lodropal0102_入菩薩行論釋義經義明晰的文章

羅卓巴譯師全集JLP3བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་གཞུང་དོན་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས། 1-91 ༄༅། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་གཞུང་དོན་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས། ༄༅། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པའི་ རྣམ་པར་བཤད་པ་གཞུང་དོན་སྣང་བ་ ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས། ༄། །ཀླད་ཀྱི་དོན། དང་པོ། ཀླད་ཀྱི་དོན། ༄༅། །ༀ་སྭ་སྟི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ གཞུང་དོན་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕྱག་ འཚལ་ལོ། །རྒྱལ་བ་སྲས་དང་བཅས་པ་རྣམས་ལ་གུས་པས་ཕྱག་འཚལ་སྐྱབས་སུ་མཆི། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གསུང་རབ་མཐའ་དག་ཕྱོགས་རྣམས་ཀུན་དུ་རྒྱས་གྱུར་ཅིག །བདག་ཅག་ རྣམས་ཀྱི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དུས་གསུམ་དགེ་བའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས། །རྒྱལ་བའི་ཆོས་ དང་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པ་རྒྱ་ཆེན་འབྱུང་གྱུར་ཅིག །རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ལས་གྲུབ་ རྣམ་དག་མཁྱེན་པ་ཚད་མེད་ཅིང་། །རབ་གསལ་ཉི་མ་གཞོན་ནུ་དང་མཚུངས་མཚན་བཟང་ འོད་ཟེར་དྲ་བ་ཅན། །ཟུར་ཕུད་གསལ་ལྡན་ལྷ་བརྒྱའི་གཙུག་གིས་ཞབས་ཀྱི་པད་མ་གུས་ མཆོད་པ། །དཔལ་ལྡན་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་དྲིན་ལས་འཇིག་རྟེན་ཉིན་མོར་བྱེད་གྱུར་ཅིག །འཕགས་མཆོག་དེ་ཡིས་རྗེས་སུ་གཟུང་བའི་སྐད་ཅིག་ཉིད་ལ་གསུང་རབ་དོན། །ཇི་བཞིན་ གཟིགས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་འཁོར་བའི་བྱ་བ་རིང་སྤངས་ནས། །གཅིག་ཏུ་བརྩོན་པས་རང་ གཞན་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་ལྷུར་ལེན་པ། །གཞུང་འདི་སྟོན་མཛད་རྒྱལ་སྲས་དམ་པ་ཞི་ 1-92 བའི་ལྷ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །དེ་ཡི་གསུང་རབ་བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པའི་གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོར་འཇུག་ པའི་སྒོ། །ཟོལ་མེད་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་བློ་ལྡན་ཤེས་རབ་འབྱུང་གནས་སྦས་པ་དང་། །དགེ་ བའི་ལྷ་དང་ཀྲིཥྞ་པ་དང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་བསྲུང་བ་དང་། །རྣལ་འབྱོར་ཟླ་བ་གསེར་གླིང་ པ་སོགས་རྒྱ་འགྲེལ་མཛད་རྣམས་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག །དེ་དག་ཀུན་གྱི་གསུང་རབ་ཆུ་བོ་བློ་ཆེན་རྒྱ་ མཚོར་བསྟེན་པའི་མཐུས། །རྣམ་འབྱེད་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན་གྱི་ཆུ་འཛིན་སྟུག་པོ་འཁྲིགས་ པ་ལས། །ལེགས་བཤད་(ཚེག་བར་དྲུག་ཆད། )རྣམ་མང་འབྲས་བུ་སྨིན་མཛད་པ། །གངས་རིའི་ ཁྲོད་འདིར་སྔོན་ཆད་བྱུང་བའི་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་རྣམས་ལའང་འདུད། །བློ་ཞན་བདག་འདྲས་ གཞུང་འདི་མཐའ་དག་དགྲོལ་བར་མི་ནུས་དེ་ལྟ་ནའང་། །སློབ་མ་སྡོམ་བརྩོན་ཆོས་སྨྲ་མང་ པོས་ཡང་དང་ཡང་དུ་བསྐུལ་བའི་ངོར། །དམ་པའི་ལེགས་(ཚེག་བར་དགུ་ཆད། )ཕྲེང་མཛེས་འདི། །བདག་བློའི་སྙིམ་པས་གུས་པར་འབུལ་གྱིས་ཁྱེད་རྣམས་དགྱེས་པ་འཕེལ་གྱུར་ཅིག །བདག་ ཅག་གི་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདིས་ནི་སྐུ་ཚེ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་ས

【現代漢語翻譯】 羅卓巴譯師全集JLP3菩薩行論釋·顯宗義 菩薩行論釋·顯宗義 菩薩行論釋·顯宗義 首義 第一，首義 嗡 索斯帝！菩薩行論釋·顯宗義。頂禮一切佛與菩薩！ 恭敬頂禮皈依諸佛菩薩及其眷屬。 愿大乘經典傳遍十方！ 愿我等身語意三門於三時所積一切善資糧， 能廣大利益佛法與一切眾生！ 由諸佛之智慧所成，清凈無垢，具無量之智。 如旭日般明亮，具妙相與光網。 頂髻輝煌，百神以頂禮敬蓮足。 愿吉祥文殊師利之恩，使世界光明！ 愿至尊文殊加持，剎那間通達經義。 即刻遠離輪迴諸事，精進不懈，為自他之利益而勇猛修持菩薩行。 頂禮此論之作者，寂天聖者！ 此論乃入菩薩行之大城之門。 愿無偽善巧之智者，智慧之源古茹巴瓦，以及善天、克里希納巴、遍照護、瑜伽月、金洲等諸廣釋作者獲勝！ 愿依仗彼等之經典如江河般匯入大智之海的力量， 從充滿辨別智慧與慈悲之心的濃厚雲層中， 降下善說之雨，成熟眾多果實。 我亦頂禮此前於此雪域所出現之偉大人物。 我等愚鈍之人雖不能完全通曉此論， 然應眾多學僧、持戒者、說法師之再三請求， 我將以我微薄之智慧，恭敬獻上此聖妙之花鬘，愿諸位歡喜增長！ 我等之導師，佛陀薄伽梵，以無量之身……

【English Translation】 Collected Works of Lotsawa Lode Sherpa JLP3 Explanation on Engaging in the Bodhisattva's Conduct called 'Light on the Meaning of the Text' Explanation on Engaging in the Bodhisattva's Conduct called 'Light on the Meaning of the Text' Explanation on Engaging in the Bodhisattva's Conduct called 'Light on the Meaning of the Text' Meaning of the Head First, Meaning of the Head Oṃ Svasti! Explanation on Engaging in the Bodhisattva's Conduct called 'Light on the Meaning of the Text'. Homage to all Buddhas and Bodhisattvas! I respectfully pay homage and take refuge in the victorious ones together with their offspring. May all the Great Vehicle scriptures flourish in all directions! May the collections of merit of our body, speech, and mind in the three times, Greatly benefit the Victorious One's Dharma and all sentient beings! Arisen from the wisdom of all the Victorious Ones, immaculate, immeasurable knowledge, Like the radiant young sun, possessing excellent marks and a network of rays. With a clear crest jewel, the lotus feet are respectfully worshipped by the crowns of a hundred gods. May the world be illuminated by the grace of glorious Manjushri! By the grace of the noble one, in the very moment of being held, the meaning of the scriptures, Immediately seeing as it is, abandoning the activities of samsara for a long time, Diligently taking up the practice of enlightenment for the benefit of oneself and others. Homage to the noble son of the Victorious Ones, Shantideva, who composed this text! His scripture is the gateway to entering the great city of the Bodhisattva's conduct. May the genuine, discerning, intelligent source of wisdom, GuRu BaWa, and the Dharma God, Krishna Pa, Vairochana Rakshita, Yoga Chandra, Serlingpa, and others who composed commentaries become victorious! By the power of relying on the scriptures of all those rivers flowing into the great ocean of intelligence, From the thick clouds of those possessing the essence of discriminating compassion, May the well-spoken (six syllables missing) ripen the many fruits. I also bow to the great beings who have appeared in this land of snow in the past. Although I, with my inferior intellect, am unable to fully explain this text, At the urging of many students, diligent practitioners, and Dharma speakers again and again, This garland of noble (nine syllables missing) beautiful. I respectfully offer it with the palms of my hands, may your joy increase! Our teacher, the Buddha Bhagavan, with his immeasurable life…

---

ྔ་རོལ་ནས་ སྨོན་པ་དང་འཇུག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་ཐུགས་བསྐྱེད་(ཚེག་བར་ཁ་ཤས་ ཆད། )ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དང་ལྡན་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་རླབས་ཆེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ས་དང་ ལམ་གྱི་རིམ་པར་ཞུགས་ཤིང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བ་དང་སེམས་ཅན་ཡོངས་ སུ་སྨིན་པ་དང་སྨོན་ལམ་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལ་སོགས་པ་སློབ་པའི་ཆོས་རྣམས་ མཐར་ཕྱིན་ཏེ་མི་སློབ་པའི་ཆོས་ཟག་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ མངོན་དུ་བྱས་ཤིང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་ དང་བྲལ་བ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་དབྱིངས་སུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ནས། ཟག་ མེད་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་མ་གཡོས་བཞིན་དུ་དགའ་ལྡན་གནས་ནས་འཕོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཕུལ་ དུ་བྱུང་བའི་མཛད་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ལ་ཡང་ཞིང་ཁམས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་རྣམས་ 1-93 སུ་མཐའ་ཡས་པའི་སྤྲུལ་པ་རྣམས་བསྟན་ཅིང་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་སྐལ་བ་དང་འཚམ་པར་ ཐོག་མ་དང་བར་དང་ཐ་མར་དགེ་བའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རིམ་པར་བསྐོར་བས་སེམས་ཅན་ དཔག་ཏུ་མེད་པ་{དབུགས་?}དབྱུང་སྟེ་བདེ་བ་དང་ལྡན་པར་མཛད་དོ། །དེའི་རྗེས་སུ་བསྟན་ པ་འཛིན་པའི་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་མང་པོས་ཀྱང་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བཀའ་སྒྲོ་སྐུར་མེད་པར་ སྡུད་པ་དང་། སྟོན་པའི་གསུང་རབ་དཔང་དུ་བྱས་པ་དགོངས་འགྲེལ་དུ་མ་ཡང་མཛད་ནས་ རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པས་སེམས་ཅན་མང་པོའི་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ ཐུག་གི་དོན་རྒྱ་ཆེན་པོ་གྲུབ་པར་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཉམས་སུ་ལེན་ པ་རྣམས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བརྟགས་ཏེ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ལ་འཇུག་པར་རིགས་ཏེ། རྒྱན་སྟུག་ པོ་བཀོད་པའི་མདོ་ལས། དགེ་སློང་དག་གམ་མཁས་རྣམས་ཀྱིས། །བསྲེགས་བཅད་བརྡར་ བའི་གསེར་བཞིན་དུ། །ལེགས་པར་བརྟགས་ཏེ་ང་ཡི་བཀའ། །བླང་བར་བྱ་ཡི་གུས་ཕྱིར་ མིན། །ཞེས་སོ། །ཁྱད་པར་ཀྱང་རྒྱུད་བླ་མར། གང་ཞིག་དོན་ལྡན་ཆོས་དང་ཉེར་འབྲེལ་ཞིང་། །ཁམས་གསུམ་ཉོན་མོངས་ཀུན་ནས་སྤོང་བྱེད་གསུང་། །ཞི་བའི་ཕན་ཡོན་སྟོན་པར་མཛད་པ་ གང་། །དེ་ནི་དྲང་སྲོང་གསུང་ཡིན་བཟློག་པ་གཞན། །ཞེས་པས་བཀའ་དང་། གང་ཞིག་རྒྱལ་ བས་བསྟན་པ་འབའ་ཞིག་གི །དབང་བྱས་རྣམ་གཡེང་མེད་ཡིད་ཅན་གྱིས་བཤད། །ཐར་ པ་ཐོབ་པའི་ལམ་དང་རྗེས་མཐུན་པ། །དེ་ཡང་དྲང་སྲོང་བཀའ་བཞིན་སྤྱི་བོས་བླང་། །ཞེས་ པས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གསུངས་པ་ལྟར་བརྟག་གོ །དེ་ལས་ཀྱང་ཕལ་ཆེ་བ་བཀའ་ རྣམས་ལ་ནི་སྟོན་འཁོར་ལ་སོགས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལྔའི་སྒོ་ནས་འཇུག་ཅིང་། བསྟན་ བཅོས་རྣམས་ལ་ནི་མཛད་པ་པོ་ལ་སོགས་པ་རྩིས་མགོ་ཡན་ལག་ལྔའི་སྒོ་ནས་འཇུག་ལ། ཐུན་མོང་དུ་ནི་རྣམ་བཤད་རིགས་པ

【現代漢語翻譯】 從過去以來， 發起了具有願望和進入性質的殊勝菩提心（部分文字缺失），憑藉具有六波羅蜜多的菩薩廣大行，進入地和道的次第。 清凈佛土，成熟眾生，圓滿大愿等所學之法達到究竟，現證無漏性不學之法真實之邊，證得具足一切種殊勝的法身，遠離一切障礙，于無分別之法界中現前圓滿成佛。從無漏之法界未曾動搖，以從兜率天降世等殊勝事業，于每一個剎那，在無量無邊的剎土中，示現無量無邊的化身，並以適合所化眾生根器的方式，在初始、中間和結尾都行善的方式，次第轉動法輪，從而使無量無邊的眾生解脫，並使他們獲得安樂。此後，許多持有教法的聖士大夫們，也毫無錯謬地彙集了善逝的教言，並以佛陀的經論為依據，造作了許多釋論，從而使佛陀的教法長久住世，並使許多眾生獲得了暫時和究竟的廣大利益。 因此，修持這樣教法的人們，應當善加觀察，進入沒有錯謬之處。如《寶積經》中說：『比丘們或智者，如鍊金般，經過燒、割、磨，善加觀察我的教言，方可 গ্রহণ，非因恭敬故。』 特別是《寶性論》中說：『何者具義與法相關聯，能斷三界一切煩惱之語，開示寂靜之利益，此乃仙人語，反之則非。』以此說明了佛語的標準。又說：『何者唯以勝者之教為準繩，無有散亂，具足正念而宣說，與解脫道相順，此亦如仙人語般頂戴。』以此說明了論典的特徵，應當如此觀察。其中，大多數佛語都是通過五種圓滿（五事圓滿）的方式進入，即導師圓滿、眷屬圓滿等；而論典則是通過作者等五種要素的方式進入，即作者、翻譯等；共同之處則是通過釋義、理證

【English Translation】 From the past, Having generated the supreme Bodhicitta (mind of enlightenment) that has the nature of aspiration and entry (some text missing), entering the stages of grounds and paths through the vast practices of Bodhisattvas endowed with the six perfections. Purifying Buddha-fields, maturing sentient beings, perfecting great aspirations, and exhaustively completing the teachings to be learned, realizing the ultimate reality of the unconditioned Dharma, which is the nature of non-outflow, manifesting the Dharmakaya (body of Dharma) that possesses all supreme aspects, free from all obscurations, and manifestly and completely awakening into Buddhahood in the realm of non-conceptualization. Without moving from the realm of non-outflow, through the extraordinary deeds such as descending from the Tushita heaven, in each moment, in immeasurable and boundless Buddha-fields, showing limitless emanations, and in accordance with the fortune of those to be tamed, turning the wheel of Dharma in a gradual manner that is virtuous in the beginning, middle, and end, thereby liberating immeasurable sentient beings and making them happy. Thereafter, many holy individuals who uphold the teachings also gathered the words of the Sugata (Buddha) without any distortion, and based on the scriptures of the Teacher, composed many commentaries, thereby causing the Buddha's teachings to abide for a long time, and bringing about vast temporary and ultimate benefits for many sentient beings. Therefore, those who practice such teachings should examine them well and enter into that which is without error. As it is said in the Ghanavyuha Sutra (Ornamented Array Sutra): 'O monks or wise ones, just as gold is tested by burning, cutting, and rubbing, so should you examine my words well and then accept them, not just out of respect.' In particular, in the Uttaratantra (Sublime Continuum): 'That which is meaningful and related to the Dharma, that which abandons all the afflictions of the three realms, that which teaches the benefits of peace, that is the speech of a sage, the opposite is not.' This explains the standard of the Buddha's words. And: 'That which is solely based on the teachings of the Victorious One, spoken by one with a mind free from distraction and endowed with mindfulness, and in accordance with the path to liberation, that too should be accepted with reverence like the words of a sage.' This explains the characteristics of the treatises, and one should examine them accordingly. Among these, most of the Buddha's words enter through the five perfections, such as the perfection of the teacher and the retinue; while the treatises enter through the five elements such as the author; and in common, through explanation and reasoning

---

ར། མདོ་དོན་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི། །དགོས་པ་བསྡུས་ པའི་དོན་བཅས་དང་། །ཚིག་དོན་བཅས་དང་མཚམས་སྦྱར་བཅས། །བརྒལ་ལན་བཅས་ཏེ་ 1-94 བསྙད་པར་བྱ། །ཞེས་སོགས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་འཆད་ ཉན་གྱི་མན་ངག་དུ་མའི་སྒོ་ནས་འཇུག་གོ ། ༄། །བསྟན་བཅོས་མཛད་པ་པོ། དེའི་ཕྱིར་འདིར་ཡང་བསྟན་བཅོས་མཛད་པ་པོ་སུ་ཡིན་པ་དང་། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་མིང་ གང་ཡིན་པ་དང་། དགོས་པ་ཅིའི་དོན་དུ་བརྩམས་པ་དང་། གཞུང་གི་ཚད་ཅི་ཙམ་ཡིན་པ་ དང་། ཕྱོགས་གང་དུ་གཏོགས་པའི་རྩིས་མགོ་བསམ་པར་བྱ་བ་ལས། བསྟན་བཅོས་མཛད་ པ་པོ་ནི་འཕགས་པ་ཞི་བའི་ལྷ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ཕྱོགས་ཙམ་བསྟན་པས་ཀྱང་ དང་བ་དང་ཡིད་ཆེས་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། རྒྱལ་སྲིད་རབ་སྤངས་(༡)གྲུབ་པ་ བརྙེས (༢)། །གཙུག་ལག་གཉིས་ཀྱི་(༣)ཕྱོགས་ལས་རྒྱལ(༤)། །རབ་བྱུང་(༥)བདེན་གཟིགས་ (༦) རྫུ་འཕྲུལ་བསྟན(༧)། །ངོ་མཚར་བདུན་ལྡན་དེ་ལ་འདུད། ། དེ་ཡང་འདི་སྐད་ཅེས་གསུང་བ་རྗེས་སུ་ཐོས་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་འདི་ཡུལ་ལྷོ་ཕྱོགས་ ཀྱི་རྒྱུད་དཔལ་ལྡན་ན་ག་ར་ཞེས་བྱ་བའི་གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོར་མིའི་དབང་པོ་འཇམ་དཔལ་གོ་ ཆ་ཞེས་བྱ་བའི་སྲས་རྒྱལ་བུ་ཞི་བའི་གོ་ཆ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་ཏོ། །ཞེས་གྲག་གོ །དེ་སྔོན་གྱི་ སྤྱོད་པ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་མཐུ་ལས་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ན་ཡང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་གུས་ པ་ཆེད་ཆེར་བྱེད་ཅིང་། དགེ་སྦྱོང་དང་བྲམ་ཟེ་དང་ཕ་མ་དང་རྒན་རབས་རྣམས་ལ་སྲི་ཞུ་ཆེ་ བ་དང་། ནང་མི་དང་བློན་པོ་དང་མཛའ་བཤེས་དང་ཕོ་བྲང་འཁོར་གྱི་མི་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ ཇི་ལྟར་འཚམ་པ་བཞིན་ཕན་འདོགས་ལ། སྐྱེ་བོ་ཕོངས་པ་དང་ནད་པ་དང་སློང་མོ་སྤྱོད་པ་ ལ་སོགས་པ་མགོན་སྐྱབས་མེད་པ་རྣམས་ལ་ནི་ཕ་བུ་ལ་བརྩེ་བ་དང་སློབ་དཔོན་སློབ་མ་ལ་ བརྩེ་བ་བཞིན་དུ་སྙིང་བརྩེ་བར་གྱུར་པ་ལས་འཇིག་རྟེན་ཤིན་ཏུ་དར་བར་གྱུར་ཏེ། ནང་གི་ སྐྱེ་བོ་དང་ཡོངས་ཀྱི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་དེ་ལ་བཀུར་སྟི་དང་རིམ་གྲོ་བྱེད་ པར་གྱུར་པས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ལྷའི་དཔལ་ལྟ་བུ་ལ་ཉེ་བར་སྤྱོད་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་དེ་ལྟ་བུའི་ 1-95 གནས་སྐབས་ན་ཡང་དྲེགས་མེད་ཅིང་སྔོན་གྱི་རྒྱལ་བ་ལ་བྱ་བ་བྱས་པ་དང་། ཐར་པ་ཆ་མཐུན་ གྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཐོབ་པ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རིགས་ལ་ཡང་དག་པར་གནས་པ་ལས་ དུལ་བར་སྤྱོད་ཅིང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་འབའ་ཞིག་ལ་ཐུགས་གཞོལ་བར་གྱུར་པ་ན་རྒྱལ་ ཚབ་ཏུ་དབང་བསྐུར་བའི་དུས་ལ་བབ་སྟེ་རིན་པོ་ཆེའི་ཁྲི་ཆེན་པོ་བཤམས་པ་ལས་གཉིད་ ཀྱིས་ལོག་པའི་རྨི་ལམ་དུ་ཁྲི་དེ་ལ་རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དབྱངས་བཞུགས་ནས། བུ་ཅིག་འདི་ ནི་ང་ཡི་སྟན་ཡིན་ཏེ། །ང་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན

【現代漢語翻譯】 ར། 那些講述經部要義的人，應該以包含必要內容的意義，包含詞句意義，包含關聯，包含辯駁問答的方式來講述。 如偉大的自在（梵文：Iśvara，漢語意思：大自在天）世親（梵文：Vasubandhu）所說的那樣，通過許多講授和聽聞的訣竅來入門。 ༄། 著作的作者 因此，這裡也要考慮著作的作者是誰，著作的名稱是什麼，爲了什麼目的而著，經文的篇幅有多少，屬於哪個宗派等問題。著作的作者是聖者寂天（梵文：Śāntideva）。僅僅展示他解脫傳記的片段，也能生起歡喜和信任，因此作偈頌曰： 『放棄王位（1），獲得成就（2），在兩大學術（3）領域獲勝（4），出家（5），真見（6），示現神通（7），禮敬具備七種奇蹟的他！』 據說曾聽到這樣的傳聞：這位大學者是南方地區，名為吉祥那伽羅（梵文：Śrī Nāgara）的大城市中，名為文殊鎧甲（梵文：Mañjuśrīvarman）的國王之子，名為寂鎧（梵文：Śāntivarman）的王子。據說，他因往昔行為的純凈力量，即使在年輕時也特別尊敬三寶，對沙門、婆羅門、父母和長輩非常恭敬，並且以適當的方式幫助家人、大臣、朋友和宮廷中的所有人。對於貧困者、病人、乞丐等無依無靠的人，像父親愛兒子、老師愛學生一樣慈愛，因此世間非常繁榮。內部和所有的人都尊敬和尊重那位聖人，因此所有人都過著接近天神般的生活。即使在這樣的情況下，他也沒有傲慢，而是致力於過去諸佛的事業，獲得了與解脫相應的善根，並且安住于大乘種姓，行為調順，一心專注于菩提行。當加冕為王儲的時刻到來，擺設了巨大的珍寶寶座時，他在睡夢中夢見至尊文殊菩薩坐在那個寶座上，說道：『孩子，這是我的座位，我是你的善知識。』

【English Translation】 ར། Those who speak of the essence of the scriptures should explain with the meaning of condensed necessities, with the meaning of words and phrases, with connections, and with refutations and answers. Like the great being Vasubandhu said, one enters through many instructions of teaching and listening. ༄། The Author of the Treatise Therefore, here too, one should consider who is the author of the treatise, what is the name of the treatise, for what purpose it was composed, how long is the text, and to which school it belongs. The author of the treatise is the noble Śāntideva. Even showing a mere glimpse of his liberation story generates joy and faith, therefore, in verse: 'Renounced the kingdom (1), attained accomplishment (2), victorious in both academic fields (3) (4), ordained (5), saw the truth (6), displayed miracles (7), I bow to him who possesses seven wonders!' It is said that it was heard that this great teacher was born in the southern region, in the great city called Śrī Nāgara, as the prince Śāntivarman, son of the king called Mañjuśrīvarman. It is said that due to the power of his completely pure previous conduct, even as a youth, he was especially respectful to the Three Jewels, and was very respectful to renunciates, Brahmins, parents, and elders, and helped family members, ministers, friends, and all the people of the palace court as was appropriate. To the poor, the sick, beggars, and others without protectors, he was as loving as a father to a son and a teacher to a student, and thus the world became very prosperous. All the people inside and out revered and respected that holy person, so that all lived close to the glory of the gods. Even in such a situation, he was without arrogance, and having done the work of the past Buddhas, having obtained the roots of virtue in accordance with liberation, and being truly established in the Mahāyāna lineage, he behaved tamely and devoted himself solely to the practice of enlightenment. When the time came to be enthroned as the crown prince, and a great jeweled throne was prepared, he dreamed in his sleep that the venerable Mañjuśrī was sitting on that throne, saying, 'Son, this is my seat, I am your spiritual friend.'

---

་ཡིན། །ང་དང་ཁྱོད་གཉིས་སྟན་ གཅིག་ལ་འདུག་པ། །འདི་ནི་ཚུལ་དང་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུང་བ་རྨི་བས་ཐེ་ཚོམ་ དུ་གྱུར་པ་ན་རྒྱལ་ཚབ་ཏུ་དབང་བསྐུར་བའི་སླད་དུ་རྒྱལ་པོའི་བཙུན་མོ་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མའི་ སྤྲུལ་པ་རང་གི་ཡུམ་གྱིས་ཆུ་དྲོན་མོ་བླུགས་ཏེ་ཁྲུས་བྱེད་དུ་གསོལ་བ་ལས་དེའི་དྲོད་མི་བཟོད་ པ་གཟིགས་ཏེ་སྨྲས་པ། བུ་སྙིགས་མའི་དུས་སུ་རྒྱལ་སྲིད་བཟུང་ན་ཉོན་མོངས་པའི་དབང་ གིས་མི་དགེ་བ་སྤྱད་དེ་ཤི་ནས་དམྱལ་བར་སོང་ན་འདི་བས་ཆེས་བཟོད་པར་དཀའ་བའི་ སྡུག་བསྔལ་མྱོང་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་བ་ལ་སྙིང་པོ་མེད་ཀྱིས་བུ་ཁྱོད་ བྷང་གའི་ནགས་སུ་སོང་ཞིག་དང་། འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་རློབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ནས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཡུམ་གྱི་གསུང་སྤྱི་བོས་བླངས་ནས་ཁྱིམ་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ ཞེན་པ་མེད་པར་མཛད་དེ། རྒྱལ་སྲིད་སྤངས་པའི་མཛད་(༡)པའོ། ། དེ་ནས་རྟ་མཆོག་ལྗང་ཁུ་ལ་ཆིབས་ཏེ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཡིད་ལ་བྱེད་ཅིང་སོང་བ་ ན་བྷང་གའི་ནགས་མཐར་བུ་མོ་རིན་པོ་ཆེ་ཅིག་དང་ཕྲད་ནས་རྟ་འཛིན་ཏུ་བཅུག་སྟེ་ཆུ་འཐུང་ བར་ཆས་པ་ལ་སྤྲུལ་པའི་བུ་མོ་དེ་ན་རེ། དེ་ནི་དུག་གི་ཆུ་ཡིན་པས་འདི་འཐུང་ཞིག་ཅེས་ བདུད་རྩིའི་ཆུ་དང་སྤྲུལ་པའི་ཤ་བསྲེགས་པས་ཀྱང་ཚིམ་པར་བྱས་སོ། །དེའི་ཚེ་བུ་མོ་དེ་ལ་ གང་ནས་འོངས་ཞེས་དྲིས་པ་དང་། ནགས་ཚལ་ཆེན་པོ་འདིའི་དབུས་ན་བདག་གི་བླ་མ་ཡོན་ 1-96 ཏན་གྱི་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་ཅིང་ཐུགས་རྗེ་དང་ལྡན་པ་འཇམ་པའི་རྡོ་རྗེའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒྲུབ་ པ་བཞུགས་པའི་སྤྱན་སྔ་ནས་འོངས་སོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་དབུགས་དབྱུང་ ཞིང་དགའ་བར་གྱུར་ཏེ་ཀྱེ་བདག་ལ་དེ་སྟོན་ཅིག་ཅེས་སྨྲས་ནས་སོང་བ་ན་ཤིན་ཏུ་ཟབ་པའི་ ཐུགས་དང་ལྡན་ཞིང་ལུས་ངག་དུལ་བའི་བླ་མ་དེ་གསེར་གྱི་རི་བོ་བཞིན་དུ་གཟི་བྱིན་དང་ ལྡན་པ་མཐོང་ནས་ཕྱག་བྱས་ཏེ་རྟ་མཆོག་ཕུལ་ཞིང་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ གྱི་གདམས་པས་རྗེས་སུ་འཛིན་པར་འཚལ་ལོ་ཞེས་གསོལ་པ་དང་། དེས་ཀྱང་སྐལ་བ་དང་ འཚམ་པར་གདམས་པ་གནང་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒྲུབ་པས་འཇམ་པའི་དབྱངས་མངོན་སུམ་ དུ་གྱུར་ཏེ། གྲུབ་པ་བརྙེས་པའི་མཛད་པ(༢)འོ། ། དེ་ནས་ཡུལ་དབུས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོར་སྤྱོད་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་སོང་ཤིག་ཅེས་བླ་ མའི་རྗེས་སུ་གནང་བ་ཐོབ་པ་བཞིན་ཕྱིན་ནས་མ་ག་དྷ་རྒྱལ་པོའི་སྐུ་སྲུང་བྱེད་ཅིང་འཇམ་པའི་ དབྱངས་ཀྱི་ཕྱག་མཚན་ཤིང་གི་རལ་གྲི་ཤུབས་དང་བཅས་པ་ཅིག་ལག་ཆར་བཟུང་བ་ལས་ མི་གཡོ་བའི་སྡེ་ཞེས་གྲགས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་མཐུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་རྒྱལ་པོའི་བཀུར་སྟི་ཆེར་ ཐོབ་པ་ལ་འགྲན་སེམས་དང་ཕྲག་དོག་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱལ་པ

【現代漢語翻譯】 『我與你同坐一張墊子，這不合規矩。』夢到這些使他猶豫不決。爲了加冕為攝政王，國王的王妃，多杰納覺瑪（金剛瑜伽母的化身），也就是他的母親，用溫水為他沐浴。他看到那水溫難以忍受，便說：『兒子啊，末法時代若執掌國政，就會因煩惱而行不善，死後墮入地獄，遭受比這更難忍受的痛苦。因此，世間之事毫無意義，兒子你還是去邦嘎森林吧，文殊菩薩會加持你的。』說完，他立刻聽從了母親的話，毫不留戀家庭和財富，這是他捨棄王位的行為(1)。 之後，他騎上青色的駿馬，心中想著善知識，前往邦嘎森林的邊緣。在那裡，他遇到一位珍貴的女孩，便讓她照看馬匹，自己去取水。那化身女孩說：『那是毒水，不要喝。』她還用甘露之水和化身的烤肉讓他飽腹。當時，他問那女孩從哪裡來，女孩回答說：『我從這個大森林的中央來，那裡有我的上師，他具足功德，充滿慈悲，正在修持文殊金剛的禪定。』聽到這些，他鬆了一口氣，非常高興，說：『請你帶我去找他！』於是，他跟著女孩前去，見到了那位內心深邃、身語調柔的上師，他像一座金山般光芒四射。他向他頂禮，獻上駿馬，祈求上師以文殊菩薩的禪定教法來攝受他。上師也根據他的根器給予了教導，通過修持禪定，文殊菩薩顯現，他獲得了成就，這是他獲得成就的行為(2)。 之後，他獲得了上師的允許，前往中部地區的繁華城市，在那裡擔任瑪嘎達（摩揭陀）國王的護衛。他手持文殊菩薩的法器——一把帶鞘的木劍，因此被稱為『不動部』。由於他擁有圓滿的佛法力量，受到了國王的極大尊重，這引起了一些人的嫉妒和怨恨，他們向國王...

【English Translation】 'It is not proper for you and me to sit on the same mat.' Dreaming of this caused him to hesitate. In order to be crowned as regent, the king's consort, Dorje Naljorma (Vajrayogini's emanation), who was his own mother, requested him to bathe with warm water. Seeing that the warmth was unbearable, he said: 'Son, if you hold the kingdom in the degenerate age, you will engage in non-virtue due to afflictions, and after death, you will go to hell and experience suffering that is even more unbearable than this. Therefore, worldly affairs are meaningless, son, you should go to the Bhanga forest, and Manjushri will bless you.' Immediately after saying this, he obeyed his mother's words, without any attachment to family and wealth, this was his act of renouncing the kingdom (1). After that, he rode on a green steed, thinking of the virtuous friend in his mind, and went to the edge of the Bhanga forest. There, he met a precious girl and had her hold the horse while he went to fetch water. That emanation girl said: 'That is poisonous water, do not drink it.' She also satisfied him with nectar water and emanation roasted meat. At that time, he asked the girl where she came from, and the girl replied: 'I came from the center of this great forest, where my lama is, who is adorned with a collection of virtues, full of compassion, and is practicing the samadhi of Manjushri Vajra.' Hearing this, he breathed a sigh of relief and was very happy, saying: 'Please show me to him!' So, he followed the girl and saw that lama, who had a very profound mind and whose body and speech were subdued, shining like a golden mountain. He prostrated to him, offered the steed, and requested the lama to take him in with the teachings of Manjushri's samadhi. The lama also gave teachings according to his capacity, and through practicing samadhi, Manjushri manifested, and he attained accomplishment, this was his act of attaining accomplishment (2). After that, he obtained permission from the lama to go to a large city in the central region, where he served as a guard for the king of Magadha. He held Manjushri's weapon, a wooden sword with a scabbard, and was therefore known as 'Immovable Host'. Because he possessed the perfect power of the Dharma, he received great respect from the king, which aroused jealousy and resentment in some people, who then to the king...

---

ོ་ལ་མི་གཡོ་བའི་སྡེས་སྐུ་ བསྲུངས་མི་ནུས་ཏེ་ཤིང་གི་རལ་གྲི་ལས་གཞན་པའི་མཚོན་ཆ་མ་མཆིས་པ་ལ་གཟིགས་པས་ མཁྱེན་ལགས་སོ་ཞེས་གསོལ་ཏོ། །དེ་ཡང་ཡང་ཐོས་ནས་རྒྱལ་པོས་ཀྱང་སྐུ་སྲུང་པ་རྣམས་ ཀྱི་མཚོན་ཆ་ལ་བལྟའོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། སློབ་དཔོན་ན་རེ། བདག་གི་རལ་གྲི་ལ་གཟིགས་ པ་མི་འོས་སོ། །ཞེས་གསུང་ངོ་། །ནན་གྱིས་ཡང་ཡང་གསོལ་བ་བཏབ་པས་འོ་ན་དབེན་པར་ སྤྱན་ཡ་ཅིག་ཕྱག་གིས་བཀབ་སྟེ་གཟིགས་སུ་གསོལ་ཞེས་སྨྲས་ནས་རལ་གྲི་ཕྱུང་བ་ན་དེའི་ འོད་ཟེར་གྱིས་རྒྱལ་པོའི་མིག་ཡ་ཅིག་ས་ལ་ལྷུང་ངོ་། །འོན་ཀྱང་མིག་གི་བུ་གར་མིག་བཅུག་ སྟེ་ཟུག་རྔུ་མེད་ཅིང་མཐོང་བར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལས་སྐྱེས་བུ་དམ་པའི་མཐུ་ཆེན་པོ་ལྷག་ 1-97 པར་ཡང་རྟོགས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་གཙུག་ལག་ལས་རྒྱལ་བའི་མཛད་པ(༣)འོ། ། དེ་ནས་དེ་སྤྱོད་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ལ་གནས་བཞིན་དུ་སོང་བ་དང་། ཕྱོགས་གཅིག་ན་ཕྱི་ ནང་གཉི་གའི་སྦྱིན་བདག་རྒྱལ་པོ་ཞིག་ཡོད་པའི་སར། ཕྱི་རོལ་པའི་པཎྜི་ཏ་ཤང་ཀར་ནན་ད་ ཞེས་བྱ་བ་འོངས་ནས་ནང་པའི་པཎྜི་ཏ་རྣམས་དང་རྩོད་ཅིང་རྫུ་འཕྲུལ་འགྲན་ཏེ་གང་ཕམ་པ་ དེ་རྒྱལ་བ་དེའི་བསྟན་པ་ལ་འཇུག་དགོས་པ་མཁྱེན་པར་མཛོད་ཅིག་ཅེས་ཟེར་རོ། །དེ་ཐོས་པ་ དང་ནང་པའི་གནས་བརྟན་ཐུགས་མ་བདེ་བར་གནས་པ་ལ་དགེ་བསྙེན་ཞིག་ན་རེ། ཁ་སང་ བདག་འབྲས་ཀྱི་བཀྲུ་བཤལ་འདོར་བ་ན་སྒོ་དྲུང་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་ཅིག་འདུག་པའི་ཞབས་ལ་ ཐོར་མ་ཕོག་པས་ལྕགས་བསྲེགས་ལ་ཕོག་པ་བཞིན་དུ་ཁོལ་ཞིང་འབར་བ་ཞིག་མཆིས་པས་ བཟློག་པར་ནུས་སམ་ཞེས་སྨྲ་བ་དང་མཐུན་པར་སློབ་དཔོན་བཙལ་ཏེ། མུ་སྟེགས་པའི་རྩོད་ པ་དང་རྫུ་འཕྲུལ་བཟློག་པར་ནུས་སམ་ཞེས་དྲིས་པས་རུང་ངོ་ཞེས་ཁས་བླངས་པས་རྒྱལ་པོ་ ལ་སྦྲན་ནས་རྒྱལ་པོས་དཔང་པོ་མཛད་དེ་གཡས་གཡོན་དུ་ཁྲི་བརྩིགས་པ་ལ་པཎྜི་ཏ་རྣམས་ འཁོད་ནས་གྲུབ་མཐའ་ལ་བརྩད་པས་སློབ་དཔོན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ། མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་ ན་རེ། བར་སྣང་སྟོང་པ་ལ་རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བྲི་བར་བྱའོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། ཐིག་བཏབ་ ནས་ཚོན་འགྱེད་པ་ན་སློབ་དཔོན་གྱིས་རླུང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཅུང་ཟད་མཛད་པས་དཀྱིལ་ འཁོར་དང་བཅས་པའི་མུ་སྟེགས་པ་དང་རྒྱལ་པོ་ཡང་རླུང་གིས་ཁྱེར་ཏེ་ལྗོན་ཤིང་ཆེན་པོ་ རྣམས་ཀྱང་འགྱེལ་བ་དང་ལྡེག་པར་གྱུར་པ་ན་སློབ་དཔོན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཐུས་རྒྱལ་པོ་ འཁོར་དང་བཅས་པ་མདུན་དུ་བཀུག་པ་ལ་ཁྲུས་དང་བྱུག་པ་དང་གོས་འབུལ་བ་ལ་སོགས་ པས་བདེ་བར་བྱས་ནས་མུ་སྟེགས་ཅན་དུ་མ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་ཡང་དག་པར་ བཅུག་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་གཙུག་ལག་ལས་རྒྱལ་བའི་མཛད་པ(༤)འོ། ། དེ་ནས་དཔལ་ལྡན་ནཱ་ལེནྡྲའི་གཙུག་ལག་ཁང་ཆེན་པོར་མཁན་པོ་པཎྜི་ཏ་ཁྱུ་མཆོག་རྒྱལ་ 1-98 བའི་ལྷ་ལ

【現代漢語翻譯】 他們稟告說：『尊者，您知道的，不動尊（藏文：མི་གཡོ་བའི་སྡེ，字面意思：不動者的集合）的護衛隊無法保護您，因為您除了木劍之外沒有其他武器。』 在多次聽到這些話后，國王也說要檢查護衛們的武器。阿阇黎（梵文：ācārya，教師）說：『不應該看我的劍。』 在多次懇求下，他說：『那麼，請在隱蔽的地方，用手遮住一隻眼睛觀看。』說完，當他拔出劍時，劍的光芒使國王的一隻眼睛掉到了地上。 然而，他將眼睛放回眼眶，加持它使其沒有疼痛並且能夠看見。由此更加認識到聖人的偉大力量，這是勝過世間學術的行為（3）。 之後，他繼續保持著苦行的行為。在一個地方，有一位同時是內外供養者的國王。一位外道班智達（梵文：paṇḍita，學者）名為香卡拉南達（梵文：Śaṅkarananda），來到這裡與佛教班智達辯論和比賽神通，並說：『失敗者必須皈依勝利者的教法，請知悉！』 聽到這些，佛教的長老們感到不安。一位居士說：『昨天我倒掉洗米水時，一位瑜伽士（梵文：yogin，修行者）坐在門口，洗米水濺到了他的腳上，他的腳像被燒紅的鐵燙到一樣沸騰燃燒，您能制止這種情況嗎？』 與此同時，他們找到了阿阇黎，問他：『您能制止外道的辯論和神通嗎？』他答應了。於是他們稟告了國王，國王作為見證人，在左右兩側搭建了高座，班智達們就座后開始辯論宗義。阿阇黎非常出色。 外道們說：『我們要在虛空中用彩粉繪製壇城（梵文：maṇḍala，曼荼羅）。』他們畫線並撒彩粉時，阿阇黎稍微運用了風的三摩地（梵文：samādhi，禪定），結果包括壇城在內的外道和國王都被風吹走了，甚至巨大的樹木也被吹倒和折斷。阿阇黎用三摩地的力量將包括國王在內的眾人召回，用沐浴、涂香和獻衣等方式讓他們感到舒適，並將許多外道正確地引入了佛法。這是勝過正法學術的行為（4）。 之後，在吉祥的那爛陀（梵文：Nālandā）大寺，堪布（梵文：upādhyāya，親教師）班智達鳩摩羅什拉（梵文：Kumārarājila）……

【English Translation】 They reported, 'Venerable, you know that the immovable host (Tibetan: མི་གཡོ་བའི་སྡེ, mi g.yo ba'i sde, lit. 'immovable group') cannot protect you, as you have no weapons other than a wooden sword.' Having heard this repeatedly, the king also said he would inspect the weapons of the guards. The ācārya (Sanskrit: ācārya, teacher) said, 'It is not appropriate to look at my sword.' After repeated requests, he said, 'Then, in a secluded place, cover one eye with your hand and look.' When he drew the sword, its light caused one of the king's eyes to fall to the ground. However, he placed the eye back in its socket, blessed it so that it had no pain and could see. From this, they further realized the great power of the holy person, which is an act that surpasses worldly learning (3). After that, he continued to abide in the practice of asceticism. In one place, there was a king who was both an internal and external patron. An outsider paṇḍita (Sanskrit: paṇḍita, scholar) named Śaṅkarananda came and debated with the Buddhist paṇḍitas and competed in magical powers, saying, 'The loser must enter the doctrine of the victor, please be aware!' Having heard this, the Buddhist elders were uneasy. A layperson said, 'Yesterday, when I was discarding the rice washing water, a yogin (Sanskrit: yogin, practitioner of yoga) was sitting at the gate, and the water splashed on his foot, causing it to boil and burn as if touched by red-hot iron. Can you prevent this?' At the same time, they sought out the ācārya and asked him, 'Can you prevent the heretics' debate and magical powers?' He agreed. So they informed the king, who acted as a witness, and erected thrones on the left and right sides, where the paṇḍitas sat and began to debate the tenets. The ācārya was excellent. The heretics said, 'We will draw a maṇḍala (Sanskrit: maṇḍala, sacred diagram) of colored powders in the empty space.' When they drew lines and scattered colors, the ācārya slightly employed the samādhi (Sanskrit: samādhi, meditative absorption) of wind, and as a result, the heretics, including the maṇḍala, and the king were blown away by the wind, and even the large trees were overturned and broken. The ācārya, by the power of his samādhi, summoned the king and his entourage back, made them comfortable with bathing, anointing, and offering clothes, and properly introduced many heretics to the Buddha's teachings. This is an act that surpasses the learning of the Dharma (4). After that, at the great monastery of glorious Nālandā (Sanskrit: Nālandā), the abbot (Sanskrit: upādhyāya, preceptor) Paṇḍita Kumārarājila...

