་དེ་རྣམས་དྲང་དོན་ དགོངས་པ་ཅན་དུའང་མི་འཐད་དེ། ལུང་དང་པོ་སེམས་གང་ཞིག་ཡོད་པའི་སེམས་ཞེས་ སོགས་ངེས་པའི་དོན་དུ་སེམས་འགྲེལ་སྐོར་གསུམ་དང་། ནཱ་རོ་འགྲེལ་ཆེན་གཉིས་སོགས་སུ་ གསལ་བོར་གསུངས་པ་བལྟ་བར་བྱ་ཞིང་། རྒྱུད་བླར། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་གང་ ཡིན་པ། །དེ་ནི་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་འགྱུར་མེད་དེ། །ཡང་དག་མིན་རྟོག་ལས་བྱུང་འདོད་ ཆགས་སོགས། །གློ་བུར་དྲི་མས་དེ་ཉོན་མོངས་མི་འགྱུར། །ཞེས་དང་། འོད་གསལ་བྱས་ མིན་དབྱེར་མེད་པར། །འཇུག་ཅན་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་ནི། །རྡུལ་ལས་འདས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི། ། ཡོན་ཏན་རྣམས་དང་ལྡན་པ་ཉིད། །ཅེས་སོགས་དང་། སེམས་དེའི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ བས་ན་ཉོན་མོངས་ངོ་བོ་མེད་གཟིགས་ཤིང་། །གང་དག་འགྲོ་ཀུན་བདག་མེད་མཐའ་ཞི་ཡང་ དག་རྟོགས་ནས་ཐམས་ཅད་ལ། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྗེས་ཞུགས་གཟིགས་པ་ཞེས་ སོགས་དང་། རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་བར། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སེམས་གང་ཡིན་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ སྡུག་བསྔལ་མཐའ་ཡས་པ་དང་། རྗེས་སུ་(ས་སྡེ་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་ཡིན་)འགྲེལ་ཀྱང་རང་བཞིན་(དེའི་ངོ་ བོར་གདོད་ནས་)གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཉིད་ཀྱི་(ལས་ཉོན་སོགས་ཀྱིས་གཞན་དང་གཞན་དུ་)རྣམ་པར་འགྱུར་ བ་ལ་མི་སྟོན་པ་དེའི་ཕྱིར་གསེར་བཟང་བོ་བཞིན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་དོན་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཞེས་ 3-285 བརྗོད་དོ། །ཞེས་སོགས་མང་ངོ་། །མདོ་སྡེ་རྒྱན་དུ། སེམས་ནི་རྟག་ཏུ་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ འདོད། །དེ་ནི་གློ་བུར་དྲི་མས་མ་རུངས་བྱས། །ཆོས་ཉིད་སེམས་ལས་གཞན་པའི་སེམས་ གཞན་ནི། །འོད་གསལ་མ་ཡིན་རང་བཞིན་ལ་བརྗོད་དོ། །ཞེས་དང་། ཇི་ལྟར་ཆུ་སྙོགས་པ་ ལས་དྭངས་བས་ནི། །དྭངས་བ་ཉིད་དེ་ད
【現代漢語翻譯】 『世俗諦』和『勝義諦』。如是等等。於二諦中，若能知二諦之差別。』等等甚多。依彼等之宗，一切皆成世俗，或一切法皆成勝義諦。顯現聲響之諸法，及其彼等之體性空性或法性，如是無常，乃是體性一而反體各異之故。然于某些前派而言，各別法之法性，唯于各別法上存在，若彼等不存在，則亦隨之消失。此說不應理，因與一切經論相違。如是之說，於二諦乃顛倒錯解，于《現觀莊嚴論》中說為邪分別。是故，彼等未如實了知中觀宗之二諦。 複次，『心之自性光明』等等后出之經文，亦不應作不了義解。因第一句經文『心為何物之心』等等，于《心釋三篇》及《那若六法大疏》二書中，已明言爲了義。應詳閱之。又于《寶性論》云：『心之自性光明者，如虛空般不變異。由非真妄念所生之貪等，不能染污彼自性。』又云：『光明無作無分別，如入恒河之沙金，具足超越塵垢之佛功德。』等等。又云：『以彼心之自性光明故，見諸煩惱無自性。』又云：『若能如實了知一切眾生皆無我，寂滅，則能隨學一切圓滿佛。』等等。又于《寶性論釋》中雲：『何為法性之心？乃是煩惱及無量痛苦，以及隨順（地界諸蘊之所依）之解釋，亦是自性（于彼體性中本有）光明之（由業及煩惱等，而有種種）異相，然不顯示轉變，是故說如純金般不變之真如。』等等甚多。于《經莊嚴論》云：『心性恒常光明，然為客塵所染污。法性心外之心，非光明，乃說為自性。』又云：『如水澄清，則唯見清澈。』
【English Translation】 'Conventional truth' and 'ultimate truth'. And so on. Among the two truths, if one knows the difference between the two truths.' and so on, there are many. According to their system, everything becomes conventional, or all phenomena become ultimate truth. These phenomena of appearance and sound, and their nature of emptiness or dharmata, are impermanent, being merely different aspects of the same essence. However, according to some earlier schools, the dharmata of each phenomenon exists only in that particular phenomenon, and when that phenomenon ceases to exist, it also disappears. This is unreasonable, as it contradicts all scriptures and reasoning. Such a view is a distorted understanding of the two truths, described as a false conception in the Ornament of Clear Realization. Therefore, they have not truly understood the two truths of the Madhyamaka school. Furthermore, the later scriptures such as 'the nature of mind is luminosity' should not be interpreted as provisional. Because the first sentence, 'the mind that is the mind,' etc., is clearly stated as definitive in the Three Sections on Mind and the Great Commentary on the Six Dharmas of Naropa. These should be examined. Also, in the Ratnagotravibhāga it says: 'The nature of mind is luminosity, which is unchanging like space. Desires and so on, arising from untrue thoughts, do not defile that nature.' And: 'Luminosity is uncreated and without differentiation, like gold mixed with sand entering the Ganges, possessing the qualities of a Buddha who has transcended defilements.' And: 'Because the nature of that mind is luminosity, it sees that afflictions have no essence.' And: 'If one truly understands that all beings are without self and peaceful, then one follows all the perfect Buddhas.' And in the commentary on the Ratnagotravibhāga: 'What is the mind of dharmata? It is afflictions and limitless suffering, and the explanation that follows (the basis of the earth element aggregates), is also the nature (inherent in that essence) of luminosity (with various) aspects (due to karma and afflictions, etc.), but it does not show transformation, therefore it is said to be the suchness that does not change like pure gold.' And so on, there are many. In the Sutra Ornament it says: 'The mind is always considered to be naturally luminous, but it is defiled by adventitious stains. The mind other than the dharmata mind is not luminous, but is said to be self-nature.' And: 'Just as when water is cleared, only clarity is seen.'
ེ་ལས་སྐྱེ་མིན་ཏེ། །དེ་ནི་དེ་ལ་དྲི་མ་བྲལ་བར་ཟད། ། དེ་བཞིན་རང་སེམས་དག་ལ་ཚུལ་དེ་ཉིད། །ཅེས་སོ། །ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པར། དྲི་མེད་ཉི་མ་ཟླ་བ་ཡང་། །སྤྲིན་དང་ཁུག་སྣ་དུ་བ་དང་། །སྒྲ་གཅན་གདོང་དང་རྡུལ་ལ་སོགས་། ། སྒྲིབ་པ་ལྔ་ཡིས་བསྒྲིབ་པར་འགྱུར། །དེ་བཞིན་འོད་གསལ་བ་ཡི་སེམས། །འདོད་དང་གནོད་ སེམས་ལེ་ལོ་དང་། །རྒོད་པ་དང་ནི་ཐེ་ཚོམ་སྟེ། །སྒྲིབ་པ་ལྔ་ཡིས་བསྒྲིབ་པར་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་ མེ་ཡིས་དག་པའི་གོས། །སྣ་ཚོགས་དྲི་མས་དྲི་མ་ཅན། །ཇི་ལྟར་མེ་ཡི་ནང་བཅུག་ན། །དྲི་མ་ ཚིག་འགྱུར་གོས་མིན་ལྟར། །དེ་བཞིན་འོད་གསལ་བ་ཡི་སེམས། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་ དྲི་མ་ཅན། །ཡེ་ཤེས་མེ་ཡིས་དྲི་མ་བསྲེགས། །དེ་ཉིད་འོད་གསལ་མ་ཡིན་ནོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ ནི་སྟོན་པའི་མདོ། །རྒྱལ་བའི་ཇི་སྙེད་གསུངས་པ་གང་། །དེ་དག་ཀུན་གྱིས་ཉོན་མོངས་ལྡོག ། ཁམས་དེ་ཉམས་པར་བྱེད་མ་ཡིན། །ས་ཡི་དཀྱིལ་ན་ཡོད་པའི་ཆུ། །དྲི་མ་མེད་པར་གནས་པ་ ལྟར། །ཉོན་མོངས་ནང་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་། །དེ་བཞིན་དྲི་མ་མེད་པར་གནས། །ཞེས་དང་། དུས་ འཁོར་འགྲེལ་ཆེན་དུ། གང་གི་ཡོད་པ་དེ་ནི་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། གང་མེད་པ་དེ་ནི་ཡོད་ པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལས་སོ། །གང་གིས་ཡོད་ པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སེམས་སུ་འགྱུར་བ་དེ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །གང་གིས་ མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སེམས་སུ་འགྱུར་བ་དེ་ཡོད་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ་འགལ་ བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དང་། སེམས་གང་ཡོད་པའི་སེམས་དེ་ནི་སེམས་མེད་པ་རྟག་པ་དང་ཆད་ པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པའོ་ཞེས་དང་། 3-286 སེམས་གང་ཞིག་ཡོད་པའི་སེམས་དེ་ནི་སེམས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་སྟེ། སེམས་ནི་རང་བཞིན་ གྱིས་འོད་གསལ་བའོ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་དང་། ཇི་ལྟར་མེ་ནི་ཤིང་ལ་རྟག་གནས་ཀྱང་། །གཅད་ དང་དབྱེ་བའི་ཐབས་ཀྱིས་མི་མཐོང་སྟེ། །གཙུབ་ཤིང་གཙུབ་གཏན་ལག་པས་བསྲུབས་པ་ ལས། །དེ་ལ་གནས་པ་དག་ཀྱང་མཐོང་བར་འགྱུར། །དེ་བཞིན་སེམས་ཀྱི་འོད་གསལ་རྟོག་ པ་ཡིས། །བསྒོམ་པའི་ཐབས་རྣམས་དག་གིས་མི་མཐོང་སྟེ། །དེ་ཉིད་དུ་ནི་རྐྱང་མ་དག་དང་ ནི། །རོ་མ་གཅིག་ཏུ་སྦྱོར་བས་མཐོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་དང་། དཔལ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་ པས། སེམས་འདིའི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཏེ། །དྲི་མ་རྣམས་ནི་གློ་བུར་བ། །ཞེས་དང་། རང་ བཞིན་འདི་ཡིན་འདི་ལས་དེ། །རྐྱེན་གཞན་གྱིས་ནི་གོལ་འགྱུར་ཞིང་། །ལྡོག་པ་ལ་ནི་རྐྱེན་ལ་ ལྟོས། །མི་བརྟན་སྦྲུལ་གྱི་བློ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་སོ། ། སློབ་དཔོན་ངང་ཚུལ་བཟང་པོས། མདོ་སྡེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་འགྲེལ་བར་སེམས་ཅན་ ཐམས་ཅད་དང
【現代漢語翻譯】 不是從其他地方產生，它只是擺脫了污垢。 同樣，這種方式存在於自己的清凈心中。正如龍樹（Nāgārjuna）在《法界贊》（Chos dbyings bstod pa）中所說： 『無垢的太陽和月亮，也被云、霧、煙、羅睺（Sgra gcan，Rāhu， గ్రహ， గ్రహ，graha，星）的臉和塵土等五種遮蔽所遮蔽。』 『同樣，光明的心，也被慾望、嗔恨、懶惰、掉舉和懷疑這五種遮蔽所遮蔽。』 『就像用火凈化的衣服，被各種污垢所污染。』 『當放入火中時，污垢會被燒燬，但衣服不會。』 『同樣，光明的心，被貪慾等污垢所污染。』 『用智慧之火燒燬污垢，它本身不會變得不光明。』 『宣說空性的經，以及諸佛所說的一切，都能阻止煩惱。』 『但不會破壞那個界。』 『就像存在於大地中心的純凈之水。』 『煩惱中的智慧也同樣純凈地存在。』 正如《時輪經大疏》（Dus 'khor 'grel chen）中所說：『凡是存在的，就不會變成不存在；凡是不存在的，就不會變成存在，因為這是事物和非事物的自性。』 『凡是以存在的特徵成為心識的，就不會變成不存在的特徵。』 『凡是以不存在的特徵成為心識的，就不會變成存在的特徵，因為這是矛盾的。』 『任何存在的心的心識，都與常斷二邊的法性特徵分離，是空性和慈悲無二無別的。』 『任何存在的心的心識，都不是心識，因為心識的自性是光明的。』 『就像火始終存在於木頭中，但通過切割和分離的方法卻看不到。』 『通過摩擦木頭，用手搓動，就能看到存在於其中的火。』 『同樣，心的光明，通過分別念，用禪修的方法也看不到。』 『只有將它與純凈的和合，以及單一的味道結合起來，才能看到。』 正如法稱（Dharmakīrti）所說：『此心的自性是光明的，污垢是暫時的。』 『這種自性是這樣的，由於其他條件而改變。』 『逆轉取決於條件，就像不穩定的蛇的智慧一樣。』 善護（Nga tshul bzang po）論師在《佛地經》（Buddha-bhūmi-sūtra）的註釋中說：『一切眾生……』
【English Translation】 It is not born from elsewhere; it is merely the removal of impurities. Likewise, this manner exists within one's own pure mind. As Nāgārjuna states in the In Praise of Dharmadhātu: 'Even the stainless sun and moon are obscured by five obscurations: clouds, mist, smoke, the face of Rāhu, and dust.' 'Similarly, the mind of clear light is obscured by five obscurations: desire, malice, laziness, excitement, and doubt.' 'Just as a cloth purified by fire becomes stained with various impurities,' 'when placed in the fire, the impurities are burned away, but not the cloth.' 'Likewise, the mind of clear light is stained with impurities such as attachment,' 'burning away the impurities with the fire of wisdom, it does not become non-clear light.' 'The sūtras that teach emptiness, and whatever the Victorious Ones have spoken,' 'all of these turn away afflictions,' 'but do not destroy that realm.' 'Just as water exists in the center of the earth, stainlessly,' 'wisdom within afflictions also exists stainlessly.' As stated in the Great Commentary on the Kālacakra (Dus 'khor 'grel chen): 'That which exists does not become non-existent, and that which does not exist does not become existent, because it is the nature of things and non-things.' 'That which becomes the mind of the characteristic of existence does not become the characteristic of non-existence.' 'That which becomes the mind of the characteristic of non-existence does not become the characteristic of existence, because it is contradictory.' 'Any mind that is the mind of existence is emptiness and compassion indivisible, free from the characteristics of permanence and annihilation.' 'Any mind that is the mind of existence is not a mind, because the nature of the mind is clear light.' 'Just as fire always dwells in wood, but is not seen by methods of cutting and separating,' 'by rubbing the wood, rubbing and churning with the hands,' 'those dwelling within it will also be seen.' 'Likewise, the clear light of the mind is not seen by conceptual thought, by methods of meditation,' 'it will be seen by joining it with pure singleness and a single taste.' As Dharmakīrti says: 'The nature of this mind is clear light; impurities are adventitious.' 'This nature is such that it changes due to other conditions,' 'reversal depends on conditions, like the unstable mind of a snake.' Master Ngangtsul Zangpo says in the commentary on the Buddha-bhūmi-sūtra: 'All sentient beings...'
་སེམས་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པས་ཐ་མི་དད་པར་ཞུགས་(མདོ་ ཚིག)པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། རང་(སངས་རྒྱས)གི་སེམས་ཀྱི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་རྣམ་པར་དག་པ་རྟག་ཏུ་ རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་ཞིང་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཅི་འདྲ་བ་སེམས་ཅན་ཐམས་ ཅད་ཀྱི་སེམས་གྱུར་བ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡང་། དེ་དང་འདྲ་བ་སྟེ་སེམས་ཀྱི་ རང་བཞིན་དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། ། དེས་དེ་དག་མཉམ་པ་ཡིན་ཏེ་ཇི་སྐད་དུ། འདི་གང་གི་མཉམ་ཞེ་ན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མཉམ་ པས་འདི་མཉམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་ སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཏེ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འདི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། སེམས་ མཉམ་པ་ཉིད་ཅེས་ངོ་བོའི་རྐྱེན་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་གྱུར་པ་ནི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་སྟེ་ ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི་དེའི་ཚེ་གློ་ 3-287 བུར་གྱི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་ལས་རྣམ་པར་བཞག་གོ་ཞེས་དང་། རང་བཞིན་སྤང་བར་མི་ནུས་ པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ལ་དགོངས་དེ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ལ་སེམས་ཀྱི་སྒྲར་བཏགས་ནས་ སེམས་འདི་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སེམས་མ་ གཏོགས་པར་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་སེམས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ སེམས་ཅན་དག་ལ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ཅེ་ན་རང་གི་རྟོག་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད་ པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ལ་དེ་ཡང་མ་རིག་པའི་དབང་གིས་སོ། ། ཞེས་སོགས་ནས་ཆོས་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པ་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ དུ་ཡོངས་སུ་དག་ཅིང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁྱད་པར་མེད་པས་ཆོས་སྐུར་ བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཉིད་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཡང་ ཡོད་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ སོ། །དེ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་ཀྱང་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་བསྒྲིབ་པའི་སྟོབས་བསྐྱེད་ པའི་དམུས་ལོང་གི་ཉི་མ་བཞིན་མི་མཐོང་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། སྣོད་ཆགས་ པའི་ཟླ་བ་བཞིན། སེམས་ཅན་ཉེས་པས་མི་སྣང་ངོ་། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་སོགས་ གསུངས་ཤིང་། གལ་ཏེ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་འདི་ལྟ་བུ་རྣམས་སེམས་ཙམ་ པ་ཁོ་ནའི་ཆོས་སྐད་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དབུ་མའི་གྲུབ་མཐའ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་སྐབས་ སུ་ལུང་དེ་དག་ངེས་དོན་དུ་རློམ་ནས་དྲངས་པ་ནི་བཞད་གད་གྱི་གནས་སོ་ཞེ་ན། བཞད་གད་ དེ་ནི་མུ་སྟེགས་གསལ་བྱེད་པའི་བཞད་གད་དང་མཚུངས་པ་སྟེ། རྒྱལ་བའ
【現代漢語翻譯】 『入於心性平等性之圓成故無差別』（經句）是指：自己（佛）的心之圓成，極清凈，恒常自性光明，自性極清凈，如何？一切有情之心亦復如是，自性極清凈，與彼相同，心之自性即是真如。 因此，彼等是平等的，如雲：『此與何者平等？與空性平等，故此平等』等等。心之自性亦是心之法性，因此，爲了顯示此是法性，稱為心平等性，是就本體的因緣而言。其轉變即是圓成，即是極清凈。雖然自性極清凈，但此時因遠離了突發的垢染而得以安立，因為自性無法捨棄。 就此而論，將法性的心安立為『心』之名，並說『此心自性光明』，因為除了法性的心之外，沒有自性光明的心的緣故。那麼，為何有情眾生會有貪慾等煩惱呢？因為生起了自己的分別唸的力量，那也是因為沒有捨棄顛倒之故，而那又是無明的力量所致。 如是等等，法界極清凈，那極清凈也是在一切方面都極清凈，與一切如來無有差別，故可稱為法身，因為彼在一切時中皆如是存在，故在勝義諦中稱為如來。因此，一切有情的相續中也有，故說一切有情皆具有如來藏。雖然彼在一切眾生心中皆有，但有情眾生因生起自己的遮蔽之力，如盲人不見太陽一般，如《經莊嚴論》所云：『如器中之月，有情為罪所蔽而不顯現。』等等。 如果說，像『法性的心』這樣的術語僅僅是唯識宗的用語，因此在確立中觀宗的宗義時，如果認為這些經文是了義而引用，那真是可笑至極。那麼，這種嘲笑就如同外道闡明者的嘲笑一樣，因為勝者（佛陀）……
【English Translation】 'Entering into non-difference through the perfection of the equality of mind' (Sutra verse) refers to: The perfection of one's own (Buddha's) mind, being utterly pure, constantly self-luminous by nature, and perfectly pure by nature, how is it? The mind of all sentient beings is also the same, perfectly pure by nature, similar to that. The nature of mind is thusness. Therefore, they are equal, as it is said: 'Equal to what is this? Equal to emptiness, therefore this is equal,' and so on. The nature of mind is also the dharmata of mind, therefore, to show that this is dharmata, it is called the equality of mind, referring to the cause of the essence. Its transformation is perfection, which is utter purity. Although it is perfectly pure by nature, at that time it is established as being free from adventitious stains, because nature cannot be abandoned. In this regard, the mind of dharmata is established as the name 'mind,' and it is said, 'This mind is self-luminous by nature,' because there is no self-luminous mind apart from the mind of dharmata. Then, why do sentient beings have afflictions such as desire? Because the power of one's own conceptualization arises, and that is because one has not abandoned perversion, and that is due to the power of ignorance. Thus, and so on, the dharmadhatu is utterly pure, and that utter purity is also utterly pure in all aspects, without difference from all Tathagatas, therefore it can be called the Dharmakaya, because it exists as such at all times, therefore it is called Tathagata in the ultimate sense. Therefore, it is also present in the continuum of all sentient beings, hence it is said that all sentient beings possess the Tathagatagarbha. Although it is present in the hearts of all beings, sentient beings do not see it like a blind person not seeing the sun because of the power of their own obscurations, as it is said in the Ornament of the Sutras: 'Like the moon in a vessel, sentient beings are obscured by faults and do not appear,' and so on. If it is said that terms like 'the mind of dharmata' are merely terms of the Mind-Only school, therefore, when establishing the tenets of the Madhyamaka school, if one considers these scriptures to be definitive and quotes them, it is utterly ridiculous. Then, such ridicule is like the ridicule of the Tirthika elucidators, because the Victorious One (Buddha)...
ི་ཡུམ་ཉི་ཁྲི་ལྔ་སྟོང་ པ་དང་ཁྲི་བརྒྱད་སྟོང་བར་འགྲེས་མགོ་གཟུགས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་བར་ཐམས་ཅད་ ལ་ཀུན་བཏགས་པའི་གཟུགས། རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་གཟུགས་ལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ 3-288 སོགས་གསུམ་གསུམ་དུ་ཕྱེ་ནས་གསུངས་ཤིང་། ཤེར་ཕྱིན་ལྔ་བརྒྱ་བར་ཡང་། དངོས་པོ་ མེད་པའི་གཟུགས་སོགས་དངོས་པོ་ངན་པའི་གཟུགས་སོགས། དངོས་པོ་ཡོད་པའི་གཟུགས་ སོགས་ཞེས་གསུམ་གསུམ་དུ་ཕྱེ་ནས་གསུངས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ། མདོ་རྒྱན་སོགས་ སུ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཞེས་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་མཛད་པ་ཡིན་ཞིང་། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དུ། དེ་ མ་རྫོགས་དང་རབ་རྫོགས་དང་ཞེས་པའི་དོན་ལ་སློབ་དཔོན་སེང་བཟང་གིས་བརྒྱད་སྟོང་ འགྲེལ་ཆེན་དུ། མ་རྫོགས་པ་ནི་ཀུན་བརྟག་པའི་གཟུགས་དང་རྫོགས་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ གཟུགས་སུ་དེ་ཞེས་བཤད་ལ། སྐབས་འདིའི་མདོར་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ལ་ རྫོགས་མ་རྫོགས་སྦྱར་ནས་བཤད་དོ། ། ༈ ཉི་ཁྲི་ལྔ་སྟོང་བ་སོགས་སེམས་ཙམ་པའི་མདོར་འགྱུར་བ་ལས། དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་པ་མི་འཐད། དེའི་ཕྱིར་ཉི་ཁྲི་ལྔ་སྟོང་བ་སོགས་སེམས་ཙམ་པའི་མདོར་འགྱུར་ཞིང་། བརྒྱད་སྟོང་ འགྲེལ་ཆེན་ན་སེམས་ཙམ་པའི་བསྟན་བཅོས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ལས། དེ་ལྟར་ཁས་ ལེན་པ་མི་འཐད་དེ། ལུང་རིགས་ཀྱི་གནོད་པ་འབབ་པར་མ་ཟད་ཁས་བླངས་དང་ཡང་ཤིན་ ཏུ་འགལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་མདོ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་སེམས་རང་ བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའམ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་སེམས་ཞེས་པ་འདི་ཉིད་ལ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པར་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུའམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་གསུངས་ཤིང་། སྔགས་ཀྱི་ ཐེག་པ་དང་བོའི་སངས་རྒྱས་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་ཞེས་ ཀྱང་གསུངས་ཏེ་དྲི་མེད་འོད་སོགས་ལས་ཤེས་པར་བྱ་ཞིང་། རྒྱལ་པོ་ཨིནྟྲ་བྷོ་ཏིས་མཛད་ པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གྲུབ་པའི་འགྲེལ་བ་རྗེ་བཙུན་མ་དཔལ་མོས་མཛད་པ་ལས། འགྱུར་བ་བའི་ དོན་ཏོ་ཞེས་དང་། རྩ་བར། ཁྱབ་བྱ་ཁྱབ་བྱེད་ཚུལ་གྱིས་ནི། །དངོས་པོ་ཀུན་ལས་ཡང་དག་ གནས། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུ་བ་དང་མི་རྒྱུ་བའི་དངོས་པོ་ཁྱབ་པར་བྱ་བ་ལ་ལྷན་ཅིག་ མེད་པའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཆེན་པོ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ནམ་མཁའ་མཛོད་ཀྱི་གཏེར་ཞེས་དང་། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་བཞིན་ནི་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཡོད་དེ་འོན་ཀྱང་རྡོ་བ་དང་ཤིང་དག་ལ་ མེ་གནས་ཀྱང་མ་གཙུབ་པར་མངོན་དུ་མི་འགྱུར་བ་ལྟར། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་གསལ་མ་བྱས། 3-289 ། ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་ལྟར་གནས་ཀྱང་སྐྱེ་བོ་ཀུན་གྱིས་ཐོབ་པའི་སྐལ་བ་ལས་འདས་ཞེས་བྱ་སྐྱེས་པའི་ ངོ་བོས་ཁྱབ་ནས་གནས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཞེས་སོགས་མང་དུ་གསུངས་ཏེ་དེ་ཉིད་དུ་བལྟ་ བར་བྱའོ། ། དེ
【現代漢語翻譯】 《二萬五千頌般若經》（Nyikhrisharnga）和《一萬八千頌般若經》（Khribgyedstongba）等，從『名言所假立之色』（kun btags pa'i gzugs）到『佛之法』（sangs rgyas kyi chos）的一切，都是『遍計所執之色』（kun brtags pa'i gzugs）。『分別所起之色』（rnam par brtags pa'i gzugs）分為『法性之色』（chos nyid kyi gzugs）等三類進行闡述。在《五百頌般若經》（sher phyin lnga brgya ba）中，也分為『無事物之色』（dngos po med pa'i gzugs）等『事物惡劣之色』（dngos po ngan pa'i gzugs）等，『有事物之色』（dngos po yod pa'i gzugs）等三類進行闡述。追隨這些經文，在《經莊嚴論》（mdo rgyan）等論著中，使用了『法性之心』（chos nyid kyi sems）等術語。在《現觀莊嚴論》（mngon rtogs rgyan）中，對於『未圓滿』（de ma rdzogs）和『極圓滿』（rab rdzogs）的含義，獅子賢論師（slob dpon seng bzang）在《八千頌般若經釋》（brgyad stong 'grel chen）中解釋說：『未圓滿』是『遍計所執之色』，『圓滿』是『法性之色』。此處經文中，從『色』（gzugs）到『一切智』（rnam mkhyen）都結合了『圓滿』和『未圓滿』進行闡述。 《二萬五千頌般若經》等經文被認為是唯識宗（sems tsam pa）的經典，因此不應接受這種觀點。因為如果承認《二萬五千頌般若經》等是唯識宗的經典，那麼《八千頌般若經釋》也會被認為是唯識宗的論著，這是不合理的。因為這不僅會受到教理和理證的妨害，而且與先前的承諾也完全矛盾。因此，正如先前所說，經文和論著的含義，即『心自性光明』（sems rang bzhin gyis 'od gsal ba）或『自性光明之心』（rang bzhin gyis 'od gsal ba'i sems），在波羅蜜多乘（pha rol tu phyin pa'i theg pa）中被稱為『自性身』（ngo bo nyid sku）或『法性身』（chos nyid kyi sku）。在密咒乘（sngags kyi theg pa）中，也被稱為『最初的佛』（dang bo'i sangs rgyas）和『俱生身』（lhan cig skyes pa'i sku），『俱生喜』（lhan cig skyes pa'i dga' ba）。這些內容可以從《無垢光經》（dri med 'od sogs）等經典中瞭解。國王因陀羅菩提（rgyal po indra bhoti）所著的《俱生證成論釋》（lhan cig skyes pa grub pa'i 'grel ba），由聖母吉祥（rje btsun ma dpal mos）所著，其中說道：『是轉變之義』。根本頌中說：『能遍所遍之方式，真實存在於一切事物中。』（khyab bya khyab byed tshul gyis ni，dngos po kun las yang dag gnast。）這是指周遍于流動和不流動的事物，與『無俱生』（lhan cig med pa'i）相對的『大俱生』（lhan cig skyes pa chen po），是無謬的『虛空藏之寶藏』（nam mkha' mdzod kyi gter）。『俱生之自性』（lhan cig skyes pa'i rang bzhin）存在於一切事物中，就像火存在於石頭和木頭中，但不摩擦就不會顯現一樣。『俱生未顯現』（lhan cig skyes pa gsal ma byas），意思是雖然如此存在，但超越了眾生所能獲得的份額，意思是俱生的體性周遍存在。』等等，其中闡述了很多內容，應該在那裡查閱。
【English Translation】 The Twenty-five Thousand Verse Prajnaparamita Sutra (Nyikhrisharnga) and the Eighteen Thousand Verse Prajnaparamita Sutra (Khribgyedstongba), etc., from 'form imputed by convention' (kun btags pa'i gzugs) to 'the Dharma of the Buddha' (sangs rgyas kyi chos), are all 'form of the completely conceptualized' (kun brtags pa'i gzugs). 'Form arising from discrimination' (rnam par brtags pa'i gzugs) is divided into three categories, such as 'form of suchness' (chos nyid kyi gzugs), and explained. In the Five Hundred Verse Prajnaparamita Sutra (sher phyin lnga brgya ba), it is also divided into three categories, such as 'form without things' (dngos po med pa'i gzugs), 'form of bad things' (dngos po ngan pa'i gzugs), and 'form with things' (dngos po yod pa'i gzugs). Following these sutras, in treatises such as the Ornament of Sutras (mdo rgyan), terms such as 'mind of suchness' (chos nyid kyi sems) are used. In the Ornament of Clear Realization (mngon rtogs rgyan), regarding the meaning of 'not fully accomplished' (de ma rdzogs) and 'fully accomplished' (rab rdzogs), Master Lion Good (slob dpon seng bzang) explains in the Great Commentary on the Eight Thousand Verse Prajnaparamita Sutra (brgyad stong 'grel chen) that 'not fully accomplished' is 'form of the completely conceptualized', and 'fully accomplished' is 'form of suchness'. In this sutra, from 'form' (gzugs) to 'omniscience' (rnam mkhyen), 'fully accomplished' and 'not fully accomplished' are combined and explained. It is not appropriate to accept the view that the Twenty-five Thousand Verse Prajnaparamita Sutra, etc., are sutras of the Mind-Only school (sems tsam pa). Because if the Twenty-five Thousand Verse Prajnaparamita Sutra, etc., are recognized as sutras of the Mind-Only school, then the Commentary on the Eight Thousand Verse Prajnaparamita Sutra would also be considered a treatise of the Mind-Only school, which is unreasonable. This is not only subject to harm from doctrine and reasoning, but also completely contradicts previous commitments. Therefore, as previously stated, the meaning of the sutras and treatises, that is, 'the mind is naturally luminous' (sems rang bzhin gyis 'od gsal ba) or 'the naturally luminous mind' (rang bzhin gyis 'od gsal ba'i sems), is called 'Svabhavikakaya' (ngo bo nyid sku) or 'Dharmakaya' (chos nyid kyi sku) in the Paramita Vehicle (pha rol tu phyin pa'i theg pa). In the Mantra Vehicle (sngags kyi theg pa), it is also called 'the first Buddha' (dang bo'i sangs rgyas) and 'Sahajakaya' (lhan cig skyes pa'i sku), 'Sahajananda' (lhan cig skyes pa'i dga' ba). These contents can be understood from sutras such as the Vimalaprabha Sutra (dri med 'od sogs). The Commentary on the Establishment of Sahaja (lhan cig skyes pa grub pa'i 'grel ba) by King Indrabodhi (rgyal po indra bhoti), written by the Venerable Palmo (rje btsun ma dpal mos), states: 'It is the meaning of transformation.' The root verse states: 'By way of the pervader and the pervaded, it truly abides in all things.' (khyab bya khyab byed tshul gyis ni, dngos po kun las yang dag gnast.) This refers to the 'Great Sahaja' (lhan cig skyes pa chen po), which is opposed to 'non-Sahaja' (lhan cig med pa'i), pervading the moving and non-moving things, and is the infallible 'treasure of the treasury of space' (nam mkha' mdzod kyi gter). 'The nature of Sahaja' (lhan cig skyes pa'i rang bzhin) exists in all things, just as fire exists in stone and wood, but it will not appear unless rubbed. 'Sahaja is not manifested' (lhan cig skyes pa gsal ma byas), meaning that although it exists in this way, it transcends the share that all beings can obtain, meaning that the essence of Sahaja pervades and exists. Etc., many contents are explained therein, and should be consulted there.
་ལྟར་ཇི་སྐད་པའི་ཚུལ་འདི་རྣམས་དཔལ་ས་ར་ཧས་མཛད་པའི་དོ་ཧ་མཛོད་ཅེས་བྱ་ བ་པཎྜི་ཏ་ཐར་བ་འབྱུང་གནས་སྤས་པ་མཻ་ཏྲི་བའི་རྒྱ་འགྲེལ་ཡོད་ངེས་ཅན་དེ་དང་། རྒྱལ་པོ་ ཨིནྟྲ་བྷོ་ཏཱའི་མཛད་པའི་ཡེ་ཤེས་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་གྲུབ་པ་སྡེ་བརྒྱད་སོགས་མང་བོ་ལས་ བཤད་དེ་འདིར་ཆེ་ལོང་ཙམ་བཀོད་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་སྔར་བཀོད་པའི་ལུང་དེ་རྣམས་ངེས་ པའི་དོན་ཅན་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གསལ་བའི་ཡུམ་གྱི་མདོར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ བྱུང་ཡང་རུང་མ་བྱུང་ཡང་རུང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་རྟག་ཏུ་གནས་པའོ། །ཞེས་པའང་ ངེས་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་གྱི་དྲང་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་མ་ནོར་བ་དེ་བཞིན་ཉིད་ དང་གཞན་མ་ཡིན་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ཆོས་ཉིད་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་། ཆོས་ གནས་པ་ཉིད་དང་། ཆོས་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་དང་། ཡང་དག་པའི་མཐའ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ པའི་དབྱིངས་ཞེས་སོགས་རྣམས་ནི་གཟུགས་སྐུའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱོན་ རུང་མ་བྱོན་རུང་སྔ་ཕྱི་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐམས་ཅད་དུ་གནས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། འདུས་མ་ བྱས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནོད་འཇོམས་ལས། རྣམ་པར་འཇིག་པ་མེད་པར་ ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་གསུངས་པ་སྟེ། རྟག་ཏུ་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་གནས་ ཤིང་རྣམ་པར་མི་འཇིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ནི་མ་ནོར་བ་ དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་གསུངས་པ་སྟེ། ནོར་བ་དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། 3-290 ། འགྱུར་བ་མེད་པར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ནི་གཞན་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་གསུངས་པ་སྟེ། གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཅེས་གསུངས་ པ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ སོགས་རྒྱས་པར་བཤད་པར་བལྟ་བར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དམ་དེ་བཞིན་ ཉིད་སོགས་རྟག་ཏུ་གནས་པའམ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་གནས་པ་ཡིན་ན་རྟག་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ལྟ་ན་རྟག་པའི་མཐར་ལྟུང་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་ཁས་ལེན་པ་རྣམས་ཀྱང་རྟག་ལྟ་བ་ཞེས་ བྱ་བའི་ལྟ་ངན་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་ལེགས་པར་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་བསྟན་པར་བྱ་ཡི། གཟུ་ བོར་མི་གནས་པའི་ལོག་པའི་སྐྱོན་དང་རི་བོང་ཆལ་དང་མུ་སྟེགས་པ་གསལ་བྱེད་པའི་བཞད་ གད་དང་། གཟི་འབུགས་པའི་ཚུལ་སོགས་སྤོངས་ལ་ཉན་པར་མཛོད་ཅིག དེ་ལ་མི་རྟག་ པ་ཞེས་པ་བརྗོད་པའི་ཐ་སྙད་དེ། ཆོས་གང་གི་རང་གི་སྐད་ཅིག་དང་། རྒྱུན་གྱིས་ཡོངས་སུ་ འགྱུར་བ་ཅན་དེའི་མིང་གི་ཐ་སྙད་ཟོར་ཡང་བར་བྱ་བ་དང་། དོན་དེ་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པར་ བྱ་པའི་ཕྱིར་དེའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དངོས་མིང་དུ་བརྡ་སྦྱོར་
【現代漢語翻譯】 這些如是所說的道理，出自吉祥薩ra哈（梵文：Sarah）所著的《多哈藏》（梵文：Doha Kosha），以及班智達塔瓦炯內（梵文：Tarawa Jungne）所著的《斯巴麥哲瑞瓦》（梵文：Spaspa Maitri Ba）的廣釋，還有國王印扎菩提（梵文：Indrabhoti）所著的《智慧成就》（梵文：Yeshe Drubpa）等八大成就者等諸多論述，此處僅作簡略概括。 如此一來，先前引用的經文都確立為究竟之義。因此，《般若波羅蜜多經》中說：『如來出現也好，不出現也好，諸法的法性恒常存在。』這也是究竟之義，而非不了義。因為，真如（梵文：Tathata）與無謬之真如，以及非異之真如，還有法性（梵文：Dharmata）、法界（梵文：Dharmadhatu）、法住性、法無垢性，以及不可思議之勝義等，無論色身如來是否出現於世，都無先後差別地恒常存在，因為這是無為之界。』 《摧魔經》中說：『完全成立而無有變異，是為真如。』意即恒常安住于真如，且永不壞滅。『完全成立而無有顛倒，是為無謬之真如。』意即沒有錯謬和顛倒。『完全成立而無有改變，是為非異之真如。』意即不會改變成其他。『本體完全成立，是為法性。』意即一切法的共同體性是空性。』等等，應參閱廣釋。 如果諸法的法性或真如等恒常存在，或時時存在，那麼就會變成常法，如此一來，就會墮入常見邊。如果有人如此承認，也會變成持有常見惡見者。』如果有人這樣問，那麼我會善加辨別並加以闡釋。請放下不公正的邪見、兔角般的謬論、外道徒的嘲笑，以及吹毛求疵的態度，仔細聆聽。所謂『無常』，只是一個表達的詞語，對於任何事物，其自身剎那剎那和相續不斷地變化，爲了方便稱謂和容易理解，因此約定俗成地使用這個獨特的名稱。
【English Translation】 These ways of speaking, as they are, come from the Doha Kosha composed by the glorious Sarah, and the extensive commentary on Spaspa Maitri Ba by Pandit Tarawa Jungne, which is certain to exist, and from many sources such as Yeshe Drubpa composed by King Indrabhoti and the eight great accomplished ones. Here, only a brief summary is given. Thus, the previously cited scriptures are established as being of definitive meaning. Therefore, in the Sutra of the Clear Mother, 'Whether the Tathagatas appear or do not appear, the nature of dharmas always remains.' This is also of definitive meaning, not provisional meaning. Because, Suchness (Tathata) and non-erroneous Suchness, and non-other Suchness, and Dharmata (nature of dharmas), Dharmadhatu (realm of dharmas), the abiding nature of dharmas, the faultless nature of dharmas, and the inconceivable realm of ultimate reality, etc., whether the Rupakaya (form body) Tathagatas appear in the world or not, they always exist without any difference of before or after, because it is the unconditioned realm. From the Destroyer of Harm: 'That which is completely established without destruction is Suchness.' This means that it always abides in Suchness and is indestructible. 'That which is completely established without perversion is non-erroneous Suchness.' This means that it is without error or perversion. 'That which is completely established without change is non-other Suchness.' This means that it is without change to other. 'The essence is completely established as Dharmata.' This means that the common characteristic of all dharmas is the essence of emptiness. 'Etc., should be consulted in detail. If the Dharmata of dharmas or Suchness, etc., always exists or exists at all times, then it will become permanent, and thus, it will fall into the extreme of permanence. And those who accept it in this way will become holders of the evil view called eternalism. ' If someone asks this, then I will explain it by distinguishing it well. Please abandon the faults of partiality, the absurdity of rabbit horns, the laughter of clarifying heretics, and the manner of fault-finding, and listen. The term 'impermanence' is a verbal expression. For any dharma that is constantly changing in its own moment and in its continuity, this is a convenient name to use and to easily understand the meaning, therefore, it is conventionally used as its unique proper name.
མཁན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་འདོད་ རྒྱལ་དང་པོར་བརྡ་མཐུན་པར་སྦྱར་ཞིང་། རྟག་པ་ཞེས་པ་བརྗོད་པའི་ཐ་སྙད་དེ་ཆོས་གང་གི་ རང་གི་ངོ་བོ་འཇིག་མེད་དམ་འགྱུར་མེད་དུ་གནས་པ་དེའི་མིང་ནི་ཐ་སྙད་ཟོར་ཡང་བར་བྱ་བ་ དང་། དོན་དེ་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོག་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དངོས་མིང་དུ་བརྡ་ སྦྱོར་རྒན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་འདོད་རྒྱལ་དང་པོར་བརྡ་མཐུན་པར་སྦྱར་བའི་ཕྱིར། མིང་དེ་དང་དེ་ ལས་མིང་དེ་དང་དེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་གོ་ཞིང་། དོན་དེ་ལས་བློ་དྲང་བོར་འཇུག་པར་བྱེད་ པ་ཡིན་ཏེ། ནོག་སོགས་འདུས་པ་བ་གླང་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་སྦྱར་བ་བཞིན་ནོ། །དཔལ་ཆོས་ ཀྱི་གྲགས་པས། འཁྲུལ་མེད་ཅན་ཤེས་དང་བོ་ཡིས། །བརྡ་ཡི་སྦྱོད་ཡུལ་གང་ཡིན་དངོས། ། ཞེས་སོགས་སོ། །ཚུལ་དེས་མཚོན་ནས་དོན་མཐའ་ཡས་པ་དེ་དང་དེ་རྣམས་ལ་བརྡ་སྦྱོར་བ་ 3-291 པོ་རྣམས་ཀྱིས་མིང་དེ་དང་དེ་མཐའ་ཡས་པ་སྦྱར་བའི་དགོས་པ་ཡང་སྐྱེ་བོ་རྣམས་བླང་དོར་ འཇུག་ལྡོག་གི་གནས་ལ་རྨོངས་པ་མེད་པར་བྱ་བའི་ཆེད་ཡིན་ཏེ། ལང་ཀར་གཤེགས་པར། མིང་དུ་གདགས་པ་མ་མཛད་ན། །འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་རྨོངས་པར་འགྱུར། །དེ་བས་རྨོངས་ བ་བསལ་བའི་ཕྱིར། །མགོན་པོས་མིང་དུ་གདགས་པ་མཛད། །ཅེས་གསུངས་ཤིང་། རྣམ་ ངེས་སུ། བརྡ་སྦྱར་བ་ཡང་དོན་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཡིན་ལ། ཞེས་དང་། རྣམ་འགྲེལ་དུ་ ཡང་། སྒྲ་རྣམས་ཀྱི་ནི་བརྡར་བཏང་སྟོན། །དེ་ནི་ཐ་སྙད་ཆེད་དུ་བྱས། །ཞེས་སོགས་ལྟར་རོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དམ་དེ་བཞིན་ཉིད་སོགས་དེ་རྣམས་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ནམ་ ཡང་འཇིག་མེད་དམ་འགྱུར་མེད་དུ་གནས་པ་དེ་ལ་བསྙོན་དུ་མེད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྟག་པ་སྟེ། རྟག་པ་ཞེས་དངོས་མིང་འཇུག་པའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དོན་ཆོས་གང་གི་རང་གི་ངོ་བོ་ནམ་ ཡང་འཇིག་མེད་དམ་འགྱུར་མེད་དུ་གནས་པ་དེ་ཙམ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁོ་བོ་ཅག་ཀྱང་ དེ་ཙམ་ལ་རྟག་པ་ཞེས་འདོད་ཀྱི། དེ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་རྟག་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཅི་ཡང་ཁས་ ལེན་པ་མེད་དོ། །དཔལ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་ཞལ་སྔ་ནས། གང་གིས་རང་བཞིན་འཇིག་མེད་ པ། །དེ་ལ་མཁས་རྣམས་རྟག་ཅེས་བརྗོད། །དེས་ན་ངོ་ཚའི་ལྟ་བ་འདི། །སྤོངས་ལ་དེ་ནི་རྟག་ པར་སྨོས། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། མཁས་པའི་གསུང་རབ་གཞན་མང་བོར་ཡང་དེ་དང་མཐུན་ པར་འབྱུང་ངོ་། ། ཡང་སྔར་ཡུམ་གྱི་མདོའི་ལུང་དྲངས་པ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་གང་ ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་གུད་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་གུད་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་ནམ་ཡང་དེ་བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན་ པ་མ་ཡིན་ཞིང་དེ་ནི་རྟག་ཏུ་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་བར། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དེ་ བཞིན་ཉི
【現代漢語翻譯】 智者們首先一致同意約定俗成，將『常』這個詞，用於指稱任何事物，其自性不朽不滅、不變異的狀態。爲了便於理解和思考，約定俗成地使用這個詞作為其獨有的名稱。因此，智者們首先一致同意約定俗成，使得這個名稱能夠明確地指代該事物，並且能夠直接理解其含義，就像用『牛』這個詞來指稱具有角等特徵的動物一樣。正如法稱論師所說：『無謬的第一識，是詞語所指的對象。』等等。由此可見，智者們為無量的事物約定俗成各種名稱，是爲了使人們在取捨、進退等方面不至於迷惑。正如《楞伽經》所說：『若不施設名，世間皆迷亂，是故為除惑，如來施設名。』《釋量論》中也說：『約定俗成，是爲了理解意義。』《量釋論》中也說：『聲音被用作指示，那是爲了方便表達。』等等。因此，諸法的法性或真如等，其自性永不朽滅、不變異，這是無可否認的。因此，『常』，作為指稱事物本身的名詞，其唯一的含義就是指稱任何事物，其自性永不朽滅、不變異的狀態。我們所認可的『常』，也僅限於此，除此之外，我們不承認任何其他的『常』的含義。法稱論師曾說：『何者自性不朽滅，智者稱之為常。因此，拋棄這種無恥的觀點，並稱之為常。』許多其他的智者論著中也有類似的觀點。 此外，正如之前引用的《般若經》中所說，如來（Tathāgata）的真如（tathātā）與一切法的真如並非分離，與一切法的真如不分離的事物，永遠不會不是真如，並且永遠是真如。並且，在註釋中提到，法性的真如（dharmatāyā tathātā）……
【English Translation】 The wise men first agreed to use the term 'permanent' to refer to any dharma whose intrinsic nature remains imperishable or immutable. To facilitate easy understanding and contemplation, this term was conventionally used as its unique name. Therefore, the wise men first agreed to use this term conventionally so that it could clearly refer to that dharma, and one could directly understand its meaning, just as the term 'cow' is used to refer to an animal with horns and other characteristics. As Dharmakirti said, 'The unerring first consciousness is the object to which the term refers.' And so on. Thus, the need for the wise men to conventionally assign countless names to various things is to prevent people from being confused about what to accept or reject, what to engage in or withdraw from. As the Laṅkāvatāra Sūtra says, 'If names are not designated, all the world will be confused. Therefore, to dispel confusion, the Sugata designated names.' The Pramāṇavārttika also says, 'Conventional designation is for the sake of understanding meaning.' The Pramāṇavārttikālaṅkāra also says, 'Sounds are used to indicate, and that is done for the sake of expression.' And so on. Therefore, the dharmatā or tathatā of dharmas, etc., whose intrinsic nature never perishes or changes, is undeniable. Therefore, 'permanent,' as a proper name, its unique meaning is only to refer to any dharma whose intrinsic nature never perishes or changes. We only accept 'permanent' to mean this much, and we do not acknowledge any other meaning of 'permanent' besides this. Dharmakirti said, 'That which has an imperishable nature, the wise call it permanent. Therefore, abandon this shameless view and call it permanent.' Many other scholarly treatises also have similar views. Furthermore, as quoted earlier from the Prajñāpāramitā Sūtra, the tathatā of the Tathāgata is not separate from the tathatā of all dharmas, and that which is not separate from the tathatā of all dharmas will never not be tathatā, and it is always tathatā. And in the commentary, it is mentioned that the dharmatāyā tathatā…
ད་ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ 3-292 དེ་བཞིན་ཉིད་ཉིད་ཀྱང་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་དོ། །གནས་བརྟན་རབ་འབྱོར་གྱི་དེ་བཞིན་ ཉིད་ཀྱང་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོད་ཅེས་སོགས་རྒྱས་པར་གསུངས་པའི་མདོ་འགྲེལ་བཅས་ དེས་ཀྱང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་གཅིག་པ་དང་རྟག་ཏུ་གནས་ཞེས་པའི་མདོ་དེའི་དོན་ དངོས་སུ་གསུངས་སོ། ། གཞན་ཡང་ཡུམ་གྱི་མདོ་དེའི་ནང་ན་དེ་དང་མཐུན་པ་མང་དུ་བཞུགས་པ་རྣམས་བལྟ་ བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་རྟག་པར་ཁས་བླངས་ ན་རྟག་པའི་མཐར་ལྟུང་ཞིང་རྟག་ལྟ་ཞེས་པའི་ལྟ་ངན་དུ་འགྱུར་ཞེས་པའི་སྐྱོན་མེད་དེ། དེའི་ རང་གི་ངོ་བོ་འཇིག་མེད་དམ་འགྱུར་མེད་དུ་གནས་པ་ཡིན་པས་རྟག་པ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་ ཀྱིས་དོན་དངོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན། རང་གི་ངོ་བོ་འགྱུར་མེད་དུ་གནས་པ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ འགྱུར་མེད་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པ་ནི་དོན་དང་མཐུན་པའི་ཁས་བླངས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟག་ པའི་མཐར་ལྟུང་བའི་སྐྱོན་ཅན་ནམ་རྟག་ལྟ་ཞེས་པའི་ལྟ་ངན་དུ་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་ག་ལ་ཡོད། དཔེར་ན་འདུས་མ་བྱས་ནམ་མཁའ་རང་གི་རང་བཞིན་ནམ་ཡང་འཇིག་མེད་དུ་གནས་པའི་ ཆ་ནས་རྟག་གོ་ཞེས་ཁས་བླངས་པ་བཞིན་དང་། ནོག་སོགས་འདུས་པ་དེ་བ་ལང་ཞེས་པའི་ ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་དངོས་ཡིན་པས་བ་ལང་དུ་ཁས་བླངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྤྱི་རིགས་ནས་ སྒྲོ་འདོགས་སྐུར་འདེབས་སམ་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐར་ལྟུང་ཞེས་པ་དང་། རྟག་ཆད་དུ་ལྟ་བ་ཞེས་ པའི་ལྟ་ངན་དུ་འགྱུར་བའི་དོན་ཡང་ཡོད་པ་ལ་མེད་ཞེས་པ་བསྐུར་འདེབས་སམ་ཆད་པར་ལྟ་ བའི་སྐྱོན་ཅན་དང་། རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་མེད་པ་ལ་ཡོད་ཞེས་པ་སྒྲོ་འདོགས་ཕལ་ཆེར་རྟག་ པར་ལྟ་བའི་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་ཏེ། ལས་དགེ་སྡིག་མེད་པར་བལྟ་བ་དང་གང་ཟག་གི་བདག་ དང་གཙོ་བོ་སོགས་ཡོད་པར་ལྟ་བ་བཞིན། དེ་ཡང་མདོའི་སྐབས་མང་བོར་བྲི་བ་དང་སྣན་ པ་འགྲིབ་པ་དང་འཕེལ་བ་དང་འགོད་པའམ་འགོད་པ་དང་འདུ་བ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ 3-293 རྣམས་ཀྱི་དོན་ཡང་བཤད་མ་ཐག་པ་ལྟར་གྱི་སྐུར་འདེབས་དང་སྒྲོ་འདོགས་དེ་ཉིད་ལ་བཤད་ དེ། གནོད་འཇོམས་སུ། ཡོད་པ་ལ་སྐུར་བ་མི་འདེབས་པ་ནི་བྲི་བ་མེད་པའོ། །མེད་པ་ལ་ སྒྲོ་མི་འདོགས་པ་ནི་བསྣན་པ་མེད་པའོ། །ཡང་དག་པར་ཡོད་པ་ལ་སྐུར་བ་མི་འདེབས་ཡང་ དག་པར་མེད་པ་ལ་སྒྲོ་མི་འདོགས་པས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་ཞེས་པའི་ཐ་ཚིག་གོ་ཞེས་ དང་། ཡང་དག་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལ་འཕེལ་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་དག་ པར་ཡོད་པ་ལ་བསྐུར་བ་བཏབ་པ་ནི་འགྲིབ་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་དང་། བརྒྱད་སྟོང་འགྲེལ་བ་ མན་ངག་རྗེས་འབྲང་དུ་མེད་པ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ནི་འདུ་བའོ། །ཡོད་པ་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་ པ་ནི་འགོད་པའོ། །
【現代漢語翻譯】 現在因為是一切時中都有的緣故。從『如來（Tathāgata）的真如（Tathātā）本身也是一切時中都有的。』到『常精進菩薩（Sadāprarudita）的真如也是一切時中都有的』等等，廣說之經疏等，也實際宣說了諸法真如一味且恒常安住的該經之義。 此外，母經（Yum）的該經中還有很多與之相符的內容，應當閱覽。這樣一來，如果承認諸法的法界（Dharmadhātu）真如是常，那麼便會墮入常邊，成為常執（eternalism）的邪見，這種過失是沒有的。因為它的自性是無壞或不變的安住，所以『常』這個詞是實際存在的。對於自性不變的安住，承認其自性不變，這是與意義相符的承認。哪裡會有墮入常邊之過，或者成為常執的邪見之過呢？ 例如，對於非造作的虛空（ākāśa），就其自性或任何時候都不會壞滅的方面而言，承認它是『常』一樣。又如，諾等聚集在一起，是牛（go）這個詞的實際意義，所以承認它是牛一樣。也就是說，從總的方面進行增益或誹謗，或者墮入常斷邊，以及持有常斷見（eternalism and nihilism）的邪見，將本無常斷之義說成有，這是誹謗或持斷見之過；將本無常斷邊說成有，這是增益，大多是持常見之過，如認為沒有善惡業，以及認為有我（ātman）和自在天（Īśvara）等。 此外，在很多經的章節中，『減少』和『增加』、『減少』和『增多』、『放置』或『放置』和『聚集』等等詞語的意義，也如剛才所說的那樣，是對增益和誹謗的解釋。在《摧魔論》中說：『對有不作誹謗，就是沒有減少。對無不作增益，就是沒有增加。對真實存在的，不作誹謗；對真實不存在的，不作增益，就是見平等性（Samata）。』又說：『對真實不存在的事物進行增益，稱為增多。對真實存在的事物進行誹謗，稱為減少。』在《八千頌釋》的口訣傳承中說：『對無進行增益，就是聚集。對有進行誹謗，就是放置。』
【English Translation】 Now, because it exists in all times. From 'The Suchness (Tathātā) of the Thus-Gone One (Tathāgata) itself exists in all times,' to 'The Suchness of the Steadfastly Diligent One (Sadāprarudita) also exists in all times,' and so on, the extensive sutras and commentaries actually explain the meaning of that sutra, which states that the Suchness of all phenomena is of one taste and constantly abides. Furthermore, there are many similar passages in the Mother Sutra (Yum), which should be consulted. Thus, if one affirms that the Dharmadhatu Suchness of all phenomena is permanent, there is no fault of falling into the extreme of permanence and becoming an eternalistic wrong view. Because its own nature abides as indestructible or immutable, the term 'permanent' is factually true. To affirm that one's own nature abides immutably is an affirmation that accords with reality. How could there be a fault of falling into the extreme of permanence or becoming an eternalistic wrong view? For example, it is like affirming that unconditioned space (ākāśa) is 'permanent' in terms of its own nature or the aspect of never being destroyed. It is also like affirming that a collection of things like 'Nog' is a 'cow' because it is the actual meaning of the term 'cow'. That is to say, from a general perspective, to impute or slander, or to fall into the extremes of eternalism and nihilism, and to hold the wrong view of eternalism and nihilism, is to falsely claim that there is no meaning of permanence or annihilation, which is the fault of slander or holding a nihilistic view. To claim that there are extremes of permanence and annihilation when there are none is imputation, mostly the fault of holding an eternalistic view, such as viewing that there is no virtuous or non-virtuous karma, and viewing that there is a self (ātman) and a lord (Īśvara), etc. Furthermore, in many sutra passages, the meanings of terms such as 'decreasing' and 'increasing,' 'diminishing' and 'growing,' 'placing' or 'placing' and 'gathering,' etc., are explained as imputation and slander, as just mentioned. In the Shatrumardanavajra it says: 'Not slandering what exists is not decreasing. Not imputing what does not exist is not increasing. Not slandering what truly exists, and not imputing what truly does not exist, is seeing equality (Samata).' It also says: 'Imputing what does not truly exist is called increasing. Slandering what truly exists is called decreasing.' In the Manang Anusarini commentary on the Ashtasahasrika it says: 'Imputing what does not exist is gathering. Slandering what exists is placing.'