---

་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ཞུས་ནས་མཚན་ཡང་ཞི་བའི་ལྷ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་སྡེ་ སྣོད་གསུམ་ལ་ཐོས་པ་ཡང་མཛད་ཅིང་རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་ལྷག་པར་རྗེས་སུ་ འཛིན་པས་གཙོ་ཆེར་ནང་དུ་ཡང་དག་འཇོག་གི་སྒྲུབ་པ་ཟབ་མོ་ལྷུར་ལེན་ལ། སྐབས་སུ་མདོ་ སྡེ་རིན་པོ་ཆེ་དུ་མ་གཟིགས་ནས་ཤིན་ཏུ་གཅེས་པའི་དོན་རྣམས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བསྡེབས་ པ་བསླབ་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་དང་། མདོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ཡང་མཛད་ཅིང་། ཁ་ཅིག་ནི་ བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་འཇུག་ཀྱང་དེ་དུས་ནས་མཛད་ཚར་རོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། རབ་ཏུ་ བྱུང་བའི་མཛད་པ(༥)འོ། ། དེ་ལྟར་ནང་དུ་མཉམ་བཞག་རྗེས་ཐོབ་ལ་དེ་ཙམ་དུ་བརྩོན་ཡང་ཕྱི་རོལ་ཏུ་ཟ་བ་དང་ ཉལ་བ་དང་འཆག་པ་གསུམ་ལས་མི་མཛད་པ་ལ། བྷུག་ཏ། སུབ་ཏ། ཀུཙྪི་ཝ། ཞེས་པ་ནི། བོད་སྐད་དུ། ཟ་བ་དང་། ཉལ་བ་དང་། འཆག་པ། ཞེས་པ་སྟེ། དེ་བསྡུས་ནས་བྷུ་སུ་ཀུ་པ་ཞེས་ སྒྲོགས་སོ། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། འདི་ནི་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་བྱ་བ་འཁོར་ལོ་གསུམ་པོ་གང་ཡང་ མི་བྱེད་པར་དགེ་འདུན་གྱི་ནང་དུ་འདུག་པ་མི་རིགས་པས་བརྟགས་ལ་སུན་དབྱུང་ངོ་ཞེས་ བགྲོས་ནས་དང་པོའི་ཆོ་འཕྲུལ་གྱི་དུས་སུ་ལོ་རེ་བཞིན་གསུང་རབ་འདོན་པའི་སྲོལ་ཡོད་པ་ དེ་ལ་ཞུས་པས་བདག་གིས་ཅི་ཡང་མི་ཤེས་སོ་ཞེས་གསུང་ངོ་། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ནན་གྱིས་བཅོལ་ ནས་ཁས་བླངས་པ་ན་གཙུག་ལག་ཁང་གི་ཕྱི་རོལ་དབང་ལྡན་གྱི་མཚམས་སུ་ས་ཕྱོགས་ ཡངས་པར་མཆོད་པའི་རྣམ་པ་དུ་མ་ནི་བཤམས། སེང་གེའི་ཁྲི་མཐོན་པོ་ཡང་བརྩིགས་ཏེ་ སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་ཆེན་པོ་ཡང་བསྡུས་ནས་སྤྱན་དྲངས་སོ། །དེས་ཀྱང་ཁྲི་དེ་ལ་བཞུགས་པའི་རྫུ་ འཕྲུལ་མངོན་པར་འདུ་བྱས་ཏེ། བདག་གིས་དྲང་སྲོང་གིས་གསུངས་པ་ཞིག་གམ། དེའི་རྗེས་ སུ་བྱུང་བ་ཞིག་ལས་གང་གདོན་གསུངས་པ་དང་། དེ་དག་ངོ་མཚར་སྐྱེས་ཤིང་སྔར་མ་གྲགས་ པ་ཞིག་གོ་ཟེར་བ་ལ། བསམས་པས་བསླབ་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་དང་མདོ་ཀུན་ལས་བཏུས་ 1-99 པ་ཧ་ཅང་རྒྱ་ཆེ་བས་འདི་རན་ནོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས་སྤྱོད་འཇུག་ཞལ་དོན་དུ་མཛད་པ་ལས། གང་ཚེ་དངོས་དང་དངོས་མེད་དག །བློ་ཡི་མདུན་དུ་མི་གནས་པ། །དེ་ཚེ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་ པས། །དམིགས་པ་མེད་པས་རབ་ཏུ་ཞི། །ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་མཐོང་ལམ་མངོན་དུ་མཛད་ ཅིང་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་ཡང་འོད་དང་བཅས་པ་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་འདུག་པ་སྐྱེ་ བོ་རྣམས་ཀྱིས་མཐོང་ནས་དད་པར་གྱུར་ཅིང་ཨེ་མ་ཧོ་འདི་ནི་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པ་ཞིག་གོ་ཞེས་ ཟེར་བ་ལས་བློ་གྲོས་མི་ཟད་པ་ཞེས་ཀྱང་གྲགས་ཏེ། བདེན་པ་གཟིགས་པའི་མཛད་པ(༦)འོ། ། དེ་ནས། བདག་གིས་བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་ལ། །འཇུག་པ་རྣམ་པར་བསམས་པ་ཡི། །དགེ་བ་ གང་དེས་འགྲོ་བ་ཀུན། །བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་ལ་འཇུག་པར་ཤོག །ཅེས་གསུང་བ་ན་རྗེ་བཙུན་དང་ བཅས

【現代漢語翻譯】 受戒之後，他的名字變成了寂天（梵文：Śāntideva，寂靜之神）。當時，他對三藏（梵文：Tripiṭaka）進行了學習，並且特別受到至尊文殊菩薩（梵文：Mañjuśrī）的加持。因此，他主要致力於內在的正念禪修，並認真對待深奧的修行。有時，他會閱讀許多珍貴的經藏（梵文：Sūtra），並將極其重要的意義彙集在一起，創作了《學處彙集》（梵文：Śikṣāsamuccaya）和《經集》（梵文：Sūtrasamuccaya）。有些人說，他的《入菩薩行論》（梵文：Bodhicaryāvatāra）也是從那時起完成的。這是他出家的行為。 儘管他如此努力地進行內在的止觀雙運，但在外在，他除了吃、睡、走這三件事之外什麼也不做。Bhukta（梵文，吃），Supta（梵文，睡），Kucciwa（梵文，走）。這些合起來被稱為Bhusu Ku Pa。有些人說：『這個人不做任何出家人的三種行為，不應該待在僧團里，應該調查並驅逐他。』於是他們商議，在最初的神變月（藏文：Cho Trul，佛教節日）期間，按照慣例每年背誦經文時，請他背誦，但他卻說自己什麼也不知道。儘管如此，他們還是堅持讓他承擔，他答應了。於是，在寺院外面，在有權勢者的邊界處，佈置了許多廣闊的供品，搭建了高高的獅子座，聚集了大量的人群，並邀請了他。然後，他顯現了坐在那個寶座上的神通，說：『我將背誦聖者所說的話，或者背誦隨順聖者教義的話，』人們感到驚訝，說：『這是以前從未聽說過的。』他心想，《學處彙集》和《經集》非常廣泛，這不合適，於是他決定背誦《入菩薩行論》。 當背誦到『何時實與非實法，皆不住于意念前，爾時無有餘異相，故以無緣而寂滅。』（藏文：gang tshe dngos dang dngos med dag / blo yi mdun du mi gnas pa / de tshe rnam pa gzhan med pas / dmigs pa med pas rab tu zhi）時，他證得了見道（梵文：Darśanamārga），聖文殊菩薩也帶著光芒出現在他面前的虛空中，人們都看到了，生起了信心，說：『哎瑪吙！這是一個無盡的智慧啊！』因此，他也被稱為無盡慧（藏文：Blo gros mi zad pa）。這是他證悟真理的行為。 然後，他說：『我所思惟的進入菩薩行，愿以此功德，一切眾生皆能進入菩薩行。』（藏文：bdag gis byang chub spyod pa la / 'jug pa rnam par bsam pa yi / dge ba gang des 'gro ba kun / byang chub spyod la 'jug par shog）

【English Translation】 After taking ordination, his name became Śāntideva (Peaceful God). At that time, he studied the Tripiṭaka (Three Baskets), and was especially blessed by the venerable Mañjuśrī (Gentle Glory). Therefore, he mainly devoted himself to the profound practice of inner correct contemplation, and took the profound practice seriously. Sometimes, he would read many precious Sūtras (threads), and compiled the extremely important meanings into one place, creating the Śikṣāsamuccaya (Compendium of Trainings) and the Sūtrasamuccaya (Compendium of Sutras). Some say that his Bodhicaryāvatāra (A Guide to the Bodhisattva's Way of Life) was also completed from that time. This is his act of ordination. Although he diligently practiced inner Śamatha-Vipassanā (calm abiding and insight), outwardly he did nothing but eat, sleep, and walk. Bhukta (Sanskrit, eat), Supta (Sanskrit, sleep), Kucciwa (Sanskrit, walk). These are collectively pronounced Bhusu Ku Pa. Some said: 'This person does not perform any of the three actions of an ordained person, and should not stay in the Sangha (community). He should be investigated and expelled.' So they discussed that during the first Cho Trul (Buddhist festival) of each year, according to the custom of reciting scriptures, they asked him to recite, but he said that he knew nothing. Nevertheless, they insisted on him undertaking it, and he agreed. Then, outside the monastery, at the boundary of the powerful, many vast offerings were arranged, a high lion throne was erected, a large crowd of people was gathered, and he was invited. Then, he manifested the magical power of sitting on that throne, and said: 'I will recite the words spoken by the sage, or the words that follow the sage's teachings,' and people were surprised and said: 'This is something that has never been heard before.' He thought that the Śikṣāsamuccaya and Sūtrasamuccaya were too extensive, so he decided to recite the Bodhicaryāvatāra. When reciting 'When neither object nor non-object, Abides before the mind, Then, there is no other form, Therefore, it is completely pacified by no object.' (Tibetan: gang tshe dngos dang dngos med dag / blo yi mdun du mi gnas pa / de tshe rnam pa gzhan med pas / dmigs pa med pas rab tu zhi), he attained the Darśanamārga (Path of Seeing), and the holy Mañjuśrī also appeared in the sky in front of him with light, which people saw and generated faith, saying: 'Emaho! This is an inexhaustible wisdom!' Therefore, he was also known as Inexhaustible Wisdom (Tibetan: Blo gros mi zad pa). This is his act of realizing the truth. Then, he said: 'Whatever merit there is from thinking about entering the Bodhisattva's conduct, may all beings enter the Bodhisattva's conduct.' (Tibetan: bdag gis byang chub spyod pa la / 'jug pa rnam par bsam pa yi / dge ba gang des 'gro ba kun / byang chub spyod la 'jug par shog)

---

་པ་ནམ་མཁའ་ལ་ལྡིངས་ཤིང་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་མི་སྣང་སྟེ་གསུང་གི་ང་རོ་ཁོ་ན་དྲག་པས་ སྤྱོད་འཇུག་རྫོགས་པར་གསུངས་ནས་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུད་ན་སོ་བ་ནཱ་ཐ་ཞེས་བྱ་བའི་རྟེན་ཡོད་ པ་དང་ཉེ་བར་བྱོན་ཏོ། །དེ་ན་མུ་སྟེགས་པའི་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་ལྔ་བརྒྱ་ཙམ་གནས་པ་རླུང་ཚུབ་ཆེན་ པོ་ཞག་བདུན་གྱི་བར་དུ་བྱུང་བས་འཚོ་བ་ཆད་པ་རྣམས་ན་རེ། བདག་ཅག་གི་འཚོ་བ་སྒྲུབ་ ནུས་པ་ཡོད་ན་དེའི་གསུང་སྤྱི་བོས་ལེན་ཏེ་ཟེར་བ་ལ་སློབ་དཔོན་གྱིས་འབྲས་ཆན་ལྷུང་བཟེད་ རེ་ཙམ་གྱི་བསོད་སྙོམས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་མང་དུ་སྤྲུལ་བའི་རྫུ་འཕྲུལ་མཛད་ནས་དེ་རྣམས་ ཚིམ་ཞིང་བདེ་བར་བྱས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་བཙུད་དོ། །དེའི་ཤུལ་དུ་ནཱ་ལེནྡྲར་པཎྜི་ ཏ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྱོད་འཇུག་གི་ཚིག་དང་དོན་བསྡུས་པའི་ཚེ་ཁ་ཆེ་བ་རྣམས་ཀྱི་མཆོད་བརྗོད་ ཀྱང་། གང་གིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་། །ཞེས་སོགས་དབུ་མ་རྩ་ཤེ་དང་འདྲ་བ་ཅན་ ལེའུ་དགུའི་བདག་ཉིད་ཤོ་ལོ་ཀ་བདུན་བརྒྱ་པར་བསྡུས་ལ། ཡུལ་དབུས་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོད་ བརྗོད། བདེ་གཤེགས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མངའ་སྲས་བཅས་དང་། །ཞེས་སོགས་བསླབ་པ་ཀུན་ལས་ 1-100 བཏུས་དང་འདྲ་བ་ཅན་ལེའུ་བཅུའི་བདག་ཉིད་ཤོ་ལོ་ཀ་སྟོང་དུ་བརྩིས་པས་མ་མཐུན་པ་དང་། བསླབ་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ཡང་། །ངེས་པར་ཡང་དང་ཡང་དུ་བལྟ། །ཡང་ན་རེ་ཤིག་མདོར་ བསྡུས་པ། །མདོ་རྣམས་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་བལྟ། །ཞེས་པའི་བསྟན་བཅོས་གཉིས་པོ་གང་ ཡིན་མ་རྟོགས་ཏེ་ཐེ་ཚོམ་དུ་གྱུར་པ་བསལ་བའི་དོན་དུ་གདུགས་འཛིན་པ་དང་བཅས་པའི་ པཎྜི་ཏ་གཉིས་ཀྱིས་ཕྱིན་ཏེ་ཞུས་པ་ན་ཤོ་ལོ་ཀ་སྟོང་གི་བདག་ཉིད་ཡུལ་དབུས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ བསྡུས་པ་ལྟར་ཡིན་ལ་བསྟན་བཅོས་གཉིས་པོ་ཁོ་བོའི་སྤོང་ཁང་ན་ཏ་ལའི་ལོ་མ་ལ་ལྕགས་ ཀྱི་རྩེ་མོས་ཡི་གེར་བྲིས་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་རྗེས་སུ་བསྟན་ཅིང་། དེ་དག་གི་ལུང་ཡང་གནང་ནས་ རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་ལ་ཕན་པར་མཛད་དེ། རྫུ་འཕྲུལ་བསྟན་པའི་མཛད་པ(༧)འོ། ། ༄། །སྤྱིའི་རྣམ་པར་བཞག་པ། དེ་ལྟར་ངོ་མཚར་པའི་མཛད་པ་བདུན་པོ་དེ་ཙམ་ཞིག་བླ་མ་བརྒྱུད་པའི་རིམ་པ་ལས་ཐོས་ པ་དང་། པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་བི་བྷཱུ་ཏི་ཙནྡྲ་ལ་སོགས་པས་ལེགས་བཤད་ལ་བརྟེན་ནས་བྲིས་ཀྱི། གཞན་ཡང་མཁྱེན་པ་དང་བརྩེ་བ་དང་ནུས་པ་དང་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ ཏན་མང་པོ་ཅན་དུ་འགྲེལ་པ་རྣམས་ལས་འབྱུང་བ་དང་། སློབ་དཔོན་གྱིས་མཛད་པའི་བསྟན་ བཅོས་དམ་པ་རྣམས་ལ་དཔགས་ནས་ཀྱང་མཛད་པ་པོ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་རིག་པར་བྱའོ། ། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་མིང་གང་ཡིན་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་ཞེས་པས་རྟོགས་ ཏེ་བརྗོད་བྱ་དང་མཐུན་པར་བཏགས་པའོ། །དགོས་པ་ཅིའི་དོན་དུ་བརྩམས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ སྤྱོད་པ་རྟོགས་ནས་ཉམས་སུ་བླངས་པ

【現代漢語翻譯】 在空中飛翔，眾人無法看見，只有洪亮的聲音，圓滿講授《入行論》后，向南方行去，靠近一個名為索瓦那塔（藏語：སོ་བ་ནཱ་ཐ་）的聖地。在那裡，大約有五百名外道遍行者居住，一場持續七天的大風暴摧毀了他們的生計。他們說：『如果有人能幫助我們維持生計，我們就接受他的教導。』於是，阿阇黎（梵文：Ācārya，老師）用神通，通過三摩地（梵文：Samādhi，禪定）將一缽米飯變多，使他們吃飽喝足，並將他們引入了佛法。之後，在納蘭陀（梵文：Nālandā）的班智達（梵文：Paṇḍita，學者）們編纂《入行論》的詞句和意義時，克什米爾（梵文：Kashmir）人所用的禮敬文是：『由何而有緣起。』等同於《中觀根本慧論》（梵文：Mūlamadhyamakakārikā）的偈頌，共九品，七百頌。而中部地區（指印度中部）的人所用的禮敬文是：『具有如來法身及眷屬。』等同於《集學論》（梵文：Śikṣāsamuccaya），共十品，被認為是千頌，這並不一致。而且，《集學論》中說：『必須反覆閱讀，或者簡略地閱讀，閱讀所有經集中摘錄的。』因此，爲了消除對這兩部論著的疑惑，兩位持有傘蓋的班智達前去請教，得知千頌的版本是中部地區的人所編纂的，並且說：『這兩部論著我都藏在我的靜修室裡，寫在貝葉上，用鐵筆刻寫。』他還給出了這兩部論著的傳承，利益了佛法。這是示現神通的事蹟(7)。 總的來說，以上這些奇妙的事蹟是從上師傳承中聽聞的，並且參考了偉大的班智達毗布底旃陀羅（梵文：Vibhūticandra）等的善說而寫成的。此外，根據解釋中出現的智慧、慈悲、能力和善巧方便等眾多功德，以及阿阇黎所著的聖典，也應當認識到作者的功德圓滿。 關於論著的名稱，名為《入菩薩行論》，通過這個名稱可以理解其所詮釋的內容，因此這樣命名。至於寫作的目的，是爲了理解菩薩行並加以修持。

【English Translation】 Flying in the sky, invisible to the people, with only a loud voice, after completely teaching 'Bodhicaryāvatāra' (A Guide to the Bodhisattva's Way of Life), he went south, near a sacred place called Sovanatha. There, about five hundred heretical wanderers lived. A great storm that lasted for seven days destroyed their livelihood. They said, 'If someone can help us maintain our livelihood, we will accept his teachings.' Then, the Acharya (Sanskrit: Ācārya, teacher) used his miraculous powers, through Samadhi (Sanskrit: Samādhi, meditation), to multiply a bowl of rice, satisfying them and bringing them into the Buddha's teachings. Later, when the Panditas (Sanskrit: Paṇḍita, scholars) at Nalanda (Sanskrit: Nālandā) compiled the words and meanings of 'Bodhicaryāvatāra', the verse of reverence used by the Kashmiris (Sanskrit: Kashmir) was: 'From what arises dependent origination.' similar to the verses of 'Mūlamadhyamakakārikā' (Fundamental Verses on the Middle Way), with nine chapters and seven hundred verses. The verse of reverence used by the people of the central region (referring to central India) was: 'Having the Dharmakaya (Body of Dharma) of the Tathagata (Thus-Gone One) and retinue.' similar to 'Śikṣāsamuccaya' (A Compendium of Trainings), with ten chapters, considered to be a thousand verses, which was inconsistent. Moreover, 'Śikṣāsamuccaya' says: 'Must be read repeatedly, or read briefly, read excerpts from all the Sutras.' Therefore, in order to dispel the doubt about these two treatises, two Panditas holding umbrellas went to inquire and learned that the version of a thousand verses was compiled by the people of the central region, and he said, 'I have both of these treatises hidden in my retreat room, written on palm leaves, inscribed with an iron stylus.' He also gave the transmission of these two treatises, benefiting the Buddha's teachings. This is the act of demonstrating miraculous powers (7). In general, these wonderful deeds were heard from the lineage of teachers and written based on the good sayings of the great Pandita Vibhuticandra (Sanskrit: Vibhūticandra) and others. In addition, according to the many qualities of wisdom, compassion, ability, and skillful means that appear in the explanations, and based on the sacred texts written by the Acharya, one should also recognize the perfection of the author's qualities. Regarding the name of the treatise, it is called 'Bodhicaryāvatāra' (A Guide to the Bodhisattva's Way of Life), through which the content it explains can be understood, hence the name. As for the purpose of writing, it is to understand the Bodhisattva's conduct and put it into practice.

---

ས་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་བཞེད་དོན་སྒྲུབ་ པའི་དོན་དུའོ། ། གཞུང་གི་ཚད་ཅི་ཙམ་ཡིན་པ་ནི། སྔོན་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཤོ་ལོ་ཀ་སྟོང་གི་སུམ་ཆ་ རེའམ་སུམ་བརྒྱ་རེ་ལ་བམ་པོ་རེར་བརྩིས་པའང་ཡོད་པ་ལས་འདིར་ཤོ་ལོ་ཀ་སྟོང་ལ་བམ་པོ་ 1-101 གཉིས་སུ་མཛད་ཅིང་ལེའུ་བཅུའི་བདག་ཉིད་དུ་བཞུགས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱི་ལྡང་ཚད་ཀྱང་སློབ་ དཔོན་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱིས་ཡི་གེ་དུ་མ་འདུས་པ་ལས་མིང་ངོ་། །མིང་དུ་མ་འདུས་པ་ལས་ཚིག་གོ །ཚིག་དུ་མ་འདུས་པ་ལས་སྐྱེས་བུའི་འཇུག་ལྡོག་གི་དོན་ སྟོན་པ་བྱ་བའི་ཚིག་དང་བཅས་པའི་ངག་གོ །དེ་དུ་མ་འདུས་པ་ལས་འཇུག་ལྡོག་གི་དོན་དུ་མ་ སྟོན་པའི་ལེའུ་དང་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དང་སྐབས་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་དུ་མ་འདུས་པ་ལས་བསྟན་ འཆོས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཞིབ་ཏུ་བརྩིས་པས་རྟོགས་ཏེ། གཞུང་འདི་ལ་ཡང་དངོས་ སུ་ཤོ་ལོ་ཀ་དགུ་བརྒྱ་བཅུ་གཉིས་ཙམ་ལས་མི་སྣང་ཡང་སྟོང་དུ་ཉེ་བ་ལ་བཏགས་པའམ་ཡང་ ན་ཡི་གེ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་རེ་ལ་ཤོ་ལོ་ཀར་བརྩི་བའི་ལུགས་ཡོད་པས། རྐང་པ་རིང་བ་རྣམས་ ཀྱི་ཡི་གེ་བགྲངས་པས་ཤོ་ལོ་ཀ་སྟོང་དུ་ཚང་བའང་སྲིད་དོ། ། ཕྱོགས་གང་དུ་གཏོགས་ན་ནང་པ་དང་ཕྱི་རོལ་པ་གཉིས་ལས་ནང་པའི་ཁོངས་སུ་ གཏོགས་ཤིང་། བཀའ་དང་བསྟན་འཆོས་གཉིས་ལས་བསྟན་འཆོས་སུ་གཏོགས་ལ། སྤྱི་ དང་བྱེ་བྲག་གི་དགོངས་འགྲེལ་གཉིས་ལས་གཙོ་བོར་བྱེ་བྲག་གི་དགོངས་འགྲེལ་ལོ། །དེ་ ལ་བཀའ་འཁོར་ལོ་རིམ་པ་གསུམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་དགོངས་འགྲེལ་ལས་ལྟ་བ་སྟོན་ ཚོད་བཀའ་བར་པ་མཚན་ཉིད་མེད་པ་སྟོན་པའི་དགོངས་པ་དང་མཐུན་ལ། གཙོ་བོར་སྤྱོད་ པ་གསལ་བར་སྟོན་པ་ནི་བཀའ་བར་པ་དང་ཐ་མ་གཉི་གའི་ཐུན་མོང་བར་གཏོགས་ཤིང་། བསླབ་པ་གསུམ་ལས་ནི་ལྷག་པ་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་གཙོ་བོར་སྟོན་ལ། སྡེ་སྣོད་གསུམ་ལས་ ནི་མདོ་སྡེའི་སྡེ་སྣོད་དུ་གཏོགས་པ་ཕལ་ཆེའོ། །ཐེག་པ་གསུམ་ལས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྒྱུའི་ཐེག་པ་དང་གསང་སྔགས་འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་གཉིས་ལས་ འདི་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པར་གཏོགས་ཏེ། སྤྱིའི་རྣམ་པར་བཞག་པ་བསྟན་ཟིན་ཏོ།། །། 1-102 ༈ ད་ནི་སྐབས་སུ་བབ་པའི་གཞུང་ལ་འཇུག་པའི་ཐོག་མར་ལོ་པཎ་གྱིས་བཀོད་པའི་ མཚན་ཕྱག་བསྟན་པ་ནི། རྒྱ༷་ག༷ར་སཾ་སྐྲྀ་ཏའི་སྐ༷ད་དུ༷། བོ༷་དྷི༷་ས༷ཏྭ༷་ཙ༷རྱ༷་ཨ༷་ཝ༷་ཏཱ༷་ར༷་ཞེས་པར་ བཞུགས་པ་ལས། བོ༷ད་སྐ༷ད་དུ༷་བསྒྱུར་ན། བོ་དྷི་བྱང་ཆུབ་དང་། སཏྭ་སེམས་དཔའ་དང་། ཙརྱ་སྤྱོད་པ་དང་། ཨ་ཝ་ཏཱ་ར་འཇུག་པ་ཞེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཤད་ན་བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་ དཔ༷འི་སྤྱོ༷ད་པ༷་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ༷་སོགས་པའི་ཐབས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱིས་གཙོ་བོར་ གཞན་དོན་ལྷུར་ལེན་པ་སྟེ

【現代漢語翻譯】 爲了實現暫時和究竟的意願。 關於經典的篇幅：過去的譯師們通常將三百分頌或一千頌的三分之一視為一卷。但在這裡，一千頌被分為兩卷，包含十章。這些的衡量標準是，阿瓦洛克提斯瓦拉（觀世音）曾說：『許多字母組成一個詞，許多詞組成一個句子，許多句子組成一個段落，段落講述了有情眾生的行為和意義，許多段落組成了章節和詳細的解釋，許多章節和解釋組成了論著。』因此，經過仔細計算才能理解。雖然這部經典實際上只有九百一十二頌左右，但由於接近一千頌，或者因為有每三十二個字母算作一頌的傳統，所以計算較長句子的字母數，也可能達到一千頌。 關於它屬於哪個範疇：在內道和外道之間，它屬於內道；在佛語（བཀའ།）和論著（བསྟན་འཆོས།）之間，它屬於論著；在一般和特殊的解釋之間，它主要是特殊的解釋。關於這一點，根據佛語三轉法輪，它的解釋與中期法輪（無相法輪）的觀點相符。主要闡明行為屬於中期和末期法輪的共同範疇。在三學中，它主要闡明增上心學。在三藏中，它主要屬於經藏。在三乘中，它是大乘的法，其中又分為因乘的波羅蜜多乘和果乘的金剛乘，而這部論著屬於波羅蜜多乘。總的分類已經闡述完畢。 現在，開始進入目前論著的正文，首先介紹譯師所作的題名和敬禮。在印度梵語中是Bodhisattvacaryāvatāra（菩提薩埵行論），翻譯成藏語是：菩提（བྱང་ཆུབ།，bodhi，बोध，覺悟），薩埵（སེམས་དཔའ།，sattva，सत्त्व，有情），查雅（སྤྱོདཔ་，carya，चर्या，行），阿瓦達拉（འཇུག་པ་，avatāra，अवतार，進入）。解釋如下：菩薩的行為主要是通過六波羅蜜多等殊勝方便，致力於成辦他利。

【English Translation】 In order to accomplish the temporary and ultimate aims. Regarding the extent of the text: Former translators often considered three hundred shlokas, or one-third of a thousand shlokas, as one bampos. However, here, a thousand shlokas are divided into two bampos, comprising ten chapters. The measure of these is as follows: Lokeshvara (Avalokiteshvara) said, 'Many letters combine to form a word. Many words combine to form a sentence. Many sentences combine to form a passage that shows the actions and meanings of beings. Many passages form chapters and detailed explanations. Many chapters and explanations form treatises.' Thus, it is understood through careful calculation. Although this text actually contains only about nine hundred and twelve shlokas, it is named as a thousand because it is close to a thousand, or because there is a tradition of counting thirty-two letters as one shloka. Therefore, counting the letters in the longer verses may complete a thousand shlokas. Regarding which category it belongs to: Between Buddhists and non-Buddhists, it belongs to the Buddhists; between the Buddha's words (bka') and treatises (bstan 'chos), it belongs to the treatises; between general and specific commentaries, it is mainly a specific commentary. Regarding this, according to the Three Turnings of the Dharma Wheel, its commentary aligns with the view of the intermediate wheel (the signless wheel). Mainly, the clear exposition of conduct belongs to the common ground of both the intermediate and final wheels. Among the three trainings, it mainly elucidates the training in higher mind. Among the three pitakas, it mostly belongs to the Sutra Pitaka. Among the three vehicles, it is a Dharma of the Great Vehicle, which is divided into the Paramita Vehicle of the causal vehicle and the Vajrayana Vehicle of the resultant vehicle, and this belongs to the Paramita Vehicle. The general classification has been explained. Now, to begin entering the text at hand, first, the title and homage composed by the translator are presented. In Indian Sanskrit, it is Bodhisattvacaryāvatāra, which translates into Tibetan as: Bodhi (བྱང་ཆུབ།, bodhi, बोध, enlightenment), Sattva (སེམས་དཔའ།, sattva, सत्त्व, sentient being), Carya (སྤྱོདཔ་, carya, चर्या, conduct), Avatāra (འཇུག་པ་, avatāra, अवतार, entering). The explanation is as follows: The conduct of a Bodhisattva mainly involves diligently working for the benefit of others through special methods such as the six perfections.

---

་དེ་ལ་འཇུ༷ག་པ༵འི་གཞུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོགས་པའི་རྒྱུ་ མཚན་ཡང་དཔེ་དང་གནས་དང་ཞུ་བ་པོ་དང་ཤོ་ལོ་ཀའི་གྲངས་ལ་སོགས་པ་མང་དུ་འབྱུང་བ་ ལས་འདིར་ནི་བྱང་ཆུབ་ལ་འདིས་འཇུག་པར་བྱེད་པའམ། འདི་ལ་སྤྱོད་པ་དོན་དུ་གཉེར་བས་ འཇུག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བྱེད་ལས་སམ་བྱ་བ་ལས་བཏགས་སོ། །དགོས་པ་ནི་རྣམ་ ངེས་ལས། བརྡ་སྦྱར་བ་ཡང་དོན་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དུ་ཡིན་ན་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་དོན་གོ་ བའི་ཆེད་དུ་བརྡ་སྦྱར་བ་སྟེ། ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། མིང་དུ་གདགས་པ་མ་ མཛད་ན། །འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་རྨོངས་པར་འགྱུར། །དེ་བས་རྨོངས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར། །མགོན་པོས་མིང་དུ་གདགས་པ་མཛད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །ཐོག་མར་བཏགས་པའི་དགོས་ པ་དང་། རྒྱ་སྐད་སྨོས་པའི་དགོས་པ་དང་ཤན་སྦྱར་བའི་དགོས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུང་བ་ཡང་ ཤེས་པར་བྱའོ། ། སྤངས་པ་དང་རྟོགས་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་སང༷ས་རྒྱ༷ས་ད༷ང་ཐེག་ཆེན་སློབ་ལམ་གྱི་ཡོན་ ཏན་ལ་དབང་བསྒྱུར་བའི་བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་དཔ༷འ་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ལ༷་ཕྱག༷་འཚ༷ལ་ལོ༵། །དམ་ པའི་ཆོས་བསྒྱུར་བ་མཐར་ཕྱིན་ནས་བསྟན་པ་དང་སེམས་ཅན་དུ་མ་ལ་ཕན་པར་གྱུར་ཅིག་ སྙམ་དུ་དགོངས་ནས་འགྱུར་མཛད་པའི་ལོ་ཙཱ་བས་བཀོད་པ་ཡིན་ནོ། ། 1-103 ༄། །གཞུང་གི་དོན་བཤད་པ། གཉིས་པ། གཞུང་གི་དོན་བཤད་པ། ༡ མཆོད་པར་བརྗོད་པ། ད་ནི་གཞུང་དངོས་ལ་འཇུག་པའི་དོན་དུ་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་ངག་དགོད་པར་བཞེད་ནས་ བ༷དེ་གཤེ༷གས་ཞེས་པས་སངས་རྒྱས་དང་ཆོ༷ས་ཀྱི༷་སྐུ༷་མང༷འ་ཞེས་པས་ཆོས་དང་སྲས༷་བཅ༷ས་ ཞེས་པས་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་སྟེ་སྐྱབས་གནས་ཁྱད་པར་ཅན་གསུམ་ད༵ང་། གཞན་ ཕྱག༷་འོ༷ས་ཀུ༷ན་ལ༷འ༷ང་གུ༷ས་པ༷ར་ཕྱག༷་འཚ༷ལ་ཏེ༵། །ཞེས་སྦྱར་བ་ནི་བསྡུས་པའི་དོན་ཏོ། །ཚིག་གི་དོན་ནི་བདེ་གཤེགས་ཞེས་པའི་སྒྲ་ནི་ལེགས་པར་སྦྱར་བའི་སྐད་ལ་སུ་ག་ཏ་ཞེས་ པར་བཞུགས་པ་ལས། སུའི་སྒྲ་ནི་བདེ་བ་དང་མཛེས་པ་དང་ལེགས་པ་གསུམ་ལ་འཇུག་ པས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཞེས་སྦྱོར་ན་སངས་རྒྱས་ནི་འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ སྤངས་ནས་ཐར་པ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་དབྱིངས་སུ་གཤེགས་པའོ་ཞེས་པ་སྟེ་འདིས་ནི་སོ་སོའི་ སྐྱེ་བོ་སྡུག་བསྔལ་ལས་མ་འདས་པ་རྣམས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་སྟོན་ཏོ། །མཛེས་ པར་གཤེགས་པ་ཞེས་སྦྱར་ན་སངས་རྒྱས་ནི་སྟོང་ཉིད་ཟབ་མོ་རྟོགས་ཤིང་ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ ཏན་དཔག་ཏུ་མེད་པས་མཛེས་པར་གཤེགས་པའོ་ཞེས་པ་སྟེ་འདིས་ནི་མུ་སྟེགས་ཀྱི་སྟོན་པ་ བདག་ལ་སོགས་པ་ལ་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་ཞེན་པས་འཁོར་བའི་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་པའི་ ལྟ་བ་ངན་པས་མི་མཛེས་པ་རྣམས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་སྟོན་ཏོ། །ལེགས་པར་ གཤེགས་པ་ཞེས་སྦྱར་ན་སངས་རྒྱས་ནི་བདག་ལྟའི་ས་བོན་ལེགས་པར་སྤངས་པས་སླར་ འཁོར་བར་མི་ལྡོག་པ

【現代漢語翻譯】 因為它是進入其中的論典。命名的理由有很多，例如範例、處所、請問者和偈頌的數量等等。在這裡，因為通過它可以進入菩提，或者因為修行者爲了利益而進入它，所以從作用或行為上命名。必要性如《釋量論》所說：『設立名稱也是爲了理解意義。』爲了理解意義而設立名稱。如《楞伽經》所說：『若不立名稱，世間皆愚昧，為除愚昧故，怙主立名稱。』應當瞭解最初命名的必要性、說梵語的必要性以及翻譯的必要性等等。 頂禮斷證圓滿的佛陀，以及掌握大乘道功德的諸位菩薩。譯師們心懷利益正法和無量眾生的願望而進行翻譯。 1-103 正文意義的解釋 第二，正文意義的解釋。 1. 禮敬 現在，爲了進入正文，想要安立禮敬之語，因此，以『如來』表示佛，以『法身』表示法，以『聖眾』表示僧伽，即對三寶殊勝的皈依境，以及其他一切應敬者，恭敬頂禮。』這樣結合是總括的意思。詞語的意義是，『如來』這個詞在梵語中是『Sugata』，其中『Su』表示快樂、美麗和良好三種含義。如果解釋為『快樂地去』，那麼佛陀是捨棄了輪迴痛苦的集合，進入了解脫大樂的境界。這表明佛陀超越了尚未脫離痛苦的凡夫俗子。如果解釋為『美麗地去』，那麼佛陀是證悟了甚深空性，擁有無量法身功德，所以是美麗地去。這表明佛陀超越了執著於我等不正見，因此不是輪迴對治的那些外道導師。如果解釋為『良好地去』，那麼佛陀是徹底斷除了我見之種子，因此不再退轉輪迴。

【English Translation】 Because it is the treatise for entering into it. The reasons for naming it are many, such as examples, places, questioners, and the number of verses, etc. Here, because one enters into enlightenment through it, or because practitioners seek to enter into it for the sake of benefit, it is named from its function or action. The necessity is as stated in the Pramāṇavārttika: 'Establishing names is also for the sake of understanding meaning.' Names are established to understand the meaning. As stated in the Laṅkāvatāra Sūtra: 'If names are not established, all the world would be ignorant; therefore, to dispel ignorance, the Protector established names.' One should also understand the necessity of the initial naming, the necessity of speaking Sanskrit, and the necessity of translation, etc. Homage to the Buddhas who have perfected abandonment and realization, and to all the Bodhisattvas who have mastered the qualities of the Great Vehicle path. The translators translated with the intention of benefiting the Dharma and countless sentient beings. 1-103 Explanation of the Meaning of the Text Second, Explanation of the Meaning of the Text. 1. Salutation Now, in order to enter into the actual text, intending to establish the words of salutation, therefore, 'The Sugata' indicates the Buddha, 'Dharmakāya' indicates the Dharma, and 'Sangha' indicates the Sangha, that is, the Three Jewels, the special objects of refuge, and 'to all others worthy of homage, I respectfully prostrate.' Combining it in this way is the meaning of summarizing. The meaning of the words is that the term 'Sugata' in well-composed language is 'Sugata,' where the syllable 'Su' refers to three meanings: happiness, beauty, and goodness. If explained as 'gone to happiness,' then the Buddha is one who has abandoned the collection of suffering of samsara and has gone to the realm of great bliss of liberation. This shows that the Buddha is superior to ordinary beings who have not escaped suffering. If explained as 'gone to beauty,' then the Buddha is one who has realized profound emptiness and has immeasurable qualities of the Dharmakāya, so he has gone beautifully. This shows that the Buddha is superior to the Tirthikas (non-Buddhists) who are not opponents of samsara because they cling to self and other incorrect views. If explained as 'gone to goodness,' then the Buddha has completely abandoned the seed of the view of self, so he does not revert to samsara.

---

འི་དབྱིངས་སུ་གཤེགས་པའོ། །ཞེས་པ་སྟེ་འདིས་ནི་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་ དང་ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང་བ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སླར་ལྡོག་པའི་ཆོས་ཅན་རྣམས་ལས་ ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་སྟོན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་སུའི་སྲོག་ན་ཡོད་པའི་ཨུ་ཡིག་ཕྱིས་ཏེ་ས་ལ་ 1-104 ཡི་གེ་བསྣན་ནས་སམྱཀྶཾ་བུདྡྷ་ཞེས་ཡི་གེ་ཕྱིས་པ་དང་། བསྣན་པའི་ངེས་ཚིག་གིས་བཤད་ན་ ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཞེས་པར་སྦྱོར་ཏེ་འདིས་ཀྱང་ཕྱིར་མི་འོང་བ་དང་དགྲ་ བཅོམ་པ་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་ཤིང་གོང་མ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ལས་ ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་སྟོན་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་དཀོན་མཆོག་ནི་སྐྱབས་འོས་བླ་ན་ མེད་པར་ཡིད་ཆེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་སྒྲ་ཡང་སཾ་སྐྲྀ་ཏའི་སྐད་དུ་དྷརྨ་ཀཱ་ཡ་ཞེས་ པར་བཞུགས་པ་ལས། དྷརྨ་ནི་ཆོས་དང་། ཀཱ་ཡ་ནི་སྐུ་འམ་གོང་བུའམ་བསགས་པ་ལ་ཡང་ འཇུག་པས་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཉིད་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་ པ་ཆགས་བྲལ་ཟག་མེད་ཀྱི་དབྱིངས་རྟོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་འགོག་བདེན་ཟབ་མོའི་ ཡོན་ཏན་མ་ལུས་པ་འདུས་ཤིང་ཚོགས་པ་མངའ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་དཀོན་མཆོག་ཏུ་རིགས་ཤིང་ དེ་ལ་སྐྱབས་གནས་ཀྱི་དམ་པར་ཡིད་ཆེས་སོ། །སྲས་བཅས་ཞེས་པའི་སྲས་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱང་ ཡིན་མོད་འདིར་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གདུང་འཚོབ་པར་ནུས་པ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་ ས་ཆེན་པོ་ལ་བཞུགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚོགས་ལ་བཞེད་དེ། དེ་ནི་སྐྱབས་གནས་ཀྱི་ འོས་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་ཏུ་རིགས་པས་དེ་དང་བཅས་པའམ། ཡང་ན་སྲས་བཅས་ཞེས་ པའི་སྒྲ་འདིས་མཐར་ཐུག་གི་སྐྱབས་གནས་གསུམ་ག་སངས་རྒྱས་ཁོ་ན་ལ་སྦྱར་ཡང་འཐད་ པར་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། དམ་པའི་དོན་དུ་འགྲོ་རྣམས་ཀྱི། །སྐྱབས་ ནི་སངས་རྒྱས་ཉག་གཅིག་སྟེ། །ཐུབ་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཅན་ཕྱིར། །ཚོགས་ཀྱང་དེ་ཡི་མཐར་ཐུག་ ཕྱིར། །ཞེས་སོ། །དེར་མ་ཟད་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཡིན་ཡང་མཁན་པོ་དང་སློབ་དཔོན་དང་རྒན་ རབས་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ལ་སོགས་པ་ཕྱག་འོས་ཀུན་ལའང་གུས་པར་ཕྱག་འཚལ་ཞེས་ པས་སྐྱབས་གནས་མ་ཡིན་ཡང་ཕྱག་གི་གནས་སུ་རུང་བར་སྟོན་ཅིང་། ཏེ་ཞེས་པའི་ཚིག་ལྷག་ མས་བཤད་པར་དམ་བཅའ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ཕྱི་མ་ཉེ་བར་འདྲེན་ནོ། ། 1-105 ༢ བརྩམས་པར་དམ་བཅའ་བ། ད་ནི་བརྩམས་པར་དམ་བཅའ་སྟོན་ཏེ་བདེ༷་གཤེ༷གས་སྲས༷་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ རྣམས་ཀྱི༷་སྡོ༷མ་པ་མི་དགེ་བ་སྤོང་བ་དང་དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་དང་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཉམས་ སུ་ལེན་པ་ལ༷་འཇུ༷ག་པ༷་ནི༵། བརྗོད་པར་བྱ་ཞེས་པར་སྦྲེལ་ལོ། །ཅི་རང་དགར་བརྗོད་དམ་ཞེ་ ན་སྐྱོན་མེད་དེ་སྟོན་པའི་ལུ༷ང་བཞི༷ན་རྩོམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་སློབ་དཔོན་གསུང་རབ་ཀྱི་ དོན་རྟོགས་པ་ད

【現代漢語翻譯】 已逝入法界。』這表明，與須陀洹（梵文Srotāpanna，預流果）和斯陀含（梵文Sakrdāgāmin，一來果）以及退轉菩薩相比，此處的菩薩更為殊勝。 同樣，去掉『誰』的生命中的『烏』字，加上『薩』字，然後去掉『 सम्यक्संबुद्ध 』（藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音Samyaksambuddha，正等覺佛陀）中的字，通過增刪文字的定義來解釋，可以將其與『正等覺佛陀』聯繫起來。這表明，與阿那含（梵文Anāgāmin，不還果）、阿羅漢（梵文Arhat，應供）和未完全圓滿且有上位的獨覺佛相比，此處的佛陀更為殊勝。佛寶是值得信賴的無上皈依處。 同樣，法身的梵語是『Dharmakāya』。其中，『Dharma』是法，『Kāya』是身或聚集。因此，如來本身具有一切殊勝的法身，證悟了離貪無漏的法界，彙集和擁有了所有深奧的滅諦功德。因此，法是值得信賴的皈依處。』兒子』一詞也指聲聞，但在這裡指的是能夠繼承佛陀血統、安住于極喜地等大地的菩薩眾。因此，僧伽是值得信賴的皈依處。或者，『與兒子一起』這句話也可以理解為將最終的三個皈依處都歸於佛陀。正如《寶性論》所說：『爲了至高無上的意義，眾生的皈依處唯有佛陀，因為能仁具有法身，僧伽也是他的最終體現。』 不僅如此，即使是凡夫，也應恭敬頂禮堪布（梵文Upādhyāya，親教師）、阿阇黎（梵文Ācārya，軌範師）和年長的具德者等一切應敬之人，這表明他們雖然不是皈依處，但卻是值得尊敬的對象。『即』這個剩餘的詞語，用於引導後文的誓言等內容。 現在開始闡述立誓造論：將『如來之子菩薩們』的『戒律』，即『斷惡、集善、利益眾生』的修行，與『將要宣說』聯繫起來。難道可以隨意宣說嗎？並非如此，因為是按照導師的教言來寫作的。這表明，導師通達經論的意義。

【English Translation】 Passed into the realm of reality.』 This shows that the Bodhisattva here is more superior than those who are Srotāpanna (stream-enterer) and Sakrdāgāmin (once-returner) and the Bodhisattvas who are subject to regression. Similarly, by removing the letter 『U』 from the life of 『Whose』, adding the letter 『Sa』, and then removing the letters from 『 सम्यक्संबुद्ध 』 (Tibetan, Sanskrit Devanagari, Sanskrit Romanization Samyaksambuddha, Perfectly Enlightened Buddha), and explaining it through the definition of adding and subtracting letters, it can be connected to 『Perfectly Enlightened Buddha』. This shows that the Buddha here is more superior than those who are Anāgāmin (non-returner), Arhat (worthy one), and Pratyekabuddha (solitary Buddha) who are not fully complete and have superiors. The Buddha Jewel is the supreme object of refuge worthy of trust. Similarly, the Sanskrit word for Dharmakāya (法身) is 『Dharmakāya』. Among them, 『Dharma』 is the law, and 『Kāya』 is also applied to the body or aggregate. Therefore, the Tathāgata (如來) himself has the Dharmakāya (法身) with all kinds of supremacy, realizing the realm of detachment and non-outflow, gathering and possessing all the profound qualities of the cessation of suffering. Therefore, the Dharma is worthy of being a refuge and is believed to be a sacred place of refuge. The 『son』 also refers to the Shravakas (聲聞), but here it refers to the Bodhisattva (菩薩) who is able to inherit the lineage of the Buddha and resides on the great land such as the Extremely Joyful Land. Therefore, the Sangha (僧伽) is worthy of being a refuge. Or, the phrase 『with the sons』 can also be understood as attributing the three ultimate refuges to the Buddha alone. As it is said in the Ratnagotravibhāga (寶性論): 『For the sake of the supreme meaning, the refuge of beings is only the Buddha, because the Sage has the Dharmakāya (法身), and the Sangha (僧伽) is also his ultimate manifestation.』 Moreover, even ordinary people should respectfully prostrate to all those who are worthy of respect, such as the Khenpo (堪布, Upādhyāya, preceptor), Acharya (阿阇黎, Ācārya, teacher), and elderly virtuous people, which shows that although they are not refuges, they are worthy of respect. The remaining word 『that』 is used to guide the subsequent content such as vows. Now, I will explain the vow to compose: The 『discipline』 of the 『sons of the Tathāgata, the Bodhisattvas』, that is, the practice of 『abandoning evil, gathering good, and benefiting sentient beings』, is connected to 『will be spoken』. Can it be said arbitrarily? No, because it is written according to the teachings of the teacher. This shows that the teacher understands the meaning of the scriptures.