ཀུན་བཏགས་དང་གཞན་དབང་དོན་དམ་པར་ཡོད་པར་བརྗོད་ན་སྒྲོ་ འདོགས་པའོ། །ཡོངས་གྲུབ་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་པར་མེད་པར་བརྗོད་པས་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་ མཐར་ལྟུང་ངོ་ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ལྟ་ངན་རྣམས་ཀྱི་ཐ་ཆད་དུ་གྱུར་བའི་ཆད་ལྟ་ནི། དགེ་སྡིག་ གི་ལས་དང་དེའི་འབྲས་བུ་མེད་ཅེས་པའི་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་ལྟ་བ་སྟེ། མེད་པར་ལྟ་བས་རྩ་བ་ གཅོད། །ཅེས་པ་ལྟར་འདུས་བྱས་ཀྱི་དགེ་རྩ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་རོ་དེ་ལྟར་གྱུར་བའི་རྟག་ལྟ་ཡང་ ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་བོ་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་སོགས་རྟག་གཅིག་ལ་སོགས་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་ ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་སྟེ། གྲུབ་མཐའ་ལ་ཞུགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ལ། འཁོར་བ་པ་ རྣམས་ཀྱིས་རང་བཞིན་གྱི་ཕུང་བོ་བླངས་དོར་དུ་བྱ་བའི་དངོས་པོར་བདེན་པར་སྒྲོ་འདོགས་ པའི་བློ་ཡང་། ཉེས་པ་ཆེན་པོ་ཅན་གྱི་རྟག་ལྟ་སྟེ་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པོ་ཅན་གྱི་འཁོར་བ་པར་ རྒྱུན་{དུ}འཁོར་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་མཚོན་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་འདི་རྣམས་དོན་ དམ་པར་ཡོད་ཅེས་སམ་དོན་དམ་པར་བདེན་ཞེས་པ་སྒྲོ་འདོགས་ཏེ། རྟག་ལྟར་ཡང་འགྱུར་ ལ་འདི་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མེད་ཅེས་པ་སྐུར་འདེབས་སུ་དབུ་མ་སྣང་བ་སོགས་དུ་མ་ལས་ བཤད་དོ། །དེས་ན་མེད་པ་ལ་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་པའི་མཐར་ལྷུང་པའི་ལྟ་ངན་གྱི་ཆད་ལྟར་ 3-294 མི་འགྱུར་ཞིང་། སྔར་ལྟར་བཤད་ཀྱི་རྟག་པ་ལ་རྟག་ཞེས་བརྗོད་པས་མཐར་ལྷུང་བའི་ལྟ་ངན་ གྱི་རྟག་ལྟར་མི་འགྱུར་ཏེ་དོན་དང་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་བཞག་དེ་དག་ནི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ སྐབས་སུ་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་གནས་ཚུལ་ལེགས་པར་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་སྟོན་པའི་དབང་དུ་ བྱས་པ་ཡིན་ལ། སྤྲོས་མེད་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་མཉམ་བཞག་ཟབ་མོའི་སྐབས་སུ་ནི་ཆོས་ དང་གང་ཟག་གང་གི་ཡང་མཚན་མར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་འཛིན་པས་དེའི་སྐབས་སུ་ནི་མངོན་ ཞེན་ནམ་མཚན་འཛིན་ཕྲ་མོ་ཡང་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་མཉམ་བཞག་ཟབ་མོའི་སྐབས་ སུ་ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་རྟག་མི་རྟག་སོགས་གང་དུ་ཡང་འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་མེད་པ་དགོངས་ དོན་དུ་མཛད་ནས་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་མེད་དོ་སྟོང་ངོ་ཞེས་སོགས། དེ་བཞིན་ ཉིད་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ཞེས་སོགས་མང་དུ་གསུངས་ཤིང་། ཡོད་མིན་མེད་མིན་ ཡོན་མེད་མིན། །གཉིས་ཀའི་བདག་ཉིད་མིན་པའང་མིན། །མཐའ་བཞི་ལས་ནི་རྣམ་གྲོལ་ བའི། །དེ་ཉིད་དབུ་མ་བ་ཡིས་རིག །ཅེས་དང་། ཨཱརྱ་དེ་ཝ་སོགས་ཀྱིས་བཤད་པ་དང་། དབུ་ མ་རྩ་ཤེར། གང་གིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་། །འགག་པ་མེད་པ་སྐྱེ་མེད་པ། །སོགས་ ནས་སྤྲོས་པ་ཉེར་ཞི་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་དང་། རྒྱུད་སྡེ་རྣམས་སུ་ཡང་། བྱང་ཆུབ་མེད་ ཅིང་མངོན་རྟོགས་མེད། །ཁམས་མེད་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད། །ཅེས་སོགས་དང་། སྒོམ་མེད་
བསྒོམ་པ་པོ་ཡང་མེད། །ལྷ་མེད་སྔགས་ཀྱང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་སྟེ། ཡུམ་གྱི་མདོའི་དགོངས་པ་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དུ། དམིགས་པ་མི་རྟག་ལ་སོགས་པ། །བདེན་ པའི་རྟེན་ཅན་དེ་ཡིས་ནི། །རྣམ་པ་མངོན་ཞེན་ལ་སོགས་འགོག །ཅེས་དང་། གཟུགས་སོགས་ འདུ་འགོད་གནས་བྲལ་དང་གནས་དག་བརྟགས་དང་བརྗོད་དུ་མེད། །ཅེས་བྱང་སེམས་ཀྱི་ སྦྱོར་ལམ་མཉམ་བཞག་ཟབ་མོའི་སྐབས་སུ་ཡང་། བདེན་བཞི་མི་རྟག་སོགས་སུའང་མངོན་ ཞེན་དང་འདུ་འགོད་སོགས་སུ་འཛིན་རྟོག་མེད་པའི་ཤེས་རྣམ་ཅན་དུ་བསྟན་པ་སོགས་བྱང་ 3-295 སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་མཐོང་སྒོམ་ལམ་མཉམ་བཞག་ཟབ་མོའི་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་གང་གི་ཡང་། མཚན་མར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་འཛིན་པའི་ཤེས་རྣམ་ཅན་ཡིན་པ་དེ་ཡུམ་གྱི་མདོའི་ཟབ་མོ་སྟོང་ བ་ཉིད་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མན་ངག་ཏུ་གསུངས་སོ། །འཕགས་པ་ཀླུས་ཀྱང་། དགེ་དང་ མི་དགེའི་རྣམ་རྟོག་གང་། །རྒྱུན་ཆད་པ་ཡི་མཚན་ཉིད་ཅན། །རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་ཉིད་ གསུངས། །གཞན་པ་སྟོང་ཉིད་འདོད་པ་མིན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ངོ་ ཞེས་གསུངས་པའི་དགོངས་དོན་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྦྱོར་མཐོང་སོགས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་མཉམ་ པར་བཞག་པའི་མཉམ་བཞག་ཟབ་མོའི་སྐབས་སུ་དེ་དང་དེར་འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་གིས་ སྟོང་པས། རྣམ་རྟོག་བྲལ་བའི་མཉམ་བཞག་ཟབ་མོའི་སྐབས་སྟོན་པར་བྱེད་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་ ཅེས་པ་དོན་དམ་པར་ཅིར་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་པའམ། ཡོད་མིན་མེད་མིན་སོགས་ཅི་ཡང་གྲུབ་ པ་མེད་པའི་སྤྲོས་བྲལ་རྣམ་གཅོད་ཙམ་ནི་སྟོང་ཉིད་མཆོག་ཏུ་དགོངས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། ། ཡེ་ཤེས་སྣང་པ་རྒྱན་གྱི་མདོར། འཇམ་དཔལ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་མངོན་པར་ཞེན་ པའི་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཚིག་བླ་དྭགས་ཡིན་གྱི། འཇམ་དཔལ་འདི་ལ་དོན་དམ་པར་གང་སྟོང་ པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་ནི་འགའ་ཡང་མི་དམིགས་སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ལུང་ཕྱི་མ་དེས་དགག་ བྱ་རྣམ་པར་བཅད་པ་ཙམ་གྱི་སྟོང་པ་དེ་དོན་དམ་མེད་པར་སྟོན་གྱི་ཆོས་སྐུ་དེ་བཞིན་ཉིད་མེད་ པར་སྟོན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པར་ཡང་། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་སྟོན་པའི་མདོ། ། རྒྱལ་བའི་ཇི་སྙེད་གསུངས་པ་གང་། །དེ་དག་ཀུན་གྱིས་ཉོན་མོངས་ལྡོག །ཁམས་དེ་ཉམས་ པར་བྱེད་མ་ཡིན། །ཞེས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཉིད་དུ་གསུངས་པའི་མདོའི་དགོངས་པ་བླངས་ཏེ། འདིར་ཉོན་མོངས་ཞེས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་ པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་རྟོག་ཏུ་གྱུར་བའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་ 3-296 རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཙོ་བོར་གྱུར་བ་སྟེ། དེ་རྣམས་ལྡོག་ཞེས་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་ཉིད་ཅེས་ པ་སྟེ། སྔར་བཤད་ལྟར་གྱི་མཉམ་བཞག་ཟབ་མོའི་ས
【現代漢語翻譯】 '沒有禪修者，也沒有神，更沒有咒語。'等等。
關於《母經》（Yum）的宗旨，在《現觀莊嚴論》（Abhisamayalankara）中說：'所緣無常等等，以真諦為所依，能止息顯現執著等等。'以及，'色等等，離於積聚處，無處亦無凈，不可思議不可說。'即使在菩薩的加行道甚深等持中，也顯示了在四諦無常等等上，沒有顯現執著和積聚等等的執取分別的覺知。
因此，在菩薩的加行道、見道、修道的所有甚深等持中，對於任何事物，都不執取絲毫相的覺知，是《母經》所說的甚深空性一切訣竅。聖者龍樹也說：'善與非善的分別念，相續斷絕的體性，諸佛宣說為空性，其他非是空性之所欲。'因此，諸法皆空的宗旨，是菩薩的加行道、見道等等，在那如實性上等持的甚深等持中，因空于執取彼等的分別念，故能開顯離於分別唸的甚深等持。所謂空性，並非指究竟上任何事物都不成立，或非有非無等等任何事物都不成立的戲論斷除，而認為這是最高的空性，並非如此認為而說諸法皆空。
在《般若波羅蜜多經》（Yeshe Nangpa Gyen gyi Do）中說：'文殊，所謂空性，只是斷除顯現執著的名稱而已。文殊，於此，究竟上，所謂空性的法，絲毫不可得。'後面的經文顯示，僅僅是遮破所破的空性在究竟上是不存在的，並非顯示法身如來藏不存在。
在《法界贊》（Chos Dbyings bstod pa）中也說：'空性是宣說之經，諸佛所有之言說，皆能止息諸煩惱，然不損彼界。'引用了宣說一切皆空的經的宗旨，此處所謂煩惱，是指菩薩的煩惱是分別念。如所說，以非如實的遍計所執而成為能取所取的分別念為主，止息彼等，即是空性。如前所說，在甚深等持的甚深之中。
【English Translation】 'There is no meditator, no god, and no mantra.' and so on.
Regarding the intent of the 'Mother Sutra' (Yum), the 'Ornament of Clear Realization' (Abhisamayalankara) states: 'The object of meditation, such as impermanence, etc., relies on the truth and prevents the manifestation of attachment, etc.' And, 'Form, etc., are free from the place of accumulation, without place and without purity, inconceivable and unspeakable.' Even during the profound meditative equipoise of the bodhisattva's path of application, it is shown that in the four truths, impermanence, etc., there is no awareness that clings to manifestation, attachment, and accumulation.
Therefore, in all the profound meditative equipoise of the bodhisattva's path of application, path of seeing, and path of cultivation, the awareness that does not grasp even a little bit of characteristics of anything is said to be the essential instruction of all the profound emptiness taught in the 'Mother Sutra'. The noble Nagarjuna also said: 'The conceptual thoughts of virtue and non-virtue, the characteristic of a continuous cessation, the Buddhas proclaim as emptiness; others do not desire emptiness.' Therefore, the intent of saying that all phenomena are empty is that in the profound meditative equipoise of the bodhisattva's path of application, path of seeing, etc., which is equipoised on that suchness, it is empty of the conceptual thoughts that grasp at those things, and thus it reveals the profound meditative equipoise that is free from conceptual thoughts. The so-called emptiness does not mean that ultimately nothing is established, or that the elimination of conceptual elaborations such as neither existent nor non-existent is considered the highest emptiness, and it is not in this way that it is said that all phenomena are empty.
In the 'Sutra of the Ornament of Wisdom Appearance' (Yeshe Nangpa Gyen gyi Do), it is said: 'Manjushri, the so-called emptiness is merely a term for abandoning the clinging to manifestation. Manjushri, in this, ultimately, the dharma called emptiness is not found at all.' The later sutra shows that the emptiness that merely negates what is to be negated does not exist ultimately, but it does not show that the Dharmakaya Tathagatagarbha does not exist.
In the 'Praise of Dharmadhatu' (Chos Dbyings bstod pa), it is also said: 'Emptiness is the sutra that teaches, whatever the Victorious Ones have spoken, all of that turns away from afflictions, but does not harm that realm.' Quoting the intent of the sutra that proclaims all is emptiness, here, afflictions refer to the afflictions of bodhisattvas, which are conceptual thoughts. As it is said, the conceptual thoughts of grasping the apprehended and the apprehender, which have become the non-veridical imputation, are the main thing. To turn away from those is emptiness. As previously explained, in the depths of profound meditative equipoise.
ྐབས་བསྟན་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ སྐབས་ལ་ལར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཁམས་ཞེས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་ བའི་ཆོས་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་མེད་པར་སྟོན་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་དུ་སྣང་ངོ་། ། ཡང་ཡུམ་གྱི་མདོ་སོགས་སུ་གཅིག་ཁོ་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྟེ་མ་སྤྲུལ་བའི་ཆོས་ ཅན་གྱི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། །ཞེས་པ་དྲང་དོན་དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་པའང་མི་འཐད་དེ། མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་མཐར་ཐུག་པ་དེ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ། །མ་རྨོངས་པའམ་མ་ སྤྲུལ་བ་གང་མ་ཡིན་པས་དྲང་དོན་དུ་འགྱུར། དང་པོ་མི་འཐད་དེ། དེ་དོན་དམ་པའི་བདེན་ པ་ཡིན་ཏེ་མཐར་ཐུག་གི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུའམ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཆོས་ཉིད་ཡང་ དག་པའི་མཐའ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སོགས་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་གཞན་རྣམས་ཀྱང་དྲན་པར་ བྱའོ། །མ་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འཕགས་པ་ཀླུས། གང་ཞིག་འཁོར་བའི་རྒྱུར་གྱུར་བ། །དེ་ཉིད་ སྦྱང་བ་བྱས་པ་ལས། །དག་པ་དེ་ཉིད་མྱ་ངན་འདས། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་དེ་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོགས་ ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པར་གསུངས་ཤིང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ ཡང་དག་མཐའ། །མཚན་མ་མེད་དང་དོན་དམ་ཉིད། །བྱང་ཆུབ་སེམས་མཆོག་དེ་ཉིད་དང་། ། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད་པའང་ཡིན། །ཞེས་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སུ་གསུངས་ལ། རྒྱུད་བླར། མདོར་ན་ཟག་མེད་དབྱིངས་ལ་ནི། །དོན་གྱི་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་བཞིས། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་སོགས་ པ་ཡི། །རྣམ་གྲངས་བཞིར་ནི་རིག་པར་བྱ། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་བར། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ ཀྱིས་མདོར་བསྡུ་ན། ཟག་པ་མེད་པའི་དབྱིངས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ལ། དོན་ བཞིའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་བཞི་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་དང་། འདི་ལྟ་སྟེ་ཆོས་ ཀྱི་སྐུ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་ 3-297 པ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་ཞེས་མདོ་དང་སྦྱར་རོ། །ཚུལ་འདི་རྒྱུད་བླ་རྩ་འགྲེལ་གྱི་གོང་འོག་ཏུ་རྒྱས་པར་ འཕགས་པ་ཀླུས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཆོས་གང་ཞིག །སླུ་བ་དེ་ནི་རྫུན་ཞེས་གསུངས། ། འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་བསླུ་བའི་ཆོས། །དེས་ན་དེ་དག་བརྫུན་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། རིགས་ པ་དྲུག་ཅུ་པར། མྱ་ངན་འདས་པ་བདེན་གཅིག་པུར། །རྒྱལ་བ་རྣམས་གྱིས་གང་གསུངས་པ། ། དེ་ཚེ་ལྷག་མ་ལོག་པ་ཞེས། །མཁས་པ་སུ་ཞིག་རྟོགས་མི་བྱེད། །ཅེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་བར་ ཟླ་གྲགས་ཀྱིས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དགེ་སློང་དག་འདི་ལྟ་སྟེ། མི་སླུ་བའི་ཆོས་ཅན་མྱ་ངན་ ལས་འདས་པ་འདི་ནི་བདེན་པ་མཆོག་གཅིག་པུའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ལུང་འདིས་དོན་གྱིས་ནི་ ཤེས་རབ་ཅན་སུ་ཞིག་ཕུང་བོ་ལ་སོགས་པ་བརྫུན་པའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་ སོ། །གལ་ཏེ་འཕགས་ཀླུའི་ལུང་དེ་ཡང་དྲང་དོན་ཡིན་
【現代漢語翻譯】 有時根據情況，也說眾生的界（Sems can gyi khams），有時也說是佛的界（Sangs rgyas kyi khams），這似乎意味著，並非要否定自性光明的法界（Chos dbyings）的真如（De bzhin nyid）。 此外，《般若經》等經中說，『唯一真實的勝義諦（Don dam pa'i bden pa）是不變的法性涅槃（Mya ngan las 'das pa）』，認為這也是不了義的說法，這並不合理，因為究竟的不住涅槃（Mi gnas pa'i myang 'das）就是勝義諦。不變或不虛妄的，怎麼會是不了義呢？首先，這不合理，因為它是勝義諦，是究竟的法性身（Chos nyid kyi sku）或自性身（Ngo bo nyid sku），並且是法性的真實邊際等，其他的名稱也應牢記。 並非不遍及，聖者龍樹（Klu）說：『何者是輪迴之因，凈化此因之後，清凈即是涅槃，彼亦是法身。』等等，在《法界贊》（Chos dbyings bstod pa）中有所闡述。《菩提心釋》（Byang chub sems 'grel）中說：『真如與真實邊，無相與勝義，菩提勝心即是彼，亦說是空性。』也提到了不同的名稱。《寶性論》（rGyud bla）中說：『總之無漏界，以四義差別，法身等四名，應知如是。』在註釋中，聖者無著（Thogs med）總結說：『總之，無漏的界，如來藏（De bzhin gshegs pa'i snying po），就四種意義而言，應知有四種名稱。』即法身、如來、勝義諦和涅槃等，與經文相符。這種方式在《寶性論》的根本頌和註釋中都有詳細闡述。 聖者龍樹說：『世尊之法若有欺騙，即是虛妄。』『一切行皆是欺騙之法，因此彼等皆是虛妄。』《六十正理論》（Rigs pa drug cu pa）中說：『諸佛所說涅槃為一真，智者豈不解，餘者皆顛倒。』及其註釋中，月稱（Zla grags）說：『世尊告諸比丘，此不欺騙之法，涅槃是唯一勝義諦。』此經文之意是，智者誰不明白蘊等是虛妄之義？如果聖龍樹的經文也是不了義的話……
【English Translation】 Sometimes, depending on the occasion, it is also said to be the realm of sentient beings (Sems can gyi khams), and sometimes it is said to be the realm of the Buddha (Sangs rgyas kyi khams), which seems to mean that it is not denying the suchness (De bzhin nyid) of the naturally luminous Dharmadhatu (Chos dbyings). Furthermore, in the Prajnaparamita Sutras and others, it is said, 'The only true ultimate truth (Don dam pa'i bden pa) is the immutable Dharma-nature Nirvana (Mya ngan las 'das pa),' considering this to be a provisional meaning (Drang don dgongs pa can) is also unreasonable, because the ultimate non-abiding Nirvana (Mi gnas pa'i myang 'das) is the ultimate truth. How can that which is immutable or non-deceptive be provisional? First of all, it is unreasonable because it is the ultimate truth, the ultimate Dharmakaya (Chos nyid kyi sku) or Svabhavikakaya (Ngo bo nyid sku), and it is the true limit of Dharma-nature, etc. Other names should also be remembered. It is not non-pervasive, the noble Nagarjuna (Klu) said: 'Whatever is the cause of samsara, after purifying that cause, purity itself is Nirvana, that itself is also the Dharmakaya.' etc., as explained in the 'In Praise of Dharmadhatu' (Chos dbyings bstod pa). The 'Commentary on the Bodhicitta' (Byang chub sems 'grel) says: 'Suchness and the true limit, signless and ultimate meaning, the supreme Bodhicitta itself, is also said to be emptiness.' Different names are also mentioned. The 'Uttaratantra' (rGyud bla) says: 'In short, the uncontaminated realm, with fourfold distinctions of meaning, the four names such as Dharmakaya, should be known as such.' In the commentary, the noble Asanga (Thogs med) summarizes: 'In short, the uncontaminated realm, the Tathagatagarbha (De bzhin gshegs pa'i snying po), in terms of four meanings, it should be known that there are four names.' Namely, Dharmakaya, Tathagata, ultimate truth, and Nirvana, etc., in accordance with the sutra. This method is elaborated in the root verses and commentaries of the 'Uttaratantra'. The noble Nagarjuna said: 'Whatever Dharma of the Bhagavan is deceptive, that is false.' 'All conditioned things are deceptive Dharmas, therefore they are all false.' The 'Sixty Stanzas on Reasoning' (Rigs pa drug cu pa) says: 'The Buddhas said that Nirvana is the only truth, who among the wise would not understand that the rest are inverted?' And in its commentary, Chandrakirti (Zla grags) said: 'The Bhagavan told the monks, this non-deceptive Dharma, Nirvana is the only supreme truth.' The meaning of this sutra is, who among the wise would not understand the meaning that the skandhas etc. are false? If the sutra of the noble Nagarjuna is also provisional...
ནོ་ཞེ་ན། ཟབ་མོ་མཐར་ཐུག་སྟོན་པའི་ དབུ་མའི་མདོ་བསྟན་བཅོས་ཐམས་ཅད་དྲང་དོན་ཁོ་ནར་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །རྒྱུད་ བླའི་འགྲེལ་བར། བརྫུན་པ་མེད་པ་དང་བསླུ་བ་མེད་པའི་དོན་ནི་གང་གིས་དབང་དུ་མཛད་ ནས། དེ་ལ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་མི་བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གང་ ཡིན་པ་དེ། དེ་ཅེས་ཕྱིར་ཞེ་ན་རིགས་དེ་ནི་གཏན་དུ་བའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྟག་པའོ་ཞེས་ གསུངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་མ་རྨོངས་པའམ་མ་སྤྲུལ་བ་མ་ཡིན་པར་ཡང་མི་ འཐད་དོ། །སྒྲིབ་གཉིས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་སྤངས་པ་ལས། ཐོབ་བྱ་མཐར་ཐུག་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་དང་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་དང་། རྣམ་རྟོག་ལ་སོགས་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་དངོས་ཡུལ་ལས་འདས་ པའི་འགོག་བདེན་མཐར་ཐུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྒྱུད་བླར། དེས་ན་སངས་རྒྱས་མ་ཐོབ་པར། ། མྱ་ངན་འདས་པ་མི་འཐོབ་སྟེ། །ཞེས་མང་དུ་གསུངས་ཤིང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡུལ་འགོག་ པ་ཞེས་བགྱི་བ་ཡོན་ཏན་འདི་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་བསྟན་ ཏེ། ཞེས་མདོའི་ལུང་རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་བར་དྲངས་ཤིང་། དཔལ་འཕྲེང་གི་མདོ་དང་། རྒྱུད་བླ་ 3-298 རྩ་འགྲེལ་སོགས་བཀའ་བསྟན་བཅོས་མང་བོར་དེ་ལྟར་གསུངས་པ་བལྟ་བར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་ སྔར་གྱི་མདོ་དེས་ཆོས་སྐུ་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་དེ་ཁོ་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྟེ་ཞེས་ བསྟན་པ་དེ་དོན་དམ་དུ་གྲུབ་པར་ཡང་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ན། མདོ་དྲང་དོན་དེ་དོན་དམ་པར་ གྲུབ་པ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ་ལྟ་བུའི་མྱང་འདས་དེ་དོན་དམ་པའི་ བདེན་པ་ཡིན་ན་དེ་དོན་དམ་དུ་གྲུབ་པར་ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་དེ། མདོ་དེས་དེ་ལྟར་བསྟན་ ཅིང་དེ་ལྟར་ན་རྒྱུ་མཚན་ངེས་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་དེ་འདྲའི་མྱང་འདས་དེ་ དོན་དམ་དུ་གྲུབ་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ་དེ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ མ་གྲུབ་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡིན་པ་མི་སྲིད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཞིང་། འདོད་ན་མདོ་ རྒྱུད་དུ་མ་དང་རྒྱན་དྲུག་སོགས་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་ངོས་ འཛིན་སོགས་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་ལོག་པ་ཁོ་ནར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟའི་མྱང་འདས་དེ་དོན་དམ་པར་བདེན་པའམ་དོན་དམ་དུ་གྲུབ་ན་རྟག་པའི་ མཐར་ལྷུང་ཞིང་རྟག་ལྟ་ཞེས་པའི་ལྟ་ངན་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་བར་དཔལ་ འཕྲེང་གི་མདོའི་ལུང་དྲངས་པར། བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་འདུ་བྱེད་མི་རྟག་གོ་ཞེས་བགྱི་ བར་བལྟ་ན་དེ་ནི་དེའི་ཆད་པར་ལྟ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ནི་དེའི་ཡང་དག་པ་མ་ལགས་པའི་ལྟ་ བར་འགྱུར་རོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་མྱ་ངན་འདས་པ་རྟག་པ་ཞེས་བགྱི་བར་བལྟ་ན། དེ་ནི་དེའི་རྟག་པར་ལྟ་བར་འགྱུར་ལ།
【現代漢語翻譯】 如果有人問：那麼，所有闡述甚深究竟的中觀經論，豈不都過於偏頗地成為僅是權宜之說了嗎？《寶性論》的註釋中說：『以無虛妄和不欺騙之義，以何為依據呢？因此，勝義諦是不欺騙之法，即涅槃。』為什麼這麼說呢？因為其自性是永恒的，所以是常。』同樣，不迷惑或不幻化也是不合理的。因為從斷除二障及其習氣中，可以獲得究竟的果位，並且因為是超越能詮之語和分別念等識之對境的究竟滅諦。《寶性論》中多次說：『因此，未得佛果前，不得涅槃。』世尊被稱為『斷除塵垢者』，具備如此功德，被視為如來法身。』經部的引文被引用在《寶性論》的註釋中。《華鬘經》和《寶性論》的根本和註釋等許多經論中都這樣說過，應該去查閱。如果之前的經部認為，僅僅是法身不住的涅槃才是勝義諦，並且也闡述了這在勝義中成立，那麼，經部是權宜之說，這在勝義中成立是完全不可能的。如果這樣，那麼，那樣的涅槃如果是勝義諦，那麼它也必然在勝義中成立，因為經部是這樣闡述的，如果這樣，理由必然是相同的。如果承認，那麼那樣的涅槃必然在勝義中成立，因為它就是勝義諦。如果不成立，那麼勝義諦就不可能存在，如果承認，那麼許多經部和論典，以及六莊嚴等大車軌師們對二諦的區分和認識等詳細的闡述，都將完全變成錯誤的。 如果那樣的涅槃在勝義中是真實的或在勝義中成立，那麼就會墮入常邊，成為具有常見等邪見者。《寶性論》的註釋中引用《華鬘經》的經文說：『世尊，如果認為諸行是無常的，那麼就會墮入斷見，那不是正確的見解。世尊，如果認為涅槃是常的，那麼就會墮入常見。』
【English Translation】 If someone asks: Then, wouldn't all the Madhyamaka sutras and treatises that explain the profound ultimate become too biased towards being merely provisional? The commentary on the Ratnagotravibhāga says: 'Based on what is the meaning of non-false and non-deceptive? Therefore, the ultimate truth is the non-deceptive dharma, which is nirvana.' Why is it said so? Because its nature is eternal, therefore it is permanent.' Similarly, it is also unreasonable to be non-deluded or non-illusory. Because from abandoning the two obscurations along with their predispositions, the ultimate result can be obtained, and because it is the ultimate cessation truth that transcends the object of expression, such as words and conceptual thoughts. In the Ratnagotravibhāga, it is said many times: 'Therefore, without attaining Buddhahood, nirvana cannot be attained.' The Blessed One is called 'the one who removes dust,' possessing such qualities, and is regarded as the Dharmakaya of the Tathagata.' The quote from the sutra is cited in the commentary on the Ratnagotravibhāga. It is said so in many sutras and treatises such as the Śrīmālādevī Siṃhanāda Sūtra and the root and commentary of the Ratnagotravibhāga, which should be consulted. If the previous sutra believes that only the nirvana where the Dharmakaya does not abide is the ultimate truth, and it also explains that this is established in the ultimate, then the sutra is provisional, and it is completely impossible for this to be established in the ultimate. If so, then if such nirvana is the ultimate truth, then it must also be established in the ultimate, because the sutra explains it this way, and if so, the reasons must be necessarily the same. If you admit it, then such nirvana must be established in the ultimate, because it is the ultimate truth. If it is not established, then it is impossible for the ultimate truth to exist, and if you admit it, then many sutras and treatises, as well as the great charioteers such as the Six Ornaments, all the detailed explanations of the distinction and recognition of the two truths will completely become wrong. If such nirvana is true in the ultimate or established in the ultimate, then it will fall into the extreme of permanence and become a holder of wrong views such as the view of permanence. In the commentary on the Ratnagotravibhāga, quoting the sutra from the Śrīmālādevī Siṃhanāda Sūtra, it says: 'Blessed One, if one sees that conditioned things are impermanent, then one will fall into nihilism, which is not the correct view. Blessed One, if one sees that nirvana is permanent, then one will fall into eternalism.'
དེ་ནི་དེའི་ཡང་དག་པ་མ་ལགས་པའི་ལྟ་བར་འགྱུར་ རོ་ཞེས་དྲངས་པ་ལྟར་རོ། །ཞེ་ན། མདོའི་དུམ་བུ་འདི་ལ། དཔལ་འཕྲེང་གི་མདོ་ཉིད་དུ་ལོ་ ཙཱ་བ་ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་སྡེའི་འགྱུར་ལ། འདུ་བྱེད་མི་རྟག་པར་ལྟ་བ་ཆད་ལྟ་མིན་གྱི་ཡང་དག་ པའི་ལྟ་བ། མྱང་འདས་རྟག་པར་ལྟ་ན་རྟག་ལྟ་མིན་གྱི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ཞེས་བསྒྱུར་ཞིང་། ཆོས་རྗེ་བུ་སྟོན་རིན་པོ་ཆེ་ནི་ལོ་ཆེན་ཡེ་ཤེས་སྡེའི་མདོའི་འགྱུར་མ་དག་གསུངས་ལ། ཆོས་རྗེ་ 3-299 ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོས་ནི། རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་བར་བསྒྱུར་བ་ལྟར་གྱི་རྔོག་འགྱུར་མ་དག་ཞེས་ གསུངས་ཏེ། བསྒྱུར་བྱེད་ཀྱི་མཆོག་གཉིས་དང་། འཆད་བྱེད་ཀྱི་མཁས་པའི་མཆོག་གཉིས་ བཞེད་ཚུལ་རྒྱབ་ལོག་ཏུ་སོང་བས་ཚུལ་འདི་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་རྣམ་པར་བཞག་དཀའ་མོད། ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་ཆོས་དངོས་འགལ་གཉིས་གཞི་མཐུན་པ་ནི་མི་སྲིད་ཅིང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ གསུང་ལ་བརྫུན་དང་ནོར་འཁྲུལ་ནི་ག་ལ་སྲིད། དེ་བས་ན་དེའི་སྐབས་ཀྱི་རྒྱུད་བླར། ཆོས་སྐུ་ གཙང་བདེ་བདག་རྟག་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་སྟོན་པའི་ནང་ནས། འཁོར་བ་དང་ནི་མྱ་ངན་ འདས། །མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཕྱིར་རྟག །ཞེས་པའི་འགྲེལ་བར། རྒྱུ་གཉིས་ཀྱིས་རྟག་པའི་ ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། འཁོར་བ་མི་རྟག་པ་མི་འབྲིད་པས་ཆད་པའི་མཐར་མི་ ལྷུང་བའི་ཕྱིར་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རྟག་པ་མི་སྣོན་པས་རྟག་པའི་མཐར་མ་ལྷུང་བའི་ ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་འདུ་བྱེད་མི་རྟག་གོ་ཞེས་བགྱི་བར་བལྟ་ན་ ཞེས་སོགས་སྔར་ལྟར་དྲངས་ནས་མཐར་ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་སོ། །དེ་ལ་འཁོར་བ་ མི་རྟག་པ་མི་འབྲིད་པས་ཆད་མཐར་མ་ལྷུང་ཞེས་པའི་དོན་གྱི་ཤུགས་ཀྱིས་འཁོར་བ་མི་རྟག་ པ་ཕྲི་ན་ཆད་པའི་མཐར་ལྷུང་། མྱང་འདས་རྟག་པ་མི་སྣོན་པས་རྟག་པའི་མཐར་ལྷུང་ཞེས་ པའི་དོན་གྱི་ཤུགས་ཀྱིས། མྱང་འདས་རྟག་པ་སྣོན་པས་རྟག་པའི་མཐར་ལྷུང་ཞེས་བསྟན་ པར་མངོན་ཞིང་། དེ་ལྟར་ན་འདུ་བྱེད་མི་རྟག་པར་ལྟ་བ་ཆད་ལྟ་མ་ཡིན་ཞིང་ཡང་དག་པའི་ལྟ་ བ་ལགས། མྱང་འདས་རྟག་པར་ལྟ་ན་རྟག་ལྟ་མ་ལགས་ཀྱི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ལགས་ཞེས་ བསྒྱུར་དགོས་པར་གསལ་ནའང་། གོང་དུ། བདག་དང་བདག་མེད་སྤྲོས་པ་དག །ཉེ་བར་ ཞི་བས་དམ་པའི་བདག །ཅེས་པའི་འགྲེལ་བར་རྒྱུ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཕ་རོལ་དུ་ ཕྱིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། མུ་སྟེགས་ཀྱི་མཐའ་དང་བྲལ་བས་བདག་གིས་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་ བའི་ཕྱིར། ཉན་ཐོས་ཀྱི་མཐའ་སྤངས་པའི་བདག་མེད་པའི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། 3-300 ། ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་ན་ལས་ཉོན་གྱི་འདུ་བྱེད་པའམ་བསྐྱེད་ཅིང་། སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པས་ མི་རྟག་ལ་རྒྱུན་མ་ཆད་པས་འཇུག་པས་འཁོར་བ་སྟེ། ལས་ཉོན་ཀྱི་དབང་གིས་སྐྱེ་ཤིའི
【現代漢語翻譯】 正如引用的那樣，那將變成一種不正確的觀點。如果這樣說，那麼對於這段經文，在《吉祥鬘經》中，由大譯師益西德翻譯的版本中，將『視諸行無常為斷見，是不正確的觀點；視涅槃為常，是常見，是不正確的觀點』這樣翻譯。而法王布敦仁波切說大譯師益西德的經文翻譯不正確。全知法王則說，按照《寶性論》的註釋翻譯的惹譯本不正確。因此，翻譯者的兩位大師和講解者的兩位智者，他們的觀點截然相反，所以這個問題很難下一個定論。 因為一個事物不可能同時具備兩種相互矛盾的性質，而佛陀的教言中怎麼可能有虛假和錯誤呢？因此，在當時的《寶性論》中，在展示法身超越了清凈、快樂、自主、常恒的彼岸時，其中說道：『輪迴與涅槃，了知平等故，是常。』在註釋中說：『通過兩種原因可以了知常恒的彼岸，因為輪迴的不恒常不會減少，所以不會墮入斷滅的邊際；涅槃的常恒不會增加，所以不會墮入常恒的邊際。』正如世尊所說：『如果觀察諸行是無常的』等等，像之前一樣引用，最後說『如是』。 其中，『輪迴的不恒常不會減少，所以不會墮入斷滅的邊際』這句話的含義暗示著，如果減少輪迴的不恒常，就會墮入斷滅的邊際。『涅槃的常恒不會增加，所以不會墮入常恒的邊際』這句話的含義暗示著，如果增加涅槃的常恒，就會墮入常恒的邊際。如果這樣，那麼『視諸行無常為斷見』就不是斷見，而是正確的觀點。『視涅槃為常』也不是常見，而是正確的觀點，這應該很清楚。但是，在前面，『我與無我戲論滅，寂靜故為勝我』的註釋中說：『通過兩種原因可以了知自性的彼岸，因為遠離了外道的邊見，所以遠離了我的戲論；因為捨棄了聲聞的邊見，所以遠離了無我的戲論。』 如是宣說，由業和煩惱所造作或產生的，剎那間毀滅，所以是無常，但相續不斷，所以是輪迴，由業和煩惱的力量所產生的生死的……
【English Translation】 As quoted, that would become an incorrect view. If so, regarding this passage, in the 'Glorious Garland Sutra', in the translation by the great translator Yeshe De, it is translated as 'Viewing conditioned phenomena as impermanent is a nihilistic view, which is an incorrect view; viewing Nirvana as permanent is an eternalistic view, which is an incorrect view.' However, Dharma Lord Buton Rinpoche said that the sutra translation by the great translator Yeshe De is incorrect. The Omniscient Dharma Lord said that the Ngok translation, which was translated according to the commentary on the 'Uttaratantra', is incorrect. Therefore, the views of the two masters of translation and the two wise men of commentary are completely opposite, so it is difficult to definitively conclude on this matter. Because it is impossible for one entity to simultaneously possess two contradictory qualities, and how could there be falsehood and error in the Buddha's teachings? Therefore, in the 'Uttaratantra' of that time, in the context of showing that the Dharmakaya transcends the other shore of purity, bliss, self, and permanence, it says: 'Because of realizing the equality of samsara and nirvana, it is permanent.' In the commentary, it says: 'Through two reasons, one can realize the other shore of permanence, because the impermanence of samsara does not diminish, so one does not fall into the extreme of annihilation; the permanence of nirvana does not increase, so one does not fall into the extreme of permanence.' As the Bhagavan said: 'If one observes that conditioned phenomena are impermanent,' etc., quoting as before, and finally saying 'Thus.' Among them, the meaning of the sentence 'The impermanence of samsara does not diminish, so one does not fall into the extreme of annihilation' implies that if the impermanence of samsara is diminished, one will fall into the extreme of annihilation. The meaning of the sentence 'The permanence of nirvana does not increase, so one does not fall into the extreme of permanence' implies that if the permanence of nirvana is increased, one will fall into the extreme of permanence. If so, then 'viewing conditioned phenomena as impermanent' is not a nihilistic view, but a correct view. 'Viewing nirvana as permanent' is not an eternalistic view, but a correct view, which should be clear. However, earlier, in the commentary on 'Self and no-self, the cessation of elaboration, is the supreme self': 'Through two reasons, one can realize the other shore of self-nature, because one is free from the extreme of the tirthikas, so one is free from the elaboration of self; because one has abandoned the extreme of the shravakas, so one is free from the elaboration of no-self.' As explained, that which is created or produced by karma and afflictions, is destroyed in an instant, so it is impermanent, but the continuity is uninterrupted, so it is samsara, the birth and death produced by the power of karma and afflictions...
་རྒྱུན་ ཕྲི་ནས་རེ[རོ་]མེད་པར་ལྟ་ན་མུ་སྟེགས་རྒྱང་འཕེན་གྱི་འདོད་པ་ལྟར་ཆད་ལྟ་ཡིན་ལ། ཉན་ ཐོས་སྡེ་བ་འདོད་པ་ལྟར་མཐར་ཐུག་གི་མྱང་འདས་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཞེས་པའི་འདུས་མ་ བྱས་ཀྱི་རྫས་སུ་ལྟ་ན་རྟག་ལྟ་ལགས་ཞེས་བཤད་ནས། དེ་འདྲའི་འཁོར་བ་མེད་པར་མི་བལྟ་ བས་ཆད་པའི་མཐར་མ་ལྷུང་། དེ་འདྲའི་མྱང་འདས་ཁས་མི་ལེན་པས་རྟག་པའི་མཐར་མ་ ལྷུང་བས་དེ་འདྲའི་སྒྲོ་འདོགས་བསྐུར་འདེབས་ཀྱི་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་དབྱིངས་ཡིན་པས་དེ་ ཙམ་ལ་འཁོར་འདས་མཉམ་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་སྟེ། དེས་ན་རྟག་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཞེས་བཤད་དགོས་ཀྱི་འདིར་མྱང་འདས་ཞེས་པ་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་མཐར་ཐུག་ལ་ གནས་ཤིང་། འདུ་བྱེད་ཅེས་པ་འདུས་མ་བྱས་སམ་འཁོར་བ་འདི་ཉིད་བྱས་ན་ཡེ་ཤེས་སྡེའི་ འགྱུར་ལེགས་ཤིང་། རྔོག་གི་འགྱུར་ཉེས་པར་མངོན་ཏེ། འདུས་བྱས་སམ་འཁོར་བ་འདི་མི་ རྟག་པར་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་ལས་གསུངས་ཞིང་དོན་དང་མཐུན་ལ། མི་ གནས་པའི་མྱང་འདས་མཐར་ཐུག་དང་བརྫུན་མེད་བསླུ་མེད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དུ་ནམ་ཡང་འགྱུར་ མེད་དུ་གནས་པའི་ཐོབ་བྱ་ཡིན་པས། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་རྟག་པ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་དོན་ ཚང་བའི་ཕྱིར། རྟག་མི་རྟག་ཡོད་མེད་སོགས་ལེགས་པར་འབྱེད་པའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་སྐབས་ སུ་དེ་འདྲའི་མྱང་འདས་རྟག་པར་ལྟ་བའང་རྟག་ལྟ་ཞེས་པའི་ལྟ་ངན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དོན་ དང་མཐུན་པའི་ཕྱིར་ཞིབ་ཏུ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་དྲན་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟག་པ་ཞེས་པའི་ མིང་ཙམ་ལ་འཁྲུལ་བ་དང་སྐྲག་པར་མི་བྱ་སྟེ། དོན་ལ་རྟོན་གྱི་ཚིག་འབྲུ་ལ་རྟོན་པར་མི་བྱའོ། ། ཞེས་བཀའ་བསྩལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ ཕལ་བོ་ཆེར་འཁོར་འདས་ཞེས་པའི་མྱང་འདས་དེ་དམན་པའི་མྱང་འདས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་མང་བར་སྣང་། མདོ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་སྐབས་ཕལ་བོ་ཆེར་འཁོར་འདས་ཞེས་པའི་མྱང་འདས་དེ་དམན་ 3-301 པའི་མྱང་འདས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་མང་བར་སྣང་སྟེ། རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་བར། ཇི་སྐད་དུ། དགྲ་བཅོམ་པ་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས། བཅོས་ ལྡན་འདས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བགྱི་བ་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐབས་ ལགས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། འདིས་ནི་ལམ་རིང་བོས་དུབ་པ་རྣམས་ལ་འབྲོག་དགོན་ པའི་དབུས་སུ་གྲོང་ཁྱེར་སྤྲུལ་བ་བཞིན་དུ། འདི་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་དམ་པ་ཡང་དག་པར་ རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་མི་ལྡོག་པའི་ཐབས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ དང་། དབུ་མ་སྙིང་བོར། སྐྱོན་མཐོང་ཕྱིར་ནི་སྲིད་པར་མིན། །བརྩེ་ཕྱིར་མྱ་ངན་འདས་པར་ མིན། །ཞེས་དང་། དབྱིག་གཉེན་འཕགས་སེང་སོགས་ཀྱིས་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་ པ་གང་དུ་ཡང་མི་ལྟུང་བར་བདེ་བླག་ཏ
【現代漢語翻譯】 如果將相續視作斷滅，如同順世外道（梵文：Cārvāka，意為：享樂主義者）的觀點一樣，會墮入斷見。如果像聲聞部派所主張的那樣，將最終的涅槃視為滅盡和不生的無為法之實體，則會墮入常見。因此，不將輪迴視為斷滅，就不會墮入斷邊；不承認這樣的涅槃，就不會墮入常邊。因此，遠離了這種增益和損減之邊的法界，才能被稱為輪涅平等性，因此才被稱為常性的彼岸。 必須這樣解釋。這裡所說的涅槃，是指安住于不住涅槃的究竟涅槃。而所說的行，如果理解為無為法或者輪迴本身，那麼耶謝德（人名）的翻譯就很好，而俄（人名）的翻譯則顯得不妥。因為無論是大乘還是小乘的經典中，都說有為法或者輪迴是無常的，這與義理相符。而不住涅槃是究竟的、真實不虛的法性，是永遠不變的所證之果。因此，如前所述，它完全符合『常』這個詞的含義。所以在後得位的階段，能夠很好地區分常與無常、有與無等，在這種情況下，將涅槃視為常，也不會變成常的邪見，因為它符合義理。詳細內容要像之前所說的那樣牢記。 因此，不要被『常』這個名稱所迷惑或嚇倒，要依義不依語。這是佛陀的教誨。 總的來說，大多數情況下，提到輪涅時，涅槃指的是低劣的涅槃。 在經論中，大多數情況下，提到輪涅時，涅槃指的是低劣的涅槃。《寶性論》的註釋中說：『正如對阿羅漢和獨覺的涅槃進行解釋時說，世尊的涅槃只是如來的方便。』這就像在漫長的道路上疲憊的人們，在荒涼的曠野中看到幻化的城市一樣。這表明，這是殊勝的法自在者、圓滿正等覺佛陀們不退轉的方便。 《中觀心要論》中說：『見過患故不住有，為悲愍故不住滅。』 寂天（梵文：Śāntideva）和聖僧（梵文：Āryasaṃgha）等人認為，既不墮入輪迴，也不墮入涅槃，而是安樂地……
【English Translation】 If one views the continuum as ceasing, like the view of the Cārvākas (Sanskrit: Cārvāka, meaning: hedonist), it is falling into nihilistic view. If, as the Śrāvakayāna schools assert, one views ultimate nirvāṇa as the substance of cessation and non-arising unconditioned phenomena, it is falling into eternalistic view. Therefore, not viewing saṃsāra as ceasing, one does not fall into the extreme of nihilism; not accepting such a nirvāṇa, one does not fall into the extreme of eternalism. Therefore, the dharmadhātu that is free from such extremes of superimposition and denigration is called the equality of saṃsāra and nirvāṇa, and thus it is called the transcendence of permanence. It must be explained in this way. The nirvāṇa spoken of here refers to the ultimate nirvāṇa that abides in non-abiding nirvāṇa. And if the 'activity' is understood as unconditioned or saṃsāra itself, then Yeshe De's (name of a person) translation is good, while Ngok's (name of a person) translation seems inappropriate. Because in all the scriptures of both Mahāyāna and Hīnayāna, it is said that conditioned phenomena or saṃsāra is impermanent, which is in accordance with the meaning. And non-abiding nirvāṇa is the ultimate, truthful, and unfailing dharmatā, which is the object to be attained that remains immutable forever. Therefore, as mentioned earlier, it fully meets the meaning of the term 'permanent'. Therefore, in the stage of subsequent attainment, being able to well distinguish between permanence and impermanence, existence and non-existence, etc., in such a case, viewing nirvāṇa as permanent does not become a wrong view of permanence, because it is in accordance with the meaning. The details should be remembered as mentioned earlier. Therefore, do not be confused or frightened by the mere name of 'permanent', rely on the meaning and not on the words. This is the teaching of the Buddha. In general, in most cases, when mentioning saṃsāra and nirvāṇa, nirvāṇa refers to inferior nirvāṇa. In the sūtras and śāstras, in most cases, when mentioning saṃsāra and nirvāṇa, nirvāṇa refers to inferior nirvāṇa. The commentary on the Ratnagotravibhāga says: 'Just as when explaining the nirvāṇa of arhats and pratyekabuddhas, it is said that the nirvāṇa of the Bhagavan is merely a skillful means of the Tathāgatas.' This is like a city manifested in the middle of a desolate wilderness for those who are tired on a long road. This shows that it is the irreversible skillful means of the supreme lords of Dharma, the perfectly enlightened Buddhas. The Madhyamakahrdayakārikā says: 'Seeing faults, one does not abide in existence; for the sake of compassion, one does not abide in cessation.' Śāntideva and Āryasaṃgha and others believe that one does not fall into either saṃsāra or nirvāṇa, but abides blissfully...
ུ་འགྲོ་བ་དང་། ཞེས་སོགས་བཀའ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ ལུང་ཤིན་ཏུ་མང་སྟེ། སྐབས་ཀྱི་སྟོབས་དང་དོན་གྱི་ཤུགས་ལ་སོགས་པའི་འགྲེལ་བསྒྲིགས་ ནས་ཤེས་པར་བྱ་དགོས་ཀྱི། བྲག་རིའི་དྲུང་དུ་སྙན་ངག་སོགས་འདོན་པའི་བྲག་ཆ་ལྟར་དང་ ཁྱི་སྐད་ལ་རྒྱུག་པ་ལྟར་མི་བྱའོ། །གལ་ཏེ་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་དོན་དམ་པར་ཡོད་ཅིང་ བདེན་ན་མེད་ལྟའི་ཟླས་དྲངས་པའི་ཡོད་ལྟར་འགྱུར་ཏེ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་བར། རིགས་པ་ གང་གིས་ཡོད་ཉིད་ཀྱང་། །བཟློག་པར་འགྱུར་བ་མཉན་པར་གྱིས། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་བར་ སློབ་དཔོན་ཟླ་གྲགས་ཀྱིས། ཡོད་པ་བཟློག་པ་ནི། དགེ་སློང་དག་འདི་ལྟ་སྟེ་མི་བསླུ་བའི་ ཆོས་ཅན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་འདི་ནི་བདེན་པའི་མཆོག་གཅིག་པུའོ། །འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅན་ དང་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ནི་སླུ་བའི་ཆོས་ཅན་ཏེ། ཀྱེ་མ་འདུས་བྱས་རྣམས་མི་རྟག་ཞེས་བྱ་བ་ ལ་སོགས་པ་བཤད་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ། །ཞེས་བཤད་པའོ་ཞེ་ན་ཤེས་པ་ བས་སྨྲ་བ་རེངས་པའི་གཏམ་སྟེ། ཡོད་ལྟ་བཟློག་བྱེད་ཀྱི་ཁུངས་སུ་དྲངས་ནས་བཤད་པ་སྟེ་ འགྲེལ་བ་ཉིད་བལྟས་པས་གསལ་ལོ། ། 3-302 གལ་ཏེ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་སེམས་དང་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་མི་ གནས་པའི་མྱང་འདས་མཆོག་དོན་དམ་དུ་ཡོད་པའམ་དོན་དམ་པར་བདེན་ཞེས་འདོད་པ་མི་ འཐད་དེ། ཡུམ་གྱི་མདོར། གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་མེད་ཅིང་སྟོང་པ་དང་། ཆོས་ ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་ཤིང་། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་སོགས་སུ། ཀུན་རྫོབ་དུ་ནི་ཐམས་ཅད་ཡོད། །དམ་པའི་དོན་དུ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་མཐའ་ཡས་ ཤིང་མྱང་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དེ་ལས་ལྷག་པའི་ཆོས་གཅིག་ཡོད་ན་ཡང་སྒྱུ་ མ་ལྟ་བུ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་དག་ཀྱང་དོན་དམ་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ གྱི་ཀུན་རྫོབ་དུ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ལ་ཀུན་རྫོབ་དུ་ཡོད་ཅེས་སམ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཞེས་ དང་། དོན་དམ་པར་རམ་དོན་དམ་དུ་ཡོད་ཅེས་དང་དོན་དམ་བདེན་པ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ དོན་ནི། གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་བར་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་ སུམ་དུ་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་ཅིང་འགོག་པར་བྱེད་པས་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། བདེན་གཉིས་ལས། གང་ ཞིག་གང་གིས་གང་ཞིག་ལ། །ཡང་དག་སྒྲིབ་བྱེད་ཀུན་རྫོབ་འདོད། །ཅེས་པ་ལྟར་ཏེ་ཁམས་ གསུམ་གྱི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་རྣམས་ནི་ ཀུན་རྫོབ་སྟཻ། དེ་དག་གིས་བརྟགས་ཤིང་རྣམ་པར་བཞག་ལ་དངོས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་བ་ ནི་ཀུན་རྫོབ་པ་སྟེ། མཐར་ཐུག་གི་གནས་ལུགས་སྤྱོད་པའི་རིགས་པས་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་ ན་མི་རྙེད་པས་གནས་ལུགས་ཟབ་མོའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། གསོག་གསོབ་བརྫུན་པ་ཡིན་པས་ ཀུན་རྫོབ་པ་ཞེས་
【現代漢語翻譯】 『འགྲོ་བ་』 (『'gro ba』，眾生) 和 『ཞེས་སོགས་བཀའ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་』 (『zhes sogs bka' bstan bcos kyi』，等等經教) 的引文非常多，需要通過對具體情況的力量和意義的暗示等進行解釋和整理來理解。不要像在巖石山谷中吟誦詩歌的回聲，或者像追逐狗叫聲一樣。如果『不居涅槃』在勝義諦中真實存在，那麼它就會變成由『無見』所引導的『有見』。正如《六十正理論》中所說：『以何理效能，返駁于有性，汝應諦聽聞。』月稱論師在解釋這段話時說：『所謂返駁有，即是說諸比丘，此不欺誑之法，涅槃是唯一真諦。一切行和器世間，皆是欺誑之法。嗚呼！諸有為法皆是無常。』如果有人這樣說，那就是一種知識勝於言語的說法。因為這是引用來作為返駁『有見』的依據，仔細研讀註釋就能明白。 如果自性光明的心和法性，即真如，以及『不居涅槃』在勝義諦中存在，或者在勝義諦中是真實的，那麼這種觀點是不合理的。因為在《般若經》中，廣泛地宣說了從色蘊到一切相智都是空性且無自性的。在《楞伽經》等經典中說：『世俗諦中一切有，勝義諦中皆非有。』等等，有無量無邊的說法。即使涅槃也如幻象一般，如果還有一種法比這更殊勝，那也只能說是如幻象一般。因此，如果有人說，這些在勝義諦中並不存在，而是在世俗諦中存在，那麼，『在世俗諦中存在』或『世俗諦諦』，以及『在勝義諦中』或『勝義諦諦』這些術語的含義是什麼呢？這是因為，從色蘊到一切相智的諸法的實相，會被遮蔽和阻礙，因此是世俗諦。正如《二諦論》中所說：『何者以何者，於何者真實，能為作覆障，是即名世俗。』也就是說，三界的有情之心和心所，以及不真實的遍計所執都是世俗諦。這些被辨識和安立，併成為事物經驗的領域，就是世俗諦。如果用探究究竟實相的理智來考察和分析，就無法找到它們，因此從甚深實相的角度來說，它們是虛假的、欺騙性的，所以被稱為世俗諦。
【English Translation】 There are numerous quotations from the scriptures and treatises, such as ''gro ba'' (འགྲོ་བ་, beings) and ''zhes sogs bka' bstan bcos kyi'' (ཞེས་སོགས་བཀའ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་, and so on from the teachings). It is necessary to understand them by interpreting and compiling them based on the power of the occasion and the implications of the meaning. Do not be like the echo of reciting poetry in a rocky valley, or like chasing after the sound of a dog barking. If ''non-abiding nirvana'' truly exists in the ultimate sense, then it would become like ''seeing existence'' led by ''seeing non-existence.'' As it is said in the Sixty Stanzas of Reasoning: 'By what reasoning can the nature of existence be refuted? You should listen carefully.' In the commentary on this, Master Chandrakirti says: 'The refutation of existence is this: O monks, this non-deceptive dharma, nirvana, is the only true reality. All conditioned things and the vessel-world are deceptive dharmas. Alas! All compounded things are impermanent.' If someone says this, it is a statement where knowledge surpasses speech. Because it is cited as the basis for refuting ''seeing existence,'' it becomes clear by examining the commentary itself. If the naturally luminous mind and the nature of reality, that is, Suchness, and ''non-abiding nirvana'' exist in the ultimate sense, or are true in the ultimate sense, then this view is unreasonable. Because in the Prajnaparamita Sutra, it is extensively taught that from form to all-knowing wisdom, everything is empty and without inherent existence. In the Lankavatara Sutra and others, it is said: 'In the conventional truth, everything exists; in the ultimate truth, nothing exists.' And so on, there are countless statements. Even nirvana is like an illusion; if there were a dharma more superior than that, it could only be said to be like an illusion. Therefore, if someone says that these do not exist in the ultimate sense, but exist in the conventional sense, then what is the meaning of the terms ''exists in the conventional sense'' or ''conventional truth,'' and ''exists in the ultimate sense'' or ''ultimate truth''? This is because the reality of phenomena from form to all-knowing wisdom is obscured and obstructed, hence it is conventional. As it is said in the Two Truths: 'That which obscures what, in relation to what is real, is considered conventional.' That is, the minds and mental factors of the three realms, and the untrue completely conceptualized thoughts, are conventional. These are identified and established, and become the field of experience of things, hence they are conventional. If one examines and analyzes with the reasoning that investigates the ultimate reality, they cannot be found, therefore, from the perspective of the profound reality, they are false and deceptive, and thus are called conventional.
བྱ་ཞིང་དེ་ཡིན་པའམ་ཀུན་རྫོབ་རང་ཉིད་ཡོད་པས་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཐོག་མ་ མེད་པ་ནས་སྤྲོས་པའི་བག་ཆགས་བརྟན་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་མི་སླུ་བའམ་མ་སླུས་པས་བདེན་ པ་སྟེ་བག་ཆགས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་བླངས་བྱ་དང་། དོར་བྱ་དང་བཏང་སྙོམས་སུ་བཞག་བྱར་ གནས་པས་དེ་འདྲའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ལེན་དོར་བཏང་སྙོམས་འཇོག་པ་རྣམས་ 3-303 མ་འཆོལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བག་ཆགས་མི་བརྟན་པའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་དངོས་ ཡུལ་ཆུ་ཟླ་སོགས་ནི་བག་ཆགས་མི་བརྟན་པའི་འཁྲུལ་སྣང་ཡིན་པས་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ དེ། ཐ་སྙད་དུ་ཡང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སོགས་པའི་རྫས་སུ་མེད་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་ སླུ་བའི་ཕྱིར་མི་བདེན་པར་བཞག་གོ །དེ་བས་ན་ཀུན་རྫོབ་དང་ཀུན་རྫོབ་པ་ཞེས་པ་ཚིག་ གཉིས་ནི་རིམ་པ་ལྟར་སྒྲོ་འདོགས་པ་པོ་དང་། །དེས་སྒྲོ་བཏགས་པ་དང་རྗོད་བྱེད་དངོས་ཀྱི་ བརྗོད་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་གཞུང་དུ་བཀོད་པའི་དངོས་ཞེས་པའི་འགྲེལ་བར། པཎྜི་ ཏ་ཤཱཀྱ་བློས་ཀུན་རྫོབ་ནི་ཆོས་ཆོས་ཅན་ཐ་དད་དུ་འབྱེད་པའི་རྣམ་རྟོག་དང་དེས་ཐ་དད་དུ་ ཕྱེ་བའི་ལྡོག་པ་ཐ་དད་དུ་མ་ནི་ཀུན་རྫོབ་པ་སྟེ། རྣམ་རྟོག་དེའི་ཡུལ་ཉིད་ལ་བཤད་དེ། རྣམ་ འགྲེལ་དུ། ཀུན་རྫོབ་དེས་བདག་ཐ་དད་ཀྱང་། །ཞེས་པ་ལན་གྱིས་བསྒྱུར་ཅིང་རང་འགྲེལ་ དུ་སྒྲིབ་བྱེད་དེས་བདག་ཐ་དད་ཀྱང་། ཞེས་རྨ་དགེ་བློས་བསྒྱུར་དེ་ཀུན་རྫོབ་བམ་སྒྲིབ་བྱེད་ནི་ དངོས་པོ་རིགས་མཐུན་རིགས་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པའི་སྤྱི་འཛིན་གྱི་བློ་ཞེས་པའི་རྣམ་རྟོག་ཉིད་ ལ་བཤད་དོ། །བོད་ཀྱི་སློབ་དཔོན་སྔ་བ་ཕལ་ཆེར་གྱིས་འདི་ཙམ་ཡང་མ་དགོངས་སྣང་ངོ་། ། དེ་ལྟར་ན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་ཅེས་སམ་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་ཀྱི། དོན་དམ་ ཡིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པ་ནི་མིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་དང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཞེས་པ་ནི། ཀུན་ རྫོབ་ཏུ་བདེན་པའམ་ཀུན་རྫོབ་པར་བདེན་པ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ཡང་ཡིན་ལ་སྔར་བཤད་པ་ལྟར། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མི་སླུ་བས་བདེན་པ་ཡང་ཡིན་པས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཞེས་སམ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ བདེན་པ་ཞེས་བཞག་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་དང་དོན་དམ་བདེན་པ་ཞེས་མིང་གཉིས་སུ་འབྱུང་སྟེ། དོན་དམ་ལ་ ཡང་དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་དུ། དོན་དང་ཐོབ་དང་སྒྲུབ་པ་ནི། །དོན་དམ་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་ འདོད། །ཞེས་དང་། འགྲེལ་བར། དོན་དམ་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་དོན་ཡིན་ 3-304 པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཐོབ་པར་བྱ་བ་དོན་དམ་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྟེ་དོན་གྱི་དམ་པ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་པ་དོན་དམ་པ་ནི་ལམ་སྟེ་དོན་ནི་དམ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དབྱིག་གཉེན་ སངས་རྒྱས་གཉིས་པས་བཤད་དེ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་བཞིན
【現代漢語翻譯】 或者說，這被稱為『存在於世俗層面』或『僅僅是世俗的自性』。對於那些從無始以來就具有穩固串習的人來說，由於不被或未被矇蔽，所以是真實的，也就是說，由於串習如其所是地存在於應取、應舍和應舍置的狀態中，爲了使這些人的取捨和舍置不混淆。 同樣，對於串習不穩固的意識的對象，如水中的月亮等，由於是串習不穩固的錯覺顯現，所以是虛假的世俗。即使在名言中，對於月亮等不存在實體的世俗，也是因為會產生迷惑，所以被認為是虛假的。因此，『世俗』和『世俗的』這兩個詞，依次是指施設者和被施設者，以及能詮釋的事物的所詮釋之物。在法稱論師的著作中，對『事物』的解釋中，班智達釋迦慧認為，世俗是指區分法與有法的分別念，以及由此區分的各異的相（藏文：ལྡོག་པ་），而各異的相則被稱為世俗的，即指分別唸的對境。在《釋量論》中說：『世俗使自體各異』，遍智（藏文：རང་འགྲེལ་）中譯為『遮蔽使自體各異』，瑪吉慧（藏文：རྨ་དགེ་བློ）譯為：世俗或遮蔽是指將同類事物視為同一類別的普遍認知之心，即指分別念本身。大多數早期的藏族學者似乎沒有考慮到這一點。 因此，『存在於世俗中』或『以世俗的方式存在』，意思是說，它是以世俗的方式存在的，而不是以勝義的方式存在的。而『世俗諦』的意思是，在世俗中是真實的，或者說是世俗的真實，既是世俗的，又如前所述，在世俗中不被矇蔽，所以是真實的，因此被稱為『世俗諦』或『在世俗中是真實的』。 同樣，『勝義』和『勝義諦』這兩個名稱也會出現。關於勝義，在《辨中邊論》中說：『義與獲得與成就，是勝義的三種相』。解釋中說：『勝義是真如，因為是殊勝智慧的義。』『應獲得的勝義是涅槃，因為是義的殊勝。』『成就的勝義是道，因為義是殊勝的。』這是世親和第二佛陀所說的。一切法的真如，即是如此。
【English Translation】 Or, it is said to be 'existing on the conventional level' or 'merely the nature of the conventional'. For those beings who have stable habitual patterns from beginningless time, it is true because it is not or has not been deceived, that is, because the habitual patterns exist as they are in the state of what should be taken, what should be abandoned, and what should be left in equanimity, in order to prevent the taking, abandoning, and leaving in equanimity of these beings from being confused. Similarly, for the objects of consciousness whose habitual patterns are unstable, such as the moon in water, etc., because they are illusory appearances of unstable habitual patterns, they are false conventionalities. Even in terminology, for the conventionalities that do not exist as substances, such as the circle of the moon, etc., they are considered false because they are deceptive. Therefore, the two words 'conventional' and 'conventionality' refer respectively to the imputers and the imputed, as well as the expressed object of the expressing thing. In the writings of Dharmakirti, in the explanation of 'thing', the Paṇḍita Śākya Blo (釋迦慧) considered that conventionality refers to the conceptual thought that distinguishes between dharma and dharmī (法與有法), and the different aspects (藏文：ལྡོག་པ་) distinguished by it, while the different aspects are called conventionality, which refers to the object of conceptual thought itself. In the Pramāṇavārttika (釋量論), it says: 'Conventionality makes self-nature different', which the auto-commentary translates as 'Obscuration makes self-nature different', and Mā Ge Blo (瑪吉慧) translates as: Conventionality or obscuration refers to the mind of universal cognition that considers things of the same kind as one category, which refers to conceptual thought itself. Most early Tibetan scholars seem not to have considered even this much. Therefore, 'existing in conventionality' or 'existing in the manner of conventionality' means that it exists in the manner of conventionality, but not in the manner of ultimate reality. And 'conventional truth' means that it is true in conventionality, or that it is the truth of conventionality, which is both conventional and, as mentioned before, is not deceived in conventionality, so it is true, therefore it is called 'conventional truth' or 'true in conventionality'. Similarly, the two names 'ultimate reality' and 'ultimate truth' appear. Regarding ultimate reality, in the Madhyāntavibhāga (辨中邊論), it says: 'Meaning, attainment, and accomplishment are considered the three aspects of ultimate reality.' The explanation says: 'Ultimate reality is suchness, because it is the meaning of supreme wisdom.' 'The ultimate reality to be attained is nirvāṇa, because it is the supreme of meaning.' 'The ultimate reality of accomplishment is the path, because the meaning is supreme.' This is what Vasubandhu and the Second Buddha said. The suchness of all dharmas, that is how it is.
་ཉིད་དེ་ནི་དོན་དམ་ པ་ཞེས་བཞག་སྟེ། འདིར་དོན་ཞེས་པ་ཡུལ་ལ་ཟེར་ཞིང་སུའི་ཡུལ་སྙམ་ན་དམ་པའི་དོན་དེ་ དམ་པའི་ཡུལ་ལོ། །དམ་པ་གང་ན་འགྲེལ་བར་ཡེ་ཤེས་དམ་པ་ཞེས་ཏེ། ཐེག་ཆེན་འཕགས་ པ་རྣམས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཉམ་བཞག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་བློ་སྟེ། དེའི་དངོས་ཀྱི་དམིགས་ཡུལ་ཡིན་པས་དམ་པའི་དོན་ཞེས་བློ་བརྟན་སོགས་མཁས་མང་དུ་ མས་བཤད་དོ། ། དེ་ཡང་རྣམ་རྟོག་གི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་བྱས་ནས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ ལུགས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་བསྒོམ་པ་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས། གོམས་བྱ་གནས་ལུགས་དེ་ བཞིན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་གསལ་བར་སྣང་བས་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་བས་དེ་ དེའི་དམིགས་རྐྱེན་དང་དངོས་ཀྱི་དམིགས་ཡུལ་དུ་འཐད་ལ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པ་ཤིན་ཏུ་གོམས་པར་བྱས་ཀྱང་དེས་སྟོབས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་མི་ འབྱུང་བས། སྐབས་འདིར་ཆོས་བརྫུན་པ་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་ཡེ་ཤེས་དེའི་དངོས་ཀྱི་སྤྱོད་ ཡུལ་དུ་མི་འཆད་པའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ན་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་འཇིག་ རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པར་བཤད་པ་དང་འགལ་བར་ འགྱུར་བ་སོགས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ལ་མང་སྟེ་ངག་ལས་ཤེས་དགོས་སོ། ། ཡང་ཐོབ་པ་དོན་དམ་པ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་པ་ལ་སྤྱིར་ཐོབ་བྱའི་མྱང་འདས་ ནི་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་ཐོབ་བྱ་ལ་དགོངས་ནས་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་མྱང་འདས་སུ་ གསུངས་ཀྱང་། སྐབས་འདིར་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པའི་ཤིན་ཏུ་དྲི་མ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ 3-305 ཉིད་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་ཏེ། དེ་ནི་ཐོབ་པ་དོན་དམ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དོན་དམ་ཆེད་དུ་བྱ་ བའི་ཡུལ་དུ་བྱས་ཏེ་གྲངས་མེད་གསུམ་ལ་སོགས་པར་ལམ་བསྒོམ་པས་ཐོབ་བྱའི་དོན་དུ་ གཉེར་བྱའམ་དགོས་པ་ཡང་ཡིན་ལ། འདུས་བྱས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་པས་ དམ་པ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་འདྲའི་མྱང་འདས་དེ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་གྱུར་བའི་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ནི། སྒྲུབ་པ་དོན་དམ་པ་ སྟེ་དེའི་དོན་ཏེ་ཡུལ་དུ་ཞུགས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་ཁོ་ ན་ཉིད་ཡིན་པས་དམ་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མཐོང་བར་བསྒྲུབ་པས་སྒྲུབ་པ་དོན་ དམ་པའི་བརྗོད་པའམ། སྔར་བཤད་པའི་མྱང་འདས་དེ་མཐར་ཐུག་གི་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་དོན་ རྣམས་ཡུལ་དེ་དགོས་པའམ་ཐོབ་བྱ་དང་། སྔར་བཤད་ལྟར་མཆོག་ཡང་ཡིན་ཞིང་དེས་སྒྲུབ་ པར་བྱེད་པས་སྒྲུབ་པ་དོན་དམ་པར་བཤད་པ་སྟེ་མཁས་མཆོག་བློ་བརྟན་གྱི་དགོངས་པའོ། ། རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན། དང་བོ་གཉིས་དོན་དམ་ པའི་བདེན་པ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ཞིང་། གསུམ་པ་ནི་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན
【現代漢語翻譯】 彼自身が究極であると定められている。ここで「事」とは対象を指し、誰の対象かといえば、究極の事とは究極の対象である。究極とは何かといえば、それは究極の智慧である。大乗の聖者たちの世俗を超えた智慧、等持、無分別智である。それが直接の目標であるから、究極の事と、ロデン（Blo-brtan）などの多くの學者が説いている。 また、すべての分別による戯論から離れ、諸法のありのままの真如を観想することを習熟した力によって、習熟すべき真如が明瞭に現れるため、各々が自覚する智慧が生じる。それがその目標の條件であり、直接の目標として妥當である。諸法のありのままの真如から倒錯して捉えることを非常に習熟しても、それによって智慧は生じない。したがって、ここでは虛偽の法、世俗の法が智慧の直接の対象として説かれない理由である。そうでなければ、仏陀たちの世俗を超えた智慧がすべての知るべきことを知ると説かれていることと矛盾することになるなど、言うべきことは多いが、口伝によって知る必要がある。 また、得ることが究極であるとは、涅槃を指す。一般的に、得られるべき涅槃は、一時的および最終的な得られるべきものを意図して、三乗の涅槃として説かれる。しかし、ここでは、すべての障りを取り除いた極めて清浄な真如、非住涅槃である。それが得ることが究極である。それは究極の目的のために対象とされ、三劫などの間、道を観想することによって得られるべき目的として追求され、必要とされる。また、有為と無為の法の中で最も優れているから、究極でもある。 そのような涅槃を成就するものとなる道の真理とは、成就が究極である。その意味とは、対象に入った真如である。すべての法のありのままの真如そのものであるから、究極であり、それをあるがままに見るように成就するから、成就が究極であると説かれる。あるいは、先に説いた涅槃が最終的な目的のための事であり、対象が必要とされるか、得られるべきものであり、先に説いたように最も優れており、それによって成就するから、成就が究極であると説かれる。それが學匠ロデンの意図である。 異名ではない二つの真理の観點からすると、最初の二つは究極の真理の定義であり、三つ目は異名である。
【English Translation】 That itself is established as ultimate. Here, 'thing' refers to the object, and whose object is it? The ultimate thing is the ultimate object. What is ultimate? It is the ultimate wisdom. The wisdom of the great vehicle's noble ones, which transcends the world, meditative equipoise, non-conceptual mind. Because that is the direct aim, it is the ultimate thing, as many scholars such as Lodhen (Blo-brtan) have explained. Moreover, by separating from all the elaborations of conceptual thought, and through the power of habituating to meditate on the suchness, the reality of phenomena, the wisdom of self-awareness arises because the reality to be habituated becomes manifestly clear. Therefore, it is reasonable as the objective condition and the direct object of that. Even if one becomes extremely habituated to apprehending the reality of phenomena perversely, that wisdom will not arise through that power. Therefore, in this context, the reason why false phenomena, conventional phenomena, are not explained as the direct objects of that wisdom is that. If it were not so, it would contradict the explanation that the wisdom of the Buddhas, which transcends the world, knows all knowable things, and there are many things to be said, but it is necessary to know from oral transmission. Furthermore, obtaining the ultimate is said to be nirvana. Generally, the nirvana to be obtained is taught as the nirvana of the three vehicles, considering the temporary and ultimate to be obtained. However, in this context, it is the perfectly stainless suchness that has abandoned all obscurations, the non-abiding nirvana. That is the ultimate to be obtained. Because that is made the object for the sake of the ultimate, it is to be pursued or needed as the object to be obtained by meditating on the path for three countless eons and so forth. Also, because it is the best of conditioned and unconditioned phenomena, it is also ultimate. The truth of the path that becomes the means of accomplishing such a nirvana is that accomplishment is ultimate, that is, the suchness that has entered into its meaning, its object. Because it is the very reality of all phenomena, it is ultimate, and because it is accomplished by seeing it as it is, it is said that accomplishment is ultimate. Or, the things for the sake of the ultimate, which were previously explained as nirvana, are the objects that are needed or to be obtained, and as previously explained, it is also the best, and because it accomplishes by that, it is explained that accomplishment is ultimate. That is the intention of the great scholar Lodhen. From the perspective of the two truths that are not synonymous, the first two are the defining characteristics of the ultimate truth, and the third is a synonym.
་དམ་པ་སྟེ་ཡང་ དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་པོ། དབུ་མ་སྣང་བར་འདི་ལྟར་ཆོས་དང་གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པའི་ མཚན་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་རིགས་པ་དང་ལྡན་པས་དམ་པ་ཡིན་ཞིང་དོན་ཀྱང་དེ་ཡིན་ཏེ། སྒྲིབ་པ་སྤོང་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ཀྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ། དོན་དུ་གཉེར་བར་ བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་ཡེ་ཤེས་དམ་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དོན་ཏེ་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་ དམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་ཡུལ་ཅན་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ ཚིག་གི་དོན་དེ་གཞན་དུ་སྦྱར་བའི་སྒོ་ནས། དེར་ཐ་སྙད་གདགས་སོ་ཞེས་པ་ནས་དོན་ཆེན་པོ་ སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་དམ་པའི་སྒྲར་བརྗོད་པར་བྱ་བར་འོས་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་སོ། ། དེ་ལྟར་ན་སྐབས་འདིར་དོན་དམ་དུ་ཡོད་ཞེས་པའི་དོན་ནི། དོན་དམ་དེ་ཉིད་དུ་གནས་ཀྱི་ 3-306 ཀུན་རྫོབ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་དང་། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཡང་དོན་དམ་པ་ཉིད་ ཡིན་པར་བདེན་པས་དེ་ལྟར་བརྗོད་པ་སྟེ། དབུ་མ་བདེན་གཉིས་སུ། དོན་དམ་པར་བདེན་པ་ ནི་དོན་དམ་པར་བདེན་པས་ཏེ། དེ་ནི་རིགས་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་བདེན་པ་ཉིད་ཅེས་ བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ་ཞེས་པ་ལྟར་རོ། །དེས་ན་དཔྱད་ན་དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་ཡང་ཆོས་རྣམས་ ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་དུ་མ་གྱུར་གྱི་བར་དུ་སྐྱེས་བུ་མི་སླུ་བས་སམ། དེ་མངོན་ སུམ་དུ་གྱུར་རྗེས་སུའང་ས་བོན་གྱིས་མྱུ་གུ་སྐྱེས་པ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པར་བྱ་བ་བྱེད་ པའི་རིགས་པ། མྱུ་གུ་དེ་ས་བོན་རྒྱུ་རུ་ཡོད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུ་ལྟོས་པའི་རིགས་པ། སྒྲ་མི་རྟག་སྟེ་བྱས་པའི་ཕྱིར་བུམ་པ་བཞིན་ཞེས་པའི་རྟགས་དང་དཔེ་ལྟ་བུ་འཐད་པ་སྒྲུབ་པའི་ རིགས་པ་དང་། མེ་ཚ་བ་ལྟ་བུ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རིགས་པ་སྟེ། རིགས་པ་རྣམ་པ་བཞིས་བསྒྲུབ་པའི་ ཀུན་རྫོབ་པའི་ཆོས་དེ་རྣམས་ཀྱང་རིགས་པའི་སྒྲུབ་པ་ལྟར་གནས་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བདེན་ པའམ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཡིན་ཞིང་། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དཔྱོད་ པའི་རིགས་པ་རྣམ་དག་གིས་དཔྱད་བཟོད་ཀྱི་དོན་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་ ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་དམ་པས་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་རོ། ། གལ་ཏེ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དེ་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་ ཡིན་ན་བློའི་ཡུལ་དུ་གྲུབ་པར་ཐལ་བར་གྱུར་བ་ལས། དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་བདེན་པ་ གཉིས་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་ཅི་ཙམ་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ ཤེས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། ཤེར་ ཕྱིན་སུམ་བརྒྱ་བར། ཆོས་ཉིད་ཤེས་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་མི་ནུས། །ཞེས་དང
【現代漢語翻譯】 是勝義諦，即真實意義上的世俗諦。 在《中觀光明論》中，對於法和補特伽羅（梵文：Pudgala，含義：人）的無我性，由於其具有如實性，因此是符合正理的勝義諦，其意義也是如此。爲了使那些尋求斷除障礙的人能夠證悟，它必須被尋求，並且由於它是智慧的勝義諦，是毫不顛倒的意義，是所緣境，因此被稱為勝義諦。任何具有此所緣境的出世間智慧，也通過將詞義應用於其他事物的方式，在那裡安立名言。從那裡，由於它成就了偉大的意義，因此適合被稱為『勝義』之聲。 因此，在此處，『勝義存在』的意義是指：勝義諦本身存在，而不是世俗諦。而『勝義諦』的意義是指：由於勝義諦本身是真實的，所以這樣說。如《中觀二諦論》所說：『勝義諦之所以是勝義諦，是因為它是勝義諦，這是符合正理的真諦。』 因此，即使通過分析，勝義諦沒有成立，但在諸法的實相未顯現之前，不會欺騙有情，或者在顯現之後，也像種子產生幼芽一樣，具有產生因果的能力。例如，幼芽依賴於作為因的種子而產生，這是一種依賴的正理。又如『聲音是無常的，因為它是有為法，就像瓶子一樣』，這是一種能立的正理，如比喻和理由。又如火是熱的，這是一種法性的正理。因此，通過四種正理所成立的世俗諦之法，也如正理所成立的那樣，是世俗諦的真理或世俗諦。而諸法的實相，是能被清凈的分析正理所分析的意義，即勝義諦，因為它是出世間勝義智慧所證悟的究竟如實性。 如果勝義諦能夠被勝義分析的正理所分析，那麼它就變成了意識的對象。但事實並非如此，如《二諦經》所說：『勝義諦超越了具有一切殊勝相的全知智慧的境界。』又如《般若三百頌》所說：『法性不是所知境，因為它不能被分別。』
【English Translation】 It is the ultimate truth, which is the conventional truth in the true sense. In the 'Illumination of the Middle Way', regarding the selflessness of phenomena and persons (Sanskrit: Pudgala, meaning: person), because it possesses suchness, it is the ultimate truth that accords with reason, and its meaning is also such. In order for those who seek to eliminate obscurations to realize it, it must be sought, and because it is the wisdom of the ultimate truth, the meaning that is not inverted, it is the object of cognition, therefore it is called the ultimate truth. Any transcendental wisdom that possesses this object of cognition also establishes terminology there by applying the meaning of the words to other things. From there, because it accomplishes great meaning, it is fitting to be called the sound of 'ultimate'. Therefore, in this context, the meaning of 'existing ultimately' is: the ultimate truth itself exists, not the conventional truth. And the meaning of 'ultimate truth' is: because the ultimate truth itself is true, it is said in this way. As the 'Treatise on the Two Truths of the Middle Way' says: 'The ultimate truth is the ultimate truth because it is the ultimate truth, which is the truth that follows reason.' Therefore, even if the ultimate truth is not established through analysis, it does not deceive beings until the suchness of phenomena is manifested, or even after it is manifested, it has the ability to produce cause and effect like a seed producing a sprout. For example, the sprout arises in dependence on the seed as the cause, which is a reasoning of dependence. Also, 'sound is impermanent because it is produced, like a pot', which is a reasoning of proof, such as metaphor and reason. Also, like fire is hot, this is a reasoning of the nature of phenomena. Therefore, the phenomena of conventional truth established by the four types of reasoning are also the truth of conventional truth or conventional truth as established by reasoning. And the suchness of phenomena, the meaning that can be analyzed by pure analytical reasoning, is the ultimate truth, because it is the ultimate suchness realized by transcendental ultimate wisdom. If the ultimate truth can be analyzed by the reasoning that analyzes the ultimate, then it becomes an object of consciousness. But this is not the case, as the 'Sutra on the Two Truths' says: 'The ultimate truth transcends the realm of the all-knowing wisdom that possesses all the supreme aspects.' Also, as the 'Perfection of Wisdom in Three Hundred Lines' says: 'The nature of phenomena is not an object of knowledge, because it cannot be distinguished.'
་། དབུ་མ་རྩ་ཤེར། སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལྡོག་པས་སོ། །ཞེས་སོགས་དང་། སྤྱོད་འཇུག་ཏུ། དོན་ 3-307 དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་སོགས་དུ་མ་དང་འགལ་ ལོ་ཞེ་ན། ལུང་གི་དོན་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་ཁས་ལེན་ཅིང་དབུ་མ་བའི་མཆོག་འདི་དབུ་མ་ཐལ་ འགྱུར་བ་ཡིན་ཞེས་སྨྲ་བ་མོད་[མང་པོ]ཞིག་ན་རེ། རིགས་པས་དཔྱད་པ་ན་ཅིར་ཡང་གྲུབ་པ་ མེད་པས་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་བྱ་བ་གཏན་ནས་མེད་དོ། །བློའི་ ཡུལ་དུ་གྱུར་ན་ནི་སྤྲོས་པར་འགྱུར་ཏེ་སྤྲོས་པས་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ་ཡུལ་ཡུལ་ ཅན་ལྟོས་ནས་བཞག་པ་ཡིན་ལ་ལྟོས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ ཕྱིར་དོམ་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་དུ་ཡོད་ཀྱི་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་མེད་དོ། ། དེས་ན་ཡུལ་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ལ་བློས་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པ་ཙམ་ལ་མཉམ་བཞག་ ཏུ་བརྗོད་ཅིང་འགའ་ཡང་མཐོང་བ་མེད་པ་ལ་དེ་ཁོ་ན་མཐོང་བ་ཞེས་བཏགས་ཀྱི། དེ་ཁོ་ན་ ཉིད་ཞེས་བྱ་བའི་མཐོང་རྒྱུ་ཞིག་ཡོད་ནས་དེ་མཐོང་བར་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ ཀུན་རྫོབ་པའམ་དོམ་དམ་གང་དུ་ཡང་རུང་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་གྲུབ་པ་མེད་དེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་བྲལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྔར་དྲངས་པའི་ལུང་དེ་རྣམས་དང་ བདེན་པ་གཉིས་བསྟན་པའི་མདོར། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་གང་ལ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ཡང་ མེད་ན་ཡི་གེ་རྣམས་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་དང་། མདོ་ལས། ཇི་སྲིད་སེམས་ནི་འཇུག་གི་བར། །དེ་ སྲིད་བདུད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །ཞེས་སོགས་མཐའ་ཡས་པར་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་དམ་ པའི་བདེན་པ་བློའི་ཡུལ་ལས་འདས་པར་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ གཏན་ནས་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མ་གཟིགས་ པའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོ་ལུང་གསེར་གླིང་བས་དྲངས་པར། སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་ནི་མ་གཟིགས་ པའམ་མ་མཁྱེན་པ་ཅི་ཡང་མི་མངའོ། །ཞེས་སོགས་ཤིན་ཏུ་མང་ཞིང་། དཔལ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་ པས། ཐམས་ཅད་གཟིགས་པའི་གཟིགས་པ་ལོག་པས་ནི། །ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པར་གོ་བར་ 3-308 བྱེད་དོ། །ཞེས་སོགས་ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་མང་ངོ་། ། མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་མཐར་ཐུག་ཀྱང་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། གཅིག་ཁོ་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སྟེ་མི་བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་གྱི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། ། ཞེས་བཤད་དོ། ། དེ་ཡང་འདོད་ན་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང་། འདོད་ན་ཆོས་དང་ དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་བ་སོགས་མཐའ་ཡས་སོ། །གཞན་ཡང་བརྫུན་ པ་ཀུན་རྫོབ་པ་ཡང་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། བདེན་པ་དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ ཀྱང་གྲུབ་པ་མེད་ཅིང་བདེན་
【現代漢語翻譯】 《中觀根本慧論》中說：『因為心的行境止息。』等等。《入菩薩行論》中說：『勝義非是心之行境，心乃世俗諦。』等等。如果有人說：『這與許多經論相違背。』如果有人說，承認經文的字面意思，並且說這位中觀派的智者是中觀應成派。許多人說，用理智分析，任何事物都無法成立，因此勝義諦的理智分析是絕對不可能的。如果成為心的對象，那就會變成戲論，因為戲論是心的對象。這是普遍的，因為能境和所境是相互依存的，而所有依存的事物都沒有自性。因此，勝義諦也只是在世俗諦中存在，而不是在勝義諦中成立。 因此，對於任何事物都無法成立的情況下，心不執著任何事物就被稱為等持，對於什麼也看不到的情況下，就被稱為僅僅是看到。但這並不是說存在一個名為『真如』的可見之物，然後才能看到它。這樣一來，無論是在世俗諦還是在勝義諦中，都不存在任何可以被稱為『真諦』的事物，因為一切法都是離戲論的。因此，先前引用的經文以及宣說二諦的經典中說：『勝義諦是沒有心識活動的境界，更不用說文字了。』經典中說：『只要心識還在活動，那就是魔的境界。』等等，無數的經文都證明了勝義諦超越了心識的境界。如果這樣，那麼勝義諦就會完全不存在，因為全知智慧沒有看到它。正如金洲大師引用的經文中所說：『諸佛沒有看不到或不知道的事物。』等等，非常多。法稱論師說：『如果全知者的見地是錯誤的，那麼就會理解為一切都不存在。』等等，有許多值得信賴的經文。 因此，最終的無住涅槃也將不存在。這是普遍的，因為唯一勝義諦是不欺騙的法性的涅槃。』這樣解釋道。 如果承認這一點，那麼圓滿正等覺的佛陀也將不存在，如果承認這一點，那麼佛法和僧伽三寶也將不存在，等等，有無數的過失。此外，虛假的世俗諦也將不存在，因為沒有任何可以被稱為勝義諦的真諦存在。
【English Translation】 In the Mūlamadhyamakakārikā (Fundamental Verses on the Middle Way), it says, 'Because the activity of the mind ceases.' etc. In the Bodhicaryāvatāra (Guide to the Bodhisattva's Way of Life), it says, 'The ultimate is not the sphere of the mind; the mind is considered to be conventional.' etc. If someone says, 'This contradicts many scriptures.' If someone says that they accept the literal meaning of the scriptures and that this supreme Madhyamika is a Madhyamika-Prāsaṅgika. Many say that when analyzed with reason, nothing is established, so the ultimate truth cannot be analyzed by the reason that analyzes the ultimate truth. If it becomes an object of the mind, then it becomes elaboration, because elaboration is made an object. This is pervasive, because the object and the subject are established in dependence, and all dependent things are without inherent existence. Therefore, the ultimate truth also exists only in the conventional truth, but is not established in the ultimate truth. Therefore, in a situation where nothing is established, the mere fact that the mind does not grasp anything is called equanimity, and in a situation where nothing is seen, it is merely labeled as seeing. But it is not said that there is something to be seen called 'Suchness' and then it is seen. In this way, whether in the conventional or the ultimate, there is nothing at all that can be called 'truth,' because all phenomena are free from elaboration. Therefore, the previously quoted scriptures and the sutras that teach the two truths say, 'The ultimate truth is where there is no activity of the mind, let alone letters.' The sutra says, 'As long as the mind is engaged, that is the realm of Māra.' etc., countless scriptures prove that the ultimate truth is beyond the realm of the mind. If so, then the ultimate truth would be completely non-existent, because the omniscient wisdom has not seen it. As the scripture quoted by Serlingpa says, 'Buddhas have nothing unseen or unknown.' etc., very many. Dharmakīrti says, 'If the vision of the all-seeing is wrong, then it is understood that everything does not exist.' etc., there are many reliable scriptures. Therefore, even the ultimate non-abiding nirvāṇa would be non-existent. This is pervasive, because the only ultimate truth is nirvāṇa, which is the nature of non-deception.' Thus it is explained. If this is accepted, then the fully enlightened Buddha would also be non-existent, and if this is accepted, then the Dharma and the Sangha, the three jewels, would also be non-existent, etc., there are countless faults. Furthermore, the false conventional truth would also be non-existent, because there is no truth called ultimate truth.
བརྫུན་དང་། དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་པའང་ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་ བཞག་ཅིང་། ལྟོས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཅིར་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་ཅེས་པ་འདི་རྣམས་ཁྱེད་ཀྱི་རྩ་བའི་ གྲུབ་མཐའ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཞེས་ཁས་བླངས་འགལ་བའི་སྐྱོན་དང་ངེས་པའི་དོན་གྱི་ལུང་ རིགས་ཀྱི་གནོད་པ་དུ་མ་ཡོད་དོ། ། ༈ དོན་དམ་ཡང་རིགས་པས་དཔྱད་མི་བཟོད་ཅིང་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་པའི་ཆོས་མེད་ཅེས་པ་མི་འཐད། ཡང་དོན་དམ་ཡང་རིགས་པས་དཔྱད་མི་བཟོད་ཅིང་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་པའི་ ཆོས་མེད་ཅེས་པ་མི་འཐད་དེ། ཕྱི་དང་ནང་གི་དངོས་པོ་འདི་རྣམས་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་རྡོ་རྗེ་ གཟེགས་མ་ལ་སོགས་པའི་ཐལ་རང་གི་རིགས་པའམ་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་མགོ་སྙོམས་ལ་ སོགས་པའི་ཐལ་འགྱུར་གྱི་རིགས་པའི་སྟོབས་མི་བཟོད་པས། དེ་དག་གིས་དཔྱད་ན་བདེན་ པའི་དངོས་པོའམ་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་རིགས་པས་དཔྱད་པའི་མི་བཟོད་ཞེས་ བྱ་ལ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་ལ་ནི་རིགས་པ་གང་གིས་ཀྱང་གནོད་པ་ མི་འབབ་ཅིང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་དམ་པས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གཟིགས་པའི་ ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས། དེ་ཙམ་ལ་དོན་དམ་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་དུ་འདོད་ཀྱི་དེ་ལས་མ་ གཏོགས་པའི་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་ཀྱི་དོན་དམ་ཅི་ཡང་ཁས་མི་ལེན་ནོ། །དེ་ཙམ་ཞིག་ལ་ 3-309 ཁྱོད་བསྙོན་འདེབས་ན་ནི་འདེབས་ལ་རག་ལས་ཏེ་གནོད་བྱེད་ནི་ཤིན་ཏུ་མང་ངོ་། ། གཞན་ཡང་བློའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་བས་སྤྲོས་པ་ཡིན་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ཡང་སྤྲོས་ པར་འགྱུར་ལ། འདོད་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དམ་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་ཡིན་པར་འདོད་པའང་ཉམས་ སོ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་སངས་རྒྱས་ཀྱིའང་ཡུལ་མ་ཡིན་ན་གཏན་ནས་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང་། འདོད་ན་སྐུ་གཞན་རྣམས་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ལ་ཡོད་ཀྱང་མ་མཁྱེན་ན། དེས་མ་མཁྱེན་ པའམ་མ་གཟིགས་པ་མེད་ཅིང་བཤད་པ་དང་འགལ་ཞེས་བླ་མ་གསེར་གླིང་བས་བཀོད་པ་ ལྟར་གྱི་སྐྱོན་འབྱུང་ངོ་། །ཡང་ལྟོས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཅིར་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་པ་ཡིན་ན། ལས་ དགེ་སྡིག་སོགས་ཀྱི་རྒྱུ་དང་ཚོར་བ་བདེ་སྡུག་སོགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ཅིར་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་པར་ ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་སམ་བྱ་བྱེད་སོགས་ཐམས་ཅད་ཡང་ལྟོས་ནས་བཞག་པའི་ ཕྱིར་རོ། །གསུམ་ག་ཁྱེད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་སོ། ། གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་ཞེས་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཚིག་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་ལྟར་འདོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པའི་ལུགས་ཡིན་པས་དམན་ཞིང་དབུ་མའི་མཆོག་ཁྱེད་ཐལ་འགྱུར་བ་ དེ་ལྟར་མི་འདོད་ཅེས་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་ནམ། ཡང་དོན་དམ་མམ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དེ་ཀུན་ རྫོབ་ཏུ་ཡོད་ཀྱི་དོན་དམ་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པའང་མི་འཐད་དེ། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཡང་ དག་པ་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་རྟོག་དུ་གྱུར་བའི་ཁམས་གས
【現代漢語翻譯】 因為『虛假』和『勝義』、『世俗』也是互相觀待而安立的，並且所有觀待之法皆無自性，這些是你的根本宗義。 因此，存在自相矛盾的過失，以及勝義諦的經文和理證的妨害。 認為勝義諦也經不起理智的分析，並且沒有經得起理智分析的法，這種說法是不合理的。 同樣，認為勝義諦也經不起理智的分析，並且沒有經得起理智分析的法，這種說法是不合理的。因為這些內外之事物，經不起離一異之金剛屑等宗派或理由相同的齊頭等宗派的辯論。如果用這些來分析，因為沒有真實的物體或自性，所以被稱為世俗諦經不起理智的分析。而諸法的實相，即真如，任何理智都無法損害，並且是超越世間的清凈智慧如實照見的法性。僅此而言，勝義諦可以經得起理智的分析，除此之外，不承認任何經得起理智分析的勝義諦。僅此一點，如果你要誹謗，那就誹謗吧，因為有很多可以反駁的理由。 此外，如果成為意識的對象就是戲論，那麼佛的自性身也將變成戲論。如果承認，那麼認為真如或法性是離戲論的觀點也會崩潰。如果自性身不是佛的對境，那麼它將完全不存在。如果承認，那麼其他身也都會不存在，即使存在也不會知曉。正如金洲大師所說，『沒有不知曉或不見，這與（佛經中的）說法相矛盾』，會出現這樣的過失。此外，如果所有觀待之法皆無自性，那麼善惡業等因和苦樂等果也將無自性，因為所有因果或能作所作等都是觀待而安立的。這三點你都承認了。 如果因為『勝義中』這個限定詞而這樣認為，那麼這是自續派的觀點，是低劣的。難道你不是應成派，不應該這樣說嗎？還有，認為勝義或勝義諦的真理在世俗中存在，但在勝義中不存在，這種說法也是不合理的。如前所述，已經成為非真實分別唸的三界...
【English Translation】 Because 'false' and 'ultimate truth', 'conventional truth' are also established in dependence on each other, and all dependent phenomena have no inherent existence, these are your fundamental tenets. Therefore, there are contradictions and harms from scriptures and reasoning regarding the definitive meaning. It is unreasonable to say that ultimate truth cannot withstand rational analysis, and that there is no phenomenon that can withstand rational analysis. Again, it is unreasonable to say that ultimate truth cannot withstand rational analysis, and that there is no phenomenon that can withstand rational analysis. Because these external and internal objects cannot withstand the power of reasoning of the Vajra Splinter and other schools that refute oneness and otherness, or the equal-headed and other schools of consequentialism that have the same reasons. If analyzed by these, because there is no true object or inherent existence, it is said that conventional truth cannot withstand rational analysis. However, the reality of phenomena, that is, suchness, cannot be harmed by any reasoning, and it is the nature of phenomena that is seen as it is by the transcendental pure wisdom. Only to that extent is it considered that ultimate truth can withstand rational analysis, and apart from that, no ultimate truth that can withstand rational analysis is accepted. If you slander only that much, then slander, because there are many refutations. Furthermore, if becoming an object of mind is elaboration, then the self-nature body of the Buddha will also become elaboration. If you admit that, then the view that suchness or the nature of phenomena is free from elaboration will also collapse. If the self-nature body is not an object of the Buddha, then it will completely cease to exist. If you admit that, then the other bodies will also cease to exist, and even if they exist, they will not be known. As Lama Serlingpa said, 'There is no not knowing or not seeing, which contradicts the statement (in the scriptures)', such a fault will occur. Furthermore, if all dependent phenomena have no inherent existence, then the causes of virtuous and non-virtuous actions, etc., and the results of happiness and suffering, etc., will also have no inherent existence, because all causes and effects or agents and actions, etc., are also established in dependence. You admit all three of these. If you think so because of the distinction of the word 'in ultimate truth', then that is the view of the Svatantrika school, which is inferior. Aren't you a Prasangika, shouldn't you say that? Also, it is unreasonable to say that truth in ultimate truth or ultimate truth exists in conventional truth, but does not exist in ultimate truth. As mentioned earlier, the three realms that have become non-veridical conceptualizations...
ུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་སེམས་སེམས་བྱུང་ དང་། མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་ཚོགས་ཀྱི་སྒྲས་དེ་དེ་འདྲའི་ཤེས་བརྗོད་དང་། དེ་དག་གིས་བརྟགས་ ཤིང་བཞག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཏེ། དེ་རྣམས་གང་རུང་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། དོན་དམ་དུ་མེད་ཀྱི་ ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་དག་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཀུན་རྫོབ་བམ་ཀུན་རྫོབ་པ་ གཞན་མི་རྙེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བས་ན་ཕྱོགས་སྔ་དེའི་བློ་རྩེ་གཏད་པའི་དོན་ལ་ཞིབ་ཏུ་དཔྱད་ན་དོན་དམ་པར་གྲུབ་ 3-310 པ་ནི་ཅི་ཡང་མེད་སྙམ་དུ་བསམས་ཤིང་། དོན་དམ་པ་ཞེས་སམ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་ པའི་ཐ་སྙད་འཇུག་པ་ལ་བསྙོན་མ་ནུས་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་དེ་ཙམ་ཞིག་བློ་ཡུལ་དུ་བཞག་ནས་དོན་ དམ་མམ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་ཅེས་ཁས་ལེན་པར་ཟད་མོད། དེ་ལྟའོ་ཞེ་ ན་དེའི་ཕྱིར་དོན་དམ་མམ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་དང་། བརྗོད་ པའི་ཐ་སྙད་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་ཀྱི་དོན་དམ་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་ཉིད་དུ་ འགྱུར་གྱི། དོན་དམ་མམ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་ལ་དོན་དམ་དུ་མེད་ ཞེས་པའི་དོན་དུ་མ་སོང་བས་སྨྲས་པའི་ཚིག་དོན་མ་གོ་བའི་ཡུས་མ་ཆེ་ཨང་། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ པར་དོན་དམ་མམ་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་སོགས་དེ་ཡིན་ཚུལ་ལ་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་ མོད་ཡོད་ཚུལ་ནི་དོན་དམ་དུ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པ་ཙམ་ཡིན་ན། ཆོས་ཅན་ ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་ཀྱང་ཡིན་ཚུལ་ལ་ཀུན་རྫོབ་པ་ཡིན་ཞིང་ཡོད་ཚུལ་ལ་དོན་དམ་དུ་ཡོད་ པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དོན་དམ་མམ་དེ་བཞིན་ཉིད་སོགས་དེ་ཡིན་ཚུལ་དོན་དམ་བདེན་པ་ ཡིན་པ་ལ་ཡོད་ཚུལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་ཅིང་། དེ་ལྟར་ན་རྒྱུ་མཚན་ངེས་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ རོ། །འདོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། ཁས་བླང་བ་དང་ཡང་འགལ་ཞིང་ལུང་རིགས་ཀྱི་གནོད་བྱེད་ ཤིན་ཏུ་མང་ངོ་། ། དེས་ན་དོན་དམ་དོན་དམ་དུ་ཡོད། ཀུན་རྫོབ་ཀུན་རྫོབ་དུ་ཡོད། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ དོན་དམ་པར་བདེན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཀུན་རྫོབ་པར་བདེན་དེ། སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཇི་ ལྟ་བར་སྐྱེ་བོ་རྣམས་མ་བསླུས་ཤིང་སླུ་བར་མི་བྱེད་པས་བདེན་ཞེས་པ་སྟེ། བདེན་ཞེས་པའི་ མིང་ཙམ་ལ་སྐྲག་པར་མི་བྱའོ། །དེའི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་བདེན་པ་མེད་ན་འབྲས་བུ་དོན་གཉེར་ གྱི་སྐྱེ་བོ་གང་གིས་ཀྱང་འདོད་བྱའི་དོན་ཐོག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་དང་། སོ་སྐྱེའི་ ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་འཛིན་སྟངས་དོན་དང་མི་མཐུན་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ལྟར་འདོད་ན་ 3-311 མཐོ་རིས་དང་ཐར་བ་དོན་གཉེར་གྱི་སོ་སྐྱེ་གང་གིས་ཀྱང་མཐོ་རིས་དང་ཐར་བའི་ཐབས་དང་ ཐབས་མིན་ལ་བླང་དོར་མ་འཆོལ་བར་འཇུག་པའང་མེད་པར་འགྱུར་རོ། ། ཡང་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ཡང་
【現代漢語翻譯】 由『母』（uma，藏文：ཨུམ།，漢語字面意思：母）所包含的心和心所，以及名、詞、字母的集合，以聲音來表達和理解，並通過它們來推測和設定的對象。這些無論哪一個都會存在，因為它們在勝義諦中不存在，但在世俗諦中存在。因為除了這些之外，找不到其他的世俗諦或世俗諦法。 因此，如果仔細研究先前論點的焦點，會認為在勝義諦中沒有任何事物是成立的。雖然不能否認使用『勝義諦』或『勝義諦的真理』這樣的術語，但僅僅將這些概念放在心中，就承認了勝義諦或勝義諦的真理在世俗諦中存在。如果是這樣，那麼執著于勝義諦或勝義諦真理的概念和表達方式，在世俗諦中存在，但在勝義諦中不存在。這僅僅意味著這一點，而不是勝義諦或勝義諦的真理本身在世俗諦中存在而在勝義諦中不存在。難道這不是一個很大的錯誤，因為沒有理解所說的話的含義嗎？如果不是這樣，而是認為勝義諦或法性、如是等，雖然在是其本身的方式上是勝義諦的真理，但在存在的方式上不是在勝義諦中成立，而僅僅是在世俗諦中存在，那麼作為法相的世俗諦法，在是其本身的方式上也是世俗諦法，但在存在的方式上就會變成在勝義諦中存在。因為勝義諦或如是等，在是其本身的方式上是勝義諦的真理，但在存在的方式上是在世俗諦中存在。如果是這樣，那麼理由必然是相同的。這是不能接受的，因為這與承諾相矛盾，並且有非常多的經文和理證的危害。 因此，勝義諦在勝義諦中存在，世俗諦在世俗諦中存在。勝義諦的真理在勝義諦中是真實的，世俗諦的真理在世俗諦中是真實的。正如先前所說，『真』意味著不欺騙或不被欺騙。不要害怕僅僅是『真』這個名字。如果在世俗諦中也沒有真理，那麼任何追求結果的人都不會實現他們想要的目標，並且所有凡夫的意識都會變成與實相不符。如果這樣認為，那麼任何追求天界和解脫的凡夫，也不會不混淆地接受或拒絕通往天界和解脫的道路和非道路。 此外，對於凡夫來說，僅僅在世俗諦中...
【English Translation】 The mind and mental factors included by 'Uma' (藏文：ཨུམ།，梵文天城體：उमा，梵文羅馬擬音：umā，漢語字面意思：Mother), and the collection of names, words, and letters, express and understand such knowledge through sound, and the objects that are speculated and established by them. Any of these will exist, because they do not exist in the ultimate truth, but exist in the conventional truth. Because other than these, no other conventional truth or conventional phenomena can be found. Therefore, if we carefully examine the focus of the previous argument, we would think that nothing is established in the ultimate truth. Although we cannot deny the use of terms such as 'ultimate truth' or 'truth of the ultimate truth,' merely placing these concepts in mind acknowledges that the ultimate truth or the truth of the ultimate truth exists in the conventional truth. If so, then the concepts and expressions that cling to the ultimate truth or the truth of the ultimate truth exist in the conventional truth, but not in the ultimate truth. This merely means this, and not that the ultimate truth or the truth of the ultimate truth itself exists in the conventional truth but does not exist in the ultimate truth. Isn't this a big mistake because the meaning of what is said is not understood? If it is not so, but it is thought that the ultimate truth or Dharmata, Suchness, etc., although the way they are is the truth of the ultimate truth, the way they exist is not established in the ultimate truth, but only exists in the conventional truth, then the conventional phenomena as Dharmas should also be conventional phenomena in the way they are, but in the way they exist, they would become existing in the ultimate truth. Because the ultimate truth or Suchness, etc., is the truth of the ultimate truth in the way it is, but exists in the conventional truth in the way it exists. If so, then the reason must be the same. This is unacceptable because it contradicts the commitment and has very many harms of scriptures and reasoning. Therefore, the ultimate truth exists in the ultimate truth, and the conventional truth exists in the conventional truth. The truth of the ultimate truth is true in the ultimate truth, and the truth of the conventional truth is true in the conventional truth. As mentioned earlier, 'true' means not deceiving or not being deceived. Do not be afraid of just the name 'true.' If there is no truth even in the conventional truth, then any person seeking results will not achieve their desired goals, and all ordinary people's consciousness will become inconsistent with reality. If this is thought, then any ordinary person seeking heaven and liberation will also not accept or reject the paths and non-paths to heaven and liberation without confusion. Furthermore, for ordinary people, only in the conventional truth...
མ་རྨོངས་པར་སེམས་རང་བཞིན་པར་ གནས་མི་གནས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡང་མེད་པར་འགྱུར། མིང་ཚིག་ཡི་གེ་སོགས་ཀྱི་སྒྲ་སོགས་ ཀྱིས་བདེན་ཚིག་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་ཞིང་། འདོད་ན་སྨྲ་བ་ཐམས་ཅད་བརྫུན་དུ་ཐལ་བར་ འགྱུར་བ་སོགས་སྐྱོན་མཐའ་ཡས་སོ། །གལ་ཏེ་མདོ་བསྟན་བཅོས་དུ་མར་འདུ་བྱེད་ཐམས་ ཅད་བརྫུན་པ་མི་བདེན་པ་སླུ་བའི་ཆོས་ཅན་གསོག་གསོབ་ཅེས་སོགས་གསུངས་པ་དང་ འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དོན་བྱེད་ནུས་པའི་དངོས་པོ་འདི་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་བརྫུན་པ་སླུ་བ་ ལ་སོགས་ལ་དགོངས་པ་མིན་གྱི་དོན་དམ་པར་དཔྱད་ན་མི་བདེན་པས་དོན་དམ་པའི་གནས་ ཚུལ་གྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས་དེ་སྐད་གསུངས་པ་སྟེ། དབུ་མ་སྣང་བར། འོན་ཏེ་མི་བདེན་པའི་ དོན་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན་ཞེས་པའི་རྩོད་ལན་གྱི་སྐབས་སུ། དེ་ཡང་བདེན་པའི་སྒྲའི་དོན་ མངོན་པར་མི་ཤེས་པ་ཁོ་ནས་གླེངས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་འཁྲུལ་བའི་བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ ནོ། །ཞེས་སྔར་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །དེ་ནི་བརྫུན་པའི་རྣམ་པས་ཉེ་བར་འཛིན་པ་སྣང་བའི་ཕྱིར་མི་ བདེན་པ་ཞེས་བྱའོ། ། དེ་ཡང་ཡང་དག་པར་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཡང་། བདེན་པའི་ངོ་བོ་ལྟ་བུར་གྲགས་པས་དེའི་ ཕྱིར་དེ་དག་གི་བསམ་པའི་དབང་གིས་དེ་ལ་བདེན་པའོ། །ཞེས་དེ་ལ་མིང་དུ་འདོགས་པར་ མཛད་དེ། གང་གི་ཚེ་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་པོ་ཞེས་བརྗོད་ པ་དེའི་ཚེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པའམ་ངོ་བོར་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་ཡི། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ལྟོས་པའི་བྱེ་བྲག་གིས་སྒྲ་ཙམ་བཀོད་པའི་ཕྱིར་བདེན་ པ་མ་ཡིན་པར་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བདེན་པ་དང་དོན་ 3-312 དམ་པར་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཞེས་ལེགས་པར་ཕྱེས་ནས་གསུངས་སྣང་ངོ་། །དབུ་མ་བདེན་ གཉིས་སུ། སྣང་དུ་འདྲ་ཡང་དོན་བྱེད་དག །ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་མི་ནུས་ཕྱིར། །ཡང་དག་ ཡང་དག་མ་ཡིན་པའི། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ནི་དབྱེ་བ་བྱས། །ཞེས་སོགས་རང་འགྲེལ་དང་འགྲེལ་ བཤད་ཞི་འཚོས་མཛད་པར་གསལ་བར་བཤད་པ་དང་། དབུ་མ་འཇུག་པར། གནོད་པ་མེད་ པའི་དབང་བོ་དྲུག་རྣམས་ཀྱིས། །གཟུང་བ་གང་ཡིན་འཇིག་རྟེན་གྱིས་རྟོགས་ཏེ། །འཇིག་རྟེན་ ཉིད་ལ་བདེན་ཡིན་ལྷག་མ་ནི། །འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལ་ལོག་པར་རྣམ་པར་བཞག །ཅེས་སྣང་བ་ ལྟར་དོན་བྱེད་ནུས་པའི་དངོས་པོ་འདི་རྣམས་འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བདེན་བར་གསུངས་སོ། ། ལུང་གཞན་ཡང་ཡོད་མོད་མང་བས་འཇིགས་སོ། ། ཡང་ཡུལ་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ལ་བློས་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པ་ཙམ་ལ་མཉམ་བཞག་ཏུ་ བརྗོད་ཅེས་པའང་དཔྱད་དགོས་ཏེ། ཡུལ་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་དོན་དམ་པར་ཅིར་ཡང་གྲུབ་པ་ མེད་པར་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་རྣམ་རྟོག་གི་འཛིན་པ་མེད་ པ
【現代漢語翻譯】 如果不對實相迷惑，心將安住于自性之中，甚至連安住與不安住的差別也不存在。名、詞、文字等的聲音，不可能成為真理。如果這樣認為，那麼所有言說都將變成虛妄，如此等等，過失無邊無際。 如果有人問：『許多經論中都說，『一切有為法皆是虛妄、不真實、具有欺騙性、如聚沫』等等，這難道沒有矛盾嗎？』 答：這些能起作用的事物，在世俗諦中也是虛妄、具有欺騙性的，這並非究竟的觀點。如果從勝義諦的角度來觀察，它們是不真實的。因此，佛陀是站在勝義諦的立場上這樣說的。《中觀光明論》中，在辯論『如果非真實的意義是世俗諦』時，說道：『這僅僅是因為不瞭解真諦的含義而說的。就像迷惑的意識是世俗諦一樣。』這在前面已經解釋過了。這是因為虛妄的顯現而執著，所以說它是不真實的。 雖然它不是完全真實，但它顯現得像是真實的本質，因此，根據他們的想法，稱其為真實。當說知識和所知等一切都是世俗諦時，這也是指在世間顯現或本質上是真實的。但它不是真實智慧的本質。因此，由於觀察的角度不同，僅僅是名稱上的差異，並非相互矛盾。』也就是說，已經清楚地區分了世俗諦中的真實和勝義諦中的不真實。 《中觀真二論》中說：『顯現上相似，但作用不同。因為有作用和無作用的緣故，區分了真實和非真實的世俗諦。』等等，在自釋和寂護論師的解釋中都有明確的說明。《入中論》中說：『六根無損所取境，世間名為真實有，餘者世間立顛倒。』也就是說，這些能如所顯現般起作用的事物，在世間世俗諦中是真實的。 雖然還有其他經文，但因為太多而省略。 如果說，對於任何事物都不存在，僅僅是不以分別念執著，就稱為等持，這也是需要考察的。因為世俗諦的事物，在勝義諦中沒有任何成立，通過各自的辨別智慧確定之後，沒有分別唸的執著。
【English Translation】 Without being deluded, the mind abides in its own nature, and there is not even a distinction between abiding and not abiding. The sounds of names, words, letters, etc., cannot become truth. If one thinks so, then all speech will become false, and so on, with endless faults. If someone asks: 'In many sutras and treatises, it is said that 'all conditioned phenomena are false, untrue, deceptive, like foam,' etc. Is this not contradictory?' Answer: These things that can perform functions are also false and deceptive in the conventional truth, but this is not the ultimate view. If examined from the perspective of the ultimate truth, they are untrue. Therefore, the Buddha spoke in this way from the standpoint of the ultimate truth. In the 'Madhyamaka Light,' in the debate 'If the untrue meaning is the conventional truth,' it is said: 'This is said only because one does not understand the meaning of truth. Just as deluded consciousness is the conventional truth.' This has been explained before. It is called untrue because it clings to the appearance of falsehood. Although it is not completely true, it appears as if it were the essence of truth, therefore, according to their thoughts, it is called truth. When it is said that all things such as knowledge and objects of knowledge are conventional truths, this also refers to what appears or is essentially true in the world. But it is not the essence of true wisdom. Therefore, due to the difference in perspective, it is merely a difference in name, and there is no contradiction. That is to say, it has been clearly distinguished between truth in the conventional truth and untruth in the ultimate truth. In the 'Madhyamaka Truth in Two,' it is said: 'Although similar in appearance, their functions differ. Because of the ability and inability to function, the conventional truths of truth and untruth are distinguished.' etc., which are clearly explained in the self-commentary and the commentary by Shantarakshita. In the 'Entering the Middle Way,' it is said: 'Whatever is perceived by the six unimpaired senses is understood by the world as true; the rest is established as false in the world.' That is to say, these things that can function as they appear are true in the conventional truth of the world. Although there are other scriptures, they are omitted because there are too many. If it is said that not clinging with discriminating thoughts to anything that does not exist is called equipoise, this also needs to be examined. Because things in the conventional truth do not exist in any way in the ultimate truth, after determining this through the wisdom of individual discrimination, there is no clinging of discriminating thoughts.