---

ང་། གང་ཞིག་རྒྱལ་བས་བསྟན་པ་འབའ་ཞིག་གི །དབང་བྱས་ཞེས་པ་ལྟར་ རྩོམ་པ་པོ་ཚད་མའི་སྐྱེས་བུར་ཡང་སྟོན་ཏོ། །འོ་ན་སྟོན་པའི་ལུང་དང་ཟློས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ ན་མ་ཡིན་ཏེ། ལུང་ཚིག་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་མདོ༷ར་བསྡུ༷ས་ན༷ས་ནི༷་བརྗོ༷ད་པ༷ར་བྱ༷། ཞེས་སྨོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིས་ནི་ཚིག་ཉུང་ངུས་ལུང་དོན་བདེ་བླག་ཏུ་བརྗོད་པ་ལ་མཁས་ པའམ་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྡུས་པའི་བསྟན་བཅོས་སུ་ཡང་མཚོན་ནོ། ། དོན་ལུང་ལས་སྔོ༷ན་ཆ༷ད་མ༷་བྱུ༷ང་བ༷་ཡ༷ང་འདི༷ར་བརྗོ༷ད་མེ༵ད། ཚིག་ཡི་གེ་ལྕི་ཡང་ལ་ སོགས་པའི་སྡེ༷བ་སྦྱོ༷ར་མཁ༷ས་པ༷འ༷ང་བད༷ག་ལ༷་ཡོ༷ད་མི༷ན་ཏེ༵། (ལུང་ལས་མ་བྱུང་བ་བརྗོད་ན་ལམ་ གོལ། སྙན་ངག་སྡེབ་སྦྱོར་གྱི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དོན་མི་རྟོགས་པས་)རྒྱུ་མཚན་གཉིས་པོ་དེ༷་ཕྱི༷ར་གཞ༷ན་ དོ༷ན་(འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དོན་ལ་ཐེ་ཚོམ་གྱི་)བས༷མ་པ༷་བད༷ག་ལ༷་མེ༵ད། ཅེས་སྨོས་པས་གཞན་ མགུ་བར་མི་ནུས་པར་དགོངས་པས་དོན་མེད་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་གཅོད་པའམ་བདག་ཉིད་ཁེངས་ བསྐྱུངས་ནས་དུལ་བར་སྟོན་ཏོ། ། གཞན་དོན་མེད་པའི་འབད་པས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། ར༷ང་གི༷་ཡི༷ད་ལ༷་(བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གོང་ནས་གོང་ དུ་)བསྒོ༷མ་(པ་འཕེལ་བའི་)ཕྱི༷ར་ང༷ས་འདི༷་བརྩ༵མས། །ཞེས་འདས་པའི་རྐྱེན་བསྟན་པ་ནི་ནང་གི་ 1-106 དངོས་པོ་རྫོགས་པར་ཐུགས་ལ་བཞག་པའོ། ། རང་དོན་དུ་བརྩམ་མི་དགོས་ཏེ་དང་པོ་ནས་ཡིད་ལ་ཡོད་པས་སོ་སྙམ་ན་གཞུང་ཡང་ ཡང་མཐོང་བ་ལས་དགེ༷་བ༷་བསྒོ༷མ་པ་གོང་ནས་གོང་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱི༷ར་བད༷ག་གི༷་ད༷ད་པ་དང་ བརྩོན་འགྲུས་དང་དྲན་པ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་པ༷འི་ཤུ༵གས། ཚིག་ཏུ་ བཀོད་པ་འདི༷་ད༷ག་གི༷ས་ཀྱང༷་རེ༷་ཤི༷ག་དང་པོར་འཕེ༷ལ་འགྱུ༷ར་ལ༵། ཕྱིས་ནི་དབང་འབྱོར་པ་ ཡང་འཐོབ་པའི་ཕྱིར་དོན་ཡོད་དོ། ། གཞན་དོན་མེད་པ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན་སྔར་ནི་མི་ནུས་པའི་དབང་དུ་ བྱས་ཀྱི་ནུས་ན་བད༷ག་ད༷ང་སྐ༷ལ་བ༷་(སྟེ་ཁམས་)མཉམ༷་པ༷(འམ་རིགས་མཚུངས་པ་)གཞ༷ན་གྱི༷ས་ཀྱང༷་། ཅི༷་སྟེ༷་(གཞུང་གི་དོན་)འདི༷་ད༷ག་མཐོ༷ང་ཞིང་ཞུགས་ནས་ཉམས་སུ་བླངས་ན༷་གནས་སྐབས་དང་ མཐར་ཐུག་གི་དོ༷ན་ཡོ༷ད་འགྱུ༵ར་བའི་ཕྱིར་གཞན་དོན་དོར་བའི་ཉེས་པ་མེད་དོ། ། འདི་དག་གིས་ནི་བསྟན་འཆོས་ལ་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་དགོས་འབྲེལ་གྱི་ངག་ཀྱང་ བསྟན་པར་བལྟ་སྟེ། བདེ་གཤེགས་སྲས་ཀྱི་སྡོམ་ལ་འཇུག་པ་ནི། །ལུང་བཞིན་མདོར་བསྡུས་ ནས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་པས་འདིའི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དང་། དོན་དེ་བསྟན་འཆོས་འདིས་ བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རྗོད་བྱེད་དང་། རང་གི་ཡིད་ལ་བསྒོམ་ཕྱིར་ངས་འདི་བརྩམས། །ཞེས་པ་ ནས། ཅི་སྟེ་འདི་དག་མཐོང་ན་དོན་ཡོད་འགྱུར། །ཞེས་པའི་བར་གྱིས་གནས་སྐབས་ཀྱི་དོན་ སྒྲུབ་

【現代漢語翻譯】 正如『唯有勝者之教法』所說，作者也應被視為具量士夫。如果有人問，這是否與佛陀的教言相悖？並非如此，因為我已說過：『極其廣大的經文之義，我將簡略歸納而宣說。』 這表明作者擅長用簡短的文字表達經文的意義，或者說，他擅長將廣大的教義歸納成論著。 『在此論中，不會出現任何未經教言闡述的內容，我也並不擅長詞句的輕重緩急等詩學修辭。』（如果闡述未經教言闡述的內容，就會誤入歧途。因為不理解超越世間的詩學修辭之義。）因為這兩個原因，我沒有（對超越世間之義產生）疑惑的念頭，所以我不取悅他人，而是斷除無意義的分別念，或者謙遜地展示自己的調伏。 如果有人問，不做無意義的努力又該做什麼呢？『爲了增進我心中的（菩提心），我才撰寫此論。』這表明作者已將過去的一切都圓滿地納入心中。 如果有人認為，沒有必要為自己而寫作，因為（菩提心）早已存在於心中，那麼，通過反覆閱讀此論，爲了增進善心，我的信心、精進、正念、禪定和智慧等力量，以及我所寫下的文字，最初也會逐漸增長，最終也將獲得自在，所以寫作是有意義的。 如果有人認為，不做利他之事與大乘佛法相悖，那麼，這只是因為我過去無能為力，如果我有能力，那麼與我具有相同根器（或種姓）的其他人，如果能夠看到並實踐這些教義，也將獲得暫時和究竟的利益，因此，不做利他之事並沒有過失。 這些內容也展示了進入論著的必要性和目的。正如『進入善逝之子的律儀』中所說：『應如經文所說，簡略歸納而宣說。』因此，此論所要表達的內容，以及我爲了增進心中的菩提心而撰寫此論，直到『如果能夠看到這些教義，將獲得利益』，都表明了此論能夠實現暫時的利益。

【English Translation】 As it is said, 'Only the Victorious One's teachings hold sway,' the author should also be regarded as a valid person. If one asks, 'Does this contradict the Buddha's words?' It is not so, for I have said, 'The meaning of the extremely vast scriptures, I will briefly summarize and declare.' This indicates that the author is skilled at expressing the meaning of scriptures in concise words, or that he is adept at summarizing vast teachings into treatises. 'In this treatise, nothing that has not been elucidated by the teachings will appear, nor am I skilled in poetic rhetoric such as the heaviness and lightness of words.' (If one elucidates what has not been elucidated by the teachings, one will go astray. Because one does not understand the meaning of poetic rhetoric that transcends the world.) Because of these two reasons, I have no thoughts of doubt (about the meaning that transcends the world), so I do not please others, but rather cut off meaningless discriminations, or humbly display my taming. If one asks, 'What should one do if one does not make meaningless efforts?' 'In order to increase (the Bodhicitta) in my mind, I have composed this treatise.' This indicates that the author has fully incorporated everything from the past into his mind. If one thinks that there is no need to write for oneself, because (Bodhicitta) already exists in the mind, then, by repeatedly reading this treatise, in order to increase goodness, my faith, diligence, mindfulness, samadhi, and wisdom, and the strength of the words I have written, will initially gradually increase, and eventually I will also attain freedom, so writing is meaningful. If one thinks that not doing altruistic deeds contradicts the Mahayana Dharma, then this is only because I was powerless in the past. If I had the ability, then others who have the same capacity (or lineage) as me, if they can see and practice these teachings, will also obtain temporary and ultimate benefits. Therefore, there is no fault in not doing altruistic deeds. These contents also demonstrate the necessity and purpose of entering into treatises. As it is said in 'Entering the Discipline of the Sons of the Sugata': 'One should briefly summarize and declare as the scriptures say.' Therefore, what this treatise intends to express, and that I wrote this treatise in order to increase Bodhicitta in my mind, until 'If one can see these teachings, one will obtain benefits,' all indicate that this treatise can achieve temporary benefits.

---

པའི་ཆ་ནས་དགོས་པ་དང་། མཐར་ཐུག་གི་དོན་སྒྲུབ་པའི་ཆ་ནས་ཉིང་དགོས་དང་། བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་འབྲེལ་བ་གྲུབ་པར་ཡང་ཤུགས་ལ་གནས་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ ན་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་པར། འཇུག་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་བསྟན་འཆོས་ཀྱི་བརྗོད་པར་ བྱ་བ་དང་། དགོས་པ་དང་། དགོས་པའི་དགོས་པ་དང་། འབྲེལ་བ་ཁོང་ན་ཡོད་པ་རྣམས་ གསུངས་ཏེ་ཞེས་འབྱུང་བས་ནི་འདིའང་ལེགས་པར་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། ། 1-107 དེ་ལྟར་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་བསྟན་ནས། འཇུག་པ་པོ་གང་ཟག་གི་དབང་དུ་མཛད་ པ་ད༷ལ་འབྱོ༷ར་ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་དལ་བ་ནི་མི་ཁོམ་པ་བརྒྱད་སྤངས་པ་སྟེ། དམྱལ་ བ་ཡི་དྭགས་དུད་འགྲོ་དང་། །ཀླ་ཀློ་ཚེ་རིང་ལྷ་དང་ནི། །ལོག་ལྟ་སངས་རྒྱས་མི་འབྱུང་དང་། །ལྐུགས་པ་འདིར་ནི་མི་ཁོམ་བརྒྱད། །ཅེས་ཤེས་རབ་འབྱུང་གནས་ཀྱིས་འགྲེལ་ཆེན་དུ་དྲངས་ པའི་འགྲོ་བ་འདི་དག་གང་དུ་སྐྱེས་ཀྱང་ཆོས་བྱ་བར་མི་ཁོམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འབྱོར་པ་ནི། མིར་ གྱུར་ཡུལ་དབུས་སྐྱེས་པ་དང་། །དབང་པོ་ཚང་ཞིང་གནས་ལ་དད། །དེ་བཞིན་ལས་མཐའ་ མ་ལོག་པ། །ཞེས་རང་འབྱོར་ལྔ་དང་། སངས་རྒྱས་བྱོན་དང་ཆོས་གསུངས་དང་། །བསྟན་པ་ གནས་དང་རྗེས་འཇུག་དང་། །གཞན་གྱི་དོན་ལ་སྙིང་བརྩེ་བའོ། །ཞེས་གཞན་འབྱོར་ལྔ་དང་ བཅས་པའི་ཡན་ལག་བཅུ་ཚོགས་པ་འདི༷་ནི༷་ཤི༷ན་ཏུ༷་རྙེ༷ད་པ༷ར་དཀ༷འ། སྐྱེ༷ས་བུ༷འི་དོ༷ན་མངོན་ མཐོ་དང་ངེས་ལེགས་སྒྲུ༷བ་པའི་རྟེན་ཐོ༷བ་པ༷ར་གྱུ༷ར་པ༷་ལ༵། ག༷ལ་ཏེ༷་(དལ་འབྱོར་ཕུན་ཚོགས་ཐོབ་པའི་ དུས་)འདི༷ར༷་ནི་ཕ༷ན་པ༷་མ༷་བས༷མས་ན༵། ཕྱི༷ས་(སླར་ཡང་དལ་འབྱོར་)འདི༷་ཡ༷ང་ད༷ག་འབྱོ༷ར་བ༷ར་ ག༷་ལ༷་འགྱུ༵ར་ཏེ། རྒྱལ་བ་དྲོད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རྣམ་ཐར་ལས། མི་ཁོམ་པ་བརྒྱད་ལས་ལྡོག་པ་ ཡང་རྙེད་པར་དཀའ། མི་ཉིད་ཐོབ་པ་ཡང་རྙེད་པར་དཀའ་ན། ཞེས་སོགས་དང་། འདི་ཉིད་དུ་ ཡང་། རྒྱ་མཚོ་ཆེར་གཡེངས་གཉའ་ཤིང་གི །ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། ། ད་ནི་ཇི༷་ལྟར༷་ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་མཚ༷ན་མོ༷་མུ༷ན་ན༷ག་སྤྲི༵ན་རུ༷མ་ཐིབས་ཆེ་ཞིང་ཕྱོགས་ ཀུན་ཏུ་ཁྱབ་པའི་ཁྲོད་ན༵ས། གློ༷ག་འགྱུ༷་བའི་མཐུ་ལས་སྐ༷ད་ཅི༷ག་བ༷ར་སྣ༷ང་དངོས་པོར་གྱུར་ པ་ཅུང་ཟད་སྟོ༷ན་པ༷་ལྟར༷། དེ༷་བཞི༷ན་དུ་མི་དགེ་བ་མུན་ནག་གི་ཐིབས་པོ་ལྟ་བུ་རྒྱ་ཆེ་བའི་ནང་ དུ་གནས་པ་རྣམས་ལ་སང༷ས་རྒྱ༷ས་མཐུ༷་ཡི༷ས་བརྒྱ༷་ལ༷མ་(སྟེ་རེས་འགའ་)ན༵། འཇི༷ག་རྟེ༷ན་ཀུན་ ལ་ཕན་པའི་བསོ༷ད་ན༷མས་(ཕན་བདེའི་རྒྱུ་དགེ་བའི་ལས་ལ་འཇུག་པའི་)བློ༷་གྲོ༷ས་(ཏེ་བསམ་པ་)ཐ༷ང་འག༷འ་ འབྱུ༵ང་། སྲིད་པ་ཙམ་འདི་ཡང་རྒྱལ་བའི་མཐུ་ཡིན་པར་གདོན་མི་ཟ་སྟེ། ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་ 1-108 སྡུད་པར། རྒྱལ་བའི་ཉན་ཐོས་པ་དག་ཇི་སྙེད་ཆོས་སྟོན་དང་། །འཆད་དང་རིགས་པ་དག་དང་ ལྡན་པར་སྤྱ

【現代漢語翻譯】 就（聽法）的必要性而言，是爲了獲得（佛法的）一部分，就實現最終目標而言，是爲了獲得精華，並且爲了表明言說者、所言說和二者之間的關係也隱含于其中。因此，《現觀莊嚴論》的註釋中說：『在入門的組成部分中，講述了教典的所說內容、必要性、必要性的必要性和它們之間的關係。』因此，這也得到了很好的解釋。 1-107 如是宣說了入門的組成部分后，就入門者個人的角度而言，說了『閑暇』等等。閑暇是指脫離八無暇之處，即：『地獄、餓鬼、畜生道，邊地、長壽天、邪見者，佛不出世和瘖啞者，這八者被稱為無暇。』正如智藏在《大疏》中所引用的那樣，這些眾生無論生於何處，都沒有閑暇修法。圓滿是指：『轉生為人，生於中土，諸根具足，對正法有信心，不造顛倒業。』這是五種自圓滿。『佛陀出世，宣說正法，教法住世，隨行正法者，慈愛利他。』這是五種他圓滿。這十種圓滿的集合是極其難得的。獲得了能夠成辦增上生和決定勝的所依身，如果此時不思利他，那麼以後也很難再次獲得這樣的閑暇人身。』正如嘉瓦·熱吉的傳記中所說：『脫離八無暇之處也很難得，獲得人身也很難得。』等等。而且，這裡也將像『大海漂浮軛木孔』一樣進行解釋。 現在，『如何』等等的意思是，在漆黑的夜晚，烏雲密佈，籠罩四面八方之際，閃電憑藉其力量，瞬間顯現出少許事物一樣。同樣，對於那些處於如黑暗般廣大的不善之中的眾生來說，憑藉佛陀的力量，偶爾也能生起利益世間的福德智慧（即行善的意念）。僅僅是這種存在，也無疑是佛陀的力量。在《功德寶藏》中說：『諸佛的聲聞弟子們，無論有多少在說法，精通講說和推理……』

【English Translation】 In terms of the necessity (of listening to the Dharma), it is to obtain a part (of the Dharma), and in terms of achieving the ultimate goal, it is to obtain the essence, and to show that the relationship between the speaker, what is said, and the two is also implicit in it. Therefore, the commentary on the Ornament of Clear Realization says: 'In the components of entry, it is said that the subject matter of the teachings, the necessity, the necessity of the necessity, and the relationships between them are all contained within.' Therefore, this is also well explained. 1-107 Having thus explained the components of entry, from the perspective of the individual entering, it is said 'leisure' etc. Leisure means abandoning the eight unfree states, namely: 'Hell, hungry ghosts, animals, borderlands, long-lived gods, those with wrong views, Buddhas do not appear, and the mute, these eight are called unfree.' As Jñānagarbha quotes in the Great Commentary, wherever these beings are born, they do not have the leisure to practice the Dharma. Endowment means: 'Born as a human, born in the central land, complete senses, faith in the Dharma, and not engaging in perverse actions.' These are the five personal endowments. 'Buddhas appear, the Dharma is taught, the teachings remain, followers of the teachings, loving-kindness for others.' These are the five other endowments. This collection of ten endowments is extremely difficult to find. Having obtained a support that can accomplish higher rebirth and definite goodness, if one does not think of benefiting others at this time, then it will be difficult to obtain such a leisure and endowed human body again. As it is said in the biography of Gyalwa Drölgyi: 'It is difficult to be free from the eight unfree states, and it is difficult to obtain a human body.' etc. And here too, it will be explained like 'the yoke hole floating in the great ocean'. Now, the meaning of 'how' etc. is that in the pitch-black night, when dark clouds are thick and cover all directions, just as lightning, by its power, momentarily reveals a few things, similarly, for those who dwell in the vast darkness of non-virtue, by the power of the Buddhas, sometimes there arises the wisdom of merit (i.e., the intention to engage in virtuous actions) that benefits the world. Even this mere existence is undoubtedly the power of the Buddhas. In The Treasury of Precious Qualities it says: 'However many of the Buddha's śrāvakas teach the Dharma, are skilled in speaking and reasoning...'

---

ོད་པ་དང་། །མཆོག་འཕགས་བདེ་བ་བྱེད་དང་དེ་ཡི་འབྲས་ཐོབ་པ། །དེ་དག་ཀུན་ ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྐྱེས་བུའི་མཐུ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། དེ་ལྟར་རྟོགས་ནས་ཉམས་སུ་བླང་བར་བྱ་བ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གི་རིམ་པ་དང་ མཐུན་པར་གཞུང་དུ་འཆད་པ་རྣམས་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་གཏན་ལ་དབབ་པའི་དོན་དུ། མདོ་སྡེའི་ རྒྱན་དང་ཐེག་བསྡུས་སུ། གྲངས་དང་དེ་ཡི་མཚན་ཉིད་གོ་རིམ་དང་། །ངེས་པའི་ཚིག་དང་ གོམས་བྱའི་ཡོན་ཏན་དང་། །རབ་ཏུ་དབྱེ་དང་བསྡུ་དང་མི་མཐུན་ཕྱོགས། །ཡོན་ཏན་ཕན་ཚུན་ རྣམ་ངེས་ཡིན་ཞེས་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ་དོན་བཅུས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་ བྱ་བ་ལས། གྲངས་ནི་དྲུག་ཏུ་ངེས་པ་སྟེ་སྦྱིན་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་འཁོར་བ་ལས་མི་འཕག་པའི་རྒྱུ་ ལོངས་སྤྱོད་དང་ཁྱིམ་ལ་ཆགས་པའི་གཉེན་པོ་དང་། བཟོད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་ནི་འཕགས་ ཀྱང་ལྡོག་པའི་རྒྱུ་དཀའ་སྤྱད་དང་སྐྱོ་བའི་གཉེན་པོ་དང་། བསམ་གཏན་དང་ཤེས་རབ་ནི་ འཕགས་ཤིང་མི་ལྡོག་ཀྱང་ཉམས་པའི་རྒྱུ་རྣམ་གཡེང་དང་འཆལ་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པས་སོ། ། མཚན་ཉིད་ནི། ཡོངས་སུ་གཏོང་བ་དང་། གདུང་བ་མེད་པ་དང་། འཁྲུག་པ་མེད་པ་དང་། དགེ་བ་སྡུད་པ་དང་། སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་དང་། ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་སྟེ་དྲུག་གིས་ རིམ་པ་ལྟར་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་དུ་གསུངས་སོ། ། གོ་རིམ་ནི། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ཕྱི་མ་སྐྱེ། །དམན་དང་མཆོག་ཏུ་གནས་ ཕྱིར་དང་། །རགས་པ་དང་ནི་ཕྲ་བའི་ཕྱིར། །དེ་དག་རིམ་པར་བསྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་ པ་ལྟར་རོ། །ངེས་པའི་ཚིག་ནི། དེ་ཉིད་དུ། དབུལ་བ་འདོར་བར་བྱེད་པ་དང་། །བསིལ་བ་ཐོབ་ 1-109 དང་ཁྲོ་བཟོད་དང་། །མཆོག་ལ་སྦྱོར་དང་ཡིད་འཛིན་དང་། །དོན་དམ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་བཤད་ དོ། །ཞེས་གསུངས་པའོ། །(ལང་གཤེགས་ལས། རེ་བ་མེད་པའི་སྦྱིན་པ་དང་། །ཡང་སྲིད་མི་འདོད་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། །ཐམས་ཅད་ལ་ནི་བཟོད་པ་དང་། །ཡོན་ཏན་ཀུན་སྡུད་བརྩོན་འགྲུས་དང་། །དེ་བཞིན་བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་ཡིན། །ཤེས་ རབ་ཐབས་དང་བཅས་པ་ཡི། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག་པོ་ལ། །བསྟན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་སྦྱོར། །ཞེས་སོ། །)གོམས་བྱའི་ ཡོན་ཏན་ནི་གཞན་ལ་ཕན་པའི་བསམ་པས་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་པོ་འདྲིས་པར་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་ གནས་སྐབས་སུ་སྤྱོད་པ་ངོ་མཚར་ཞིང་མཐར་ཐུག་སངས་རྒྱས་འཐོབ་པའོ། །རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ ནི། རེ་རེ་ལ་ཡང་གསུམ་གསུམ་སྟེ། ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་དང་མི་འཇིགས་པའི་སྦྱིན་པ་དང་། མི་ དགེ་བ་སྡོམ་པ་དང་དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་དང་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། གནོད་ པས་ཇི་མི་སྙམ་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་དང་དུ་ལེན་པ་དང་ཆོས་ལ་ངེས་པར་རྟོག་པའི་བཟོད་པ་ དང་། གོ་ཆ་དང་སྦྱོར་བ་དང་ཆོག་མི་ཤེས་པའི་བརྩོན་འགྲུ

【現代漢語翻譯】 如是說，所有殊勝、至高之樂及其果報，皆是如來（Tathāgata，如實而來者）大丈夫之神力。 如是了悟之後，應修持的六波羅蜜多（paramita，到彼岸）：爲了一般性地確定經論中所述與六度次第相符之義，在《現觀莊嚴論》和《攝大乘論》中說：『數量與彼之體性，次第與決定之詞，串習之功德與，善巧分別與攝略，以及相違品，功德互相決定，如是應知。』遵循此論，應從十個方面來理解。 數量決定為六，即佈施（dāna）和持戒（śīla），是對治不超出輪迴之因——對受用和家宅的貪執；忍辱（kṣānti）和精進（vīrya），是對治即使超勝亦退轉之因——苦行和懈怠；禪定（dhyāna）和智慧（prajñā），是對治即使超勝亦不退轉，然會衰退之因——散亂和邪淫。 體性是：完全施捨，無有惱害，無有嗔恚，積累善法，心一境性，以及如理分別諸法。如是六者，于次第中，如《勝鬘經》所說。 次第是：如《現觀莊嚴論》所說：『由前生起后，由劣至勝故，由粗至細故，是故次第說。』 決定之詞是：如彼論所說：『為遣除貧窮，為獲得清涼，為忍耐嗔恚，為結合殊勝，為專注，為知曉勝義諦而宣說。』（《楞伽經》云：『無期望之佈施，不欲後有之持戒，於一切忍辱，積累一切功德之精進，如是禪定是無色，智慧與方便相應，於此六波羅蜜多，應正行修持。』） 串習之功德是：以利益他人的發心，串習六波羅蜜多，其果報是暫時獲得殊勝受用，究竟獲得佛果。 善巧分別：每一一度又分三種，即法佈施、財物佈施和無畏佈施；斷除不善、攝集善法和利益有情的持戒；于損害不以為意、安忍痛苦和於法決定勝解的忍辱；如鎧甲般、勤奮修持和不知滿足的精進。

【English Translation】 Thus it is said, all the supreme and excellent bliss and its resultant attainment are by the power of the Thus-Gone (Tathāgata, one who has thus come) Great Being. Having understood this, one should practice the six pāramitās (perfections, gone to the other shore): In order to generally establish the meaning explained in the scriptures in accordance with the order of the six perfections, it is said in the Ornament for Clear Realization and the Summary of the Great Vehicle: 'Number and its nature, order and definitive words, the qualities to be familiarized with, skillful distinctions and summaries, as well as opposing factors, the qualities mutually determined, thus it should be known.' Following this treatise, one should understand it from ten aspects. The number is definitely six, namely, generosity (dāna) and discipline (śīla), which are the antidotes to attachment to enjoyment and home, the causes of not transcending cyclic existence; patience (kṣānti) and diligence (vīrya), which are the antidotes to hardship and discouragement, the causes of regressing even after transcending; meditative concentration (dhyāna) and wisdom (prajñā), which are the antidotes to distraction and misconduct, the causes of deteriorating even after transcending and not regressing. The nature is: completely giving, without harming, without anger, accumulating virtuous qualities, single-pointedness of mind, and discriminating dharmas properly. These six, in order, are as explained in the Queen of Victory (Śrīmālādevī Siṃhanāda Sūtra). The order is: As it is said in the Ornament for Clear Realization: 'The latter arises from the former, because of being inferior and superior, because of being coarse and subtle, therefore the order is explained.' The definitive words are: As it is said in the same treatise: 'It is explained for abandoning poverty, for obtaining coolness, for enduring anger, for combining excellence, for focusing, for knowing the ultimate truth.' (The Laṅkāvatāra Sūtra says: 'Giving without expectation, discipline without desiring rebirth, patience towards all, diligence accumulating all qualities, likewise, meditative concentration is formless, wisdom is with skillful means, to these six perfections, the teachings should be properly applied.') The qualities to be familiarized with are: By familiarizing oneself with the six perfections with the intention of benefiting others, the result is temporarily obtaining wonderful enjoyments and ultimately attaining Buddhahood. Skillful distinctions: Each perfection is divided into three, namely, the giving of dharma, material things, and fearlessness; the discipline of abandoning non-virtue, accumulating virtuous qualities, and benefiting sentient beings; patience that does not mind harm, accepts suffering, and has definite understanding of the dharma; diligence that is like armor, diligent practice, and not knowing satisfaction.

---

ས་དང་། མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་བདེ་ བར་གནས་པ་དང་ཡོན་ཏན་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་པའི་བསམ་གཏན་ དང་། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་སྦྱོར་བ་དང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དང་དེའི་རྗེས་ལ་ཐོབ་པའི་ཤེས་ རབ་རྣམས་སོ། །བསྡུ་བ་ནི། དགེ་བའི་ཆོས་ཀུན་གྱིས་འདི་དྲུག་བསྡུས་ཤིང་། འདི་དྲུག་གིས་ ཀྱང་དེ་རྣམས་བསྡུས་ཏེ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་སོ། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ནི། སེར་སྣ་དང་། འཆལ་བ་དང་། ཁྲོ་བ་དང་། ལེ་ལོ་དང་། རྣམ་གཡེང་དང་། ཤེས་རབ་འཆལ་ བ་རྣམས་རིམ་པ་བཞིན་ནོ། །ཡོན་ཏན་ནི། སྡུད་པར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྦྱིན་པས་ཡི་ དྭགས་འགྲོ་བ་གཅོད། །དབུལ་བ་དང་ནི་དེ་བཞིན་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་གཅོད། །ཅེས་ སོགས་དང་། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བར་ཡང་། སྦྱིན་པས་ལོངས་སྤྱོད་ཁྲིམས་ཀྱིས་བདེ། །བཟོད་པས་ གཟུགས་བཟང་བརྩོན་པས་བརྗིད། །བསམ་གཏན་གྱིས་ཞི་བློ་ཡིས་གྲོལ། །ཞེས་གསུངས་པ་ ལ་སོགས་མང་དུ་གནས་སོ། །ཕན་ཚུན་རྣམ་པར་ངེས་པ་ནི། མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་དུ། 1-110 དྲུག་ཚན་དྲུག་གིས་ཇི་བཞིན་བཤད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ། ཕར་ཕྱིན་རེ་རེ་ལ་སྦྱོར་བ་ན་ ཡང་དྲུག་ཀ་ཚང་བ་ལ་དགོངས་པའོ། ། ༈ ལེའུ་དང་པོ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་བཤད་པ། ༣ བཤད་པ་ཉིད་ཉེ་བར་དགོད་པ། ལེའུ་དང་པོ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་བཤད་པ། ༈ ད་ནི་གཞུང་ལ་སྦྱར་ཏེ་ལེའུ་གསུམ་གྱིས་སྦྱིན་པ་འཆད་པར་བཞེད་ནས་དེ༷་ལྟ༷ས་ཞེས་ པ་ལ་སོགས་པའི་དོན་མི་དགེ་བ་མཚན་མོའི་མུན་ནག་ཐིབས་ཆེན་པོ་བཞིན་དུ་སྟོབས་ཆེ་བ་ དང་། དགེ་བ་སྤྲིན་རུམ་གྱི་གློག་བཞིན་དུ་འབྱུང་དཀའ་ལ་ཡུན་དུ་མི་གནས་པར་བཤད་པ་དེ་ ལྟ་བས་ན་དགེ༷་བ༷་(སྟེ་བསོད་ནམས་)ཉམ༷་ཆུ༷ང་ཉི༷ད་ལ༷་རྟ༵ག་ཏུ་གནང་ཤིང་། སྡི༷ག་པ༷་(མི་དགེ་བ་) སྟོ༷བས་ཆེ༷ན་(དམྱལ་སོགས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་)ཤི༷ན་ཏུ༷་མི༷་བཟ༷ད་པ༵། །གང་ཡིན་པ་དེ༷་ནི༷་(སངས་རྒྱས་ཐོབ་ འདོད་ཀྱིས་)རྫོ༷གས་པ༷འི་བྱང༷་ཆུ༷བ་ཏུ་སེ༷མས་བསྐྱེད་ནས་ལམ་བསྒོམ་པ་(སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན་) མི༷ན་པ༵། དགེ༷་གཞ༷ན་ག༷ང་གི༷ས་ཟི༷ལ་གྱི༷ས་གནོ༷ན་(པ་སྟེ་དེ་ལས་རྒྱལ་བར་བྱེད་)པ༷ར་འགྱུ༵ར(ཏེ་མི་ འགྱུར་རོ)། ། དེའི་ཕྱིར་སྡིག་པ་སྟོབས་ཆེན་འཇོམས་པ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཁོ་ན་བསྐྱེད་པར་རིགས་ ཏེ། བསྐ༷ལ་པ༷་དུ༷་མ༷ར་(སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པའི་ཐབས་འབའ་ཞིག་)ར༷བ་(ཏུ་) དགོ༷ངས་(ཤིང་སྤྱོད་པར་) མཛ༷ད་པ༷་ཡི༷། །ཐུ༷བ་(སྒོ་གསུམ་ཐུབ་པས་ན་ཐུབ་པ་སྟེ་ཉན་ཐོས་སོགས་ཡིན་ལ་དེ་དག་གི་)དབ༷ང་(པོ་སངས་རྒྱས་) རྣམ༷ས་ཀྱི༷ས་(ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་)འདི༷་ཉི༷ད་ཕ༷ན་པ༷ར་གཟི༷གས་ནས། སྡོང་པོ་བཀོད་པའི་ མདོར། བྱི་ལས་མིག་བལྟས་པས་བྱི་བ་རྣམས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ཅིང་མི་བ

【現代漢語翻譯】 地，以及安住于見法（指證悟），顯現功德，成辦有情利益的禪定，不作意的瑜伽，以及不作意和隨後的智慧。總而言之，一切善法都包含這六度，而這六度也以因果等方式包含了一切善法。相違品是：慳吝、犯戒、嗔恚、懈怠、散亂和惡慧，依次對應。功德方面，《攝頌》中說：『菩薩佈施斷餓鬼趣，斷除貧窮以及一切煩惱。』等等。《寶鬘論》中也說：『佈施得受用，持戒得安樂，忍辱得妙色，精進得威嚴，禪定得寂靜，智慧得解脫。』等等，還有很多。互相決定方面，《現觀莊嚴論》中說：『六組六度如是說。』就像這樣，意思是說，即使在修持每一度時，也需要具備全部六度。 第一品：宣說菩提心的利益 第三節：複述所說 第一品：宣說菩提心的利益 現在結合經文，準備用三品來講解佈施，因此，像『彼故』等所說的意義是，不善如同夜晚的濃厚黑暗一樣強大，而善如同雲中的閃電一樣難以產生且不能持久，因此，要時時允許善（即福德）微小，罪惡（不善）強大（地獄等的痛苦）極其難忍。如果不是（想要獲得佛果）發起圓滿菩提心並修持道路（具有空性和慈悲的精華），那麼其他任何善都不能勝過它（即無法戰勝罪惡）。 因此，爲了摧毀強大的罪惡，應該僅僅發起菩提心。過去無數劫中（僅僅思考利益眾生的方法），諸佛（三門調伏者是為佛陀，即聲聞等，而諸佛）也認為這才是最有益的。在《樹幹品》中說：『就像貓看著老鼠，就能壓制老鼠，使之不能動彈。』

【English Translation】 The ground, and the meditative stabilization of abiding in bliss in the Dharma that is seen (referring to realization), manifesting qualities, and accomplishing the benefit of sentient beings, the yoga of non-conceptualization, and the wisdom of non-conceptualization and subsequent attainment. In summary, all virtuous Dharmas are encompassed by these six perfections, and these six perfections also encompass all those virtuous Dharmas through the means of cause and effect, and so forth. The opposing factors are: miserliness, immoral conduct, anger, laziness, distraction, and corrupted wisdom, in that order. Regarding qualities, in the 'Compendium', it says: 'The Bodhisattva's generosity cuts off the hungry ghost realm, cuts off poverty and all afflictions.' And so forth. In the 'Precious Garland' it also says: 'Generosity brings enjoyment, discipline brings happiness, patience brings beauty, diligence brings majesty, meditative stabilization brings peace, and wisdom brings liberation.' And so forth, there are many more. Regarding mutual determination, in the 'Ornament for Clear Realization' it says: 'Six sets of six are explained as they are.' Like that, the meaning is that even when practicing each perfection, it is necessary to have all six. Chapter One: Explaining the Benefits of the Mind of Enlightenment Section 3: Summarizing the Explanation Chapter One: Explaining the Benefits of the Mind of Enlightenment Now, applying it to the text, intending to explain generosity in three chapters, therefore, the meaning of 'therefore' and so forth is that non-virtue is as powerful as the thick darkness of night, and virtue is as difficult to arise and as impermanent as lightning in the clouds, therefore, always allow virtue (i.e., merit) to be small, and evil (non-virtue) to be powerful (the suffering of hell, etc.) is extremely unbearable. If one does not (desire to attain Buddhahood) generate the complete mind of enlightenment and cultivate the path (having the essence of emptiness and compassion), then what other virtue can overcome it (i.e., cannot overcome evil)? Therefore, in order to destroy powerful evil, one should only generate the mind of enlightenment. In countless eons in the past (thinking only of methods to benefit sentient beings), the Buddhas (those who have subdued the three doors are Buddhas, i.e., Shravakas, etc., and the Buddhas) also saw that this alone is most beneficial. In the 'Trunk Array Sutra', it says: 'Just as a cat looks at a mouse, it can suppress the mice, making them unable to move.'

---

ཟོད་པ་དེ་བཞིན་ 1-111 དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་སེམས་རིན་པོ་ཆེའི་མིག་གིས་ཀྱང་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་བྱི་བ་ རྣམས་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ཅིང་མི་བཟོད་པར་བྱེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རིགས་པ་ཡང་ཡོད་དེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདི༷ས་ནི༷་ཚ༷ད་མེ༷ད་སྐྱེ༷་བོ༷འི་ཚོ༷གས་(ཏེ་སེམས་ ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་)རྣམ༷ས་ཀྱི༵ས། བདེ༷་མཆོ༷ག་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་སངས་རྒྱས་ཉིད་དང་གནས་སྐབས་ཀྱི་ ཕན་བདེ་འཕེལ་བ་ཡང་སྐྲ་འབལ་བ་དང་མེ་གསུམ་བསྟེན་པ་ལ་སོགས་པའི་དཀའ་བ་མེད་ པར་བདེ༷་བླ༷ག་ཉི༷ད་དུ༷་ཐོ༷བ་པ༷ར་བྱེ༵ད་པའི་ཕྱིར་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པར་གདོན་མི་ཟའོ། ། ཤེས་ལྡན་གང་ཞིག་སྲི༷ད་པ༷འི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་བརྒྱ༷་ཕྲ༷ག་མང་པོ་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པར་ ལྟུང་འགྱུར་གཞོ༷མ་འདོ༷ད་ཅི༵ང་། རང་གི་དོན་སྒྲུབ་པ་རྣམས་དང་། སྐྱེ་རྒ་ན་འཆི་ལ་སོགས་པ་ སེ༷མས་ཅ༷ན་མི༷་བདེ༷་བས༷ལ་བ༷ར་འདོ༷ད་པའི་སྒོ་ནས་གཞན་དོན་སྒྲུབ་པ༷་ད༵ང་། ཐུན་མོང་དུ་ རང་གཞན་ཐམས་ཅད་མངོན་མཐོ་ལ་སོགས་པའི་བདེ༷་མ༷ང་བརྒྱ༷་ཕྲ༷ག་སྤྱོ༷ད་པ༷ར་འདོ༷ད་པ༷ས་ ཀྱང༷་། བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་ཉི༷ད་རྟག༷་ཏུ༷་གཏ༷ང་མི༷་བྱ༷། །ཞེས་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལས་ འདོད་པ་དེ་དག་འགྲུབ་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་ཡང་། བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་སྐྱེ༷ས་གྱུ༷ར་ན༷་སྐ༷ད་ཅི༷ག་གི༵ས། །སྔར་འཁོ༷ར་བ༷འི་བཙོ༷ན་ ར༷ར་ལས་ཉོན་གྱི་འཆིང་བས་བསྡ༷མས་པ༷འི་ཉམ༷་ཐ༷ག་(སྟེ་ཤིན་ཏུ་ཉེན་ཞིང་ཉོན་མོངས་པ་)རྣམ༷ས། མིང་འཕོས་ཏེ་བདེ༷་གཤེ༷གས་རྣམ༷ས་ཀྱི༷་སྲས༷་ཞེ༷ས་བརྗོ༷ད་བྱ༷་ཞི༵ང་། དོན་འཕོས་ནས་འཇི༷ག་ རྟེ༷ན་ལྷ༷་མི༷ར་བཅ༷ས་པ༷ས་ཀྱང་ཕྱག༷་བྱ༷་བའི་འོས་སུ་འགྱུ༵ར་བའི་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་ཚད་མེད་དེ། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། དཔེར་ན་ས་བདག་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ལ། །མཚན་གྱིས་ལུས་ སྤྲས་བུ་ཞིག་ཡོད་གྱུར་ལ། །གཞོན་ནུ་དེ་ནི་བཙས་པར་མཐོང་མ་ཐག །གྲོང་ཁྱེར་མི་དང་རྒྱལ་ ཕྲན་ཐམས་ཅད་འདུད། །དེ་བཞིན་བློ་ལྡན་སེམས་མཆོག་བསྐྱེད་མ་ཐག །མཚན་ལྡན་རྒྱལ་ བའི་སྲས་པོ་དེ་ལ་ནི། །ལྷ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་ཕྱག་འཚལ་ཞིང་། །དང་བའི་སེམས་ 1-112 ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་གཅེས་པར་འཛིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། དཔེའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་གསལ་བར་བསྔགས་ཏེ་དཔེར་ན་དངུལ་ཆུ་རྫས་ལ་སོགས་པའི་མཐུ་ ལས་ནུས་པ་སྨིན་པའི་རིགས་གསེ༷ར་འགྱུ༷ར་གྱི་རྩི༷་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་པ་དེ་ཉུང་ངུ་ཙམ་གྱི༷ས་ ཀྱང་ལྕགས་དུ་མ་ཞིག་གསེར་གྱི་རྣམ༷་པ༷་མཆོ༷ག་ཏུ་བསྒྱུར་ནུས་པ་ལྟ༷་བུ༵ར། (ཕ་མའི་ཁུ་ཁྲག་ལས་ བྱུང་བས་)མི༷་གཙ༷ང་(ཞིང་སྙིང་པོ་མེད་པའི་)ལུ༷ས་འདི༷་བླང༷ས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བཟུང་ན༷ས་ སྨོན་ལམ་བཏབ་ན་རྒྱ༷ལ་བ༷འི་སྐུ༵། རི༷ན་ཆེ༷ན་(ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ལྟར་རིན་གྱི་ཚབ་ཏུ་མེད་པས་) ར

【現代漢語翻譯】 正如忍辱一樣，以一切智智的珍貴心眼，也能壓伏並無法容忍業和煩惱的老鼠。因此這樣說。 理由是，菩提心能使無量眾生（即有情眾生的集合）輕易獲得殊勝的安樂，即佛果，以及暫時的利益和安樂的增長，而無需像拔頭髮和侍奉三火等苦行，因此無疑能壓伏一切。 有智慧的人，誰會捨棄能將自己從地獄等處無數的輪迴痛苦中解脫出來，成辦自利，消除生老病死等眾生的痛苦，成辦利他，以及共同享受人天等無數增上生安樂的菩提心呢？ 如果生起了菩提心，僅僅一瞬間，以前在輪迴的監獄裡被業和煩惱束縛的痛苦者，名字會改變，被稱為'善逝之子'，意義也會改變，甚至連世間的天人也會禮敬，因此具有無量的功德。 如《寶積經》所說：'譬如大地之主大國王，以名號裝飾身體，若有兒子誕生，剛一見到這個年輕人，城市的人民和所有的小國王都會敬禮。同樣，有智慧的人，一旦生起殊勝的菩提心，具名號的勝者之子，連同天神的世界也會向他敬禮，並以清凈的心珍愛他。' 通過比喻也清楚地讚歎了菩提心，例如，就像水銀等物質的力量成熟后，會變成一種叫做'金轉化藥'的東西，即使只有一點點，也能將大量的鐵變成最上等的黃金一樣，即使是（由父母的精血所生的）不凈（且沒有精華的）身體，如果發起了菩提心並立下誓願，也能獲得佛陀的果位，就像珍寶（如意寶一樣，因為無可替代）一樣。

【English Translation】 Just like patience, with the precious eye of the omniscient mind, one can also subdue and be intolerant of the rats of karma and afflictions. Therefore, it is said. The reason is that this Bodhicitta (mind of enlightenment) enables countless beings (i.e., the collection of sentient beings) to easily attain the supreme bliss, which is Buddhahood, and the increase of temporary benefits and happiness, without the hardships of pulling hair and serving three fires, etc. Therefore, it undoubtedly subdues everything. Which wise person would abandon the Bodhicitta that can liberate oneself from countless sufferings of samsara in hells, etc., accomplish one's own benefit, eliminate the suffering of beings such as birth, old age, sickness, and death, accomplish the benefit of others, and commonly enjoy countless higher realm pleasures such as human and divine realms? If Bodhicitta arises, in just a moment, the miserable ones who were previously bound by karma and afflictions in the prison of samsara will have their names changed and be called 'Sons of the Sugatas (Buddhas),' and their meaning will also change, so that even the gods and humans of the world will pay homage to them, thus possessing immeasurable qualities. As stated in the Ratnakuta Sutra: 'For example, a great king, the lord of the earth, has a son adorned with names. As soon as this young man is seen to be born, the people of the city and all the small kings bow down. Similarly, as soon as a wise person generates the supreme mind of enlightenment, the son of the Victorious One, endowed with names, is worshiped by the world together with the gods, and cherished with a pure heart.' It is also clearly praised through examples, such as how, when the power of substances like mercury matures, it becomes something called 'gold-transforming medicine,' which, even in small amounts, can transform a large amount of iron into the finest gold. Similarly, even if this impure (and without essence) body (born from the blood of parents) is taken, if one takes up the mind of enlightenment and makes aspirations, one can attain the body of a Buddha, like a precious jewel (like a wish-fulfilling jewel, because it is irreplaceable).