འི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁྱད་པར་ཅན་སྔར་བཤད་ཟིན་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཞིག་རྣམ་དག་ལེགས་པའི་ལམ་ དུ་གྱུར་བའི་མཉམ་བཞག་ཡིན་ཞིང་། འགའ་ཡང་མཐོང་བ་མེད་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་ བའི་ངོ་ཞེས་པའི་དོན་ཡང་ཁོ་བོས་སྔར་གཏན་ལ་ཕབ་ཟིན་པ་ལྟར་ཡིན་གྱི། བློ་རྩེ་གཏད་ས་ མེད་པའི་ཁྱི་སྐད་ལ་རྒྱུག་གི་ཕྱོགས་སྔ་འདི་ལྟར་ཡུལ་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་ན་ལས་རྒྱུ་འབྲས་མ་ གྲུབ་པར་ཐལ་བ་སོགས་སྐྱོན་དུ་མ་བཤད་ཟིན་ཅིང་། བློས་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པ་ཙམ་འདུ་ ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་སོགས་ལམ་གོལ་བ་ཞི་གནས་ལྟེངས་པོ་འགའ་ཞིག་ལའང་ ཡོད་པས་དེ་དག་ཀྱང་ཡང་དག་པའི་མཉམ་བཞག་ཏུ་འགྱུར་ལ། འགའ་ཡང་མཐོང་བ་མེད་པ་ ཙམ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན་ན་རི་བོང་རྭ་སོགས་ཀྱིས་མ་ངེས་ཞིང་། མཐོང་བ་ལས་གཞན་ པ་དེ་ཙམ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན་ན་ནི་བུམ་སོགས་ཀྱིས་མ་ངེས་སོ། །ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ 3-313 གམ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཅི་ཡང་མི་འཛིན་པའམ། གང་ཡང་མ་མཐོང་བའི་བློ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ ན་རྟོག་དཔྱོད་ཅུང་ཟད་ཙམ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་གྲུབ་མཐའ་འཇོག་པ་འཐད་དེ། ཡུག་པ་རྐྱང་ གི་འདིར་མི་རིགས་སོ། །ཡང་མཐོང་རྒྱུ་གཅིག་ཡོད་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བར་གསུངས་པ་ མ་ཡིན་ཟེར་བའང་དཔྱད་དགོས་ཏེ། ཡུལ་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་དོན་དམ་པར་མཐོང་རྒྱུ་མེད་ མོད། དེ་ཙམ་གྱིས་མཐོང་བྱ་གཏན་ནས་མེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་ཆོས་དབྱིངས་དེ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་དམ་ པས་ལག་མཐིལ་དུ་སྐྱུ་རུ་ར་ལྟར་མངོན་སུམ་དུ་གསལ་བར་གཟིགས་པའི་ཕྱིར། རི་བོང་གི་ རྭ་མཐོང་ཀྱང་མེད་པས་རྭ་དེས་དབེན་པའི་མགོ་བོ་མཐོང་བྱར་མེད་པར་མི་འགྱུར་བ་བཞིན། སོ་སོ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་ཡུལ་བ། །ཞེས་སོགས་དང་རྒྱུ་བླར། ཆོས་དབྱིངས་རང་བཞིན་ གང་ཡིན་དེ་རྟོགས་པ། །མཉམ་པར་བཞག་པའི་རྣལ་འབྱོར་བ་ཡི་མཐོང་། །ཞེས་སོགས་ལུང་ མང་ངོ་། ། གལ་ཏེ་དོན་དམ་པར་ཅིར་ཡང་མ་མཐོང་བའི་བློ་ཙམ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བར་འདོད་ དོ་ཞེ་ན། ལོག་ཤེས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ ན་སྔར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་དོན་དམ་བློའི་ཡུལ་ལས་འདས་ པར་སྟོན་པ་ལྟ་བུའི་ལུང་དང་པོ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཡུལ་ལས་འདས་པར་ བསྟན་པ་དེ་ཡང་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒོ་ལྔའི་དབང་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་ གཟུང་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་འཛིན་པ་ལྟར། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དེ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་གཟུང་ ཡུལ་གྱི་དངོས་པོར་ཡོད་པ་ལས་འདས་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། དབུ་མ་སྣང་བར་དེ་ཡང་འཇིག་ རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་དམ་པ་རྟོག་པའི་དྲྭ་བ་མ་ལུས་པ་དང་བྲལ་བའི། ཆོས་ཐམས་ ཅད་སྣང་བ་
【現代漢語翻譯】 像之前所說的，特殊的等持（Samadhi）是一種轉化為純凈良好道路的禪定。如果有人說『什麼也看不到』就是『見到實相之面』的意思，那麼這就像我之前確定的一樣。如果心無所繫，像狗叫一樣四處亂跑，如果像這樣在任何事物上都無法確立，那麼就會導致業果無法確立等過失，這些過失之前已經說過了。僅僅是什麼也不執著的心，也存在於一些無念的入定等歧途以及遲鈍的止（Shamatha）中，那麼這些也會變成正確的禪定嗎？如果僅僅是什麼也看不到就是見到實相，那麼就不能確定兔子角等不存在的事物。如果僅僅是看到之外的東西就是見到實相，那麼也不能確定瓶子等事物。 此外，因為不可能存在不執著顛倒或不顛倒之物，或者什麼也看不到的心，所以應該稍微進行一些思辨，然後再確立宗派，這才是合理的。對於完全的愚昧者來說，這才是合適的。如果有人說，『並不是說存在一個能見之物，然後才能見到實相』，這也需要考察。雖然世俗諦（conventional truth）的事物在勝義諦（ultimate truth）中是無法見到的，但僅僅因為這樣，並不會導致完全沒有能見之物。因為諸法的實相，自性光明的法界（Dharmadhatu），被超越世間的殊勝智慧像手掌中的余甘子一樣清晰地照見。就像即使看不到兔子的角，也不會導致看不到沒有角的頭部一樣。 『各自自證智的行境』等等，以及根本原因在於，『證悟法界自性為何，就是瑜伽士的禪定之見』等等，有很多經文。 如果有人認為，僅僅是在勝義諦中什麼也看不到的心就是見到實相，那麼所有的邪見都會變成見到實相。因此，應該像之前確定的那樣去理解。因此，像『勝義諦超越了心的境界』這樣的話，最初說勝義諦的真理超越了遍知的境界，這也不是字面意思。就像五根的識（five sense consciousnesses）以色等作為所取境來執著一樣，勝義諦的真理超越了作為遍知所取境的事物的意思。在《中觀光明論》中，這也是指超越世間的殊勝智慧，遠離了所有分別之網的，諸法顯現。
【English Translation】 Like the previously explained special Samadhi, it is a meditation that transforms into a pure and good path. If someone says 'seeing nothing' means 'seeing the face of reality,' then it is as I have previously determined. If the mind is ungrounded, running around like a dog barking, if it cannot be established on anything like this, then it will lead to faults such as the inability to establish cause and effect, which have been mentioned before. The mind that merely does not cling to anything also exists in some misguided paths such as unconscious absorption and dull Shamatha, so would these also become correct Samadhi? If merely seeing nothing is seeing reality, then it cannot be certain about non-existent things like rabbit horns. If merely something other than seeing is seeing reality, then it cannot be certain about things like vases. Furthermore, since it is impossible to have a mind that does not cling to what is inverted or not inverted, or that sees nothing, one should engage in some speculation before establishing a tenet, which is reasonable. This is suitable for the completely ignorant. If someone says, 'It is not said that there is one object to be seen, and then one can see reality,' this also needs to be examined. Although conventional truths cannot be seen as ultimate truths, this alone does not lead to the complete absence of objects to be seen. Because the reality of all phenomena, the self-luminous Dharmadhatu, is clearly seen by transcendent wisdom like an amalaka fruit in the palm of one's hand. Just as seeing the rabbit's horn is impossible, it does not lead to the inability to see the head without the horn. 'The object of individual self-awareness wisdom,' etc., and the root cause is, 'Realizing what the nature of Dharmadhatu is, is the vision of the yogi in meditation,' etc., there are many scriptures. If someone thinks that merely the mind that sees nothing in ultimate truth is seeing reality, then all wrong views would become seeing reality. Therefore, it should be understood as previously determined. Therefore, like the statement 'ultimate truth transcends the realm of the mind,' the initial statement that the truth of ultimate truth transcends the realm of omniscience is not literal. Just as the five sense consciousnesses grasp forms, etc., as objects to be grasped, the meaning is that the truth of ultimate truth transcends being an object of grasping for omniscience. In the Commentary on the Middle Way, this also refers to transcendent wisdom that transcends the net of all conceptualizations, the appearance of all phenomena.
མེད་པས་མི་དམིགས་པར་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་འགྱུར་གྱི་དམིགས་པ་ནི་ 3-314 མ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་ལྷའི་བུ་དོན་དམ་པ་ནི་ཅི་ཙམ་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་ པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་ཡུལ་ལས་ཀྱང་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ པ་ལྟ་བུའོ། །འདིས་ནི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོ་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པའི་ ཕྱིར་དམིགས་པས་མཐོང་བ་འགོག་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་ཏེ། ཡུལ་ཞེས་པ་གཟུང་བྱའི་དོན་དང་ དམིགས་པ་ཞེས་པ་དེ་བཟུང་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་འཛིན་པ་ལ་ཟེར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཀྱི་ སྤྱོད་ཡུལ་ལྡོག་པའོ་ཞེས་དང་། སེམས་རྒྱུ་བ་ཡང་མེད་ཅེས་སོགས་དང་། དོན་དམ་བློའི་སྤྱོད་ ཡུལ་མིན་ཞེས་སོགས་འདི་ལྟ་བུའི་སེམས་དང་བློ་ཞེས་པ་རྣམས་ནི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་ཤེས་སུ་ཕྱེ་ བའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས། དེའི་དངོས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན་པར་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི་ ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་བློ་སྤྱིའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་བསྟན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྩ་ཤེར། བརྗོད་བར་ བྱ་བ་ལྡོག་པ་སྟེ། །སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལྡོག་པའོ། །ཞེས་ཏེ་ཟླ་གྲགས་ཀྱིས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་ ལ་ཞེས་པ་ནི། ཚིག་གི་ལྷག་མའོ་ཞེས་དང་ཡང་རྩ་ཤེར། གཞན་ལས་ཤེས་མིན་ཞི་བ་དང་། ། སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་སྤྲོས་ལ། །རྣམ་རྟོག་མེད་དོན་ཐ་དད་མིན། །དེ་དེ་ཁོ་ནའི་མཚན་ཉིད་ དོ། །ཞེས་ཏེ་འགྲེལ་བ་ཟླ་བ་གྲགས་པས། གང་གིས་ཕྱིར་མ་སྐྱེས་པ་དང་མ་འགགས་པའི་ ཆོས་ཉིད་དེ་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་། ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་མཚུངས་པར་ བཞག་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་སེམས་མི་འཇུག་གོ །སེམས་མི་འཇུག་ན་རྒྱུ་མཚན་སྒྲོ་འདོགས་པར་ ག་ལ་འགྱུར་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཚིག་དག་འཇུག་པར་ག་ལ་འགྱུར་ཞེས་དང་། གཞན་ལས་ཤེས་ མིན་ཏེ་གཞན་གྱིས་བསྟན་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་གྱི། རང་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་དེ་ཞེས་སོགས་དང་། སྤྲོས་པ་ནི་ངག་སྟེ་དོན་རྣམས་སྤྲོ་བར་བྱེད་པའི་ ཕྱིར་རོ། །སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱི་མ་སྤྲོས་པ་ནི། ངག་གིས་མ་བརྗོད་པའོ། །དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ མེད་པའང་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ཡིན་ན། དེ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ 3-315 ན་ཉིད་དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཇི་སྐད་དུ། མདོ་ལས། དོན་དམ་པའི་བདེན་ པ་གང་ཞེ་ན། གང་ལ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་ཡང་མེད་ན། ཡི་གེ་རྣམས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཞེས་ གསུངས་སོ། །ཞེས་དང་། རྒྱུད་བླར། ཕྲ་ཕྱིར་ཐོས་པའི་ཡུལ་མིན་ཏེ། །དོན་དམ་ཡིན་ཕྱིར་ བསམ་པའི་མིན། །ཆོས་ཉིད་ཟབ་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་པའི། །བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་ཡུལ་མ་ཡིན། ། གང་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་དམུས་ལོང་བཞིན། །བྱིས་པས་དེ་སྔོན་མཐོང་མ་མྱོང་། །ཞེས་སོགས་ དང་། བསམ་མེད་བརྗོད་
【現代漢語翻譯】 因為沒有（能被認識的）對境，所以不是各自自己能認識到的對境。如經中所說：『天子啊，真諦是超越了具備一切最勝相的遍知智慧的境界。』這就像是說，爲了顯示其真實超越了對境的事物，所以通過對境來見是行不通的。『對境』指的是所取之義，『認識對境』指的是將對境作為所取來進行執取。同樣，還有『心的行境止息』和『心無所緣』等等。『真諦非為心之行境』等等，這些經文中的『心』和『意』，是就區分爲了智慧和識的識而言的，是爲了說明它不是識的實際行境，而不是就智慧等一般的『意』而言的。如《中論》所說：『言語止息，心行亦止。』月稱論師說：『彼即是真如，此乃詞之餘。』又如《中論》所說：『非從他知是寂靜，無戲論且不分別，無有分別無異義，是即彼之體性。』月稱論師在註釋中說：『因為不生不滅的法性，與法的自性和涅槃相同，所以心不能入于其中。心若不能入，又怎麼會虛構理由呢？因為沒有理由，又怎麼會有言辭進入呢？』又說：『非從他知，不是通過他人指示而了知的，而是自己證悟的。』所謂『戲論』，就是語言，因為語言能擴充套件事物。『無戲論』，就是不通過語言表達。它也是無分別的，因為分別念是心的執行，遠離了分別念，所以真如是無分別的。』如經中所說：『何為勝義諦？于彼心不行，何況諸文字？』又如《寶性論》所說：『以細故非聞之境，以真故非思之境，以法性深故，非世間禪定等之境。何以故？如盲人於色，童子未曾見。』等等。無思無言…… 因為沒有（能被認識的）對境，所以不是各自自己能認識到的對境。如經中所說：『天子啊，真諦是超越了具備一切最勝相的遍知智慧的境界。』這就像是說，爲了顯示其真實超越了對境的事物，所以通過對境來見是行不通的。『對境』指的是所取之義，『認識對境』指的是將對境作為所取來進行執取。同樣，還有『心的行境止息』和『心無所緣』等等。『真諦非為心之行境』等等，這些經文中的『心』和『意』，是就區分爲了智慧和識的識而言的，是爲了說明它不是識的實際行境，而不是就智慧等一般的『意』而言的。如《中論》所說：『言語止息，心行亦止。』月稱論師說：『彼即是真如，此乃詞之餘。』又如《中論》所說：『非從他知是寂靜，無戲論且不分別，無有分別無異義，是即彼之體性。』月稱論師在註釋中說：『因為不生不滅的法性，與法的自性和涅槃相同，所以心不能入于其中。心若不能入，又怎麼會虛構理由呢？因為沒有理由，又怎麼會有言辭進入呢？』又說：『非從他知，不是通過他人指示而了知的，而是自己證悟的。』所謂『戲論』，就是語言，因為語言能擴充套件事物。『無戲論』，就是不通過語言表達。它也是無分別的，因為分別念是心的執行，遠離了分別念，所以真如是無分別的。』如經中所說：『何為勝義諦？于彼心不行，何況諸文字？』又如《寶性論》所說：『以細故非聞之境，以真故非思之境，以法性深故，非世間禪定等之境。何以故？如盲人於色，童子未曾見。』等等。無思無言……
【English Translation】 Because there is no object (to be cognized), it is not an object that can be individually cognized by oneself. As it is said in the sutra: 'Son of the gods, the ultimate truth is beyond the realm of the omniscient wisdom that possesses all the supreme aspects.' This is like saying that in order to show that it truly transcends the objects of experience, seeing through objects is not possible. 'Object' refers to the meaning of what is to be grasped, and 'cognizing an object' refers to grasping it as something to be taken. Similarly, there are also 'the cessation of the mind's activity' and 'the mind has no object' and so on. 'The ultimate truth is not the object of the mind' and so on. The 'mind' and 'intellect' in these sutras refer to the consciousness that is distinguished into wisdom and consciousness, in order to explain that it is not the actual object of consciousness, but not in terms of general 'intellect' such as wisdom. As it is said in the Mūlamadhyamakakārikā: 'Speech ceases, and the activity of the mind also ceases.' Candrakīrti says: 'That is the suchness, this is the remainder of the word.' And again, as it is said in the Mūlamadhyamakakārikā: 'It is not known from another, it is peaceful, without elaboration and without distinction, without distinction and without different meanings, that is its nature.' Candrakīrti says in the commentary: 'Because the nature of non-arising and non-ceasing, is the same as the self-nature of the Dharma and Nirvana, therefore the mind cannot enter into it. If the mind cannot enter, how can it fabricate reasons? Because there is no reason, how can words enter?' It also says: 'It is not known from another, it is not to be understood through the instruction of others, but it is to be realized by oneself.' 'Elaboration' is language, because language expands things. 'Without elaboration' is not expressing through language. It is also non-conceptual, because conceptual thought is the activity of the mind, and being separated from conceptual thought, suchness is non-conceptual.' As it is said in the sutra: 'What is the ultimate truth? Where the mind does not move, what need is there to mention letters?' And again, as it is said in the Uttaratantra: 'Because it is subtle, it is not the object of hearing; because it is true, it is not the object of thought; because the nature of Dharma is profound, it is not the object of worldly meditation and so on. Why? Like a blind man to form, a child has never seen it before.' And so on. Without thought, without words... Because there is no object (to be cognized), it is not an object that can be individually cognized by oneself. As it is said in the sutra: 'Son of the gods, the ultimate truth is beyond the realm of the omniscient wisdom that possesses all the supreme aspects.' This is like saying that in order to show that it truly transcends the objects of experience, seeing through objects is not possible. 'Object' refers to the meaning of what is to be grasped, and 'cognizing an object' refers to grasping it as something to be taken. Similarly, there are also 'the cessation of the mind's activity' and 'the mind has no object' and so on. 'The ultimate truth is not the object of the mind' and so on. The 'mind' and 'intellect' in these sutras refer to the consciousness that is distinguished into wisdom and consciousness, in order to explain that it is not the actual object of consciousness, but not in terms of general 'intellect' such as wisdom. As it is said in the Mūlamadhyamakakārikā: 'Speech ceases, and the activity of the mind also ceases.' Candrakīrti says: 'That is the suchness, this is the remainder of the word.' And again, as it is said in the Mūlamadhyamakakārikā: 'It is not known from another, it is peaceful, without elaboration and without distinction, without distinction and without different meanings, that is its nature.' Candrakīrti says in the commentary: 'Because the nature of non-arising and non-ceasing, is the same as the self-nature of the Dharma and Nirvana, therefore the mind cannot enter into it. If the mind cannot enter, how can it fabricate reasons? Because there is no reason, how can words enter?' It also says: 'It is not known from another, it is not to be understood through the instruction of others, but it is to be realized by oneself.' 'Elaboration' is language, because language expands things. 'Without elaboration' is not expressing through language. It is also non-conceptual, because conceptual thought is the activity of the mind, and being separated from conceptual thought, suchness is non-conceptual.' As it is said in the sutra: 'What is the ultimate truth? Where the mind does not move, what need is there to mention letters?' And again, as it is said in the Uttaratantra: 'Because it is subtle, it is not the object of hearing; because it is true, it is not the object of thought; because the nature of Dharma is profound, it is not the object of worldly meditation and so on. Why? Like a blind man to form, a child has never seen it before.' And so on. Without thought, without words...
དུ་མེད་ཕྱིར་དེ། །བརྗོད་མེད་དོན་དམ་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་ བཏགས་བྱ་མིན་ཕྱིར་དེ། །བརྟག་མིན་རྗེས་དཔག་བྱ་མིན་ཕྱིར། །ཞེས་དང་སློབ་དཔོན་སྒྲ་ གཅན་འཛིན་གྱི་ཤེར་ཕྱིན་བསྟོད་པར། སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །མ་ སྐྱེས་མ་འགགས་ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ཉིད། །སོ་སོ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་ཡུལ་བ། །དུས་གསུམ་ རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་དང་། དབུ་མ་བདེན་གཉིས་སུ། དེ་ནི་སྤྲོས་པ་མེད་ པ་ཡིན། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་རྟོག་པའི་དྲྭ་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའོ་ཞེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་ བཤད་དུ། མཁས་མཆོག་ཞི་བ་འཚོས། འདིར་སྤྲོས་པ་ནི་རྟོག་པའི་དྲྭ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ དོ། །རྣམ་པ་གཅིག་ཏུ་སྤྲོས་པ་ནི་ངག་གི་རྒྱུ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་རྟོག་པའི་དྲྭ་བས་ཀུན་ནས་བསླངས་ པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་མང་པོས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་བརྗོད་པའི་སྒྲ་དང་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་དངོས་ཡུལ་ལས་འདས་ཤིང་ཡེ་ཤེས་ དམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཏུ་གསལ་བར་བསྟན་ཏོ། །ཁྱད་པར་དུ་སྤྱོད་འཇུག་གི་ལུང་གི་དོན་ནི་དོན་ དམ་པའི་བདེན་པ་དེ་བློ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་དངོས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བློ་ནི་ ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པར་འདོད། ཞེས་ཏེ་བློ་རྣམ་ཤེས་དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་སྟཻ། གནས་ལུགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ ཉིད་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་དོན་དེ། བདེན་གཉིས་སུ། གང་ཞིག་གིས་ སམ་གང་ཞིག་ལ། །ཡང་དག་སྒྲིབ་བྱེད་ཀུན་རྫོབ་འདོད། །ཅེས་སོགས་སྔར་དྲངས་པ་ལྟར་ 3-316 རོ། ། འཕགས་པ་བརྒྱད་སྟོང་པ་ཆོས་འཕགས་ཀྱི་ལེའུར། རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ རྣམས་ནི་ངེས་པར་འགའ་ཞིག་ནས་བྱོན་པའམ་བཞུད་པ་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་གཡོ་བ་ མེད་པ་སྟེ། གང་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ལ་ ནི་འགྲོ་བའི་འོང་བ་མེད་དེ། གང་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་ ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལ་ནི་འོང་བའམ་འགྲོ་བར་རབ་ཏུ་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་སོགས། དེ་ དག་གིས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་སངས་རྒྱས་ཡིན་པ་དང་། ཆོས་ཉིད་དུ་གསལ་བོར་བསྟན་ཏོ། ། ༈ ཡང་རྡོ་རྗེ་གཅོད་པར། དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་དངོས་ཀྱི་ཤེས་བྱ་མིན་པ་ལ་དགོངས། ཡང་རྡོ་རྗེ་གཅོད་པར། གང་དག་ང་ལ་གཟུགས་སུ་མཐོང་། །གང་དག་ང་ལ་སྒྲར་རྟོག་པ། ། ལོག་པས་བཅོམ་པར་ཞུགས་པ་ཡིས། །སྐྱེ་བོ་དེས་ནི་ང་མི་མཐོང་། །འདྲེན་པ་རྣམས་ནི་ཆོས་ ཀྱི་སྐུ། །ཆོས་ཉིད་སངས་རྒྱས་བལྟ་བར་བྱ། །ཆོས་ཉིད་ཤེས་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ནི་རྣམ་པར་ ཤེས་མི་ནུས། །ཞེས་པའི་དོན་ཡང་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་དངོས་ཀྱི་ཤེས་བྱ་མིན་པ་ལ་ དགོངས
【現代漢語翻譯】 因為無有，所以是。因為是不可言說的勝義諦。因為勝義諦不是施設的對境。所以不是尋思的對境，也不是比量的對境。正如格言中所說，阿阇梨獅子賢在《般若波羅蜜多贊》中說：『不可說、不可思、不可言說的般若波羅蜜多，不生不滅，是虛空的自性。是各自自證智慧的行境。向三世諸佛之母頂禮！』又如《中觀真實二諦論》中說：『那是無戲論的。真實性是遠離一切分別之網的。』在其解釋中，大學者寂護說：『此處的戲論是分別之網。』另一種解釋是，戲論是語言的執行，那也是由分別之網所引發的。』等等許多可信的教證，都清楚地表明瞭諸法的真實性，勝義諦超越了言說的聲音和意識的對境，是聖智的行境。 特別是，《入行論》的教證的含義是，勝義諦不是心識的直接行境。為什麼呢？因為心識被認為是世俗諦。也就是說，心識是世俗諦，是遮蔽見真實性之物。正如《真實二諦論》中所說：『以何物或對何物而言，被認為是真實的遮蔽物，即是世俗諦。』等等，如前所述。 在《八千頌般若經》法護品中說：『善男子，如來不是從任何地方來，也不是到任何地方去。真如是不動的，什麼是真如，那就是如來。善男子，無生之處沒有去的來處，什麼是無生，那就是如來。善男子，對於真實的邊際，既不是來也不是去，完全了知。』等等。這些都清楚地表明瞭法身是佛，是法性。 此外，《金剛經》中說，真如不是意識的直接認識對象。又如《金剛經》中說：『凡以色見我，以音聲求我，此人行邪道，不能見如來。應觀佛是法身，觀佛法性即見佛。法性非所識，故彼不能了。』其含義也是指，真如不是意識的直接認識對象。
【English Translation】 Because it is non-existent, therefore it is. Because it is the inexpressible ultimate truth. Because the ultimate truth is not an object of imputation. Therefore, it is not an object of speculation, nor an object of inference. As the saying goes, Acharya Shantaraksita in the 'Praise of Prajnaparamita' says: 'Inexpressible, unthinkable, and unutterable Prajnaparamita, unborn and unceasing, is the nature of space. It is the realm of individual self-aware wisdom. I prostrate to the mother of the Buddhas of the three times!' Also, as stated in the 'Madhyamaka Two Truths': 'That is without elaboration. Suchness is free from all nets of conceptualization.' In its commentary, the great scholar Shantarakshita says: 'Here, elaboration is the net of conceptualization.' Another explanation is that elaboration is the movement of speech, which is also aroused by the net of conceptualization.' And so on, many credible scriptural proofs clearly show that the reality of phenomena, the ultimate truth, transcends the sound of speech and the object of consciousness, and is clearly shown to be the realm of noble wisdom. In particular, the meaning of the scriptural proof from 'Entering the Bodhisattva's Way of Life' is that the ultimate truth is not the direct object of the mind's consciousness. Why? Because the mind is considered to be conventional truth. That is, the mind's consciousness is conventional truth, which obscures the seeing of the reality of the way things are. As stated in the 'Two Truths': 'Whatever or to whatever is considered a true obscuration is conventional truth.' And so on, as mentioned earlier. In the chapter on Dharmapala in the 'Eight Thousand Verse Prajnaparamita Sutra': 'Son of good family, the Tathagatas do not necessarily come from anywhere or go anywhere. Suchness is immovable, and what is suchness is the Tathagata. Son of good family, there is no coming or going in the unborn, and what is unborn is the Tathagata. Son of good family, it is not well understood that there is coming or going at the true limit.' And so on. These clearly show that the essence body is the Buddha, and it is clear in the nature of reality. Furthermore, the 'Diamond Sutra' implies that suchness is not the direct object of consciousness. Also, as stated in the 'Diamond Sutra': 'Whoever sees me in form, or seeks me in sound, this person walks the wrong path and cannot see the Tathagata. One should view the Buddha as the Dharmakaya, and seeing the Buddha's nature is seeing the Buddha. The nature of reality is not knowable, therefore it cannot be understood.' The meaning is also that suchness is not the direct object of consciousness.
་པ་སྟེ། དེའི་འགྲེལ་བ་སངས་རྒྱས་གཉིས་པ་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་མཛད་པར་གྲགས་ པ་ལས། ཆོས་སྐུ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། །རྣམ་ཤེས་སྤྱོད་ཡུལ་མིན་པའི་ཕྱིར། །གཟུགས་ རྣམས་དང་ནི་སྒྲ་ཙམ་ལས། །སྐྱེ་བོས་སངས་རྒྱས་མི་རྟོགས་སོ། །དེས་ནི་གཟུགས་དང་སྒྲའི་ སྒོ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པར་མི་བལྟ་བ་དང་། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་གང་དག་གིས་མི་བལྟ་བ་དེ་ བསྟན་ཏོ། །གང་དག་ལོག་པས་སོང་བར་ཞུགས་པའི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དེ་དག་གིས་བལྟ་བར་བྱ་ བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཉིད་ནི་འདིར་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་ཤིན་ཏུ་གསལ་ བོར་བཤད་དོ། །གཞན་ཡང་སློབ་དཔོན་ངང་ཚུལ་བཟང་བོས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་ པ་དེ་ཡང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོངས་སུ་དག་ཅིང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁྱད་ པར་མེད་པས་ཆོས་སྐུ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་དུས་ཐམས་ཅད་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་ཡོད་ པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ 3-317 ཅད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཡང་ཡོད་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་ ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་ཆོས་ཉིད་ཤེས་བྱ་གཏན་མ་ཡིན་པའམ། ཡོངས་ གཅོད་དུ་ཤེས་བྱ་མ་ཡིན་པ་ལ་ནི་ལུང་རིགས་ཀྱི་གནོད་བྱེད་དུ་མ་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། ། ཡང་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་པས་སྔོན་སོ་ སོ་སྐྱེ་བོའི་གནས་སྐབས་ཉིད་ནས་ཡོད་པ་བདེན་ཞིང་། དེ་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡིན་ པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཅན་ཡིན་པ་བདེན་ནའང་། ངོ་བོ་ཉིད་ ཀྱི་སྐུ་ནི་ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་གྱི་རྣམ་པར་དག་པའི་ལམ་བསྒོམ་པས་མཐར་ཐུག་པར་བྱས་པའི་ སྟོབས་ཀྱིས། སྒྲིབ་གཉིས་མཐའ་དག་སྤངས་པའི་སྤང་བྱ་སྒྲིབ་གཉིས་དང་བྲལ་བ་ཙམ་དེ་ ཡིན་ནོ་ཟེར་བ་གྲགས་སོ། ། དེ་ལྟ་ན་སྒྲིབ་གཉིས་དང་བྲལ་ཙམ་མམ། གང་ལ་སྒྲིབ་གཉིས་མེད་པའི་ཤེས་རྒྱུད་ལ་ འདོད། དང་པོ་ལྟར་ན་དེ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་ཟིན་པའི་སྐྱེས་བུའི་ཐོབ་པའི་ངོ་བོ་ ཉིད་སྐུ་མཚན་ཉིད་པར་མི་རུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་མཐུ་དང་བྱིན་རླབས་དང་འཕྲིན་ལས་ལ་ སོགས་པ་ཡོན་ཏན་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མེད་དགག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རི་བོང་རྭ་མེད་ བཞིན་ཐལ་བ་སྔ་མ་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་སྡེ་ལ་སོགས་པ་སྐུ་ གསུམ་དུ་བཞེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་བཀོད་པའི་སྐབས་སུ། ཐུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ནི། །ཟག་ པ་མེད་པའི་ཆོས་གང་དག །ཐོབ་གྱུར་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་དེ་ཟག་པ་མེད་པའི་ ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་དུ་བསྟན་ནས། ཟག་པ་མེད་པའི་ཆོས་དེ་རྣམས་ གང་ཡིན་ཞེས། བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་མཐུན་ཚད་མེད་དང་། །ཞེ
【現代漢語翻譯】 據傳，對該論的註釋是由第二佛陀無著（梵文：Asaṅga，約公元4世紀）所作。其中說到：『法身（Dharmakāya）即是真如（Tathatā），因為它不是識（Vijñāna）的行境。』『眾生無法僅憑色（Rūpa）和聲音（Śabda）來證悟佛陀。』因此，這表明不應通過色和聲音來看待如來（Tathāgata），以及凡夫（Pṛthagjana）不應如此看待。那些誤入歧途的凡夫不應如此看待。在此，應理解法性（Dharmatā）即是真如，』這已非常清楚地說明了。此外，導師寂天（梵文：Śāntideva，約公元685-763年）也說，法界（Dharmadhātu）完全清凈，與一切如來無別，因此被稱為法身。因為它在一切時分都如是存在，所以從勝義諦（Paramārtha-satya）的角度來說，被稱為如來。正因為如此，它也存在於一切眾生的相續（Saṃtāna）中，所以一切眾生都具有如來藏（Tathāgatagarbha）。如果不這樣認為，認為法性是完全不可知的，或者認為它完全不能被認識，那麼之前已經說過，這會受到經文和理證的妨害。 還有人說：『如果自性身（Svābhāvikakāya）是法性，那麼它就是非造作（Asaṃskṛta）的，因此從凡夫的階段就存在，這是真實的。它本身就是如來藏，因此一切眾生都具有如來藏，這也是真實的。』但是，自性身不是法性，而是通過修習清凈的道（Mārga），最終憑藉力量，斷除一切二障（Dvi-āvaraṇa），僅僅是遠離了所應斷除的二障而已，這種說法廣為流傳。 如果是這樣，那麼僅僅是遠離二障，或者是指哪個沒有二障的識流（Vijñāna-saṃtāna）呢？如果如第一種說法，那麼它就不能成為已經獲得圓滿正等覺佛陀之人的自性身之特徵，因為它沒有任何力量、加持（Adhiṣṭhāna）和事業（Karma）等功德，因為它是否定性的。就像沒有兔角的兔子一樣。之前的推論並非普遍成立，因為在聖解脫部（Ārya-Vimuktisena）等認為有三身（Trikāya）的宗派的觀點中，世尊（Śākyamuni）的自性身是『獲得無漏法（Anāsrava-dharma）』等等，表明自性身是無漏法之自性的特徵。那麼，什麼是無漏法呢？菩提分法（Bodhipākṣika-dharma）、四無量心（Apramāṇa）等。
【English Translation】 It is said that the commentary on this treatise was composed by the Second Buddha, Asaṅga. It states: 'The Dharmakāya is Suchness (Tathatā), because it is not the object of consciousness (Vijñāna).' 'Beings cannot realize the Buddha merely through form (Rūpa) and sound (Śabda).' Therefore, this shows that the Tathāgata should not be viewed through form and sound, and that ordinary beings (Pṛthagjana) should not view in that way. Those ordinary beings who have gone astray should not view in that way. Here, it should be understood that Dharmatā is Suchness,' which has been explained very clearly. Furthermore, the teacher Śāntideva also said that the Dharmadhātu, which is completely pure, is without distinction from all Tathāgatas, and therefore is to be called the Dharmakāya. Because it exists in that very way at all times, it is called the Tathāgata in the ultimate sense (Paramārtha-satya). For that very reason, it also exists in the continuum (Saṃtāna) of all sentient beings, so all sentient beings are possessed of the Tathāgatagarbha. If it is not thought of in this way, thinking that Dharmatā is completely unknowable, or that it cannot be known at all, then it has already been said that this would be harmed by scripture and reasoning. Some also say: 'If the Svābhāvikakāya is Dharmatā, then it is unconditioned (Asaṃskṛta), so it is true that it exists from the state of ordinary beings. It itself is the Tathāgatagarbha, so it is true that all sentient beings possess the Tathāgatagarbha.' However, the Svābhāvikakāya is not Dharmatā, but through practicing the pure path (Mārga), ultimately by the power of having abandoned all the two obscurations (Dvi-āvaraṇa), it is merely the separation from the two obscurations that are to be abandoned, this saying is widely known. If that is the case, then is it merely the separation from the two obscurations, or does it refer to the mind-stream (Vijñāna-saṃtāna) that is without the two obscurations? If according to the first statement, then it would not be able to be characterized as the Svābhāvikakāya of a person who has already attained complete and perfect Buddhahood, because it would not have any qualities such as power, blessings (Adhiṣṭhāna), and activities (Karma), because it is negative. Like a rabbit without horns. The previous inference is not universally valid, because in the view of those schools such as the Ārya-Vimuktisena who hold the three bodies (Trikāya), the Svābhāvikakāya of the Śākyamuni is 'having attained the unpolluted dharmas (Anāsrava-dharma),' etc., indicating that the Svābhāvikakāya is characterized by the nature of the unpolluted dharmas. So, what are the unpolluted dharmas? The factors of enlightenment (Bodhipākṣika-dharma), the four immeasurables (Apramāṇa), etc.
ས་སོགས་ནས། རྣམ་པ་ཐམས་ ཅད་མཁྱེན་ཉིད་དང་། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན། །ཞེས་ཏེ། དེའི་དོན་སངས་རྒྱས་པའི་ དྲན་པ་ཉེར་བཞག་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་དེ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དམ་རང་བཞིན་གྱི་སྐུ་ཞེས་ 3-318 བརྗོད་པ་ཡིན་གསུང་རྒྱུ་ལ། སྡེབ་སྦྱོར་གྱི་ངོར་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན། ཞེས་སྨོས་པ་ སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུའོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པ་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་ངོ་བོའི་ རྐྱེན་མི་མངོན་པར་བྱས་ནས་བསྟན་ཏོ་ཞེས་དང་། དེ་བཞིན་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་འདས། །ལས་ ནི་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འདོད། །ཅེས་པའི་བར་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་འདིའི་འཕྲིན་ལས་རྒྱུན་མི་འཆད་ ཅེས་འཆད་དེ་ཉེར་བདུན་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུའི་འཕྲིན་ལས་སུ་བཤད་ཅིང་། གསེར་འོད་དམ་པར། ནམ་མཁའ་ལ་བརྟེན་ནས་གློག་འབྱུང་ངོ་། །གློག་ལ་བརྟེན་ནས་འོད་འབྱུང་ངོ་། །དེ་བཞིན་ དུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་བརྟེན་ནས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་སྣང་ངོ་། །ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ ལ་བརྟེན་ནས་སྤྲུལ་བའི་{སྐུ}སྣང་ངོ་ཞེས་དང་། མདོ་སྡེ་རྒྱན་དུ། རང་བཞིན་སྐུ་ནི་མཉམ་པ་ དང་། །ཕྲ་ཞིང་དེ་དང་འབྲེལ་བ་དང་། །དགྱེས་དགུར་ལོངས་སྤྱོད་བསྟན་པ་ལ། །ལོངས་སྤྱོད་ རྫོགས་འབྱོར་རྒྱུར་འདོད་དོ། །ཞེས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དེ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ རྒྱུར་བཤད། རྒྱུད་བླར། ཐོག་མ་དབུས་མཐར་མེད་ཅིང་རྣམ་དབྱེར་མེད། །ཅེས་སོགས་ནས། གཞལ་མེད་གཱངྒའི་བྱེ་མ་ལས་འདས་པ། །བསམ་མེད་མཉམ་མེད་ཡོན་ཏན་རྣམས་དང་ལྡན། ། ཞེས་དང་། དེ་ལ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ནི། །ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་མཚན་ཉིད་ལྔ། །མདོར་ན་ཡོན་ ཏན་ལྔ་དང་ནི། །ལྡན་པ་ཉིད་དུ་རིག་པར་བྱ། །ཞེས་སོགས་རྒྱས་པར་གསུངས་ཏེ་མེད་དགག་ ལ་རྒྱ་ཆེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཅི་ཞིག་ཡོད། མེད་དགག་ཡིན་ན་སྒྲ་རྟོག་གི་དངོས་ཡུལ་ ཡིན་པའི་རྟོག་གེའི་ཡུལ་ནི་མིན་ཕྱིར་དང་ཞེས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡང་ག་ལ་ཡོད། སྔར་རྒྱས་པར་ ཡང་ཡང་བཤད་པ་ལྟར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་རང་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ ཅི་ཡང་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། སངས་རྒྱས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དེ་མེད་དགག་རྣམ་ གཅོད་ཙམ་ཡིན་གྱི་སྒྲུབ་ཆོས་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མེད་ དགག་ཐོབ་ཅེས་པ་ནི་ཅི་ཡང་ཐོབ་པ་མེད་ཅེས་པའི་དོན་དེ་མཛོད་དངོས་མེད་ཀྱིས་ཁེངས་ 3-319 ཡོད་ཅེས་བརྗོད་ན། མཛོད་ན་རྫས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཅི་ཡང་མེད་ཅེས་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་དང་། དཔལ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས། འཇིག་ཏུ་[རྒྱུ]དོན་བྱེད་གཞན་གྱིས་འབྲས་བུ་དངོས་མེད་ བསྐྱེད་ན་འབྲས་བུ་ཅི་ཡང་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་རྒྱུ་འབྲས་བསྐྱེད་པའི་བྱ་བ་བཀག་པར་འགྱུར་རོ་ ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། ། གཞན་ཡང་སངས་ར
【現代漢語翻譯】 從地等開始，被稱為『一切種智』（rnam pa thams cad mkhyen nyid， সর্বপ্রকার জ্ঞান，sarvaprakāra-jñāna，All-aspect wisdom）和『法身』（chos kyi sku，ধর্মকায়，dharmakāya，Dharma body）。』 也就是說，從佛陀的『念住』（dran pa nyer bzhag，স্মৃতিস্থাপন，smṛtyupasthāna，Four mindfulness）到『一切種智』之間的所有，都被稱為『自性身』（ngo bo nyid dam rang bzhin gyi sku，স্বভাবকায়，svabhāvakāya，Essence body）或『自性身』。 之所以說『法身』，是爲了在文句結構上更合適。實際上，它應該被稱為『法性身』（chos nyid kyi sku，ধর্মতাকায়，dharmatākāya，Dharmata body），這裡隱藏了『法身』的本質原因。 同樣，『輪迴』（'khor ba，সংসার，saṃsāra，Cyclic existence）存在多久，『業』（las，কর্ম，karma，Action）的延續就不會中斷。』 這說明了『法身』的『事業』（'phrin las，কার্য，kārya，Activity）是永不間斷的，這與二十七種『自性身』的事業相符。 在《金光明經》（gser 'od dam pa，সুবর্ণ প্রভা সূত্র，Suvarṇaprabhā Sūtra，Golden Light Sutra）中說：『依賴於虛空而產生閃電，依賴於閃電而產生光芒。同樣，依賴於法身而顯現報身（longs spyod rdzogs pa'i sku，সম্ভোগকায়，saṃbhogakāya，Enjoyment body），依賴於報身而顯現化身（sprul ba'i sku，নির্মাণকায়，nirmāṇakāya，Emanation body）。』 在《經莊嚴論》（mdo sde rgyan du，সূত্রালঙ্কার，Sūtrālaṅkāra，Ornament of the Sutras）中說：『自性身是平等，微細且與之相關聯的。爲了展現令人愉悅的享受，報身被認為是圓滿的財富。』 這說明自性身是享受圓滿的根源。 在《寶性論》（rgyud blar，রত্নগোত্র，Ratnagotravibhāga，Treatise on the Lineage of the Jewel）中說：『無始無中亦無終，亦無分別。』 等等，『超越恒河沙數，具備不可思議、無與倫比的功德。』 『佛陀的自性身具有五種特徵，簡而言之，應理解為具備五種功德。』 等等，詳細地說明了否定詞（med dgag，নেতিবাচক নিষেধ，prasajyapratiṣedha，Negative negation）具有廣大的功德。如果是否定詞，那麼它不是聲音概念的對象，因此也不具備推理的對象這樣的功德。 正如之前詳細解釋的那樣，圓滿的佛陀們將會失去他們自身利益的圓滿，因為佛陀的自性身僅僅是否定詞，沒有任何肯定的屬性。 這種說法並不成立，因為獲得否定詞就意味著什麼也沒有獲得。如果說倉庫里充滿了空無一物，那就意味著倉庫里沒有任何東西。正如尊者法稱（dpal chos kyi grags pas，শ্রী ধর্মকীর্তি，Śrī Dharmakīrti，Glorious Dharmakīrti）所說：『如果原因產生了非實在的結果，那麼結果什麼也不會產生。』 這就否定了因果產生的行為。 此外，佛陀...
【English Translation】 From earth and so on, it is called 'Sarvākārajñatā' (rnam pa thams cad mkhyen nyid, সর্বপ্রকার জ্ঞান, sarvaprakāra-jñāna, All-aspect wisdom) and 'Dharmakāya' (chos kyi sku, ধর্মকায়, dharmakāya, Dharma body).' That is to say, from the Buddha's 'mindfulness' (dran pa nyer bzhag, স্মৃতিস্থাপন, smṛtyupasthāna, Four mindfulness) to 'Sarvākārajñatā', all of these are called 'Svabhāvakāya' (ngo bo nyid dam rang bzhin gyi sku, স্বভাবকায়, svabhāvakāya, Essence body) or 'Svabhāvakāya'. The reason for saying 'Dharmakāya' is to make it more suitable in the sentence structure. In fact, it should be called 'Dharmatākāya' (chos nyid kyi sku, ধর্মতাকায়, dharmatākāya, Dharmata body), which hides the essential reason for 'Dharmakāya'. Similarly, 'As long as 'saṃsāra' ('khor ba, সংসার, saṃsāra, Cyclic existence) exists, the continuation of 'karma' (las, কর্ম, karma, Action) will not be interrupted.' This explains that the 'activity' ('phrin las, কার্য, kārya, Activity) of the 'Dharmakāya' is never interrupted, which is consistent with the twenty-seven kinds of 'Svabhāvakāya' activities. In the 'Golden Light Sutra' (gser 'od dam pa, সুবর্ণ প্রভা সূত্র, Suvarṇaprabhā Sūtra, Golden Light Sutra) it says: 'Lightning arises depending on the sky, and light arises depending on lightning. Similarly, the Sambhogakāya (longs spyod rdzogs pa'i sku, সম্ভোগকায়, saṃbhogakāya, Enjoyment body) appears depending on the Dharmakāya, and the Nirmāṇakāya (sprul ba'i sku, নির্মাণকায়, nirmāṇakāya, Emanation body) appears depending on the Sambhogakāya.' In the 'Ornament of the Sutras' (mdo sde rgyan du, সূত্রালঙ্কার, Sūtrālaṅkāra, Ornament of the Sutras) it says: 'The Svabhāvakāya is equal, subtle, and related to it. In order to show delightful enjoyment, the Sambhogakāya is considered to be perfect wealth.' This explains that the Svabhāvakāya is the source of perfect enjoyment. In the 'Ratnagotravibhāga' (rgyud blar, রত্নগোত্র, Ratnagotravibhāga, Treatise on the Lineage of the Jewel) it says: 'Without beginning, middle, or end, and without distinction.' And so on, 'Transcending the sands of the Ganges, possessing inconceivable and incomparable qualities.' 'The Dharmakāya of the Buddhas has five characteristics, in short, it should be understood as possessing five qualities.' And so on, it explains in detail that the negative term (med dgag, নেতিবাচক নিষেধ, prasajyapratiṣedha, Negative negation) has vast merits. If it is a negative term, then it is not the object of sound concepts, so it does not have the merit of being the object of reasoning. As explained in detail before, the perfect Buddhas will lose the perfection of their own benefit, because the Svabhāvakāya of the Buddhas is only a negative term and does not have any affirmative attributes. This statement is not valid, because obtaining a negative term means obtaining nothing. If it is said that the warehouse is full of nothing, it means that there is nothing in the warehouse. As the Venerable Dharmakīrti (dpal chos kyi grags pas, শ্রী ধর্মকীর্তি, Śrī Dharmakīrti, Glorious Dharmakīrti) said: 'If the cause produces an unreal result, then the result will not produce anything.' This negates the act of cause and effect arising. Furthermore, the Buddha...
ྒྱས་སའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དེ་རྫོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཉམ་བཞག་ སོ་སོ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་དུ་གསལ་བར་སྣང་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། མེད་ དགག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་གཅོད་མེད་དགག་ཙམ་ཡིན་ན་གང་ལ་ ཅི་ཞིག་གསལ་བར་སྣང་སྟེ། ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་སོ་སོ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ ཀྱི་དངོས་ཡུལ་དུ་གྱུར་བའི་འདུས་མ་བྱས་ཞིག་ཡིན་ན། ཆོས་ཉིད་དམ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ དགོས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ན་མེད་དགག་ཏུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སྔར་ རྒྱས་པར་བཤད་ཟིན་པ་ལྟར་རོ། ། ཇི་སྐད་དུ་དུས་འཁོར་འགྲེལ་ཆེན་དུ། ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣལ་ འབྱོར་བའི་སོ་སོ་རང་རིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོགས་དུ་མ་བཤད་ཅིང་། རྗེ་བཙུན་ བྱམས་པའི་དགོངས་པ། འཕགས་སེང་གིས་བཤད་པར། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ བཤད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མངའ་བསྒྱུར་བའི་རང་བྱུང་དང་ཞེས་ པའི་ཐད་དུ་ཆོས་ཀྱི་བཤེས་གཉེན་གྱིས། རང་བྱུང་དང་བོའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ བཤད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་སྲིད་པ་ཐ་མ་ བའི་ཐོབ་པའི་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་རང་བྱུང་གཉིས་པ་ཡིན་ཞེས་འཆད་དེ་ལེགས་བཤད་ དུ་སྣང་ངོ་། །སོ་སོ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་ཡུལ་བ། །དུས་གསུམ་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལ་ཕྱག་ འཚལ་ལོ། །ཞེས་པས་ཀྱང་དོན་དེ་བསྟན་ནོ། །རྒྱུད་བླར། འདུས་མ་བྱས་ཤིང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། 3-320 ། ཅེས་དང་འགྲེལ་བར་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས། སྤྲོས་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཕྱིར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་ཅེས་དེ་མེད་དགག་ཡིན་ན་ཅི་ཞིག་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། ཡང་སྔར་དྲངས་པ་ལྟར། ཅི་ཡང་མི་མཐོང་བ་མཐོང་ལམ་མ་ཡིན་གྱི་ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་ མེད་དགག་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་དུ་གང་གིས་ཀྱང་གསལ་བར་མཐོང་བ་མི་སྲིད་པར་དབུ་མའི་ བསྟན་བཅོས་དུ་མ་ལས་བཤད་དོ། །འདིར་མང་དོགས་པས་མ་བྲིས་ཀྱི་བློ་རྣལ་དུ་ཕབ་ནས། བཀའ་ལུང་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལྟོས་དང་གསལ་བར་འགྱུར་རོ། ། གཞན་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དེ་ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ དེ། མེད་དགག་རྣམ་གཅོད་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདིའི་ཁྱབ་པ་དོན་ལའང་ཡོད་ཅིང་ཁས་ བླངས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཡིན་ན་དངོས་པོ་ཡིན་ཅིང་དངོས་པོ་ཡིན་ན་བསྒྲུབ་ཆོས་ཁོ་ན་ཡིན་ཞེས་ པ་ཁྱེད་རྣམས་ཀྱི་རྩ་བའི་གྲུབ་མཐའ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཐལ་བ་དེ་འདོད་ན་ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ ཤེས་ཡིན་པ་མེད་པར་འགྱུར་དེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་དེ་དེ་མིན་ཅིང་། དེ་དེ་མིན་ན་དེ་ ལས་གཞན་གང་ཡང་དེ་ཡིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་མདོ་རྒྱུད་བསྟན་བཅོས་དྲི་མ་མེད་ པ་དུ་མར་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ལྔ
【現代漢語翻譯】 如果自性身（藏文：ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་，意義：自性身）是圓滿正等覺（藏文：རྫོགས་སངས་རྒྱས，意義：圓滿正等覺）的等持（藏文：མཉམ་བཞག，意義：等持），那麼它就不會顯現為各自自證智（藏文：སོ་སོ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས，意義：各自自證智）所明瞭，因為它是否定（藏文：མེད་དགག，意義：否定）。這並非不遍及，如果僅僅是斷除分別的否定，那麼什麼會對什麼顯現呢？如果大乘聖者的等持是各自自證智的實有對境，那麼它必須是法性（藏文：ཆོས་ཉིད，意義：法性）或如來藏（藏文：དེ་བཞིན་ཉིད，意義：如來藏），如果是如來藏，那麼就與否定相違。如前廣說。 如《時輪大疏》（藏文：དུས་འཁོར་འགྲེལ་ཆེན，意義：時輪大疏）所說：『一切非無事物，因為是瑜伽士的各自自證。』等等諸多說法。至尊彌勒（藏文：བྱམས་པ，意義：彌勒）的意趣，聖獅子（藏文：སེང་གེ，意義：獅子）所說：『一切佛所說的如來藏，以及對一切法自在的自生。』對此，法友（藏文：ཆོས་ཀྱི་བཤེས་གཉེན，意義：法友）解釋說：『自生第一佛所說之如來藏，如實證悟此理之有邊際之智，乃自生第二。』此乃善說。『對境為各自自證智者，我向三世諸佛之母頂禮。』此亦顯示此義。《寶性論》（藏文：རྒྱུད་བླ，意義：寶性論）云：『非為所作，任運成就。』 聖無著（藏文：ཐོགས་མེད，意義：無著）在註釋中說：『因為一切戲論和分別寂滅，所以任運成就。』如果那是無遮止，那麼什麼會任運成就呢？又如前引，『不見任何事物不是見道』，如是說，如果是否定，那麼任何事物都不可能被明見，諸多中觀論典中如是說。此處因恐繁多故不贅述，請靜下心來，參閱廣大的教證，自會明瞭。 此外，佛的自性身不是法界智（藏文：ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས，意義：法界智），因為它僅僅是否定斷除。此處的遍及在意義上也是存在的，並且你們也承認，因為如果是智慧，那麼就是實有，如果是實有，那麼就只是所立宗，這是你們的根本宗義。如果承認這個推論，那麼法界智就不存在，因為佛的自性身不是它，如果它不是它，那麼除了它之外，沒有任何事物是它。如果承認，那麼在諸多清凈的經續論典中，五種智慧（藏文：ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ལྔ，意義：五種智慧）...
【English Translation】 If the Svabhavikakaya (Tibetan: ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་, meaning: Essence Body) is the Samadhi (Tibetan: མཉམ་བཞག, meaning: Samadhi) of the complete perfect Buddha (Tibetan: རྫོགས་སངས་རྒྱས, meaning: Complete Perfect Buddha), then it will not appear clearly as perceived by the Pratyatmasvavedanajnana (Tibetan: སོ་སོ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས, meaning: Self-Awareness Wisdom) because it is a negation (Tibetan: མེད་དགག, meaning: negation). This is not non-pervasive, for if it is merely a negation that cuts off distinctions, then what will appear clearly to what? If the Samadhi of the Mahayana Arya is an unconditioned object of Pratyatmasvavedanajnana, then it must be Dharmata (Tibetan: ཆོས་ཉིད, meaning: Dharmata) or Tathagatagarbha (Tibetan: དེ་བཞིན་ཉིད, meaning: Tathagatagarbha), and if it is Tathagatagarbha, then it contradicts negation. As previously explained in detail. As stated in the Great Commentary on the Kalachakra (Tibetan: དུས་འཁོར་འགྲེལ་ཆེན, meaning: Great Commentary on the Kalachakra): 'Everything is not non-existent, because it is the Pratyatmasvavedana of the yogi.' And many other statements. The intention of the venerable Maitreya (Tibetan: བྱམས་པ, meaning: Maitreya), as explained by Arya Simha (Tibetan: སེང་གེ, meaning: Lion): 'The Tathata taught by all Buddhas, and the Svabhavika (Tibetan: རང་བྱུང, meaning: Self-existent) who has dominion over all dharmas.' Regarding this, the Dharma friend (Tibetan: ཆོས་ཀྱི་བཤེས་གཉེན, meaning: Dharma friend) explains: 'The Tathata taught by the first Svabhavika Buddha, and the omniscient wisdom attained at the final existence, which realizes this as it is, is the second Svabhavika.' This appears to be a well-spoken explanation. 'I prostrate to the mother of the Buddhas of the three times, whose object is Pratyatmasvavedanajnana.' This also shows that meaning. In the Uttaratantra (Tibetan: རྒྱུད་བླ, meaning: Uttaratantra): 'Unconditioned and spontaneously accomplished.' In the commentary, Arya Asanga (Tibetan: ཐོགས་མེད, meaning: Asanga) says: 'Because all elaborations and conceptualizations are pacified, it is spontaneously accomplished.' If that is a negation, then what is spontaneously accomplished? Again, as previously quoted, 'Not seeing anything is not the path of seeing,' as it is said, if it is a negation, then it is impossible for anything to be clearly seen, as explained in many Madhyamaka treatises. I have not written much here for fear of prolixity, but calm your mind and consult the vast scriptural authorities, and it will become clear. Furthermore, the Svabhavikakaya of the Buddha is not Dharmadhatujnana (Tibetan: ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས, meaning: Dharmadhatujnana), because it is merely a negation that cuts off distinctions. The pervasion here also exists in meaning, and you also accept it, because if it is wisdom, then it is existent, and if it is existent, then it is only the thesis to be proven, because that is your fundamental tenet. If you accept that consequence, then Dharmadhatujnana does not exist, because the Svabhavikakaya of the Buddha is not that, and if that is not that, then nothing other than that is that. If you accept, then in many pure sutras, tantras, and treatises, the five wisdoms (Tibetan: ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ལྔ, meaning: five wisdoms)...