---

ི༷ན་ཐ༷ང་མེ༷ད་པ༷ར་བསྒྱུ༷ར་བ༷ས་ན༵། བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་ཞེ༷ས་བྱ༷་བ༷འི་རྩི་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་ཀྱེ་ ཤེས་ལྡན་དག་ཡོན་ཏན་འཕེལ་བས་ར༷བ་ཏུ་ཟུང་ཤིག་སྐྱོན་མེད་པས་བརྟན༷་པར་ཟུ༵ང་ཤིག་ ཅེས་པ་སྟེ། བྱམས་པའི་རྣམ་ཐར་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ། འདི་བལྟས་ཏེ་དཔེར་ན་དངུལ་ཆུའི་ རིགས་གསེར་དུ་སྣང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་དེ། དེ་སྲང་གཅིག་གིས་ལྕགས་སྲང་སྟོང་གསེར་དུ་ བསྒྱུར་རོ། །དངུལ་ཆུ་སྲང་གཅིག་པོ་དེ་ལྕགས་སྲང་སྟོང་པོ་དེས་ཟད་པའམ་ལྕགས་སུ་བསྒྱུར་ མི་ནུས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་རྩི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པས་ནི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པའི་ ལྕགས་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་བྱས་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གསེར་གྱི་ཁ་ དོག་ཏུ་བྱེད་ཀྱང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་བསྐྱེད་པའི་རྩེ་གཅིག་པོ་དེ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་ པའི་ལྕགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པའམ་ཟད་པར་བྱ་བར་མི་ནུས་སོ། །ཞེས་ གསུངས་སོ། ། ནོར་བུའི་དཔེས་ཀྱང་བསྔགས་ཏེ། དཔེར་ན་ཚོང་པ་མང་པོའི་དེད་དཔོན་ཚོང་བརྡལ་སྐྱོང་ ཞིང་རིན་པོ་ཆེ་བརྟག་པ་ལ་མཁས་པས་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པར་ཤེས་ པ་བཞིན་དུ་འགྲོ༷་བ༷་མང་པོའི༷་དེ༷ད་དཔོ༷ན་གཅི༷ག་པུ༷་ཚ༷ད་མེ༷ད་པའི་བློ༵་དང་ལྡན་པས་སངས་ 1-113 རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས། ལེ༷གས་པ༷(སྟེ་རང་གིས་མ་ཤེས་པ་དང་གཞན་སླུར་འདོད་ཀྱི་སྐྱོན་ མེད་པ)ར་ཡོང༷ས་སུ༷་(སྟེ་ནན་ཏན་དུ་)བརྟག༷ས་ན༷་རི༷ན་ཆེ༷་བ༵ས། འགྲོ༷་བ༷འི་ནང་ན་ལས་དགེ་བ་ དང་མི་དགེ་བའི་ཉོ་ཚོང་ལ་འབད་པ་རྣམས་ཀྱི་གན༷ས་འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་ ད༷ང་བྲ༷ལ་བ༷ར་འདོ༷ད་པ༷་རྣམ༷ས། ཀྱེ་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་རི༷ན་ཆེ༷ན་བྱང༷་ཆུ༷བ་ ཀྱི་སེ༷མས་ལེ༷གས་པར་ཟུང་ཤིག་བརྟན༷་པ༷ར་ཟུ༵ང་ཤིག །ཅེས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་དུ། རིགས་ཀྱི་བུ། འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན་ཇི་སྲིད་དུ་ཉི་མ་དང་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འོད་ཀྱིས་སྣང་བར་བྱེད་པ་ དེ་སྲིད་དུ་ནོར་དང་འབྲུ་དང་རིན་པོ་ཆེ་དང་ས་ལེ་སྦྲམ་དང་དངུལ་དང་མེ་ཏོག་དང་སྤཽས་དང་ ཕྲེང་བ་དང་བྱུག་པ་དང་གོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་གང་ཇི་སྙེད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནོར་བུ་ རིན་པོ་ཆེ་དབང་གི་རྒྱལ་པོའི་རིན་དུ་མི་བཟོད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཇི་སྲིད་དུས་གསུམ་དུ་ཐམས་ ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡུལ་སྣང་བར་མཛད་པ་དེ་སྲིད་དུ་ལྷ་དང་ མི་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཟག་པ་ དང་བཅས་པ་དང་ཟག་པ་མེད་པ་གང་ཇི་སྙེད་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་ བསྐྱེད་པའི་ནོར་བུར་རིན་པོ་ཆེ་ཆེན་པོ་དབང་གི་རྒྱལ་པོའི་རི

【現代漢語翻譯】 將無藥可救（ན༷་ཐ༷ང་མེ༷ད་པ༷ར་བསྒྱུ༷ར་བ༷ས་ན༵།）轉化為良藥，啊！ 有智慧的人們啊，以功德增長來善加把握，以無過失來穩固持有。 如《慈氏傳》中所說：『善男子，譬如有一種名為「金液」（dngul chu』i rigs gser du snang ba）的物質，一兩金液能將千兩鐵轉化為黃金。這一兩金液不會被千兩鐵耗盡或轉化為鐵。同樣，發心證得一切智智的良藥，以善根迴向的智慧所攝持，能將業和煩惱的障礙之鐵全部耗盡，使一切法都呈現為一切智智的金色。然而，這唯一能生起一切智智的良藥，也不會被業和煩惱之鐵所染污或耗盡。』 又以寶珠為例讚歎道：譬如眾多商人的領隊，精通貿易和鑑別珍寶，能夠識別出具有功德的如意寶珠。同樣，眾多眾生的唯一領隊，具有無量智慧的諸佛菩薩們，若能『善』（ལེ༷གས་པ༷，即沒有不瞭解和欺騙他人的過失）『遍』（ཡོང༷ས་སུ༷，即認真地）『觀察』（བརྟག༷ས་ན༷），則『珍貴』（རི༷ན་ཆེ༷་བ༵ས།）。在眾生之中，那些努力從事善與不善之貿易，想要『脫離』（བྲ༷ལ་བ༷ར་འདོ༷ད་པ༷་རྣམ༷ས།）輪迴痛苦本性的人們啊！ 啊！具有殊勝功德的『珍寶』（རི༷ན་ཆེ༷ན་）菩提心，善加把握，穩固持有！』 如經中所說：『善男子，譬如日月的光芒照耀之處，所有財富、穀物、珍寶、蘇摩、白銀、鮮花、香料、花環、涂香、衣物和受用，都無法與珍寶之王（nor bu rin po che dbang gi rgyal po）的價值相比。同樣，在三世中，一切智智的智慧照亮法界之處，所有天人、一切有情、聲聞和緣覺的善根，無論是有漏還是無漏，都無法與發菩提心的珍寶之王相比。

【English Translation】 Transforming the incurable (ན༷་ཐ༷ང་མེ༷ད་པ༷ར་བསྒྱུ༷ར་བ༷ས་ན༵།) into a cure, ah! Oh, wise ones, with the increase of merit, grasp it well, and with faultlessness, hold it firmly. As it is said in the 'Biography of Maitreya': 'Noble son, for example, there is a substance called 'gold liquid' (dngul chu』i rigs gser du snang ba), one ounce of which can transform a thousand ounces of iron into gold. That one ounce of gold liquid will not be exhausted by the thousand ounces of iron or transformed into iron. Similarly, the medicine of generating the mind for omniscience, held by the wisdom of dedicating the roots of virtue, can exhaust all the iron of the obscurations of karma and afflictions, and make all dharmas appear as the golden color of omniscience. However, this single essence of generating omniscience cannot be afflicted or exhausted by all the iron of karma and afflictions.' It is also praised with the example of a jewel: 'For example, the leader of many merchants, skilled in trade and discerning jewels, can recognize a wish-fulfilling jewel that possesses qualities. Similarly, the sole leader of many beings, the Buddhas and Bodhisattvas who possess immeasurable wisdom, if they 'well' (ལེ༷གས་པ༷, meaning without the fault of not understanding and deceiving others) 'thoroughly' (ཡོང༷ས་སུ༷, meaning diligently) 'observe' (བརྟག༷ས་ན༷), then it is 'precious' (རི༷ན་ཆེ༷་བ༵ས།). Among beings, those who strive in the trade of good and non-good, wanting to 'escape' (བྲ༷ལ་བ༷ར་འདོ༷ད་པ༷་རྣམ༷ས།) the nature of suffering in samsara, ah! Ah! The 'precious' (རི༷ན་ཆེ༷ན་) Bodhicitta, which possesses excellent qualities, grasp it well, hold it firmly!' As it is said in the sutra: 'Noble son, for example, as long as the light of the sun and moon illuminates, all wealth, grains, jewels, soma, silver, flowers, spices, garlands, ointments, clothes, and enjoyments cannot compare to the value of the king of jewels (nor bu rin po che dbang gi rgyal po). Similarly, as long as the wisdom of omniscience illuminates the realm of dharma in the three times, all the roots of virtue of gods, humans, all sentient beings, Shravakas, and Pratyekabuddhas, whether defiled or undefiled, cannot compare to the king of great jewels of generating Bodhicitta.'

---

ན་དུ་མི་ཆོག་གོ །ཞེས་གསུངས་ སོ། ། ལྗོན་ཤིང་གི་དཔེས་ཀྱང་བསྔགས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་མ་ཟིན་པའི་དགེ༷་བ༷་གཞ༷ན་ ཀུ༷ན་ཆུ༷་ཤི༷ང་(འབྲས་བུ་སྨིན་ན་རྩ་བ་ཟད་དེ་སླར་མི་སྐྱེ་བ་)བཞི༷ན་དུ༷་ནི༵། (བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་མ་ཟིན་པའི་དགེ་ བ་ཀུན་)འབྲ༷ས་བུ༷་ལན་གཅིག་བསྐྱེ༷ད་ན༷ས་ཟ༷ད་པ༷ར་འགྱུ༷ར་བ༷་ཉི༵ད། བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་ཀྱི༷(ས་ ཟིན་པའི་དགེ་བ་དཔག་བསམ་གྱི་)ལྗོ༷ན་ཤི༷ང་(བཞིན་དུ་)རྟག༷་པ༷ར་ཡ༵ང་། །(གནས་སྐབས་སུ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་ སོགས་ཀྱི་བདེ་བ་སྤྱད་ཀྱང་མཐར་ཐུག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་)འབྲ༷ས་བུ༷་འབྱི༷ན་པ༷ས་མི༷་ཟ༷ད་འཕེ༷ལ་བ༷ར་འགྱུ༵ར་ ཏེ། དེ་བརྟན་པའི་རང་བཞིན་ལས་སྐད་ཅིག་སོ་སོ་ལ་དགེ་བའི་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུན་རྣམ་པ་དུ་མས་ 1-114 གང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དཀོན་མཆོག་ཟ་མ་ཏོག་གི་མདོ་ལས་ཀྱང་། འཇམ་དཔལ་འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་སྤོས་ཀྱི་ཤིང་ལྗོན་པ་སྣ་ཚོགས་ནི་ཁམས་བཞིས་བཟུང་ན་རྣམ་པར་འཕེལ་ལོ། །དེ་ བཞིན་དུ་ཚོགས་སྣ་ཚོགས་བསགས་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱིས་གཟུང་ ཞིང་རྣམ་མཁྱེན་དུ་ཡོངས་སུ་བསྔོས་ན་རྣམ་པར་འཕེལ་ལོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། དཔའ་བོའི་དཔེས་ཀྱང་བསྔགས་ཏེ། སྔར་སྡི༷ག་པ༷་ཤི༷ན་ཏུ༷་མི༷་བཟ༷ད་(པ་མཚམས་མེད་ལྔ་ལ་ སོགས་པ་)བྱས༷་ན༷་ཡ༵ང་། སྲུང་མ་དཔ༷འ་བོ་ལ༷་བརྟེ༷ན་ན༷ས་ཇི་སྲིད་དེ་དང་མ་བྲལ་བར་དེ་སྲིད་ དུ་(དགྲ་ཤ་མཁོན་གྱི་)འཇི༷གས་པ༷་ཆེ༷ན་པོ༷་ལས་ཀྱང་སྒྲོལ་ཞིང་བག་མི་ཚ་བ་ལྟར༷། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ སེམས་ག༷ང་ལ༷་བརྟེ༷ན་ན༷ས་ཡུ༷ད་ཙམ་གྱི༷ས་སྡིག་པ་ལས་སྒྲོ༷ལ་འགྱུ༷ར་བ༵། གཉེན་པོ་སྟོབས་ ཅན་དེ༷་ལ༷་བ༷ག་(དང་ལྡན་པའི་སེམས་)ཅ༷ན་རྣམ༷ས་ཀྱི༷ས་ཅི༷ས་མི༷་བརྟེ༵ན(ཏེ་བརྟེན་པར་རིགས་སོ)། །ཞེས་ པ་སྟེ། རྒྱ་དཔེ་ལ་ལ་ནི། དེ་ལ་མི་ཤེས་སྐྱེ་བོས་ཅིས་མི་བརྟེན། །ཞེས་པར་ཡོད་ཅིང་འགྲེལ་ པར་ཡང་དེ་འཆད་དོ། །བྱམས་པའི་རྣམ་ཐར་ལས་ཀྱང་། རིགས་ཀྱི་བུ། འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན་ སྐྱེས་བུ་དཔའ་བོ་ལ་ཡང་དག་པར་བརྟེན་པ་ནི་དགྲ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་འཇིགས་སོ། །དེ་ བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་སྐྱེས་བུ་དཔའ་བོ་ལ་ཡང་དག་པར་བརྟེན་པའི་བྱང་ ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་ཉེས་པར་སྤྱོད་པའི་དགྲ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་འཇིགས་སོ། །ཞེས་ གསུངས་སོ། ། མེའི་དཔེས་ཀྱང་བསྔགས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ༷ས་ནི༷་དུ༷ས་མཐ༷འི་མེ༷ས་འཇིག་རྟེན་ འཇིག་པ་ན་ཉི་མ་བདུན་ཤར་ཏེ་བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་བཅས་པའི་འདོད་ཁམས་ཐམས་ ཅད་ཐལ་བ་ཙམ་ཡང་མ་ལུས་པར་བསྲེག་པ་བཞི༷ན་དུ་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པར་ལྟུང་བའི་ སྡི༷ག་ཆེ༷ན་རྣམ༷ས། སྐ༷ད་ཅི༷ག་གཅི༷ག་གི༷ས་ངེ༷ས་པ༷ར་སྲེ༷ག་པ༷ར་བྱེ༵ད་པ་དེ་ལ་བག་ཅན་རྣམས་ ཀྱིས་ཅིས་མི་བརྟེན། ཞེས་སྦྱར་ཏེ། འདི་ཡང་དེ་ཉི

【現代漢語翻譯】 ཞེས་གསུངས་སོ། །（這樣說了） 以樹木為例讚歎道：沒有被菩提心攝持的善行，就像水樹（結果實后根會枯竭，無法再生）一樣，（沒有被菩提心攝持的善行）只會結一次果實就耗盡。而被菩提心攝持的善行，就像如意樹一樣，是恒常的。（即使暫時享受轉輪王等的安樂，最終成佛的）果實也不會窮盡，反而會增長，因為其穩固的自性，使得每一剎那都充滿著各種善行的延續。正如《寶積經》中所說：『文殊，例如各種香樹，若被四大滋養，則會繁茂生長。同樣，積累各種資糧的善根，若被菩提心攝持，並回向一切智，則會繁茂生長。』 以勇士為例讚歎道：即使過去造作了極其嚴重的罪業（如五無間罪等），只要依靠守護神勇士，在未離開他之前，就能從巨大的（仇敵尋仇的）恐懼中解脫，就像不會感到害怕一樣。依靠菩提心，頃刻間就能從罪業中解脫。對於如此強大的對治力，有智慧的人們為何不依靠呢？有些梵文版本是：『不智之人為何不依靠它呢？』註釋中也是這樣解釋的。在《慈氏傳》中也說：『善男子，譬如依靠勇士，則不懼一切敵人。同樣，對發菩提心之勇士生起依靠的菩薩，也不懼一切惡行的敵人。』 以火為例讚歎道：菩提心就像劫末之火，世界毀滅時，七個太陽出現，將包括初禪在內的所有欲界焚燒殆盡，連灰塵都不剩一樣，能在一瞬間 निश्चित रूप से 焚燒墮入地獄等處的罪業。因此，有智慧的人們為何不依靠它呢？這也是同樣的道理。

【English Translation】 Thus it was said. It is praised with the example of a tree: Virtuous deeds not grasped by Bodhicitta are like a water tree (whose roots wither and cannot be reborn after bearing fruit), (all virtuous deeds not grasped by Bodhicitta) will only bear fruit once and then be exhausted. (Virtuous deeds grasped by Bodhicitta) are like a wish-fulfilling tree, which is permanent. (Even if one temporarily enjoys the happiness of a Chakravartin, etc., the ultimate Buddhahood) fruit will not be exhausted but will increase, because its stable nature fills every moment with a continuous stream of various virtuous deeds. As it is said in the 'Ratnakuta Sutra': 'Manjushri, for example, various fragrant trees, if nourished by the four elements, will flourish. Similarly, the root of virtue that accumulates various collections, if grasped by Bodhicitta and dedicated to omniscience, will flourish.' It is praised with the example of a hero: Even if one has committed extremely unbearable sins in the past (such as the five inexpiable sins, etc.), as long as one relies on the guardian hero, as long as one does not leave him, one will be delivered from great (fear of enemies seeking revenge), just like not feeling afraid. Relying on Bodhicitta, one will be liberated from sins in an instant. Why do wise people not rely on such a powerful antidote? Some Sanskrit versions say: 'Why do ignorant beings not rely on it?' The commentary also explains it that way. In the 'Maitreya's Biography' it is also said: 'Son of good family, just as relying on a hero, one is not afraid of all enemies. Similarly, a Bodhisattva who relies on the hero who has generated Bodhicitta is not afraid of all enemies of misconduct.' It is praised with the example of fire: Bodhicitta is like the fire at the end of the kalpa, when the world is destroyed, seven suns appear, burning all the desire realm, including the first dhyana, without leaving even dust, it will निश्चित रूप से burn the sins of falling into hell, etc., in an instant. Therefore, why do wise people not rely on it? This is the same reason.

---

ད་ལས། ཉེས་པ་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་སྲེག་ 1-115 པར་བྱེད་པས་བསྲེག་པའི་བསྐལ་པའི་མེ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། སྔར་བཤད་པ་དང་དེ་ལས་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ༷འི༷་ཕ༷ན་ཡོ༷ན་དཔ༷ག་ཏུ༷་ མེ༷ད་པ༷་ད༵ག །རྒྱལ་བའི་རྒྱལ་ཚབ་(སྔོན་བྱམས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒོམས་པས་གདུལ་བྱ་རྣམས་བྱམས་པ་ལ་ བཀོད་ཅིང་ལྷག་པར་)བྱམ༷ས་(པ་སེམས་ཅན་གྱི་)མགོ༷ན་བློ༷་ད༷ང་ལྡན༷་པ༷ས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ གཞོན་ནུ་ནོ༷ར་བཟ༷ང་ལ་བཤ༵ད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། སྡོང་པོ་བཀོད་པའི་མདོ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་བོན་ལྟ་བུའོ། །འགྲོ་བ་ཐམས་ ཅད་ཀྱི་དཀར་པོའི་ཆོས་རྣམ་པར་འཕེལ་བར་བྱེད་པས་ཞིང་ལྟ་བུའོ། །འཇིག་རྟེན་ཐམས་ ཅད་བརྟེན་པས་ས་ལྟ་བུའོ། །དབུལ་བ་ཐམས་ཅད་གཅོད་པས་རྣམ་ཐོས་ཀྱི་བུ་ལྟ་བུའོ། །དོན་ ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པར་སྒྲུབ་པས་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ ཆེར་འབྱུང་བ་ལ་བལྟ་ཞིང་། འདིར་ཡང་། དེ་ལ་མི་ཤེས་སྐྱེ་བོས་ཅིས་མི་བརྟེན། །ཅེས་པ་སྦྱོར་ རོ། ། ད་ནི་ཕན་ཡོན་ཅན་གྱི་བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་དེ༷་རིགས་དང་ས་ལ་སོགས་པས་ཕྱེ་ན་མང་པོར་ འགྱུར་ཡང་མདོ༷ར་བསྡུ༷་ན༵། རྣམ༷་པ༷་གཉི༷ས་སུ༷་ཤེ༷ས་བྱ༷་སྟེ༷། །གང་ཞེ་ན་བྱང༷་ཆུ༷བ་སྨོ༷ན་པ༷འི་ སེ༷མས་(སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འདོད་པ་)ད༷ང་ནི༵། བྱང༷་ཆུ༷བ་འཇུ༷ག་པ༷(འི་སེམས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པའི་ བདག་)ཉི༷ད་ཡི༷ན་ནོ༵། ། ཕྱེ་བ་དཔེས་ཀྱང་གསལ་བར་མཛད་དེ། སྐྱེས་བུ་འགའ་ཞིག་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཡུལ་ དུ་འགྲོ༷་བ༷ར་འདོ༷ད་པའི་དོན་གཉེར་ད༷ང་ལམ་དུ་ཞུགས་ནས་འགྲོ༷་བ༷་ཡི༵། རྣམ་པ་ལ་ཁྱད་ པར་གྱི་བྱེ༷་བྲ༷ག་ཇི༷་ལྟར༷་ཡོད་པ་ཤེ༷ས་པ༷་ལྟར༷། དེ༷་བཞི༷ན་མཁ༷ས་པ༷ས་སྨོན་པ་དང་འཇུག་ པའི་སེམས་འདི༷་གཉི༷ས་ཀྱི༷། བྱེ༷་བྲ༷ག་རི༷མ་བཞི༷ན་དཔེ་དང་སྦྱར་ནས་ཁྱད་པར་གྱི་དབྱེ་བ་ ཤེ༷ས་པ༷ར་བྱ༷་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པར། དེ་ལ་དང་པོ་མགོན་པོ་ཡིས། །དོན་གཉེར་ 1-116 རྣམ་པར་ཡང་དག་བཤད། །གཉིས་པ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་ལ། །འཇུག་པའི་རྣམ་པར་རབ་ཏུ་ བསྒྲགས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། སེམས་དེ་གཉིས་ལ་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་ཡང་ཡོད་དེ། བྱང༷་ཆུ༷བ་སྨོ༷ན་པ༷འི་སེ༷མས་ (བསྒྲུབ་པའམ་སྤྱོད་པ་དང་བྲལ་བ་)ལ༷ས་ནི༵། །(ཁམས་གསུམ་དུ་)འཁོ༷ར་བ་ན་སྤྱོད་པའི་ཚེ༷་དབུལ་བ་ ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་བཟློག་ཅིང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མིང་མི་འདོར་བ་དང་ཉན་རང་གི་ ཡོན་ཏན་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་ལ་སོགས་པའི་འབྲ༷ས་བུ༷་ཆེ༷་འབྱུ༷ང་ཡ༵ང་། ཇི༷་ལྟར༷་སྒྲུབ་པ་ནན་ ཏན་དང་བཅས་པས་སྦྱིན་སོགས་ལ་འཇུ༷ག་པ༷འི་སེ༷མས་བཞི༷ན་དུ༵། བསོ༷ད་ན༷མས་(ཏེ་དགེ་བ་) རྒྱུ༷ན་ཆ༷གས་(ཏེ་བར་མ་ཆད་པ་)འབྱུ༷ང་བ༷་མི༵ན་པའ

【現代漢語翻譯】 因此，所有罪業都會像劫末之火一樣被焚燒。』 如前所述，菩提心的利益是不可估量的。諸佛之代表（過去觀修慈心的三摩地，將所化眾生安置於慈心中，尤其是）慈悲（對有情）之主，具慧者，為菩薩善財童子開示道：『如《華嚴經》云：『善男子，菩提心是諸佛一切功德之種子。能使一切眾生的善法增長，如田地。是世間一切所依，如大地。能斷除一切貧窮，如財神。能圓滿一切義利，如如意寶。』等等，應廣閱之。此處亦可引用：『於此殊勝菩提心，愚者何故不依止？』 現在，具有利益的菩提心，若以種姓、地等來區分，則有多種，但若歸納而言，應知為兩種。何為二？即發願菩提心（希求成佛之心）和入行菩提心（菩薩行之本體）。 以比喻也能清楚地說明這種區分：譬如某人想要前往所渴望之地，其希求之心與真正踏上旅途並前行，這兩種狀態的差別是什麼？同樣，智者應以比喻來區分發願心和入行心的差別。爲了進入那唯一的真諦，經中說：『初于發心為勸請，次於佈施等開演，入行之法』。 這兩種心在果報上也有差別。發願菩提心（與修行或行持無關）雖然也能產生巨大的果報，如能遣除三界輪迴中的一切貧困，不捨菩薩之名，壓倒聲聞緣覺的功德等，但不如精進修持佈施等入行之心那樣，能使福德持續不斷地增長。

【English Translation】 Therefore, all sins will be burned like the fire at the end of the kalpa.』 As mentioned before, the benefits of Bodhicitta are immeasurable. The representative of the Buddhas (who in the past cultivated the Samadhi of loving-kindness, placing sentient beings in loving-kindness, especially) the compassionate (lord of sentient beings), the wise one, explained to the Bodhisattva Sudhana: 『As the Gandavyuha Sutra says: 『Son of good family, the mind of enlightenment is like the seed of all the qualities of the Buddhas. It increases all the white dharmas of all beings, like a field. It is the support of all the worlds, like the earth. It cuts off all poverty, like Vaishravana. It accomplishes all purposes, like a wish-fulfilling jewel.』 Etc., one should read extensively. Here also, one can quote: 『Why do fools not rely on this excellent Bodhicitta?』 Now, the beneficial Bodhicitta, if distinguished by lineage, ground, etc., becomes many, but if summarized, it should be known as two types: aspiring Bodhicitta (the mind that desires to attain Buddhahood) and engaging Bodhicitta (the essence of the conduct of a Bodhisattva). The distinction can also be clearly illustrated by an example: For example, someone who desires to go to a desired place, what is the difference between the desire to go and actually embarking on the journey and proceeding? Similarly, the wise should distinguish the difference between the aspiring mind and the engaging mind by applying examples in sequence. To enter that very truth, it is said: 『First, encouragement is given to the generation of the mind; then, the practice of giving and so on is explained, as the way to engage in practice.』 There is also a difference in the results of these two minds. Although the aspiring Bodhicitta (unrelated to practice or conduct) can produce great results, such as eliminating all poverty in the cycle of the three realms, not abandoning the name of Bodhisattva, and overwhelming the qualities of Shravakas and Pratyekabuddhas, it does not cause merit to increase continuously like the engaging mind that diligently engages in giving and so on.

---

ི་ཕྱིར་རོ། ། སེམས་ཕྱི་མ་ཉིད་ལྷག་པའི་ཁྱད་པར་སྒྲུབ་པ་ནི། འཇུག་པ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་ བསྐྱེད་པ་ག༷ང་ན༷ས་བཟུ༷ང་སྟེ༷་ཆ་(ལས་ཉོན་ལས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུན་གྱི་རང་བཞིན་ནི་)སེ༷མས་ཅ༷ན་(དེ་ཉིད་རང་ གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པས་ན་)ཁ༷མས། མཐ༷འ་ཡ༷ས་པ་མཐའ་ཡས་པ་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ ཅད་ལས་ར༷བ་ཏུ༷་དགྲོ༷ལ་བ༷འི་ཕྱི༷ར། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལས་མི༷་ལྡོ༷ག་པ༷འི༷་སེ༷མས་ཀྱི༷ས་ སུ༵། འཇུག་པའི་སེ༷མས་དེ༷་ཡ༷ང་ད༷ག་བླང༷ས་པའི་སྡོམ་པ་གཟུང་གྱུ༷ར་པ༵། དེ༷་ན༷ས་བཟུ༷ང་སྟེ༷་ གཉི༷ད་ལོ༷ག་ག༵མ། །(རྣམ་པར་གཡེང་པས་)བ༷ག་མེ༷ད་གྱུ༷ར་ཀྱང༷་(ཚུལ་ཁྲིམས་གསུམ་ལས་བྱུང་བའི་)བསོ༷ད་ ན༷མས་ཤུ༵གས། །(དགེ་བའི་)རྒྱུ༷ན་མི༷་འཆ༷ད་པ༷ར་དུ༷་མ༷་ཞི༵ག །(བསོད་ནམས་རྒྱ་ཆེ་ལ་ཟད་མི་ཤེས་པས་) ན༷མ་མཁ༷འ་མཉམ༷་པ༷ར་ར༷བ་ཏུ་འབྱུ༵ང་སྟེ། འཕགས་པ་དཔལ་བྱིན་གྱིས་ཞུས་པ་ལས། བྱང་ ཆུབ་སེམས་ཀྱི་བསོད་ནམས་གང་། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་གཟུགས་མཆིས་ན། །ནམ་མཁའི་ཁམས་ ནི་ཀུན་བཀང་སྟེ། །དེ་བས་ཀྱང་ནི་ལྷག་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། འཇུག་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བླངས་ནས་གཉིད་ལོག་གམ་བག་མེད་གྱུར་ཀྱང་སྐད་ཅིག་ རེ་རེ་ལ་བསོད་ནམས་ཀྱི་རྒྱུན་ཚད་མེད་པར་འཕེལ་བའི་ཚུལ་འདི༷་ནི༷་འཐ༷ད་པ༷་(སྟེ་སྒྲུབ་བྱེད་ 1-117 ཀྱི་རིགས་པ་)ད༷ང་བཅ༷ས་པ༵ར། ལ༷ག་བཟ༷ང་གི༷ས་ནི༷་ཞུ༷ས་པ༷(འི་མདོ་)ལ༵ས། །དམ༷ན་པ་(ཉན་རང་ གི་ཐེག་པ་)ལ་མོ༷ས་པའི་སེ༷མས་ཅ༷ན་རྣམས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པའི་དོ༷ན་གྱི༷་ཕྱི༷ར། (དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་མ་ནོར་བར་གསུང་པས་)དེ༷་བཞི༷ན་གཤེ༷གས་པ༷་ཉི༷ད་ཀྱི༷ས་གསུ༵ངས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ལག་བཟང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་རྗེས་སུ་དྲན་ཅིང་ སེམས་ཅན་གྱི་ཚོགས་མཐའ་ཡས་པ་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བའི་ཕྱིར་གོ་ཆ་བགོས་ན་དེའི་དགེ་ བའི་རྩ་བ་མཐའ་ཡས་པ་དག་བག་མེད་པར་གྱུར་ཏམ་སེམས་གཞན་དུ་གྱུར་ཏམ་གཉིད་ཀྱིས་ ལོག་ཀྱང་ཉིན་མཚན་དུ་སེམས་སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་ལ་འཕེལ་བ་དང་རྒྱས་པ་དང་ཡོངས་སུ་ རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། ། འདིའི་འཐད་པ་རིགས་པས་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བཞེད་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཀླད་ནད་ ཙམ། ཞེས་སོགས་ཀྱི་དཔེ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། མཛའ་བོའི་བུ་མོ་ཞེས་གྲགས་ པའི་དེད་དཔོན་ཞིག་གིས་སྤོས་དང་འབྲུ་དང་གོས་དང་གསེར་འཚོང་དུ་ཕྱིན་པ་ལས་ཀར་ཥ་ པཱ་ཎི་བཞི་དང་བརྒྱད་དང་བཅུ་དྲུག་དང་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་ཁེ་རྙེད་པ་རྣམས་མ་ལ་དྲིན་ལན་ གྱི་ཚུལ་དུ་བྱིན་ཞིང་། རེ་ཤིག་ན་རྒྱ་མཚོ་ལ་ནོར་བུ་ལྡོག་ཏུ་ཆས་པ་མས་མ་བཟོད་པར་སྒོ་ འཕྲེད་བཅད་དེ་བསྲུངས་པ་ལས། དེའི་མགོ་བོ་ལ་རྐང་པས་བརྫིས་ནས་སོང་བ་ན་རྒྱ་མཚོར་ གྲུ་ཞིག་གོ །དེ་ནས་དེས་གྲུའི་ཚལ་པ

【現代漢語翻譯】 之後。 爲了確立後者的卓越之處，即從發起入菩薩行論的無上菩提心（從何處開始），眾生（因執著于自身的特徵）的界限，無邊無際，爲了將他們從一切痛苦中徹底解脫，以不退轉于菩提行之心，進入之心，也完全接受了誓言，從那時起，即使是睡眠或（因散亂而）放逸，（由三種戒律產生的）福德力量，（善業的）延續也不會中斷，如同虛空般增長，如《聖妙吉祥所問經》所說：菩提心的福德，如果它有形體，就能充滿虛空，甚至超越它。』 發起入菩薩行論的菩提心后，即使是睡眠或放逸，每一瞬間福德的延續都會無限增長，這種說法是合理的（即有論證的理由），《善臂經》中，爲了使對下乘（聲聞緣覺乘）有興趣的眾生對大乘產生興趣，如來親自宣說：『善臂，菩薩們憶念發起菩提心，爲了利益和安樂無量眾生而披甲，即使他們放逸、心念改變或入睡，日夜之間，菩提心也會在每一瞬間增長、廣大和圓滿。』 爲了用理智來證明這一點，以『眾生的頭痛』等為例，《寶積經》中記載了一個名為『賢友之女』的商主的故事，他帶著香、穀物、布匹和黃金去賣，賺了四、八、十六和三十二喀爾沙巴那，都作為報答母親的恩情送給了她。後來，他準備去海里尋找寶物，母親不忍心，關上門阻止他，他用腳踩著母親的頭走了，結果船在海里沉沒了。之後，他成了船的舵手。

【English Translation】 after that. To establish the excellence of the latter, namely, from the arising of the supreme Bodhicitta in entering the Bodhisattva conduct (from where), the realm of sentient beings (because of clinging to their own characteristics), boundless and limitless, in order to completely liberate them from all suffering, with a mind that does not turn back from the conduct of Bodhi, the entering mind, also fully accepts the vows, from that time on, even if it is sleep or (due to distraction) negligence, the power of merit (arising from the three disciplines), the continuation of (virtuous deeds) will not be interrupted, growing like the sky, as it is said in the Arya Shri Paramartha Prashna Sutra: 'The merit of Bodhicitta, if it had a form, it would fill the sky, even surpassing it.' After generating the Bodhicitta of entering the Bodhisattva conduct, even if it is sleep or negligence, the continuation of merit increases immeasurably in every moment, this statement is reasonable (i.e., has a reason for argumentation), in the Good Arm Sutra, in order to make sentient beings who are interested in the lower vehicle (Shravaka and Pratyekabuddha vehicle) interested in the Mahayana, the Tathagata himself declared: 'Good Arm, Bodhisattvas remember generating Bodhicitta, and put on armor for the benefit and happiness of immeasurable sentient beings, even if they are negligent, their minds change, or they fall asleep, day and night, Bodhicitta will grow, expand, and become complete in every moment.' In order to prove this with reason, taking the example of 'headache of sentient beings', etc., the Ratnakuta Sutra records the story of a merchant named 'Daughter of a Good Friend', who went to sell incense, grains, cloths, and gold, and earned four, eight, sixteen, and thirty-two Karshapanas, all of which he gave to his mother as a way of repaying her kindness. Later, he prepared to go to the sea to find treasures, but his mother could not bear it and closed the door to stop him. He stepped on his mother's head and left, and the ship sank in the sea. After that, he became the helmsman of the ship.

---

་ལ་འཇུས་པས་ཐོན་ཏེ། རིམ་གྱིས་གྲོང་ཁྱེར་དགའ་བ་ དང་དགའ་བྲལ་དང་རྟག་མྱོས་དང་ཚངས་པའི་བླ་མ་ཞེས་བྱ་བར་ལྷའི་བུ་མོ་བཞི་དང་བརྒྱད་ དང་བཅུ་དྲུག་དང་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱིས་བསུ་སྟེ་ལོ་དེ་སྙེད་ཅིག་ཏུ་བདེ་བ་མྱོང་ངོ་། །དེ་ནས་ སླར་ཡང་རིམ་གྱིས་སོང་སྟེ་ལྕགས་ཀྱི་ཁང་པ་ཆེན་པོ་ཞིག་ཏུ་ཞུགས་པ་ན་སྒོའང་རང་འགྲིག་ ཅིང་དེ་ན་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་མགོ་ལ་ལྕགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མེ་རབ་ཏུ་འབར་བ་འཁོར་ཞིང་ དེས་ཟག་པའི་ཀླད་པ་དང་རྣག་ཁྲག་ཟ་བ་ཞིག་འདུག་གོ །དེའི་ཚེ་ནམ་མཁའ་ལས། དགའ་ 1-118 བ་དང་ནི་དགའ་བྲལ་དང་། །རྟག་མྱོས་ཚངས་པའི་བླ་མ་རྣམས། །སྤངས་ནས་ཅི་ཕྱིར་ཁྱོད་ འདིར་འོངས། །ཞེས་པ་དང་། ལས་ཀྱི་དབང་གིས་འདིར་འོངས་སོ། །ཞེས་གྲག་གོ །དེའི་ ཚེ་གཤིན་རྗེའི་སྐྱེས་བུ་ལ་དམྱལ་བ་འདི་ཅི་ལས་བྱུང་དྲིས་པས། མའི་མགོ་ལ་གནོད་པ་བྱས་ པ་ལས་བྱུང་། ཞེས་པ་དང་། འོ་ན་ངས་ཀྱང་ལས་དེ་བྱས་པ་ལས་འདིར་ཁྲིད་དོ་སྙམ་པ་ལས་ འཁོར་ལོ་དེ་མགོ་ལ་འཁོར་ནས་སྡུག་བསྔལ་དྲག་པོ་མྱོང་བ་ན་དེས་དེ་ལ་སེམས་ཅན་གཞན་ དག་འདིར་འོང་བ་ཡོད་དམ་དྲིས་པས་མའི་མགོ་ལ་གནོད་པ་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་འདིར་ འོང་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་མ་ཐག་ཏུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བདག་གིས་སྡུག་བསྔལ་འདི་བསྐལ་ པའི་བར་དུ་ཡང་བཟོད་པར་བྱ་ཡིས། གཞན་དག་འདིར་འོང་བར་མ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་སྟེ་ངག་ ཏུ་ཡང་བརྗོད་པས་དེའི་མོད་ལ་འཁོར་ལོ་དེ་ཤིང་ཏ་ལ་བདུན་སྲིད་ཙམ་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་ འཕགས་ཤིང་། མཛའ་བོའི་བུ་མོ་ཡང་ཤི་འཕོས་ནས་དགའ་ལྡན་དུ་སྐྱེས་སོ། །ཞེས་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ན་དེས་དམིགས་ཡུལ་ཉི་ཚེ་བ་མའི་མགོ་ལ་གནོད་པ་བྱས་པའི་སེ༷མས་ཅ༷ན་རྣམ༷ས་ ཀྱི༷་ཀླ༷ད་ན༷ད་ཙ༵མ་ལ་དམིགས་ཤིང་། རྣམ་པ་སྡུག་བསྔལ་ཉི་ཚེ་བ་དེ་འདྲ་ཞིག་བས༷ལ་ལོ༷་ སྙམ༷་དུ༷་བས༷མས་ན༷་ཡ༵ང་། སེམས་ཅན་ལ་ཕ༷ན་འདོ༷གས་བས༷མ་པ༷་ད༷ང་ལྡན༷་དེ༵ས། དགའ་ ལྡན་དུ་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བསོ༷ད་ན༷མས་དཔ༷ག་མེ༷ད་ལྡན༷་གྱུ༷ར་ན༵། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་ བསྐྱེད་པ་ནི་དམིགས་ཡུལ་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པར་སེ༷མས་ཅ༷ན་རེ༷་རེ༷འི་ལུས་སེམས་ཀྱི་ མི༷་བདེ༷་བ༵། དཔ༷ག་ཏུ༷་མེ༷ད་པ༷་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་སྡུག་བསྔལ་མ་ལུས་པ་བས༷ལ་འདོ༷ད་ ཅི༵ང་། སེམས་ཅན་རེ༷་རེ༷འ༷ང་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་དཔ༷ག་མེ༷ད་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ༵། བསྒྲུ༷བ་པ༷ར་འདོ༷ད་ པ༷་རྣམས་ལ་བསོད་ནམས་ནམ་མཁའ་མཉམ་པར་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་ལྟ་སྨོ༷ས་ཀྱང་ཅི༷་དགོ༵ས། ཞེས་པའོ། ། ཕན་སྟོབས་ཀྱི་ཆ་ནས་ཀྱང་རིགས་པར་སྒྲུབ་སྟེ་འཇིག་རྟེན་ན་ཕན་ཆེ་བའི་(ལུས་སྐྱེད་བྱེད་ 1-119 ཀྱི་) ཕ༷་འ༷མ་ཡ༷ང་ན༷་མ༷་ཡ༷ང་(གི་སྒྲས་སྤུན་ཟླ་དང་མཛའ་བོ་ལ་སོགས་པ་ཡང་)རུ༵ང་། སེམས་ཅན་སུ༷་ལ༷་ (འཇུག་སེམས་)འདི༷་འདྲ༷འི་ཕ༷ན་སེ༷མས་ཡོ༵ད། དེར་མ་ཟད་ཟླ་བ

【現代漢語翻譯】 於是他抓住（樹枝），逐漸到達了名為『喜』、『離喜』、『常醉』和『梵天之上』的城市，那裡有四個、八個、十六個和三十二個天女迎接他，享受了那麼多年的快樂。之後，他又逐漸地去了一個巨大的鐵房子，門也自動關閉了。在那裡，有一個地獄眾生，頭上戴著一個燃燒的鐵輪，鐵輪磨出的腦漿和膿血被他自己吃掉。那時，從天空中傳來聲音：『你捨棄了喜、離喜、常醉和梵天之上，為何來到這裡？』回答說：『因業力所致，我來到這裡。』當時，他問閻羅卒，這個地獄是怎麼來的？回答說：『因為傷害了母親的頭。』他心想：『我也做了那樣的業，所以被帶到這裡。』於是鐵輪開始在他的頭上旋轉，他感受到了劇烈的痛苦。他問其他的眾生是否也會來到這裡，他們說：『所有傷害母親頭部的人都會來到這裡。』他立刻爲了眾生的利益發愿：『我願意忍受這個痛苦直到劫末，愿其他眾生不要來到這裡。』當他這樣想並說出口時，鐵輪立刻升到七棵多羅樹那麼高的空中。而他的朋友的女兒也去世並轉生到了兜率天。 如是說，他僅僅緣于對目標——傷害母親頭部之眾生的頭痛，以及對僅僅是痛苦的相——那樣的痛苦而想去消除。然而，具有利益眾生之心的他，獲得了轉生兜率天等等的無量功德。那麼，對於發菩提心的人來說，他們的目標與虛空同等，緣于每一個眾生的身心不適，想要消除所有的痛苦，並且想要將每一個眾生都安置於無量功德的佛陀果位。對於這樣的人來說，獲得與虛空同等的功德，又有什麼可說的呢？ 從利益的力量方面來說，也可以通過道理來證明。世間上，最能帶來利益的（養育身體的）父親或者母親（『或者』也包括兄弟姐妹和朋友等等），有誰對眾生有如此的利他之心呢？更不用說...

【English Translation】 Then, grasping (the branch), he gradually reached the cities called 'Joy,' 'Joyful Departure,' 'Constant Intoxication,' and 'Above Brahma,' where he was greeted by four, eight, sixteen, and thirty-two celestial maidens, enjoying happiness for that many years. After that, he gradually went to a huge iron house, and the door closed automatically. There, there was a hell being with a burning iron wheel spinning on its head, and it was eating the brain and pus that dripped from it. At that time, a voice came from the sky: 'Having abandoned Joy, Joyful Departure, Constant Intoxication, and Above Brahma, why have you come here?' It replied: 'Due to karma, I have come here.' Then, he asked the Yama's messenger, 'How did this hell come about?' The messenger replied: 'It came about from harming the mother's head.' He thought: 'I also did that kind of karma, so I was brought here.' Then the wheel began to spin on his head, and he felt intense suffering. He asked the other beings if they would also come here, and they said: 'All those who harm their mother's head will come here.' Immediately, for the benefit of beings, he vowed: 'I will endure this suffering until the end of the kalpa, may other beings not come here.' As soon as he thought and spoke these words, the wheel immediately rose into the sky as high as seven Tala trees. And his friend's daughter also died and was reborn in Tushita. Thus, he only focused on the goal of the headache of beings who harmed their mother's head, and on the aspect of suffering, wanting to eliminate such suffering. However, with the mind of benefiting beings, he obtained immeasurable merit, such as being reborn in Tushita. Then, for those who generate Bodhicitta, their goal is equal to space, focusing on the physical and mental discomfort of each and every being, wanting to eliminate all suffering, and wanting to establish each and every being in the state of Buddhahood with immeasurable qualities. For such people, what need is there to say about the fact that merit equal to space will arise? In terms of the power of benefit, it can also be proven through reasoning. In this world, who among the most beneficial (those who nurture the body), the father or the mother (the 'or' also includes siblings and friends, etc.), has such altruistic thoughts towards beings? Not to mention...

---

་དང་ཆུ་ལྷ་ལ་སོགས་པའི་ལྷ་ ༷ད༷ང་གནས་འཇོག་དང་རྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་དྲ༷ང་སྲོ༷ང་རྣམ༷ས་ཀྱང༷་རུ༵ང་། སྐྱེ་རྒུའི་བདག་པོ་ རིག་བྱེད་རྣམས་ལ་དབང་བསྒྱུར་བའི་ལྷ་ཚ༷ངས་པ༷་ལ༷་ཡ༷ང་(ཕན་སེམས་)འདི༷་ཡོ༷ད་ད༵མ། ཞེས་ འདྲི་བ་སྟེ། དེ་དག་ལ་ནི་སེམས་ཅན་མ་ལུས་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཕན་སེམས་རྣམ་དག་དེ་ ལྟ་བུ་ཡོད་པར་སུས་ཀྱང་ལན་འདེབས་མི་ནུས་པ་སྟོན་ཏོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཕ་མ་ལ་སོགས་ པའི་སེ༷མས་ཅ༷ན་དེ༷་ད༷ག་ཉི༷ད་ལ༷་སྔོ༵ན་ཆད་ར༷ང་གི༷་དོ༷ན་དུ༷འང་འཁོར་བའི་མི་བདེ་བ་དཔག་ ཏུ་མེད་པ་བསལ་འདོད་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དཔག་མེད་སྒྲུབ་འདོད་འདི༷་འདྲ༷འི་ སེ༵མས། སད་པའི་གནས་སྐབས་ན་ལྟ་ཞོག་རྨི༷་ལ༷མ་དུ༷་ཡ༷ང་མ༷་རྨི༷ས་ན༵། གཞ༷ན་གྱི༷་དོ༷ན་དུ༷་ ག༷་ལ༷་སྐྱེ༵་སྟེ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། མཇུག་བསྡུས་ཏེ་གདམས་པར་བཞེད་ནས་དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལས་གཞ༷ན་ ད༷ག་ལ་ར༷ང་གི༷་དོ༷ན་དུ༷་ཡ༵ང་། མི༷་འབྱུ༷ང་བས་རྨི་ལམ་དུ་སྲིད་པ་ཙམ་ཡང་དཀོན་པ་ཅན་ མཐའ་ཡས་པའི་སེ༷མས་ཅ༷ན་དོ༷ན་སེ༷མས་ག༵ང་ཡིན་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེ༷མས་དེ་སེམས་ ཅན་སུའི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་དེ་ནི་ཡིད་བཞིན་གྱི༷་ནོར་བུ་རི༷ན་ཆེ༷ན་ཁྱད༷་པ༷ར་འཕགས་པ་དང་ མཚུངས་པའམ་དེ་བས་ཀྱང་ལྷག་པ་འདི༵་ནི་སྔ༷་ན༷་མེ༷ད་པ༷འི་ངོ་མཚར་རྨ༷ད་དུ་བྱུང་བ་ཅི༷ག་ འཁྲུ༵ངས་པ་ཡིན་ཏེ་འདི་ལས་སངས་རྒྱས་འབྱུང་བར་གདོན་མི་ཟ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདི་ནི་འདོད་པ་སྒྲུབ་པ་དང་མི་འདོད་པ་སྤོང་བའི་ཐབས་བླ་ ན་མེད་པ་ཡིན་པས་འགྲོ༷་བ༷་ཀུ༷ན་གྱི༷་དག༷འ་བ༷འི་རྒྱུ༵་བྱེད་ལ། སེ༷མས་ཅ༷ན་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་སེལ་ བའི་སྨན་ནམ་རྩི༷ར་གྱུ༷ར་པ༵། གང་ཡིན་པ་(དགའ་བ་རྒྱས་པར་བྱེད་པའི་)རི༷ན་ཆེ༷ན་སེ༷མས་ཀྱི༷་བསོ༷ད་ ན༷མས་ག༵ང་། དེ༷་ལ༷་ཇི༷་ལྟར༷་གཞ༷ལ་གྱི༷ས་ལ༵ང་སྟེ་མི་ལང་བས་བསོད་ནམས་ཚད་མེད་པར་ 1-120 གྲུབ་བོ། ། གཞན་ཡང་སེམས་ཅན་ལ་བྱམས་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཕ༷ན་པ༷ར་བས༷མས་པ༷་ཙ༷མ་གྱི༷ས་ ཀྱང༷་། སང༷ས་རྒྱ༷ས་མང་པོ་མཆོ༷ད་པ་ལ༷ས་ཁྱད༷་འཕ༷གས་སུ་གསུངས་ན༵། སེ༷མས་ཅ༷ན་(སྡུག་ བསྔལ་ཅན་)མ༷་ལུ༷ས་(པའི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་བསལ་ནས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་མ་འདས་)ཐ༷མས་ཅ༷ད་ཀྱི༵། བདེ༷་དོ༷ན་སྒྲུབ་པ་ལ་བརྩོ༷ན་པ༷ས་ཞུགས་ན་མཆོད་པ་ཁྱད་འཕགས་སུ་འགྱུར་བ་སྨོ༷ས་ཅི༷་ དགོ༵ས་ཏེ། ཟླ་བ་སྒྲོན་མའི་མདོ་ལས། མཆོད་པ་ཚད་མེད་རྣམ་མང་ཇི་སྙེད་པས། །ཞིང་ནི་བྱེ་ བ་ཁྲག་ཁྲིག་གཏམས་སྙེད་ཀྱི། །རྒྱལ་བ་རྣམས་ལ་མཆོད་པ་བྱས་པས་ཀྱང་། །བྱམས་པའི་ སེམས་ལ་གྲངས་དང་ཆར་མི་ཕོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། ། གཞན་ཡང་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་འདོ༷ར་འདོ༷ད་སེ༷མས་ཡོ༷ད་ཀྱང༷་། དེའི་ ཐབས་ལ་རྨོངས་པས་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཉི༷ད་ལ༷་སྦྱོར་བར་སྣང

【現代漢語翻譯】 水神等諸神以及安住者和勝者等導師們也如此。 眾生之主，對吠陀等擁有自在權力的神梵天也有這種利他心嗎？』 這是提問。 因為對於他們，沒有人能夠回答說具有緣于所有眾生的清凈利他心。 其理由是，對於父母等這些有情自身而言，莫說生起想要遣除無量輪迴痛苦和成就無量佛陀功德的這種心，即使在清醒時沒有，在夢中也沒有夢到過。 因為不會爲了他人而生起。 總結並教誡說，像這樣，菩薩以外的其他眾生，即使爲了自己的利益，也不會生起，所以在夢中顯現的可能性也極小。 那麼，生起緣于無邊無際有情利益之心的菩提心，在誰的心相續中生起，那就像如意寶殊勝珍寶一般，或者比那更好。 這是一種前所未有的奇蹟誕生了，因為由此必定會產生佛陀。 因此，菩提心是成辦所欲和遣除不欲的無上方便，是成辦一切有情安樂之因，是遣除有情痛苦的良藥或甘露。 那麼，增長喜樂的珍寶之心，它的福德有多少呢？ 因為無法衡量，所以成就無量福德。 此外，僅僅以慈愛心利益有情，也勝過供養諸多佛陀。 那麼，如果努力成辦所有有情（遣除所有痛苦，獲得超越世間和不超越世間的）的利益，那更不用說了，會成為殊勝的供養。 如《月燈經》中說：『無量種種供養，遍滿無數百千俱胝剎，以此供養諸佛，亦不及於慈心之一分。』 此外，有情們雖然有想要捨棄痛苦的心，但因為不明白方法，所以反而與痛苦相應。

【English Translation】 And also the gods such as water deities, and the teachers such as those who abide and the victorious ones. Does the lord of beings, Brahma (the god who has power over the Vedas), also have this altruistic intention (phan sems, benevolence)?』 This is a question. Because regarding them, no one can answer that they have such a pure altruistic intention that is directed towards all sentient beings. The reason for this is that, for these sentient beings such as parents themselves, let alone generating the mind of wanting to eliminate immeasurable suffering of samsara and accomplish immeasurable qualities of the Buddha, they have not even dreamed of it in their dreams, let alone when they are awake. Because it does not arise for the sake of others. Concluding and advising, like this, other beings besides Bodhisattvas, even for their own benefit, do not arise, so the possibility of appearing in a dream is also extremely rare. So, the Bodhicitta (byang chub kyi sems, mind of enlightenment) that arises from the mind of benefiting limitless sentient beings, whoever's mind stream it arises in, that is like a wish-fulfilling jewel, a particularly supreme gem, or even better than that. This is an unprecedented miracle that has been born, because a Buddha will inevitably arise from this. Therefore, this Bodhicitta (byang chub kyi sems, mind of enlightenment) is the supreme means of accomplishing what is desired and abandoning what is not desired, and it is the cause of happiness for all beings, and it is the medicine or nectar that eliminates the suffering of beings. So, how much merit is there in the jewel-like mind that increases joy? Because it cannot be measured, immeasurable merit is accomplished. Furthermore, just thinking of benefiting sentient beings with a loving heart is said to be superior to offering to many Buddhas. Then, if one strives to accomplish the benefit of all sentient beings (eliminating all suffering, attaining what transcends and does not transcend the world), what need is there to say that it will become a supreme offering? As it says in the 'Moon Lamp Sutra': 'With immeasurable and various offerings, filling hundreds of thousands of billions of fields, even by making offerings to the Victorious Ones, it is not equal to a fraction of loving-kindness.' Furthermore, sentient beings, although they have the mind to want to abandon suffering, because they do not understand the method, they seem to be engaging in suffering itself.