འི་ཚུལ་རྒྱས་པར་གསུངས་ཏེ། མཚན་བརྗོད་དུ། ཁྱབ་བདག་ཡེ་ ཤེས་ལྔའི་བདག །ཅེས་སོགས་དང་། རྒྱུད་ཀྱི་ལུང་རྡོ་རྗེ་འཕྲེང་བར་དྲངས་པར། མི་རྟག་པ་ནི་ སྤངས་ནས་སུ། །ཡེ་ཤེས་ལྔ་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། ཡོ་གའི་རྒྱུད་དུ། ཆོས་དབྱིངས་ ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་དག །ཞེས་སོགས་རྒྱུད་དུ་མ་ལས་ཡེ་ཤེས་ལྔར་གསུངས་ཤིང་། སངས་རྒྱས་ ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱིས་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་འདུས་པའི་འགྲེལ་བར་ཡང་བཤད་ཅིང་། ཐུབ་དགོངས་སུ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི། བག་ཆགས་དང་བཅས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་ པ་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་གཉིས་སུ་མེད་པ་གནས་མ་ལུས་པར་གྱུར་བའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་ དང་། འཇུག་པའི་འགྲེལ་བཤད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་རྒྱུ་ཅན་ཡེ་ཤེས་རྣམ་ 3-321 པ་ལྔ་མངའ་བ་ཡིན་པས་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོ། །འདིས་ནི་ཁ་ཅིག་ ན་རེ། ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་ཞེས་པ་སྔགས་ཀྱི་ཆོས་སྐད་ཡིན་གྱི་མཚན་ཉིད་ ཐེག་པ་ལས་མ་བཤད་ཟེར་བའང་བཀག་གོ ། ཡང་ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་ཞེས་པའང་ཡེ་ཤེས་བཏགས་པ་བ་ཡིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་དངོས་ པོ་མ་ཡིན་ཞེས་སྨྲ་བ་གྲགས་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དམ་མི་བསྐྱོད་པ་ གང་རུང་གཅིག་སངས་རྒྱས་དངོས་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཡོ་གའི་རྒྱུད་དུ། ཆོས་ དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་དག །རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བཅོམ་ལྡན་འདས། །ཞེས་དང་། སྣང་ སྟོང་རྡོ་རྗེ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས། །ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེའི་སྐུ། །བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་ཕྱག་ རྒྱ་ཅན། །ཕྱག་འཚལ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ལའོ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་རྣམ་སྣང་ཆོས་དབྱིངས་ ཡེ་ཤེས་སུ་གསུངས་ཤིང་། ཡང་མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཆེ། །རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ནི་མཁའ་ཆེན་པོ། ། ཞེས་སོགས་དང་། བདེ་དགྱེས་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུད་རྒྱ་འགྲེལ་དང་དཀྱིལ་ཆོག་མང་བོར་མི་ བསྐྱོད་པ་ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་སུ་གསུངས་པ་མང་ངོ་། ། དེས་ན་ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པ་ཡོད་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ལས་གཞན་ གཏན་ནས་མེད་ཅིང་དེ་ལྟ་ན་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་མེད་དགག་ཏུ་འགལ་ལོ། ། གལ་ཏེ་ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་ཡོད་དུ་ཆུག་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ནི་ཡེ་ཤེས་གཏན་ནས་མིན་ ཏེ། འདུས་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ན་དངོས་པོ་ཡིན་པས་འདུས་བྱས་དང་མི་རྟག་ པ་ཁོ་ནའོ་ཞེ་ན། །ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་ཡོད་ན་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ཡེ་ཤེས་མིན་པ་འགལ། དུས་ འཁོར་རྒྱུད་ཀྱི་གླེང་གཞིར། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡེ་ཤེས་སྐུ་དང་ཞེས་པའི་འགྲེལ་ཆེན་དུ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུ་སྟེ། མཚན་ཉིད་ཐེག་པར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་ དང་། མཁྱེན་པ་བཞི་དང་སྐུ་བཞི་སྦྱར་བར་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དེ་ཐམ
【現代漢語翻譯】 詳細闡述了這些方面，如在《名號贊》中所說：『遍主五智之主。』等等。在續部的引文中，《金剛鬘續》中引用道：『斷除無常后，將獲得五智。』等等。在瑜伽續中：『法界智慧完全清凈。』等等。在許多續部中都提到了五智。佛陀智慧足在《集經》的註釋中也解釋了法界智慧。在《聖解深密經》中：『法界智慧是，斷除了包括習氣在內的所有障礙，智慧和慈悲二者無別，完全安住的法性。』等等。在《入行論釋》中：『世尊具有作為法身之因的五種智慧，因此不會陷入沒有智慧的境地。』等等。這駁斥了一些人所說的：『五智和法界智慧是密宗的術語，在顯宗中沒有提到。』的說法。 此外，還有一種說法流傳甚廣，即法界智慧只是一個智慧的名稱，而不是真正的智慧實體。如果是這樣，那麼毗盧遮那佛或不動佛中的任何一個都將不再是真正的佛陀。因為在瑜伽續中說：『法界智慧完全清凈，毗盧遮那世尊。』等等。以及『顯空金剛虛空界，法界智慧金剛身，具有殊勝菩提印，頂禮毗盧遮那佛。』等等，都說明了毗盧遮那佛是法界智慧。此外，還有『不動金剛大智慧，金剛界乃大虛空。』等等。在《勝樂金剛》等續部的註釋和儀軌中，多次提到不動佛是法界智慧。 因此，如果存在法界智慧，那麼佛陀的自性身就絕對不會與法界智慧分離，如果這樣，那麼否認自性身就存在矛盾。 如果允許存在法界智慧，但自性身絕對不是智慧，因為它是有為法。如果是智慧，那麼它就是實有，因此它只是有為法和無常的。如果這樣認為，那麼如果存在法界智慧，自性身不是智慧就存在矛盾。《時輪經》的開篇中說：『一切智是智慧身。』在註釋中：『一切智是俱生身，在顯宗中被稱為自性身。』將四智和四身結合起來時，自性身就是一切
【English Translation】 These aspects are extensively explained, as stated in the 'Namasangiti': 'Lord of the all-pervading five wisdoms.' etc. In a quote from the tantras, the 'Vajramala Tantra' states: 'Having abandoned impermanence, one will attain the five wisdoms.' etc. In the Yoga Tantra: 'The Dharmadhatu wisdom is completely pure.' etc. The five wisdoms are mentioned in many tantras. Buddha Yeshe Zhap also explained Dharmadhatu wisdom in the commentary on the 'Guhyasamaja Tantra'. In the 'Sandhinirmochana Sutra': 'Dharmadhatu wisdom is the nature of reality where, having abandoned all obscurations including karmic imprints, wisdom and compassion are inseparable and completely abiding.' etc. In the commentary on the 'Madhyamakavatara': 'The Bhagavan possesses five types of wisdom that are the cause of the Dharmakaya, therefore it will not be the case that he lacks wisdom.' etc. This refutes the claim by some that 'the five wisdoms and Dharmadhatu wisdom are terms of mantra, not explained in the characteristic vehicle'. Furthermore, there is a widespread saying that Dharmadhatu wisdom is merely a designation for wisdom, not a real entity of wisdom. If that were the case, then either Vairochana Buddha or Akshobhya Buddha would no longer be a real Buddha. Because in the Yoga Tantra it says: 'Dharmadhatu wisdom is completely pure, the Bhagavan Vairochana.' etc. And 'Manifest emptiness, the Vajra sphere of space, Dharmadhatu wisdom, the Vajra body, Possessing the supreme Bodhi seal, I prostrate to Vairochana.' etc., which all indicate that Vairochana is Dharmadhatu wisdom. Furthermore, there is 'Immovable Vajra, great wisdom, The Vajra realm is the great space.' etc. In the commentaries and rituals of the Hevajra and other tantras, it is often mentioned that Akshobhya is Dharmadhatu wisdom. Therefore, if Dharmadhatu wisdom exists, then the Svabhavikakaya (essence body) of the Buddha is never separate from it, and if so, then denying the Svabhavikakaya is contradictory. If it is allowed that Dharmadhatu wisdom exists, but the Svabhavikakaya is absolutely not wisdom, because it is conditioned. If it is wisdom, then it is real, therefore it is only conditioned and impermanent. If that is the view, then if Dharmadhatu wisdom exists, it is contradictory that the Svabhavikakaya is not wisdom. In the introduction to the Kalachakra Tantra it says: 'Omniscience is the wisdom body.' In the commentary: 'Omniscience is the Sahajakaya (innate body), which in the characteristic vehicle is called the Svabhavikakaya (essence body).' When combining the four wisdoms and four bodies, the Svabhavikakaya is all
ས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡིན་ 3-322 པར་གསུངས་ཤིང་། མཚན་བརྗོད་དུ། དོན་དམ་པའི་འཇམ་དཔལ་དེ། བདག་རིག་གཞན་ རིག་ཐམས་ཅད་པ། །ཞེས་དང་། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡེ་ཤེས་མཚོ། །ཞེས་སོགས་དུ་མ་ གསུངས་ཏེ། དོན་དམ་པའི་འཇམ་དཔལ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་ ལས། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་ལ་ལ་དག །བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཚིག་གྱུར་ཀྱང་། །ནམ་མཁའ་ འཇིག་པར་འགྱུར་བ་མེད། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་པས་ཀྱང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ ཡེ་ཤེས་སུ་གསུངས་པ་ལ། གསེར་གླིང་བས་ཀྱང་། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ ཡིན་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྐུ་གཞན་ཡང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མིག་ཏུ་བལྟ་བར་བྱའོ་ཞེས་དང་། སྔར་དྲངས་ པའི་ཐུབ་དགོངས་ཀྱི་ལུང་དེས་ཀྱང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཡེ་ཤེས་སུ་བསྟན་ཏེ། སྒྲིབ་གཉིས་བག་ ཆགས་དང་བཅས་པ་སྤངས་ཤིང་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་གཉིས་སུ་མེད་པ་གནས་མ་ལུས་པར་ གྱུར་བའི་ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ངོ་བོ་ཉིད་ སྐུ་ཡེ་ཤེས་མ་ཡིན་ན། འགྱུར་མེད་དམ་མཆོག་གི་སྐུ་མ་ཡིན་པའམ་སྐུ་བཞི་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ པའི་སྐུ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ལས། དེ་ལྟར་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་དུས་འཁོར་འགྲེལ་ཆེན་ དུ། གང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའི་བསྟན་པ་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་སྒྲུབ་པས་སླད་དུ། རང་གི་སེམས་ ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་ཆོས་དང་བྲལ་བ་གཞོན་ནུ་མ་རྣམས་ཀྱིས་མེ་ལོང་ལ་སོགས་པ་ རྣམས་ལ་པྲ་ཕབ་པ་བཞིན་དུ། རྣལ་འབྱོར་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་བདག་ ཉིད་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་དོན་ཆེན་པོ་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བ། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་རིས་མེད་ པ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་རྒྱུད་གཞན་ཐམས་ཅད་དུ་རབ་ཏུ་ གྲགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་རྒྱུའི་མཚན་ཉིད་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་ལ་ནི། ཤེས་ རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་གསུངས་ཏེ་དེ་སྐད་དུ་མངོན་པར་རྟོགས་ 3-323 པའི་རྒྱན་གྱི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པར་མཛད་པ་དང་བཞིར་ངེས་པར་བྱམས་པས་གསུངས་པ། ངོ་བོ་ཉིད་ལོངས་རྫོགས་བཅས་དང་། །དེ་བཞིན་གཞན་པ་སྤྲུལ་བ་ནི། །ཆོས་སྐུ་མཛད་པར་ བཅས་པ་སྟེ། །རྣམ་པ་བཞིར་ནི་ཡང་དག་བརྗོད། །ཅེས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་ འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུ་ ཞེས་གསུངས་ཏེ། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་སྤངས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཆོས་ཉིད་ལས་འདས་ {པ}སྲིད་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་རབ་ཏུ་མི་གནས་པ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་འདུས་ པ་དང་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱིས་སྡོམ་པ་ཡང་
【現代漢語翻譯】 並且在《名號贊》中說：『真正的文殊師利，是覺知自身和覺知他者的所有。』以及『一切智是智慧之海。』等等，說了許多。因為真正的文殊師利僅僅是法性身。 經中說：『有些世界，即使思議不可及，言語窮盡，天空也不會毀滅，自生智慧也是如此。』這也說明了法性身是智慧。金洲大師也說：『法性身是智慧的自性，同樣，其他的身也應視為智慧之眼。』之前引用的《聖者意趣》的教證也表明了法性身是智慧，因為斷除了包括二障習氣在內的所有障礙，智慧和慈悲無二無別，並且完全安住於法界智慧，這僅僅是法性身。 如果法性身不是智慧，那麼就會成為非不變或非至上的身，或者成為非第四身俱生身。但事實並非如此，因為在《時輪大疏》中說：『凡是勝義諦的教法，都是超越世間一切的殊勝，爲了成就大手印的悉地，瑜伽士們像少女們在鏡子等物上塗抹一樣，遠離了自己心中所分別的法，以智慧和方便的自性，金剛瑜伽是偉大的意義，是至高無上的不變，最初的佛陀無有分別，時輪金剛薄伽梵金剛薩埵在其他所有續部中都廣為人知。』 薄伽梵本身在因的體性方面，以般若波羅蜜多的方式，被稱為法性身，正如慈氏菩薩在《現觀莊嚴論》的偈頌中所說：『法性身、報身和化身，以及其他的化身，都包含在法身的事業中，這四種是真實宣說的。』 薄伽梵本身在果的體性方面，被稱為俱生喜和俱生身，因為斷除了所取和能取，超越了識的法性，不住于輪迴和涅槃，是諸佛的聚集和天女們的誓言。
【English Translation】 And in the 'Namasangiti (Litany of Names of Manjushri)': 'The true Manjushri is the all-knowing of self-awareness and other-awareness.' And 'All-knowing is the ocean of wisdom.' and so on, many are said. Because the true Manjushri is only the Dharmakaya (Body of Essence). The sutra says: 'Some realms, even if inconceivable, words exhausted, the sky will not be destroyed, so is self-born wisdom.' This also shows that the Dharmakaya is wisdom. Serlingpa (Master from the Golden Isle) also said: 'The Dharmakaya is the nature of wisdom, and likewise, other bodies should also be regarded as the eye of wisdom.' The previously quoted teaching of 'Thup Gong (Buddha's Intent)' also shows that the Dharmakaya is wisdom, because it has eliminated all obscurations, including the habitual tendencies of the two obscurations, and wisdom and compassion are inseparable, and it is completely abiding in the Dharmadhatu wisdom, which is only the Dharmakaya. If the Dharmakaya is not wisdom, then it would become a non-immutable or non-supreme body, or a non-fourth body, the Sahajakaya (Innate Body). But this is not the case, because in the 'Vimalaprabha (Great Commentary on the Kalachakra Tantra)' it says: 'Whatever is the teaching of the ultimate truth is the supreme of all that transcends the world, and for the sake of accomplishing the Mahamudra-siddhi, yogis, like young women applying cosmetics to mirrors and other objects, are free from the dharmas that are discriminated by their own minds, with the nature of wisdom and means, Vajra Yoga is of great significance, is the supreme immutable, the first Buddha without distinction, Kalachakra Bhagavan Vajrasattva is widely known in all other tantras.' Bhagavan himself, in terms of the nature of the cause, in the manner of Prajnaparamita, is called the Dharmakaya, as Maitreya said in the verses of the 'Abhisamayalankara (Ornament of Clear Realization)': 'The Dharmakaya, Sambhogakaya (Body of Enjoyment), and Nirmanakaya (Body of Emanation), as well as other emanations, are all included in the activity of the Dharmakaya, these four are truly spoken.' Bhagavan himself, in terms of the nature of the result, is called the Sahajananda (Innate Bliss) and the Sahajakaya (Innate Body), because it has abandoned the grasped and the grasper, transcends the nature of consciousness, does not abide in samsara and nirvana, and is the gathering of the Buddhas and the samaya (vow) of the goddesses.
སྟེ། འདི་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་དང་ལྷན་ཅིག་རོ་མཉམ་པ་ ཉིད་དོ་ཞེས་པ་ངེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དེ་དང་ པོའི་སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མི་འགྱུར་བའི་ཡེ་ཤེས་དང་། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་ བ་དང་། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ཀྱི་སྐུར་གསུངས་པས་མེད་དགག་དང་ཡེ་ཤེས་མིན་པར་འདོད་པ་ ཆེས་མི་རིགས་ཤིང་། གཞན་ཡང་འགྲེལ་ཆེན་དུ། སྐད་ཅིག་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་ ཡེ་ཤེས་ནི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ་ཞེས་ཏེ། དེ་འདྲའི་དེ་ཁོ་ན་ ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ལས་གཞན་སུ་ཡོད། ཡང་དེ་ཉིད་དུ། བཟློག་པར་དཀའ་ བའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་དྲི་མས་ཀུན་ནས་བསྒོས་པ་བྷ་ག་དང་དབང་བོའི་བདག་ཉིད་བཞི་བའི་ སེམས་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པའི་སེམས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་སྟེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཞེས་པའོ་ ཞེས་ཏེ། འདིར་སེམས་ཞེས་པ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་རྣམ་ཤེས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་མེད་པས་ ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་དེ་ཡེ་ཤེས་སུ་གྲུབ་པོ། ། དེ་ལྟར་ན་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ཡེ་ཤེས་སུ་མི་འཐད་ཅིང་ཆོས་ཉིད་ཡང་མ་ཡིན་ཟེར་བའང་ཤིན་ ཏུ་མི་འཐད་དེ། རྡོ་རྗེ་གཅོད་པར་འདྲེན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཆོས་ཉིད་སངས་རྒྱས་བལྟ་ བར་བྱ། །ཞེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་བ་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་མཛད་པར་གྲགས་པར་ཆོས་ཉིད་ནི་ 3-324 འདིར་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །ཞེས་བཤད་ཅིང་འདིར་ཆོས་སྐུ་ཞེས་པ་ནི། སྐུ་གསུམ་གྱི་ཡ་གྱལ་ གྱི་ཆོས་སྐུ་སྟེ་དེ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ཁོ་ནའོ། །ཡང་སྔར་དྲངས་པ་ལྟར་སྐད་ཅིག་གཅིག་དང་དུ་ མ་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ་ཞེས་ཏེ། དེ་ འདྲའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུའམ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུ་སྟེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ་ཞེས་པའི་ལུང་ གིས་དེ་བཞིན་དུ་བསྟན་ནོ། །རྒྱུད་བླར། ངོ་བོ་ཉིད་སྐུའི་མཚན་ཉིད་ལྔ་སྟོན་པའི་སྐབས་སུ། ཆོས་དབྱིངས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི། །དག་པའི་ཕྱིར་ན་འོད་གསལ་བ། །ཞེས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་ གི་ཆོས་དབྱིངས་དངོས་སུ་གསུངས་ནས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་གི་ཆོས་དབྱིངས་ཡིན་པ་དེ། དེའི་ མཚན་ཉིད་ལྔའི་གཅིག་ཏུ་གསུངས་སོ། ། འཕགས་པ་གྲོལ་སྡེའི་ཀྱང་། དེ་ཉིད་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་པ་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་འོ་ཞེས་ ངོ་བོའི་རྐྱེན་མི་མངོན་པར་བྱས་ནས་བསྟན་ཏོ། །ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་དེ་སངས་རྒྱས་སའི་འདུས་བྱས་ སུ་གྱུར་བའི་ཟག་མེད་ཀྱི་ཆོས་སྡེ་ཉེར་གཅིག་གི་ངོ་བོ་ཉིད་དམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ཞེས་པའི་ དོན་ཏོ། །འདིར་ནི་འགྲེལ་ཚིག་འདིའི་སྔ་ཕྱིའི་འབྲེལ་བསྒྲིག་མ་ཤེས་པར་ཕར་ཕྱིན་མཁས་ པར་ཁས་འཆེ་བ་མང་པོས། ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ལ་འདུས་བྱས་མ་བྱས་གཉིས་ཡོད་པ་སོགས་ནོར་ བ་ཇི
【現代漢語翻譯】 即，這與智慧之身（梵文：jñānakāya，智慧之身）一同平等無二，這是確定的意義。』因此，佛陀的自性身（梵文：svabhāvakāya，自性身）是最初的佛陀金剛薩埵（梵文：Vajrasattva，金剛薩埵）不變的智慧，與俱生喜（梵文：sahajasukha，俱生喜）和俱生身（梵文：sahajakāya，俱生身）一同顯現，因此認為其非為斷滅和智慧是不合理的。此外，在《大疏》（梵文：Mahāvyākhyāna）中說：『剎那與多重分離的智慧，是諸佛所說的真如。』那麼，這樣的真如智慧，除了自性身之外還有什麼？又在其中說：『被難以逆轉的貪慾垢染所遍染，具有bhaga（藏文，梵文天城體，bhaga，吉祥）和四種官能的自性，沒有心識之物的心，即是自性身，也就是一切智者。』這裡，心識分為二，而二元分別識在佛陀的境界中是不存在的，因此自性身是智慧所成就的。 如此一來，說自性身不應是智慧，也不是法性（梵文：dharmatā，法性），這是非常不合理的。如《金剛經》（梵文：Vajracchedikā Prajñāpāramitā Sūtra，金剛般若波羅蜜多經）中引用：『引導者們的法身（梵文：dharmakāya，法身），應視為法性佛。』及其註釋，據說是世親（梵文：Vasubandhu）所著，其中說：『法性在此即是真如。』這裡所說的法身，是三身（梵文：trikāya，三身）之一的法身，也就是自性身。又如前引，『剎那與多重分離的智慧，是諸佛所說的真如。』這樣的智慧是自性身或俱生身，經文已經如此顯示。在《寶性論》（梵文：Ratnagotravibhāga Mahāyānottaratantraśāstra，大乘最上依經）中，在顯示自性身五種特徵時說：『法界（梵文：dharmadhātu，法界）自性清凈故，光明。』直接說到了極度清凈的法界，並將其作為五種特徵之一。 聖解脫部（梵文：Ārya Vimuktisena）也說：『那也是法性身，稱為法身，隱藏了自性的因緣而顯示。』自性身是成為佛陀之地的有為（梵文：saṃskṛta，有為）的二十一種無漏法（梵文：anāsrava dharma，無漏法）的自性，或者說是法性身的意思。這裡，很多人不瞭解這段註釋的前後關聯，自詡為精通般若（梵文：Prajñā，般若）的學者，犯了很多錯誤，比如認為自性身既有有為又有無為等等。
【English Translation】 That is, this is definitely the meaning of being equal and inseparable with the Jñānakāya (Wisdom Body).』 Therefore, the Svabhāvakāya (Essence Body) of the Buddha is the unchanging wisdom of the primordial Buddha Vajrasattva (Diamond Mind), appearing together with Sahajasukha (Innate Joy) and Sahajakāya (Innate Body), so it is unreasonable to consider it as neither annihilation nor wisdom. Furthermore, in the Mahāvyākhyāna (Great Commentary) it says: 『The wisdom separated from a moment and multiplicity is the Suchness spoken by the Buddhas.』 Then, what else is such Suchness Wisdom other than the Svabhāvakāya? It also says therein: 『The mind pervaded by the impurity of desire that is difficult to reverse, possessing bhaga (Auspiciousness) and the nature of the four faculties, the mind without the object of mind is the Svabhāvakāya, that is, the All-Knowing One.』 Here, the mind is divided into two, and dualistic consciousness does not exist in the realm of the Buddha, so the Svabhāvakāya is accomplished as wisdom. In this way, it is very unreasonable to say that the Svabhāvakāya should not be wisdom and is not Dharmatā (Dharmata). As quoted in the Vajracchedikā Prajñāpāramitā Sūtra (Diamond Sutra): 『The Dharmakāya (Dharma Body) of the guides should be regarded as the Dharmatā Buddha.』 And its commentary, said to be written by Vasubandhu, says: 『Dharmatā here is Suchness.』 The Dharmakāya mentioned here is the Dharmakāya of the Trikāya (Three Bodies), which is the Svabhāvakāya. Again, as quoted earlier, 『The wisdom separated from a moment and multiplicity is the Suchness spoken by the Buddhas.』 Such wisdom is the Svabhāvakāya or the Sahajakāya, as the scripture has shown. In the Ratnagotravibhāga Mahāyānottaratantraśāstra (Treatise on the Buddha-Nature), when showing the five characteristics of the Svabhāvakāya, it says: 『Because the Dharmadhātu (Dharma Realm) is pure in nature, it is luminous.』 It directly speaks of the extremely pure Dharmadhātu and states it as one of the five characteristics. Ārya Vimuktisena also said: 『That is also the Dharmatā Body, called the Dharma Body, revealing it by concealing the cause of its nature.』 The Svabhāvakāya is the nature of the twenty-one Anāsrava Dharmas (undefiled qualities) of the Saṃskṛta (conditioned) that becomes the Buddha-ground, or the meaning of the Dharmatā Body. Here, many people do not understand the connection between the preceding and following parts of this commentary, and claiming to be experts in Prajñā (Wisdom), make many mistakes, such as thinking that the Svabhāvakāya has both Saṃskṛta and Asaṃskṛta (unconditioned) aspects.
་སྙེད་གཅིག་སྨྲ་བ་གྲགས་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པའི་འདུས་བྱས་ག་ལ་སྲིད་དེ་རྒྱས་པར་ ངག་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་དེ་ཆོས་ཉིད་མིན་པར་མེད་དགག་ཡིན་ན་སངས་ རྒྱས་པའི་ཟག་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་འདུས་བྱས་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཞིག་ཡོད་དམ་མེད། གལ་ ཏེ་ཡོད་ན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དེ་དེ་ཉིད་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་དགོས་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་དེའི་ ཆོས་ཉིད་ཡིན་པ་གཏན་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོད་དོ་ཞེ་ན་དེ་གང་ཡིན་སྨྲོས་ཤིག བརྟགས་ པ་གཉིས་པ་ལྟར་འདོད་ན་དེ་འདྲའི་ཡེ་ཤེས་དེ་རྣམས་ཆོས་ཅན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་བཤད་པ་ མི་འཐད་པར་འགྱུར་དེ་ཆོས་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་དུ་མདོ་རྒྱན་སོགས་སུ། ཆོས་ཀྱི་ 3-325 དབྱིངས་ལས་མ་གཏོགས་པའི། །འདི་ལྟར་ཆོས་ཡོད་མ་ཡིན་ཏེ། །ཞེས་ཏེ། སེངྒེ་བཟང་བོས་ ཀྱང་དེ་དྲངས་ནས་ཆོས་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཅན་མི་སྲིད་པར་བཤད་ཅིང་། མདོ་རྒྱུད་ བསྟན་བཅོས་དྲི་མེད་ཀུན་ལས་དེ་སྐད་གསུངས་ཏེ་གྲགས་ཆེ་བས་མ་བཀོད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ་ འདྲའི་ཡེ་ཤེས་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡོད་མོད། ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་དེར་མི་འཐད་དེ་མེད་དགག་ ཙམ་མོ་ཞེ་ན། འོ་ན་མཚན་ཉིད་ཐེག་པའི་མདོ་དུ་མ་དང་མདོ་རྒྱན་རྒྱུད་བླ་སོགས་བྱམས་པའི་ ཆོས་སྡེ་མང་བོ་དང་། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པའི་བསྟན་བཅོས་མང་བོར་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུའི་དབྱེ་བསྡུ་ལ་ཆོས་ལོངས་སྤྲུལ་པ་གསུམ་མམ། ངོ་བོ་ཉིད་རང་བཞིན་པའི་ སྐུ་དང་། ལོངས་སྤྲུལ་གཉིས་ཏེ་གསུམ་ཁོ་ནར་མཛད་པ་ནོར་བར་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་ཉིད་མ་ ཡིན་པར་མེད་དགག་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་དང་མེད་དགག་མ་ཡིན་ཅིང་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུའང་མ་ ཡིན་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་པའི་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་སྐུ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཁྱེད་རང་རྣམས་ཀྱིས་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་འཛིན་པའི་སློབ་དཔོན་སེངྒེ་བཟང་ པོས་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ཆོས་ལོངས་སྤྲུལ་བའི་སྐུ་དང་བཞིར་གྲངས་ངེས་མཛད་པའང་མི་འཐད་ པར་འགྱུར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཡང་ ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པའི་ཐལ་བ་རྣམས་དོན་དང་མཐུན་པའི་ཕྱིར་ལན་གྱིས་བཟློག་པར་ ནུས་རེ་སྐན། གལ་ཏེ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ལ་མེད་དགག་ཡིན་པ་དང་མ་ཡིན་པ་གཉིས་སུ་འབྱེད་ པས་གྲངས་ངེས་མི་འཇོག་གོ་ཞེ་ན། དྲི་མ་མེད་པའི་མདོ་རྒྱུད་བསྟན་བཅོས་གང་ལའང་དེ་ འདྲའི་རྣམ་དབྱེ་བཤད་པ་མེད་ངེས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟའི་རྣམ་དབྱེ་འདི་ནི་ཁྱེད་ཉིད་ཀྱི་ངན་རྟོག་ གིས་སྦྱར་བར་ཟད་དེ། དཔལ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས། རྣལ་མ་འདི་ལ་རྣམ་བུ་ཞེས། །སྒྲ་འདི་ དག་ཀྱང་རང་གིས་བྱས། །ཞེས་མུ་སྟེགས་རིག་པ་ཅན་བཀག་པ་ལྟར་རོ། ། དེས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དོན་དམ་ངོ་བོ་
【現代漢語翻譯】 有人說，既然如此，由『如是』所生的『有為法』怎麼可能存在呢？對此要詳細地從經論中瞭解。還有，如果『法性身』不是『法性』而是『無遮』，那麼諸佛的『無漏智慧』所生的『有為法』，它們有『法性』嗎？如果沒有，如果說有，那麼『法性身』一定是它們的『法性』，因為除此之外，絕對沒有其他的『法性』。如果說有，那麼請說出是什麼。如果像第二個分析那樣認為，那麼像那樣的智慧，作為『有法』，說成是『特殊』就不合理了，因為它沒有『法性』。正如《經莊嚴論》等中所說：『除了法界之外，沒有這樣的法存在。』 獅子賢也引用它來說明，不可能存在沒有『法性』的『有法』。而且，所有清凈的經、續、論典中都這樣說，因為廣為人知，所以這裡就不引用了。如果說，像那樣的智慧有『法性』，但不適用于『法性身』，因為它只是『無遮』。那麼，『相乘』的眾多經典，以及《經莊嚴論》、《寶性論》等慈氏的眾多論典，還有聖龍樹師徒的眾多論典中，對佛身的分類，只有『法身』、『報身』、『化身』三種，或者『自性身』、『報身』、『化身』兩種，這三種就錯了。因為有不是『法性』而是『無遮』的『法性身』，以及不是『無遮』也不是『法性身』的『法性身』，這兩種『無為法』的身存在。 同樣，你們認為是量士夫的獅子賢論師，將『法性身』算作『法身』、『報身』、『化身』之外的第四種，也是不合理的。因為佛身有除了『法性身』之外的『法性身』。既然如此，這些推論符合實際情況，希望能用理由來反駁。如果說，『法性身』分為『無遮』和『非無遮』兩種，所以不確定數量，那麼在任何清凈的經、續、論典中，都沒有提到過這樣的分類。這種分類只是你們自己妄加臆造的，正如法稱所說：『對於真實的，稱之為虛假的，這些言語都是自己造作的。』就像駁斥外道一樣。因此，佛的真實意義……
【English Translation】 Some say, 'If that is the case, how can 'conditioned phenomena' arising from 'suchness' exist?' This should be understood in detail from the scriptures. Furthermore, if the 'Dharmata Body' (法性身) is not 'Dharmata' (法性) but 'negation' (無遮), then do the 'untainted wisdom' (無漏智慧) of the Buddhas, which are 'conditioned phenomena' (有為法), have 'Dharmata' (法性) or not? If they do not, then if you say they do, the 'Dharmata Body' (法性身) must be their 'Dharmata' (法性), because there is absolutely no other 'Dharmata' (法性) besides that. If you say there is, then please say what it is. If you think like the second analysis, then it is unreasonable to describe such wisdom as 'qualified' (有法), because it has no 'Dharmata' (法性). As it is said in the Ornament of the Sutras (經莊嚴論) and others: 'Apart from the Dharmadhatu (法界), there is no such dharma (法) existing.' Simhabhadra (獅子賢) also quoted it to explain that it is impossible for a 'qualified' (有法) to exist without 'Dharmata' (法性). Moreover, all pure sutras, tantras, and treatises say so, and because it is widely known, it is not quoted here. If you say that such wisdom has 'Dharmata' (法性), but it is not applicable to the 'Dharmata Body' (法性身) because it is only 'negation' (無遮), then the numerous sutras of the 'Characteristic Vehicle' (相乘), as well as the numerous treatises of Maitreya (慈氏) such as the Ornament of the Sutras (經莊嚴論) and the Uttaratantra (寶性論), and the numerous treatises of the noble Nagarjuna (龍樹) and his followers, which classify the Buddha's bodies into only three: 'Dharmakaya' (法身), 'Sambhogakaya' (報身), and 'Nirmanakaya' (化身), or 'Svabhavikakaya' (自性身), 'Sambhogakaya' (報身), and 'Nirmanakaya' (化身), would be wrong. Because there is the 'Dharmata Body' (法性身) which is not 'Dharmata' (法性) but 'negation' (無遮), and the 'Dharmata Body' (法性身) which is not 'negation' (無遮) and is also not the 'Dharmata Body' (法性身), these two 'unconditioned' (無為法) bodies exist. Similarly, it is also unreasonable for the teacher Simhabhadra (獅子賢), whom you consider to be a reliable person, to count the 'Dharmata Body' (法性身) as the fourth body besides the 'Dharmakaya' (法身), 'Sambhogakaya' (報身), and 'Nirmanakaya' (化身). Because the Buddha's body has a 'Dharmata Body' (法性身) other than the 'Dharmata Body' (法性身). Since these inferences are in accordance with reality, I hope you can refute them with reasons. If you say that the number is not fixed because the 'Dharmata Body' (法性身) is divided into 'negation' (無遮) and 'non-negation' (非無遮), then there is definitely no such classification mentioned in any pure sutras, tantras, or treatises. This classification is merely fabricated by your own misconceptions, just as Dharmakirti (法稱) said: 'For the real, calling it false, these words are all self-made.' Just like refuting the heretics. Therefore, the ultimate meaning of the Buddha...
ཉིད་སྐུ་དེ་སྔར་བཤད་ལྟར་གྱི་མེད་དགག་ཡིན་གྱི། 3-326 ཆོས་ཉིད་མིན་པས་སྔོན་སོ་སྐྱེའི་དུས་ན་མེད་ཅིང་དེས་ན་སེམས་ཅན་ལ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་ བོ་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲ་བའི་སྐྱེས་བུ་དེས་ནི། སེམས་ཅན་རྣམས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་བོ་ཅན་ ཡིན་པ་སེལ་བའི་ཆེད་དུ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་དེ་ཆོས་ཉིད་དུ་འདོད་པའི་དྲི་མ་སེམས་ལ་མེད་པར་ བྱས་ནས། ཆོས་ཉིད་མེད་པའི་ཆོས་ཅན་མི་སྲིད་པས་སངས་རྒྱས་པའི་ཟག་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ འདུས་བྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཞིག་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་པས། ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ཆོས་ཉིད་དུ་མི་ འདོད་པའི་དྲི་མ་སེམས་ལ་འཇོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། གླང་བོ་ཆེའི་གྲུས་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་ རོ། །གཞན་ཡང་དེ་སྐད་སྨྲ་བའི་སྐྱེས་བུ་དེ་རི་བོང་བཞིན་སྐྲག་པའི་གནས་མ་ཡིན་པ་རང་ཉིད་ སྐྲག་སྟེ་གྲགས་པ་སྐམ་པོའི་ཚིག་ཙམ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་སྒྲིམ་པོར་རློམ་པའི་གླེན་པ་མང་ བོ་བསླུས་པར་གྱུར་ཏ་རེ། ༈ ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་དེ་སྔར་མེད་པར་ཕྱིས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་ཚེ་བྱུང་བར་འདོད་ན། ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་དེ་འདུས་མ་བྱས་དང་དག་པ་གཉིས་ལྡན་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དུ་འདོད་བཞིན་ དུ། སྔར་མེད་པར་ཕྱིས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་ཚེ་བྱུང་བར་འདོད་ན་ནི། མི་རྟག་པ་དང་འདུས་ བྱས་སུ་ཐལ་བའི་སྐྱོན་བཟློག་པར་དཀའོ། །འོ་ན་འདུས་མ་བྱས་ནམ་མཁའ་ཡང་མི་རྟག་ པ་དང་འདུས་བྱས་སུ་ཐལ་ཏེ། དེ་ལ་སྤྲིན་སྔར་མེད་པ་ཕྱིས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ཟེར་བ་གྲགས་ཏེ། འདུས་མ་བྱས་ནམ་མཁའ་ཉིད་སྔར་མེད་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ན། དེར་ཐལ་ཟེར་ན་ཁྱབ་པ་ ཁས་བླངས་ཡང་རྟགས་མ་གྲུབ་པས་དཔའ་བོ་ལག་རྡུམ་ལྟ་བུའི་ཐལ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ དེ་ལྟ་བུའི་ཁྱབ་པ་ཁས་ནི་མི་བླངས་ཏེ། དོན་ཤིན་ཏུ་མི་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཚད་མས་ནི་མ་ གྲུབ་སྟེ་ཁྱབ་པ་དེ་མེད་པས་སོ། །དེས་ན་ཁྱབ་པ་དོན་ཤིན་ཏུ་མི་མཚུངས་ཤིང་ཐལ་ཆོས་སོར་ བཞག་ནས་རྟགས་ལ་ལན་རུལ་བཏབ་པའི་ཕྱིར་ཁས་ལེན་ལ་མི་འགྲོ་བར་སྙམ་པས་ཀྱང་ ཤེས་པར་ཟད་དོ། ། དེས་ན་མཁས་པའི་ཚོགས་སུ་དེ་འདྲའི་ཐལ་འགྱུར་འཕེན་པར་མི་འོས་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ 3-327 ཏེ། བླུན་པོའི་ནང་དུ་འཕེན་ན་མི་ཉུང་བ་དང་སྐད་ཆུང་ངུ་མཛོད་ཅིག གལ་ཏེ་སྔར་མེད་ཕྱིས་ འབྱུང་བ་མིན་ཏེ། ཕྱིས་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བས་མངོན་དུ་གྱུར་བ་ཙམ་མོ་ཞེ་ན། གསར་ དུ་བྱུང་བ་མ་ཡིན་པར་སྒྲིབ་གཡོགས་དང་བྲལ་བས་མངོན་དུ་གྱུར་བ་ཙམ་ཡིན་ན་སྔོན་ནས་ མེད་པ་འགལ། ཡོལ་བ་སོགས་ཀྱིས་སྒྲིབ་གཡོགས་བསལ་བས་སྔར་ཡོད་ཀྱི་བུམ་སོགས་ མཐོང་བ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཕྱིས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་སྐྱེས་བུ་རྣམས་སོ་སྐྱེའི་ཀྱི་དུས་ཉིད་ ནས་རང་གི་སེམས་རྒྱུད་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཡོད་ན་དེའི་དུས་སུ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ མངོན་སུམ་གྱ
【現代漢語翻譯】 如果有人說，如前所述，法身（藏文：ཉིད་སྐུ་，含義：本體）不是一種遮遣（藏文：མེད་དགག་，含義：否定），它不是法性（藏文：ཆོས་ཉིད་，含義：事物本性），因此凡夫（藏文：སོ་སྐྱེ，含義：普通人）時期不存在，所以眾生沒有如來藏（藏文：བདེ་གཤེགས་སྙིང་བོ་，含義：佛性），那麼這個人爲了消除眾生具有如來藏的觀點，認為法身是法性，並且心中沒有這種污垢，因為沒有法性就沒有法，所以他承認佛陀的無漏智慧（藏文：ཟག་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་，含義：無漏的智慧）是所有有為法（藏文：འདུས་བྱས་，含義：組合而成的事物）的法性。因此，爲了在心中留下不認為法身是法性的污垢，他就像大象的腳印一樣（比喻錯誤非常明顯）。此外，說這種話的人就像兔子一樣自己嚇自己，追隨空洞的名聲，欺騙了許多自以為是的愚人。 如果有人認為，法身是後來成佛時才產生的，並且認為法身是具有不生不滅（藏文：འདུས་མ་བྱས་，含義：非複合）和清凈（藏文：དག་པ་，含義：純凈）兩種特性的法性，那麼如果認為它是後來成佛時才產生的，就難以避免落入無常（藏文：མི་རྟག་པ་，含義：變化）和有為法的過失。如果這樣，那麼不生不滅的虛空（藏文：ནམ་མཁའ་，含義：天空）也會變成無常和有為法，因為有人說，雲彩是先前沒有後來才出現的。如果說，不生不滅的虛空本身是先前沒有後來才出現的，那麼就會陷入這種謬論，即使承認了普遍性，但理由並不成立，就像獨臂英雄一樣（比喻論證無效）。因此，不應承認這種普遍性，因為意義非常不相似，而且量（藏文：ཚད་མ，含義：有效認知）並沒有證實這一點，因為不存在這種普遍性。因此，即使普遍性的意義非常不相似，並且將主題保持不變，但對理由提出了腐爛的回答，也應該知道這不會被接受。 因此，更不用說在智者集會中不應該提出這樣的謬論，即使在愚人中提出，也要少說幾句，聲音小一點。如果有人說，它不是先前沒有後來才出現的，而是後來去除了所有遮蔽才顯現出來的，那麼如果它不是新產生的，而是因為去除了遮蔽才顯現出來的，那麼就與先前不存在相矛盾。就像移開帷幕等遮蔽物后，就能看到先前存在的瓶子等事物一樣。如果有人說，後來成佛的人從凡夫時期開始，自己的心相續中就存在法身，那麼為什麼他們在那個時候沒有證悟它呢？
【English Translation】 If someone says that, as previously stated, the Dharmakaya (Tibetan: ཉིད་སྐུ་, meaning: the body of essence) is not a negation (Tibetan: མེད་དགག་, meaning: negation), it is not the nature of reality (Tibetan: ཆོས་ཉིད་, meaning: the nature of phenomena), therefore it does not exist in the time of ordinary beings (Tibetan: སོ་སྐྱེ, meaning: ordinary beings), and therefore sentient beings do not have the Tathagatagarbha (Tibetan: བདེ་གཤེགས་སྙིང་བོ་, meaning: the womb of the Buddhas), then that person, in order to eliminate the view that sentient beings have the Tathagatagarbha, believes that the Dharmakaya is the nature of reality, and does not have this defilement in their mind, because without the nature of reality there is no phenomenon, so they admit that the stainless wisdom (Tibetan: ཟག་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་, meaning: uncontaminated wisdom) of the Buddha is the nature of all conditioned phenomena (Tibetan: འདུས་བྱས་, meaning: compounded phenomena). Therefore, in order to leave in their mind the defilement of not believing that the Dharmakaya is the nature of reality, they become like the footprint of an elephant (a metaphor for an obvious mistake). Furthermore, that person who speaks in this way is like a rabbit scaring itself, following empty fame, deceiving many fools who pride themselves on being strict. If someone believes that the Dharmakaya is produced only when one attains Buddhahood later, and believes that the Dharmakaya is the nature of reality with both unconditioned (Tibetan: འདུས་མ་བྱས་, meaning: unconditioned) and pure (Tibetan: དག་པ་, meaning: pure) qualities, then if it is believed that it is produced only when one attains Buddhahood later, it is difficult to avoid falling into the fault of impermanence (Tibetan: མི་རྟག་པ་, meaning: impermanence) and conditioned phenomena. If so, then the unconditioned space (Tibetan: ནམ་མཁའ་, meaning: space) would also become impermanent and conditioned, because it is said that clouds are previously non-existent and later appear. If it is said that the unconditioned space itself is previously non-existent and later appears, then one would fall into this fallacy, even if the universality is admitted, but the reason is not established, like a one-armed hero (a metaphor for an invalid argument). Therefore, such universality should not be admitted, because the meanings are very dissimilar, and it is not proven by valid cognition (Tibetan: ཚད་མ, meaning: valid cognition), because that universality does not exist. Therefore, even if the meaning of the universality is very dissimilar, and the subject is kept the same, but a rotten answer is given to the reason, it should be known that this will not be accepted. Therefore, let alone throwing such fallacies in a gathering of the wise, even if you throw them among fools, say a few words and keep your voice down. If someone says that it is not previously non-existent and later appearing, but only becomes manifest later by removing all obscurations, then if it is not newly produced, but only becomes manifest by removing obscurations, then it contradicts being previously non-existent. Just as removing veils and other obscurations allows one to see previously existing objects such as vases. If someone says that those who attain Buddhahood later have the Dharmakaya in their mindstream from the time of ordinary beings, then why do they not realize it at that time?
ིས་མི་མཐོང་ཞེ་ན། བདག་གཉིས་སུ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་མ་རིག་པའི་ལིང་ ཐོག་གིས་བསྒྲིབས་པས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་གྱིས་མི་མཐོང་བའི་སྟེ། མདོ་རྒྱན་ལས། གང་ཞིག་ཡོད་པ་མི་མཐོང་མེད་མཐོང་བ། །འདི་འདྲའི་མུན་ནག་རྣམ་པ་དེ་གང་ཞིག །ཅེས་ དང་། ཡོད་པ་ཀུན་ནས་མི་མཐོང་མེད་ལ་མངོན་ཞེན་གང་ཡིན་པ། །འཇིག་རྟེན་རྨོངས་པའི་ རྣམ་པ་ཚབས་ཆེན་འདི་ཀོ་ཇི་ལྟ་བུ། །ཞེས་དང་། རྒྱུད་བླར། རང་བྱུང་རྣམས་ཀྱི་དོན་དམ་ སྟེ། །དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་བྱ་ཡིན། །ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་འོད་འབར་བ། །མིག་མེད་ པས་ནི་མཐོང་བ་མེད། །ཅེས་དང་། དཔལ་འཕྲེང་གི་མདོར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་ བོ་འདི་ནི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བར་ལྟུང་བ་རྣམས་དང་། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་མངོན་པར་དགའ་ བ་རྣམས་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སེམས་རྣམ་པར་གཡེངས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ལགས་ སོ་ཞེས་ཏེ། དང་བོ་སོ་སོ་སྐྱེ་པོ་དང་། གཉིས་པ་ཉན་རང་དང་། གསུམ་པ་ཐེག་པ་ལ་གསར་ ཞུགས་ཀྱི་བྱང་སེམས་སུ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་བཀྲལ་ལོ། །འདིར་དད་པས་རྟོགས་བྱ་ཡིན་ཞེས་ གསུངས་པ་འདི་འདྲའི་རིགས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་ཡང་བདག་ཅག་རྣམས་ཀྱི་ད་ལྟ་མངོན་ སུམ་དུ་མ་མཐོང་ཡང་། བརྫུན་གྱི་རྒྱུར་སྤངས་པས་བདེན་པ་ཁོ་ན་གསུངས་པའི་རྫོགས་པའི་ སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མངོན་སུམ་གྱིས་གཟིགས་ནས་གསུངས་པ་ཡིན་སྙམ་ 3-328 དུ། སངས་རྒྱས་ལ་དད་ཅིང་ཡིད་ཆེས་པའི་སྒོ་ནས་དེ་ཡོད་པ་ལ་ཡོད་པར་རྟོགས་པར་བྱ་ བ་ཡིན་གྱི། སོ་སྐྱེའི་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་བྱ་མིན་ཞེས་པའི་དོན་ཆང་[ཆངས་]བ་སྟོང་བས་ འབྲིད་པ་ལྟ་བུའི་གསུང་དུ་གོ་བར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་བཟུང་ན་རྣམ་པར་འཁྱམས་པར་འགྱུར་ བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡོད་བཞིན་དུ་སོ་སྐྱེའི་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་མཐོང་བ་ཡིན་གྱི། དད་པས་ རྟོགས་ཞེས་པས་མེད་ནས་སོ་སྐྱེའི་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་མཐོང་བར་སྟོན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ལྷའི་ མིག་མ་ཐོབ་པའི་མིའི་མིག་ཐ་མལ་བ་འདིས་བར་སྲིད་ཀྱི་ལུས་ཡོད་བཞིན་དུ་མ་མཐོང་བ་ བཞིན་དང་། མིག་མི་གསལ་བས་དུ་བ་པྲ་མོ་ཡོད་ཀྱང་མི་མཐོང་བ་བཞིན་ཏེ། དཔལ་ཆོས་ ཀྱི་གྲགས་པས། དབང་བོ་མི་གསལ་ཕྱིར་མ་མཐོང་། །དཔེར་ན་མིག་མི་གསལ་བ་ཡིས། །དུ་ བ་ཆུང་ངུ་མི་མཐོང་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གལ་ཏེ་སོ་སྐྱེའི་རྒྱུད་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ ཀྱི་སྐུ་ཡོད་ན་སོ་སྐྱེ་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་ཟིན་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེ་ན། དེའི་རྒྱུད་ལ་དེ་ ཡོད་ཀྱང་གློ་བུར་དྲི་མ་མ་སྤངས་པས་མངོན་དུ་མ་འགྱུར་ཞིང་། མ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་དེར་མི་ འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དེའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་ན་དེས་མ་ཐོབ་པ་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ཞིབ་ཏུ་ལེགས་པར་ ཕྱེ་ནས་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། སྐྱེས་བུའི་སེམས་རྒྱུད་ཀྱིས་བས
【現代漢語翻譯】 如果說凡夫俗子看不見，那是因為被我執等無明的障翳所遮蔽，所以他們無法親眼看見。正如《經莊嚴論》中所說：『有者不見，無者見，此等黑暗為何物？』以及『有者全然不見，卻執著于無，世間愚昧之相何其嚴重！』還有《寶性論》中說：『自性諸法之真諦，唯有信方能證悟。如日輪光芒萬丈，無目之人不能見。』以及《吉祥鬘經》中說：『如來藏非為墮入惡見之輩，以及樂於顛倒之輩，以及心念馳散於空性之輩所能領略。』第一個是指凡夫俗子，第二個是指聲聞緣覺，第三個是指新入大乘之菩薩，這是無礙的解釋。這裡說『唯有信方能證悟』，對於這些根器的人來說，即使我們現在沒有親眼看見，也要相信圓滿的佛陀們已經如實親見並宣說了，因為他們已經斷除了虛妄之因，只說真話。因此，要以對佛陀的信心和信任，去認識到它的存在，而不是認為凡夫俗子無法親眼看見。不要把這理解為像用空杯子欺騙人一樣的說法，如果這樣理解，就會陷入迷亂。因此，雖然它存在，但凡夫俗子無法親眼看見，『以信證悟』並不是說它本不存在，而是凡夫俗子無法親眼看見。就像沒有天眼的人，用普通的眼睛看不見中陰身的存在一樣；就像眼睛不好的人，即使有煙霧，也看不見一樣。正如吉祥稱法（Dharmakirti）所說：『因根不明故不見，譬如眼不明之人，不見微小之煙霧。』如果凡夫俗子的相續中有自性身，那麼凡夫俗子豈不是已經成佛了嗎？如果這樣問，那是因為雖然他們的相續中有自性身，但由於沒有去除客塵，所以無法顯現，也沒有獲得，所以不會有這樣的過失。如果說他們的相續中已經有了，那麼他們沒有獲得就成了矛盾，如果要詳細地解釋，就應該仔細地分析，眾生的心相續...
【English Translation】 If you say that ordinary people cannot see it, it is because they are obscured by the darkness of ignorance such as clinging to self, so they cannot see it with their own eyes. As stated in the 'Ornament of the Sutras': 'Those who do not see what exists, and see what does not exist, what is this darkness like?' And 'Those who do not see what exists at all, but cling to what does not exist, how serious is this state of delusion in the world!' Also, in the 'Ratnagotravibhāga' it says: 'The ultimate truth of self-existing phenomena can only be realized through faith. The sun's orb shines brightly, but those without eyes cannot see it.' And in the 'Shrimala Sutra' it says: 'The Tathagatagarbha is not the object of those who have fallen into views of aggregates, those who delight in perversion, and those whose minds are distracted by emptiness.' The first refers to ordinary people, the second refers to Shravakas and Pratyekabuddhas, and the third refers to Bodhisattvas who have newly entered the Mahayana, this is an unobstructed explanation. Here it says 'Only faith can realize it', for those with such faculties, even if we do not see it with our own eyes now, we must believe that the perfect Buddhas have already seen and proclaimed it as it is, because they have abandoned the cause of falsehood and only speak the truth. Therefore, one should recognize its existence through faith and trust in the Buddha, rather than thinking that ordinary people cannot see it with their own eyes. Do not understand this as a statement like deceiving people with an empty cup, if you understand it this way, you will fall into confusion. Therefore, although it exists, ordinary people cannot see it with their own eyes, 'realization through faith' does not mean that it does not exist, but that ordinary people cannot see it with their own eyes. Just as people without divine eyes cannot see the existence of the intermediate state with ordinary eyes; just as people with poor eyesight cannot see smoke even if it is there. As the venerable Dharmakirti said: 'Because the senses are unclear, one does not see, just as a person with unclear eyes does not see a small wisp of smoke.' If ordinary people have the Svabhavikakaya in their continuum, then wouldn't ordinary people have already become Buddhas? If you ask this, it is because although they have the Svabhavikakaya in their continuum, it cannot manifest because they have not removed adventitious defilements, and they have not attained it, so there will be no such fault. If you say that they already have it in their continuum, then it is contradictory that they have not attained it, if you want to explain it in detail, you should carefully analyze it, the mind continuum of sentient beings...
ྡུས་ནས་དེ་ལ་ཡོད་པའི་འདུས་བྱས་ ཀྱི་དངོས་པོ་ཞིག་ཡིན་ན་དེས་མ་ཐོབ་པར་འགལ་བ་བདེན་མོད། འདིར་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ ལ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ཡོད་ཅེས་པའི་དོན་དེ་དེའི་སེམས་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པའམ། དེའི་སེམས་རྒྱུད་ ལ་ཡོད་པའི་རྫས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཞིག་ཏུ་ཁས་བླངས་ན་སྐྱོན་དེར་འགྱུར་བ་ལས་དེ་ལྟར་གཏན་ ནས་ཁས་མི་ལེན་ནོ། །འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དེ་སྔར་ལུང་རིགས་དུ་མས་སྒྲུབ་པ་ལྟར་ ཆོས་ཉིད་དམ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ཞིང་། སྔར་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལྟར་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ ན་ཉིད་དམ་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་གཅིག་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ ཡིན་པས། སེམས་ཅན་གྱིས་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དང་གཅིག་ཡིན་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ 3-329 ཀྱི་ཆོས་ཉིད་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་ལ་བསྙོན་དུ་མེད་པས། སེམས་ཅན་གྱི་ སེམས་རྒྱུད་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ཡོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་དེའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་ཚུལ་ཡང་ཆོས་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དེ་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་དེ་ ཁོ་ན་ཉིད་དམ་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་ཡོད་པའི་ཆ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ཡོད་པ་ ཡིན་གྱི། དེའི་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པའམ་དེའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པའི་ལས་ཉོན་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་མ་ ཡིན་ཏེ། དེས་ན་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཞིང་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཆོས་ཅན་རེ་རེ་བའི་ཆོས་ ཉིད་ཡང་ཆོས་དབྱིངས་ཀུན་འགྲོ་ཡིན་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་ཡོད་པ་སྟེ། འདུས་མ་བྱས་ནམ་མཁའ་གཟུགས་ཅན་ཀུན་ལ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་ཡོད་པ་བཞིན་ནོ། །མདོ་རྒྱན་ དུ། ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་རྟག་ཏུ་ཀུན་སོང་འདོད། །དེ་བཞིན་འདི་ཡང་རྟག་ཏུ་ཀུན་སོང་འདོད། ། ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་གཟུགས་གྱུར་ཀུན་ཏུ་སོང་། །དེ་བཞིན་དེ་ཡང་སེམས་ཅན་ཚོགས་ཀུན་ སོང་། །ཞེས་སོགས་དང་། རྒྱུད་བླར། ཇི་ལྟར་རྟོག་མེད་བདག་ཉིད་ཅན། །ནམ་མཁའ་ ཀུན་ཏུ་རྗེས་སོང་ལྟར། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དྲི་མེད་དབྱིངས། །དེ་བཞིན་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ ཉིད། །དེ་ཡི་མཚན་ཉིད་ཉེས་པ་དང་། །ཡོན་ཏན་མཐར་ཐུག་ཁྱབ་པ་སྟེ། །གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་ པ་དམན་པ་(ས་)དང་། །བར་(ཟངས་)མ་མཆོག་(གསེར་)ལ་ནམ་མཁའ་བཞིན། །ཞེས་སོགས་ འགྲེལ་བར་ཡང་། སོ་སོའི་སྐྱེས་བོ་དང་འཕགས་པ་དང་། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་ རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྤྱིའི་མཚན་ ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཉེས་པ་དང་ཡོན་ཏན་དང་ཡོན་ཏན་རྣམ་པར་དག་པར་མཐར་ཐུག་པའི་ གནས་སྐབས་གསུམ་གར་ཡང་རྗེས་སུ་སོང་བ། རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་མཚུངས་པ། དུས་ཐམས་ ཅད་དུ་ཁྱད་པར་མེད་པར་གྱུར་བ་སྟེ། གོ་རིམ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ས་དང་ཟངས་དང་གསེར་གྱི་ སྣོད་ལ་ནམ་མཁའ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་ད
【現代漢語翻譯】 如果說它包含在其中，並且是存在於其中的一種組合事物，那麼如果它沒有獲得，那麼矛盾就是真實的。在這裡，當說眾生的相續中有法身（藏文：ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་，梵文天城體：स्वभावकाय，梵文羅馬擬音：Svabhavakaya，漢語字面意思：自性身）時，如果承認它被那個心相續所包含，或者是在那個心相續中存在的一種物質事物，那麼就會犯那個錯誤，但絕不會那樣承認。那麼是什麼呢？法身（藏文：ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་，梵文天城體：स्वभावकाय，梵文羅馬擬音：Svabhavakaya，漢語字面意思：自性身）就像之前通過許多經文和理證所證明的那樣，是法性（藏文：ཆོས་ཉིད）或如來藏（藏文：དེ་བཞིན་ཉིད）。就像之前詳細解釋的那樣，諸法的真如（藏文：དེ་ཁོ་ན་ཉིད）或如來藏（藏文：དེ་བཞིན་ཉིད）是唯一的，因此法身（藏文：ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་，梵文天城體：स्वभावकाय，梵文羅馬擬音：Svabhavakaya，漢語字面意思：自性身）是佛的法性（藏文：ཆོས་ཉིད），因此與眾生的心之法性（藏文：ཆོས་ཉིད）相同，並且眾生的心之法性（藏文：ཆོས་ཉིད）存在於眾生的心相續中是無可否認的。因此，我們認為法身（藏文：ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་，梵文天城體：स्वभावकाय，梵文羅馬擬音：Svabhavakaya，漢語字面意思：自性身）存在於眾生的心相續中。 它存在於其中的方式是，法性（藏文：ཆོས་ཉིད）法身（藏文：ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་，梵文天城體：स्वभावकाय，梵文羅馬擬音：Svabhavakaya，漢語字面意思：自性身）存在於眾生的心之真如（藏文：དེ་ཁོ་ན་ཉིད）或如來藏（藏文：དེ་བཞིན་ཉིད）的層面上，因此法身（藏文：ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་，梵文天城體：स्वभावकाय，梵文羅馬擬音：Svabhavakaya，漢語字面意思：自性身）存在於眾生的相續中。但它不是被那個相續所包含，或者存在於那個相續中的煩惱業力之類的東西。因此，法身（藏文：ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་，梵文天城體：स्वभावकाय，梵文羅馬擬音：Svabhavakaya，漢語字面意思：自性身）是法性（藏文：ཆོས་ཉིད），並且就像之前所說的那樣，每個所知法的法性（藏文：ཆོས་ཉིད）也是法界（藏文：ཆོས་དབྱིངས）普遍存在的，因此它普遍存在於一切眾生中。就像無為的虛空普遍存在於一切有色事物中一樣。《寶性論》中說：『猶如虛空恒時普遍融入，此亦如是恒時普遍融入。猶如虛空融入一切色法，彼亦如是融入眾生之群。』《寶性論》中又說：『如彼無分別自性，虛空隨順一切處，心之自性無垢界，如是隨順一切處。彼之體性過失與，功德究竟遍一切，劣等（地）中等（銅）勝（金）中，如虛空般無差別。』註釋中也說：『無論普通人、聖者還是圓滿正等覺佛陀，心的自性無分別，因為它是共同的體性，所以無論在過失、功德還是功德完全清凈的這三種狀態中，它都隨順、融入，沒有差別，恒時如此。就像在次第的地、銅、金的容器中，虛空沒有差別一樣。』
【English Translation】 If it is said that it is contained within it and is a composite thing that exists within it, then if it is not obtained, the contradiction is true. Here, when it is said that the Dharmakaya (Tibetan: ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་, Sanskrit Devanagari: स्वभावकाय, Sanskrit Roman transliteration: Svabhavakaya, literal meaning: Essence Body) exists in the continuum of sentient beings, if it is admitted that it is contained by that mind-continuum or is a material thing that exists in that mind-continuum, then that fault would occur, but it is never admitted in that way. So what is it? The Dharmakaya (Tibetan: ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་, Sanskrit Devanagari: स्वभावकाय, Sanskrit Roman transliteration: Svabhavakaya, literal meaning: Essence Body), as proven by many scriptures and reasonings before, is the Dharmata (Tibetan: ཆོས་ཉིད) or the Tathagatagarbha (Tibetan: དེ་བཞིན་ཉིད). As explained in detail before, the Suchness (Tibetan: དེ་ཁོ་ན་ཉིད) or Tathagatagarbha (Tibetan: དེ་བཞིན་ཉིད) of all phenomena is only one, so the Dharmakaya (Tibetan: ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་, Sanskrit Devanagari: स्वभावकाय, Sanskrit Roman transliteration: Svabhavakaya, literal meaning: Essence Body) is the Dharmata (Tibetan: ཆོས་ཉིད) of the Buddha, so it is the same as the Dharmata (Tibetan: ཆོས་ཉིད) of the mind of sentient beings, and it is undeniable that the Dharmata (Tibetan: ཆོས་ཉིད) of the mind of sentient beings exists in the mind-continuum of sentient beings. Therefore, we believe that the Dharmakaya (Tibetan: ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་, Sanskrit Devanagari: स्वभावकाय, Sanskrit Roman transliteration: Svabhavakaya, literal meaning: Essence Body) exists in the mind-continuum of sentient beings. The way it exists in that continuum is that the Dharmata (Tibetan: ཆོས་ཉིད) Dharmakaya (Tibetan: ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་, Sanskrit Devanagari: स्वभावकाय, Sanskrit Roman transliteration: Svabhavakaya, literal meaning: Essence Body) exists in the aspect of the Suchness (Tibetan: དེ་ཁོ་ན་ཉིད) or Tathagatagarbha (Tibetan: དེ་བཞིན་ཉིད) of the mind of sentient beings, so the Dharmakaya (Tibetan: ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་, Sanskrit Devanagari: स्वभावकाय, Sanskrit Roman transliteration: Svabhavakaya, literal meaning: Essence Body) exists in the continuum of sentient beings. But it is not contained by that continuum or is a thing like karma and afflictions that exists in that continuum. Therefore, the Dharmakaya (Tibetan: ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་, Sanskrit Devanagari: स्वभावकाय, Sanskrit Roman transliteration: Svabhavakaya, literal meaning: Essence Body) is the Dharmata (Tibetan: ཆོས་ཉིད), and as said before, the Dharmata (Tibetan: ཆོས་ཉིད) of each knowable is also the Dharmadhatu (Tibetan: ཆོས་དབྱིངས) that pervades all, so it exists pervasively in all sentient beings. Just as unconditioned space pervades all form. The Sutra Ornament says: 'Just as space is always considered to pervade all, so too is this considered to pervade all. Just as space pervades all forms, so too does it pervade the assembly of sentient beings.' And the Uttaratantra says: 'Like the non-conceptual self-nature, space follows everywhere, the stainless realm of the mind's nature, likewise goes everywhere. Its characteristics are faults and, qualities ultimately pervasive, like space in inferior (earth), intermediate (copper), and superior (gold) forms.' The commentary also says: 'The non-conceptual nature of the mind, which is present in ordinary beings, noble beings, and perfectly enlightened Buddhas, is a common characteristic. Therefore, it follows and enters equally in all three states of faults, qualities, and ultimately pure qualities, without any difference at all times. It is like space in vessels of earth, copper, and gold, respectively.'
ང་། ཤ་རིའི་བུ། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཀྱང་གཞན་ 3-330 ལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་གཞན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། །ཆོས་ ཀྱི་སྐུ་ཉིད་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཏེ། འདི་ནི་དོན་གྱི་གཉིས་སུ་མེད་དེ་ཡི་གེ་ཙམ་ཐ་དད་པ་ ཡིན་ནོ། །ཞེས་འཕེལ་བ་དང་འགྲིབ་པ་མེད་པའི་མདོའི་ལུང་དྲངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ས་ཟངས་ གསེར་གྱི་སྣོད་གསུམ་བཟང་ངན་བར་མ་གསུམ་གྱི་ཁྱད་ཡོད་ཀྱང་། དེ་གསུམ་གྱི་ནམ་མཁའ་ ལ་བཟང་ངན་མེད་པ་ལྟར་སོ་སྐྱེ་དང་འཕགས་པ་སློབ་པ་དང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་བཟང་ ངན་བར་མ་གསུམ་གྱི་ཁྱད་ཡོད་ཀྱང་། དེ་རྣམས་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་བཟང་ངན་བར་མ་ གསུམ་གྱི་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཆེས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བསྟན་ཏོ། །ཀྱོག་བཤད་ལ་མཐའ་མེད་ དེ་རྐུན་མ་ལའང་ཤགས་ཡོད་དེ་ཟེར་བ་བཞིན། དེ་ལྟར་ན་དེའི་ཆོས་ཉིད་དུ་ཡོད་ཙམ་གྱིས་དེ་ ལ་ཡོད་པར་མི་འགྲུབ་ན་ནི་ཆོས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་ཡང་ཆོས་རྣམས་ལ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ ཡོད་མིག་ཚུམས་ལ་སོམས་ཤིག དེ་ལྟར་ཁ་ཅིག་གསུང་རབ་ཀྱི་ངེས་དོན་གཏན་ལ་འབེབས་ པའི་ཚུལ་འདི་མི་རྟོགས་པར་སེམས་ཅན་ལ་ཆོས་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ཡོད་པ་དང་། སེམས་ཅན་ ཐམས་ཅད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་འདོད་པའི་ལུགས་ཀྱི་ཕྱོགས་སྔ་ཤེས་པའི་ནམ་མ་ ལངས་པར་དགག་པ་ལྟར་སྣང་གི་ཉི་མ་ཤར་བར་བྱས་ནས་ཁྱི་སྐད་ལ་རྒྱུག་པ་དང་། རི་བོང་ ཆལ་དང་ཁྲོན་པའི་རུས་སྦལ་གྱི་རྣམ་ཐར་འཛིན་པ་དུ་མ་ཞིག་གྲག་གོ །དེ་ལྟར་ན་སངས་རྒྱས་ ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་ཆོས་སྐུ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་ཞེས་པའི་དོན་འདི། མདོ་རྒྱུད། རྒྱུད་བླ་རྩ་འགྲེལ་སོགས་དུ་མ་ལས་ལེགས་པར་གཏན་ ལ་ཕབ་ནས་གསུངས་ཤིང་། རྒྱ་བོད་ཀྱི་མཁས་པ་དུ་མས་ཀྱང་བཞེད་དོ། །དོན་དམ་ཆོས་སྐུ་ དེ་ཆོས་ཉིད་དམ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ལ་སྔར་བཤད་ཟིན་པ་ལྟར་ཆོས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ ཉིད་དམ་ཆོས་ཉིད་གཅིག་ཡིན་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་ འཐད་དེ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། ཆོས་ཅན་རྣམས་སོ་སོ་བཞིན་དུ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་སོ་སོ་ 3-331 ཁོ་ནར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པ་ལས་སྔར་ལུང་རིགས་དུ་མས་གཅིག་ཏུ་བསྒྲུབས་ཟིན་ཅིང་། མཁས་པ་ཕལ་ཆེར་ཡང་གཅིག་ཏུ་བཞེད་པའི་ཕྱིར། བརྒྱད་སྟོང་པ་ལ་སོགས་པ་ཡུམ་གྱི་ མདོར། སེམས་ནི་སེམས་མ་མཆིས་པ་སྟེ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའོ། །ཞེས་པའི་ དོན་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ལ་སོགས་པའི་སེམས་འདི་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་ བ་སྟེ། དོན་དམ་པར་སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་འོད་གསལ་བའི་དོན་བདེན་པའི་ རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་ལ་འཆད་པ་རྣམས་ནི་དགོངས་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། མདོ་ཉིད་དུ། སེམས་ ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གས
【現代漢語翻譯】 『舍利子，眾生的界（khams，界，element）和其他的法身（chos kyi sku，法身，dharmakaya）不是不同的，眾生的界本身就是法身。法身本身就是眾生的界，這在意義上是無二的，只是在文字上有所不同。』這是引自《無增減經》的教證。這樣，就像金、銅、土三種容器有優劣之分，但這三種容器所容納的虛空並沒有優劣之分一樣；凡夫、聖者、有學和佛陀有優劣之分，但他們的心性（sems kyi chos nyid，心性，nature of mind）卻沒有優劣之分，這一點已經非常清楚地闡明了。正如俗話說，歪理邪說沒有盡頭，小偷也有話說一樣。如果僅僅因為某事物存在於某事物的法性中，就認為該事物存在於該事物中是不成立的，那麼，有法的事物（chos can，有法，possessor of a quality）的法性又是如何存在於法（chos，法，dharma）中的呢？閉上眼睛好好想想吧！有些人不理解經典（gsung rab，經典，scriptures）的究竟意義（nges don，究竟意義，definitive meaning），在尚未了解眾生具有法性（chos nyid，法性，dharmata）、自性身（ngo bo nyid sku，自性身，svabhavikakaya）以及一切眾生都具有如來藏（bde gshegs snying po，如來藏，tathagatagarbha）的觀點之前，就妄圖進行駁斥，就像太陽升起之前就學狗叫一樣，或者像追逐兔角、尋找海龜毛一樣。因此，佛陀的自性身就是如來藏，因為它是勝義法身。這個道理在許多經、續以及《寶性論》等論著中都得到了充分的闡述，並且為許多印度和藏族的學者所接受。勝義法身就是法性或真如（de bzhin nyid，真如，tathata），正如之前所說，它是諸有法的真如或唯一的法性，因此，一切眾生都具有如來藏是合理的。如果不是這樣，那麼每個有法的事物的法性都會變成各自不同的，這就會導致許多過失，因為之前已經通過許多教證和理證證明了它們是一體的，並且大多數學者也認為它們是一體的。在《八千頌般若經》等般若經中說：『心非心，心之自性光明。』這句話的意思是，八識等心識的自性是光明的，因為它們在勝義上是空性（stong zhing，空性，sunyata）和無我（bdag med，無我，anatman）的。因此，將光明的意義解釋為沒有真實的自性是不符合經文原意的，因為經中說：『心之自性光明。』 『Sharipu, the realm of sentient beings and the Dharmakaya are not different; the realm of sentient beings itself is the Dharmakaya. The Dharmakaya itself is the realm of sentient beings. This is non-dual in meaning, only different in letters.』 This is a quote from the Sutra of No Increase and Decrease. Thus, just as the three types of vessels—gold, copper, and earth—have differences in quality, but the space within them has no such differences; ordinary beings, noble ones, learners, and Buddhas have differences in quality, but the nature of their minds has no such differences. This has been shown very clearly. As the saying goes, there is no end to crooked talk, and even a thief has something to say. If it is not established that something exists in something simply because it exists in its nature, then how does the nature of things exist in those things? Close your eyes and think about it! Some people, without understanding how to ascertain the definitive meaning of the scriptures, seem to refute the idea that sentient beings have the nature of reality, the Svabhavikakaya, and that all sentient beings possess the Tathagatagarbha, like barking at the rising sun before dawn, or engaging in pursuits like chasing rabbit horns or searching for turtle hair in a well. Thus, the Svabhavikakaya of the Buddha is the Tathagatagarbha, because it is the ultimate Dharmakaya. This meaning has been well established and taught in many sutras, tantras, and commentaries such as the Uttaratantra, and has been accepted by many Indian and Tibetan scholars. The ultimate Dharmakaya is the Dharmata or Tathata, and as previously explained, it is the suchness or single Dharmata of all phenomena, so it is reasonable that all sentient beings possess the Tathagatagarbha. If this were not the case, then the Dharmata of each phenomenon would become separate, which would lead to many faults, since it has already been established as one through many scriptures and reasoning, and most scholars also consider it to be one. In the Perfection of Wisdom Sutra such as the Eight Thousand Verse Sutra, it says: 'Mind is no-mind, the nature of mind is luminosity.' The meaning of this is that these minds, such as the eight consciousnesses, are naturally luminous, because they are empty and without self in the ultimate sense. Therefore, those who explain the meaning of luminosity as the absence of true nature are not in accordance with the intended meaning, because the sutra itself says: 'The nature of mind is luminosity.'
【English Translation】 『Sharipu, the realm of sentient beings and the Dharmakaya are not different; the realm of sentient beings itself is the Dharmakaya. The Dharmakaya itself is the realm of sentient beings. This is non-dual in meaning, only different in letters.』 This is a quote from the Sutra of No Increase and Decrease. Thus, just as the three types of vessels—gold, copper, and earth—have differences in quality, but the space within them has no such differences; ordinary beings, noble ones, learners, and Buddhas have differences in quality, but the nature of their minds has no such differences. This has been shown very clearly. As the saying goes, there is no end to crooked talk, and even a thief has something to say. If it is not established that something exists in something simply because it exists in its nature, then how does the nature of things exist in those things? Close your eyes and think about it! Some people, without understanding how to ascertain the definitive meaning of the scriptures, seem to refute the idea that sentient beings have the nature of reality, the Svabhavikakaya, and that all sentient beings possess the Tathagatagarbha, like barking at the rising sun before dawn, or engaging in pursuits like chasing rabbit horns or searching for turtle hair in a well. Thus, the Svabhavikakaya of the Buddha is the Tathagatagarbha, because it is the ultimate Dharmakaya. This meaning has been well established and taught in many sutras, tantras, and commentaries such as the Uttaratantra, and has been accepted by many Indian and Tibetan scholars. The ultimate Dharmakaya is the Dharmata or Tathata, and as previously explained, it is the suchness or single Dharmata of all phenomena, so it is reasonable that all sentient beings possess the Tathagatagarbha. If this were not the case, then the Dharmata of each phenomenon would become separate, which would lead to many faults, since it has already been established as one through many scriptures and reasoning, and most scholars also consider it to be one. In the Perfection of Wisdom Sutra such as the Eight Thousand Verse Sutra, it says: 'Mind is no-mind, the nature of mind is luminosity.' The meaning of this is that these minds, such as the eight consciousnesses, are naturally luminous, because they are empty and without self in the ultimate sense. Therefore, those who explain the meaning of luminosity as the absence of true nature are not in accordance with the intended meaning, because the sutra itself says: 'The nature of mind is luminosity.'
ལ་ཏེ། ཞེས་གསུངས་ཀྱི་སེམས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའོ་ ཞེས་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གསུངས་སུ་བཅུག་ནའང་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་ སེམས་ཞེས་པ་སྔར་རྒྱས་པར་བཤད་ཟིན་པ་ལྟར་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སེམས་དང་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ ཞེས་མདོ་ལས་གསུངས་པ་དེ་ཡིན་ཏེ། རྗེ་བཙུན་སྤྱན་རས་གཟིགས་དང་། གསང་བདག་ཕྱག་ ན་རྡོ་རྗེས་སྔར་གྱི་ཡུམ་གྱི་མདོའི་ལུང་དེ་འདི་ལྟར་དྲངས་ཏེ། སེམས་གང་ཡོད་པའི་སེམས་ དེ་ནི་སེམས་མ་ཡིན་པའོ། །ཞེས་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བར་གསུངས་སོ་ཞེས་སོ། ། སེམས་རྣམ་ཤེས་འཁོར་དང་བཅས་པ་འདི་རྣམས་ནི་སྐབས་འདིར་གསུངས་པའི་སེམས་ཀྱི་ རང་བཞིན་དུ་མི་རུང་སྟེ་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གནས་ལུགས་མངོན་ སུམ་དུ་མཐོང་བའང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡོད་པའི་ཆོས་ཉིད་མ་མཐོང་བར་མེད་པའི་གཟུང་ འཛིན་སོགས་སུ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དུང་དཀར་སེར་འཛིན་སོགས་བཞིན། འོད་གསལ་ བའི་སེམས་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་རྨོངས་ཤིང་མི་གསལ་བའི་མ་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མུན་ པ་བཞིན། སཾ་བྷུ་ཊིར། རྣམ་རྟོག་མ་རིག་ཆེན་པོ་སྟེ། །འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོར་ལྟུང་བྱེད་ཡིན། ། ཞེས་དང་དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་དུ། ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ནི། །སེམས་དང་སེམས་ བྱུང་ཁམས་གསུམ་པ། །ཞེས་དང་། བདེན་གཉིས་སུ། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཁམས་གསུམ་ 3-332 པ། །སྒྲོ་བཏགས་རྣམ་པ་ཅན་རྟོག་ཡིན། ། ཞེས་སོ། །སྔར་རྒྱུད་བླ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་ལུང་དྲངས་པ་སོགས་དྲི་མ་མེད་པའི་ལུང་ཤིན་ཏུ་ མང་ངོ་། །སེམས་སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་པ་ཙམ་སེམས་རང་བཞིན་འོད་གསལ་གྱི་དོན་དུ་མི་ འཐད་དེ། མེད་དགག་ཡིན་པས་གསལ་བའི་དོན་ཅི་ཡང་མ་ཚང་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་འདིར་ བཤད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་སྤྲིན་དང་རྡུལ་དང་ཁུག་རྣ་སོགས་མེད་པའི་སྟོན་དུས་ཀྱི་ནམ་མཁའ་ དྭངས་པ་བཞིན་དང་། ཁ་ཕྱིར་བལྟས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་གཟུང་འཛིན་སོགས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ འདི་རྣམས་རྡུལ་དང་སྤྲིན་ལ་སོགས་པ་ལྟར། ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་འཁྲུལ་བར་གྱུར་པའི་གློ་ བུར་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དྲི་མ་མེད་པའི་གསུང་རབ་དུ་མ་ལས་གསུངས་པའང་ཡིད་ཆེས་པར་བྱའོ། ། ཡང་ཁ་ཅིག་ན་རེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་འདུས་བྱས་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཇི་སྙེད་ཡོད་ པ་ཐམས་ཅད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡིན་པར་ཆོས་རྗེས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་བུ་སྟོན་རིན་ པོ་ཆེ་བཞེད་ཟེར་བ་གྲགས་ཏེ། དེའི་གསུང་རབ་གང་ན་ཡང་དེ་ལྟར་བཤད་པ་མ་མཐོང་ཞིང་ གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་བཞེད་ན། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་ཚུལ་དགག་གཞག་སྤང་གསུམ་རྒྱས་པར་ བསྟན་པའི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་མཛེས་རྒྱན་དུ་འོང་བར་རིགས་པ་ལ་དེར་ཟུར་ཙམ་ཡང་ མ་གསུངས་པར་སྣང་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསྟན་བཅོས་དེར་ནི་ཆོས་རྗེ་ཇོ་ནང་བ་ཆེན་པོ་དོན་དམ་ ཆོ
【現代漢語翻譯】 因此，並沒有說『心是自性光明』。即使允許這樣說，如前所述，自性光明的心是指法性的心和自生智慧，正如經部所說的那樣。至尊觀世音菩薩和金剛手菩薩引用了早期《母經》的經文，這樣說：『凡所有心，彼心非心。』這樣宣說了心的自性光明。這些與心識及其隨行者，在這裡所說的心的自性並不相符，因為它們不是心的實相。因為沒有直接見到實相，所以才會錯誤地執著于不存在的能取所取等，就像將海螺視為黃色一樣。也不是光明的心，因為它是愚昧無明的，就像黑暗一樣。《集學論》中說：『分別念是大無明，是墮入輪迴大海的原因。』《辨中邊論》中說：『虛妄分別即非真，心及心所三界性。』《二諦論》中說：『心及心所三界性，增益分別相是妄。』 以前引用的《寶性論釋》等清凈的經文非常多。僅僅說心是空性和無我的，並不能表達心自性光明的含義，因為這是遮無，完全不具備光明的含義。如果是這樣，那麼這裡所說的自性就像沒有云、塵土和耳垢等的秋季晴空一樣。而向外看的識，顯現為能取所取等各種各樣的現象，這些就像塵土和雲彩一樣，是從無始以來就產生的錯覺，是突發的，應該相信眾多清凈的經文所說。 還有些人說，佛地的有為法和無為法的一切都認為是如來藏，據說這是法主一切智者布頓仁波切的觀點。但在他的著作中並沒有看到這樣說的，如果真是這樣認為，那麼在詳細闡述如來藏的建立、破斥和捨棄的《如來藏莊嚴論》中，應該會提到這一點，但似乎連一點也沒有提到。在那部論典中，法主覺囊巴大師敦珠卻吉嘉措...
【English Translation】 Therefore, it is not said that 'the mind is naturally luminous.' Even if it were allowed to say so, as previously explained, the naturally luminous mind refers to the mind of Dharmata (法性，法界自性，Dharmadhātu-svabhāva，the nature of reality) and self-arisen wisdom (自生智慧，自生般若，Sahajasiddhi-jñāna，innate wisdom), as stated in the Sutras. The venerable Avalokiteśvara (觀世音菩薩) and Vajrapani (金剛手菩薩) quoted the earlier Sutra of the Mother (母經), saying: 'Whatever mind there is, that mind is not mind.' Thus, they proclaimed the naturally luminous nature of the mind. These, along with the consciousness (心識，vijñāna，consciousness) and its retinue, are not compatible with the nature of mind as described here, because they are not the reality of the mind. Because the reality is not directly seen, one mistakenly clings to non-existent grasper and grasped (能取所取，grāhaka-grāhya，subject and object) etc., like mistaking a conch shell for yellow. It is also not the luminous mind, because it is ignorant and unclear, like darkness. The Samputika says: 'Conceptual thought is great ignorance, it is the cause of falling into the ocean of samsara.' The Madhyāntavibhāga says: 'False imagination is unreal, mind and mental factors are of the three realms.' The Two Truths says: 'Mind and mental factors are of the three realms, imputation is a conceptual appearance.' The previously quoted Uttaratantra commentary and other immaculate scriptures are very numerous. Merely saying that the mind is empty and selfless (無我，anātman，no-self) is not sufficient to express the meaning of the mind's naturally luminous nature, because it is a negation (遮無，prasajya-pratiṣedha，non-affirming negative), completely lacking the meaning of luminosity. If that is the case, then the nature described here is like the clear autumn sky without clouds, dust, or earwax, etc. And the outward-looking consciousness, appearing as various phenomena such as grasper and grasped, etc., these are like dust and clouds, etc., being adventitious (突發的，āgantuka，adventitious) illusions that have arisen since beginningless time, and one should believe what is said in numerous immaculate scriptures. Furthermore, some say that all the conditioned and unconditioned dharmas (有為法和無為法，saṃskṛta-asaṃskṛta dharmas，conditioned and unconditioned dharmas) of the Buddha-ground (佛地，Buddha-bhūmi，Buddha-ground) are considered to be the Tathāgatagarbha (如來藏，Tathāgatagarbha，Buddha-nature), and that this is said to be the view of the Dharma Lord Omniscient Buton Rinpoche (布頓仁波切). However, such a statement is not found in any of his writings, and if that were indeed his view, it would be reasonable to expect it to be mentioned in the Ornament of the Tathāgatagarbha (《如來藏莊嚴論》), which elaborates on the establishment, refutation, and abandonment of the Tathāgatagarbha, but it seems that not even a hint of it is mentioned there. In that treatise, the great Jonangpa (覺囊巴) Dharma Lord, Dondam Chokyi Gyatso (敦珠卻吉嘉措)...
ས་སྐུ་ཁོ་ན་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོར་བཞེད་ཅིང་དེ་ཉིད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་ བྱེད་དུ་ཡོད་པར་བཞེད་པ་ལ་དགག་པ་མཛད་སྣང་གི ། དོན་དམ་ཆོས་སྐུ་ལས་གཞན་བདེ་ གཤེགས་སྙིང་པོ་མཚན་ཉིད་པར་བཤད་པ་མེད་དོ། །རྒྱུ་མཚན་དེའི་ཕྱིར་དོན་དམ་ཆོས་སྐུ་དེ་ སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་ཅིང་དེ་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡིན་པས་དྲི་བཅས་ ཀྱི་སྐབས་ན་མེད་ཅིང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཁོ་ན་ན་ཡོད་པར་ཆོས་རྗེ་བུ་རིན་བརྗོད་དོ། །མདོར་ 3-333 བསྡུས་པ་ཙམ་མོ།། །། ༈ བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད། ཡང་ཁ་ཅིག་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པ་འཐད་ཅིང་། དོན་དམ་ཆོས་སྐུ་དང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་རིགས་ཆོས་ ཉིད་སོགས་འདུས་མ་བྱས་ཁོ་ན་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡིན་པའང་མི་འཐད་དེ། ངེས་དོན་གྱི་ གསུང་རབ་དུ་མར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་ཆེས་གསལ་བར་ གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུད་བླ་རྩ་འགྲེལ་དུ་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཁམས་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་རང་བཞིན་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་དགུ་དང་ཆོས་མཐུན་པར་རྟོགས་པར་བྱའོ། །རང་བཞིན་རྣམ་ པ་གསུམ་གང་ཞེ་ན། འདིའི་རང་བཞིན་ཆོས་སྐུ་དང་། །དེ་བཞིན་ཉིད་དང་རིགས་ཀྱང་སྟེ། ། ཞེས་སོགས་མདོར་བསྟན་ནས་རིགས་ཞེས་པའི་རྒྱས་བཤད་དུ། གཏེར་དང་འབྲས་བུའི་ ཤིང་བཞིན་དུ། །རིགས་དེ་རྣམ་གཉིས་ཤེས་བྱ་སྟཻ། །ཐོག་མེད་རང་བཞིན་གནས་པ་དང་། ། ཡང་དག་བླངས་པ་མཆོག་ཉིད་དོ། །ཞེས་རྒྱས་པའི་རིགས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ སྙིང་པོར་གསུངས་ཤིང་གཞན་ཡང་འདུས་བྱས་ཡིན་པའི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོར་གསུངས་ པའི་ཚུལ་མང་ངོ་ཞེས་ཟེར་བ་གྲག་གོ །སྐབས་དེར་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པའི་རིགས་ དེ་ཉིད་སྐབས་སུ་བབ་པའི་བསྟན་བྱའི་གཙོ་བོ་ཡིན་ཏེ། རྩ་འགྲེལ་དུ། མདོར་བསྡུས་ན་ཟག་ པ་མེད་པའི་དབྱིངས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ལ་དོན་བཞིའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་མིང་ གི་རྣམ་གྲངས་བཞིར་རིག་པར་བྱའོ། །དོན་བཞི་གང་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཆོས་དབྱེར་མེད་པ་ དང་། །དེ་རིགས་དེ་བཞིན་ཐོབ་པ་དང་། །ཞེས་སོགས་ནས་དེ་རིགས་རང་བཞིན་གྱི་བསམ་ གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་རྣམ་པ་ཐོབ་པའི་དོན་ནི་གང་གི་དབང་དུ་མཛད་ནས་བརྒྱུད་ནས་འོངས་པ་ ཐོག་མ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པ་དེ་ནི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་གི་ཁྱད་པར་དེ་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ་ 3-334 ཞེས་གསུངས་སོ། །ཞེས་སོགས་གོང་འོག་ཐམས་ཅད་དུ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་གསུངས་པའི་ རིགས་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གནས་པའི་རིགས་ཁོ་ན་ལ་གསུངས་ཤིང་། སྐབས་འདིར་ནི་ཐོག་ མར་འབྲས་བུ་སྐུ་གསུམ་གྱི་རྒྱུ་བསྟན་ནས་སྐུ་ག
【現代漢語翻譯】 有人認為，只有佛地才是如來藏（Tathāgatagarbha），並且它遍佈於一切眾生，這種觀點似乎受到了駁斥。實際上，除了真如法身（Dharmakāya）之外，沒有其他具有自性的如來藏。因此，真如法身脫離了一切障礙，它本身就是如來藏，因此在有垢染的狀態下並不存在，只有在佛地才存在，這是法王（Chos rje bu rin）所說的。以上只是簡要的概括。 如來藏存在於一切眾生之中。 另一些人認為，如來藏存在於一切眾生之中是合理的，但認為真如法身以及諸法真如自性存在的種姓（gotra）、法性（dharmatā）等無為法才是如來藏是不合理的。因為在諸多了義經典中，已經非常明確地確定了一切眾生皆具如來藏。並且，《寶性論》（Ratnagotravibhāga）的根本頌和註釋中，將心的清凈自性作為如來藏，從自性清凈、客塵清凈、離垢清凈三種角度，與佛的九種功德等同起來理解。什麼是自性清凈三種呢？即：『此自性即法身，如是真如與種姓。』等等，簡要地說明了種姓。在對種姓的詳細解釋中，『如寶藏與果樹般，種姓應知有二種，無始自性安住性，以及如實生起最勝性。』也說廣大之種姓即是如來藏，並且還說了許多關於有為法的如來藏的道理。據說，在這種情況下，自性安住的種姓是此時所應講述的主要內容。在根本頌和註釋中，『簡而言之，應知無漏界（anāsravadhātu）即是如來藏，從四種意義的角度，可以理解為四種名稱。』四種意義是什麼呢？『佛與法無別，彼種姓如是獲得。』等等，從那個種姓獲得不可思議的自性之相的意義，是指通過何種方式傳承而來呢？即是通過無始以來的法性所獲得的，這與六處（ṣaḍāyatana）的差別是相同的。』 以上等等，所有關於如來藏的論述，都是指自性安住的種姓。這裡首先說明了果位三身（trikāya）的因，然後說明了果位。
【English Translation】 It seems that there is a refutation to the view that only the Buddha-ground is considered the Tathāgatagarbha (Essence of the Thus-Gone One), and that it pervades all sentient beings. In reality, there is no other Tathāgatagarbha with characteristics other than the Dharmakāya (Truth Body). Therefore, the Dharmakāya is free from all obscurations, and it itself is the Tathāgatagarbha, so it does not exist in the state of defilement, but only in the Buddha-ground, as stated by Chos rje bu rin. This is just a brief summary. The Tathāgatagarbha exists in all sentient beings. Some others argue that it is reasonable for the Tathāgatagarbha to exist in all sentient beings, but it is unreasonable to consider the Dharmadhātu (Essence of Reality) and the Suchness (tathatā) of all dharmas, the spontaneously existing gotra (lineage), dharmatā (nature of reality), etc., which are unconditioned, as the Tathāgatagarbha. Because in many definitive scriptures, it has been very clearly established that all sentient beings possess the Tathāgatagarbha. Furthermore, in the root text and commentary of the Ratnagotravibhāga (Treatise on the Buddha-Nature), the purified nature of the mind is considered the Tathāgatagarbha, and it is understood in terms of the three aspects of self-nature, adventitious defilements, and separation from defilements, and is equated with the nine qualities of the Buddha. What are the three aspects of self-nature? Namely: 'This self-nature is the Dharmakāya, as is Suchness and gotra.' etc., briefly explaining the gotra. In the detailed explanation of the gotra, 'Like a treasure and a fruit tree, the gotra should be known to be of two types: the beginningless spontaneously abiding nature, and the truly acquired supreme nature.' It is also said that the vast gotra is the Tathāgatagarbha, and many other reasons are given for the Tathāgatagarbha being conditioned. It is said that in this case, the spontaneously abiding gotra is the main topic to be taught at this time. In the root text and commentary, 'In short, the anāsravadhātu (uncontaminated realm) should be known as the Tathāgatagarbha, and from the perspective of four meanings, it can be understood as four names.' What are the four meanings? 'The Buddha and the Dharma are inseparable, and that gotra is obtained in this way.' etc., the meaning of obtaining the inconceivable aspect of that gotra is: through what means has it been transmitted? That is, it is obtained through the beginningless dharmatā, which is the same as the difference of the six āyatanas (sense bases).' All the above discussions about the Tathāgatagarbha refer only to the spontaneously abiding gotra. Here, the cause of the three kāyas (bodies) of the fruit is first explained, and then the fruit is explained.
སུམ་རྒྱས་པར་བསྟན་པར་དགོངས་ཏེ་རྒྱས་ པའི་རིགས་ཞར་ལ་བསྟན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་འདོད་ན། གོང་དེ་མ་ཐག་ཏུ་རང་བཞིན་རྣམ་པ་གསུམ་གང་ཞེ་ན། འདིའི་རང་བཞིན་ཆོས་སྐུ་དང་ཞེས་ པའི་རྒྱས་བཤད་དུ། ཆོས་སྐུ་རྣམ་གཉིས་ཤེས་བྱ་སྟེ། །ཆོས་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་དྲི་མེད་དང་། །དེ་ ཡི་རྒྱུ་མཐུན་ཟབ་པ་དང་། །སྣ་ཚོགས་ཚུལ་ནི་སྟོན་པའོ། །ཞེས་བསྟན་པའི་ཆོས་གསུང་རབ་ ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཡང་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་དོན་དམ་ཆོས་སྐུ་ ཡིན་པར་འདོད་དགོས་ཏེ་རྒྱུ་མཚན་ཤིན་ཏུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་དོ་ཞེ་ན་འདོད་ལ་ རག་སྟེ་གནོད་བྱེད་ནི་ཤིན་ཏུ་མང་ངོ་། །དེས་ན་སྐབས་དེར་ཡང་བསྟན་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཚོགས་ རྣམས་དོན་དམ་ཆོས་སྐུ་འཐོབ་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་ཚོགས་ཡིན་པས་ཆོས་སྐུ་ཞེས་ཞར་ལ་བསྟན་ པ་ལྟར། རྒྱས་པའི་རིགས་ཡང་གཟུགས་སྐུའི་རྒྱུར་འགྱུར་བའི་རིགས་ཡིན་པས་སྐབས་དེར་ ཞར་ལ་བསྟན་པ་ཙམ་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ། སོར་ཕྲེང་གི་མདོར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནན་ཏན་དུ་བཙལ་ཡང་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྐྱེས་པ་མ་རྙེད་དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ དབྱིངས་མ་སྐྱེས་པ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་བཟང་བོ་མཐའ་ཡས་པས་བརྒྱན་པའི་དབྱིངས་ཡོད། ཅེས་སོགས་ནས་གཞིག་ཏུ་རུང་བ་མ་རྙེད་པའི་བར་དུ་རྒྱས་པར་གསུངས་ཤིང་། གཞན་ཡང་ སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གང་མ་རྙེད་པའི་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་འདས་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་ འདས་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བྱས་པ་མ་བརྙེས་ནས་འདས་ཏཻ། མ་བྱས་ པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཁམས་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་བཟང་བོ་མཐའ་ཡས་པས་བརྒྱན་པ་སེམས་ 3-335 ཅན་རྣམས་ལ་ཡོད་དོ། །ཞེས་སོགས་ནས་སྔོན་གྱི་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ མང་པོའི་དྲུང་དུ་གང་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ལ་བསྒོམས་ཤིང་མང་དུ་བྱས་པའི་ སེམས་ཅན་དེ་དག་ནི་ད་དུང་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ལ་ཡིད་ཆེས་ཏེ། སེམས་ ཅན་དེ་དག་ནི་ཡུན་རིང་བོ་ནས་བསྒོམས་ཤིང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་བྱས་པ་གཟོ་ལ་སྟེ་ གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །མ་འོངས་པའི་དུས་ཡང་སེམས་ཅན་གང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ སྟོན་པ་དང་ཐོས་ནས་ཡིད་ཆེས་པར་འགྱུར་བའི་སེམས་ཅན་དེ་དག་ནི་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ བཞིན་གཤེགས་པས་སྲས་སམ་ས་ལ་ཟ་བ་ལྟ་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་བྱས་པ་གཟོ་བ་ ལགས་སོ། །ཞེས་སོགས་དཔལ་འཕྲེང་གི་མདོ་དང་མྱང་འདས་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་མདོ་དུ་མ་ དང་རྒྱུད་བླ་སོགས་ངེས་དོན་བསྟན་བཅོས་དུ་མར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་མཚན་ ཉིད་པ་ནི་འདུས་མ་བྱས་ཁོ་ནར་གཏན་ལ་ཕབ་པས་དེ་ཡིད་ཆེས་པར་བྱའོ། །ཚུལ་འདི་རྣམས་ རྒྱས་པར་གཞན་དུ་བསྟན་ཏོ། ། ཡང་ཁ་ཅ
【現代漢語翻譯】 經中宣講『增長』是意在說明如來藏增長的體性，而對『增長之因』的闡述僅僅是順帶提及。如果不是這樣理解，而是按照字面意思來理解，那麼緊接著前面就會問：『三種自性是什麼？』對此，在解釋『此自性是法身』時，會說：『法身有兩種，即法界極無垢，及其同因深奧，以及示現種種相。』這裡所說的『法』，即十二部經，也是如來藏名相中的真諦法身，因為理由非常相似。如果有人這樣認為，那就隨他去吧，因為這樣理解的過失非常多。因此，在那種情況下，所說的『教法之聚』，是指獲得真諦法身的教法之聚，所以說『法身』只是順帶提及。同樣，『增長之因』也是指能成為色身之因的『增長之因』，所以在那種情況下，也應該理解為只是順帶提及。 在《指鬘經》中，（佛說）『所有如來都精勤尋找，但沒有找到如來藏的生起之處，因為一切眾生都具有佛性，未生起的佛性具有無量妙相和莊嚴。』等等，一直到『沒有找到可以摧毀的東西』為止，都進行了詳細的闡述。此外，『諸佛未曾尋得者』，是指過去的如來世尊們沒有找到如來藏的生起之處就已經逝去了，而未生起的佛性，具有無量妙相和莊嚴，存在於眾生心中。等等，從前在許多圓滿正等覺的佛陀面前，那些對如來藏進行修習和增長的眾生，現在仍然對如來藏深信不疑。這些眾生從很久以前就開始修習，並對如來有所貢獻，這絕非偶然。未來，那些聽到並相信如來藏的眾生也絕非偶然，他們就像如來之子或食地之物一樣，對如來有所貢獻。』等等，《指鬘經》、《大涅槃經》等眾多經典，以及《寶性論》等諸多闡述究竟意義的論典中，都將如來藏的體性確定為『非為造作』，對此應當深信不疑。這些道理在其他地方已經詳細闡述。 還有一些人...
【English Translation】 The teaching of 'growth' is intended to explain the nature of the Tathagatagarbha's growth, while the explanation of 'cause of growth' is only mentioned in passing. If it is not understood in this way, but is understood literally, then immediately after the previous statement, the question would be asked: 'What are the three natures?' In response, when explaining 'This nature is Dharmakaya', it would be said: 'Dharmakaya has two aspects, namely the extremely pure Dharmadhatu, its profound co-cause, and the manifestation of various forms.' The 'Dharma' mentioned here, namely the twelve divisions of scripture, is also the true Dharmakaya in the nomenclature of the Tathagatagarbha, because the reasons are very similar. If someone thinks so, then let them do so, because there are many faults in this understanding. Therefore, in that case, the 'collection of teachings' refers to the collection of teachings that obtain the true Dharmakaya, so saying 'Dharmakaya' is only mentioned in passing. Similarly, 'cause of growth' also refers to the 'cause of growth' that can become the cause of Rupakaya, so in that case, it should also be understood as only mentioned in passing. In the Angulimaliya Sutra, (the Buddha said) 'All Tathagatas diligently searched, but did not find the arising of the Tathagatagarbha, because all sentient beings possess the Buddha-nature, the unarisen Buddha-nature has immeasurable excellent marks and adornments.' etc., all the way to 'did not find anything that could be destroyed' are explained in detail. Furthermore, 'What the Buddhas have not found' refers to the fact that the past Tathagata Buddhas had already passed away without finding the arising of the Tathagatagarbha, while the unarisen Buddha-nature, with immeasurable excellent marks and adornments, exists in the hearts of sentient beings. etc., In the presence of many Fully Enlightened Buddhas in the past, those sentient beings who practiced and increased the Tathagatagarbha still deeply believe in the Tathagatagarbha. These sentient beings have been practicing for a long time and have contributed to the Tathagata, which is by no means accidental. In the future, those sentient beings who hear and believe in the Tathagatagarbha will also be no accident, they are like the son of the Tathagata or something that eats the earth, and contribute to the Tathagata.' etc., In the Angulimaliya Sutra, the Mahaparinirvana Sutra and many other sutras, as well as the Uttaratantra Shastra and many other treatises explaining the ultimate meaning, the nature of the Tathagatagarbha is determined to be 'uncreated', which should be deeply believed. These reasons have been explained in detail elsewhere. And some people...
ིག་ན་རེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དམ་དེ་བཞིན་ཉིད་དེའི་ངོ་ བོ་དག་པ་གཉིས་ལྡན་ཡིན་ན་རིགས་པ་མཚུངས་པས་། དག་པ་གསུམ་ལྡན་ལ་སོགས་པར་ ཡང་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཟེར་བ་གྲགས་སོ། །ཁོ་བོས་སྔར་འདི་སྐད་དུ་སློབ་མ་རྣམས་ལ་ བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་བླར། དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་དྲི་མ་མེད། །སོགས་དེ་བཞིན་ཉིད་ ལ་དྲི་བཅས་དྲི་མེད་ཤིན་ཏུ་དྲི་མེད་ཅེས་གནས་སྐབས་གསུམ་གསུངས་པའི་དགོངས་དོན་ནི། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དང་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་དང་བཅས་པའི་འཕགས་པ་སློབ་པ་དང་། རྫོགས་པའི་ སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་གང་ཟག་གསུམ་གྱི་དབང་དུ་མཛད་པས་ཏེ། རྟེན་ནམ་རྒྱུད་དེ་དག་ལ་ མ་དག་པ་དང་དག་པ་དང་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་གི་གནས་སྐབས་གསུམ་དུ་ཡོད་པས། དེ་རྣམས་ ལ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་ཡོད་པས་དེ་རྣམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ཡང་གནས་སྐབས་གསུམ་ཡོད་པ་ལྟ་ 3-336 བུར་གསུངས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་བཞིན་ཉིད་ཁོ་རང་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་རང་ལ་གནས་སྐབས་གསུམ་ ཡོད་པ་མིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་གདོད་ནས་གློ་བུར་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་ ཕྱིར་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་རང་བཞིན་རྣམ་དག་གི་ཆོས་དབྱིངས་སུ་འགལ་བས། ཆོས་དབྱིངས་ དག་པ་གཅིག་ལྡན་དུ་ཡང་མི་འགྲུབ་པོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་རང་གི་ངོ་ བོའི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ། གློ་བུར་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གདོད་ནས་དག་པ་ལ་དག་པ་གཅིག་ ལྡན་ཞེས་དང་། རྟེན་ནམ་རྒྱུད་དབང་བཙན་པར་བྱས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་ཚེ་གང་ཟག་ དེའི་རྒྱུད་ལ་ཡང་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་མེད་པས་དེའི་ཆོས་ཉིད་ལ་དག་པ་གཉིས་ལྡན་ཞེས་དོན་ དེ་གཉིས་ལ། རིམ་པ་བཞིན་དག་པ་གཅིག་ལྡན་དང་གཉིས་ལྡན་གྱི་བརྡ་ཆད་བོད་རྣམས་ ཀྱིས་བྱས་པ་སྟེ། བརྡ་ཆད་དེའི་དབང་དུ་བྱས་ན་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡང་རང་ ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡང་དག་པ་གཉིས་ལྡན་དུ་བཞག་པར་བྱ་སྟེ། གདོད་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་རང་ གི་ངོ་བོ་དྲི་མ་རྣམས་ཀྱིས་དག་ཅིང་། ཁོ་རང་གི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རྒྱུད་ཀྱི་དབང་བཙན་དུ་བྱས་ པའི་དྲི་མ་གང་གིས་ཀྱང་། མ་གོས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་རྒྱུ་མཚན་དེ་ལས་ བོད་ཀྱི་སློབ་དཔོན་སྔ་མའི་བརྡ་ཆད་དང་བསྟུན་ན། སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་དག་ པ་གཉིས་ལྡན་དུ་ཡང་བཞག་པས་ཆོག་ཅེས་འདོད་པ་ཡིན་པས་བརྡ་ཆད་དེའི་དབང་དུ་བྱས་ ན། སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་དག་པ་གསུམ་ལྡན་ལ་སོགས་པར་ ཡང་བཞག་པས་ཆོག་སྟེ། དེའི་རང་གི་ངོ་བོ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ན་གློ་བུར་དྲི་མ་ཇི་སྙེད་ཡོད་ པ་དེ་སྙེད་ཀྱིས་དག་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་སྔར་གྱི་བརྡ་ཆད་དེ་དང་བསྟུན་ན། དག་རྒྱུའི་དྲི་མ་ བརྗོད་དུ་མེད་པས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར། དག་པ་བརྗོད་མེ
【現代漢語翻譯】 有人說：『如果眾生的心性或如來藏的自性具有二重清凈，那麼按照同樣的邏輯，也會導致三重清凈等過失。』我以前曾這樣給學生們講解：《寶性論》中說：『有垢如來藏與無垢。』等等，說如來藏有有垢、無垢、極無垢三種狀態，其意是指：凡夫、聲聞緣覺阿羅漢等有學聖者，以及獲得圓滿正覺的補特伽羅三種人的情況。因為這些所依或自性具有不清凈、清凈和極清凈三種狀態。由於這些狀態普遍存在於他們之中，所以也說他們的如來藏具有三種狀態。但這並不是說如來藏本身具有三種狀態，因為它的自性本來就遠離一切客塵垢染。如果不是這樣，就會與自性清凈的法界相違，那麼法界的一重清凈也無法成立。因此，就法界如來藏的自性而言，本來就遠離一切客塵垢染，這稱為一重清凈。而就所依或自性而言，在獲得佛果時，那個人的自性也遠離一切垢染，因此那個法性稱為二重清凈。這兩種意義，依次被藏族人稱為一重清凈和二重清凈。如果按照這種術語，那麼眾生的心性也可以被認為是具有二重清凈，因為它的自性本來就遠離一切垢染，並且就其自性而言，沒有任何垢染能夠沾染它，因為它是如來藏。』基於這個原因，如果按照早期藏族學者的術語，心性的自性也可以被認為是具有二重清凈。如果按照這種術語，眾生的心性的自性也可以被認為是具有三重清凈等等，因為它的自性遠離世間所有客塵垢染。如果是這樣，按照之前的術語，由於清凈的對治是不可言說的，所以是完全清凈的，因此清凈也是不可言說的。 Someone says: 'If the nature of sentient beings' minds or the Tathāgatagarbha (如來藏， tathāgatagarbha, de bzhin gshegs pa'i snying po, Womb of the Thus-Gone One) has twofold purity, then by the same reasoning, it would also lead to the fault of threefold purity, etc.' I used to explain this to the students like this: In the Ratnagotravibhāga (寶性論，ratnagotravibhāga, dkon mchog rigs kyi rnam par dbye ba, The Discrimination of the Jewel Lineage), it says: 'The Tathāgatagarbha with defilements and without defilements.' etc., saying that the Tathāgatagarbha has three states: with defilements, without defilements, and extremely without defilements. The intention is to refer to the three types of individuals: ordinary beings, śrāvakas (聲聞，śrāvaka, nyan thos, Hearer) and pratyekabuddhas (緣覺，pratyekabuddha, rang sangs rgyas, Solitary Realizer) arhats (阿羅漢，arhat, dgra bcom pa, Foe Destroyer), āryas (聖者，ārya, 'phags pa, Noble One) who are still learning, and those who have attained complete Buddhahood. Because these supports or natures have three states: impure, pure, and extremely pure. Since these states are universally present in them, it is also said that their Tathāgatagarbha has three states. But this is not to say that the Tathāgatagarbha itself has three states, because its nature is originally free from all adventitious defilements. If it were not so, it would contradict the dharmadhātu (法界，dharmadhātu, chos kyi dbyings, Realm of Dharma) of self-nature purity, then the single purity of the dharmadhātu (法界，dharmadhātu, chos kyi dbyings, Realm of Dharma) would also not be established. Therefore, regarding the nature of the dharmadhātu (法界，dharmadhātu, chos kyi dbyings, Realm of Dharma) Tathāgatagarbha (如來藏， tathāgatagarbha, de bzhin gshegs pa'i snying po, Womb of the Thus-Gone One), it is originally free from all adventitious defilements, which is called single purity. And regarding the support or nature, when Buddhahood is attained, that person's nature is also free from all defilements, therefore that dharmatā (法性，dharmatā, chos nyid, Nature of Dharma) is called twofold purity. These two meanings are respectively called single purity and twofold purity by the Tibetans. If according to this terminology, then the nature of sentient beings' minds can also be considered to have twofold purity, because its nature is originally free from all defilements, and regarding its nature, no defilement can taint it, because it is the Tathāgatagarbha (如來藏， tathāgatagarbha, de bzhin gshegs pa'i snying po, Womb of the Thus-Gone One).' For this reason, if according to the terminology of early Tibetan scholars, the nature of the mind's nature can also be considered to have twofold purity. If according to this terminology, the nature of sentient beings' minds can also be considered to have threefold purity, etc., because its nature is free from as many adventitious defilements as there are in the world. If so, according to the previous terminology, since the antidote to purity is inexpressible, it is completely pure, therefore purity is also inexpressible.
【English Translation】 Someone says: 'If the nature of sentient beings' minds or the Tathāgatagarbha has twofold purity, then by the same reasoning, it would also lead to the fault of threefold purity, etc.' I used to explain this to the students like this: In the Ratnagotravibhāga, it says: 'The Tathāgatagarbha with defilements and without defilements.' etc., saying that the Tathāgatagarbha has three states: with defilements, without defilements, and extremely without defilements. The intention is to refer to the three types of individuals: ordinary beings, śrāvakas and pratyekabuddhas arhats, āryas who are still learning, and those who have attained complete Buddhahood. Because these supports or natures have three states: impure, pure, and extremely pure. Since these states are universally present in them, it is also said that their Tathāgatagarbha has three states. But this is not to say that the Tathāgatagarbha itself has three states, because its nature is originally free from all adventitious defilements. If it were not so, it would contradict the dharmadhātu of self-nature purity, then the single purity of the dharmadhātu would also not be established. Therefore, regarding the nature of the dharmadhātu Tathāgatagarbha, it is originally free from all adventitious defilements, which is called single purity. And regarding the support or nature, when Buddhahood is attained, that person's nature is also free from all defilements, therefore that dharmatā is called twofold purity. These two meanings are respectively called single purity and twofold purity by the Tibetans. If according to this terminology, then the nature of sentient beings' minds can also be considered to have twofold purity, because its nature is originally free from all defilements, and regarding its nature, no defilement can taint it, because it is the Tathāgatagarbha.' For this reason, if according to the terminology of early Tibetan scholars, the nature of the mind's nature can also be considered to have twofold purity. If according to this terminology, the nature of sentient beings' minds can also be considered to have threefold purity, etc., because its nature is free from as many adventitious defilements as there are in the world. If so, according to the previous terminology, since the antidote to purity is inexpressible, it is completely pure, therefore purity is also inexpressible.
ད་ལྡན་དུ་ཡང་བཞག་པས་ཆོག་ གོ་ཞེས་ཁོ་བོས་འཆད་པ་མ་ཚོར་བ་ཟད་དོ། ། དེས་ན་དག་པ་གཉིས་ལྡན་ཞེས་པ་དག་ཚུལ་གྱི་རིགས་བསྡུས་པའི་བརྡ་ཆད་ཡིན་ལ། 3-337 དག་རྒྱུ་དང་དག་ཚུལ་གྱིས་གསལ་བའི་དབྱེ་བས་ཕྱེ་ན་གྲངས་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་པས། བོད་སྔ་མའི་བརྡ་ཆད་དང་རིགས་བསྡུ་བ་དང་གསལ་པའི་དབྱེ་བ་མ་ཕྱེད་པར་སྙམ་དེ་སྐྱོན་ མིན་སྐྱོན་དུ་བཟུང་སྟེ། བྱ་འུར་བ་གནམ་རྡིབ་ཀྱིས་དོགས་པའི་ཚུལ་སྟོན་པར་ཟད་དོ། ། ཡང་ཁ་ཅིག་ན་རེ། །དབུ་མ་པ་ལ་རང་ལུགས་ཀྱིས་ཁས་ལེན་གཏན་ནས་མེད་དེ། རྩོད་ བཟློག་ལས། གལ་ཏེ་ངས་དམ་བཅས་འགའ་ཡོད། །དེས་ན་ང་ལ་སྐྱོན་དེ་ཡོད། །ང་ལ་དམ་ བཅའ་མེད་པས་ན། །ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན། །ཞེས་སོགས་དང་དབུ་མ་ཚིག་གསལ་དུ་དབུ་ མ་པ་ཡིན་ན་ནི། རང་གི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་གཞན་ཁས་བླངས་པ་ མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་པས་སོ་ཟེར་རོ། །དེའི་ལན་དུ་དོན་དམ་དུ་ཁས་ལེན་པ་མེད་པ་ ལ་དགོངས་ནས་དམ་བཅའ་མེད་པར་གསུངས་པ་ཡིན་གྱི། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཁས་ལེན་ཡོད་(རྨ་ བྱང་བརྩོན་སོགས་ཀྱི)ཞེས་གསུངས། སྔར་གྱི་ལུང་། ང་ལ་དམ་བཅའ་མེད་པས་ན། །ཞེས་སོགས་ ཀྱི་འགྲེལ་བའི་སྐབས་སུ་དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་གཏན་དུ་ཉེ་བར་ཞི་བ། རང་ བཞིན་གྱིས་དབེན་པ་དག་ལ་དམ་བཅའ་པ་ཡང་ག་ལ་ཡོད། དམ་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་ ཀྱང་ག་ལ་ཡོད། དམ་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་ལས་བྱུང་བའི་སྐྱོན་ཡང་ག་ལ་ཡོད་ཅེས་པའི་ དགོངས་དོན་དུ་བསམ་པར་སྣང་ངོ་། ། འོན་ཀྱང་སྔར་གྱི་ལུང་དེའི་ཐོག་མར་ཕྱོགས་སྔ་འདི་ལྟར་བཀོད་དེ། འགོག་པའི་འགོག་ པའང་དེ་ལྟ་ཞེས། །འདོད་ན་དེ་ཡང་བཟང་མིན་ཏེ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཁྱོད་དམ་བཅས། །མཚན་ ཉིད་སྐྱོན་ཡོད་དེ་དེ་དཔྱད་ལ་མེད། །ཁྱོད་ཀྱི་བློ་རྣམ་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་འགོག་པའི་འགོག་ པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་འགོག་པའི་ཚིག་ འགོག་པར་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་མི་འཐད་དོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན་འདིར་སྨྲ་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ ཡང་བཟང་བོ་མ་ཡིན་ཏེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཁྱོད་ལ་དམ་བཅའ་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་འདི་འཐོབ་ 3-338 ཀྱིས། ངེད་ལ་ནི་མེད་པས་དེ་ལ་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ནི། འགོག་པའི་འགོག་པ་ཡང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མི་རུང་ངོ་། ། ཞེས་པ་རྣམས་ཕྱོགས་སྔ་སྟེ། དེའི་དོན་མདོར་བསྡུས་ན། དབུ་མ་པས་དངོས་པོ་ཐམས་ ཅད་རང་བཞིན་མེད་ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། དངོས་སྨྲ་ན་རེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་ ན། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་དོ་ཞེས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་འགོག་ པའི་ཚིག་དེ་ཡང་འགོག་པ་སྟེ། རང་བཞིན་མེད་པར་འདོད་དགོས་པ་ལས་དེ་ལྟར་འདོད་པ་ ཡང་བཟང་བོ་མིན་ཏེ། ཁྱེད་དབུ་མ་པས་དེ་འདྲའི་ཚི
【現代漢語翻譯】 即使現在也保持沉默是可以的，但他沒有意識到我在說什麼，就停止了辯論。 因此，所謂的『二俱清凈』（dag pa gnyis ldan，具有雙重清凈）是一個術語，它概括了清凈的方式。 如果通過清凈的原因和清凈的方式來區分，那麼區分的方式將變得無數。 那些不區分早期藏語術語、概括和清晰區分的人，將原本不是錯誤的東西當作錯誤，就像土撥鼠擔心天空會塌下來一樣。 還有些人說：『中觀派根本不承認任何自宗的觀點。』正如《辯中邊論》所說：『如果我有什麼承諾，那麼我就會有那個過失。因為我沒有承諾，所以我完全沒有過失。』以及《中觀明句論》中說：『如果一個人是中觀派，那麼他就不應該接受自己的比量，因為他沒有接受其他宗派的觀點。』 對此的回答是，他們說沒有承諾是指在勝義諦中沒有承諾，但在世俗諦中是有承諾的（如瑪江尊等所說）。之前的引文『因為我沒有承諾』等等，在解釋時，其含義似乎是：『因此，對於所有事物都是空性、完全寂滅、自性空的事物來說，哪裡會有承諾者？哪裡會有承諾的定義？哪裡會有從承諾的定義中產生的過失呢？』 然而，在之前的引文的開頭，對方這樣陳述：『對阻礙的阻礙也是如此。如果這樣認為，那也不好，因為那樣你也有承諾，有定義的過失，因為那沒有經過檢驗。』如果你們以這種方式認為對阻礙的阻礙也是不合理的，因為你們所說的阻礙一切事物自性的言辭也是一種阻礙，那麼我們應該在這裡說：那也不好，為什麼呢？因為你獲得了承諾的定義。 我們沒有，所以如果那樣，對阻礙的阻礙也是不合理的。』這種說法是不允許的。 以上是對方的觀點，簡而言之，中觀派說一切事物都沒有自性。實有論者說：如果一切事物都沒有自性，那麼『一切事物都沒有自性』這句話也是一種阻礙，即沒有自性。如果這樣認為，那也不好，因為你們中觀派說了這樣的話。
【English Translation】 It would have been acceptable to remain silent even now, but he stopped the debate without realizing what I was saying. Therefore, the so-called 'two-fold purity' (dag pa gnyis ldan, having dual purity) is a term that summarizes the ways of purification. If we distinguish by the cause of purification and the way of purification, then the ways of distinguishing will become countless. Those who do not distinguish between early Tibetan terms, summarization, and clear distinctions, treat what is not a fault as a fault, like a marmot fearing the sky will collapse. Some also say: 'The Madhyamikas do not accept any tenets of their own system at all.' As it says in the Vigrahavyavartani: 'If I had some thesis, then I would have that fault. Since I have no thesis, I am faultless.' And in the Prasannapada, it says: 'If one is a Madhyamika, then he should not accept his own inference, because he has not accepted the views of other parties.' The answer to that is that they said there is no thesis, thinking that there is no acceptance in ultimate truth, but there is acceptance in conventional truth (as said by Ma Jhang Tson, etc.). The previous quote, 'Since I have no thesis,' etc., in the context of the explanation, its meaning seems to be: 'Therefore, for all things that are emptiness, completely pacified, and devoid of inherent existence, where would there be a proponent? Where would there be a definition of a thesis? Where would there be a fault arising from the definition of a thesis?' However, at the beginning of the previous quote, the opponent stated it this way: 'The prevention of prevention is also like that. If you think so, that is not good either, because then you also have a thesis, there is a fault of definition, because that has not been examined.' If you think that the prevention of prevention is also unreasonable in this way, because what you say to prevent the inherent existence of all things is also a prevention, then we should say here: That is not good either, why? Because you obtain the definition of a thesis. We do not have it, so if that is the case, then the prevention of prevention is also unreasonable.' That kind of statement is not permissible. The above is the opponent's view. In short, the Madhyamikas say that all things are without inherent existence. The realist says: If all things are without inherent existence, then the statement 'all things are without inherent existence' is also a prevention, that is, without inherent existence. If you think so, that is not good either, because you Madhyamikas said such a thing.