---

་སྟེ་དེའི་རྒྱུ་སྡིག་པ་ལ་མངོ༷ན་པ༷ར་ རྒྱུ༵ག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་(བྱམས་པས་ལུས་སེམས་ཀྱི་)བདེ༷་བ༷་འདོ༷ད་ཀྱང༷་(བླང་དོར་མ་ཤེས་ པའི་)གཏི༷་མུ༷ག་པ༵ས། (སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ལ་ཞུགས་པས་)ར༷ང་གི༷་བདེ༷་བ༷་དགྲ༷་བོ་མཐོང་བ་ལྟར༷་ཅི་ ཆོམས་ཆོམས་སུ་འཇོ༵མས་པ་སྙིང་རྗེའོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་ག༷ང་ཞི༷ག་བདེ༷་བ༷ས་(མི་ངོམས་ པའི་)ཕོ༷ངས་པ༷་ད༵ང་། (དམྱལ་སོགས་ཀྱི་)སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་(བརྒྱ་ཕྲག་)མ༷ང་ལྡན༷་དེ༷་ད༷ག་ལ༵། །རིམ་པ་ ལྟར་(མཐོ་རིས་དང་ཐར་པའི་)བདེ༷་བ༷་ཀུ༷ན་གྱི༷ས་ཚི༷མ་པ༷་(སྟེ་ངོམས་པ་)ད༵ང་། (སྙིང་རྗེས་)སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ ཐ༷མས་ཅ༷ད་གཅོ༷ད་བྱེ༷ད་གཉེན་པོར་ཡང་གྲུབ་ཅི༵ང་། བླང་དོར་ལ་རྨོངས་པའི་རྒྱུ་གཏི༷་མུ༷ག་ ཀྱང༷་ནི༷་སེ༷ལ་བྱེ༷ད་པ༵། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ༷་ད༷ང་དགེ༷་མཚུ༷ངས་(ཏེ་མཉམ་པ་)ག༷་ལ༷་ཡོ༵ད། དེ༷་ འདྲ༷འི་བཤེ༷ས་(ཏེ་གྲོགས་)ཀྱང༷་ག༷་ལ༷་ཡོ༵ད། །(དེས་བྱས་པའི་)བསོ༷ད་ན༷མས་དེ༷་འདྲ༷་ག༷་ལ༷་ཡོ༵ད། །ཅེས་པའི་རྐང་པ་གསུམ་པོ་འདི་ཚིག་སྔ་མའི་བྱེད་ལས་གསུམ་དང་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ ནས་སྒྲུབ་པའོ། ། 1-121 གཞན་ཡང་སྔར་(ཉོན་མོངས་པའི་དུས་སུ་)ཕ༷ན་བཏ༷གས་པའི་(དྲིན་)ལ༷ན་ལྡོ༷ན་པ་ག༷ང་ཡི༷ན་ པ༵འི་སེམས་ཅན་དེ༷་ཡ༷ང་རེ༷་ཤི༷ག་བསྔ༷གས་ཤིང་བསྟོད་པར་འོ༷ས་ན༵། བློ་ལྡན་གང་ལ་འགྲོ་ བ་ཀུན་གྱིས་ཕན་པ་སྒྲུབ་པ་མ༷་བཅོ༷ལ་ཡང་ལེ༷གས་པ༷་བྱེ༷ད་པ༷་ཡི༵། བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་དཔ༷འ་ ལན་ལ་མི་རེ་བའི་སྐྱེས་བུ་གང་ཡིན་པ་ལ་བསྟོད་བཀུར་བསྔགས་པར་འོས་པ་སྨོ༷ས་ཅི༷་ དགོ༵ས་ཏེ་དེའི་རྒྱུ་ཡང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུ་གྲུབ་བོ། ། གཞན་ཡང་དཔེར་ན་ཡུལ་དམན་པ་འགྲོ༷་བ༷་ཉུ༷ང་ཟ༷ད་ཙམ་ལ་དམིགས་ནས་ལོ་རེའམ་ ཟླ་རེར་ན༷ར་མ༷འི་ཟ༷ས་སྦྱོ༷ར་བ༵། དུས་དམན་པ་སྐ༷ད་ཅི༷ག་ཙམ་དུ་དངོས་པོ་དམན་པ་ཟ༷ས་ ཙ༷མ་སྦྱི༷ན་པ༷་བྱེ༷ད་ཀྱི་སྐོམ་པ་ལ་སོགས་པ་གཞན་མེད་པ༷་ད༵ང་། དེ་ཡང་ཚིག་ངན་པ་ལ་ སོགས་པས་བརྙ༷ས་པ་དང་བཅ༷ས་ཤིང་ཕན་འདོགས་དམན་པ་ཉི༷ན་བྱེ༷ད་འགྲ༷ངས་བགྲ༷ངས་ པ༷ར་བྱེ༷ད་པ༷་ཙམ་ཡ༵ང་། དགེ༷་བ༷་བྱེ༷ད་པ༷་ཡི༷ན་ནོ་ཞེ༷ས་སྐྱེ༷་བོ༷ས་བཀུ༵ར་བར་བྱེད་ན། འདིར་ ནི་དེ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡུལ་སེ༷མས་ཅ༷ན་གྲ༷ངས་མཐ༷འ་ཡ༷ས་ལ༷་དམིགས་ནས་ ཡུན་དུ༷ས་རི༷ང་བ༵། ཇི་སྲིད་མཁ༷འ་ད༷ང་སྐྱེ༷་བོ༷་ཡོ༷ངས་སུ་ཟ༷ད་ཟད་དམ་ཡང་ན་དེ་དག་མ༷་ཟ༷ད་ བ༵ར་དུ། དངོས་པོ་མཐར་ཐུག་བདེ༷་བ༷ར་གཤེ༷གས་པ༷འི་བདེ༷་བ༷་བླ༷་ན༷་མེ༵ད་པ་དང་། གནས་ སྐབས་སུ་ཡང་ཡི༷ད་ལ༷་བས༷མས་པ༷འི་བདེ་བ་མ་ལུས་པ་སྒྲུབ་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བའི་ ཐབས་མཐ༷འ་ད༷ག་རྫོ༷གས་བྱེ༷ད་པ༵། དུས་རྟག༷་ཏུ༷་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་སྦྱི༷ན་པ༷འི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔའ་ནི་སྦྱིན་བདག་ཆེན་པོ་ཞེས་ལྟ༷་ཞི༷ག་སྨོ༷ས་ཅི༷་ད

【現代漢語翻譯】 因為那（惡趣）的因是罪業。 因此，（慈愛者）雖然想要（身心的）安樂，卻因（不辨取捨的）愚昧，（陷入痛苦之因），將自己的安樂視如仇敵般徹底摧毀，這真是可悲啊！ 如此，無論哪個眾生，（對安樂）不知滿足而貧乏，且具有（地獄等的）眾多痛苦，對他們，次第以（天界和解脫的）一切安樂令其滿足（即知足），並且（以慈悲）斷除一切痛苦，成為對治之法，也能消除對取捨無知的愚昧之因。 這樣的菩提心，沒有與之同等（即相等）的善，沒有這樣的善友（即朋友），沒有（它所帶來的）這樣的功德。 這三句偈，是與前面詞句的三個作用按順序結合來成立的。 此外，以前（在煩惱時）報答恩情的眾生也值得讚歎和稱頌，更何況有智慧者，不求回報地為一切眾生行善呢？ 菩薩是不求回報的聖者，難道不更應該受到讚頌和尊敬嗎？其原因也在於菩提心。 此外，例如，對少量低劣的地區，每年或每月提供少量的食物；在短暫的時間裡，佈施少量的食物等物品，沒有飲料等其他東西；而且伴隨著惡語等輕蔑，利益微薄，只是勉強維持生計。 即使這樣，人們也會說這是在行善而加以尊敬。而在這裡，遠遠超過上述情況，針對無量無邊的眾生，時間長久，直至虛空和眾生完全消盡，或者它們沒有消盡之前，提供究竟的、無上的涅槃之樂，以及暫時的一切如意安樂，並圓滿斷除痛苦的方法，持續不斷地佈施，這樣的菩薩難道不應該被稱為大施主嗎？

【English Translation】 Because the cause of that (evil realms) is sin. Therefore, although (the loving one) desires (bodily and mental) happiness, due to (ignorance of knowing what to take and what to abandon), (entering into the cause of suffering), destroying one's own happiness as if seeing an enemy, how pitiful! Thus, whichever sentient being is poor (not satisfied) with happiness, and possesses many (hundreds) of sufferings (of hells, etc.), to those, in order, may (the happiness of heavens and liberation) fulfill all (i.e., be content), and (with compassion) cut off all sufferings, also become an antidote, and also eliminate the cause of ignorance of what to take and what to abandon. Such Bodhicitta, there is no good equal (i.e., the same) to it, there is no such friend (i.e., companion), there is no such merit (done by it). These three verses are established by combining them in order with the three functions of the preceding words. Furthermore, even those sentient beings who repay kindness previously (during times of affliction) are worthy of praise and commendation. How much more so are the wise ones who perform good deeds for all beings without expecting anything in return? Bodhisattvas are noble beings who do not expect anything in return. Shouldn't they be praised and revered even more? The reason for this also lies in Bodhicitta. Furthermore, for example, providing a small amount of food to a small, inferior area every year or every month; giving a small amount of food or other items for a short period of time, without drinks or other things; and even with contempt such as bad words, the benefit is meager, just barely making a living. Even so, people will say that this is doing good and respect it. But here, far exceeding the above situation, targeting immeasurable sentient beings, for a long time, until space and beings are completely exhausted, or before they are exhausted, providing the ultimate, unsurpassed bliss of Nirvana, as well as all temporary wish-fulfilling happiness, and fully accomplishing the means to cut off suffering, continuously giving, shouldn't such a Bodhisattva be called a great benefactor?

---

གོ༵ས། ཞེས་པ་སྟེ་ཤོ་ལོ་ཀ་འདིའི་རྐང་པ་ གཉིས་པ་ནི། མཁའ་དང་སྐྱེ་བོ་ཡོངས་ཟད་མ་ཟད་བར། །ཞེས་པ་རྒྱ་དཔེ་ལ་སྣང་ཞིང་། བདེ་ བར་གཤེགས་ཀྱི་བདེ་བ་བླ་ན་མེད། །ཅེས་པ་ནི་མཆན་དཀྱུས་སུ་ཤོར་བ་སྙམ་མོ། ། ད་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་དད་པར་བྱ་བ་སྟོན་ཏེ། ག༷ང་ཞི༷ག་དེ༷་འདྲ༷འི་ཡོན་ཏན་ ཅན་རྒྱ༷ལ་སྲས༷་(ཐམས་ཅད་ལ་བདེ་བ་སྟེར་བའི་)སྦྱི༵ན་བད༷ག་ལ༵། ག༷ལ་ཏེ༷་ང༷ན་སེ༷མས་(ཏེ་མ་དད་པའམ་ 1-122 སྡིག་པའི་སེམས་)སྐྱེ༷ད་པ༷ར་བྱེ༷ད་པ༷་གང་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་ངན་པ་དེ༵། ང༷ན་སེ༷མས་གཅིག་ ལ་སོགས་པ་བསྐྱེ༵ད་པ༷འི་གྲ༷ངས་བཞི༷ན་བསྐ༷ལ་པ་གཅིག་ལ་སོགས་པ༷ར་ནི༵། དམྱལ༷་བ༷ར་ གན༷ས་པ༷ར་འགྱུ༵ར་ཞེ༷ས་ཐུ༷བ་པ༷ས་གསུ༵ངས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། རབ་ཏུ་ཞི་བ་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཆོ་ འཕྲུལ་གྱི་མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ཁོང་ ཁྲོ་བ་དང་བརྙས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དེ་སྲིད་ཀྱི་བསྐལ་པར་བདག་དམྱལ་བར་གནས་པའི་ གོ་ཆ་བགོ་བར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །བསྐལ་པའི་ཚད་ནི་ཆུ་ཞེང་ཐམས་ཅད་དཔག་ཚད་ཕྱེད་པའི་ རྡོ་བ་ལ་ཀ་ཤི་ཀའི་རས་ཀྱིས་ལོ་བརྒྱ་བརྒྱ་ན་ཕོགས་རེ་ཕྱགས་པས་ནམ་ཟད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ ཙམ་ན་བར་གྱི་བསྐལ་པ་གཅིག་སྟེ་བར་བསྐལ་བརྒྱད་ཅུ་ལ་བསྐལ་ཆེན་ནོ། །ཞེས་བཻ་རོ་ཙ་ན་ རཀྵི་ཏས་འགྲེལ་པར་དྲངས་སོ། ། འོ༷ན་ཏེ༷་སེམས་ཅན་ག༷ང་ཞི༷ག་བྱང་སེམས་ལ་ཡི༷ད་ར༷བ་ད༷ང་བའི་དད་པ་ལན་གཅིག་ལ་ སོགས་པ་བྱེ༷ད་ན༵། དེ༷་ཡི༷་འབྲ༷ས་བུ༷་སྔར་གྱི་སྡིག་པའི་རྣམ་སྨིན་དེ༷་བ༷ས་ཀྱང་འགྱུར་ལྷག༷་པ༷ར་ འཕེ༵ལ་ཏེ། ངེས་པ་དང་མ་ངེས་པ་ལ་འཇུག་པ་ཕྱག་རྒྱའི་མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ་ཡོངས་སུ་ བརྟག་པ་བཟུང་སྟེ། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མིག་ བཏོན་པར་གྱུར་ལ། ཡང་རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་བྱམས་པའི་སེམས་ལ་གནས་པ་ འགའ་ཞིག་གིས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མིག་སྐྱེ་བར་བྱས་པ་བས། འཇམ་དཔལ་རིགས་ཀྱི་ བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་གང་ལ་ལ་ཞིག་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་མོས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ སེམས་དང་བས་བལྟ་ན་འདི་ནི་དེ་བས་ཆེས་ལྷག་པའི་བསོད་ནམས་སྐྱེ་བའོ། །ཞེས་གསུངས་ སོ། ། ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱ༷ལ་སྲས༷་རྣམ༷ས་ལ༷་ནི་གཞན་གྱི་དོ༷་ག༷ལ་(ཏེ་སྟོབས་སམ་ཚོགས་)ཆེ༷ན་པོ༷ས་ གནོད་པ་བྱས་པས་ཀྱང༷་། གནོད་ལན་བྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྡི༷ག་པ༷་མི༷་འབྱུ༷ང་དགེ༷་བ༷་ང༷ང་ 1-123 གི༷ས་འཕེ༵ལ་ཏེ། དེ་གནོད་བྱེད་ལ་དང་བར་འཛིན་ཅིང་བཟོད་པ་དང་དུ་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་གང་ཟག་ག༷ང་གི་རྒྱུད་ལ༷་སེ༷མས་ཀྱི༷་ད༷མ་པ༷་རི༷ན་ཆེ༷ན་དེ༵། སྐྱེ༷ས་ཤིང་མངའ་ བར་གྱུར་པ༷་དེ༷་ཡི༷་སྐུ༷་ལ༷་ཕྱག༷་འཚ༷ལ་ཞི༵ང་། རྒྱལ་སྲས་བྱམས་པའི་སྟོབས་ལྟ་བུ་ག༷ང་ལ༷་ གནོད་སྦྱིན་རྣམས་ཀྱིས་ཤ་

【現代漢語翻譯】 གོ༵ས། (Go)意為本頌的第二句，『虛空與眾生全部滅盡前』，見於梵文版本。『善逝無上安樂』一句，似乎是註釋中脫落的。 現在宣說要對菩薩生起信心：如果有人對具有如此功德的རྒྱ༷ལ་སྲས༷་ (rgyal sras，王子，給予一切眾生安樂者)སྦྱི༵ན་བད༷ག་ལ༵་ (sbyin bdag la，施主)生起ང༷ན་སེ༷མས་ (ngan sems，惡念，即不信或罪惡之心)，那麼這個惡人，對於生起一個惡念等同的數量，如一劫等的時間，將會在地獄中受苦。如ཐུ༷བ་པ༷ས་ (thub pas，能仁)所說，如《寂靜決定神變經》所說：『文殊，菩薩對菩薩生起嗔恨和輕蔑之心，那麼直到那個劫結束，他都要穿戴在地獄中受苦的盔甲。』劫的時間是：在一個長寬都是半由旬的石塊上，每過一百年用迦尸迦的細布拂拭一次，直到石塊完全磨損，這段時間是一個中劫，八十個中劫是一個大劫。這是毗盧遮那rakshita在註釋中引用的。 如果眾生對菩薩生起一次或多次極大的歡喜心，那麼這個果報甚至會超過之前罪業的成熟。如《入決定不定印經》所說：『文殊，假設有人取出十方世界所有眾生的眼睛，然後又有一個具慈悲心的人使他們全部復明，文殊，如果任何種姓之子或種姓之女，以歡喜心看待對大乘有信心的菩薩，那麼這會產生更大的福德。』 此外，對於這樣的རྒྱ༷ལ་སྲས༷་ (rgyal sras，王子)們，即使受到他人強大དོ༷་ག༷ལ་ (do gal，力量或群體)的傷害，也不會產生報復等罪惡，反而會增長善，因為他們會認為加害者是值得尊敬的，並且樂於忍受。因此，任何人的相續中，生起並擁有珍貴的心之ད༷མ་པ༷་རི༷ན་ཆེ༷ན་ (dam pa rin chen，珍寶)的人，都要向他的身體頂禮。對於像རྒྱལ་སྲས་ (rgyal sras，王子)慈悲的力量，夜叉等會...

【English Translation】 གོ༵ས། (Go) which means the second line of this verse, 'Until the sky and all beings are exhausted,' appears in the Sanskrit version. The phrase 'The unsurpassed bliss of the Sugata' seems to have been dropped into the commentary. Now, it is taught to have faith in the Bodhisattva: If someone generatesང༷ན་སེ༷མས་ (ngan sems, evil thought, i.e., disbelief or sinful mind) towards theརྒྱ༷ལ་སྲས༷་ (rgyal sras, prince, giver of happiness to all) སྦྱི༵ན་བད༷ག་ལ༵་ (sbyin dag la, benefactor) who possesses such qualities, then that evil person, for the number of times they generate one evil thought, for a period such as one kalpa, will remain in hell. As stated by ཐུ༷བ་པ༷ས་ (thub pas, the capable one), as stated in the 'Sutra of Miraculous Transformations of Pacification': 'Manjushri, if a Bodhisattva generates anger and contempt towards a Bodhisattva, then for as long as that kalpa lasts, they will wear the armor of remaining in hell.' The measure of a kalpa is: on a stone block whose length and width are each half a yojana, if one wipes it once every hundred years with a Kashika cloth, the time it takes for the stone to be completely worn away is one intermediate kalpa, and eighty intermediate kalpas are one great kalpa. This is quoted by Vairochana Rakshita in his commentary. If a sentient being generates great joy, such as one time, towards a Bodhisattva, then the result of that will increase even more than the ripening of previous sins. As stated in the 'Sutra of Entering the Determined and Undetermined Seal': 'Manjushri, suppose someone were to take out the eyes of all sentient beings in the ten directions, and then a son or daughter of good family, abiding in a compassionate mind, were to restore sight to all of them. Manjushri, if any son or daughter of good family looks with a joyful mind upon a Bodhisattva who has faith in the Great Vehicle, then this will generate even greater merit.' Furthermore, for suchརྒྱ༷ལ་སྲས༷་ (rgyal sras, princes), even if harmed by the great དོ༷་ག༷ལ་ (do gal, power or assembly) of others, sin such as retaliation will not arise, but virtue will increase, because they will regard the harmer as worthy of respect and will gladly endure. Therefore, whoever has generated and possesses the precious ད༷མ་པ༷་རི༷ན་ཆེ༷ན་ (dam pa rin chen, jewel) of the mind in their being, one should prostrate to their body. For the power of compassion of aརྒྱལ་སྲས་ (rgyal sras, prince) like, Yakshas etc. will...

---

ཁྲག་བསླངས་ཏེ་གནོ༷ད་པ༷་བྱས༷་ཀྱང༷་འཁོར་གྱི་ཐོག་མར་སྐྱེ་བ་ལྟ་ བུར་རྣམ་སྨིན་བདེ༷་བ་དང་འབྲེ༷ལ་བར་མཛད་པ༵། བདེ༷་བ༷འི་འབྱུ༷ང་གན༷ས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔའ་དེ༷་ལ༷་སྐྱ༷བས་སུ༷་མཆི༵། དེ་ལ་འགའ་ཞིག་གནོད་པ་བྱས་ཀྱང་བདེ་བ་དང་འབྲེལ་ན། ངན་སེམས་བསྐྱེད་པའི་གྲངས་བཞིན་བསྐལ་པར་ནི། །དམྱལ་བར་གནས། ཞེས་སྔར་བཤད་ པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ་སྔར་ནི་བསམ་སྦྱོར་གཉི་ག་གནག་པའི་དབང་དུ་བྱས་ པ་དང་། འདིར་སྦྱོར་བ་གནག་ཀྱང་བསམ་པ་མི་གནག་པ་ལ་དགོངས་པའམ། གང་དག་ བདག་ལ་ཁ་ཟེར་རམ། །གཞན་དག་གནོད་པ་བྱེད་པ་འམ། །དེ་བཞིན་ཕྱར་ཁ་གཏོང་ཡང་ རུང་། །ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་སྐལ་ལྡན་གྱུར། །ཞེས་འཆད་པར་འགྱུར་བ་ལྟ་བུའི་སྨོན་ལམ་ གྲུབ་པ་ལ་ཡང་དགོངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་དཔ༷འི་སྤྱོ༷ད་པ༷་(ནི་སྔར་བཤད་པའི་སྤྱོད་པ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་དོ། །དེ་)ལ༷་འཇུ༷ག་ པ༷་ལ༵ས། བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་ཀྱི༷་ཕ༷ན་ཡོ༷ན་(ཏེ་འབྲས་བུའམ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆེ་བ་)གཙོ་བོར་བཤ༷ད་པ༷་ ཞེ༷ས་བྱ༷་བ༷་སྟེ༷་(བརྗོད་བྱའི་དོན་ཡོངས་སུ་གཅོད་པས་)ལེ༷འུ༷་ད༷ང་པོ༷འོ༷།། །། ༈ ལེའུ་གཉིས་པ། སྡིག་པ་བཤགས་པ། ལེའུ་གཉིས་པ། སྡིག་པ་བཤགས་པ། ༈ ད་ནི་དེ་ལྟར་དལ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་རྙེད་པར་དཀའ་བ་ཐོབ་ཅིང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ 1-124 ཀྱི་ཕན་ཡོན་ཡང་རིག་ནས། ༈ སྤྱིའི་ཚུལ། སེམས་བསྐྱེད་པའི་གཞུང་ལ་འཇུག་པའི་ཐོག་མར་སྤྱིའི་ཚུལ་ གྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་དང་། ངོ་བོ་དང་། དབྱེ་བ་དང་། བསླབ་བྱ་དང་། ལེན་ཚུལ་གཏན་ ལ་དབབ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་རྒྱུ་ནི། ཆོས་བཅུ་པའི་མདོ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ། འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའ་རིགས་ལ་གནས་པ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་མ་བསྐྱེད་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའམ་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་བསྐུལ་ཅིང་སྐྱོ་བར་བྱས། ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་ བཅུག་སྟེ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་འདི་ནི་བྱང་ ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་མོས་པའི་རྒྱུ་དང་པོའོ། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་བམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ བསྔགས་པ་བརྗོད་པ་ཐོས་ནས་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་ བསྐྱེད་པ་འདི་ནི་རྒྱུ་གཉིས་པའོ། །སེམས་ཅན་མགོན་དང་སྐྱབས་དང་དཔུང་གཉེན་མེད་པ་ རྣམས་མཐོང་ནས་སྙིང་རྗེའི་སེམས་ཉེ་བར་བཞག་སྟེ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་ བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་འདི་ནི་རྒྱུ་གསུམ་པའོ། །དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྣམ་པ་ ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་མཐོང་ནས་དགའ་བ་བསྐྱེད་དེ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་ པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་འདི་ནི་རྒྱུ་བཞི་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། ངོ་བོ་ནི། མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་དུ། སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི

【現代漢語翻譯】 即使通過激怒來造成傷害，也能像最初的眷屬一樣，使果報與安樂相連。安樂之源的菩薩，我皈依您！如果有人受到傷害卻與安樂相連，那麼，『產生惡念的數量等同於在地獄中停留的劫數。』這似乎與之前所說的相矛盾。但沒有過失，因為之前指的是思想和行為都惡劣的情況。而這裡指的是行為惡劣但思想不惡劣的情況。或者，『無論誰對我惡語相向，或者其他人對我造成傷害，或者同樣地進行反駁，愿他們都具備證得菩提的福分。』這也是爲了成就這樣的願望。因此， 菩薩的行持（是之前所說的三種行持的自性）。進入菩薩的行持之後，主要闡述菩薩的利益（即果實或功德的偉大），這被稱為（通過完全確定所要表達的意義）第一品。 第二品：懺悔罪業 第二品：懺悔罪業 現在，既然如此難以獲得的圓滿閑暇已經獲得，並且也瞭解了菩提心的利益， 總的方面 在進入發菩提心的論著之初，首先要確定菩提心的因、體性、分類、學處和受持方式。其中，因是：在《十法經》中說：『善男子，如果安住于種姓的菩薩沒有發起菩提心，那麼如來或如來的聲聞會勸請並使其厭離，使其正確地受持，從而發起無上圓滿菩提心。這是對菩提心生起信心的第一個因。』聽聞圓滿菩提或菩提心的讚頌后，發起無上圓滿菩提心，這是第二個因。看到無依無靠的眾生，生起慈悲心，從而發起無上圓滿菩提心，這是第三個因。因此，看到如來的一切圓滿相，生起歡喜心，從而發起無上圓滿菩提心，這是第四個因。』如是說。 體性是：在《現觀莊嚴論》中，發心是……

【English Translation】 Even if causing harm through provocation, may it connect the fruition with happiness, like the first-born of the retinue. To the Bodhisattva, the source of happiness, I take refuge! If someone is harmed yet connected with happiness, then, 'The number of evil thoughts generated is equal to the number of kalpas spent in hell.' This seems to contradict what was said before. But there is no fault, because the previous statement referred to situations where both thought and action are negative. Here, it refers to situations where the action is negative but the thought is not. Or, 'Whoever speaks ill of me, or others cause harm to me, or similarly retort, may they all be endowed with the fortune to attain enlightenment.' This is also for the sake of fulfilling such aspirations. Therefore, The conduct of a Bodhisattva (is the nature of the three conducts mentioned earlier). After entering the conduct of a Bodhisattva, mainly explaining the benefits of Bodhicitta (i.e., the greatness of the fruit or qualities), this is called (by completely determining the meaning to be expressed) the first chapter. Chapter Two: Confession of Sins Chapter Two: Confession of Sins Now, since such a difficult-to-obtain perfect leisure has been obtained, and the benefits of Bodhicitta have also been understood, General Aspect At the beginning of entering the treatises on generating Bodhicitta, one must first determine the cause, nature, classification, precepts, and method of taking Bodhicitta in a general way. Among them, the cause is: In the 'Sutra of Ten Dharmas,' it says: 'Noble son, if a Bodhisattva abiding in lineage does not generate the thought of enlightenment, then the Tathagata or the Shravakas of the Tathagata will urge and make him weary, causing him to properly uphold, thereby generating the unsurpassed perfect enlightenment thought. This is the first cause of aspiring to the thought of enlightenment.' After hearing the praise of perfect enlightenment or Bodhicitta, generating the unsurpassed perfect enlightenment thought, this is the second cause. Seeing sentient beings without protectors, refuge, or support, generating a compassionate heart, thereby generating the unsurpassed perfect enlightenment thought, this is the third cause. Therefore, seeing all the perfect aspects of the Tathagata, generating joy, thereby generating the unsurpassed perfect enlightenment thought, this is the fourth cause.' Thus it is said. The nature is: In the 'Ornament of Clear Realization,' the generation of the mind is...

---

་གཞན་དོན་ཕྱིར། །ཡང་ དག་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། ། དབྱེ་བ་ནི། སྒྲུབ་པའི་ཟིན་མ་ཟིན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ། བྱང་ཆུབ་སྨོན་པའི་སེམས་དང་ ནི། །བྱང་ཆུབ་འཇུག་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྨོན་འཇུག་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་དང་། བརྡ་ལས་བྱུང་ བ་དང་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་པར། གཞན་ གྱིས་བསྟན་ཅིང་གཞན་གྱིས་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་ལས་སེམས་བསྐྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡང་ དག་བླངས་པ་བརྡ་ལས་བྱུང་བའོ། །ཞེས་པ་དང་། དོན་དམ་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དེ་ཡང་ 1-125 ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཡིན་པས་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་ དང་། ས་མཚམས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། སེམས་བསྐྱེད་དེ་ནི་ས་རྣམས་ ལ། །མོས་དང་ལྷག་བསམ་དག་པ་དང་། །རྣམ་པར་སྨིན་པ་གཞན་དུ་འདོད། །དེ་བཞིན་སྒྲིབ་ པ་སྤངས་པའོ། །ཞེས། ལས་དང་པོ་བའི་ས་དང་། མ་དག་ས་བདུན་དང་། དག་པ་ས་གསུམ་ དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་བཞག་པ་སྟེ་བཞིར་ཕྱེ་བ་དང་། དཔེའི་དབང་དུ་བྱས་པ། མངོན་ པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་ལས། དེ་ཡང་ས་གསེར་ཟླ་བ་མེ། །གཏེར་དང་རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ མཚོ། །རྡོ་རྗེ་རི་སྨན་བཤེས་གཉེན་དང་། །ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཉི་མ་གླུ། །རྒྱལ་པོ་མཛོད་དང་ ལམ་པོ་ཆེ། །བཞོན་པ་བཀོད་པའི་ཆུ་དང་ནི། །སྒྲ་སྙན་ཆུ་བོ་སྤྲིན་རྣམས་ཀྱིས། །རྣམ་པ་ཉི་ཤུ་ རྩ་གཉིས་སོ། །ཞེས་རྣམ་པའི་སྒོ་ནས་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། བསླབ་བྱ་ནི། རྒྱལ་བའི་སྲས་ཀྱིས་དེ་ལྟ་བུར། །བྱང་ཆུབ་སེམས་རབ་བརྟན་བཟུང་ནས། །གཡེལ་བ་མེད་པར་རྟག་ཏུ་ཡང་། །བསླབ་ལས་མི་འདའ་འབད་པར་བྱ། །ཞེས་པ་ལྟར་སློབ་ ཅིང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་དག །ཚད་མེད་པར་ནི་གསུངས་པ་ལས། །སེམས་སྦྱང་ བ་ཡི་སྤྱོད་པ་དག །ངེས་པར་དེ་སྲིད་སྤྱད་པར་བྱ། །ཞེས་པ་ལྟར་སེམས་དག་པས་ལྟུང་བ་མི་ འབྱུང་བར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་འབད་ཀྱང་ལྟུང་བས་གོས་ན། ཉེས་པ་བྱུང་བ་རེ་རེ་ཞིང་། །བདག་ ལ་སྨད་ནས་ཅི་ནས་ཀྱང་། །བདག་ལ་ཕྱིས་འདི་མི་འབྱུང་བ། །དེ་ལྟར་བྱ་ཞེས་ཡུན་རིང་ བསམ། །ཞེས་པ་ལྟར་རང་གི་ཡིད་སུན་ཕྱུང་ནས། ཉིན་དང་མཚན་མོ་ལན་གསུམ་དུ། །ཕུང་ པོ་གསུམ་པ་གདོན་བྱ་ཞིང་། །རྒྱལ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་བརྟེན་ནས། །ལྟུང་བའི་ལྷག་མ་དེ་ ཞི་བྱ། །ཞེས་པ་དང་། བསླབ་བཏུས་སུ། རྨི་ལམ་འཕགས་པ་མཁའ་སྙིང་པོའི། །མདུན་དུ་ འདུག་སྟེ་བཤགས་པར་བྱ། །ཞེས་པ་དང་། སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པར། སྡོམ་པ་སླར་ཡང་བླང་བར་བྱ། །ཟག་པ་འབྲིང་ནི་གསུམ་ལ་བཤགས། །གཅིག་གི་མདུན་དུ་ལྷག་མ་རྣམས། །ཞེས་གསུངས་ 1-126 པ་ལ་སོགས་པ་ལྟུང་བ་ལྕི་ཡང་གི་གཉེན་པོ་ཇི་ལྟར་རིགས་པས་འཆོས་ཤིང་རྣམ་པར་དག་པ

【現代漢語翻譯】 爲了利益他人，我希求圓滿正等覺。』正如所說的那樣。 分類：根據是否完成修持，分為發願菩提心和行菩提心。如《入菩薩行論》所說：『菩提心生分二種，愿菩提心與行心。』根據從表詮獲得還是從法性獲得，在《現觀莊嚴論》的註釋中說：『由他人指示，由他人令其覺悟而生起的發心，是如實領受的，是從表詮而生的。』如『勝樂是極喜地』所說，分為世俗和勝義兩種。根據地的界限，如《現觀莊嚴論》所說：『發心于諸地，勝解增上意樂地，異熟及餘地，如是斷障地。』即分為初學者的地、七種不清凈地、三種清凈地和佛地四種。根據比喻，如《現觀莊嚴論》所說：『彼地如大地，如金、月、火，寶藏、寶源、海，金剛、山、藥、善友，如意寶、日、歌，國王、庫藏、大路，車乘、樂音、河流、云。』分為二十二種等。 學處：如《入行論》所說：『菩薩于如是，善持菩提心，不放逸恒常，精勤修學處。』因此應當學習。如《華嚴經》所說：『菩薩行無量，然應修習凈心行，務必勤修至究竟。』因此，應當通過清凈心來防止墮罪。如果努力后仍然被墮罪染污，那麼『一一過失生起時，自責之後竭力斷，此後莫令再發生，如是長時作思惟。』因此，應當使自己內心厭惡，並且『晝夜各三時，誦讀三蘊經，依怙諸佛菩薩眾，盡除一切諸罪墮。』如《學集論》所說：『于夢中，應于聖者虛空藏前懺悔。』如《二十頌戒律》所說：『應重受戒律，中品於三人前懺，餘者於一人前懺。』等等，應當根據墮罪的輕重，採取相應的對治措施，使其完全清凈。

【English Translation】 For the sake of others, I desire perfect and complete enlightenment.' As it is said. Classification: Based on whether or not the practice is completed, it is divided into aspiration Bodhicitta and action Bodhicitta. As stated in 'Entering the Bodhisattva's Way of Life': 'Bodhicitta arises in two ways: aspiration Bodhicitta and action Bodhicitta.' Based on whether it is obtained from expression or from the nature of reality, in the commentary on the 'Ornament of Clear Realization' it says: 'The arising of the mind of enlightenment that is indicated by others and made aware by others is truly received and arises from expression.' As 'Joyful is the Extremely Joyful Ground' says, it is divided into two types: conventional and ultimate. Based on the boundaries of the grounds, as stated in 'Ornament of Clear Realization': 'The mind of enlightenment in the grounds, the ground of aspiration and superior intention, the ground of different maturation and other grounds, and the ground of abandoning obscurations.' It is divided into four types: the ground of the beginner, the seven impure grounds, the three pure grounds, and the ground of Buddhahood. Based on metaphors, as stated in 'Ornament of Clear Realization': 'That ground is like the earth, like gold, the moon, fire, a treasure, a source of jewels, the ocean, a vajra, a mountain, medicine, a good friend, a wish-fulfilling jewel, the sun, a song, a king, a treasury, a great road, a vehicle, arranged water, pleasant sounds, a river, and clouds.' It is divided into twenty-two types, and so on. Precepts: As stated in 'Entering the Bodhisattva's Way of Life': 'Bodhisattvas, in this way, should hold the mind of enlightenment well, without negligence, constantly and diligently practicing the precepts.' Therefore, one should learn. As stated in the 'Avatamsaka Sutra': 'The conduct of Bodhisattvas is immeasurable, but one should practice the conduct of purifying the mind, and diligently practice until the end.' Therefore, one should prevent downfalls through a pure mind. If, after effort, one is still stained by downfalls, then 'When each fault arises, after blaming oneself, strive to cut it off, and do not let it happen again, think about it for a long time.' Therefore, one should make one's own mind disgusted, and 'Three times each day and night, recite the Sutra of the Three Heaps, rely on the Buddhas and Bodhisattvas, and completely eliminate all downfalls.' As stated in the 'Compendium of Trainings': 'In a dream, one should confess before the noble Akashagarbha.' As stated in the 'Twenty Verses on Vows': 'One should retake the vows, confess the medium ones before three people, and the rest before one person.' And so on, one should apply the appropriate remedies according to the severity of the downfalls, and make them completely pure.

---

་ ལ་སློབ་བོ། ། ལེན་ཚུལ་ནི། གང་ཟག་ལས་ལེན་ན། སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པར། བླ་མ་སྡོམ་ལ་གནས་ཤིང་ མཁས། །ནུས་དང་ལྡན་ལས་བླང་བར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པའི་མཚན་ཉིད་ཚང་བ་ལ། མཎྜལ་ ཕུལ་ནས། རིགས་ཀྱི་བུ། ཁྱོད་ལས་བདག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང་སྡོམ་ པ་ནོད་པར་འཚལ་གྱིས། དེ་ལ་གནོད་པ་མ་མཆིས་ན་གསན་ཅིང་བསྩལ་དུ་གསོལ། ཞེས་ གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་། དེས་ཀྱང་སློབ་མ་ལ་རིགས་ཀྱི་བུ་ཁྱོད་འདི་ལྟར་སེམས་ཅན་མ་ བསྒྲལ་བ་རྣམས་བསྒྲལ་བ་དང་། མ་གྲོལ་བ་རྣམས་གྲོལ་བ་དང་། དབུགས་མ་ཕྱུང་བ་རྣམས་ དབུགས་དབྱུང་བ་དང་། ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་མ་འདས་པ་རྣམས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་འདས་ ལས་བཟླ་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གདུང་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་འདོད་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ དང་ཡི་དམ་བརྟན་པར་བྱེད་པ་ལེགས་སོ་ཞེས་བརྗོད་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་ ལ་སོགས་པས་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པར་གསུངས་སོ། །ཅི་སྟེ་དེ་ལྟ་བུའི་བླ་མ་མ་རྙེད་ན། བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའི་ས་ལས། གལ་ཏེ་ཡོན་ཏན་དེ་དག་དང་ལྡན་པའི་གང་ཟག་མེད་ན་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླང་བར་བྱ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་ལ། སློབ་དཔོན་ཞི་བ་འཚོ་ལ་སོགས་ པ་མཁས་པ་གཞན་དུ་མ་ཡང་དེ་ལྟར་བཞེད་པས་རང་གིས་ཆོ་ག་ཤེས་ན་དེ་ལའང་མི་རིགས་ པ་མེད་དོ། །ལུགས་གཉིས་པོ་གང་བྱེད་ཀྱང་བཀོད་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་བཤམས་ནས་ སྦྱོར་བའི་དུས་སུ་ཡན་ལག་བདུན་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་རྒྱུད་སྦྱངས་ནས། དངོས་གཞིའི་ དུས་སུ་བསམ་པ་རྒྱ་ཆེན་པོས་སྡོམ་པ་བླང་ཞིང་། རྗེས་ཀྱི་དུས་སུ་བསླབ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ པར་བྱ་སྟེ་རིམ་པ་ལྟར་གཞུང་ཉིད་དུ་གསལ་བར་འགྱུར་རོ། ། 1-127 ༈ གཞུང་ལ་འཇུག་པ་ལ། མཆོད་པའི་ཡན་ལག དེས་ན་ད་ནི་གཞུང་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། ཐོག་མར་མཆོད་པའི་ཡན་ལག་བརྩམ་པར་ བཞེད་ནས། ཕན་ཡོན་ཅན་རི༷ན་ཆེ༷ན་(བྱང་ཆུབ་)སེ༷མས་ཀྱི་སྡོམ་པ་དེ༷་གཟུ༷ང་བ༷ར་བྱ༷་བ༷འི་ཕྱི༷ར། དེ༷་བཞི༷ན་(ཉིད་དུ་)གཤེ༷གས་པ༷་(ཡི་སངས་རྒྱས་)རྣམ༷ས་ད༷ང་(དམ་པ་ཡང་ཡིན་ཆོས་ཀྱང་ཡིན་པས་)ད༷མ་ པ༷འི་ཆོ༵ས། །དཀོ༷ན་མཆོ༷ག་དྲི༷་མ༷་མེ༷ད་(ལུང་དང་རྟོགས་པའི་ཆོས་གཉིས་ཀྱིས་སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བྱེད་པ་) ད༷ང་སང༷ས་རྒྱ༷ས་(ཆོས་སྐུའི་བདག་ཉིད་ལས་སྐྱེས་པའི་)སྲ༵ས། །འཕགས་པའི་དགེ་འདུན་ཏེ་དཀོན་ མཆོག་གསུམ་ག་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་(རིན་པོ་ཆེ་འབྱུང་བའི་གནས་)རྒྱ༷་མཚོ༷་ལྟ་བུར་གཏིང་དཔག་དཀའ་བ་ རྣམ༷ས་ལ༷་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པས་ལེ༷གས་པ༷ར་(ཏེ་དང་བའི་སེམས་ཀྱིས་)མཆོ༵ད་ནས་ སེམས་བསྐྱེད་པར་བགྱིའོ། །འདོད་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་པ་ནི་སེམས་ བསྐྱེད་ཀྱི་སྦྱོར་བ་ཇི་ས

【現代漢語翻譯】 來接受（菩薩戒）。接受的方式是：如果從個人那裡接受，在《二十頌》中說：『應從持戒、精通、具能力的上師處受。』對於具備這些條件的人，獻上曼扎，然後說：『善男子，我欲從您處生起菩提心和接受戒律，若無妨礙，請聽受並賜予。』這樣祈請。然後，上師也對弟子說：『善男子，你這樣發心，度化未度化的眾生，解脫未解脫的眾生，使未喘息的眾生得以喘息，使未完全從涅槃中解脫的眾生得以完全解脫，並希望佛陀的傳承不斷絕，因此生起菩提心和堅定本尊是很好的。』這樣說完，講述菩提心的利益等等，使他生起歡喜心。如果找不到這樣的上師，在《菩薩地》中說：『如果找不到具備這些功德的人，那麼就在如來佛像前，自己受持菩薩的戒律。』而且，寂護論師等許多其他智者也這樣認為，所以如果自己知道儀軌，這樣做也沒有不合理之處。無論採用哪種方式，都要佈置豐盛的陳設，在加行時，用七支供和偉大的慈悲來調伏自心，在正行時，以廣大的發心來接受戒律，在後行時，圓滿地修習學處，這些次第在經文中會清楚地說明。 1-127 進入正文：供養支 現在開始進入正文。首先，爲了開始供養支，爲了接受具有利益的珍寶（菩提）心之戒律，如是（自身）逝去（的諸佛）與（既是神聖的也是教義的）神聖的法，無垢（通過教義和實現的兩種方式來對抗兩種障礙）的珍寶和佛陀（從法身的本質中產生的）之子，聖潔的僧伽，即三寶，如功德（珍寶的來源）之海般深不可測者，以三輪清凈的方式，良好地（以純潔的心）供養，然後生起菩提心。愿一切願望圓滿成就，這是生起菩提心的加行方式。

【English Translation】 Then learn. The way to receive is: if receiving from a person, the Twenty Verses state: 'One should receive from a lama who abides in vows, is learned, and possesses ability.' To one who fulfills these qualities, offer a mandala and say: 'Noble son, I wish to generate the mind of enlightenment and receive vows from you. If there is no harm in this, please listen and grant it.' Thus, make a request. Then, the teacher also says to the disciple: 'Noble son, it is good that you generate such a mind, to liberate those who have not been liberated, to free those who have not been freed, to give breath to those who have not breathed, to lead those who have not completely passed into nirvana to completely pass into nirvana, and to wish that the lineage of the Buddha not be cut off, therefore generating the mind of enlightenment and making the yidam steadfast.' Having said this, he speaks of the benefits of the mind of enlightenment and so forth, to generate joy. If such a lama is not found, the Bodhisattva Grounds states: 'If there is no person who possesses these qualities, then in front of an image of the Thus-Gone One, one should properly take the vows of the discipline of a bodhisattva oneself.' Moreover, many other learned scholars such as Master Shantarakshita also hold this view, so if one knows the ritual oneself, there is no unreasonableness in doing so. Whichever of the two methods is used, one should arrange a complete display, and at the time of preparation, purify the mindstream with the seven-branch practice and great compassion. At the time of the main practice, take the vows with a vast intention, and at the time of the subsequent practice, fully practice the trainings, the order of which will become clear in the text itself. 1-127 Entering the Text: The Branch of Offering Now, we shall enter the text. First, intending to begin the branch of offering, in order to take the vow of the beneficial jewel (bodhi) mind, thus (themselves) gone (the Buddhas) and (both sacred and doctrinal) the sacred Dharma, the immaculate (counteracting the two obscurations through both doctrine and realization) jewel and the sons of the Buddha (born from the essence of the Dharmakaya), the noble Sangha, the Three Jewels, like an ocean of qualities (the source of jewels) difficult to fathom, with the three circles completely pure, well (with a pure mind) offer, and then generate the mind of enlightenment. May all wishes be completely fulfilled, this is the preparation for generating the mind of enlightenment.