ག་གིས་སྨྲས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཚིག་དེ་དངོས་ པོའམ་རང་བཞིན་ཡོད་པར་དམ་བཅས་པར་སོང་སྟེ། དེར་དམ་བཅའ་ན་དེ་སྐད་སྨྲ་བར་མི་ རུང་བའི་ཕྱིར་དེས་ན་ཚིག་དེ་རང་བཞིན་ཡོད་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པའི་ དམ་བཅའ་ཉམས་ཤིང་། ཚིག་དེ་རང་བཞིན་མེད་ན་ཚིག་དེས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་ བཞིན་ཡོད་པའི་དམ་བཅའ་བཟློག་མི་ནུས་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། དེའི་ལན་དུ་གལ་ཏེ་ངས་དམ་ བཅས་འགའ་ཞེས་སོགས་ཏེ། གལ་ཏེ་དབུ་མ་པ་ངས་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་ཡོད་ པ་འགོག་པའི་ཚིག་སྟེ། རང་བཞིན་ཡོད་པར་དམ་བཅས་ན། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་ མེད་པའི་དམ་བཅའ་ཉམས་པའི་སྐྱོན་དེ་ཡོད་མོད། ང་ལ་དེ་འདྲའི་དམ་བཅའ་མེད་པས་དེ་ འདྲའི་སྐྱོན་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཞེས་པ་དངོས་ཀྱི་དོན་དེ། རང་འགྲེལ་དུ། སྔར་གྱི་ཕྱོགས་སྔ་དེ་ སྨོས་ནས་རྩ་བ་དེ་བཀོད་རྗེས་སུ་གལ་ཏེ་དམ་བཅའ་འགའ་ཞིག་ཡོད་ན་ནི། དེས་ན་ཁྱོད་ཀྱི་ ཇི་སྐད་སྨྲས་པ་བཞིན་དུ། ང་ལ་དམ་བཅའ་བའི་མཚན་ཉིད་ཁས་བླངས་པ་སྔོན་དུ་སོང་བའི་ སྐྱོན་ཡོད་པ་ཞིག་ན། ང་ལ་དམ་བཅས་པ་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །ཞེས་པའི་རྗེས་སུ་སྔར་དྲངས་ པ་དེ་བཀོད་སྣང་ངོ་། ། དེ་ལྟར་ན་ང་ལ་སྐྱོན་དེ་ཡོད་ཅེས་པའི་སྐྱོན་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་ཇི་སྐད་སྨྲས་པ་བཞིན་དུ་ཞེས་ 3-339 སོགས་གསུངས་ཏེ། དེའང་གོང་དུ་འགོག་པའི་འགོག་པའང་དེ་ལྟར་ཞེས་པའི་ཕྱོགས་སྔ་དེ་ ལ་ཟེར་རོ། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་གཞུང་གི་དངོས་དོན་ནི་དེར་སྣང་ལ། ཞར་ལ་དབུ་མ་པ་ལ་ དོན་དང་མི་མཐུན་པའི་དམ་བཅའ་ཡོད་ན་སྐྱོན་འབྱུང་མོད། ངེད་ལ་དོན་དང་མི་མཐུན་པའི་ དམ་བཅའ་ཅུང་ཟད་ཙམ་མེད་པས། གནོད་བྱེད་སྐྱོན་མི་འགྱུར་བར་བསྟན་ཅིང་། དངོས་པོ་ ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་པས་དེ་རྣམས་གང་ཡང་དོན་དམ་དུ་ གྲུབ་པར་འདོད་པའི་དམ་བཅའ་ཡོད་ན་དེ་ལ་སྐྱོན་ཡོད་ཅིང་། ང་ལ་དེ་འདྲའི་དམ་བཅའ་མེད་ པས། དེ་ལྟར་དམ་བཅས་པ་ལས་བྱུང་བའི་སྐྱོན་མེད་པ་ཁོ་ནའོ་ཞེས་ཀྱང་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་ལུང་གི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་འདོད་ན། སྐབས་ཀྱི་ཕྱོགས་སྔ་རང་འགྲེལ་ གྱི་བཤད་པར་བཅས་པ་དང་འགལ་ཞིང་། རྩོད་བཟློག་ལས། ཐ་སྙད་ཁས་ནི་མ་བླངས་པར། ། ངེད་ཅག་འཆད་པར་མི་བྱེད་དོ། །ཞེས་དང་། དེ་ཉིད་ཀྱི་འགྲེལ་བར། གཞན་ཡང་ངེད་ཅག་ ཐ་སྙད་ཀྱི་བདེན་པ་ཁས་མ་བླངས་ཤིང་། མ་བརྟེན་པར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པའོ་ཞེས་ མི་འཆད་དེ། ཐ་སྙད་བདེན་པ་ཁས་མ་བླངས་བར་ནི། ཆོས་སྟོན་པར་མི་ནུས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ཐ་སྙད་ལ་ནི་མ་བརྟེན་པར། །དམ་པའི་དོན་ནི་མི་སྟོན་ལ། །དམ་པའི་དོན་ལ་མ་བརྟེན་པར། ། མྱ་ངན་འདས་པ་མི་རྟོགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་བས་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དུ་གཉིས་ཀ་འཐད་པ་ན། ང
【現代漢語翻譯】 如果有人說，你已經承諾了那個詞具有實體或自性。因為如果承諾了，就不應該那樣說。因此，如果那個詞具有自性，那麼所有事物都無自性的承諾就會失效。如果那個詞沒有自性，那麼那個詞就不能推翻所有事物都有自性的承諾。對此的回答是，如果我說了一些承諾等等。如果中觀派的我承諾了阻止所有事物具有自性的詞，即承諾具有自性，那麼所有事物都無自性的承諾失效的過失是存在的。但我沒有那樣的承諾，所以沒有那樣的過失。這是真實的意思。在自釋中，在提到先前的觀點並引用根本頌之後，如果有一些承諾，那麼正如你所說的那樣，如果我承認了具有承諾的特徵，那麼就有一個先前的過失。但我沒有任何承諾。在這些之後，引用了先前的內容。 因此，我說我有那個過失，正如你所說的那樣等等。這也是指上面所說的『阻止的阻止也是如此』的先前觀點。大德的著作的真實含義是顯而易見的。順便說一下，如果中觀派有與意義不符的承諾，就會有過失。但我們沒有任何與意義不符的承諾，所以不會成為損害。因為所有事物在勝義諦中都是自性空的，所以如果有人承諾在勝義中成立，那麼就會有過失。但我沒有那樣的承諾，所以沒有從那樣的承諾中產生的過失。 如果不是這樣，而是按照字面意思來理解經文，那麼就與當時的先前觀點和自釋的解釋相矛盾。在《諍論迴避論》中說：『如果不接受世俗，我們就不進行解釋。』並且在它的解釋中說：『此外，我們不接受或不依賴世俗諦就說所有事物都是空性的。』因為如果不接受世俗諦，就不能說法，正如所說：『不依賴世俗，就不能顯示勝義。不依賴勝義，就不能證得涅槃。』 因此，所有事物的無自性在兩者中都是合理的。
【English Translation】 If someone says that you have committed to that word having entity or svabhāva (自性，स्वभाव，svabhāva，self-nature). Because if you commit, you shouldn't say that. Therefore, if that word has svabhāva, then the commitment that all things are without svabhāva will fail. If that word does not have svabhāva, then that word cannot overturn the commitment that all things have svabhāva. The answer to this is, if I said some commitments, etc. If I, a Madhyamaka (中觀派，माध्यमक，mādhyamaka，the Middle Way school), commit to the word that prevents all things from having svabhāva, that is, commit to having svabhāva, then the fault of the commitment that all things are without svabhāva failing exists. But I don't have such a commitment, so there is no such fault. This is the real meaning. In the auto-commentary, after mentioning the previous view and quoting the root text, if there are some commitments, then as you said, if I admit to having the characteristics of a commitment, then there is a previous fault. But I don't have any commitments. After these, the previous content is quoted. Therefore, I said that I have that fault, as you said, etc. This also refers to the previous view of 'the prevention of prevention is also like that' mentioned above. The real meaning of the great master's writings is obvious there. By the way, if the Madhyamaka has a commitment that does not match the meaning, there will be a fault. But we don't have any commitment that doesn't match the meaning, so it won't become a harm. Because all things are empty of svabhāva in the ultimate truth, if someone commits to being established in the ultimate truth, then there will be a fault. But I don't have such a commitment, so there is no fault arising from such a commitment. If it is not like this, but the scriptures are understood according to the literal meaning, then it contradicts the previous view at the time and the explanation of the auto-commentary. In the Vigrahavyāvartanī (諍論迴避論，विग्रहव्यावर्तनी，vigrahavyāvartanī，The End of Dispute) it says: 'If we do not accept convention, we do not explain.' And in its explanation it says: 'Furthermore, we do not accept or rely on conventional truth and say that all things are empty.' Because if you do not accept conventional truth, you cannot teach the Dharma, as it is said: 'Without relying on convention, one cannot show the ultimate truth. Without relying on the ultimate truth, one cannot attain nirvāṇa (涅槃，निर्वाण，nirvāṇa，cessation of suffering).' Therefore, the non-svabhāva of all things is reasonable in both.
འི་ཚིག་བཞིན་དུ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྟོང་བ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་ཏེ། ཕྱི་མ་འདི་ངའི་ཚིག་བཞིན་ དུ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྟོང་བ་དང་། རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་གཉིས་ཀ་འཐད་པ་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་བསྒྱུར་ན་ལེགས་སོ། །གཞན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཁྱད་ པར་མེད་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་དེ་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་བཞིན་ ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོགས་དབུ་མ་རིགས་ཚོགས་རྣམས་སུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་པའི་ 3-340 རང་བཞིན་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པའི་ཚུལ་དུ་མ་གསུངས་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་། དབུ་ མའི་བཞེད་གཞུང་དུ་མ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དབུ་མ་པ་ལ་ཡང་། ཁས་ལེན་དམ་བཅའ་ཡོད་ པར་གྲུབ་སྟེ། སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཀྱང་། དབུ་མ་པ་དག་ནི་རྟེན་འབྲེལ་བར་འབྱུང་ བ་སྨྲ་བ་ཡིན་ལ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་འདི་དང་འཇིག་རྟེན་ཕ་ རོལ་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་སྨྲ་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་དང་། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ ཏུ་གྱུར་བ་རྣམས་ལོག་པར་མངོན་པར་ཞེན་པ་བཟློག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། རབ་རིབ་མེད་པ་ རྣམས་ལྟར། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཁོ་བོ་ཅག་སྨྲ་མོད་ཀྱིས། དེ་ སྐད་སྨྲས་པ་ནི་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་ཆད་པར་ལྟ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། འཕགས་པ་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་འཐད་པ་མི་གསུང་གི་འོན་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་ཁོ་ ན་ལ་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་འཐད་པ་གང་ཡིན་པ་དག་གཞན་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཞལ་ གྱིས་བཞེས་ནས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མཛད་དོ་ཞེས་དང་། དེ་ནི་དེ་ལྟར་ བདེན་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་རྗོད་པར་བྱེད་པ་དང་། ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་ལ་ སོགས་པའི་མཚན་ཅན་འཇིག་རྟེན་པའི་དོན་དམ་པའི་ཁས་མ་བླངས་པར་དོན་དམ་པར་སྟོན་ པར་མི་ནུས་ལ། མ་བསྟན་ན་ཡང་རྟོགས་པར་མི་ནུས་ཤིང་། དོན་དམ་པ་མ་རྟོགས་པར་ཡང་ མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་ཕྱིན་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་སྙད་ ལ་ནི་མ་བརྟེན་པར། །དམ་པའི་དོན་ནི་བསྟན་མི་ནུས། །དམ་པའི་དོན་ནི་མ་རྟོགས་པར། །མྱ་ ངན་འདས་པ་ཐོབ་མི་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པའི་ ཐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཆུ་འདོད་པའི་སྣོད་ལྟར་ཐོག་མར་གདོད་མི་ཟ་བར་ཀུན་རྫོབ་ཇི་ལྟར་ གནས་པ་ཁས་བླངས་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོགས་དུ་མ་གསུངས་པས་དབུ་མ་པ་ལའང་ཁས་ལེན་ ནམ་དམ་བཅའ་ཡོད་པར་གྲུབ་པོ། །ཁས་ལེན་ནམ་དམ་བཅའ་ཞེས་པ་ཟད་དེ་ལྟ་བུ་གཞན་ཅི་ 3-341 ཞིག་ཡོད། ཚིག་གསལ་དུ། ཕྱོགས་གཞན་ཁས་བླངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པས། དབུ་མ་ པ་ལ་ཁས་ལེན་ནམ་དམ་བཅའ་གཏན་ནས་མེད་པར་འདོད་པའང་དགོངས་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། སློབ་དཔོན་འདིའི་
【現代漢語翻譯】 因此，就像我所說的那樣，一切事物皆是空性。如果這樣翻譯，那麼後者（指空性）就既符合我所說的一切事物皆是空性，又符合一切事物皆無自性這兩個方面。因為一切事物與無自性並無差別，所以這個聲音就是緣起，因此不是自有自性的。在諸如《中觀理聚論》等論著中，當沒有闡述通過理證來證明一切法皆無真實自性的情況時，因為沒有闡述中觀宗的觀點，所以中觀宗也有其承諾或誓言。正如論師月稱所說：『中觀宗主張緣起，因為緣起，所以世間和來世等一切事物都是無自性的。』爲了遣除那些顛倒之人所持的錯誤執著，就像沒有眼翳的人一樣，我們會說一切事物並非實有。雖然我們這樣說，但這並不會導致我們受到指責。』 聖者們不會說世俗諦的道理，但爲了讓其他人理解世間普遍認可的道理，他們會接受這些道理，並以此來理解世間。』雖然這是真的，但是如果不承認世俗諦中可言說的事物、能言說的主體、知識和所知等名相，就無法在勝義諦中進行闡釋。如果不能闡釋，就無法證悟；如果不能證悟勝義諦，就無法到達涅槃之城。』正如經文所說：『不依世俗諦，不能說勝義諦；不得勝義諦，不能得涅槃。』因此，爲了獲得涅槃，就像渴望水的人需要容器一樣，首先要承認世俗諦的存在方式。』諸如此類的說法很多，因此可以確定中觀宗也有其承諾或誓言。承諾或誓言已經說完，還有什麼其他的嗎？在《明句論》中，『因為沒有接受其他的宗派』，這表明認為中觀宗完全沒有承諾或誓言並非其真實意圖。這位論師的觀點是……
【English Translation】 Therefore, as I said, all things are empty. If translated in this way, the latter (referring to emptiness) is consistent with both my statement that all things are empty and that all things are without inherent existence. Because all things are no different from being without inherent existence, this sound is dependent arising, and therefore not self-existent. In treatises such as the Mūlamadhyamakakārikā (Fundamental Verses on the Middle Way), even when there is no exposition of reasoning to prove that all dharmas are without true inherent existence, because the Madhyamaka (Middle Way) view is not expounded, the Madhyamaka school also has its commitments or vows. As the teacher Chandrakirti said, 'The Madhyamikas assert dependent arising, and because of dependent arising, all things such as this world and the next are said to be without inherent existence.' In order to dispel the wrong clinging of those who are inverted, like those without cataracts, we say that all things are not existent. Although we say this, it does not lead to us being blamed. 'The noble ones do not speak of the validity of worldly conventions, but in order to make others understand what is widely known in the world, they accept those validities and thereby comprehend the world.' Although this is true, one cannot explain the ultimate truth without accepting the nominal designations of speakable things, the speaking subject, knowledge, and knowable objects in conventional truth. If it cannot be explained, it cannot be realized; and if the ultimate truth is not realized, one cannot reach the city of Nirvana. As the scripture says, 'Without relying on conventional truth, the ultimate truth cannot be taught; without realizing the ultimate truth, Nirvana cannot be attained.' Therefore, in order to attain Nirvana, just as a person desiring water needs a container, one must first acknowledge how conventional truth exists. There are many such statements, so it is established that the Madhyamaka school also has its commitments or vows. Commitments or vows have been discussed, what else is there? In the Prasannapadā (Clear Words), 'Because no other tenet is accepted,' this indicates that the view that the Madhyamaka school has absolutely no commitments or vows is not its true intention. This teacher's view is...
གསུང་ལ་ནོར་བ་གཏན་ནས་མེད་པར་ཁྱེད་རྣམས་ཁས་ལེན་ལ། གོང་དུ་ ཚིག་གསལ་གྱི་ལུང་དྲངས་པ་ལྟར་གྱི་དབུ་མ་པ་ལ་ཁས་ལེན་ཡོད་པའི་ལུང་དུ་མ་ཚིག་གསལ་ འཇུག་རྣམས་ན་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་། དབུ་མ་པ་ལ་ཁས་ལེན་གཏན་ནས་མེད་ན། དབུ་མ་ བའི་སློབ་དཔོན་དེ་རྣམས་ཀྱིས་དབུ་མ་པ་ལ་ཁས་ལེན་མེད་དོ་ཞེས་དེ་ཞེས་ཁས་བླངས་པའི་ ཕྱིར་ན། རང་ཚིག་འགལ་བའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་ བཞིན་མེད་པར་ཁས་མི་ལེན་པར་ཡང་འགྱུར་ལ་དེ་ལྟར་འདོད་ན་དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་སུ། དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཚུལ་འདི་རྣམས་དབུ་མ་བས་ནི་ ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་སུ་ཞིག་གིས་ཁས་ཡང་ལེན་ཅིང་སུ་ཞིག་གི་ལུགས་སྨྲ་དགོས་སོ། །སྒྲ་ ཇི་བཞིན་པར་དམ་བཅའ་ཡེ་མེད་ན་དབུ་མ་པས་གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཚེ་ དགག་གཞག་སྤང་གསུམ་ཅི་ཡང་བྱར་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་བ་སོགས་སྐྱོན་མཐའ་ཡས་སོ། ། དེས་ན་དབུ་མ་པ་དེ་ཕྱོགས་གཞན་ཁས་བླངས་པ་མེད་ཅེས་པའི་དོན་དཔྱད་ན་འཐད་པས་ གྲུབ་པའི་ཕྱོགས་གཞན་ཁས་བླངས་པ་མེད་ཅེས་པར་དགོངས་པར་ཡིན་ནམ་སྙམ་སྟེ། གཞན་ དུ་ན་ནང་འགལ་ཅན་དུ་འགྱུར་རམ་སྙམ་སྟེ་དཔྱད་པར་བྱའོ། ། ཆོས་རྗེ་ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོའི་ཞལ་ནས། ང་ལ་དམ་བཅའ་མེད་པས་ན། །ཞེས་སོགས་ འཕགས་པ་ཀླུའི་དགོངས་པ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་མཉམ་བཞག་ཟབ་མོ་ལ་ལ་བཟློ་བའི་ སྐབས་སུ་ནི་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་པའི་ཁས་ལེན་ནམ་དམ་བཅའ་གཏན་ནས་མེད་ལ། རྗེས་ཐོབ་ཤན་འབྱེད་པའི་སྐབས་སུ་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་གཏན་ལ་འབེབས་ཀྱང་རུང་ དོན་དང་མི་མཐུན་པའི་ཁས་ལེན་མེད་ཞེས་པ་ཡིན་གྱི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་འཆད་པ་ནོར་རོ་ 3-342 གསུངས། གཞན་ཡང་དབུ་མ་པའི་ལུགས་ནི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ང་སངས་ རྒྱས་སོ་ཞེས་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་དང་ངའི་ཟག་པ་རྣམས་ཟད་དོ་ཞེས་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་ དང་། ཁྱུ་མཆོག་རླབས་པོ་ཆེའི་གནས་སུ་དམ་འཆའོ་ཞེས་སོགས་ཡང་མི་འཐད་པར་འགྱུར་ དེ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་དབུ་མ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བརྗོད་ན། ཚངས་ཆེན་གྱི་ ཚུལ་འཛིན་པ་མ་གཏོགས་ཆོས་དང་མཐུན་པའི་ལན་གདབ་མི་ནུས་སོ། ། ༈ རང་ལུགས་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ཅེས་བརྗོད་དགོས་པ། གཞན་ཡང་དབུ་མ་བས་དངོས་པོར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བཏགས་པའི་གཞན་ཕྱོགས་ འགོག་པ་ལ་བསྙོན་དུ་མེད་ཅིང་། ཁྱེད་རང་ཇི་ལྟར་འདོད་ཅེས་དྲིས་པ་ན་ང་ལ་འདོད་གང་ ཡང་མེད་དོ། །རང་ལུགས་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ཅེས་བརྗོད་དགོས་པར་ འགྱུར་ཏེ། དྲི་བ་དེ་ལ་ལན་གཅིག་བརྗོད་ནི་དགོས། དམ་བཅའ་འམ་ཁས་ལེན་གཏན་ནས་ མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་འདོད་ན་རང་ཚིག་འགལ་བའི་སྐྱོན་ཡང་ཡོད་ཅིང་། དབུ་མ་རྩ་ཤེས་ དང་རིགས་
【現代漢語翻譯】 你們承認聖言中絕對沒有錯誤。正如上面引用的《明句論》中的論述，中觀派有承認的論述出現在《明句論》等著作中。如果中觀派根本沒有任何承認，那麼中觀派的論師們會承認『中觀派沒有承認』，因此，這會變成自相矛盾的過失。如果他們不承認一切事物都沒有自性，那麼中觀派建立事物無自性的方式，將沒有人承認，也沒有人宣說其宗義。如果完全沒有如字面意義的承諾，那麼中觀派在辨析聖言的意義時，將無法進行任何破斥、建立或取捨，等等，會有無盡的過失。 因此，如果研究『中觀派不承認其他宗派』的含義，我認為這指的是『不承認以實證成立的其他宗派』。否則，可能會出現內在矛盾，需要進一步研究。 法王一切智者曾說：『我沒有承諾。』等等。聖者龍樹的意趣是，在專注于不可思議的甚深等持時，根本沒有任何『是這樣的』承諾或誓言。但在後得分別時，可以確定二諦，但沒有不符合意義的承諾。如字面意義解釋是錯誤的。 此外，如果說中觀派的觀點是，圓滿正等覺佛陀不會說『我已成佛』，也不會說『我的煩惱已盡』，也不會在殊勝的集會中立誓，等等，那將是不合理的，因為圓滿正等覺佛陀是中觀派。如果這樣說，除了像大梵天一樣傲慢，無法給出符合正法的回答。 必須說根本沒有任何自宗的觀點。 此外，中觀派駁斥說實有論者所安立的他宗是無可辯駁的。如果有人問你如何認為，你必須說我沒有任何觀點，根本沒有任何自宗的觀點。因為必須對這個問題給出一個答案，但根本沒有任何承諾或承認。如果這樣認為，也會有自相矛盾的過失，並且與《中觀根本慧論》和理
【English Translation】 You admit that there are absolutely no errors in the sacred words. As stated in the previously cited 'Clear Words,' Madhyamikas (中觀派, Zhōng guān pài, the Middle Way school) have admissions that appear in works like 'Clear Words.' If Madhyamikas have no admissions at all, then the Madhyamika teachers would admit that 'Madhyamikas have no admissions,' thus, it would become a fault of self-contradiction. If they do not admit that all things are without inherent existence, then the way in which Madhyamikas establish the lack of inherent existence of things will not be admitted by anyone, nor will anyone proclaim its tenets. If there is absolutely no commitment to the literal meaning, then when Madhyamikas analyze the meaning of the sacred words, they will be unable to engage in any refutation, establishment, or acceptance/rejection, etc., leading to endless faults. Therefore, if we examine the meaning of 'Madhyamikas do not admit other schools,' I think it refers to 'not admitting other schools established through valid cognition.' Otherwise, there might be an internal contradiction, which needs further investigation. Lord Dharma, the Omniscient One, said: 'I have no commitment.' etc. The intention of the noble Nagarjuna (龍樹, Lóng shù) is that, when focusing on the profound samadhi (等持, děng chí, meditative absorption) of non-conceptualization, there is absolutely no commitment or vow such as 'it is like this.' But in the post-meditation discrimination, one can ascertain the two truths, but there is no commitment that does not accord with the meaning. Explaining it literally is wrong. Furthermore, if it is said that according to the Madhyamika view, the fully enlightened Buddhas would not say 'I have become a Buddha,' nor would they say 'My defilements are exhausted,' nor would they make vows in the supreme assembly, etc., that would be unreasonable, because the fully enlightened Buddhas are Madhyamikas. If one says this, one cannot give an answer that accords with the Dharma, except for being arrogant like Brahma. It must be said that there is absolutely no assertion of one's own system. Furthermore, it is irrefutable that Madhyamikas refute the other's positions posited by those who assert inherent existence. If someone asks how you think, you must say that I have no view, and there is absolutely no assertion of my own system. Because one must give an answer to that question, but there is absolutely no commitment or admission. If one thinks so, there will also be the fault of self-contradiction, and it will contradict the 'Fundamental Wisdom of the Middle Way' and the reasoning
པ་དྲུག་ཅུ་བ་ལ་སོགས་པར་དངོས་སྨྲའི་གྲུབ་མཐའ་འགོག་པའི་རིགས་ཚུལ་འདི་ རྣམས་དངོས་སྨྲའི་གྲུབ་མཐའི་ལུགས་སུ་འགྱུར་དེ། དེའི་ལུགས་ཡིན་པའམ་དབུ་མ་པའི་གྲུབ་ མཐའི་ལུང་གང་རུང་གཅིག་ནི་ཡིན་དགོས། དབུ་མ་བའི་གྲུབ་མཐའི་ལུགས་མིན་པའི་ཕྱིར་ ཏེ། དབུ་མ་བ་ལ་རང་ལུགས་རྣམ་པར་བཞག་པ་གཏན་ནས་མེད་དབུ་མ་བ་ལ་འདི་འདོད་ དང་དམ་བཅའ་འམ་ཁས་ལེན་གཏན་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཕ་རོལ་བོའི་གྲུབ་ པའི་མཐའ་རྣམས་རྣམ་གྲངས་དུ་མས་འགོག་ཅིང་། རང་ལུགས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་དྲིས་ལན་ཅི་ ཡང་ཁས་མི་ལེན་དམ་བཅའ་མེད་ཅེས་པ་ནི་ལྟ་ངན་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱི་ནང་ནས་ཁས་མི་ལེན་ པའི་ལྟ་བ་ཞེས་པའི་ལྟ་བ་ངན་པ་ཅན་དུ་གསུངས་ཤིང་། དེ་བཞིན་དུ་ཚིག་དང་དོན་འདི་དང་ འདི་ལྟ་བུ་རྣམས་ལ་ཁྱོད་ཇི་ལྟར་འདོད་ཅེས་གཞན་གྱིས་དྲིས་པ་ན། ལན་དུ་དེ་རྣམས་ལ་ཁྱོད་ རང་ཇི་ལྟར་འདོད་ཅེས་ཕར་དྲིས་ནས་སྔར་གྱི་འདྲི་བ་པོ་དེས་ང་འདི་དང་འདི་ལྟ་བུ་འདོད་ 3-343 ཅེས་བཞག་པའི་རྗེས་སུ་ང་ཡང་དེ་དང་དེ་ལྟ་བུར་འདོད་ཅེས་རྣམ་པར་འཇོག་པ་ཡང་། ངན་ གཡོའི་ལྟ་བ་ཞེས་པའི་ལྟ་ངན་དུ་གསུངས་པའང་དྲན་པར་བྱའོ། ། དུས་ད་ལྟ་ནི་དབུ་མ་ཆེན་པོ་པར་ཁས་འཆེ་བ་མང་པོ་རྣམས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ ཡབ་སྲས་ཀྱི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་རྒྱ་ཆེར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དང་། སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་ བསྐྱང་དང་། སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པ་ལ་སོགས་པའི་དགོངས་པའི་དོན་མི་ཤེས་བཞིན་ དུ་ཤེས་སོ་སྙམ་པའི་མངོན་རློམ་ཀྱིས་ཁེངས་ཏེ། བཤད་མ་ཐག་པའི་ཁས་མི་ལེན་པའི་ལྟ་བ་ དང་ངན་གཡོའི་ལྟ་བ་ལ་ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་བཟུང་སྟེ། རང་གི་ལྟ་བ་དང་མ་མཐུན་པའི་མདོ་རྒྱུད་ བསྟན་བཅོས་ཁྱད་པར་ཅན་མང་པོ་སེམས་ཙམ་གྱི་གཞུང་དུ་ཕབ་ཅིང་། ཕུང་བོ་རྣམ་དཔྱད་ ཀྱི་སྟོང་པ་རྣམ་གཅོད་ཙམ་དེ་ཁོ་ན་མཐར་ཐུག་གི་སྟོང་ཉིད་ཟབ་མོ་རློམ་སྟེ། མདོ་རྒྱུད་མན་ ངག་གི་གནད་ཟབ་མོ་ཤེས་ནས་སྟོན་པའི་ཆོས་དང་གང་ཟག་ལ་རྣམ་གྲངས་དུ་མས་སྨོད་ཅིང་ ཚངས་ཆེན་གྱི་ཚུལ་དང་། གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་སྐྲག་པ་རི་བོང་གི་ཆལ་དང་། རང་ལ་འདི་ལྟར་ ཡིན་ངེས་པ་མེད་པའི་ཁྱི་སྐད་ལ་རྒྱུག་པ་དང་། རྒྱ་གར་མཁས་པའི་བཤད་པ་བོར་ཏེ་རང་གི་ བསམ་བློ་མགོ་ཕུར་གྱིས་བཀྲལ། བོད་ཊཱིཀྐ་རེ་རེ་དང་བཅས་པའི་བོད་རྐྱང་རེ་ལ་འདོན་པ་ གོམས་པ་ཙམ་གྱི་གཟི་འབུགས་པའི་ཚུལ་ཅན་མང་བོ་ལོག་བསམ་ལ་སྦྱོར་བ་མང་བོ་ཡོད་ པར་གྲགས་ཏེ། རྒྱལ་བ་སྲས་དང་བཅས་པའི་བྱིན་རླབས་ཆེན་པོའི་མཐུས་དེ་དག་ཐམས་ ཅད་ཡང་དག་པའི་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་ལ་བདག་གིས་ལེགས་པར་འགོད་ནུས་པར་གྱུར་ཅིག གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་སྔར་ཕུང་བོ་རྣམ་དཔྱད་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་མེད་དགག་དང་། ཆོས་རྣམས་ ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི། སྒྲུབ
【現代漢語翻譯】 在《六十正理論》等著作中，駁斥有實宗的這些論證方式，要麼屬於有實宗的觀點，要麼必須是中觀宗的論證。因為它們不是中觀宗的觀點，因為中觀宗根本沒有自宗的安立，中觀宗根本沒有這種主張、承諾或承認。此外，以多種方式駁斥他宗的觀點，對於自宗的安立，既不回答問題，也不承認任何承諾，這被認為是二十八種邪見中的『不承認』的邪見。同樣，當別人問你對於這個或那個詞語和意義有何看法時，回答說『你認為如何？』，然後反問，在之前的提問者說『我認為是這樣這樣』之後，你也說『我也認為是這樣這樣』，這也應被記住，這也被認為是『狡詐』的邪見。 現在，許多自稱是偉大的中觀行者的人，並不瞭解偉大的龍樹父子所闡述的兩種真理的廣闊方式，以及佛護論師、月稱論師等的意圖，卻充滿了自以為是的傲慢。他們將剛才所說的『不承認』的觀點和『狡詐』的觀點奉為至上的見解，將許多與自己觀點不符的殊勝的經、續和論著歸入唯識宗的範疇，僅僅將五蘊分析的斷滅空性視為究竟的甚深空性。他們不瞭解經、續和口訣的甚深要點，以多種方式誹謗佛陀的教法和補特伽羅，表現出梵天的傲慢，對非處產生兔子般的恐懼，追逐自己不確定的犬吠，拋棄印度智者的解釋，用自己的思想隨意發揮。許多人習慣於引用一些藏文註釋，表現出虛張聲勢的樣子，據說他們有很多邪惡的想法。愿通過諸佛菩薩的偉大加持力，我能夠將所有這些都安置在正確的見、修、行、果之中。 如果你們之前認為五蘊分析的空性是破除性的，並且諸法的實相是真如，那麼
【English Translation】 In works such as the 'Sixty Stanzas on Reasoning', these types of arguments that refute the tenets of the Realist schools either become tenets of the Realist schools, or one of the Madhyamaka tenets must be the case. Because they are not tenets of the Madhyamaka school, since Madhyamikas have absolutely no establishment of their own tenets, Madhyamikas have absolutely no such assertions, promises, or admissions. Furthermore, refuting the tenets of others in numerous ways, and not admitting any answers to questions about one's own tenets, nor making any promises, is said to be a view with the evil view of 'non-acceptance' among the twenty-eight evil views. Similarly, when others ask you how you regard this or that word and meaning, and you answer by asking them back, 'How do you regard them?', and then, after the previous questioner has stated, 'I regard it as such and such,' you also state, 'I also regard it as such and such,' this should also be remembered, as it is said to be an evil view of 'deceit'. Now, many who claim to be great Madhyamikas do not understand the vast way in which the great Nagarjuna and his spiritual sons established the two truths, nor the meaning of the thought of masters like Buddhapalita and Chandrakirti, but are filled with the conceit of thinking they know. They hold the aforementioned view of 'non-acceptance' and the view of 'deceit' as supreme views, and relegate many excellent sutras, tantras, and treatises that do not accord with their own views to the category of Mind-Only. They consider the mere emptiness of the analysis of the aggregates to be the ultimate profound emptiness. Without understanding the profound key points of sutras, tantras, and instructions, they revile the Buddha's teachings and individuals in numerous ways, displaying the arrogance of Brahma, having rabbit-like fear of the inappropriate, running after their own uncertain dog barks, abandoning the explanations of Indian scholars, and arbitrarily interpreting things with their own thoughts. Many who are accustomed to merely reciting some Tibetan commentaries, displaying a pretentious demeanor, are said to have many evil thoughts. May I be able to properly establish all of these in the correct view, meditation, conduct, and result through the great blessings of the Buddhas and Bodhisattvas. If you previously considered the emptiness of the analysis of the aggregates to be an eliminative negation, and the suchness of the nature of phenomena to be tathata, then
་ཆོས་ཅན་གྱི་མ་ཡིན་དགག་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ ཆོས་ཀུན་རྫོབ་པ་འདི་རྣམས་དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་ཅིང་། ཆོས་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་སོགས་དོན་དམ་དུ་ཡོད་ཅེས་དང་། ལང་གཤེགས་སོགས་འཁོར་ 3-344 ལོ་ཐ་མའི་མདོ་དང་། བྱམས་ཆོས་ཕྱི་མ་བཞི་སོགས་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་ཡིན་ཞེས་དང་། ཀུན་བཏགས་གཞན་དབང་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་རྣམ་བཞག་ལ་སོགས་པ་འདི་ལྟ་བུའི་རྣམ་བཞག་ རྣམས། ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པའི་ལུགས་སེམས་ཙམ་གྱི་གྲུབ་མཐའ་ ཡིན་གྱི་དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་ལས་མ་བཤད་ཅིང་དོན་དང་མི་མཐུན་ནོ་ཞེ་ན། སྤྱིར་གསུང་ རབ་རྣམས་སུ་སྟོང་པ་ཞེས་དང་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ཞེས་དེ་གཉིས་ཁྱད་མེད་པ་ལྟ་བུར་བསྒྱུར་བ་ མང་བར་སྣང་སྟེ། ཞིབ་ཏུ་དཔྱད་ན་དེ་གཉིས་སྐད་དོད་ཀྱང་མི་གཅིག་སྟེ། ཤུ་ནྱཱ་ཞེས་པ་སྟོང་ པའི་སྐད་དོད་དང་ཤུ་ནྱཱཏཱ་ཞེས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐད་དོད་དེ་ཏཱ་ཞེས་པ་ངོ་བོའི་སྐྱོན་ཡོད་མེད་ ཀྱི་ཁྱད་ཡོད་ཅིང་དེའི་ཕྱིར་དོན་ལའང་ཁྱད་ཡོད་དོ། །ཀུན་རྫོབ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བརྟགས་ན་ བདེན་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་བའི་སྟོང་པ་ཡིན་པར་སྔར་གཏན་ལ་ཕབ་ཟིན་ཅིང་། ཀུན་ རྫོབ་རྣམས་བརྟགས་ན་བདེན་པའི་སྟོང་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་དེ་མདོར་བསྡུས་ན། །དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཡང་དག་མཐའ། །ཞེས་ སོགས་འཕགས་ཀླུའི་ལུང་དང་བཅས་པ་སྔར་བསྟན་པ་ལྟར་རོ། །གསུང་རབ་དྲི་མ་མེད་པ་ གང་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་དོན་ཡང་། རྩ་ཤེར། རང་བཞིན་དག་ནི་བཅོས་མིན་དང་། རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའང་ཡིན། །རང་བཞིན་ གཞན་དུ་འགྱུར་བར་ནི། །ནམ་ཡང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཆོས་རྣམས་ ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་པ་ཁོ་ནར་ཤེས་པར་བྱ་ ཞིང་། དེ་ལྟར་སྟོང་པ་དང་སྟོང་ཉིད་ཅེས་པ་སྐད་དོད་དང་དོན་གཉིས་ཀ་མི་གཅིག་པས་ཁྱད་ ཕྱེ་ན་ལེགས་ཏེ། ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་གཉིས་བཞིན་ཏེ། དྷརྨཱ་ཞེས་དང་དྷརྨཱ་ཏཱ་ཞེས་སྐད་དོད་སོ་ སོར་ཡོད་ཅིང་ཆོས་ཞེས་པ་ཀུན་རྫོབ་པ་དང་ཆོས་ཉིད་ཞེས་པ་དོན་དམ་གྱི་ཁྱད་ཡོད་པ་བཞིན་ ལོ་ཙྪ་བ་མང་བོས་དེ་འདྲའི་ཁྱད་མ་ཕྱེད་པར་བསྒྱུར་སྣང་ནའང་། ལ་ལས་མ་དགོངས་པའམ། 3-345 སླ་ཆོས་མཛད་པ་སྟེ། དཔེར་ན་དག་ཅེས་པ་དང་རྣམས་ཞེས་པ་གཉིས་ཀྱི་སྐད་དོད་ལ་ཡང་ སོ་སོར་ཡོད་དེ་དག་ཞེས་པ་གཉིས་ཚིག་དང་། རྣམས་ཞེས་པའི་སྐད་དོད་མང་ཚིག་ཡོད་པས་ གསུམ་ཕན་ཆད་ལ་འཇུག་པ་བཞིན་ནོ། ། ཡང་ཕུང་བོ་རྣམ་དཔྱད་ཀྱི་སྟོང་བ་ཞེས་པ་དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་ལས་མི་འབྱུང་ཞེས་ ཟེར་བའང་མུན་སྤྲུལ་ཏེ། དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་ཀྱི་མཆོག་རིག་པ་འ
【現代漢語翻譯】 關於『有法非遮』的說法： 認為所有世俗法都不是勝義諦，而法界真如（Dharmadhatu-tathata）和佛的自性身（Svabhavikakaya）等是勝義諦存在的；以及《楞伽經》等末輪經典，和慈氏五論等中觀論著；還有遍計所執（Parikalpita）、依他起（Paratantra）、圓成實（Parinispanna）等分類，這些都是無著（Asanga）、世親（Vasubandhu）昆仲及其追隨者的唯識宗觀點，並非中觀宗的論述，與實義不符。如果這樣說，那麼通常在經典中，『空』（stong pa）和『空性』（stong pa nyid）似乎可以互換使用，但仔細研究會發現，兩者的梵文術語並不相同。『Śūnya』是『空』的梵文，而『Śūnyatā』是『空性』的梵文，『-tā』表示本體有無的差別，因此在意義上也有區別。所有世俗法，如果加以分析，都是空，即空無自性。但世俗法在分析時，並非空性的空性，因為它不是真如。正如聖龍樹（Nagarjuna）所說：『空性簡而言之，即是真如與真實邊際（bhūta-koṭi）。』 所有經典中提到『一切法皆是空性』，其含義是指，如《中論》所說：『自性非造作，不待於他緣，非從因緣生，是故無所有。』（藏文：རང་བཞིན་དག་ནི་བཅོས་མིན་དང་། རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའང་ཡིན། །རང་བཞིན་གཞན་དུ་འགྱུར་བར་ནི། །ནམ་ཡང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །）意思是諸法的自性或真如是空性。因此，我們應該理解，『空』和『空性』在梵文術語和意義上並不相同，區分它們是好的，就像法（dharma）和法性（dharmata）一樣。『Dharma』和『dharmata』在梵文中是不同的術語，『法』指的是世俗法，而『法性』指的是勝義諦。雖然許多譯師沒有區分這些差別，可能是因為他們沒有理解，或者爲了方便起見。例如，『དག་』（dag，所有格）和『རྣམས་』（rnams，複數）在梵文中也有不同的術語，『དག་』是雙數詞綴，而『རྣམས་』是複數詞綴，用於三個或更多的事物。 此外，有人說，對五蘊進行分析以達到空性的方法不是中觀宗的論述，這完全是無稽之談。中觀宗的最高見解是...
【English Translation】 Regarding the statement that 'something is a non-affirming negation': It asserts that all conventional dharmas are not ultimately established, while the Dharmadhatu-tathata (法界真如) and the Svabhavikakaya (自性身) of the Buddha, etc., exist ultimately. It also claims that texts like the Lankavatara Sutra (《楞伽經》), which are late-period teachings, and the four later treatises of Maitreya (慈氏五論), are Madhyamaka (中觀) treatises. Furthermore, it states that the classifications of Parikalpita (遍計所執), Paratantra (依他起), and Parinispanna (圓成實) are the tenets of the Mind-Only school (唯識宗) of Asanga (無著), Vasubandhu (世親), and their followers, and are not explained in the Madhyamaka system, nor do they accord with the true meaning. If this is the case, then generally in the scriptures, 'emptiness' (stong pa) and 'emptiness itself' (stong pa nyid) seem to be translated as if they are interchangeable. However, upon closer examination, their Sanskrit terms are not the same. 'Śūnya' is the Sanskrit term for 'emptiness,' and 'Śūnyatā' is the Sanskrit term for 'emptiness itself.' The '-tā' indicates a difference in whether the essence exists or not, and therefore there is also a difference in meaning. All conventionalities, when analyzed, are empty of true nature, which is emptiness. However, conventionalities, when analyzed, are not the emptiness of emptiness itself, because they are not Suchness (tathata). As Nagarjuna (龍樹) said: 'Emptiness, in brief, is Suchness and the limit of reality (bhūta-koṭi).' The intent of all the immaculate scriptures that state 'all dharmas are emptiness itself' is, as stated in the Root Wisdom (Mūlamadhyamakakārikā): 'Intrinsic nature is uncreated, it does not depend on conditions, it is not produced from causes, therefore it is nonexistent.' (藏文：རང་བཞིན་དག་ནི་བཅོས་མིན་དང་། རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའང་ཡིན། །རང་བཞིན་གཞན་དུ་འགྱུར་བར་ནི། །ནམ་ཡང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །) This means that the intrinsic nature or suchness of dharmas is emptiness itself. Therefore, it should be understood that 'emptiness' and 'emptiness itself' are not the same in both Sanskrit terms and meaning, and it is good to distinguish them, just like dharma and dharmata. 'Dharma' and 'dharmata' have different Sanskrit terms, and 'dharma' refers to conventionalities, while 'dharmata' refers to ultimate truth. Although many translators have not distinguished such differences, perhaps because they did not understand or for the sake of convenience. For example, 'དག་' (dag, genitive) and 'རྣམས་' (rnams, plural) also have different terms in Sanskrit; 'དག་' is a dual suffix, while 'རྣམས་' is a plural suffix, used for three or more things. Furthermore, to say that the emptiness of analyzing the skandhas (aggregates) does not arise from the Madhyamaka system is completely ignorant. The supreme view of the Madhyamaka system is...
ཛིན་པའི་སྡེ་སྣོད་དམ་ རྒྱུད་སྡེ་བཞི་དང་། དེའི་ཡང་མཐར་ཐུག་པ་རྣལ་འབྱོར་བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུད་ལས་གསུངས་ དགོངས་པ་རྗེ་བཙུན་འཇམ་དཔལ་གྱིས་གསུངས་པའི་རང་གི་ལྟ་བའི་འདོད་པ་མདོར་ བསྟན་པ་ལས། ཕུང་བོ་རྣམ་དཔྱད་སྟོང་ཉིད་ནི། །ཆུ་ཤིང་ཇི་བཞིན་སྙིང་པོ་མེད། །རྣམ་པ་ ཀུན་གྱི་མཆོག་ལྡན་པའི། །སྟོང་ཉིད་དེ་ལྟར་འགྱུར་མ་ཡིན། །སྐྱེས་པ་མེད་པ་འགགས་མེད་ པའི། །ཤེས་བྱ་གང་ཞིག་འདིར་མཐོང་བ། །སྟོང་ཉིད་མཐོང་བའི་སྟོང་ཉིད་པའི། །ཕུང་པོ་ རྣམས་རྣམ་དཔྱད་པ་མིན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ་ཕུང་བོ་རྣམ་དཔྱད་ཀྱི་སྟོང་པ་ནི། ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་ མཆེད་རྣམས་རིགས་པས་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་པས་བདེན་པའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་སྟོང་པ་ ཙམ་སྟེ། དེ་ནི་མེད་དགག་ཡིན་པས་རིགས་པས་དཔྱད་མི་བཟོད་པའི་ཕྱིར་ཆུ་ཤིང་བཞིན་དུ་ བརྟགས་ན་སྙིང་པོ་ཙམ་ཡང་མེད་ཅེས་པ་སྟེ། སྙིང་{པོ་}ནི་འདིར་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་ ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་ཉིད་ནི་སྙིང་{བོ་}མེད་པ་དེ་ལྟར་འགྱུར་བ་ མ་ཡིན་ཏེ། རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་ཀྱི་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སྐྱེ་འཇིག་ མེད་པའི་ཤེས་བྱ་ཡང་ཡིན་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དམ་པས་མངོན་སུམ་དུ་གསལ་ བོར་མཐོང་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་ཞིང་། ཕུང་བོ་རྣམ་པར་དཔྱད་པའི་སྟོང་པ་དེ་ནི་སྟོང་པ་ དེ་ནི་རྣལ་འབྱོར་བའི་མཉམ་བཞག་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ལ་གསལ་བར་སྣང་བ་མིན་པས་སྐབས་ འདིར་མཐོང་བའི་སྟོང་བ་ཉིད་མིན་ཞེས་པའི་དོན་དེ། རྣམ་གཅོད་མེད་དགག་ཙམ་ཡིན་པའི་ 3-346 ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དཔལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་རྒྱུད་དང་སེམས་འགྲེལ་སྐོར་ གསུམ་དང་། རྗེ་བཙུན་འཇམ་དཔལ་གྱིས་མཛད་པའི་རང་གི་ལྟ་བའི་འདོད་པ་མདོར་བསྟན། རྗེ་བཙུན་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱིས་མཛད་པའི་དཔལ་དོན་དམ་པའི་བསྙེན་པ། མཁས་གྲུབ་ནཱ་ རོ་བས་མཛད་པས་འགྲེལ་ཆེན་རྣམ་གཉིས། དཔེ་མེད་[མཆོག་གི་[འཚོའི་]སྦྱོར་དྲུག་འབྲེལ་ བ་དང་བཅས་པ་དང་། གྲུབ་ཐོབ་ཉི་མ་དཔལ་གྱིས་མཛད་པའི་མཚན་བརྗོད་འགྲེལ་བ་ལ་ སོགས་པར། ཆེན་པོ་སྟོང་བ་ཉིད་ཅེས་དང་། དམིགས་པ་དང་བཅས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་ དང་། རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མཐོང་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་པ་རྣམས་ཕུང་ བོ་རྣམ་དཔྱད་ཀྱི་སྟོང་པ་ལས་མཆོག་དང་། ཕུང་བོ་རྣམ་དཔྱད་ཀྱི་སྟོང་བ་ནི་དེ་བས་དམན་ པར་ལེགས་པར་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་གསུངས། བྱམས་ཆོས་ཕྱི་མ་རྣམས་དང་རྒྱལ་བོ་ཨིནྟྲ་བྷོ་ ཏིས་མཛད་པའི་དཔལ་ཡེ་ཤེས་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པའི་གྲུབ་པ་དང་སྙིང་པོ་སྐོར་གསུམ་དུ་ གྲགས་པ་རྣམས་ལས་ཀྱང་དེ་དང་མཐུན་པར་གསུངས་པས། དེ་རྣམས་ལ་བལྟ་ཞིང་མཉན་ ནས་ཡིད་ཆེས་པར་བྱ་དགོས་ཤིང་། ཕུང་བོ་རྣམ་
【現代漢語翻譯】 甚深之部（藏文：ཛིན་པའི་སྡེ་སྣོད་དམ་），即四續部，以及其究竟的無上瑜伽續部所說。 關於宗喀巴大師所闡述的自身見解之要義中提到：『五蘊分析之空性，如蕉樹無有實。具足一切勝妙相，空性亦非如是變。無生無滅之所知，於此所見為何物？見空性者之空性，非是五蘊之分析。』 這段話的意思是，五蘊分析的空性，是指通過理智分析五蘊、十二處、十八界等，發現它們沒有真實的自性，僅僅是空性而已。這是一種遮無式的空性，因為無法通過理智來分析，就像芭蕉樹一樣，分析到最後連一點點實心都找不到。這裡的『實心』指的是可以通過理智分析的自性。 而具足一切勝妙相的空性並非如此，它不會像上述那樣變化，因為它是可以通過理智分析的勝義諦。它也是無生無滅的所知，並且可以通過不分別的清凈智慧直接、清晰地見到，這才是真正的空性。而五蘊分析的空性，並非瑜伽士在等持的不分別智慧中所能清晰顯現的空性，因此在這裡所說的『見到』的空性並非指它，因為它僅僅是一種遮無式的空性。 因此，時輪金剛續、心釋三部，以及宗喀巴大師所著的《自身見解之要義》，觀世音菩薩所著的《吉祥勝義生起次第》，那若巴大師所著的兩部大釋，無與倫比的[殊勝][命]六支瑜伽及其相關論著，以及成就者尼瑪巴所著的《名號贊釋》等等，都提到了『大空性』、『有相空性』、『具足一切勝妙相之空性』和『所見之空性』，這些空性都比五蘊分析的空性更為殊勝，並且將五蘊分析的空性視為較為低劣的空性，對此進行了清晰的區分。 慈氏五論以及國王因扎菩提所著的《吉祥智慧成就》等成就法和心髓三部中，也同樣闡述了類似的觀點。因此，我們應當閱讀和聽聞這些教法，從而生起堅定的信心。五蘊分析的...
【English Translation】 The profound section (Tibetan: ཛིན་པའི་སྡེ་སྣོད་དམ་), namely the four classes of tantras, and ultimately, what is taught in the Unsurpassed Yoga Tantra. From the 'Concise Exposition of One's Own View' spoken by Je Tsongkhapa, regarding the ultimate intention of Je Jampal (Manjushri): 'The emptiness of analyzing the aggregates, like a plantain tree, has no essence. The emptiness that possesses all supreme aspects, that emptiness does not change in that way. Whatever knowable is seen here, without arising or ceasing, is not the analysis of the aggregates by those who see emptiness.' This means that the emptiness of analyzing the aggregates is merely the emptiness of the aggregates, elements, and sources, which, when examined and analyzed by reasoning, are devoid of true self-nature. This is a mere negation, and because it cannot withstand rational analysis, it is like a plantain tree, which, when analyzed, has no essence at all. Here, 'essence' refers to a self-nature that can withstand rational analysis. The emptiness that possesses all supreme aspects does not change in that way, because it is the ultimate truth that can withstand rational analysis. It is also a knowable that is without arising or ceasing, and it is called emptiness that is directly and clearly seen by the noble non-conceptual wisdom. The emptiness of analyzing the aggregates is not clearly apparent in the non-conceptual wisdom of meditative equipoise of a yogi, so the emptiness 'seen' in this context does not refer to it, because it is merely a negation. Therefore, in the Kalachakra Tantra, the three sections of the Vimalaprabha commentary, the 'Concise Exposition of One's Own View' by Je Tsongkhapa, the 'Glorious Ultimate Generation Stage' by Je Chenrezig (Avalokiteshvara), the two great commentaries by the scholar-adept Naropa, the unparalleled [supreme][life] Six Yogas with their related texts, and the commentary on the 'Namasangiti' by the adept Nyima Pal, and so on, the 'Great Emptiness,' the 'Emptiness with an object,' the 'Emptiness possessing all supreme aspects,' and the 'Seen Emptiness' are all said to be superior to the emptiness of analyzing the aggregates, and the emptiness of analyzing the aggregates is clearly distinguished as being inferior to them. In the later treatises of Maitreya, the 'Glorious Wisdom Accomplishment' by King Indrabhuti, and the accomplishment practices and the three sections of heart essence, similar views are also expressed. Therefore, one should look at and listen to these teachings and develop firm faith. The emptiness of analyzing...
དཔྱད་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་ཙམ་ཚིག་ཟིན་གྱི་བརྗོད་ བྱའི་གཙོ་བོར་སྟོན་པའི་བཀའ་འམ་བསྟན་བཅོས་ཙམ་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་ཏུ་རློམ་སྟེ། འདི་ ཉིད་བདེན་གྱི་གཞན་གྱི་གཏུ་མིག་གོ་ཞེས་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། མཐར་ཐུག་གི་དགོངས་ པ་ཟབ་མོའི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་རྟོགས་པར་ཟད་དེ། ཆད་སྟོང་སྟོང་ཉིད་མཆོག་ཏུ་འདོད་ པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་འཁོར་ལོ་ཐ་མ་སེམས་ཙམ་གྱི་མདོ་དང་བྱམས་ཆོས་ཕྱི་མ་བཞི་སོགས། སེམས་ཙམ་ གྱི་བསྟན་བཅོས་སུ་འདོད་པ་རྣམས་ཁས་བླངས་འགལ་བས་དགག་པ་དང་། ལུང་རིགས་ཀྱི་ གནོད་བྱེད་དུ་མ་ཡོད་དེ་འདིར་མང་བས་འཇིགས་ནས་མ་བཀོད་ཅིང་། སྔར་ཅུང་ཟད་བཀོད་ ཅིང་ད་དུང་བསྟན་བཅོས་ལོགས་ཤིག་ཏུ་རྩོམས་པར་འདོད་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ།། །། 3-347 ༄། །མཁས་པའི་བཞེད་ཚུལ་མདོ་ཙམ་སྨོས་ཏེ་རྒྱས་པར་གཞན་ལས་ཤེས་བྱར་བསྟན་པ། གསུམ་པ་མཁས་པའི་བཞེད་ཚུལ་མདོ་ཙམ་སྨོས་ཏེ། རྒྱས་པར་གཞན་དུ་ཤེས་བྱར་ བསྟན་པ་ནི། བོད་ཀྱི་སློབ་དཔོན་སྔ་མ་ཕལ་ཆེར་གྱིས་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་ལས། གཞི་ ནི་བདེན་པ་གཉིས་དང་ལམ་ནི་ལམ་ལྔའི་སྤྲོས་བྲལ་རྟོགས་པའི་མཉམ་བཞག་དང་། བདེན་ མེད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པའི་རྗེས་ཐོབ་དང་། འབྲས་བུ་ནི་སྐུ་གསུམ་འཕྲིན་ལས་དང་བཅས་ པ་ལ་བཤད་ཅིང་། བུ་སྟོན་རིན་པོ་ཆེས་ཡང་ཕྱི་མཚན་ཉིད་ཐེག་པའི་སྐབས་སུ་དེ་ལྟར་བཞེད་ པར་གསལ་ལོ། །མཚན་ཉིད་ཐེག་པའི་སྐབས་སུ། གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་ཞེས་གྲགས་ཤིང་ སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པར་རྒྱུའི་རྒྱུད། ཐབས་ཀྱི་རྒྱུད། འབྲས་བུའི་རྒྱུད་ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ལ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་ནི་རྒྱུའི་རྒྱུད། ཡང་མ་རིག་པ་གཞོམ་མེད་ནི་རྒྱུའི་རྒྱུད་དེ་ མི་རྟག་པ་གཞོམ་མེད་ཡང་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལ་འཆད་ཅིང་། ཐབས་རྒྱུད་ནི་རིམ་གཉིས་ ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་སྦྱོར་བ་ཡན་ལག་དྲུག་དང་། འབྲས་བུའི་རྒྱུད་ནི་ཀུན་གཞི་ཡེ་ཤེས་ལྔའོ། །ཞེས་ བུ་སྟོན་ཆོས་རྗེ་རིན་པོ་ཆེས་གསུངས་སོ། ། ཡང་ཆོས་རྗེ་ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོ་ནི། གཞིའི་མཐར་ཐུག་དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད། །ལམ་ གྱི་མཐར་ཐུག་སྦྱོར་བ་ཡན་ལག་དྲུག །འབྲས་བུའི་མཐར་ཐུག་བྲལ་འབྲས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། ། སློབ་མའི་མཐར་ཐུག་དོན་དུ་སྟོན་ལ་འདུད། །ཅེས་དང་། གནས་ལུགས་ཇི་བཞིན་རྟོགས་པ་ ལྟ་བ་སྟེ། །སྤྲོས་བྲལ་ངང་དུ་འཇོག་པ་བསྒོམ་པའི་མཆོག །དེ་དག་གྲོགས་སུ་འགྱུར་བ་སྤྱོད་ པའི་མཆོག །དེ་ལས་གཤིས་ལུགས་ཐོབ་པ་འབྲས་བུའི་མཆོག །ཅེས་གསུངས་སོ། །མདོར་ བསྡུས་པ་སྟེ། ཆོས་རྗེ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་བཞེད་ཚུལ་གནད་ཆེ་བ་མང་བོ་ནི་རྗེ་རྣམ་པ་གཉིས་ ཀྱིས་དགག་གཞག་སྤང་གསུམ་མཛད་པའི་ཚུལ་དང་། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་རྗེ་རྣམ་ གཉིས་ཀྱི་བཞེད་ཚུལ་གནད་ཆེ་བའི་རིགས་སྨོས་པ་དེ་དེ་དག་ལས་འཐད་པ་དང
【現代漢語翻譯】 那些僅僅將分析性空性視為言語表達的主要對像之經文或論著，就自認為掌握了究竟的意義，並認為這是真理而排斥其他觀點的人，實際上並未如實理解究竟甚深的意涵，因為他們執著于斷滅空性為至高之見。 此外，對於將最後法輪唯識宗的經典，如《慈氏五論》等，視為唯識宗論著的觀點，存在著自相矛盾的駁斥，並且有許多經文和理證上的妨害，因為內容繁多，此處不便詳述。之前已經略有提及，並且計劃在另一部論著中詳細闡述，屆時便可瞭解。 簡略地闡述了智者們的觀點，並指出詳細內容應從其他地方學習。 第三部分是簡略地闡述智者們的觀點，並指出詳細內容應從其他地方學習。大多數藏族先前的學者們，將基礎、道、果三者解釋為：基礎是二諦（ सत्यद्वय，satya-dvaya，two truths）；道是無戲論的五道（ पञ्चमार्ग，pañcamārga，five paths）之證悟的等持，以及證悟無實如幻之出定；果是具足三身（ त्रिकाय，trikāya，three bodies）和事業。布頓仁波切（Bu-ston Rin-po-che）也在後來的名相乘（ लक्षणयान，lakṣaṇayāna，characteristic vehicle）中明確地持這種觀點。在名相乘中，有基礎、道、果三者之說，而在密咒乘（ मन्त्रयान，mantrayāna，mantra vehicle）中，則有因之續、方便之續、果之續之說。其含義是：心之自性光明是因之續；或者說，無明（ अविद्या，avidyā，ignorance）不可摧毀是因之續，即常恒不可摧毀，這也解釋為阿賴耶識（ālaya-vijñāna）。方便之續是二次第（ krama-dvaya）瑜伽的六支修法（ ṣaḍaṅga-yoga，six-limbed yoga）；果之續是阿賴耶識轉為五智（ pañca-jñāna，five wisdoms）。這是布頓法王仁波切的觀點。 此外，法王袞欽（Chos-rje Kun-mkhyen Chen-po）說：『基礎之究竟是具垢如來藏（samala-tathāgatagarbha），道之究竟是六支瑜伽，果之究竟是離系果法身（vigata-phala-dharmakāya），我頂禮究竟利益學子之導師。』他還說：『如實證悟實相是見（ दृष्टि，dṛṣṭi，view）之最，安住于無戲論之狀態是修（ भावना，bhāvanā，meditation）之最，成為它們的助伴是行（ आचार，ācāra，conduct）之最，從中獲得本性是果（ फल，phala，fruit）之最。』這是簡要的總結。兩位法王的觀點中，許多重要的方面在於兩位大師所作的破、立、舍三事，以及兩位法王觀點中，除了上述之外的其他重要之處，都比那些更合理。
【English Translation】 Those who merely regard the analysis of emptiness as the primary subject of verbal expression in scriptures or treatises, and who pride themselves on having grasped the ultimate meaning, considering this to be the truth while rejecting other views, have in fact failed to understand the profound meaning of the ultimate as it is. This is because they cling to nihilistic emptiness as the supreme view. Furthermore, regarding the view that the scriptures of the final turning of the wheel of Dharma, such as the Mind-Only sutras and the five treatises of Maitreya, are Mind-Only treatises, there are contradictions in their assertions and numerous scriptural and logical refutations. Due to the extensive nature of these points, they are not detailed here. Some have been mentioned previously, and it is intended to elaborate on them in a separate treatise, from which they can be understood. A brief mention of the views of the learned, indicating that detailed knowledge should be acquired from other sources. The third part is a brief mention of the views of the learned, indicating that detailed knowledge should be acquired elsewhere. Most of the earlier Tibetan scholars explained the three aspects of ground, path, and fruit as follows: the ground is the two truths (सत्यद्वय，satya-dvaya，two truths); the path is the equipoise of realizing the non-elaboration of the five paths (पञ्चमार्ग，pañcamārga，five paths), and the subsequent attainment of realizing emptiness and illusion; and the fruit is the possession of the three bodies (त्रिकाय，trikāya，three bodies) and activities. Bu-ston Rin-po-che also clearly holds this view in the later context of the Characteristic Vehicle (लक्षणयान，lakṣaṇayāna，characteristic vehicle). In the Characteristic Vehicle, there is the saying of the three aspects of ground, path, and fruit, while in the Mantra Vehicle (मन्त्रयान，mantrayāna，mantra vehicle), there are the tantras of cause, the tantras of means, and the tantras of fruit. The meaning of this is that the clear light nature of mind is the tantra of cause; or that ignorance (अविद्या，avidyā，ignorance) is indestructible is the tantra of cause, that is, it is permanent and indestructible, which is also explained as the ālaya-vijñāna. The tantra of means is the six-limbed yoga (ṣaḍaṅga-yoga，six-limbed yoga) of the two stages (krama-dvaya) of yoga; the tantra of fruit is the five wisdoms (pañca-jñāna，five wisdoms) of the ālaya. This is the view of Bu-ston Chos-rje Rin-po-che. Furthermore, Chos-rje Kun-mkhyen Chen-po said: 'The ultimate ground is the defiled tathāgatagarbha (samala-tathāgatagarbha), the ultimate path is the six-limbed yoga, the ultimate fruit is the dharmakāya (vigata-phala-dharmakāya) free from results, I prostrate to the teacher who ultimately benefits the students.' He also said: 'Realizing the nature of reality as it is, is the best of views (दृष्टि，dṛṣṭi，view); abiding in the state of non-elaboration is the best of meditation (भावना，bhāvanā，meditation); becoming a companion to them is the best of conduct (आचार，ācāra，conduct); obtaining the inherent nature from them is the best of fruit (फल，phala，fruit).' This is a brief summary. Among the views of the two Chos-rjes, many important aspects lie in the way the two masters performed the three actions of refuting, establishing, and abandoning, and other important aspects of the views of the two Chos-rjes besides the above are more reasonable than those.
་མི་འཐད་ པའི་ཚུལ་དཔྱད་པ་དང་། གཞན་ཡང་རྒྱ་བོད་མཁས་པར་གྲགས་པའི་བཞེད་ཚུལ་ལེགས་ 3-348 པར་དཔྱད་ནས་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པའི་ཁུར་བླངས་ཡོད་པའང་ འགྲུབ་པར་གྱུར་ཅིག། །། ༄། །བརྟགས་དཔྱད་བྱས་ནས་ཆོས་ལ་འཇུག་གི་ལྷག་དད་ཙམ་གྱིས་འཇུག་པ་མི་འཐད་པའི་ཚུལ། བཞི་བ་བརྟགས་དཔྱོད་བྱས་ནས་ཆོས་ལ་འཇུག་གི་ལྷག་དད་ཙམ་ཀྱིས་འཇུག་པ་མི་ འཐད་པའི་ཚུལ་ནི། དཀོན་བརྩེགས་ཆོས་བཅུ་བའི་མདོར། བསྲེགས་བཅད་བརྡར་བའི་ གསེར་བཞིན་དུ། ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡོངས་བརྟགས་ནས། །བདག་གསུང་བླང་བྱ་དགེ་ སློང་དག །གུས་པའི་ཕྱིར་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ་ལུང་གི་བརྗོད་བྱ་ལ་གསུམ་སྟེ། མངོན་གྱུར། ལྐོག་གྱུར། ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་རོ། །དེ་ཡང་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་བློའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ དེ་ལྟར་ཕྱེ་བ་ཡིན་གྱི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་ལྟོས་ན་ནི་མངོན་གྱུར་འབའ་ཞིག་གོ །དེ་ ལ་གསེར་བསྲེགས་པའི་སྒོ་ནས་བརྟགས་པ་བཞིན་དུ། ལུང་དེ་ཡང་མངོན་གྱུར་སྟོན་པ་ན། མངོན་སུམ་གྱིས་མི་གནོད་ཅིང་བསྟན་པ་ལྟར་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་། གསེར་ཀ་ཤིའི་ རྡོ་ལ་བརྡར་བའི་སྒོ་ནས་བརྟགས་པ་དང་འདྲ་བར་ལྐོག་གྱུར་སྟོན་པ་ལ། དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་ ཞུགས་པའི་རྗེས་དཔག་གིས་མི་གནོད་ཅིང་། བསྟན་པ་ལྟར་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་ པའི་རྗེས་དཔག་གིས་གྲུབ་པ་དང་། གསེར་དུམ་བུར་བཅད་པའི་སྒོ་ནས་བརྟགས་པ་བཞིན་ དུ། ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་སྟོན་པ་ན་ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་གིས་མི་གནོད་ཅིང་། བསྟན་པ་ལྟར་ལུང་ ཚད་མས་གྲུབ་པའི་དོན་ཅན་གྱི་ལུང་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་གནས་སུ་བཟུང་བར་བྱའོ། ། དེ་རྣམས་གང་ཡང་མེད་པར་གང་ཟག་ཚད་མར་བྱས་ཏེ་གུས་པ་ཙམ་གྱིས་ལུང་ལ་ འཇུག་པ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་འཇུག་ན་མཐོ་རིས་དང་ཐར་བ་དོན་གཉེར་གྱི་སྐྱེས་ བུའི་འདོད་དོན་མི་འཐོབ་པས་བསླུས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཐོ་རིས་དང་ཐར་བའི་ དོན་དུ་སྲོག་གི་མཆོད་སྦྱིན་བྱེད་པའི་བསྟན་བཅོས་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མཐོ་རིས་དང་ཐར་བ་ དོན་གཉེར་གྱིས་རྟོགས་ལྡན་རྣམས་དཔྱད་པ་གསུམ་གྱིས་དག་པའི་ལུང་ལ་འཇུག་པར་བྱ་ 3-349 ཡི། ལུང་གང་རུང་རུང་ལ་འཇུག་པ་མི་འཐད་དོ་ཞེས་པ་སྟེ་དོན་དེ་ཉིད་ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་དུ། མཐོང་དང་མ་མཐོང་པ་དག་ལ། །རིགས་པས་གྲུབ་དང་རང་ཚིག་གིས། །མི་གནོད་བསྟན་ བཅོས་གང་ཡིན་དེ། །གཟུང་བར་བྱ་ཕྱིར་དཔྱོད་འཇུག་འགྱུར། །ཞེས་དང་། མཐོང་དང་མ་ མཐོང་དངོས་པོ་ཡིས། །དོན་དེ་དག་ལ་མངོན་སུམ་དང་། ། རྗེས་སུ་དཔག་རྣམ་གཉིས་ཀྱིས་ཀྱང་། །གནོད་མེད་འདི་ཡིས་མི་བསླུ་བའོ། ། ཞེས་ གསུངས་ཤིང་། གཞན་ཡང་མཐོ་རིས་དང་ཐར་བ་དོན་གཉེར་གྱི་རྟོགས་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་བླང་ དོར་བཏང་སྙོམས་སུ་བཞ
【現代漢語翻譯】 愿我承擔起撰寫論著的重任，通過對不合理之處進行辨析，並對印度和西藏著名學者們的觀點進行深入研究，最終確定下來，這項任務也能圓滿完成！ 不應僅憑盲信而入佛門，而應通過考察辨析。第四點，不應僅憑盲信而入佛門，而應通過考察辨析：在《寶積經·十法經》中說：『賢者如鍊金，燒打磨其色，審察吾之語，汝等諸比丘，非為敬而取。』這裡說了三種經文的表達方式：顯而易見、隱晦和非常隱晦。這是根據普通人的理解來劃分的，如果從圓滿正等覺的角度來看，只有顯而易見。就像通過燃燒來檢驗黃金一樣，如果經文是闡述顯而易見的內容，那麼它就不會與現量相違背，並且如教義所示，可以通過現量來證實。就像在卡希石上打磨黃金一樣，如果經文是闡述隱晦的內容，那麼它就不會與通過事物力量產生的比量相違背，並且如教義所示，可以通過事物力量產生的比量來證實。就像將黃金切成碎片來檢驗一樣，如果經文是闡述非常隱晦的內容，那麼它就不會與可信的聖言量相違背，並且如教義所示，凡是可以通過聖言量來證實的經文，都應該被視為可信的。如果不具備以上任何條件，僅僅因為尊重某個人而接受經文是不合理的，因為如果這樣做，追求高尚和解脫的人們將無法實現他們的願望，因此會被欺騙。就像爲了獲得高尚和解脫而進行生命祭祀的論著一樣。因此，爲了獲得高尚和解脫，有見識的人們應該接受經過三種考察辨析的純正經文，而不應該隨意接受任何經文。正如《釋量論》中所說：『對於可見與不可見，以理成立與自語，無害之論著為何，應取故而作考察。』以及『以可見與不可見事物，對於彼等意義，現量與，比量二者亦，無害此者不欺惑。』此外，爲了獲得高尚和解脫，有見識的人們應該對接受、放棄和保持中立進行區分。
【English Translation】 May I accomplish the task of composing treatises by examining what is inappropriate, and by carefully studying the views of renowned Indian and Tibetan scholars, and finally establishing them! It is inappropriate to enter the Dharma with mere blind faith, but rather through investigation and analysis. The fourth point is that it is inappropriate to enter the Dharma with mere blind faith, but rather through investigation and analysis: In the Sutra of the Ten Dharmas in the Ratnakuta Sutra, it says: 'Like gold that is burned, cut, and rubbed, the wise examine my words, you monks, not taking them out of respect.' Here, there are three ways of expressing the subject matter of the scriptures: obvious, obscure, and very obscure. This is divided according to the understanding of ordinary people, but from the perspective of the fully enlightened Buddha, there is only the obvious. Just as gold is tested by burning, if the scripture explains the obvious, then it will not contradict direct perception, and as the doctrine shows, it can be confirmed by direct perception. Just as gold is rubbed on a Kashi stone, if the scripture explains the obscure, then it will not contradict the inference that arises from the power of things, and as the doctrine shows, it can be confirmed by the inference that arises from the power of things. Just as gold is cut into pieces to test it, if the scripture explains the very obscure, then it will not contradict the trustworthy words, and as the doctrine shows, any scripture that can be confirmed by the measure of scripture should be regarded as trustworthy. If none of these conditions are met, it is unreasonable to accept the scripture merely out of respect for someone, because if you do so, those who seek high status and liberation will not achieve their desires and will therefore be deceived. It is like treatises that perform life sacrifices for the sake of attaining high status and liberation. Therefore, in order to attain high status and liberation, those with insight should accept pure scriptures that have been purified by three examinations, and should not accept any scripture at random. As it says in the Pramanavarttika: 'For what is seen and unseen, established by reason and one's own words, whatever scripture is harmless, should be taken, therefore examination becomes entry.' And, 'With visible and invisible things, for those meanings, direct perception and, inference, both also, harmless, this does not deceive.' Furthermore, in order to attain high status and liberation, those with insight should distinguish between acceptance, abandonment, and neutrality.
ག་བྱའི་དོན་རྣམས་བླང་བྱ་སོགས་སུ་བསྟན་པ་ལྟར་བླང་བྱ་སོགས་ སུ་གནས་པ་དང་། དེ་འདྲའི་སྐྱེས་བུ་ལ་ཉེ་བར་མཁོ་ཞིང་དགོས་པའི་དོན་དང་། སྐྱེས་བུ་དེ་ དག་གིས་དགོས་པ་དེ་སྒྲུབ་ནུས་པའི་དོན་ཅན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལ་རྟོགས་ལྡན་འཇུག་པར་བྱ་ ཡི། དེ་རྣམས་དང་བྲལ་པའི་བསྟན་བཅོས་ལ་གུས་པ་ཙམ་གྱིས་འཇུག་ན་འཐད་པ་མ་ཡིན་ ཞེས་ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་དུ་གསུངས་ཏེ། འབྲེལ་བ་དང་ནི་རྗེས་མཐུན་ཐབས། །སྐྱེས་བུ་དོན་ ནི་རྗོད་བྱེད་དག །ཡོངས་བརྟགས་དབང་དུ་བྱས་ཡིན་གྱི། །དེ་ལས་གཞན་པའི་དབང་བྱས་ མིན། །ཞེས་སོ། །མཁས་མཆོག་ཞི་བ་འཚོས་ཀྱང་། དེ་ལ་དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཞུགས་ པའི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་དང་བྲལ་བ་ནི། དད་པས་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་རྣམས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་ཡོངས་ སུ་ཚིམ་པར་མི་འགྱུར་བས་རིགས་པ་དེ་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཞེས་རྒྱབ་རྟེན་རིགས་པ་རྣམ་དག་ མེད་པའི་ལུང་ཐམས་ཅད་ལ་ཆུ་ཤིང་བཞིན་དུ་སྙིང་བོ་མེད་པས་རྟོགས་ལྡན་འཇུག་པར་བྱ་བ་ མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། ། སྙིགས་མའི་དུས་ཀྱི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་གཉིས་པ་ལྟ་བུར་གྱུར་བ་ཤནྟི་བས་ཀྱང་། དད་ པ་མེད་པ་གཙོ་བོའི་དགྲ། །ལྷག་དད་ཤིན་ཏུ་གོལ་བའི་གནས། །གང་ཕྱིར་ཀུན་མཁྱེན་ཚད་ མས་གྲུབ། །གུས་པས་ཀུན་མཁྱེན་འགྱུར་བ་མིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ཡང་སྐབས་ 3-350 ཐམས་ཅད་དུ་དྲན་པར་བྱ་དགོས་སོ། ། མཁས་མཆོག་ཀཱ་མ་ཤི་ལས་དབུ་མ་སྣང་བར། དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཤེས་རབ་ཉམས་ཆུང་བའི་ ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོ་ལ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མོས་པར་མི་ནུས་སུ་ཟིན་ཀྱང་། འོན་ ཀྱང་རྟོག་པ་ངན་པ་རང་གི་བློ་གྲོས་ཉམས་ཆུང་བའི་ཉེས་པ་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་སྤང་བར་ ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ལ། བདག་ཉིད་ཕོངས་པས་གཞན་དག་ཀྱང་དོན་ཆེན་པོ་ལས་ཉམས་ པར་བྱས་ཏེ་བརླག་པར་བྱ་བར་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ནི་རང་དང་གཞན་ལ་ འཁུ་བ་བྱས་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་བློ་གྲོས་དང་ལྡན་པ་དད་པ་ཅན་གྱིས་ཆོས་ ཟབ་མོ་དག་སྤོང་བའི་ལྟ་བ་བོར་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཚད་མར་བྱས་ཤིང་ བདག་ཉིད་མི་ཤེས་པའི་ཉེས་པས་དེ་ཁུང་དུ་མི་ཆུད་སྲིད་དོ་སྙམ་དུ་བསམ་ནས། མདོ་ཟབ་མོ་ དག་ལ་མོས་པ་བསྐྱེད་དེ། མཉན་པ་དང་གཟུང་བ་དང་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་མངོན་པར་ བརྩོན་པར་བྱའོ། ། གཞན་དག་ཀྱང་ཡང་དག་པར་ལེན་དུ་གཞུག་གོ །བདག་ཉིད་དེ་ལ་མོས་པར་བྱ་བའི་ ཕྱིར་སྨོན་ལམ་གདབ་པར་བྱའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། ཆོས་ཟབ་མོ་གང་དག་ལ་འདི་ཡི་བློས་གཏིང་མི་དཔོག་པ་དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཁོ་ནར་ ཚད་མར་བྱས་ནས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ནི་མཐའ་ཡས་ཏེ། མོས་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ་ལ་འཇུག་པས་ད
【現代漢語翻譯】 正如在『應取之義』等中所示，應安住于應取之義等，對於這樣的人，需要且有用的意義，以及這些人能夠成就所需之義的論典，智者應當進入。如果僅僅因為尊敬而進入與這些無關的論典，那是不合理的。正如《量釋論》中所說：『關係、隨順之方便，士夫之義乃言說，完全考察而作主，非由彼外作主宰。』 大學者寂護也說：『對於不依事物力量而生的比量，即使是隨信者也不會感到非常滿足，因此應該陳述這種理路。』這意味著，對於所有沒有純粹理性支援的教證，就像無髓的樹木一樣，沒有意義，因此智者不應進入。 末法時代的第二能仁香提巴也說：『無信是首要之敵，過信是極大迷途之處，因為一切智由量成立，尊敬不能使一切智改變。』在任何情況下都必須記住這些話。 大學者蓮花戒在《中觀光明論》中說：『如果因為智慧不足，自己不能信受如此甚深的法性，那麼，那些看到惡分別源於自己智慧不足的人，也不應該捨棄它。因為自己貧乏而使他人也從偉大的意義中退失，從而毀滅他們，那是不合理的。』如果那樣做，就只會造成自他相害。因此，有智慧和信仰的人應該放棄捨棄甚深之法的觀點，將薄伽梵視為量，並認為自己不理解的過錯可能在於自身，從而對甚深經典生起信心，並努力聽聞、受持和修習。 也應引導他人正確接受。爲了自己能夠信受它，應該發願。因此，在《聖寶積經》中說：『對於此等甚深之法，若以此之智不能測度，則應唯以如來為量。』佛陀的菩提是無邊的，通過各種信解之門，如來宣說佛法。
【English Translation】 As shown in 'Meanings to be Adopted' etc., one should abide in meanings to be adopted etc. For such individuals, wise ones should engage with treatises that are useful and necessary, and that enable those individuals to accomplish what is needed. If one engages with treatises devoid of these qualities merely out of respect, it is not appropriate. As stated in Pramāṇavārttika (Commentary on Valid Cognition): 'Relationship, means of accordance, the purpose of the individual are expressed. It is made subject to thorough examination, not made subject to anything other than that.' The great scholar Śāntarakṣita also said: 'For inference that does not arise from the power of things, even those who follow with faith will not be very satisfied, therefore this reasoning should be stated.' This means that all teachings without the support of pure reason are like pithless trees, without essence, so wise ones should not engage with them. Śāntipa, who was like the second omniscient one in the degenerate age, also said: 'Lack of faith is the primary enemy, excessive faith is a place of great delusion, because omniscience is established by valid cognition, respect does not change omniscience.' The meaning of these words should always be remembered in all circumstances. The great scholar Kamalaśīla said in the Ālokamālā (Garland of Light) on the Madhyamaka: 'If, because of weak intelligence, one cannot believe in such a profound nature of reality, then those who see that bad conceptions arise from the fault of their own weak intelligence should not abandon it. It is not reasonable to impoverish oneself and cause others to fall away from great meaning, thereby destroying them.' If that is done, it will only result in harming oneself and others. Therefore, those with intelligence and faith should abandon the view of abandoning profound teachings, take the Bhagavan (Buddha) as the standard, and think that the fault of not understanding may lie within themselves, thereby generating faith in the profound sutras and diligently engaging in hearing, holding, and meditating on them. One should also lead others to take them up correctly. One should make aspirations so that one can believe in them oneself. Therefore, it is said in the Ārya Ratnakūṭa Sūtra (Noble Heap of Jewels Sutra): 'For those profound teachings that one's intelligence cannot fathom, one should take only the Tathāgata (Buddha) as the standard.' The enlightenment of the Buddhas is limitless, and through various doors of faith, the Tathāgatas teach the Dharma.
ེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ ཀྱིས་མཁྱེན་གྱི། བདག་གིས་ནི་མི་ཤེས་སོ་སྙམ་ནས་སྤོང་བར་ནི་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཞེས་བཤད་དེ་རང་གཞན་ལེགས་པའི་ལམ་ལ་འཇུག་པར་འདོད་པའི་རྟོགས་ལྡན་རྣམས་ ཀྱིས་དེ་ལྟ་བུའི་ལུང་རྣམས་ཚིག་ཁ་དོན་དུ་བྱས་ཤིང་། དོན་རྟག་དུ་དྲན་པར་བྱ་བ་ཤིན་ཏུ་ གཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཁོ་བོས་སྐབས་གཞན་དུ་བཀོད་པའི་ཚིག་བཅད་འདི་དག་ཀྱང་དྲན་ 3-351 པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྗོད་དོ། ། ཁ་ཅིག་གཞུང་ལུགས་ཆེ་དང་མི་མཐུན་ཡང་། །མི་མཐུན་པར་ཟད་གྲུབ་ཐོབ་འདི་དང་ འདིའི། ། ཆོས་འདི་ཉམས་སུ་བླངས་པས་གྲོལ་འགྱུར་བས། ཁོ་བོས་ཆོས་ལ་འདི་ཡིས་ཆོག་ཅེས་ ཟེར། །དེ་ནི་གྲུབ་ཐོབ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་གང་། །ཉམས་ལེན་དེ་ཡིས་གྲོལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ ཅི། །ཁྱོད་ལ་དེ་ཡིས་ཆོག་པ་བདེན་དུ་ཆུག །སངས་རྒྱས་ཐོབ་ལ་དེ་ཡིས་ཆོག་པ་མེད། །ཞེས་ དང་། རང་ལ་ལུང་རིགས་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་བཞིན་དུ། །མཁས་པ་ཆེ་གེ་དེ་ལྟར་འདོད་པའི་ཕྱིར། ། དེ་ཉིད་ཡིན་ནོ་དེ་བས་ཁྱོད་མི་མཁས། །ཞེས་དེ་བཞིན་བསྒྱུར་ནས་ནི་ང་རོ་སྨྲ། །དེ་ལྟ་ན་ནི་ ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད། །དོན་དམ་དུ་ནི་གྲུབ་པར་ཐལ་འགྱུར་ཏེ། །རྒྱལ་དང་བྱམས་མགོན་ ཐོགས་མེད་དབྱིག་གཉེན་སོགས། །དེ་དག་གིས་ནི་དེ་ལྟར་བཞེད་ཕྱིར་དང་། །ཕྱོགས་གླིང་ གྲགས་པ་རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་སོགས། །དེ་དག་གིས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བཞེད་ཕྱིར་དེ། །དེ་དག་ རྣམས་ལས་ཁྱེད་རྣམས་མི་མཁས་ཕྱིར། །ཞེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གསུངས་པས་གནོད་ཕྱིར་རོ། ། ཞེས་སོགས་འོད་གསལ་རྒྱན་གྱི་མཇུག་དོན་དུ། །ལེགས་བཤད་ཉེས་བཤད་རྣམ་པར་ཕྱེ་ བྱས་ནས། །ཡིན་ལུགས་མ་ནོར་གསལ་བར་བསྟན་པ་ཡིན། །ཚིགས་བཅད་དུ་མ་ཡོད་པའང་ བལྟ་བར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་། ༈ ངེས་དོན་རྒྱ་མཚོ་འགོགས་པའི་ཟོལ་གྱིས་ནི། ། བུ་སྟོན་ཁ་ཆེའི་བཞེད་གཞུང་འགོག་བྱེད་ཅིང་། ། ཞར་ལ་བསྟན་པའི་འདམ་བུ་འཇོམས་བྱེད་པའི། ། ཉེས་བཤད་སོ་ལྡན་གཉིས་འཐུང་འདི་དག་མཚར། ། ཕྱོགས་སྔ་ཤེས་པའི་ནམ་ལངས་མ་གྱུར་བར། ། 3-352 དགག་པ་ལྟར་སྣང་ཉི་མ་ཤར་བྱས་ཏེ། ། ཐོས་ཆུང་རྨོངས་པ་མཚན་རྒྱུའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས། ། ཡང་དག་ལྟ་བའི་དབང་བོ་ཉམས་བྱེད་མཚར། ། ཕྱོགས་ཀུན་ཤེས་པའི་མཁས་པ་འདབ་བཟང་རྣམས། ། རྩོམ་འཆད་རྩོད་པའི་མཁའ་ལ་བགྲོད་མཐོང་ནས། ། ཕྱོགས་རྟོགས་ཤ་སྦྲང་དག་ཀྱང་ཕྲག་དོག་དང་། ། སྤྱི་བརྟོལ་འདབ་གཉིས་བསྐྱོད་དེ་འཕུར་བ་མཚར། ། མ་རྟོགས་ལོག་རྟོག་ཐེ་ཚོམ་གདོན་ཆེན་གྱི། ། གཞན་དབང་གྱུར་བའི་རྒོལ་ངན་ཝ་སྐྱེས་ཚོགས། ། ལོག་པའི་ལྟ་ངན་སྒྲོགས་ལ་མཐའ་མེད་ཕྱིར། ། བཟློག་བྱེད་གསང་སྔགས་མཐའ་མེད་སྤྲིར་[བགྲང]མི་ལངས། ། ཞེས་སོགས་ཁོ་བོས་སྐབས་འགར་སྨྲས་པ་ཡི། ། ཚིགས་བཅད་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་དང་དོན་རྣམས་
【現代漢語翻譯】 『只有如來（梵文：Tathāgata，如來）才能知曉，我不知道』，這樣想著不去捨棄。因此，想要自己和他人進入善道的覺悟者們，應該將這些教言銘記於心，時常憶念其中的意義，這非常重要。因此，我也要說出我過去寫下的一些偈頌，以便大家能夠憶念。 有些人認為（我的觀點）與偉大的論典不符，但僅僅是不符而已。因為這位或那位成就者通過修持這個法而獲得解脫，所以我說修持這個法就足夠了。那麼，憑什麼說他是成就者呢？又有什麼理由說通過修持這個法就能獲得解脫呢？就算你認為修持這個法就足夠了，但要獲得佛果是不夠的。』 還有些人，自己沒有經論和理證，卻說：『因為某某大學者是這樣認為的，所以就是這樣，你不懂。』然後就那樣轉述，傲慢地說。如果是那樣的話，那麼法性（梵文：Dharmatā，法性）本身也就成了實有，因為聖者彌勒（梵文：Maitreya，慈氏）、文殊（梵文：Mañjuśrī，妙吉祥）、無著（梵文：Asaṅga，無著）、世親（梵文：Vasubandhu，世親）等都是那樣認為的。而且遍知（梵文：Sarvajña，一切智者）名稱（梵文：Nāma，名稱）、寶生（梵文：Ratnasambhava，寶生）等也是那樣認為的。你們比他們都不懂，』這樣說的理由是有害的。 在《光明莊嚴論》的結尾部分，對正確的和錯誤的言論進行了區分，清晰地展示了事物本來的面目，其中有很多偈頌，也應該去看一看。此外： 有些人以阻止甚深意義的海洋為幌子，阻止布頓（藏文：Bu ston，布頓）和喀且（藏文：kha che，喀且）的觀點，順便摧毀了教法的蘆葦，這些自相矛盾的錯誤言論真是奇怪。 在先前的觀點尚未明瞭之前，就升起了看似駁斥的太陽，那些少聞寡智的愚昧之徒，破壞了正確見地的能力，真是奇怪。 看到遍知一切的智者們在著述、講說、辯論的虛空中行走，那些只知一隅的蒼蠅也生起嫉妒，扇動著平庸的雙翅飛舞，真是奇怪。 那些被未證悟、邪悟、懷疑等巨大邪魔所控制，受他人擺佈的惡劣論敵，因為宣揚邪見的言論沒有止境，所以要遣除這些邪見，就需要無量的秘密真言（梵文：mantra，曼怛羅），多到數不過來。 這些都是我過去所說的一些偈頌的詞句和意義。
【English Translation】 'Only the Tathāgata knows, I do not know,' thinking thus, one should not abandon. Therefore, those realized ones who wish to enter the path of goodness for themselves and others should keep these teachings in mind and constantly remember their meaning, which is very important. Therefore, I will also speak of some verses that I have written in the past so that everyone can remember them. Some people think that (my views) are inconsistent with the great treatises, but it is merely inconsistent. Because this or that accomplished one attained liberation by practicing this Dharma, I say that practicing this Dharma is enough. Then, what proves that he is an accomplished one? And what is the reason that one can attain liberation by practicing this Dharma? Even if you think that practicing this Dharma is enough, it is not enough to attain Buddhahood.' There are also some people who, without having scriptural and logical proofs themselves, say: 'Because so-and-so great scholar thinks so, it is so, and you do not understand.' Then they repeat it in that way, speaking arrogantly. If that were the case, then Dharmatā itself would become real, because the holy Maitreya, Mañjuśrī, Asaṅga, Vasubandhu, etc., all think so. Moreover, Sarvajña Nāma, Ratnasambhava, etc., also think so. You are all less knowledgeable than them,' the reason for saying this is harmful. At the end of 'The Ornament of Clear Light,' a distinction is made between correct and incorrect statements, and the true nature of things is clearly shown. There are many verses in it, which should also be looked at. Furthermore: Some people, under the guise of stopping the ocean of profound meaning, stop the views of Buton and Khache, and incidentally destroy the reeds of the Dharma. These contradictory and erroneous statements are strange. Before the previous view has become clear, the sun of seeming refutation rises. Those ignorant fools with little learning destroy the power of correct view, which is strange. Seeing the wise ones who know everything walking in the sky of writing, speaking, and debating, those flies who only know one corner also become jealous, flapping their mediocre wings and flying, which is strange. Those evil opponents who are controlled by great demons such as non-realization, mis-realization, and doubt, because the words of propagating wrong views have no end, to dispel these wrong views, countless secret mantras are needed, so many that they cannot be counted. These are all the words and meanings of some verses that I have spoken in the past.
ནི། ། གཟུ་བཽའི་བློ་ཡིས་བཟུང་ཞིང་ལེགས་བསམ་ནས། ། མཁས་རློམ་མང་བོས་དེ་ཉིད་གསལ་བར་འགྱུར། ། དེང་སང་ལྟ་བའི་སྙིགས་མ་བདོ་གྱུར་པས། ། ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་སོགས་ལ་ལོག་རྟོག་གི ། དུག་ཆུས་མྱོས་པའི་ལོག་བཤད་མང་མཐོང་ནས། ། བཟློག་བྱེད་བསྟན་བཅོས་བདུད་རྩིའི་མཆོག་འདི་བསྒྲུབས། ། མངོན་མཐོ་ངེས་ལེགས་དོན་གཉེར་སྐྱེ་བོ་རྣམས། ། 3-353 བླངས་དོར་གནས་ལ་རྨོངས་པའི་མུན་སེལ་ཞིང་། ། ལམ་དང་ལམ་མིན་གསལ་བར་བྱེད་པས་ནི། ། བསྟན་བཅོས་འདི་ནི་རྟ་བདུན་དབང་བོའང་ཡིན། ། གངས་རིའི་ཁྲོད་ཀྱི་མཁས་རློམ་དུ་མ་ཡིས། ། ཉིན་དང་མཚན་དུ་དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་ལ། ། རྟག་ཏུ་འབད་ཀྱང་སྟོང་ཉིད་མཐར་ཐུག་པ། ། སྙིང་པོ་དོན་གྱི་ཤེར་ཕྱིན་རྟོགས་པས་དབེན། ། དབུ་མའི་གཞུང་དུ་སྤྲོས་བྲལ་སྤྲོས་བྲལ་ཞེས། ། ཡང་ཡང་གསུངས་པའི་ཚིག་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས། ། དགག་བྱ་རྣམ་བཅད་ཙམ་གྱིས་སྟོང་པ་ནི། ། སྟོང་ཉིད་ཟབ་མོ་མཐར་ཐུག་ཡིན་པར་འདོད། ། ཆད་སྟོང་སྟོང་ཉིད་མཆོག་ཏུ་རློམ་བྱས་ནས། ། རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་འོད་གསལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། ། གདོད་ནས་གནས་པར་གསུང་རྣམས་དྲང་དོན་དུ། ། འདོད་པའི་ལོག་བཤད་བཟློག་པར་བྱ་ཕྱིར་ངང་། ། ཆད་སྟོང་རྟོགས་པའི་ལྟ་བས་ཀུན་བསླངས་ནས། ། ཅིར་ཡང་གྲུབ་མེད་ཆད་སྒོམ་གོམས་བྱེད་ཅིང་། ། དེ་ཕྱིར་ཐོབ་བྱའི་འབྲས་བུ་མེད་དོ་ཞེས། ། སྨྲ་བའི་ལོག་རྟོག་ཟློག་ཕྱིར་འདི་སྦྱར་རོ། ། དེ་ལྟར་འདོད་པའི་གྲུབ་མཐའ་དེ་དག་ལ། ། 3-354 ཁོ་བོས་བཀོད་པའི་ལུང་རིགས་གནོད་བྱེད་རྣམས། ། གནོད་བྱེད་ཉིད་དུ་འགྱུར་རམ་མི་འགྱུར་བས། ། མཁས་པ་གཟུར་གནས་བློ་ལྡན་སྤྱོད་ཡུལ་ཏེ། ། འཁོར་ལོ་རིམ་གསུམ་ཁྱད་པར་གསང་སྔགས་ཀྱི། ། རྒྱུད་སྡེ་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་མ་སྦྱངས་ཤིང་། ། ཟབ་མོའི་རྣལ་འབྱོར་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བའི། ། རྟོག་གེ་ཅན་གྱི་སྐྱེ་བོས་རྟོགས་རེ་སྐན། ། དེ་ཕྱིར་ཁོ་བོས་ལེགས་པར་བཤད་པ་འདི། ། གཞན་ལ་ཕན་པའི་གོ་སྐབས་དཀའ་ན་ཡང་། ། ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་ལོག་པར་སྤྱོད་པ་ལ། ། སྙིང་གི་ཁོང་ནས་བརྩེ་བས་བསྐུལ་ཏེ་སྦྱར། ། གཞན་ཡང་བཤེས་གཉེན་དམ་པ་འབའ་ར་བས། ། ཀུན་མཁྱེན་ཆོས་ཀྱི་རྗེ་ལ་དྲིས་བའི་ལན། ། ཁོ་བོས་སྦྱར་བའི་ཡིད་ཀྱི་མུན་སེལ་དུ། ། བཀོད་པའི་ལེགས་བཤད་འདི་ཡང་ཉན་པར་གྱིས། ། རྩོམ་དང་རྩོད་པའི་མིག་གཉིས་རབ་གསལ་ཡང་། ། འཆད་པའི་རོ་འཛིན་མེད་ན་གསུང་རབ་དོན། ། ཉན་འདོད་སྐྱེ་བོའི་འདུན་པ་རབ་སྤངས་པར། ། བློ་གསལ་དགའ་བ་བསྐྱེད་པར་ག་ལ་འགྱུར། ། འཆད་དང་རྩོམ་པའི་རལ་བའི་རབ་བརྗིད་ཀྱང་། ། 3-355 རྩོད་པའི་སྡེར་མོ་རྣོན་པོ་དང་བྲལ་ན། ། མཁས་པའི་མདུན་སར་འགལ་འབྲེལ་གཏམ་བྱེད་ཚེ། ། ཕས་རྒོལ་གླང་ཆེན་འཇོམས་པར་ག་ལ་འགྱུར། ། འཆད་དང་རྩོ
【現代漢語翻譯】 以公正的智慧把握並深思熟慮， 眾多自詡聰明的學者們才能清楚地理解它。 如今邪見的污垢日益增長， 對於見、修、行、果等方面產生了錯誤的理解。 我看到許多被邪見的毒水麻醉的錯誤言論， 爲了糾正這些錯誤，我撰寫了這部甘露般的殊勝論著。 對於那些尋求現世安樂和究竟解脫的人們， 消除他們對取捨之道的迷惑， 因為它能清楚地辨別正道與非道， 所以這部論著也是光芒四射的太陽。 在雪域之中，許多自詡聰明的學者們， 日日夜夜勤奮研究中觀宗的理論， 卻缺乏對究竟空性的理解， 缺乏對精要意義的般若波羅蜜多的證悟。 在中觀宗的論典中，反覆提到『離戲』、『離戲』， 僅僅依賴這些詞句， 認為僅僅通過對所破的徹底否定， 就是究竟的甚深空性。 他們自詡斷滅空性為至高無上， 爲了糾正將自性本具的任運成就光明法身， 視為需要詮釋的不了義的錯誤觀點， 我將要駁斥這種邪說。 由於被斷滅空性的見解所驅使， 他們習慣於修習什麼都不成立的斷滅禪定， 因此宣稱沒有可以獲得的果實， 爲了駁斥這種錯誤的觀念，我撰寫了此論。 對於那些持有這種觀點的人們， 我所提出的以理證和教證進行的駁斥， 是否真正具有駁斥作用， 這取決於公正、智慧的學者們的判斷。 對於沒有精通三轉法輪的差別和密宗， 沒有體驗過甚深瑜伽的修行者， 思辨者想要理解這些是很難的。 因此，即使我所做的這些善說， 很難對他人有所幫助， 但我還是出於內心的慈悲， 爲了糾正那些在見、修、行、果上的錯誤行徑，而撰寫此論。 此外，請聽聞我的另一篇善說， 這是我應巴ra瓦（Bawa）上師的請求， 針對他對全知法王（Kunchen Chokyi）的提問所作的回答， 我將它收錄在《遣除意暗》之中。 即使擁有像太陽一樣明亮的著述和辯論之眼， 如果沒有講說的能力，那麼經文的意義， 就無法滿足聽眾的願望， 又怎麼能讓智者感到歡喜呢？ 即使擁有像鬃毛一樣華麗的講說和著述能力， 如果缺乏鋒利的辯論之爪， 在智者面前進行辯論時， 又怎麼能摧毀對方的論點呢？ 講說和著述
【English Translation】 Grasping with impartial wisdom and contemplating thoroughly, Many self-proclaimed wise scholars will then clearly understand it. Now that the dregs of wrong views are increasing, There are wrong conceptions about view, meditation, conduct, and result. Having seen many wrong explanations intoxicated by the poison of wrong views, To counteract these, I compose this supreme nectar-like treatise. For those who seek the benefit of higher realms and definite goodness, Dispelling the darkness of confusion about what to adopt and abandon, Since it clearly distinguishes the path and non-path, This treatise is also the lord of the seven horses (sun). Among the snowy mountains, many self-proclaimed wise scholars, Though constantly striving day and night in the Madhyamaka (Middle Way) teachings, Lack the ultimate understanding of emptiness, They are devoid of the realization of the Prajnaparamita (Perfection of Wisdom), the essence of meaning. In the Madhyamaka teachings, 'free from elaboration,' 'free from elaboration' is repeatedly said, Relying only on these words, They consider that emptiness, merely by completely negating what is to be negated, Is the ultimate profound emptiness. They boast of nihilistic emptiness as supreme, To counteract the wrong explanation that the spontaneously present, luminous Dharmakaya (Body of Truth), Is to be considered as provisional meaning, I will refute this wrong view. Driven by the view of nihilistic emptiness, They become accustomed to meditating on nothingness, a nihilistic meditation, Therefore, they proclaim that there is no result to be obtained, To counteract this wrong conception, I compose this. For those who hold such tenets, Whether my refutations based on scripture and reasoning are truly effective, Or not, is for wise, impartial, and intelligent scholars to judge. For those who have not studied the distinctions of the three turnings of the wheel (of Dharma) and the profound Tantras, Nor experienced the practice of profound yoga, It is difficult for speculative thinkers to understand. Therefore, although this well-spoken explanation of mine, May be difficult to benefit others, I am impelled by compassion from the depths of my heart, To compose this in order to correct those who wrongly practice view, meditation, conduct, and result. Furthermore, please listen to this other well-spoken explanation of mine, This is the answer I gave at the request of the venerable teacher Bawa, To his questions to the omniscient Lord of Dharma (Kunchen Chokyi), I have included it in 'Dispelling the Darkness of Mind'. Even if one has eyes as bright as the sun for writing and debating, If one lacks the ability to explain, then the meaning of the scriptures, Cannot fulfill the wishes of those who desire to listen, How can it bring joy to the intelligent? Even if one has the magnificent mane of explanation and composition, If one lacks the sharp claws of debate, When engaging in debate in the presence of scholars, How can one destroy the opponent's arguments? Explanation and composition
ད་པའི་ལྕེ་གཉིས་རབ་གཡོ་ཡང་། ། རྩོམ་པ་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུས་མ་བརྒྱན་ན། ། རིག་པའི་གནས་ལྔར་མཁྱེན་པ་རབ་རྒྱས་པའི། ། མཁས་པའི་སྐྱེ་བོ་མགུ་བར་ག་ལ་འགྱུར། ། མདོ་རྒྱུད་དགོངས་པ་དོན་བཞིན་འཆད་པ་དང་། ། དགོངས་པ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་དོན་རྩོད་དང་། ། སྡེབ་ལེགས་རྣར་སྙན་ལེགས་བཤད་རྩོམ་པ་གསུམ། ། གང་ལ་མངའ་བའི་ཞབས་རྡུལ་སྤྱི་བོས་ལོངས། ། མན་ངག་བསྒོམ་པའི་ལུང་དང་རབ་ལྡན་ཡང་། ། ཡང་དག་ཐོས་པའི་མིག་དང་མི་ལྡན་ན། ། མདོ་རྒྱུད་བསྟན་བཅོས་ལེགས་བཤད་རྩོད་པ་གསུམ། ། དམུས་ལོང་མྱ་ངན་གང་དུ་འཁྱམས་དང་མཚུངས། ། ཐོས་དང་བསྒོམ་པའི་ནམ་མཁའ་ཡངས་ཡོད་ཀྱང་། ། ཐོས་དོན་བསམ་བྱུང་ཉི་འོད་མེད་གྱུར་ན། ། གསུང་རབ་དགོངས་དོན་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཚེ། ། གནས་ལུགས་འཇིག་རྟེན་གསལ་བར་ག་ལ་འགྱུར། ། ཐོས་བསམ་འཛིན་མ་རབ་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་ཡང་། ། 3-356 བསྒོམ་པའི་དག་བྱེད་རྒྱུན་དང་བྲལ་གྱུར་ན། ། རང་རྒྱུད་ཆགས་སྡང་རྨོངས་པ་ལ་སོགས་པའི། ། དྲི་མ་མ་ལུས་སེལ་བར་ག་ལ་འགྱུར། ། བསྟན་པ་གསལ་བར་ནུས་པའི་ཐོས་པ་དང་། ། གསུང་རབ་དོན་བཞིན་ངེས་པའི་བསམ་པ་དང་། ། གོལ་མེད་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་སྒོམ་པ་གསུམ། ། གང་ལ་མངའ་བའི་ཞབས་རྡུལ་སྤྱི་བོའི་ལོངས། ། བདེན་གཉིས་ཚུལ་བཞིན་ཤེས་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། ། ཡི་གེའི་བརྡ་དག་ཙམ་ལའང་རྨོངས་བཞིན་དུ། ། མདོ་རྒྱུད་དགོངས་ཟབ་འཆད་པའི་སྐྱེ་བོ་དེས། ། རྗེས་འཇུག་ལེགས་འདོད་བསླུས་པར་གྱུར་ཏ་རེ། ། ངེས་པའི་དོན་ལ་ཅུང་ཟད་མ་རེག་ཡང་། ། ངེས་དོན་ཡིན་ཞེས་འདོམས་པའི་སྐྱེ་བོ་ལས། ། ངེས་པར་བརྟགས་ན་ཆུ་ཤིང་ཇི་བཞིན་དུ། ། ངེས་དོན་སྙིང་བོ་འབྱུང་བར་ག་ལ་འགྱུར། ། བདག་ཉིད་ལེགས་པར་འདོད་པའི་སྐྱེ་བོ་གང་། ། བདག་ལ་ཕན་ཕྱིར་ལྕེབ་པར་མི་རིགས་ལྟར། ། བདག་གཞན་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འདོད་བཞིན་དུ། ། བདག་ཉིད་ལོག་པའི་ལམ་འཇུག་ག་ལ་རིགས། ། ཤར་དུ་འགྲོ་འདོད་ནུབ་ཏུ་མི་འགྲོ་བཞིན། ། 3-357 སངས་རྒྱས་འདོད་ན་ལེགས་པའི་ལམ་ལ་ཞུགས། ། ལེགས་ལམ་འདོད་ན་སེམས་འགྲེལ་སྐོར་གསུམ་སོགས། ། དྲི་མེད་གསུང་རབ་བརྟེན་པ་གནད་ཀྱི་མཆོག ། མདོ་རྒྱུད་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་རྒྱབ་ཕྱོགས་ཀྱང་། ། མིང་བཟང་བཏགས་ནས་ཟབ་མོར་ཁས་འཆེ་བའི། ། མན་ངག་མང་པོས་བསླུས་པར་གྱུར་ཏ་རེ། ། ཐར་བ་འདོད་རྣམས་ཤིན་ཏུ་སྒྲིམས་དགོས་སོ། ། རི་དྭགས་རྔ་མ་བསྟན་ནས་བུང་བུའི་ཤ ། ཁྲེལ་མེད་སྐྱེ་བོས་བཙོངས་ནས་བསླུས་པ་བཞིན། ། ཟས་ནོར་གྱིས་འབྲིད་སྤྱོད་ཚུལ་བཟང་བསྟན་ནས། ། ལོག་ལམ་བསྟན་ནས་བསླུས་པར་གྱུར་ཏ་རེ། ། ཚེ་འདིའི་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ལ་ཡང་། ། ལེགས་པར་བརྟགས་ནས་འཇུག་པ་མཛངས་པའི་ལུགས། ། སྐྱེ་བ་གཏན་གྱི་དོན་ཆེན་བསྒྲུབ་འདོད་རྣམས། ། འཇུག་བྱའི་ཆོས་ལ་ངེས་པར་བརྟ
【現代漢語翻譯】 即使舌頭能巧妙地轉動， 若沒有如意寶般的著作來裝飾， 對於精通五明的大學者， 又怎能讓他們感到滿意呢？ 如實講解經續的意旨， 以及爲了確立意旨而進行的辯論， 還有文辭優美、悅耳動聽的善說之作， 對於擁有這三者的人，我願以頭頂禮其足塵。 即使精通口訣的傳承和教證， 若沒有正確聽聞的眼睛， 那麼經續論著的善說和辯論這三者， 就如同盲人在荒野中徘徊一樣。 即使擁有廣闊的聞思虛空， 若沒有從聽聞而來的思考陽光， 那麼在確定佛經意旨的時候， 又怎能照亮實相世界呢？ 即使聞思的所緣極其廣大， 若缺少修行的凈化力量， 那麼又怎能去除自相續中的貪嗔癡等 所有污垢呢？ 能夠闡明佛法的聽聞， 以及如實領會佛經意義的思考， 還有毫無錯謬地進行修持的修行， 對於擁有這三者的人，我願以頭頂禮其足塵。 不說如實通達二諦的道理， 即使對於文字的正確拼寫都一無所知， 那些講解經續深奧意旨的人， 實際上是在欺騙那些想要學習的人啊！ 即使對究竟的實義一無所觸及， 卻宣稱這就是究竟的實義， 如果認真觀察，就像水中的樹木一樣， 又怎能從中產生究竟的精華呢？ 任何想要完善自身的人， 就像爲了自己的利益而不應該自欺一樣， 既然想要自己和他人獲得成佛， 又怎能走上錯誤的道路呢？ 就像想要去東方卻不往西方走一樣， 想要成佛就應該走上正確的道路。 如果想要走上正確的道路，那麼《心經釋難》三篇等 清凈的佛經就是最關鍵的依靠。 有些人背離了經續深奧的意義， 卻掛著好聽的名號，自稱精通深奧的法門， 實際上是在用許多口訣來欺騙他人啊！ 想要獲得解脫的人們，必須非常謹慎啊！ 就像用鹿的尾巴來冒充蜂的刺， 無恥之徒將其出售以欺騙他人一樣， 用食物和財物來引誘，用良好的行為來偽裝， 實際上是指向錯誤的道路來欺騙他人啊！ 即使是對於今生的 সামান্য的事情， 也要認真考察之後再行動，這是智者的做法。 想要成就生生世世的重大意義的人們， 對於所要進入的法門，必須認真考察。
【English Translation】 Even if the tongue can skillfully move, If it is not adorned with a wish-fulfilling jewel-like composition, How can it satisfy the great scholars who have vast knowledge of the five sciences? To explain the meaning of the sutras and tantras as they are, And to debate for the purpose of establishing the meaning, And to compose eloquent and pleasing words, To those who possess these three, I prostrate with my head to their feet's dust. Even if one is well-versed in the transmission and scriptural authority of oral instructions, If one does not have the eyes of correct hearing, Then the eloquence and debate of the sutras, tantras, and treatises, Are like a blind person wandering in the wilderness. Even if there is a vast sky of hearing and thinking, If there is no sunlight of thought arising from hearing, Then when determining the meaning of the Buddha's teachings, How can it illuminate the reality of the world? Even if the object of hearing and thinking is extremely vast, If it lacks the purifying power of meditation, Then how can it remove all the defilements of one's own mind-stream, Such as attachment, hatred, and ignorance? The hearing that can clarify the Dharma, And the thinking that accurately understands the meaning of the scriptures, And the meditation that practices without error, To those who possess these three, I prostrate with my head to their feet's dust. Not to mention understanding the two truths as they are, Even if one is ignorant of the correct spelling of words, Those who explain the profound meaning of the sutras and tantras, Are actually deceiving those who want to learn! Even if one has not touched the ultimate meaning at all, But claims that this is the ultimate meaning, If one observes carefully, like a tree in the water, How can the ultimate essence arise from it? Anyone who wants to perfect themselves, Just as one should not deceive oneself for one's own benefit, Since one wants oneself and others to attain Buddhahood, How can one embark on the wrong path? Just as one does not go west when one wants to go east, If you want to become a Buddha, you should embark on the correct path. If you want to embark on the correct path, then the three volumes of 'Commentary on the Heart Sutra' etc., The pure scriptures are the most crucial reliance. Some people turn their backs on the profound meaning of the sutras and tantras, But hang up a good name and claim to be proficient in profound Dharma, In reality, they are deceiving others with many oral instructions! Those who want to attain liberation must be very careful! Just like using a deer's tail to impersonate a bee's sting, Shameless people sell it to deceive others, Using food and wealth to lure, using good behavior to disguise, In reality, they are pointing to the wrong path to deceive others! Even for the সামান্য affairs of this life, It is the way of the wise to carefully examine before acting. Those who want to accomplish the great meaning of lifetimes, Must carefully examine the Dharma they are about to enter.
ག་དགོས་སོ། ། ལེགས་བཤད་དུ་མ་བསྟན་དུ་ཡོད་མོད་ཀྱི། ། དགོན་པའི་རྫིང་བུར་གངྒཱའི་ཆུ་བཞིན་དུ། ། གཞན་བློའི་སྣོད་དུ་ཤོང་བ་ཤིན་ཏུ་དཀའ། ། དེ་ཕྱིར་ཅུང་ཟད་བསྡུས་ཏེ་བཀོད་པ་ཡིན། ། དེ་ལྟར་ལམ་དང་ལམ་མིན་རྣམ་ཕྱེ་བའི། ། 3-358 དགེ་བ་འདི་ཡིས་མཁའ་ཁྱབ་སེམས་ཅན་ཀུན། ། ལོག་ལམ་སྤངས་ཏེ་ལེགས་པའི་ལམ་ཞུགས་ནས། ། དོན་གཉིས་མཐར་ཕྱིན་གོ་འཕང་ཐོབ་གྱུར་ཅིག ། བདག་ཀྱང་དེང་ནས་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་དུ། ། འཕགས་པའི་ནོར་བདུན་རྣམས་ཀྱིས་ལེགས་འབྱོར་ཞིང་། ། འཆད་རྩོད་རྩོམ་གསུམ་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་ལ། ། འཇམ་པའི་དཔལ་བཞིན་དབང་འབྱོར་ཐོབ་པར་ཤོག ། བསྟན་བཅོས་འདི་ཡང་བསྟན་པ་གནས་ཀྱི་བར། ། གཟུར་གནས་བློ་ལྡན་དོན་གཉེར་ཚོགས་རྣམས་ཀྱི། ། མེ་ཏོག་བུང་བས་བསྟེན་བཞིན་བསྟེན་པ་དང་། ། སྙན་པའི་གྲགས་པ་ཕྱོགས་བཅུར་རྒྱས་གྱུར་ཅིག ། ཅེས་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ། ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས། གཞི་དབུ་མ་ལམ་དབུ་མ་དང་། འབྲས་བུ་དབུ་མ་ལས་བརྩམས་པའི་དྲིས་ལན་ཡིད་ཀྱི་མུན་སེལ་བཀླག་པས་དོན་གྲུབ་འདི། སྟན་གཅིག་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་ལེགས་པར་གནས་ཤིང་། ཡོན་ཏན་དུ་མ་ལ་མངའ་འབྱོར་ བས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་རིན་པོ་ཆེའི་རྩ་ལག་ཏུ་གྱུར་བ་མཁན་ཆེན་ནམ་མཁའ་རྒྱལ་ མཚན་པ་དང་། རྒྱུད་དང་མན་ངག་དུ་མའི་བདག་ཉིད་བླ་མ་གསང་འདུས་པ་ལ་སོགས་པའི་ དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་མང་བོས་བསྐུལ་བའི་ངོར། ༧ ཐུབ་པའི་རྒྱལ་མཚན་ཆོས་ཀྱི་རྗེ་བུ་ དོལ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་མཁས་གྲུབ་དུ་མའི་གསུང་གི་བདུད་རྩི་མྱངས་བས། ཐོས་བསམ་ སྒོམ་གསུམ་འཆད་རྩོད་རྩོམ་གསུམ། ལུང་རིགས་མན་ངག་གསུམ་ལ་བློའི་སྣང་བ་ཆེར་རྒྱས་ པའི་ཀུན་དགའ་དཔལ་ཉའི་མིང་ཅན་གྱིས། སྔོན་བོད་ཀྱི་རྒྱལ་བོ་གཉའ་ཁྲི་བཙན་པོ་ནས་ 3-359 བཟུང་སྟེ། གནམ་ལ་ཁྲི་བདུན་ཞེས་གྲགས་པའི་ཁྲི་བདུན་པའི་ཕོ་བྲང་བྱུང་བའི་ས། ཉང་ སྟོད་བརྩེ་ཆེན་གྱི་བྱ་འདབས་གཡང་ལུང་རི་ཁྲོད་དུ་སྦྱར་བའོ།། །།འདིས་བསྟན་པ་དང་ སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་འབྱུང་བར་གྱུར་ཅིག ཅེས་པའི་ཡི་གེ་པ་ནི་ལུང་གི་སྟོན་པ་ རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་པ་ཨ་མོ་གྷའོ། །བཀྲ་ཤིས། དགེའོ། །ལེགས་སོ། །སྐྱེ་དགུའི་ སེམས་ཅན་རྣམས་མཐར་ཐུག་རྒྱལ་བ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་གོ་འཕང་ལ་འགོད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་ཅིག ། མ་ཡིག་ནི་བསེ་དགོན་གྱི་རྗེ་བཙུན་བླ་མ་ཐུགས་རྗེ་དཔལ་གྱི་ཕྱག་ཡིག་ཡིན། རྟགས་འདིའི་{}ནང་ཡོད་པ་ཁ་སྐོང་ཡིན། རྟགས་འདིའི་[]ནང་ཡོད་པ་དོགས་གནས་ཡིན།
【現代漢語翻譯】 這是必要的。 雖然有很多精彩的論述可以展示， 但就像寺院池塘里的恒河水一樣， 很難容納在別人的智慧容器中。 因此，我稍微簡略地編寫了這些。 這樣，通過區分道路和非道路， 愿這份功德使遍佈虛空的眾生， 遠離邪道，進入正道， 最終獲得實現二利的果位。 愿我從今往後的生生世世， 都能充分具備七聖財， 並在講、辯、著三方面，以及聞、思、修三方面， 像文殊菩薩一樣獲得自在。 愿這部論著在教法存續期間， 被公正、有智慧、追求真理的人們， 像蜜蜂依戀鮮花一樣地依戀， 愿美名傳遍十方。 這部著作是關於基、道、果三者，見、修、行、果，基為中觀、道為中觀，以及果為中觀的問答，名為《遣除心暗，讀之即成》。 作者是精通一坐法，擁有諸多功德，成為佛陀教法珍寶之支柱的堪布南喀堅贊巴，以及擁有眾多密續和口訣的上師桑杜巴等等，應眾多善知識的請求而作。 曾受持第七尊勝法幢法王、卻吉杰布多吉等的賢哲甘露，聞、思、修三學，講、辯、著三業，以及經、律、論三藏都得到極大發展的袞噶貝尼， 在從前藏王聶赤贊普開始，被稱為『天七王』的第七王的王宮所在地，娘堆哲欽的嘉阿當揚隆閉關處寫下了這部著作。 愿此舉能為教法和眾生帶來廣大利益。此書的筆錄者是持明者、時輪金剛阿摩伽。吉祥！善哉！妙哉！愿一切眾生最終都能達到金剛持的果位！ 底本是色貢的杰尊喇嘛圖杰巴的親筆手稿。 {}內的文字是補充說明。 []內的文字是存疑之處。
【English Translation】 This is necessary. Although there are many wonderful discourses to present, It is difficult to contain them in the wisdom vessel of others, Like the water of the Ganges in a monastery pond. Therefore, I have written these in a slightly abbreviated form. Thus, by distinguishing between the path and the non-path, May this merit cause all sentient beings pervading the sky, To abandon the wrong path and enter the right path, And ultimately attain the state of accomplishing both aims. May I, from now on in all my lives, Be fully endowed with the seven noble riches, And in terms of teaching, debating, and writing, as well as hearing, contemplating, and meditating, May I attain mastery like Manjushri. May this treatise, for as long as the teachings endure, Be cherished by impartial, wise, and truth-seeking individuals, Like bees cherish flowers, And may its sweet fame spread in all ten directions. This work is a question and answer based on the three grounds, paths, and fruits; the views, meditation, conduct, and results; the ground being Madhyamaka, the path being Madhyamaka, and the fruit being Madhyamaka, entitled 'Dispelling the Darkness of the Mind, Accomplishing the Meaning Upon Reading'. It was written by Khenchen Namkha Gyaltsenpa, who is well-versed in the practice of sitting in one seat, possesses many virtues, and has become a pillar of the precious teachings of the Buddha, and by the master of many tantras and oral instructions, Lama Sangdub, and others, at the request of many virtuous friends. Kunga Palnyi, who has greatly expanded the light of his mind in the three studies of hearing, contemplation, and meditation, the three activities of teaching, debating, and writing, and the three treasures of scripture, reasoning, and oral instruction, having tasted the nectar of the speech of many scholars and accomplished ones such as the Seventh Victorious Banner Dharma Lord, Chökyi Je Bu Dol, etc., Wrote this at Nyangtö Tsechen's Ja-ad Yanglung retreat, the place where the palace of the seventh king, known as the 'Seven Heavenly Thrones,' originated, starting from the ancient Tibetan King Nyatri Tsenpo. May this bring vast benefits to the teachings and sentient beings. The scribe of this book is the holder of the lineage, the Kalachakra master Amogha. Auspicious! Virtuous! Excellent! May all sentient beings ultimately attain the state of Vajradhara! The original manuscript is the handwriting of Jetsun Lama Thukje Pal of Se Gon. The text within {} is supplementary explanation. The text within [] is a point of doubt.