---

ྲིད་པའི་བར་དུ་སྦྱོར་བ་དགོངས་པའོ། ། མཆོད་པའི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། མེ་ཏོག་འབྲས་བུ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དང་། །ཞེས་ སོགས་ཚིག་རེ་རེ་ལ་ཡང་། ནམ་མཁའ་རབ་འབྱམས་ཁམས་ཀྱི་མཐས་གཏུགས་པ། །ཡོངས་ སུ་བཟུང་བ་མེད་པ་དེ་དག་ཀུན། །ཞེས་པའི་ཐ་མའི་ཚིག་རིམ་པར་སྦྱར་བས་ཡིད་ཀྱི་མཆོད་ པ་གསལ་བར་བྱེད་དོ། །ཚིག་གི་དོན་ནི་པད་མ་ལ་སོགས་པའི་མེ༷་ཏོ༷ག་དང་ཛཱ་ཏི་ལ་སོགས་ པའི་འབྲ༷ས་བུ༷་ཇི༷་སྙེ༷ད་ཡོ༷ད་པ༷་ད༵ང་། ཕན་པའི་ཁྱད་པར་སྨ༷ན་གྱི༷་རྣམ༷་པ༷་(སྟེ་རིགས་རྩ་བ་སྡོང་པོ་ ལས་བྱུང་བ་སོགས་)ག༷ང་ད༷ག་ཡོ༷ད་པ༷་ད༵ང་། བཻཌཱུརྱ་ལ་སོགས་པ་འཇི༷ག་རྟེ༷ན་རི༷ན་ཆེ༷ན་ཇི༷་སྙེ༷ད་ ཡོ༷ད་པ༷་ད༵ང་། སློབ་དཔོན་རྒྱལ་པོ་སྲས་ཀྱིས། བསིལ་དང་ཞིམ་དང་ཡང་དང་འཇམ། །དང་ བ་དང་ནི་དྲི་མ་མེད། །འཐུང་ན་ལྟོ་ལ་མི་གནོད་དང་། །མགྲིན་པ་ལ་ཡང་མི་གནོད་པའོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་ཡན་ལག་བརྒྱད་ལྡན་ལ་སོགས་པའི་ཆུ༷་གཙ༷ང་ཡི༷ད་དུ༷་འོ༷ང་བ༷་ཅི༷་ཡོ༷ད་ ད༵ང་། མཛོད་དུ། ལྷུན་པོ་རིན་ཆེན་བཞིའི་རང་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་རི༷ན་ཆེ༷ན་རི༷་ བོ༷་ད༷ང་ནི༷་དེ༷་བཞི༷ན་དུ༵། ན༷གས་ཚ༷ལ་(དང་སྤང་ཤོང་ལ་སོགས་པའི་)ས༷་ཕྱོ༷གས་དབེ༷ན་ཞི༷ང་ཉམ༷ས་ 1-128 དག༷འ་(བ་སྟེ་ཡིད་དུ་འོང་བ་)ད༵ང་། །ལྗོ༷ན་ཤི༷ང་(ལ་མཛེས་པའི་)མེ༷་ཏོ༷ག་(ཉིད་དེའི་)རྒྱ༷ན་(དུ་)སྤྲ༷ས་སྤུ༷ད་ ཅིང་འབར་བ་ལྟར་ལྷག་གེར་གནས་པ༷་ད༵ང་། (ལྗོན་)ཤི༷ང་ག༷ང་(ཡལ་ག་ལ་དྲི་རོ་ཕུན་སུམ་ ཚོགས་པའི་) འབྲ༷ས་(བུ་)བཟ༷ང་(པོ་)མང་པོའི་ལྗིད་ཀྱིས་ཡ༷ལ་ག༷་དུ༷ད་པ༷་(སྟེ་སྨྲ་བར་གྱུར་པ་)ད༵ང་། མི་ཡུལ་དུ་མ་ཟད་ལྷ༷་ལ་སོ༷གས་འཇི༷ག་རྟེ༷ན་ན༷་ཡ༷ང་(ཆ་མཉམ་དུ་སྦྱར་བའི་)དྲི༷་ད༷ང་ནི༵། (ཨ་ཀ་རུ་ནག་ པོ་སོགས་)སྤོ༷ས་ད༷ང་དཔ༷ག་བས༷མ་ཤི༷ང་ད༷ང་རི༷ན་ཆེ༷ན་ཤི༵ང་། །དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པར། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་བདེ་བ་ཅན་དེ་ན་ནི་རྩ་བ་བཻཌཱུརྱ་དང་སྡོང་པོ་ཤེལ་ལས་གྲུབ་ཅིང་ཨིནྡྲ་ ནཱི་ལ་དང་། པད་མ་རཱ་ག་ལ་སོགས་པ་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་པའི་ལོ་མ་དང་མེ་ཏོག་གིས་བརྒྱན་ པ་ལ་འབྲས་བུ་གཡུར་ཟ་བ་མང་པོ་ཆགས་ཤིང་མུ་ཏིག་དམར་པོ་དང་དྲིལ་བུ་གཡེར་ཁའི་དྲ་ བ་མཛེས་པ་ལས་ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་འབྱུང་བ་རིན་པོ་ཆེའི་ཤིང་རྣམས་ཀྱང་ཡོད་དོ། །ཞེས་འབྱུང་བ་ ལྟ་བུ་དང་། མཚོ༷་ད༷ང་རྫི༷ང་བུ༷་(མེ་ཏོག་)པ༷ད་མ༷(སྟེ་ཆུ་སྐྱེས་ཀྱི་མེ་ཏོག་དུ་མ)ས་བརྒྱ༷ན་པ༷་ད༵ང་། །ང༷ང་ པ༷་ཤི༷ན་ཏུ༷་(སྒྲ་)སྐ༷ད་སྙན༷་(པ་)ཡི༷ད་(དུ་)འོ༷ང་(བ་སྟེ་ཉམས་དགའ་བ་དང་)ལྡ༵ན(པ་དང་)། །(ཐོང་བས་) མ༷་རྨོ༷ས་(ཤིང་ས་བོན་མ་བཏབ་པར་)འཁྲུ༷ངས་པ༷འི་ལོ༷་ཏོ༷ག་(གི་)རྣམ༷་པ༷་(འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པ་)ད༵ང་། །གཞ༷ན་ཡ༷ང་མཆོ༷ད་པ༷ར་འོ༷ས་པ༷འི་རྒྱ༷ན་དང་རྣམ་འཕྲུལ་ཇི་སྙེད་རྣམ༷ས་ནི༵། རྒ

【現代漢語翻譯】 乃至中間的連線也應如是理解。 供養的差別是什麼樣的呢？如『花朵果實有多少，』等，每一句話都加上『無邊虛空界限至，』『完全沒有執著的那些，』等最後的詞語，以此來闡明意幻供養。詞語的意義是，蓮花等花朵，以及茉莉花等果實有多少；利益的差別，藥物的種類（即從根、莖、樹幹等生出的）有多少；毗琉璃等世間珍寶有多少；如學師國王之子所說：『清涼、香甜、輕盈、柔軟，清澈且無垢，飲用不傷胃，亦不傷喉嚨。』像這樣具足八功德等的清凈悅意之水有多少；如《寶藏》中所說：『須彌山珍寶四種性。』像這樣珍寶山和那樣的森林（以及草地等）寂靜且令人愉悅的地方；以及樹木（以美麗的）花朵（本身）裝飾點綴，如燃燒般閃耀；（樹）上結滿（枝條上香味俱全的）美好果實，果實纍纍壓彎枝條（即垂下來的）；不僅人間的，甚至天等世間也有（平等具備的）香和，（黑沉香等）香料和如意樹和珍寶樹。如《寶積經》中說：在那極樂世界，樹的根是毗琉璃，樹幹是玻璃做的，樹葉和花朵由青玉和紅蓮寶等各種珍寶裝飾，結滿了纍纍的果實，還有珍珠和風鈴交織成的美麗網，從中發出法的聲音，也有各種珍寶樹。像這樣，以及湖泊和池塘（以）蓮花（等水生花朵）裝飾；天鵝發出非常悅耳的聲音（令人愉悅），（用犁）未耕種（且未播種）而生長的穀物種類；以及其他適合供養的裝飾和幻化有多少。 所有這些都

【English Translation】 And the connection in between should also be understood in this way. What are the distinctions of the offerings? Like 'How many flowers and fruits are there,' etc., to each word is added 'The limit of the boundless sky realm reaches,' 'All those that are completely without attachment,' etc., the last words, in order to clarify the mental offerings. The meaning of the words is, how many lotus and other flowers, and jasmine and other fruits are there; the distinctions of benefit, how many kinds of medicines (i.e., those that arise from roots, stems, trunks, etc.) are there; how many jewels of the world such as lapis lazuli are there; as said by the master king's son: 'Cool, sweet, light, and soft, clear and without stain, drinking it does not harm the stomach, nor does it harm the throat.' Like this, how much pure and pleasing water with eight qualities and so on is there; as said in the Treasury: 'Mount Meru, the nature of four jewels.' Like this, jewel mountains and such forests (and meadows, etc.) quiet and delightful places; and trees (with beautiful) flowers (themselves) adorned and embellished, shining like burning; (trees) full of (branches with fragrant) good fruits, the branches bent down by the weight of the fruits (i.e., hanging down); not only in the human realm, but even in the worlds of gods and so on, there are (equally possessed) fragrances and, (black agarwood, etc.) spices and wish-fulfilling trees and jewel trees. As it says in the Heap of Jewels: In that happy world, the roots of the trees are lapis lazuli, the trunks are made of glass, and the leaves and flowers are adorned with various jewels such as indranila and padmaraga, and many fruits hang down, and there are beautiful nets of pearls and bells intertwined, from which the sound of the Dharma arises, and there are also various jewel trees. Like this, and lakes and ponds (decorated with) lotuses (and other aquatic flowers); swans making very pleasant sounds (delightful), (with plowing) uncultivated (and without sowing) the types of grains that grow; and how many other ornaments and transformations suitable for offering. All of these

---

ྱ་ན༷མ་མཁ༷འ་ ར༷བ་འབྱམ༷ས་ཁ༷མས་ཀྱི༷་མཐ༷ས་གཏུ༷གས་པ༵། ཡོ༷ངས་སུ༷་བཟུ༷ང་བ༷་མེ༷ད་པ༷་(སྒྲ་མི་སྙན་པའི་ལོངས་ སྤྱོད་ལྟ་བུ་)དེ༷་ད༷ག་ཀུ༵ན། །དབུལ་བྱའི་དངོས་པོའོ། ། བློ༷་ཡི༷ས་བླང༷ས་ན༷ས་ཐུ༷བ་པ༷་སྐྱེ༷ས་བུ་རྣམས་ཀྱི༷་ཁྱུ་མཆོ༵ག །སྲས༷་(བྱང་སེམས་)ད༷ང་བཅ༷ས་ པ༷་རྣམ༷ས་ལ༷་ལེ༷གས་འབུ༷ལ་ན༵། །ཡོ༷ན་གན༷ས་ད༷མ་པ༷་(སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་བདེ་བཞེད་པའི་) ཐུ༷གས་རྗེ༷་ཆེ༷་རྣམ༷ས་ཀྱི༵ས། །(སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གཟིར་བ་)བད༷ག་ལ༷་བརྩེ༷་དགོ༷ངས་བད༷ག་གི༷་འདི༷་ ད༷ག་བཞེ༵ས་ནས་བདག་གི་བར་མཛད་དུ་གསོལ། ཞེས་པ་སྟེ། དམ་ཚིག་གསུམ་བཀོད་པའི་ རྒྱལ་པོ་ལས། ཕྱོགས་བཅུ་ན་རྣམ་པར་གནས་པ་ང་ཡིར་བྱ་བ་དང་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་མེད་པ་ 1-129 རྣམས་དབུལ་ལོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། མེ་ཏོག་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་རྫས་མཁའ་ཁྱབ་དངོས་སུ་འབུལ་བ་ལ་བད༷ག་ ནི༷་བསོ༷ད་ན༷མས་(བསགས་པ་དང་)མི༷་ལྡན༷་(པའི་ཚེ་འདིར་ཤིན་ཏུ་དབུལ་བར་གྱུར་པས་)བཀྲེ༷ན་ཆེ༷ན་ཏེ༵། མཆོ༷ད་པ༷འི་ནོ༷ར་བློས་དམིགས་པ་ལས་གཞ༷ན་བད༷ག་ལ༷་ཅ༷ང་མ༷་མཆི༵ས། དེ༷ས་ན༷་གཞ༷ན་ དོ༷ན་དགོ༷ངས་པ༷འི་མགོ༷ན་གྱི༷ས་ཡིད་ཀྱིས་སྤྲུལ་པའི་མཆོད་པ་འདི༵། བད༷ག་གི༷་དགེ་བ་ འཕེལ་བའི་དོ༷ན་སླ༷ད་ཉི༷ད་ཀྱི༷་མཐུ༷ས་(ཏེ་སྟོབས་ཀྱིས་)བཞེ༷ས་ཤི༵ག ། གཞན་ཡང་(ཉོན་མོངས་པའི་བདུད་ལས་)རྒྱ༷ལ་(བ་)ད༷ང་དེ༷་སྲས༷་རྣམ༷ས་ལ༷་བད༷ག་གི༷ས་ནི༵། བད༷ག་གི༷་ལུ༷ས་དངོས་སུ་ཡོད་པ་འདི་ཀུ༷ན་གཏ༷ན་དུ༷་(བྲན་གཡོག་ཏུ་)དབུ༷ལ་བ༷ར་བགྱི༵། སེ༷མས་ དཔ༷འ་མཆོ༷ག་རྣམ༷ས་བད༷ག་ནི༷་ཡོ༷ངས་བཞེ༷ས་ཤི༵ག །གུ༷ས་པ༷ས་ཁྱཻ༷ད་ཀྱི༷་འབ༷ངས་སུ༷་མཆི༷་ བ༷ར་བགྱི༵འོ། ། བད༷ག་ནི༷་ཁྱེ༷ད་ཀྱི༷ས་འབ༷ངས་སུ་ཡོ༷ངས་སུ༷་བཟུ༷ང་བ༷ས་ན༵། མཉེས་པའི་སླད་དུ་སྲི༷ད་ན༷་ ཡུན་དུ་གནས་པའི་སྤྱོད་པ་བྱ་བ་དཀའ་བས་མི༷་འཇི༷གས་སེ༷མས་ཅ༷ན་(ལ་)ཕ༷ན་(པའི་དོན་སྒྲུབ་) པ༷ར་བགྱི༵ད། སྔོ༷ན་(མི་ཤེས་པ་བྱས་པ་ཉིད་)གྱི༷་སྡི༷ག་ལ༷ས་(སྟོབས་བཞིའི་སྒོ་ནས་)ཡ༷ང་ད༷ག་འད༷འ་ བགྱི༷ད་ཅི༵ང་། །སྡི༷ག་པ༷་གཞ༷ན་ཡ༷ང་སླ༷ན་ཆ༷ད་མི༷་བགྱི༷ད་དོ༵(ཞེས་དམ་བཅའོ)། ། ཁྱད་པར་གྱི་མཆོད་པ་བྱ་བར་བཞེད་ནས་ཁྲུ༷ས་ཀྱི༷་ཁ༷ང་པ༷་ཤི༷ན་ཏུ༷་དྲི༷་ཞི༷མ་པ༵(ཙན་དན་ལ་ སོགས་པའི་དྲིས་བསྒོས་པ)། ཤེ༷ལ་གྱི༷་(རང་བཞིན་གྱི་)ས༷་གཞི༷་(དྲི་མ་མེད་པས་)གས༷ལ་ཞི༷ང་(འོད་ཟེར་འབར་ བས་)འཚེ༷ར་བ༷་(བྱི་དོར་བྱས་ཤིང་)བསྟ༵ར(བ)། །(དེ་ནི་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་སོགས་པའི་)རི༷ན་ཆེ༷ན་(ལས་འོད་ཟེར་སྣ་ ཚོགས་) འབ༷ར་བ༷འི་ཀ༷་བ༷་ཡི༷ད་འོ༷ང་ལྡ༵ན་(པའི་སྟེང་དུ)། །མུ༷་ཏི༷ག་(གི་དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་)འོ༷ད་ཆ༷གས་(ཏེ་ འོད་གསལ་བའི་)བླ༷་རེ༷་བྲེ༷ས་པ༷་དེ༵ར་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ། སུ་ལ་ཞེ་ན། དེ༷་བཞི༷ན་གཤེ༷གས་ད༷ང་དེ༷་ ཡི༷་སྲས༷་རྣམ༷

【現代漢語翻譯】 རབ་འབྱམས་ཁམས་ཀྱི་མཐས་གཏུགས་པ། ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་མེད་པ་(སྒྲ་མི་སྙན་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ལྟ་བུ་)དེ་དག་ཀུན། །དབུལ་བྱའི་དངོས་པོའོ། །——無邊無際的虛空，所有那些不被佔有的事物（如不悅耳的享受），都是佈施的對象。 བློ་ཡིས་བླངས་ནས་ཐུབ་པ་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཀྱི་ཁྱུ་མཆོག །སྲས་(བྱང་སེམས་)དང་བཅས་པ་རྣམས་ལ་ལེགས་འབུལ་ན། །——以智慧選擇並征服的聖者群體，向包括菩薩在內的諸位獻上美好的供養。 ཡོན་གནས་དམ་པ་(སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་བདེ་བཞེད་པའི་)ཐུགས་རྗེ་ཆེ་རྣམས་ཀྱིས། །(སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གཟིར་བ་)བདག་ལ་བརྩེ་དགོངས་བདག་གི་འདི་དག་བཞེས་ནས་བདག་གི་བར་མཛད་དུ་གསོལ།——請慈悲偉大的聖者（ желающие блаженства всем живым существам），憐憫我，接受我的這些供養，並請您們從中調解。 ཞེས་པ་སྟེ། དམ་ཚིག་གསུམ་བཀོད་པའི་རྒྱལ་པོ་ལས། ཕྱོགས་བཅུ་ན་རྣམ་པར་གནས་པ་ང་ཡིར་བྱ་བ་དང་ཡོངས་སུ་བཟུང་བ་མེད་པ་རྣམས་དབུལ་ལོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །——正如三昧耶王經中所說：『十方一切可視為『我』之物及未被佔有之物，皆可佈施。』 མེ་ཏོག་འབྲས་བུ་ལ་སོགས་པའི་མཆོད་རྫས་མཁའ་ཁྱབ་དངོས་སུ་འབུལ་བ་ལ། བདག་ནི་བསོད་ནམས་(བསགས་པ་དང་)མི་ལྡན་(པའི་ཚེ་འདིར་ཤིན་ཏུ་དབུལ་བར་གྱུར་པས་)བཀྲེན་ཆེན་ཏེ།——在實際供養鮮花、水果等遍佈虛空的供品時，我因缺乏福德（積累）而非常貧窮（今生變得非常貧困）。 མཆོད་པའི་ནོར་བློས་དམིགས་པ་ལས་གཞན་བདག་ལ་ཅང་མ་མཆིས། དེས་ན་གཞན་དོན་དགོངས་པའི་མགོན་གྱིས་ཡིད་ཀྱིས་སྤྲུལ་པའི་མཆོད་པ་འདི། བདག་གི་དགེ་བ་འཕེལ་བའི་དོན་སླད་ཉིད་ཀྱི་མཐུས་(ཏེ་སྟོབས་ཀྱིས་)བཞེས་ཤིག——除了以意念觀想的供養之外，我一無所有。因此，請為他人著想的怙主們，爲了我增長善根，以您們的力量接受這意念所化的供養吧！ གཞན་ཡང་(ཉོན་མོངས་པའི་བདུད་ལས་)རྒྱལ་(བ་)དང་དེ་སྲས་རྣམས་ལ་བདག་གིས་ནི། བདག་གི་ལུས་དངོས་སུ་ཡོད་པ་འདི་ཀུན་གཏན་དུ་(བྲན་གཡོག་ཏུ་)དབུལ་བར་བགྱི།——此外，對於戰勝（煩惱之魔）的諸佛及其子，我將我這實際存在的身體永遠佈施給您們（作為奴僕）。 སེམས་དཔའ་མཆོག་རྣམས་བདག་ནི་ཡོངས་བཞེས་ཤིག །གུས་པས་ཁྱེད་ཀྱི་འབངས་སུ་མཆི་བར་བགྱིའོ། །——請偉大的菩薩們接受我！我將恭敬地成為您的僕人。 བདག་ནི་ཁྱེད་ཀྱིས་འབངས་སུ་ཡོངས་སུ་བཟུང་བས་ན། མཉེས་པའི་སླད་དུ་སྲིད་ན་ཡུན་དུ་གནས་པའི་སྤྱོད་པ་བྱ་བ་དཀའ་བས་མི་འཇིགས་སེམས་ཅན་(ལ་)ཕན་(པའི་དོན་སྒྲུབ་)པར་བགྱིད།——既然我已被您們完全接納為僕人，爲了讓您們歡喜，我將努力行持在輪迴中長久利益眾生（之事），即使困難也不畏懼。 སྔོན་(མི་ཤེས་པ་བྱས་པ་ཉིད་)གྱི་སྡིག་ལས་(སྟོབས་བཞིའི་སྒོ་ནས་)ཡང་དག་འདའ་བགྱིད་ཅིང་། །སྡིག་པ་གཞན་ཡང་སླན་ཆད་མི་བགྱིད་དོ(ཞེས་དམ་བཅའོ)། །——我將通過（四力）完全懺悔以往（無知所為）的罪業，並且保證以後不再造作其他罪業（立誓）。 ཁྱད་པར་གྱི་མཆོད་པ་བྱ་བར་བཞེད་ནས་ཁྲུས་ཀྱི་ཁང་པ་ཤིན་ཏུ་དྲི་ཞིམ་པ(ཙན་དན་ལ་སོགས་པའི་དྲིས་བསྒོས་པ)། ཤེལ་གྱི་(རང་བཞིན་གྱི་)ས་གཞི་(དྲི་མ་མེད་པས་)གསལ་ཞིང་(འོད་ཟེར་འབར་བས་)འཚེར་བ་(བྱི་དོར་བྱས་ཤིང་)བསྟར(བ)། །——爲了進行特殊的供養，準備一個非常芬芳的浴室（用檀香等香料浸泡）。水晶（自性）地面（因無垢）明亮（因光芒閃耀）而閃耀（打掃乾淨並排列整齊）。 (དེ་ནི་ཨིནྡྲ་ནཱི་ལ་སོགས་པའི་)རིན་ཆེན་(ལས་འོད་ཟེར་སྣ་ཚོགས་)འབར་བའི་ཀ་བ་ཡིད་འོང་ལྡན་(པའི་སྟེང་དུ)། །མུ་ཏིག་(གི་དྲ་བ་དྲ་ཕྱེད་)འོད་ཆགས་(ཏེ་འོད་གསལ་བའི་)བླ་རེ་བྲེས་པ་དེར་མཆོད་པར་བྱ་སྟེ། སུ་ལ་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་དང་དེ་ཡི་སྲས་རྣམས།——（那是因陀羅尼藍等）珍寶（發出各種光芒）的柱子，具有令人愉悅的特點（在上面）。用珍珠（網或半網）裝飾，光芒四射（即光線明亮）的華蓋懸掛在那裡，要供養誰呢？供養如來及其子。

【English Translation】 All those unbounded realms of space, all those things that are unpossessed (like unpleasant enjoyments), are objects of offering. To the supreme assembly of conquerors, those who have conquered through wisdom, I offer excellent offerings, together with their sons (Bodhisattvas). Please, you holy objects of veneration, great compassionate ones (who desire the benefit and happiness of all sentient beings), have compassion for me, accept these offerings of mine, and please mediate on my behalf. As it is said in the King of Samadhi Sutra: 'All things in the ten directions that can be considered 'mine' and all things that are unpossessed, I offer.' When actually offering flowers, fruits, and other offerings that pervade the sky, I am very poor because I lack merit (accumulation) and am very impoverished in this life. I have nothing other than offerings visualized by the mind. Therefore, please, protectors who think of others, accept this offering created by the mind with your power, for the sake of increasing my virtue! Furthermore, to the victorious ones (over the demons of afflictions) and their sons, I offer this actual body of mine entirely and forever (as a servant). Supreme Bodhisattvas, please accept me! I will respectfully become your servant. Since I have been completely accepted by you as a servant, in order to please you, I will strive to benefit sentient beings perpetually in samsara, even if it is difficult, without fear. I will completely purify past (unintentional) misdeeds through the (four powers), and I vow not to commit other misdeeds in the future. Desiring to make a special offering, prepare a very fragrant bathhouse (infused with the scent of sandalwood, etc.). The crystal (nature) ground (because it is immaculate) is clear and sparkling (because it radiates light) (cleaned and arranged). The pillars of jewels (from which various rays of light emanate) (such as Indranila, etc.) have pleasing qualities (on top of which). Adorned with pearl (nets or half-nets), a canopy of light (i.e., bright light) is hung there. To whom should we offer? To the Tathagatas and their sons.

---

ས་པ་ལ༵འོ། །གང་གིས་ཞེ་ན། (བཻཌཱུརྱ་ལ་སོགས་པའི་)རི༷ན་ཆེ༷ན་(བརྒྱ་སྟོང་)མ༷ང་པོ༷འི་ 1-130 བུ༷མ་པ༷་(དྲི་ཞིམ་པོའི་)སྤོ༷ས་ཀྱི༷་ཆུ༵། །ཡི༷ད་དུ་འོ༷ང་བས་ལེ༷གས་པ༷ར་བཀ༷ང་བ༷་(ཡིད་འཕྲོག་པའི་)གླུ༷་ ད༷ང་ནི༵། །(རྫ་རྔ་ལ་སོགས་པའི་)རོ༷ལ་མོ༷ར་བཅ༷ས་པ༷་དུ༷་མ༷ས་ཏེ་སྐུ༷་ཁྲུ༷ས་གསོ༵ལ་བའོ། ། དེ༷་ད༷ག་སྐུ༷་ལ༷་(དུ་ཀཱུ་ལ་ལ་སོགས་པའི་རས་མཉམ་ཞིང་)མཚུ༷ངས་པ༷་མེ༷ད་པ༷འི་གོ༵ས། །གཙ༷ང་ལ༷་ དྲི༷་(ཞིམ་པས་)ར༷བ་(ཏུ་)བསྒོ༷ས་པ༷ས་སྐུ༷་ཕྱི༷་(ཞིང་ཕྱི་དོར་བགྱི)འོ༵། །སྐུ་ཕྱིས་པའི་རྗེས་དེ༷་ན༷ས་དེ༷་ལ༷་ (ཚོན་སྣ་ཚོགས་པས་)ཁ༷་དོ༷ག་ལེ༷གས་བསྒྱུ༷ར་བ༵འི། །ན༷་བཟ༷འ་ཤི༷ན་ཏུ༷་དྲི༷་ཞི༷མ་(བསྒོས་པའི་)ད༷མ་པ༷་ དབུ༵ལ། །(ཁྱིམ་པའི་རྟགས་ཅན་ལ་)གོ༷ས་བཟ༷ང་སྲ༷བ་ལ༷་(སྟེ་ཕྲ་བ་རེག་བྱ་)འཇ༷མ་པ༷་སྣ༷་ཚོ༷གས་ཀྱིས་ ལྷབ་ལྷུབ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་མཆོད་པ་ད༵ང་། གདུབ་བུ་དང་སྙན་ཆ་དང་ཅོད་པན་ལ་སོགས་ པ་རྒྱ༷ན་མཆོ༷ག་བརྒྱ༷་ཕྲ༷ག་མང་པོ་དེ༷་ད༷ང་དེ༷་ད༷ག་གི༵ས། (བདུད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕམ་པར་མི་ནུས་པའི་) མི་འཕ༷གས་པ༷་ཀུ༷ན་ཏུ༷་བཟ༷ང་(པོ་)ད༷ང་འཇ༷མ་(ཞིང་སྙན་པའི་)དབྱང༷ས་(མངའ་བས་འཇམ་དབྱངས་) ད༵ང་། འཇི༷ག་རྟེ༷ན་(ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟེ་མགོན་དུ་གྱུར་པའི་སྤྱན་རས་གཟིགས་དང་)དབ༷ང་ཕྱུ༷ག་སོ༷གས་(ཀྱི་སྒྲས་ རྡོ་རྗེ་འཛིན་སོགས་)ལ༷འ༷ང་བརྒྱ༷ན་པ༷ར་བགྱི༵། །ཞེས་པ་སྟེ་སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་སའི་སྙིང་པོ་ལ་ སོགས་པ་ཉེ་བའི་སྲས་གཞན་ནམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེས་མང་པོ་ལ་ཡང་མཆོད་པར་ བལྟའོ། ། མཛོད་ལས། གླིང་བཞི་པ་དང་ཉི་ཟླ་དང་། །རི་རབ་དང་ནི་འདོད་ལྷ་དང་། །ཚངས་པའི་ འཇིག་རྟེན་སྟོང་ལ་ནི། །སྟོང་ནི་སྤྱི་ཕུད་ཡིན་པར་འདོད། །དེ་སྟོང་ལ་ནི་སྟོང་གཉིས་པ། །བར་ མའི་འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཡིན་ནོ། །དེ་སྟོང་ལ་ནི་སྟོང་གསུམ་མོ། །ཞེས་འབྱུང་བའི་སྟོ༷ང་གསུ༷མ་ (ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཞིག་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་ཕྱོགས་བཅུའི་ཞིང་མཐའ་ཡས་པ་)ཀུ༷ན་ཏུ༷་དྲི༷་ང༷ད་ལྡང༷་བ༷་ཡི༵། (ཧ་རི་ ཙན་དན་ལ་སོགས་པ་དཔེར་ན་གསེར་སའི་སྐོང་བུ་ཁ་སྦྱར་གྱི་ནང་དུ་མེས་བཙོས་པས་ནང་གི་དྲི་མ་དང་། བུལ་ཏོག་དང་སྐྱུ་རུ་ར་ དང་ལན་ཚྭ་ལ་སོགས་པས་ཕྱིའི་དྲི་མ་)དྲི༷་མཆོ༷ག་རྣམ༷ས་ཀྱི༷ས་ཐུ༷བ་དབ༷ང་ཀུ༷ན་གྱི༷་སྐུ༵། །གསེ༷ར་སྦྱ༷ངས་ (ཤིང་)བཙོ༷་མ༷(ར་བྱས་པ་རོ་ཙ་ན་སོགས་པའི་ནོར་བུས་བརྡར་ཞིང་)བྱི༷་དོ༷ར་བྱས༷་པ༷་ལྟར༷། །འོ༷ད་ཆ༷གས་ 1-131 འབ༷ར་བ༷་དེ༷་ད༷ག་ལ་བྱུ༷ག་པས་མཆོད་པ༷ར་བགྱི༵འོ། །ཡུལ་ཐུ༷བ་དབ༷ང་མཆོ༷ད་གན༷ས་མཆོ༷ག་ ལ༷་དངོས་པོ་ཡི༷ད་འོ༷ང་བ༵འི། (ལྷའི་)མེ༷་ཏོ༷ག་མ༷ནྡ༷་ར༷་ད༷ང་པ༷ད་མ༷་ད༵ང་། །ཨུ༷ཏྤ༷ལ་ལ༷་སོ༷གས་ (པས་ཙམ་པ་ཀ་དང་ན་ག་གེ་སར་སོགས་)དྲི༷་ཞི༷མ་ཐ༷མས་ཅ༷ད་གཅལ་དུ་བཀྲམ

【現代漢語翻譯】 ས་པ་ལ༵འོ། །(sapa la'o)（頂禮！） གང་གིས་ཞེ་ན། (gang gis zhe na)（以何供養呢？） (བཻཌཱུརྱ་ལ་སོགས་པའི་)རི༷ན་ཆེ༷ན་(བརྒྱ་སྟོང་)མ༷ང་པོ༷འི་བུ༷མ་པ༷་(དྲི་ཞིམ་པོའི་)སྤོ༷ས་ཀྱི༷་ཆུ༵། །(baiDUrya la sogs pa'i) rin chen (gya stong) mang po'i bum pa (dri zhim po'i) spos kyi chu（以琉璃等眾多珍寶所成的瓶中，盛滿香水。） ཡི༷ད་དུ་འོ༷ང་བས་ལེ༷གས་པ༷ར་བཀ༷ང་བ༷་(ཡིད་འཕྲོག་པའི་)གླུ༷་ད༷ང་ནི༵། །(yid du 'ong bas legs par bkang ba (yid 'phrog pa'i) glu dang ni)（以悅耳動聽的歌聲充滿。） (རྫ་རྔ་ལ་སོགས་པའི་)རོ༷ལ་མོ༷ར་བཅ༷ས་པ༷་དུ༷་མ༷ས་ཏེ་སྐུ༷་ཁྲུ༷ས་གསོ༵ལ་བའོ། །(rdza rnga la sogs pa'i) rol mor bcas pa du mas te sku khrus gsol ba'o（伴隨著各種樂器的演奏，為佛陀沐浴。） དེ༷་ད༷ག་སྐུ༷་ལ༷་(དུ་ཀཱུ་ལ་ལ་སོགས་པའི་རས་མཉམ་ཞིང་)མཚུ༷ངས་པ༷་མེ༷ད་པ༷འི་གོ༵ས། །(de dag sku la (du kU la la sogs pa'i ras mnyam zhing) mtshungs pa med pa'i gos)（然後用柔軟無與倫比的細布。） གཙ༷ང་ལ༷་དྲི༷་(ཞིམ་པས་)ར༷བ་(ཏུ་)བསྒོ༷ས་པ༷ས་སྐུ༷་ཕྱི༷་(ཞིང་ཕྱི་དོར་བགྱི)འོ༵། །(gtsang la dri (zhim pas) rab (tu) bsgyos pas sku phyi ('o)）(潔凈且散發著香味的細布擦拭佛身。） སྐུ་ཕྱིས་པའི་རྗེས་དེ༷་ན༷ས་དེ༷་ལ༷་(ཚོན་སྣ་ཚོགས་པས་)ཁ༷་དོ༷ག་ལེ༷གས་བསྒྱུ༷ར་བ༵འི། །(sku phyis pa'i rjes de nas de la (tshon sna tshogs pas) kha dog legs bsgyur ba'i)（擦拭完畢后，再穿上色彩鮮豔。） ན༷་བཟ༷འ་ཤི༷ན་ཏུ༷་དྲི༷་ཞི༷མ་(བསྒོས་པའི་)ད༷མ་པ༷་དབུ༵ལ། །(na bza' shin tu dri zhim (bsgyos pa'i) dam pa dbul)（極其芬芳的上等絲綢。） (ཁྱིམ་པའི་རྟགས་ཅན་ལ་)གོ༷ས་བཟ༷ང་སྲ༷བ་ལ༷་(སྟེ་ཕྲ་བ་རེག་བྱ་)འཇ༷མ་པ༷་སྣ༷་ཚོ༷གས་ཀྱིས་ལྷབ་ལྷུབ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་མཆོད་པ་ད༵ང་། ((khyim pa'i rtags can la) gos bzang srab la (ste phra ba reg bya) 'jam pa sna tshogs kyis lhab lhub gtso bor gyur pa'i mchod pa dang)（對於在家眾，則供養各種輕柔的上等絲綢，作為主要的供品。） གདུབ་བུ་དང་སྙན་ཆ་དང་ཅོད་པན་ལ་སོགས་པ་རྒྱ༷ན་མཆོ༷ག་བརྒྱ༷་ཕྲ༷ག་མང་པོ་དེ༷་ད༷ང་དེ༷་ད༷ག་གི༵ས། (gdub bu dang snyan cha dang cod pan la sogs pa rgyan mchog brgya phrag mang po de dang de dag gis)（戒指、耳環、髮冠等成百上千的珍貴飾品。） (བདུད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕམ་པར་མི་ནུས་པའི་)མི་འཕ༷གས་པ༷་ཀུ༷ན་ཏུ༷་བཟ༷ང་(པོ་)ད༷ང་འཇ༷མ་(ཞིང་སྙན་པའི་)དབྱང༷ས་(མངའ་བས་འཇམ་དབྱངས་)ད༵ང་། ((bdud thams cad kyis pham par mi nus pa'i) mi 'phags pa kun tu bzang (po) dang 'jam (zhing snyan pa'i) dbyangs (mnga' bas 'jam dbyangs) dang)（以無能被一切魔障所勝的普賢菩薩，以及擁有柔和妙音的文殊菩薩。） འཇི༷ག་རྟེ༷ན་(ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟེ་མགོན་དུ་གྱུར་པའི་སྤྱན་རས་གཟིགས་དང་)དབ༷ང་ཕྱུ༷ག་སོ༷གས་(ཀྱི་སྒྲས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་སོགས་)ལ༷འ༷ང་བརྒྱ༷ན་པ༷ར་བགྱི༵། །(jig rten (thams cad kyi ste mgon du gyur pa'i spyan ras gzigs dang) dbang phyug sogs (kyi sgras rdo rje 'dzin sogs) la'ang brgyan par bgyi)（以及世間怙主觀世音菩薩、自在天等，都以珍寶莊嚴。） ཞེས་པ་སྟེ་སོགས་པའི་སྒྲས་ནི་སའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བའི་སྲས་གཞན་ནམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེས་མང་པོ་ལ་ཡང་མཆོད་པར་བལྟའོ། །(zhes pa ste sogs pa'i sgras ni sa'i snying po la sogs pa nye ba'i sras gzhan nam byang chub sems dpa' ches mang po la yang mchod par blta'o)（以上等等，『等』字也包括地藏菩薩等其他近侍之子或眾多菩薩。） མཛོད་ལས། གླིང་བཞི་པ་དང་ཉི་ཟླ་དང་། །རི་རབ་དང་ནི་འདོད་ལྷ་དང་། །ཚངས་པའི་འཇིག་རྟེན་སྟོང་ལ་ནི། །སྟོང་ནི་སྤྱི་ཕུད་ཡིན་པར་འདོད། །དེ་སྟོང་ལ་ནི་སྟོང་གཉིས་པ། །བར་མའི་འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཡིན་ནོ། །དེ་སྟོང་ལ་ནི་སྟོང་གསུམ་མོ། །(mdzod las: gling bzhi pa dang nyi zla dang / ri rab dang ni 'dod lha dang / tshangs pa'i 'jig rten stong la ni / stong ni spyi phud yin par 'dod / de stong la ni stong gnyis pa / bar ma'i 'jig rten khams yin no / de stong la ni stong gsum mo)（《俱舍論》中說：四大洲、日月、須彌山、欲天以及梵天世界為一小千世界，一千個小千世界為一中千世界，一千個中千世界為一大千世界。） ཞེས་འབྱུང་བའི་སྟོ༷ང་གསུ༷མ་(ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཞིག་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་ཕྱོགས་བཅུའི་ཞིང་མཐའ་ཡས་པ་)ཀུ༷ན་ཏུ༷་དྲི༷་ང༷ད་ལྡང༷་བ༷་ཡི༵། །(zhes 'byung ba'i stong gsum (ni sangs rgyas kyi zhing zhig yin la/ de ltar phyogs bcu'i zhing mtha' yas pa) kun tu dri ngad ldang ba yi)（如上所說的大千世界（是佛的凈土，如此十方無盡的世界），處處散發著芬芳。） (ཧ་རི་ཙན་དན་ལ་སོགས་པ་དཔེར་ན་གསེར་སའི་སྐོང་བུ་ཁ་སྦྱར་གྱི་ནང་དུ་མེས་བཙོས་པས་ནང་གི་དྲི་མ་དང་། བུལ་ཏོག་དང་སྐྱུ་རུ་ར་དང་ལན་ཚྭ་ལ་སོགས་པས་ཕྱིའི་དྲི་མ་)དྲི༷་མཆོ༷ག་རྣམ༷ས་ཀྱི༷ས་ཐུ༷བ་དབ༷ང་ཀུ༷ན་གྱི༷་སྐུ༵། །((ha ri tsan dan la sogs pa dper na gser sa'i skong bu kha sbyar gyi nang du mes btsos pas nang gi dri ma dang / bul tog dang skyu ru ra dang lan tshwa la sogs pas phyi'i dri ma) dri mchog rnams kyis thub dbang kun gyi sku)（例如，用哈日旃檀等香，就像在黃金容器中用火煉製一樣，去除內外污垢，以各種上妙香氣。） གསེ༷ར་སྦྱ༷ངས་(ཤིང་)བཙོ༷་མ༷(ར་བྱས་པ་རོ་ཙ་ན་སོགས་པའི་ནོར་བུས་བརྡར་ཞིང་)བྱི༷་དོ༷ར་བྱས༷་པ༷་ལྟར༷། །(gser sbyangs (shing) btsom (rar byas pa ro tsa na sogs pa'i nor bus brdar zhing) byi dor byas pa ltar)（如同擦拭鍊金術提煉過的黃金一般。） འོ༷ད་ཆ༷གས་འབ༷ར་བ༷་དེ༷་ད༷ག་ལ་བྱུ༷ག་པས་མཆོད་པ༷ར་བགྱི༵འོ། །('od chags 'bar ba de dag la byug pas mchod par bgyi'o)（塗抹在閃耀光芒的佛身上，以此作供養。） ཡུལ་ཐུ༷བ་དབ༷ང་མཆོ༷ད་གན༷ས་མཆོ༷ག་ལ༷་དངོས་པོ་ཡི༷ད་འོ༷ང་བ༵འི། །(yul thub dbang mchod gnas mchog la dngos po yid 'ong ba'i)（在佛陀的殊勝供養處，以悅意的物品。） (ལྷའི་)མེ༷་ཏོ༷ག་མ༷ནྡ༷་ར༷་ད༷ང་པ༷ད་མ༷་ད༵ང་། །((lha'i) me tog mnda ra dang padma dang)（天界的曼陀羅花和蓮花。） ཨུ༷ཏྤ༷ལ་ལ༷་སོ༷གས་(པས་ཙམ་པ་ཀ་དང་ན་ག་གེ་སར་སོགས་)དྲི༷་ཞི༷མ་ཐ༷མས་ཅ༷ད་གཅལ་དུ་བཀྲམ། (utpala la sogs (pas tsam pa ka dang na ga ge sar sogs) dri zhim thams cad gcal du bkram)（以及青蓮花等各種香花，遍地鋪開。）

【English Translation】 sapa la'o (Homage!) gang gis zhe na (With what offerings?) (baiDUrya la sogs pa'i) rin chen (gya stong) mang po'i bum pa (dri zhim po'i) spos kyi chu (With vases made of numerous jewels such as lapis lazuli, filled with fragrant water.) yid du 'ong bas legs par bkang ba (yid 'phrog pa'i) glu dang ni (Filled with pleasant and captivating songs.) (rdza rnga la sogs pa'i) rol mor bcas pa du mas te sku khrus gsol ba'o (Accompanying the performance of various musical instruments, bathe the Buddha.) de dag sku la (du kU la la sogs pa'i ras mnyam zhing) mtshungs pa med pa'i gos (Then, with soft and incomparable fine cloth.) gtsang la dri (zhim pas) rab (tu) bsgyos pas sku phyi ('o) (Wipe the Buddha's body with clean and fragrant cloth.) sku phyis pa'i rjes de nas de la (tshon sna tshogs pas) kha dog legs bsgyur ba'i (After wiping, dress the Buddha in brightly colored.) na bza' shin tu dri zhim (bsgyos pa'i) dam pa dbul (Exceedingly fragrant and excellent silk.) (khyim pa'i rtags can la) gos bzang srab la (ste phra ba reg bya) 'jam pa sna tshogs kyis lhab lhub gtso bor gyur pa'i mchod pa dang (For householders, offer various kinds of light, soft, and fine silk as the main offering.) gdub bu dang snyan cha dang cod pan la sogs pa rgyan mchog brgya phrag mang po de dang de dag gis (Rings, earrings, crowns, and other hundreds of precious ornaments.) (bdud thams cad kyis pham par mi nus pa'i) mi 'phags pa kun tu bzang (po) dang 'jam (zhing snyan pa'i) dbyangs (mnga' bas 'jam dbyangs) dang (With the invincible Samantabhadra, and Manjushri who possesses gentle and melodious voice.) jig rten (thams cad kyi ste mgon du gyur pa'i spyan ras gzigs dang) dbang phyug sogs (kyi sgras rdo rje 'dzin sogs) la'ang brgyan par bgyi (And the protector of all worlds, Avalokiteshvara, Ishvara, etc., adorn them with jewels.) zhes pa ste sogs pa'i sgras ni sa'i snying po la sogs pa nye ba'i sras gzhan nam byang chub sems dpa' ches mang po la yang mchod par blta'o (The 'etc.' includes other close sons such as Ksitigarbha and many other Bodhisattvas.) mdzod las: gling bzhi pa dang nyi zla dang / ri rab dang ni 'dod lha dang / tshangs pa'i 'jig rten stong la ni / stong ni spyi phud yin par 'dod / de stong la ni stong gnyis pa / bar ma'i 'jig rten khams yin no / de stong la ni stong gsum mo (From the Abhidharmakosha: 'Four continents, sun and moon, Mount Meru, desire gods, and Brahma's world constitute one thousand worlds. One thousand of these constitute a second-order thousandfold world. One thousand of these constitute a third-order thousandfold world.') zhes 'byung ba'i stong gsum (ni sangs rgyas kyi zhing zhig yin la/ de ltar phyogs bcu'i zhing mtha' yas pa) kun tu dri ngad ldang ba yi (As mentioned above, the great trichiliocosm (is a Buddha-field, and thus the infinite fields of the ten directions) are everywhere filled with fragrance.) (ha ri tsan dan la sogs pa dper na gser sa'i skong bu kha sbyar gyi nang du mes btsos pas nang gi dri ma dang / bul tog dang skyu ru ra dang lan tshwa la sogs pas phyi'i dri ma) dri mchog rnams kyis thub dbang kun gyi sku (For example, with Hari-chandana and other fragrances, just as gold is refined in a crucible, removing internal impurities with fire, and external impurities with soap, emblic myrobalan, and salt, with all kinds of supreme fragrances.) gser sbyangs (shing) btsom (rar byas pa ro tsa na sogs pa'i nor bus brdar zhing) byi dor byas pa ltar (Like wiping refined gold.) 'od chags 'bar ba de dag la byug pas mchod par bgyi'o (Anoint the radiant and blazing body with these, and make offerings.) yul thub dbang mchod gnas mchog la dngos po yid 'ong ba'i (In the supreme place of offering to the Buddha, with pleasing objects.) (lha'i) me tog mnda ra dang padma dang (Divine Mandarava flowers and lotuses.) utpala la sogs (pas tsam pa ka dang na ga ge sar sogs) dri zhim thams cad gcal du bkram (And all kinds of fragrant flowers such as blue lotuses, champakas, and nagakesharas, spread them all over.)

---

་པའམ་སིལ་བུར་འཐོར་ བ་ད༵ང་། (མེ་ཏོག་)ཕྲེ༷ང་བ༷་སྤེ༷ལ་ལེ༷གས་ཡི༷ད་འོ༷ང་དུ་བརྒྱུས་པ་དང་ཆུན་འཕྱངས་ལ་སོགས་པ་ རྣམ༷ས་ཀྱི༷ས་མཆོ༵ད་པའོ། ། སྤོ༷ས་མཆོ༷ག་ཡི༷ད་འཕྲོ༷ག་དྲི༷་ང༷ད་(ཀྱིས་ཕྱོགས་ཀུན་ཏུ་)ཁྱ༷བ་པ༷་ཡི༵། །བདུ༷ག་པ༷འི་སྤྲི༷ན་ཚོ༷གས་ རྣམ༷ས་ཀྱང༷་ཐུབ་དབང་དེ༷་ལ༷་དབུ༵ལ་ཏེ་འདི་ནི་དུ་བ་ལ་སོགས་པས་བདུགས་པ་ཉིད་སྤོས་སུ་ འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བྱུག་པ་ལས་ཐ་དད་དོ། །ཞ༷ལ་ཟ༷ས་(སྣུམ་ཁུར་སོགས་ཁམ་དུ་བཅད་པའི་)བཟ༷འ་(བ་ དང་། རྒྱ་སྟར་གྱི་འབྲས་བུའི་ཁུ་བ་སོགས་)བཏུ༷ང་སྣ༷་ཚོ༷གས་(ལེགས་པར་)བཅ༷ས་པ༷་ཡི༵། །ལྷ༷་བཤོ༷ས་རྣམ༷ས་ ཀྱང༷་དེ༷་ལ༷་དབུ༷ལ་བ༷ར་བགྱི༵འོ། །རིན་པོ་ཆེ་གཞན་ནམ་གསེ༷ར་གྱི༷་རྒྱུ་ལས་གྲུབ་པ་པད༷་མ༷་ ལྟར་རྒྱས་པའི་སྣོད་ཚ༷ར་དུ༷་དང༷ར་བ༷་(སྟེ་ཕྲེང་དུ་སྒྲིག་པ་)ཡི༵། ནང་དུ་རི༷ན་ཆེ༷ན་འོད་འབྱིན་པའམ་ (སྣང་ཞིང་གསལ་བའི་)སྒྲོ༷ན་མ༷་རྣམ༷ས་ཀྱང༷་དབུ༷ལ་བ༷ར་བགྱི༵འོ། །ས༷་གཞི༷་བསྟ༷ར་(ཞིང་བྱི་དོར་བཅས་ པ་)བ༷་སྤོ༷ས་ཀྱི༷ས་བྱུ༷གས་པ༷་དེ༵ར། །མེ༷་ཏོ༷ག་(མདོག་དབྱིབས་སྣ་ཚོགས་པ་)ཡི༷ད་འོ༷ང་སི༷ལ་མ༷་བགྲ༷མ་ པ༷ར་བགྱི༷ས་པས་ཀྱང་མཆོད་པའོ། །གཞ༷ལ་(དུ་)མེ༷ད་(པའི་)ཕོ༷་བྲ༷ང་གི་ནང་ན་བསྟོ༷ད་དབྱང༷ས་ ཡི༷ད་འོ༷ང་སྒྲོགས་པ་དང་ལྡ༵ན་ལ། ཕྱི་ནང་ཀུན་ཏུ་མུ༷་ཏི༷ག་རི༷ན་ཆེ༷ན་རྒྱ༷ན་འཕྱ༷ང་མཛེ༷ས་པ་ འབ༷ར་ཞིང་འོད་འཕྲོ་བ༵། དཔ༷ག་ཡ༷ས་རྣམ་པར་སྣང་ལ་མཛེས་པས་ན༷མ་མཁ༷འི་རྒྱ༷ན་གྱུ༷ར་ དེ༷་ད༷ག་ཀྱང༷་། ཐུ༷གས་རྗེ༷འི་ར༷ང་བཞི༷ན་ཅ༷ན་ལ༷་དབུ༷ལ་བ༷ར་བགྱི༵འོ། །རི༷ན་ཆེ༷ན་(ལས་བྱས་པའི་ ཚ་བ་སྐྱོབ་པར་བྱེད་པའི་)གདུ༷གས་མཛེ༷ས་(ཤིང་སྡུག་པ་)གསེ༷ར་གྱི༷་ཡུ༷་བ༷་ཅ༵ན། །(ཁོ་ར་)ཁོ༷ར་ཡུ༷ག་(ཏུ་མུ་ ཏིག་ལ་སོགས་པ་)རྒྱ༷ན་གྱི༷་རྣམ༷་པ༷་དུ་མས་ཡི༷ད་འོ༷ང་བརྒྱ༵ན། དབྱི༷བས་ལེ༷གས་ལྟ༷་ན༷་སྡུ༷ག་པ༷་གྱེན་ དུ་བསྒྲེ༷ང་བ༷་ཡ༵ང་། རྟག༷་ཏུ༷་ཐུ༷བ་དབ༷ང་རྣམ༷ས་ལ༷་དབུ༷ལ་བ༷ར་བགྱི༵འོ། ། 1-132 (སྔར་གྱི་མཆོད་པ་)དེ༷་ལ༷ས་གཞ༷ན་(པའི་)ཡ༷ང་མཆོ༷ད་པ༷འི་ཚོ༵གས། །(རྔ་བོ་ཆེ་ལ་སོགས་པའི་)རོ༷ལ་ མོ༷་དབྱང༷ས་སྙན༷་ཡི༷ད་འོ༷ང་ལྡ༵ན(པ་དེ་ལྟ་བུ་གང་ཐོས་པ་ན)། །སེ༷མས་ཅ༷ན་ཐ༷མས་ཅ༷ད་དགའ་ཞིང་ ཚི༷མ་བྱེ༷ད་པ༵འི། །(མཆོད་པའི་)སྤྲི༷ན་རྣམ༷ས་ཞིང་ཁམས་སོ༷་སོ༷ར་གན༷ས་གྱུ༷ར་ཅི༵ག ། ཕྱོགས་བཅུར་ད༷མ་(པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་)ཆོ༷ས་(རྙེད་དཀའ་བ་དང་དོན་ཆེ་བས་)དཀོ༷ན་མཆོ༷ག་ཐ༷མས་ ཅ༷ད་ད༵ང་། (སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གདུང་ཆུད་པ་སོགས་རྒྱལ་བའི་)མཆོ༷ད་རྟེ༷ན་རྣམ༷ས་ད༷ང་(རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་ཀྱི་) སྐུ༷་གཟུ༷གས་ལ༵། །རི༷ན་ཆེ༷ན་(སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཕྱེ་མ་དང་)མེ༷་ཏོ༷ག་ལ༷་སོ༷གས་(པའི་)ཆ༵ར། །(འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་ པར་)རྒྱུ༷ན་མི༷་འཆ༷ད་པ༷་འབ༷བ་པ༷ར་ཤོ༵ག །ཅེས་པ་སྟེ་

【現代漢語翻譯】 或者零星散落的花朵，以及串聯精美的花環，還有成串懸掛的飾品等等，都用來供養。 用最上等的妙香，其芬芳（向四面八方）瀰漫。香云也敬獻給能仁（釋迦牟尼佛），因為焚香之類能使氣味轉變為香，所以它與涂香有所不同。各種美味的食物（如油餅等切成塊的）和飲料（如石榴汁等），都準備妥當，獻給諸天享用。用珍寶或其他黃金製成的、如蓮花般盛開的器皿，整齊排列，裡面盛滿珍寶發出的光芒，或者（顯現光明）的燈盞，也敬獻上去。平整（並清掃乾淨）的地面，用香水塗抹，再將各種賞心悅目的鮮花，巧妙地鋪撒其上，以此來供養。 在無量宮殿之中，響起悅耳動聽的讚歌，內外四周，懸掛著珍珠等珍寶飾品，光彩奪目，美不勝收，宛如天空的裝飾，這一切，都敬獻給具有大慈悲心的佛陀。用珍寶製成的華麗寶傘，配有金柄，（周圍）用珍珠等各種飾品點綴，美觀大方，造型優美，高高舉起，也恒常敬獻給諸位能仁。 除了上述供養之外，還有各種美妙的樂器，奏出悅耳動聽的音樂，凡是聽到的眾生，都心生歡喜，感到滿足。愿這些供養的雲朵，遍佈每一個佛土。 愿十方一切珍貴的正法（因難得且意義重大），以及（佛陀的舍利等）佛塔，還有（諸佛菩薩的）身像，以及珍寶和鮮花等雨，（在輪迴未空之前） непрестанно 降下。

【English Translation】 Or scattered flowers, and beautifully strung garlands, as well as hanging ornaments and so on, are all offered. With the finest and most excellent fragrance, its aroma permeates (in all directions). Clouds of incense are also offered to the Sage (Shakyamuni Buddha), because burning incense and the like can transform the scent into fragrance, so it is different from applying perfume. Various delicious foods (such as oily cakes cut into pieces) and drinks (such as pomegranate juice), all prepared properly, are offered for the enjoyment of the gods. Vessels made of precious jewels or gold, blooming like lotuses, arranged neatly, filled with the light emitted by the jewels, or lamps (manifesting light), are also offered. The leveled (and cleaned) ground, smeared with fragrant water, and then adorned with various pleasing flowers, skillfully scattered upon it, is used to make offerings. Within the immeasurable palace, melodious and pleasing hymns of praise resound, and all around, inside and out, hang ornaments of pearls and other jewels, dazzling and beautiful, like the adornments of the sky, all of which are offered to the Buddha, who possesses great compassion. A magnificent jeweled umbrella, made of precious jewels, with a golden handle, (surrounded) adorned with various ornaments such as pearls, beautiful and elegant, with a beautiful shape, raised high, is also constantly offered to all the Sages. In addition to the above offerings, there are also various wonderful musical instruments, playing melodious and pleasing music, and all beings who hear it feel joy and satisfaction. May these clouds of offerings pervade every Buddha-field. May all the precious Dharma in the ten directions (because it is rare and of great significance), as well as stupas (such as relics of the Buddha), and images of (all Buddhas and Bodhisattvas), and rains of jewels and flowers, fall (uninterruptedly until samsara is empty).

---

སོགས་པའི་སྒྲས་ཙན་དན་གྱི་ཕྱེ་མ་དང་ གོས་ལ་སོགས་པ་གཟུང་ངོ་། ། ཇི༷་ལྟར༷་འཇ༷མ་དབྱང༷ས་(དང་ཀུན་བཟང་)ལ༷་སོ༷གས་པ༵ས། །(ས་བཅུ་པའི་དབང་ཕྱུག་རྣམས་ཀྱིས་ ལྷག་བསམ་དག་པས་)རྒྱ༷ལ་བ༷་རྣམ༷ས་ལ༷་(ཟག་མེད་ཀྱི་)མཆོ༷ད་པ་མཛ༷ད་པ༵འི་ལུགས། དཀོན་མཆོག་ ཏ་ལ་ལའི་མདོར། མེ་ཏོག་ཕལ་ཆེར་མེ་ཏོག་བླ་རེ་དང་། །མེ་ཏོག་བཀོད་པའི་འོད་ཟེར་རབ་ བཀྱེ་སྟེ། །མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་ཀུན་ཏུ་བཀྲམ་བྱས་ནས། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེ་དག་རྒྱལ་བ་ མཆོད། །ལག་པའི་མཐིལ་ནས་མཆོད་པ་བསམ་ཡས་རྣམས། །རྒྱལ་བ་གཅིག་ལ་དེ་དག་ བྱེད་པ་ལྟར། །རྒྱལ་བ་མ་ལུས་ཀུན་ལའང་དེ་བཞིན་ཏེ། །དྲང་སྲོང་ཏིང་འཛིན་རྣམ་འཕྲུལ་ དེ་འདྲའོ། །ཞེས་འབྱུང་བ་དེ༷་བཞི༷ན་(དུ་)བད༷ག་གི༷ས་(ཀྱང་མོས་པས་)དེ༷་བཞི༷ན་གཤེ༵གས (པ)། (འཇིག་རྟེན་གྱི་)མགོ༷ན་པོ༷་སྲས༷་(བྱང་སེམས་)ད༷ང་བཅ༷ས་(པ་)རྣམ༷ས་(ལ་)མཆོ༵ད། །ཅེས་པ་སྟེ་ཚུལ་ འདི་ནི་མཆོད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་བླ་ན་མེད་པའོ། ། མཆོད་པའི་རྗེས་སུ་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་རྒྱ༷་མཚོ༷་(ལྟར་ཟད་མི་ཤེས་པའི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་པོ་)རྣམ༷ས་ལ༷་ བད༵ག །བསྟོ༷ད་དབྱང༷ས་ཡ༷ན་ལ༷ག་རྒྱ༷་མཚོ༷ས་བསྟོ༵ད། །བསྟོ༷ད་དབྱང༷ས་སྙན༷་སྤྲི༷ན་(ཏེ་ཚོགས་) དེ༷་ད༷ག་ལ༵ས། །ངེ༷ས་པ༷ར་(ཏེ་བདག་གི་སྨོན་པ་བཞིན་དུས་)ཀུ༷ན་ཏུ༷་འབྱུ༷ང་གྱུ༷ར་ཅི༵ག །ཅེས་བསྟོད་ 1-133 པ་སྟེ་མཉེན་པ་དང་འཇམ་པ་དང་ཡིད་དུ་འོང་བ་ལ་སོགས་པའི་དབྱངས་ཀྱི་ཡན་ལག་དྲུག་ཅུ་ མདོ་ལས་འབྱུང་བ་ཉི་ཁྲི་སྣང་བ་ལ་སོགས་པར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། ། ༈ ཕྱག་གི་ཡན་ལག ད་ནི་ཕྱག་གི་ཡན་ལག་གི་དབང་དུ་མཛད་ནས་འདས་མ་འོངས་ད་ལྟར་གྱི་དུ༷ས་གསུ༷མ་ (དུ་)གཤེ༷གས་(ཤིང་བཞུགས་)པ༷འི་(ཡེ་ཤེས་མཐའ་ཡས་མངའ་བ་ཤེས་བྱ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའི་)སང༷ས་རྒྱ༷ས་ཀུ༵ན (དང་)། །(ལུང་རྟོགས་ཀྱི་)ཆོ༷ས་ད༷ང་ཚོ༷གས་ཀྱི༷་མཆོ༷ག་(རྒྱལ་སྲས་ཀྱི་དགེ་འདུན་གང་ཟག་ཆེན་པོ་བརྒྱད་དང་) བཅ༷ས་(པ་)དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ༵། ཕྱོགས་བཅུའི་ཞི༷ང་རྡུ༷ལ་ཀུ༷ན་གྱི༷་གྲ༷ངས་སྙེ༷ད་ཀྱི༷། ལུ༷ས་དཔག་ཏུ་མེད་པར་དམིགས་ནས་(ལུས་རེ་རེ་ལའང་། མགོ་ལག་ལྕེ་དཔག་མེད། ལྕེ་རེ་རེས་བསྟོད་པ་དཔག་ མེད་འདོན། ལུས་རེ་རེས་ཡན་ལག་ལྔ་ས་ལ་བཏུད་ནས། ཡིད་དང་ཞིང་། )གུས་པར་བཏུ༷ད་པ༷ས་ནི༷་བད༷ག་ཕྱག༷་ འཚ༵ལ (གུས་ན་ཡན་ལག་ལྔས་ནོན་པའི་བྱེ་མའི་གྲངས་དང་མཉམ་པའི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བར་སྐྱེ་ལ། ཚངས་པ་མཚུངས་པར་ སྤྱོད་པ་ལ་གནོད་པ་བྱས་ན་དགེ་རྩ་རྣམས་གཅོད་པར་གསུངས་སོ)། །བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་ཀྱི༷་དབང་གིས་བལྟམ་ པ་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པའི་ས་གཞི༷་རྣམ༷ས་ད༵ང་། རྒྱལ་བའི་མཆོ༷ད་རྟེ༷ན་ཀུ༷ན་ལ༷འང་བད༷ག་ ཕྱག༷་འཚ༵ལ། མཁ༷ན་པོ༷་དེ༷་བཞི༷ན་སློ༷བ་དཔོ༷ན་ད༵ང་། །གཞན་བརྟུ༷ལ་ཞུ༷གས་མཆོ༷ག་ལ༷་ གན

【現代漢語翻譯】 等等的字樣包括旃檀香粉和衣服等。 如文殊（和普賢）等，（十地自在者們以）清凈的增上意樂，（以無漏的）供養供奉諸佛的方式。 在《寶積經》中說：『多數鮮花，殊勝妙好大紅蓮，鮮花莊嚴，光芒四射普照十方，種種鮮花，處處散佈已完畢，彼等大士，以此供養諸勝者。掌中化現無量無數供，如是供養一尊勝者已，如是供養一切諸勝者，正士等持，神通幻變亦如是。』如是（我也以信解）如是供養（世間）怙主如來（以及）聖子（菩薩）等。 此乃對一切供養作殊勝之供養。 供養之後，以讚頌之音，以功德海（般無盡的三寶）我讚揚，以讚頌之音，妙音祥雲（般的供品），恒常不斷涌現。 如是讚頌，即以悅耳、柔和、適意等六十種讚頌之支分，如二萬頌等經中所述之方式。 現在開始講述頂禮支分，對過去、未來、現在三時（中）已逝（和安住）的一切佛（具有無邊智慧，遍知一切所知），（以及）法和僧眾之殊勝（八大菩薩聖眾），三寶，以及十方一切剎土微塵數般的身體，觀想無量無數的身體（每個身體都有無量的頭、手、舌頭，每個舌頭發出無量的讚頌，每個身體五體投地，心和境），恭敬頂禮，我頂禮。 （恭敬能獲得五體投地處微塵數般的轉輪王果位，如果擾亂梵行，則會斷滅善根），對菩提心力所生的示現降生等的地基，以及一切佛塔，我也頂禮。 對堪布、阿阇黎，以及其他苦行者，

【English Translation】 The word 'etcetera' includes sandalwood powder and clothes, etc. Like Mañjuśrī (and Samantabhadra), (the lords of the ten bhūmis, with) pure adhimukti, (with uncontaminated) offerings offer to all the Buddhas. In the Tathāgatotpattisūtra it says: 'Mostly flowers, excellent and supreme red lotus, flower arrangements, radiating light in all directions, various flowers, scattered everywhere, those great beings, offer to the Victorious Ones. From the palms of their hands, countless offerings appear, just as they offer to one Victorious One, so they offer to all the Victorious Ones, the ṛṣis in samādhi, such are their magical transformations.' Just like that (I also with faith) offer to the Tathāgata (and) the protectors (of the world), together with the sons (Bodhisattvas). This is the supreme way of making all offerings. After the offering, with a voice of praise, I praise the ocean of merit (the inexhaustible Three Jewels), with a voice of praise, may pleasant clouds of praise (like offerings) constantly arise. Such praise is done with the sixty branches of praise, such as pleasant, gentle, and agreeable, as described in the sūtras such as the Twenty Thousand Verses. Now, concerning the branch of prostration, to all the Buddhas (who have boundless wisdom and encompass all that is knowable) who have gone (and abide) in the three times of past, future, and present, (and) the Dharma and the supreme Sangha (the eight great bodhisattvas), the Three Jewels, and with bodies as numerous as the dust particles of all the buddhafields in the ten directions, visualizing countless bodies (each body has countless heads, hands, and tongues, each tongue utters countless praises, each body prostrates with five limbs on the ground, mind and field), respectfully prostrating, I prostrate. (Respectfully prostrating can result in the attainment of a cakravartin king equal to the number of dust particles where the five limbs touch the ground, if one disturbs pure conduct, the roots of virtue will be cut off), to the ground of the manifestation of birth and so forth, born from the power of bodhicitta, and to all the stūpas of the Victorious Ones, I also prostrate. To the khenpos, ācāryas, and other supreme ascetics,

---

ས་པ་(སྟེ་ཉན་རང་བྱང་སེམས་སོ་སྐྱེ་)རྣམས་ལའང་ཕྱག༷་འཚ༷ལ་ལོ༵། ། དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར། གང་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་ཡུལ་ནི། སྐྱབས་འགྲོ་བདུན་ ཅུ་པར། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཏེ། །ཐར་པ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱབས། །ཞེས་ གསུངས་ལ། དེ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་ཚུལ་ནི། བྱང༷་ཆུ༷བ་སྙི༷ང་པོ༷ར་མཆི༷ས་(ཏེ་མ་ཐོབ་)ཀྱི༷་ བ༵ར། །སང༷ས་རྒྱ༷ས་རྣམ༷ས་ལ༷་སྐྱ༷བས་སུ༷་མཆི༵། །ཆོ༷ས་ད༷ང་བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་དཔ༷འ་ཡི༵། །ཚོ༷གས་ལ༷འ༷ང་དེ༷་བཞི༷ན་སྐྱ༷བས་སུ༷་མཆི༵། །ཞེས་པ་དང་། སྐྱབས་གནས་བསླབ་པ་སྒྲུབ་ པའི་ཐབས་ནི། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མདོར། གང་ཞིག་སངས་རྒྱས་སྐྱབས་སོང་བས། །དེ་ ནི་ཡང་དག་དགེ་བསྙེན་ཏེ། །ནམ་དུ་ཡང་ནི་ལྷ་གཞན་ལ། །སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་ནོ། 1-134 །དམ་པའི་ཆོས་ལ་སྐྱབས་སོང་བས། །འཚེ་དང་གནོད་སེམས་སྤང་བར་བྱ། །དགེ་འདུན་ལ་ ཡང་སྐྱབས་སོང་བས། །མུ་སྟེགས་ཅན་ལ་ཕྱག་མི་བྱ། །ཞེས་པ་དང་། དེ་ལ་ཕན་ཡོན་འབྱུང་ བའི་ཚུལ་ནི། ཕག་མོའི་རྟོགས་པ་བརྗོད་པ་ལས། གང་དག་སངས་རྒྱས་སྐྱབས་སོང་བ། །དེ་ དག་ངན་འགྲོར་འགྲོ་མི་འགྱུར། །མི་ཡི་ལུས་ནི་སྤངས་ནས་ཀྱང་། །དེ་དག་ལྷ་ཡི་ལུས་ཐོབ་ བོ། །ཞེས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ་ཡང་སྦྱར་བ་དང་། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་ཀྱང་། འཚེ་བ་དག་ ནི་ཐམས་ཅད་དང་། །ཐབས་མ་ཡིན་དང་ངན་སོང་དང་། །འཇིག་ཚོགས་ཐེག་པ་དམན་དག་ ལས། །སྐྱོབ་ཕྱིར་སྐྱབས་ཀྱི་དམ་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པའོ། ། ༈ སྡིག་པ་བཤགས་པ། དེའི་རྗེས་སུ་སྡིག་པ་བཤགས་པར་བཞེད་ནས། ཡུལ་ཕྱོ༷གས་རྣམ༷ས་ཀུ༷ན་ན༷་བཞུ༷གས་ པ༷་ཡི༵། རྫོ༷གས་ས༷ངས་རྒྱ༷ས་ད༷ང་བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༵མས། །ཐུ༷གས་རྗེ༷་ཆེ༷ན་པོ༷་མང༷འ་རྣམ༷ས་(མདུན་ དུ་དམིགས་)ལ༵། །རྣམ་པ་ལུས་ཀྱིས་ཐ༷ལ་མོ༷་སྦྱ༷ར་ཏེ༷་ངག་ཏུ་གསོ༷ལ་བ༷་ནི༵། དུས་ཐོ༷ག་མ༷་མེ༷ད་ ལྡན༷་འཁོ༷ར་བ༷་ན༵ས། (འཁོར་བའི་)ཚེ༷་ར༷བས་འདི༷་འ༷མ་སྔོན་གྱི་སྐྱེ་བ་གཞ༷ན་ད༷ག་ལ༵། རྒྱུ་ བད༷ག་གི༷ས་མ༷་འཚ༷ལ་མ་ཤེས་པའི་དབང་གིས་ངོ་བོ་རང་གིས་སྡི༷ག་བགྱི༷ས་པ༷འ༵མ། གཞན་ བགྱི༷ད་དུ༷་བཙ༷ལ་བ༷་ཉི༷ད་ད༷ང་ནི༵། གཏི༷་མུ༷ག་འཁྲུ༷ལ་བ༷ས་བད༷ག་(ཟིལ་གྱིས་)ནོ༷ན་ཏེ༵། །སྡིག་ པ་ལ་རྗེ༷ས་སུ༷་ཡི༷་ར༷ང་ག༷ང་བགྱི༷ས་པ༵། །ནོ༷ངས་པ༷་(སྟེ་ཉེས་པ་)དེ༷་ནི༷་མཐོ༷ང་ཞིང་རྟོགས་པར་ བགྱི༷ས་ན༵ས། བས༷མ་པ༷་(ཞེ་)ཐ༷ག་(པ་ནས་འགྱོད་)པ༷ས་མགོ༷ན་(པོ་སྲས་བཅས་)ལ༷་བཤ༵གས་པའོ། ། ཁྱད་པར་བད༷ག་གི༷ས་ཡོན་ཏན་གྱི་ཞིང་དཀོ༷ན་མཆོ༷ག་གསུ༷མ་ད༷ང་ནི༵། ཕན་པའི་ཞིང་ ཕ༷་མ༷འ༷མ་བཀུར་བར་འོས་པའི་བླ༷་མ༷་གཞ༷ན་ད༷ག་ལ༵། ཀུན་སློང་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་(ཏེ་གནོད་སེམས་ ཀྱི་) སྒོ༷་ན༷ས་ངོ་བོ་ལུ༷ས་ང༷ག་ད༵ང་། ཡི༷ད་ཀྱི༷ས་ནོ༷ངས་བགྱི༷ས་ག༷ང་ལ༷གས་པ༵། །(ཆགས་སོགས་ ཉོན་མོངས་པའི་)ཉ

【現代漢語翻譯】 我也向所有凡夫俗子（即聲聞、緣覺、菩薩）頂禮。 與此相符，關於皈依之處，《七十皈依頌》中說：『佛陀、正法與僧伽，是欲求解脫者的皈依處。』 其中，皈依的方式是：『直至證得菩提果（未得之時），我皈依諸佛；我也同樣皈依正法與菩薩眾。』 關於皈依處，修習學處的方法在《涅槃經》中說：『凡皈依佛者，即是真正的優婆塞，任何時候都不皈依其他天神。皈依正法者，應斷除傷害與害人之心。皈依僧伽者，不應禮敬外道。』 其中，產生利益的方式在《豬女本生傳》中說：『凡皈依佛者，他們將不再墮入惡趣。捨棄人身後，他們將獲得天人的身體。』這也適用於正法與僧伽。此外，《經莊嚴論》中也說：『爲了從一切傷害、非方便、惡趣以及有壞聚和下劣乘中救護，故為殊勝的皈依處。』 懺悔罪業： 接著，爲了懺悔罪業，觀想安住於一切方位的圓滿佛陀與菩薩，他們具有偉大的慈悲心（於前方觀想），然後合掌，口中唸誦：『從無始輪迴至今（輪迴的），此生或過去世中，由於我未能覺察和了知，以至於自己造作罪業，或勸他人造作，或隨喜他人造作；被愚癡迷惑所控制，對罪業隨喜。所有這些過錯（即罪業），我知曉並覺察后，從內心深處（真誠地懺悔）向怙主（與諸佛之子）懺悔。』 特別是，由於我以煩惱（即害人之心）為動機，通過身、語、意，對功德之田——三寶，以及恩德之田——父母或應尊敬的上師等，所有造作的過錯。（貪嗔癡等煩惱的）

【English Translation】 I also prostrate to all ordinary beings (namely, Shravakas, Pratyekabuddhas, and Bodhisattvas). In accordance with this, regarding the object of refuge, the 'Seventy Verses on Refuge' states: 'The Buddha, the Dharma, and the Sangha are the refuge for those who desire liberation.' Among these, the manner of taking refuge is: 'Until I attain the essence of enlightenment (when not yet attained), I take refuge in the Buddhas; I also take refuge in the Dharma and the assembly of Bodhisattvas.' Regarding the object of refuge, the method of practicing the precepts is stated in the 'Nirvana Sutra': 'Whoever has gone for refuge to the Buddha is a true Upasaka, and at no time will they go for refuge to other gods. Those who have gone for refuge to the Dharma should abandon harming and the intention to harm. Those who have gone for refuge to the Sangha should not pay homage to non-Buddhists.' Among these, the manner in which benefits arise is stated in the 'Jataka of the Pig Woman': 'Those who have gone for refuge to the Buddha will not go to the lower realms. Having abandoned the human body, they will obtain the body of the gods.' This also applies to the Dharma and the Sangha. Furthermore, the 'Ornament of the Sutras' also states: 'For the sake of protecting from all harm, non-means, lower realms, and destructible aggregates and inferior vehicles, it is the supreme refuge.' Confession of Sins: Following that, intending to confess sins, visualize the perfect Buddhas and Bodhisattvas residing in all directions, who possess great compassion (visualize in front), then join your palms and recite: 'From beginningless time until now (of samsara), in this life or in other past lives, due to my failure to perceive and know, I have committed sins myself, or caused others to commit them, or rejoiced in others' committing them; being controlled by the confusion of ignorance, I have rejoiced in sins. All these faults (namely, sins), having known and realized them, from the depths of my heart (sincerely repent), I confess to the protectors (with their sons).' In particular, due to my motivation of afflictions (namely, the intention to harm), through body, speech, and mind, all the faults I have committed against the field of merit—the Three Jewels—and the field of kindness—parents or other venerable teachers. (Of afflictions such as attachment, etc.)

---

ེ༷ས་པ༷་དུ༷་མ༷ས་སྐྱོ༷ན་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཆ༷གས་ཤིང་གནས་པ༵འི། སྡི༷ག་ལྡན༷་བད༷ག་ གི༷ས་སྡི༷ག་པ༷་ག༵ང་(གིས་འབྲས་བུ་མནར་མེད་སོགས་བསྐྱེད་པས)། །ཤི༷ན་ཏུ༷་ལྕི་ཞིང་མི༷་བཟ༷ད་པ་བགྱི༷ས་ 1-135 པ༷་དེ༵། ཐ༷མས་ཅ༷ད་དྲན་ཅིང་གནོང་བས་(འཇིག་རྟེན་གྱི་)འདྲེ༷ན་པ༷་རྣམ༷ས་ལ༷་(སོ་སོར་)འཆ༵གས་ སོ། ། གལ་ཏེ་མ་བཤགས་ན་བད༷ག་ནི༷་(འཁོར་བར་འཆིང་བའི་)སྡི༷ག་པ༷་མ༷་བྱང༷་(ཞིང་མ་ཟད་)པ༵འི། སྔོ༷ན་དུ༷་འགུ༷མ་པ༷ར་འགྱུ༷ར་དུ༷་འཆི༵། །དེས་ན་ཐབས་ཇི༷་ལྟར༷་བྱས་ན་འདི༷་ལ༷ས་ངེ༷ས་ཐ༷ར་ བ༵ར། མྱུ༷ར་བ༷འི་ཚུ༷ལ་གྱི༷ས་བསྐྱ༷བ་(ཅིང་བདེ་བའི་ཐབས་བསྟན་)ཏུ༷་གསོ༵ལ། ། ཡི༷ད་བརྟན༷་(ནི་ཡིད་ཆེས་བྱར་)མི༷་རུ༷ང་(བའི་)འཆི༷་བད༷ག་འདི༵། །བདག་གི་བྱ་བ་འདི་ནི་ བྱས༷་ད༷ང་གཞན་ནི་མ༷་བྱས༷་སོ་ཞེས་གསོལ་བ་བཏབ་ཀྱང་མི༷་སྡོ༷ད་པར་ཐོག་བཞིན་དུ་འབབ་ པ༵ས། ན༷་(བ་)ད༷ང་མི༷་ན༷་(ཞིང་བདེ་བར་གནས་)ཀུ༷ན་གྱི༷ས་ཀྱང༷་། །གློ༷་བུ༷ར་ཚེ༷་ལ༷་ཡི༷ད་མི༷་བརྟ༵ན་ ནོ། །ལུས་ལོངས་སྤྱོད་སོགས་ཐ༷མས་ཅ༷ད་བོ༷ར་ཏེ༷་ཆ༷་དགོ༷ས་པ༵ར། བད༷ག་གི༷ས་དེ༷་ལྟར༷་མ༷་ ཤེ༷ས་ན༵ས། །སྔར་མཛ༷འ་བ་བསྐྱང་བ་ད༷ང་མི༷་མཛ༷འ་བ་གཞོམ་པའི་དོ༷ན་གྱི༷་ཕྱི༵ར། (སྲོག་གཅོད་ མ་བྱིན་ལེན་སོགས་)སྡི༷ག་པ༷་རྣམ༷་པ༷་སྣ༷་ཚོ༷གས་བྱས༷་པ་འགྱོད་དོ་ཞེས་སུན་འབྱིན་པའོ། ། གང་གི་དོན་དུ་སྡིག་པ་བྱས་པའི་མི༷་མཛ༷འ་(བའི་དགྲ་)རྣམ༷ས་ཀྱང༷་མེ༷ད་འགྱུ༷ར་ཞི༵ང་། མཛ༷འ་བ༷་རྣམ༷ས་ཀྱང༷་མེ༷ད་པ༷ར་འགྱུ༵ར། །བྱེད་པ་པོ་བད༷ག་ཀྱང༷་མེ༷ད་པ༷ར་འགྱུ༷ར་བ༷་སྟེ༷། དེ༷་ བཞི༷ན་རྫས་ལ་སོགས་པ་ཐ༷མས་ཅ༷ད་མེ༷ད་པ༷ར་འགྱུ༵ར་བས་དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་སྡིག་པ་བྱས་ པ་འཁྲུལ་ལོ་ཞེས་པའོ། །བག་ཆགས་རྗེས་སུ་འབྲང་ངམ་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། རྨི༷་ལ༷མ་ཉམ༷ས་ སུ༷་མྱོ༷ང་བ༷འི་བདེ་སྡུག་སད་པ་ན་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བ་བཞི༵ན། (བདེ་སྡུག་གི་རྒྱུའི་)དངོ༷ས་པོ༷་ག༷ང་ ད༷ང་ག༷ང་(ཚེ་འདིར་)སྤྱ༷ད་པ༵། །དེ༷་དང་དེ༷་ནི་(ཕྱིས་ཡུན་རིང་པོར་སོང་ནས་)དྲན༷་པ༷འི་ཡུ༷ལ་དུ༷་འགྱུ༵ར་བ་ ཙམ་སྲིད་ཀྱི། (སྔར་)འད༷ས་པ༷་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཐ༷མས་ཅ༷ད་མཐོ༷ང་བར་ནི་མི༷་འགྱུ༵ར་རོ། །གལ་ཏེ་ མཐོང་ན་རེ༷་ཤི༷ག་གསོ༷ན་ཚེ༷་འདི༷་ཉི༷ད་ལ༵། མཛ༷འ་ད༷ང་མི༷་མཛ༷འ་དུ༷་མ༷་འད༵ས་ཏེ་མ་མཐོང་ བས་གསལ་ལོ། །འོན་ཀྱང་དེ༷་ད༷ག་དོ༷ན་དུ༷་བྱས༷་པ༷འི་སྡི༵ག །(རྣམ་སྨིན་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་དྲག་པོ་འབྱིན་ 1-136 པས་)མི༷་བཟ༷ད་ག༷ང་ཡི༷ན་རང་གི་མདུ༷ན་ན༷་གན༵ས་(ཏེ་བདག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་) བས་ཀྱང་འཁྲུལ་ལོ། ། དེ༷་ལྟར༷་(སྐྱེ་བ་སྔ་མ་ནས་ཐམས་ཅད་བོར་ཏེ་འོང་བ་དང་། ཐམས་ཅད་བོར་ཏེ་སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་འགྲོ་དགོས་པས་) བད༷ག་ནི༷་(མགྲོན་པོ་ལྟ་བུར་)གློ༷་བུ༷ར་(དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ་)ཞེ༵ས། །བད༷ག་ག

【現代漢語翻譯】 我所有的罪惡都已成熟，成爲了唯一的過患，並安住於此。我這個罪人，因罪業（產生了無間地獄等苦果）。所有這些極其沉重且難以忍受的行為，我都銘記於心，並以懺悔之心向（世間的）引導者們（一一）坦白。 如果我不懺悔，我的罪業（束縛于輪迴）將無法清凈（而且），我會在罪業未凈之前死去。因此，我祈求您以何種方法才能從此解脫，並迅速地救護我（並指示我獲得安樂的方法）？ 這個不可信任的死主啊，即使我祈求說：『我的這件事已經做了，另一件還沒有做。』它也不會停止，而是像閃電一樣降臨。疾病和健康都無法阻止它。壽命是如此的短暫，令人無法信任。 我必須拋棄身體、受用等一切。我過去不明白這個道理，爲了滿足慾望和摧毀敵人（殺生、偷盜等），造作了各種各樣的罪業，現在我對此感到後悔。 那些我為之造罪的敵人，現在已經不在了；我所愛的人，也已經不在了；造罪的我，也終將不在。同樣，財產等一切都將消失。爲了這些而造罪，真是太愚蠢了！ 如果說業習氣會跟隨我們，那也不是真的。就像夢中的苦樂，醒來后就不會再跟隨我們一樣。無論（此生）享用了什麼，都只會成為回憶的對象。因為一切都已過去，所以什麼也看不見。如果還能看見，那麼愛與不愛就不會消失，但因為看不見，所以一切都很清楚了。 然而，爲了那些（已經消失的人和事）所造的罪業，（其異熟果報令人不悅）難以忍受，它會一直跟隨著我，這真是太愚蠢了！ 因此（因為從前世而來時，一切都已捨棄；去往來世時，也必須捨棄一切），我（就像一個客人）是突然到來的。

【English Translation】 All my sins have matured, becoming the sole fault and abiding here. I, a sinful being, because of sins (producing fruits such as Avici hell). All these extremely heavy and unbearable deeds, I remember them all, and with remorse, I confess (individually) to the guides (of the world). If I do not confess, my sins (binding me to samsara) will not be purified (and moreover), I will die before my sins are purified. Therefore, I beseech you, by what means can I be liberated from this, and quickly protect me (and show me the way to happiness)? This untrustworthy Lord of Death, even if I plead, 'This task of mine is done, and another is not yet done,' he will not stop, but will descend like lightning. Neither sickness nor health can stop him. Life is so fleeting, it cannot be trusted. I must abandon body, possessions, and everything else. I did not understand this in the past, and in order to fulfill desires and destroy enemies (killing, stealing, etc.), I committed various kinds of sins, and now I regret it. Those enemies for whom I committed sins are now gone; those I loved are also gone; the one who committed the sins will also be gone. Likewise, possessions and everything else will disappear. To commit sins for these things is truly foolish! If it is said that karmic imprints follow us, that is not true. Just as the joys and sorrows of a dream do not follow us when we wake up. Whatever (in this life) is enjoyed, will only become an object of memory. Because everything has passed, nothing can be seen. If it could be seen, then love and hate would not have disappeared, but because it cannot be seen, everything is clear. However, the sins committed for the sake of those (who have disappeared), (whose ripening results are unpleasant) unbearable, it abides before me (following me), which is also foolish! Therefore (because when coming from a previous life, everything is abandoned; and when going to another life, everything must be abandoned), I (like a guest) am suddenly (going).

---

ི༷ས་རྟོ༷གས་པ༷ར་མ༷་ གྱུ༷ར་པ༵ས། །གཏི༷་མུ༷ག་(གི་དབང་གིས་མཛའ་བ་ལ་)ཆ༷གས་ད༷ང་(བ་དང་མི་མཛའ་བ་ལ་)ཞེ༷་སྡ༷ང་གི༵ས། །སྡི༷ག་པ༷་རྣམ༷་པ༷་དུ༷་མ༷་བྱས༷་ཏེ་འགྱོད་པའོ། ། ཉི༷ན་མཚ༷ན་སྡོ༷ད་པ༷་འོ༷ང་མེ༷ད་པ༵ར། །ཚེ༷་འདི༷་རྟག༷་ཏུ༷་འགོ༷ད་པས་འབྲིད་པར་འགྱུ༷ར་ ཞི༵ང་། སྣོ༷ན་པ༷་(སྟེ་འཕེལ་བྱེད་)གུ༷ད་ན༷ས་འོ༷ང་མེ༷ད་ན༵། །བད༷ག་ལྟ༷་(ངེས་པར་)འཆི༷་བ༷ར་ཅི༷ས་མི༷་ འགྱུ༵ར་ཏེ་སྐྱེས་པ་ལ་འཆི་བས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་འབད་དགོས་སོ། ། འདུ་འཛི་ལ་ཆགས་པར་མི་ཁོམ་སྟེ་འཆི་དུས་བད༷ག་ནི༷་མ༷ལ་ན༷་འདུ༷ག་བཞི༷ན་དུ༵། གཉེ༷ན་བཤེ༷ས་ཀུ༷ན་གྱི༷ས་མཐ༷འ་བསྐོ༷ར་ཡ༵ང་། །སྲོ༷ག་འཆ༷ད་པ༷་ཡི༷་ཚོ༷ར་བ༷་ད༵ག །བད༷ག་ ཉི༷ད་གཅི༷ག་པུ༷ས་མྱོ༷ང་བ༷ར་འགྱུ༵ར་(གྱི་གཉེན་བཤེས་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་ཆ་ཙམ་ཡང་མི་ལེན་ཞིང་མི་ཕན་ན་)བའི་ ཕྱིར་དང་། (དམྱལ་སོགས་སུ་)གཤི༷ན་རྗེ༷་ཕོ༷་ཉ༷ས་ཟི༷ན་པ༷་ལ༵། །གཉེ༷ན་པ༷ས་ཅི༷་ཕ༷ན་བཤེ༷ས་ཅི༷་ ཕ༵ན་ཏེ་སུས་ཀྱང་ཕན་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ༷་ཚེ༷་བསོ༷ད་ན༷མས་གཅི༷ག་པུ་སྐྱ༷བས་ཡིན་ ན༵། (བསོད་ནམས་) དེ༷་ཡ༷ང་བད༷ག་གི༷ས་མ༷་བསྟེ༷ན་པའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་འགྱོད་དོ༵། །རྒྱལ་པོ་ལ་ གདམས་པའི་མདོར། འགྲོ་བ་གཞན་དག་ཏུ་ནི་རྒྱུ། མལ་གྱི་ཐ་མར་ནི་ཉལ། སྲོག་ནི་ཅུང་ཟད་ ཅིག་ལུས། གཤིན་རྗེའི་སྐྱེས་བུས་ནི་འཇིགས་སྐྲག །བྱུར་གྱི་དབང་དུ་ནི་སོང་། དབུགས་རྒྱུ་ བ་ནི་ཆད། ཁ་དང་སྣ་ནི་གདངས། སོ་ནི་གཙིགས། ཕ་མ་དང་ཕུ་ནུ་དང་སྲིང་མོ་དང་བུ་དང་ བུ་མོས་ནི་བསྐོར། དབུགས་ནི་ཆད། ནོར་བགོ་བཤའ་བྱ་ཞེས་ནི་ཟེར། ཀྱི་ཧུད་མ། ཀྱི་ཧུད་ ཕ། ཀྱི་ཧུད་བུ་ཞེས་ནི་ཟེར་བ་ན་ཆོས་མ་གཏོགས་པ་སྐྱབས་གཞན་མེད། མགོན་གཞན་མེད། 1-137 གནས་གཞན་མེད། དཔུང་གཉེན་གཞན་མེད་དོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་ཆོས་ནི་ གླིང་དང་གནས་དང་མགོན་དང་རྟེན་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། མགོ༷ན་པོ༷་ཞེས་བོས་ནས་(ལང་ཚོ་གཟུགས་ནོར་དབང་ཆེ་རྒྱགས་སོགས་ཀྱིས་)བ༷ག་མེ༷ད་(པར་གྱུར་པ་) བད༷ག་གི༷ས་ནི༵། (དམྱལ་སོགས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་བའི་)འཇི༷གས་པ༷་འདི༷་འདྲ༷་(འབྱུང་བར་)མ༷་འཚ༷ལ་ན༵ས། །མི༷་རྟག༷་ཚེ༷་འདི༷འི་ཆེ༷ད་ད༷ག་ཏུ༵། །སྡི༷ག་པ༷་མ༷ང་པོ༷་ཉེ༷་བ༷ར་བསྒྲུ༵བས་ཏེ་འགྱོད་པའོ། །(ཆད་ ལས་ཕོག་པའི་)སྐྱེ༷་བོ༷་(འགའ་རྐང་ལག་སོགས་)ཡ༷ན་ལ༷ག་གཅོ༷ད་པ༷འི་ས༵ར། །དེ༷་རི༷ང་སྐལ་བ་ མཉམ་པས་ཁྲི༷ད་པ༷འ༷ང་བྲེ༷ད་འགྱུ༷ར་ཏེ༵། (སྐོམ་པས་)ཁ༷་སྐ༷མ་མི༷ག་རྩ༷་ང༷ན་(པ་དམའ་བར་གྱུར་པ་ལུས་ འདར་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་)ལ༷་སོ༵གས། །སྔ༷་ལ༷ས་གཞ༷ན་དུ༷་འགྱུ༷ར་སྣ༷ང་ན༵། །(འཆི་བའི་ཚེ་)སྐལ་བ་མི་ མཉམ་ལ་གཤི༷ན་རྗེ༷འི་ཕོ༷་ཉ༷་(འཇིགས་སུ་རུང་བའི་གཟུགས་ཅན་)འཇི༷གས་འཇི༷གས་ལྟ༵འི། ཤ༷་ཚུ༷གས་

【現代漢語翻譯】 因未領悟真實義，受愚癡所驅使，對親友生貪戀，對怨敵生嗔恨。 造作諸多罪業，如今追悔莫及。 日夜流逝無止境，此生卻被視作永恒，徒增虛妄。 壽命如薪盡火傳，終有燃盡之時，我等怎能免於一死？生者必死，此乃鐵律，故當精進修行。 莫貪戀世間俗事，臨終之時，我如臥病在床之人， 縱有親友環繞，亦無法分擔我獨自承受的死亡痛苦。 閻羅獄卒已在等候，親友又有何用？無人能伸出援手。 唯有善業方能救贖，然我卻未曾修積，追悔莫及。 《國王教誡經》云：『於他處漂泊，終臥于床榻之上，生命僅存一線，閻羅使者令人恐懼。受業力牽引，呼吸漸止，口鼻歪斜，牙關緊閉。父母、兄弟、姐妹、子女環繞，氣息斷絕，爭論瓜分財產。悲呼父母，哀嚎子女，然除正法外，別無救怙，別無依怙，別無處所，別無助伴。大王啊，于彼時彼刻，唯有正法是島嶼，是歸宿，是怙主，是依靠。』 往昔我沉溺於青春、財富和權勢， 未能預見這般恐怖的景象， 為這無常的生命， 造下無邊罪業，如今追悔莫及。 如同罪犯被處以斷手足之刑， 行刑者毫不留情地將其押赴刑場， 口乾舌燥，眼窩深陷，身體顫抖，哀嚎不止。 昔日種種，皆已改變。 臨終之時，面對閻羅獄卒那可怖的身形，

【English Translation】 Because of not realizing the true meaning, driven by ignorance, attachment arises towards loved ones, and hatred towards enemies. Many sins have been committed, and now there is regret. Days and nights pass without ceasing, yet this life is regarded as eternal, increasing vanity. Life is like a burning flame, eventually it will be extinguished. How can we avoid death? Those who are born must die, this is an iron law, so we must practice diligently. Do not be attached to worldly affairs. At the time of death, I am like a person lying sick in bed, Even if relatives and friends surround me, they cannot share the pain of death that I endure alone. The Yama's (Lord of Death) messengers are waiting, what is the use of relatives and friends? No one can lend a helping hand. Only good deeds can redeem, but I have not accumulated them, I regret it. The Sutra of Admonishing the King says: 'Wandering in other places, finally lying on the bed, life is only a thread, the messengers of Yama are frightening. Driven by karma, breathing gradually stops, the mouth and nose are crooked, the teeth are clenched. Parents, brothers, sisters, children surround, breath is cut off, arguing to divide the property. Crying out for parents, wailing for children, but apart from the Dharma, there is no other refuge, no other reliance, no other place, no other companion. Great King, at that time, only the Dharma is the island, the refuge, the protector, the reliance.' In the past, I indulged in youth, wealth, and power, Failing to foresee such a terrifying scene, For this impermanent life, I have committed boundless sins, and now I regret it. Like a criminal being subjected to the punishment of cutting off hands and feet, The executioner mercilessly escorts him to the execution ground, Mouth dry, eyes sunken, body trembling, wailing incessantly. All the things of the past have changed. At the time of death, facing the terrifying form of Yama's messengers,

---

(ཏེ་དབྱིབས་) ཅ༷ན་གྱི༷ས་བཟུ༷ང་གྱུ༷ར་ཅི༵ང་། །དམྱལ་སོགས་ཀྱི་འཇི༷གས་ཆེ༷ན་(སྡུག་བསྔལ་བཟོད་ དཀའ་བའི་)ན༷ད་ཀྱི༷ས་ཐེ༷བས་གྱུ༷ར་པ༵། ར༷བ་ཏུ༷་ཉམ༷་ཐ༷ག་པ་ན་མི་གཙང་བ་ལུག་པ་ལ་སོགས་ (སུ་གྱུར་པའི་གནས་སྐབས་ན་བསོད་ནམས་བྱེད་པ་ལྟ་)སྨོ༷ས་ཀྱང་ཅི༷་དགོ༵ས། ། ཐུགས་རྗེ་ཅན་སུ༷་ཞི༷ག་འཇི༷གས་ཆེ༷ན་འདི༷་ལ༷ས་བད༵ག །ལེ༷གས་པ༷ར་སྐྱོ༷བ་པ༷ར་བྱེ༷ད་ འགྱུ༷ར་ཞེ༵ས་སྨྲ་ཞིང་། བྲེ༷ད་ཤ༷་མངོན་དུ་ཐོ༷ན་(ཏེ་རྔམས་པ་)པ༷འི་མི༷ག་བགྲ༷ད་ན༵ས། ཕྱོ༷གས་ བཞི༷ར་སྐྱ༷བས་ད༷ག་ཚོ༷ལ་བ༷ར་བྱེ༵ད། །(དགེ་བ་བྱས་ན་དེ་དུས་སྐྱབས་རྙེད་པ་ལ)ཕྱོ༷གས་བཞི༷ར་(གང་དུའང་) སྐྱ༷བས་མེ༷ད་མཐོ༷ང་ན༷ས་ནི༵། །དེ༷་ན༷ས་ཀུ༷ན་ཏུ༷་ཡི༷་མུ༷ག་འགྱུ༵ར། །དམྱལ་སོགས་ཀྱི་གན༷ས་ དེ༷ར་སྡིག་ཅན་ལ་སྐྱ༷བས་ཡོ༷ད་མ༷་ཡི༷ན་ན༵། དེ༷་ཚེ༷་བད༷ག་གི༷ས་ཇི༷་ལྟར༷་བྱ༷་སྟེ་འགྱོད་པ་འཕྱིས་ པའོ། ། དེ༷་བ༷ས་ད་ལྟ་རྒྱ༷ལ་བ༷་འགྲོ༷་བ༷འི་(དབུགས་འབྱིན་ཞིང་ཡིད་བརྟན་པའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་)མགོ༵ན(པོ)། །འགྲོ༷་བ༷་(སྡུག་བསྔལ་ལས་)སྐྱོ༷བ་པ༷འི་དོ༷ན་བརྩོ༷ན་པ༵། །(ཐམས་ཅད་དུ་ནུས་པ་དཔག་མེད་མངའ་བས་) 1-138 སྟོ༷བས་ཆེ༷ན་(དེས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་)འཇི༷གས་པ༷་ཀུ༷ན་སེ༷ལ་(བར་བྱེད་པ་)ལ༵། །དེ༷་རི༷ང་ཉི༷ད་ན༷ས་ སྐྱ༷བས་སུ༷་མཆི༵། །རྒྱལ་བ་དེ༷་ཡི༷ས་ཐུ༷གས་སུ༷་ཆུ༷ད་(པ་སྟེ་མངོན་དུ་བྱས་)པ༷འི་ཆོ༵ས། (འགོག་ལམ་ཉོན་ མོངས་པའི་གཉེན་པོ་གྱུར་པས་)འཁོ༷ར་བ༷འི་འཇི༷གས་པ༷་སེ༷ལ་བ༷་ད༵ང་། །(ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་)བྱང༷་ཆུ༷བ་ སེ༷མས་དཔ༷འི་ཚོ༷གས་དགེ་འདུན་ལ༷་ཡ༵ང་། དེ༷་བཞི༷ན་ཡ༷ང་ད༷ག་(པར་གཡོ་སྒྱུ་དང་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་) སྐྱ༷བས་སུ༷་མཆི༵། ། བད༷ག་ནི༷་(དམྱལ་སོགས་ཀྱི་)འཇི༷གས་པ༷ས་རྣམ༷་སྐྲ༷ག་པ༵ས། །བྱང་སེམས་ཀུ༷ན་ཏུ༷་བཟ༷ང་ ལ༷་བད༷ག་ཉི༷ད་འབུ༵ལ། །འཇ༷མ་པ༷འི་དབྱང༷ས་ལ༷འ༷ང་གཞན་གྱིས་མ་སྐུལ་ཡང་བད༷ག་ཉི༷ད་ ཀྱི༵ས། བད༷ག་གི༷་ལུ༷ས་འདི༷་དབུ༷ལ་བ༷ར་བགྱི༵། །(སེམས་ཅན་ལ་)ཐུ༷གས་རྗེ༷ས་གཞན་དོན་སྤྱོ༷ད་ པ༷་མ༷་འཁྲུ༷ལ་བ༵འི། (འགྲོ་བ་སྡུག་བསྔལ་བ་རྣམས་ལ་)སྤྱ༷ན་ར༷ས་(ཀྱིས་འཚོ་ཞིང་)གཟི༷གས་(པའི་)མགོ༷ན་ (པོ་)དེ༷་ལ༷་ཡ༵ང་(སྡུག་བསྔལ་ཞིང་)། །ཉམ༷་ཐ༷ག་(ནས་བྲེད་པའི་)ང༷་རོ༷ས་འོ༷་དོ༷ད་འབོ༵ད། །སྡི༷ག་ལྡན༷་ བད༷ག་ལ༷་བསྐྱ༷བ་ཏུ༷་གསོ༵ལ། །(སྡིག་པ་ལས་རིང་དུ་སོང་བས་)འཕ༷གས་པ༷་(སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ བདེན་པས་)ན༷མ་མཁ༷འི་སྙི༷ང་པོ༷་ད༵ང་། །(ས་ཁམས་དག་པར་བྱེད་པས་)ས༷་ཡི༷་སྙི༷ང་པོ༷་ད༷ག་ད༷ང་ནི༵། །བྱམས་པ་དང་སྒྲིབ་པ་རྣམ་སེལ་ལ་སོགས་ཐུ༷གས་རྗེ༷་ཆེ༷་མགོ༷ན་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ལ༵། སྐྱ༷བས་ ཚོ༷ལ་སྙི༷ང་ན༷ས་འོ༷་དོ༷ད་འབོ༵ད། །མཐུ་སྟོབས་ཅན་ག༷ང་ཞི༷ག་མཐོ༷ང་ན༷་གཤི༷ན་རྗེ༷་ཡི༵། ཕོ༷་ཉ༷་ དང་ལ༷་སོ༷ག

【現代漢語翻譯】 如果被死亡的形象（閻羅王）抓住，或者被地獄等巨大痛苦的疾病所折磨，或者極度貧困，淪為不潔之物，像乞丐一樣（在這種情況下，行善還有什麼意義呢）？ 誰是有慈悲心的人，會說『誰能從這巨大的恐懼中完全救護我呢？』，然後驚恐地睜大眼睛，向四方尋求庇護？（如果行善，那時就能找到庇護）向四面八方都找不到庇護，那時就會完全絕望。在地獄等地方，罪人沒有庇護，那時我該怎麼辦呢？（只能）後悔莫及。 因此，現在我皈依諸佛，他們是眾生的怙主（是呼吸和信賴的處所），他們致力於救護眾生（脫離痛苦），他們具有強大的力量（具有無限的能力），能消除一切恐懼。從現在起，我尋求庇護。我也皈依諸佛所證悟的法（作為對治煩惱的對治品，能消除輪迴的恐懼），以及菩薩僧眾，他們不會退轉。我如是真實地皈依。 我因恐懼而顫抖，將自己奉獻給普賢菩薩。對於文殊菩薩，即使沒有他人勸請，我也自願將我的身體奉獻給他。對於以慈悲心行利他之事，永不迷誤的觀世音菩薩（以慈眼照看眾生的怙主），我也以絕望的哭喊祈求庇護。祈求您救護罪惡深重的我！對於聖者虛空藏（以空性的禪定為真實），以及地藏菩薩（凈化地界），以及慈氏菩薩和除蓋障菩薩等一切具有大慈悲心的怙主，我從內心深處尋求庇護，發出絕望的呼喊。看到任何有力量的人，比如閻羅王的使者等。

【English Translation】 If one is seized by the form of death (Yamaraja), or afflicted by the disease of great suffering such as hells, or is utterly impoverished, reduced to impurity, like a beggar (in such a state, what is the use of doing good)? Who is the compassionate one who would say, 'Who can completely protect me from this great fear?', and then, with terrified eyes wide open, seek refuge in the four directions? (If one does good, one can find refuge at that time.) Finding no refuge in any of the four directions, one then becomes utterly despondent. In places like hell, there is no refuge for sinners. What should I do then? (One can only) regret it too late. Therefore, now I take refuge in the Buddhas, who are the protectors of beings (the place of breath and trust), who are dedicated to saving beings (from suffering), who have great power (have infinite abilities), and who eliminate all fears. From now on, I seek refuge. I also take refuge in the Dharma realized by the Buddhas (as an antidote to afflictions, able to eliminate the fear of samsara), and in the Sangha of Bodhisattvas, who do not regress. I thus truly take refuge. Trembling with fear, I offer myself to Samantabhadra. To Manjushri, even without being urged by others, I voluntarily offer my body. To Avalokiteshvara, who with compassion performs the deeds of benefiting others, never erring (the protector who watches over beings with compassionate eyes), I also cry out in despair for refuge. I beseech you to protect me, a sinful being! To the noble Akashagarbha (whose reality is the samadhi of emptiness), and to Ksitigarbha (who purifies the earth realm), and to Maitreya and Sarvanivaranaviskambhin and all the protectors with great compassion, I seek refuge from the depths of my heart, uttering cries of despair. Seeing anyone with power, such as the messengers of Yamaraja, etc.

---

ས་ཀྱི་སྒྲས་གནོད་སྦྱིན་དང་སྲིན་པོ་ལ་སོགས་སྡ༷ང་བ༷་རྣམ༷ས། སྐྲ༷ག་ན༷ས་ཕྱོ༷གས་ བཞི༷ར་འབྱེ༷ར་(ཞིང་འབྲོས་པར་)བྱེ༷ད་པ༵། །དཔལ་ཕྱག་ན་རྡོ༷་རྗེ༷་ཅ༷ན་ལ༷་སྐྱ༷བས་སུ༷་མཆི༵། ། སྔོ༷ན་ཆ༷ད་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་ཁྱེ༷ད་ཀྱི༷་བཀ༷འ་སྡིག་པ་ཅི་ཡང་མི་བྱ་སྟེ། །དགེ་བ་ཕུན་ སུམ་ཚོགས་པར་སྤྱད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལ༷ས་འད༵ས། ད༷་ནི༷་(མི་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་དམྱལ་སོགས་ཀྱི་) འཇི༷གས་པ༷་ཆེ༷་མཐོ༷ང་ན༵ས། །ཁྱེ༷ད་ལ༷་སྐྱ༷བས་སུ༷་མཆི༷་ལ༷གས་ཀྱི༷ས། །(སྔར་བསགས་སྡིག་པའི་ འབྲས་བུ་མི་བཟད་པའི་)འཇི༷གས་པ༷་མྱུ༷ར་དུ༷་བས༷ལ་དུ༷་གསོ༵ལ། ། 1-139 རླུང་མཁྲིས་བད་ཀན་འདུས་པའི་ནད་རེ་རེ་ལ་དུས་མིན་འཆི་བ་བརྒྱ་དང་། དུས་སུ་འཆི་ བ་གཅིག་སྟེ་བརྒྱ་རྩ་གཅིག་རེར་ཕྱེ་བའི་ཐ༷་མ༷ལ་ན༷ད་ཀྱི༷ས་འཇི༷གས་ན༷་ཡ༵ང་། སྨ༷ན་པ༷འི་ ང༷ག་བཞི༷ན་བྱ༷་དགོ༷ས་ན༵། །ཉོན་མོངས་དུག་གསུམ་ཆ་མཉམ་དང་བཅས་པ་རེ་རེ་ལ་གཉེན་ པོ་མེད་པ་བརྒྱ་དང་ཡོད་པ་གཅིག་རེར་ཕྱེ་བ་བཞི༷་བརྒྱ༷་རྩ༷་བཞི༷འི་ན༷ད་ཀྱི༷ས་ནི༵། ཟི༷ན་པ༷ར་ གྱུར་པ༷ས་རྒྱལ་བའི་གསུང་བཞིན་བྱ་བ་སྨོ༷ས་ཅི༷་དགོ༵ས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པ་དེ༷་གཅི༷ག་གི༷ས་ ཀྱང༷་འཛ༷མ་གླི༷ང་ན༵། གན༷ས་པ༷འི་མི༷་ཀུ༷ན་མ་བྲལ་བར་དུ་རླ༷ག་བྱེ༷ད་པ༵། དེ༷་ད༷ག་གསོ༷་བ༷འི་ སྨ༷ན་(ཞིག་ཡོད་ཅེས་)གཉེན་པོ་ལས་གཞ༷ན་ནི༵། ཕྱོ༷གས་རྣམ༷ས་ཀུ༷ན་ན༷ས་མི༷་རྙེ༷ད་ན༵། །དེ༷་ལ༷་ སྨ༷ན་པ༷་ཐ༷མས་ཅ༷ད་མཁྱེ༵ན་པ། ཉོན་མོངས་ཀྱི་ཟུ༷ག་རྔུ༷་ཐ༷མས་ཅ༷ད་འབྱི༷ན་པ༷་ཡི༵། བཀ༷འ་ ལྟར༷་གཉེན་པོ་མི༷་བྱེ༷ད་སེ༷མས་པ༷་ནི༵། ཤི༷ན་ཏུ༷་གཏི༷་མུ༷ག་ཅན་(བདག་པས་གཞན་དུ་)སྨད༷་པ༷འི་ གན༵ས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ངམ་གྲོག་ལ་སོགས་གཡ༷ང་ས༷་ཐ༷་མ༷ལ་ཆུ༷ང་ངུ༷་ལ༷འ༵ང་། བ༷ག་ཡོ༷ད་གན༷ས་པ༷ར་བྱ༷་ དགོ༷ས་ན༵། །སྡིག་པས་དཔ༷ག་ཚ༷ད་སྟོ༷ང་(འདི་འོག་སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་ན། །མནར་མེད་པའོ་དེ་ཙམ་མོ། །)སོགས་ ཀྱི་འོག་ངན་སོང་དུ༷་ལྟུ༷ང་བ༷་ཡི༵། ཚེ་ཚད་བསྐལ་པའི་ཚད་ཀྱིས་ཡུ༷ན་རི༷ང་བའི་གཡ༷ང་ས༷ར་ལ་ བག་ཡོད་པ་སྨོ༷ས་ཅི༷་དགོ༵ས། ། མྱུར་དུ་མ་འབད་ཀྱང་དེ༷་རི༷ང་ཁོ༷་ན༷་མི༷་འཆི༷་ཞེ༵ས། བདེ༷་བ༷ར་འདུ༷ག་པ༷་རི༷གས་པ་མ༷་ ཡི༵ན་ཏེ། བད༷ག་ནི༷་མེ༷ད་པ༷ར་འགྱུ༷ར་བ༷འི་དུ༵ས། །དེ༷་ནི༷་གདོ༷ན་མི༷་ཟ༷་བ༷ར་འབྱུ༵ང་བའི་ཕྱིར་ རོ། །བད༷ག་ལ༷་འཆི་བས་མི༷་འཇི༷གས་སུ༷་ཡི༷ས་བྱི༷ན་ནས། (དམྱལ་སོགས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་)འདི༷་ལ༷ས་ ཇི༷་ལྟར༷་ངེ༷ས་(པར་)ཐ༷ར་(པར་)འགྱུ༵ར་ཏེ། གདོ༷ན་མི༷་ཟ༷་བ༷ར་(ཤི་ནས་)མེ༷ད་(པར་)འགྱུ༷ར་དུ་ངེས་ ན༵། ཅི༷་ཕྱི༷ར་བད༷ག་ཡི༷ད་བདེ༷་བ༷ར་(གནས་པར་)འདུ༵ག་སྟེ་འདུག་པ་མི་རིགས་པས་མྱུར་དུ་ འབད་དོ། །སྔོ༷ན་ཆ༷ད་ཡང་ཡང་སྐྱེ་མྱོ༷ང་སྟེ༷་ཡང་ཡང་ཞི༷ག་པ༷་ལ༵ས། བད༷ག་ལ༷་འདུ་བྱེད་གྲུལ་ 1-140

【現代漢語翻譯】 大地的聲音使夜叉和羅剎等兇猛之徒，驚恐地四處逃散。 皈依具德金剛手！ 過去諸佛及其眷屬曾教導：'不做任何惡事，行持圓滿的善行。' 但我卻違背了這些教誨。如今，我看到了（不悅意的果報，如地獄等）巨大的恐懼，因此我皈依您。請迅速消除（過去所積惡業的不悅意果報所帶來的）恐懼！ 對於風、膽、涎三種疾病中的每一種，非時而死的有一百種，按時而死的有一種，總共分為一百零一種。即使僅僅因這些普通的疾病而感到恐懼，也應該聽從醫生的建議。然而，對於由貪、嗔、癡三種煩惱以及與它們同等程度的煩惱所引起的疾病，每一種煩惱都分為一百種無法對治的和一種可以對治的，總共有四百零四種疾病。既然已經被這些煩惱所控制，更應該聽從佛陀的教誨。即使僅僅是一種煩惱，也能使居住在整個世間的人們不得解脫。除了對治之法，在任何地方都找不到治療這些煩惱的藥物。因此，那些明明知道對治之法卻不實行的人，是極其愚蠢且應受譴責的。 即使是懸崖等微不足道的危險之地，也應該謹慎小心。 那麼，因惡業而墮入深達千逾俱盧舍（此下二十千逾盧舍，即是無間地獄）的惡趣之中，其壽命長達劫數的危險之地，更應該謹慎小心，這還用說嗎？ 不要以為'即使不立刻努力，我也不會馬上死去'而安逸度日，這是不合理的。 因為我消失的時候，不會不經歷死亡。 誰能保證我不會因死亡而恐懼？我如何才能確定自己能夠從中解脫？如果我確定死後會消失，那我為什麼還要安逸度日呢？不應該安逸度日，而應該立刻努力。 我已經無數次地出生和死亡，我的有為法已經崩潰。

【English Translation】 The sound of the earth causes fierce beings like Yakshas and Rakshasas to scatter in fear. I take refuge in glorious Vajrapani! In the past, the Buddhas and their retinues taught: 'Do no evil, practice perfect virtue.' But I have transgressed these teachings. Now, seeing the great fear (of undesirable consequences like hell), I take refuge in you. Please quickly dispel the fear (of the undesirable consequences of past accumulated negative actions)! For each of the diseases of wind, bile, and phlegm, there are one hundred untimely deaths and one timely death, divided into one hundred and one types. Even if one is afraid of these ordinary diseases, one should follow the doctor's advice. However, for the diseases caused by the three poisons of desire, anger, and ignorance, each divided into one hundred incurable and one curable, there are four hundred and four diseases. Since one is already controlled by these afflictions, how much more should one follow the Buddha's teachings? Even a single affliction can prevent the beings dwelling in the entire world from liberation. Apart from the antidote, no medicine can be found anywhere to cure these afflictions. Therefore, those who know the antidote but do not practice it are extremely foolish and worthy of condemnation. Even in insignificant dangerous places like cliffs, one should be cautious. How much more should one be cautious in the dangerous places of the lower realms, which are thousands of yojanas deep (twenty thousand yojanas below is Avici Hell), where one falls due to negative actions, and where the lifespan is as long as an eon? Is there any need to say more? It is unreasonable to be complacent, thinking, 'Even if I don't strive immediately, I won't die right away.' Because when I disappear, I will not be without death. Who has given me the assurance that I will not fear death? How can I be certain that I will be liberated from it? If I am certain that I will disappear after death, why should I be complacent? One should not be complacent, but should strive immediately. I have been born and died countless times, and my conditioned phenomena have collapsed.

---

ཐུབ་པའི་གདེང་ལྷག༷་པ༷་ཅི༷་ཡོ༷ད་ན༵། བད༷ག་ཉི༷ད་འདུས་བྱས་བསླུ་བ་དེ༷་ལ༷་མངོ༷ན་ཞེ༷ན་ན༵ས། བླ༷་མ༷་རྒྱལ་བ་སྲས་དང་བཅས་པའི༷་བཀ༷འ་ད༷ང་འག༷ལ་བ༷ར་བྱས༷་ན་འཁྲུལ་བར་སྟོན་པའོ། ། རང་གི་གསོ༷ན་ཚེ༷་འདི༷་ད༷ང་དེ༷་བཞི༷ན་དུ༵། གཉེ༷ན་ད༷ང་བཤེ༷ས་པ༷་དང་ལོངས་སྤྱོད་སོགས་ ཀྱང་རྣམ༷་སྤང༷ས་ན༵ས། རྣམ་ཤེས་གཅི༷ག་པུ༷་ག༷་ཤེ༷ད་ངེས་མེད་ཀྱི་གནས་སུ་འགྲོ༷་དགོ༷ས་ན༵། མཛ༷འ་ད༷ང་མི༷་མཛ༷འ་ཀུ༷ན་ལ་ཆགས་སྡང་སྤྱད་པ་ཅི༷་ཞིག་རུ༵ང་། ཞེས་པའོ། །རྒྱུ་མི༷་དགེ༷་བ༷་ ལ༷ས་འབྲས་བུ་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་འབྱུ༵ང་། དེ༷་ལ༷ས་ཇི༷་ལྟར༷་ངེ༷ས་ཐ༷ར་ཞེ༵ས། །ཉི༷ན་མཚ༷ན་རྟག༷་ཏུ༷་ བད༷ག་གི༷ས་ནི༵། །འདི༷་ཉི༷ད་འབ༷འ་ཞི༷ག་བས༷མ་པ༷འི་སྒཽ་ནས་སྡིག་པ་གཞོམ་པ་རི༵གས་སོ། ། བད༷ག་ནི༷་མི༷་ཤེ༷ས་གཏི༷་མུ༷ག་པ༵ས། །ར༷ང་བཞི༷ན་གྱི་ཁ༷་ན༷་མ༷་ཐོ༷་བ་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་ སོགས་པའ༵མ། བཅ༷ས་པ༷འི་སྡི༷ག་པ༷་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་དུས་མ་ཡིན་པའི་ཁ་ཟས་ཟོས་པ་ལྟ་བུ་ ག༷ང་ཡི༷ན་པ༵ས། ག༷ང་ཡ༷ང་རུ༷ང་བ༷་བགྱི༷ས་པ༷་རྣམ༷ས། །མགོ༷ན་པོ༷འི་སྤྱ༷ན་སྔ༷ར་མངོ༷ན་སུ༷མ་ དུ༵། །ཐ༷ལ་སྦྱ༷ར་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་འཇི༷གས་སེ༷མས་ཀྱི༷ས། །ཡ༷ང་ད༷ང་ཡ༷ང་དུ༷་འགྱོད་པས་ཕྱག༷་ འཚ༷ལ་ཏེ༵། དེ༷་ད༷ག་ཐ༷མས་ཅ༷ད་བཤ༷གས་པ༷ར་བགྱི༵འོ། ། འདྲེ༷ན་པ༷་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་རྣམ༷ས་ཀྱི༷ས་བད༷ག་གི༷་སྡི༵ག །ནོ༷ངས་པ༷་(སྟེ་ཉེས་པ་ལ་ཉེས་པ་) ལ༷གས་པ༷ར་བཟུ༷ང་དུ༷་གསོ༵ལ། །(ཉེས་པ་)འདི༷་ནི༷་(རྣམ་སྨིན་མི་བཟད་ཅིང་)བཟ༷ང་པོ༷་མ༷་ལ༷གས་ པ༵ས། །སླ༷ན་ཆ༷ད་བད༷ག་ནི༷་ཡོ༷ང་ཡེ་སྲོག་ལ་བབ་ཀྱང་མི༷་བགྱི༵ད་དོ། ། བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་དཔ༷འི་སྤྱོ༷ད་པ༷་ལ༷་འཇུ༷ག་པ༷་ལ༷ས། གཙོ་བོར་སྡི༷ག་པ༷་བཤ༷གས་པ༷འི་ ལེ༷འུ༷་སྟེ༷་གཉི༷ས་པ༷འོ༵།། །། ༈ ལེའུ་གསུམ་པ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ། ལེའུ་གསུམ་པ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡོངས་སུ་གཟུང་བ། 1-141 ༈ སེམས་བསྐྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་ལ། བསོད་ནམས་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་ཡན་ལག ༈ སྡིག་པ་བཤགས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བསོད་ནམས་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་ཡན་ལག་ འབྲེལ་བས་སེ༷མས་ཅ༷ན་ཀུ༷ན་གྱི༷་ང༷ན་སོ༷ང་གི༵ ། སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ང༷ལ་བསོ༷འི་དགེ༷་བ༷་བསོད་ ནམས་ཆ་མཐུན་གྱིས་མངོན་མཐོ་སྒྲུབ་པ་ད༵ང་། དེའི་བྱེད་ལས་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཅ༷ན་ད༷ག་བདེ༷་ བ་ལ་གན༷ས་པར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་དུ་འབད་པ་བསོད་ནམས་ཆ་མཐུན་གྱི་དགེ་བ་ལ༵། དག༷འ་ བ༷ས་རྗེ༷ས་སུ༷་ཡི༷་ར༷ང་ངོ༵་། །འདིར་སློབ་དཔོན་ཤེས་རབ་འབྱུང་གནས་ན་རེ། རྗེས་སུ་ཡི་རང་ བ་ཡང་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། ཡིད་དང་། ལུས་དང་། ངག་གིས་སོ། །དེ་ལ་ཡིད་ཀྱིས་ནི་སེམས་ རབ་ཏུ་དང་བས་ཡང་དག་པར་དགའ་བར་བྱེད་པ་དང་། ལུས་ཀྱིས་ནི་བ་སྤུ་ཟིང་ཞེས་བྱེད་པ་ དང་། མཆི་མ་འབྱུང་བ་དང་ལུས་འདར་བ་ལ་སོགས་པ་ཉམ

【現代漢語翻譯】 如果佛陀有任何超越的智慧，那是因為他認識到所有合成的事物都是虛幻的。 如果違背了上師（blama，梵文guru，老師），勝者（rGyal ba，梵文jina，勝利者）及其子嗣的教誨，那將是錯誤的。 就像我必須捨棄今生的名譽和財富一樣， 我也必須捨棄朋友、親戚和享樂等等。 我的意識（rnam shes，梵文vijñāna，意識）將獨自前往一個未知的地方。 那麼，執著于愛與不愛又有什麼意義呢？ 從不善的因中產生痛苦的果。 我如何才能從中獲得解脫？ 日日夜夜，我都要 通過專注於此來摧毀罪惡。 我因無知而愚昧， 沒有聽到自性的聲音，無論是殺生 還是違背誓言，或者像不適時地吃東西一樣，犯下任何罪行。 無論我做了什麼， 我都在怙主（mGon po，梵文nātha，保護者）面前坦白。 雙手合十，懷著對痛苦的恐懼， 一次又一次地懺悔並頂禮， 我懺悔所有這些罪過。 祈請導師（'dren pa，梵文nāyaka，引導者），勝者及其子嗣，接受我的罪過， 我的過錯（即罪上加罪）。 這個過錯是不好的（即會導致不愉快的成熟）， 從今以後，即使付出生命，我也不會再犯。 《入菩薩行論》中，懺悔罪業之第二品。 第三品：受持菩提心。 第三品：受持菩提心。 1-141 菩提心的修習中，隨喜功德支。 懺悔罪業之後，緊接著是隨喜功德支。 通過隨喜一切眾生的惡趣（ngan song，梵文durgati，惡道）之 痛苦和疲憊的善行和功德，以及實現增上生（mngon mtho，梵文abhudaya，高處）的和諧部分，以及他們的行為，愿所有受苦者都能安住在快樂之中，我歡喜地隨喜這些和諧部分的善行。 在此，學誠法師（slob dpon shes rab 'byung gnas）說，隨喜有三種方式：通過意、身和語。通過意，以極大的喜悅來真正地歡喜；通過身，使毛孔豎立； 流淚和身體顫抖等等。

【English Translation】 If the Buddha had any surpassing wisdom, it was because he recognized that all compounded things are deceptive. If one goes against the teachings of the lama (blama, Sanskrit guru, teacher), the Victorious One (rGyal ba, Sanskrit jina, victorious one), and his sons, that will be a mistake. Just as I must give up the fame and fortune of this life, I must also give up friends, relatives, and enjoyments, and so on. My consciousness (rnam shes, Sanskrit vijñāna, consciousness) will go alone to an unknown place. Then, what is the point of being attached to love and hate? From an unwholesome cause comes a result of suffering. How can I ever be liberated from that? Day and night, I will destroy sin through focusing on this. I am ignorant and foolish, not having heard the voice of self-nature, whether it be killing or breaking vows, or like eating at an inappropriate time, committing any sin. Whatever I have done, I confess before the Protector (mGon po, Sanskrit nātha, protector). With palms together, with fear of suffering, again and again I repent and prostrate, I confess all of those sins. I beseech the Guide ('dren pa, Sanskrit nāyaka, guide), the Victorious One and his sons, to accept my sins, my faults (that is, fault upon fault). This fault is not good (that is, it will lead to unpleasant maturation), from now on, even if it costs my life, I will not do it again. From Engaging in the Bodhisattva's Deeds, the Second Chapter on Confessing Sins. Chapter Three: Taking Hold of Bodhicitta. Chapter Three: Taking Hold of Bodhicitta. 1-141 In the practice of bodhicitta, the branch of rejoicing in merit. Immediately after confessing sins, there is the branch of rejoicing in merit. By rejoicing in the virtuous deeds and merit of all sentient beings' suffering and weariness in the lower realms (ngan song, Sanskrit durgati, lower realms), and the harmonious part of accomplishing higher rebirth (mngon mtho, Sanskrit abhudaya, higher rebirth), and their actions, may all those who suffer abide in happiness, I joyfully rejoice in these harmonious parts of virtue. Here, Master Śikṣāpramoda says that rejoicing is also of three kinds: through mind, body, and speech. Through mind, one truly rejoices with great joy; through body, one makes the pores stand on end; tears flow and the body trembles, and so on.

---

ས་སུ་མྱོང་བ་དང་། ངག་གིས་ནི་ ཡང་དག་པར་དགའ་བའི་སེམས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བྱས་སོ་རབ་ཏུ་བྱས་སོ་བཟང་པོ་བྱས་སོ་ ཞེས་དེ་ལྟར་ངག་ཏུ་བརྗོད་ཅིང་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱེད་པའོ། །ཞེས་གསུང་ངོ་། །བྱང༷་ཆུ༷བ་ རྒྱུ༷ར་གྱུ༷ར་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་གྱི་དགེ༷་བས༷གས་པ༵། དེ༷་ལ༷་རྗེ༷ས་སུ༷་ཡི༷་ར༷ང་ངོ༵་། །དེས་ལུ༷ས་ ཅ༷ན་འཁོ༷ར་བ༷འི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ལ༵ས། ངེ༷ས་པ༷ར་ཐ༷ར་པའི་བྱེད་ལས་ལ༷འང་ཡི༷་ར༷ང་ངོ༵་། །དེའི་ འབྲས་བུ་སྐྱོ༷བ་པ༷་རྣམ༷ས་ཀྱི༷་བྱང༷་ཆུ༷བ་ད༵ང་། རྒྱ༷ལ་སྲས༷་རྣམས་ཀྱི་ས༷་དང་ལམ་གྱི་རྟོགས་པ་ ལ༷འ༷ང་ཡི༷་ར༷ང་ངོ༵་། །སེ༷མས་ཅ༷ན་ཐ༷མས་ཅ༷ད་བདེ༷་མཛ༷ད་པ༵འི། །རྒྱུ་ཐུ༷གས་བསྐྱེ༷ད་དགེ༷་ བ༷་རྒྱ༷་མཚོ༷་ལྟར་ཡངས་ཤིང་གཏིང་ཟབ་པ་ད༵ང་། སེ༷མས་ཅ༷ན་ཕ༷ན་པ༷ར་མཛ༷ད་པ༷འི་འཕྲིན་ ལས་རྣམ་དག་ལ༵། དག༷འ་བ༷ས་རྗེ༷ས་སུ༷་ཡི༷་ར༷ང་ངོ༵་། །རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལས། ཀེའུ་ཤི་ཀ ། སྟོང་ གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ནི་སྲང་ཚད་ཀྱིས་གཞལ་བར་ནུས་ཀྱི། བྱང་ ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ལས་སྐྱེས་པའི་སེམས་བསྐྱེད་ན་ དེའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚད་ནི་གཟུང་བར་མི་ནུས་སོ། །ཞེས་སོ། ། 1-142 ༈ བསྐུལ་བ། བསྐུལ་བ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཕྱོ༷གས་རྣམ༷ས་ཀུ༷ན་གྱི༷་སང༷ས་རྒྱ༷ས་ལ༵། ཐ༷ལ་མོ༷་སྦྱ༷ར་ཏེ༷་ གསོ༷ལ་བ༷་ནི༵། །སེ༷མས་ཅ༷ན་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་མུ༷ན་འཐོ༷མས་ལ༵། །ཆོ༷ས་ཀྱི༷་སྒྲོ༷ན་མ༷འམ་སྣང་བ་ རྒྱ་ཆེན་སྦ༷ར་དུ༷་གསོ༵ལ་ལོ། །རྒྱ༷ལ་བ༷་མྱ༷་ང༷ན་འད༷འ་བཞེ༷ད་ལ༵། །ཐ༷ལ་མོ༷་སྦྱ༷ར་ཏེ༷་གསོ༷ལ་བ༷་ ནི༵། །འགྲོ༷་བ་འདི༷་རྣམས་མ་རིག་པས་འདོ༷ངས་པ༷ར་མི༷་དགོ༷ད་ཅི༵ང་། དེའི་དོན་དུ་བསྐ༷ལ་པ༷་ གྲ༷ངས་མེ༷ད་བཞུ༷གས་པ༷ར་གསོ༵ལ་བ་གདབ་བོ། ། ༈ བསྔོ་བའི་ཡན་ལག ད་ནི་བསྔོ་བའི་ཡན་ལག་འབྲེལ་བས་དེ༷་ལྟར༷་མཆོད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡན་ལག་འདི༷་ ད༷ག་ཀུ༷ན་བྱས༷་ཏེ༵། དགེ༷་བ༷་བད༷ག་གི༷ས་བས༷གས་པ༷་ག༵ང་ཡིན་པ(འི་བསོད་ནམས་)དེ༷ས་ནི༷་ སེ༷མས་ཅ༷ན་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ཀྱི༷། སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཐ༷མས་ཅ༷ད་བས༷ལ་བ༷ར་ཤོ༵ག །ཁྱད་པར་སྡུག་པ་ ལ་ཐུགས་བརྩེ་བ་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཆེ་བ་མཚོན་པའི་འགྲོ༷་བ༷་(ནད་ཀྱིས་གདུངས་པའི་)ན༷ད་པ༷་རྣམས་ ཇི༷་སྲི༷ད་དུ༵། ན༷ད་སོ༷ས་(པར་)གྱུ༷ར་གྱི༷་བ༷ར་དུ༷་ནི༵། །བདག་(ནད་སེལ་བའི་)སྨ༷ན་ད༷ང་(སྨན་སྟེར་བའི་) སྨ༷ན་པ༷་ཉི༷ད་ད༷ག་ད༵ང་། དེ༷་ཡི༷་(རིམ་གྲོ་བྱེད་པའི་)ན༷ད་གཡོ༷ག་བྱེ༷ད་པ༷ར་ཤོ༵ག །ཅེས་སྨོན་ནོ། ། (བཀྲེས་སྐོམ་གྱིས་གདུངས་པ་ལ་)ཟ༷ས་ད༷ང་སྐོ༷མ་གྱི༷་ཆ༷ར་ཕ༷བ་སྟེ༷། །རིམ་པ་ལྟར་བཀྲེ༷ས་(པ་ སྟེ་ལྟོགས་པ་)ད༷ང་སྐོ༷མ་པ༷འི་(གདུངས་པའི་)གནོ༷ད་པ༷་བས༵ལ་ནུས་པར་གྱུར་ཅིག །ཁྱད་པར་ མུ༷་གེ༷འི་བསྐ༷ལ་པ༷་བ༷ར་མ༷འི་ཚེ༵། །བད༷ག་ནི༷་ཟ༷ས་ད༷ང་སྐོ༷

【現代漢語翻譯】 以身體驗，以語讚頌，以歡喜之心善作、極作、妙作，如是語贊且隨喜。如是說。菩提之因，解脫分之善積，我皆隨喜。以此令有身者脫離輪迴之苦，我亦隨喜其解脫之業。其果位，諸救護者之菩提，以及諸佛子之地道證悟，我皆隨喜。愿一切眾生皆得安樂，生起此心的廣大如海、深邃如淵之善根，以及利益眾生之清凈事業，我皆歡喜隨喜。 于勝者之母（般若波羅蜜多）中雲：『喬尸迦，三千大千世界之量可測，然菩薩摩訶薩隨喜所生之發心，其福德之量不可測。』如是說。 1-142 勸請 為示勸請，於一切方之諸佛前，合掌祈請：于為痛苦黑暗所矇蔽之眾生，祈請燃亮正法之燈，或施廣大光明。諸佛若欲涅槃，合掌祈請：莫捨棄為此無明所困之眾生，為其故，祈請住世無量劫。 迴向支 今以迴向支相聯，如是供養等諸支皆已作，以此我所積之善（之福德），愿能消除一切眾生之諸苦。特別是對痛苦生悲心，以示菩薩之偉大，愿（為病所苦之）病者們，盡其病癒之時，我皆成為（療病之）藥與（施藥之）醫，以及成為彼之（服侍之）侍者。如是祈願。 （為飢渴所困者）降下飲食之雨，次第消除飢渴之苦。特別是于饑荒劫中，我成為飲食……

【English Translation】 Experiencing with the body, praising with speech, with a joyful heart, well done, exceedingly done, excellently done, thus praising and rejoicing. Thus it is said. The cause of enlightenment, the accumulation of virtue in accordance with liberation, I rejoice in all of that. By this, may beings with bodies be liberated from the suffering of samsara, I also rejoice in their deeds of liberation. The fruit of that, the enlightenment of the protectors, and the realization of the grounds and paths of the sons of the Buddhas, I rejoice in all of that. May all sentient beings be happy, the cause of this mind, the vast as the ocean and deep as the abyss of virtue, and the pure activities that benefit sentient beings, I joyfully rejoice in all of that. In the Mother of the Conquerors (Prajnaparamita) it is said: 'Kaushika, the measure of the three thousand great thousand worlds can be measured, but the mind of enlightenment born from the rejoicing of a Bodhisattva Mahasattva, the measure of its merit cannot be measured.' Thus it is said. 1-142 Entreaty To show the entreaty, before the Buddhas of all directions, joining palms in supplication: For sentient beings obscured by the darkness of suffering, please light the lamp of the Dharma, or bestow vast light. If the Buddhas wish to pass into Nirvana, joining palms in supplication: Do not abandon these beings afflicted by ignorance, for their sake, please remain for countless eons. Dedication Limb Now, linked with the limb of dedication, having performed all the limbs such as offerings, may this virtue accumulated by me (this merit) eliminate all the sufferings of all sentient beings. Especially, having compassion for suffering, to show the greatness of the Bodhisattva, may I become the medicine (to heal the sick) and the physician (to administer the medicine), and the attendant (to serve them), until the sick (afflicted by illness) are healed. Thus I pray. (For those afflicted by hunger and thirst) may a rain of food and drink fall, gradually eliminating the suffering of hunger and thirst. Especially during the intermediate eon of famine, may I become food and drink...

---

མ་དུ༷་གྱུ༵ར། །ཞེས་པ་ལ། མཛོད་ དུ། བསྐལ་པ་མཚོན་དང་ནད་དང་ནི། །མུ་གེ་དག་གིས་ཚར་ཕྱིན་ཏེ། །ཞག་རྣམས་དང་ནི་ ཟླ་བ་དང་། །ལོ་བདུན་རྣམས་ཏེ་གོ་རིམ་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པ་གསུམ་ག་ཚེ་ལོ་བཅུ་པ་ ལ་འབྱུང་བ་འགྲེལ་པས་འཆད་ཅིང་། གདགས་པར་ནི་བཅུ་པ་ལ་མཚོན་གྱི་བསྐལ་པ་བར་ མ་ཞག་བདུན་དང་། ཉི་ཤུ་པ་ལ་ནད་ཀྱི་བསྐལ་པ་བར་མ་ཟླ་བ་བདུན་དང་ཞག་བདུན་དང་། སུམ་ཅུ་པ་ལ་མུ་གེའི་བསྐལ་པ་བར་མ་ལོ་བདུན་དང་ཟླ་བ་བདུན་དང་ཞག་བདུན་འབྱུང་བར་ གསུངས་ཏེ། བསྐལ་ཆེན་གྱི་བར་དུ་འབྱུང་བས་བསྐལ་པ་བར་མར་བཤད་དོ། །དེའི་མུ་གེའི་ 1-143 བསྐལ་པ་བར་མ་ལ་ནི་ཟས་སྐོམ་མེད་དེ་གཅིག་གིས་གཅིག་གི་ཤ་དང་རུས་པ་ཟ་བ་ཉིད་ ཟས་ཡིན་ནོ། །ཁ་ཅིག་ནི་དེའང་མ་རྙེད་པས་འཆི་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་འགྲོ་བ་ཉམ་ཐག་ པའི་དུས་སུ་བདག་ནི་ཟས་དང་སྐོམ་དུ་གྱུར་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་ པས་བསྟན་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། མུ་གེའི་བསྐལ་པ་བར་མ་ལ། །ཟས་དང་སྐོམ་དུ་བསྒྱུར་ནས་ སུ། །བཀྲེས་ཤིང་སྐོམ་པ་མེད་བྱས་ཏེ། །སྲོག་ཆགས་རྣམས་ལ་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །ཞེས་གསུངས་ སོ། ། སེ༷མས་ཅ༷ན་ཆོག་མི་ཤེས་པས་ཕོ༷ངས་ཤི༷ང་ནོར་མེད་པས་དབུ༷ལ་བ༷་ལ༵་དམིགས་ནས། བད༷ག་ནི༷་(ནོར་ཅི་བླངས་ཀྱང་)མི༷་ཟ༷ད་གཏེ༷ར་དུ་སྤྲུལ་པར་གྱུ༷ར་ཏེ༵། ཡོ༷་བྱ༷ད་མཁོ༷་རྒུ༷་རྣམ་པ་སྣ་ ༷ཚོ༷གས་སུ༵་བསྒྱུར་ནས། སོ་སོའི་མདུ༷ན་དུ༷་ཉེ༷་བ༷ར་གན༷ས་གྱུ༷ར་ཅི༵ག །(དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་བར་དུ་འགྲོ་ བ་ཀུན་ལ་བདག་གི་)ལུ༷ས་ད༷ང་དེ༷་བཞི༷ན་ལོ༷ངས་སྤྱོ༷ད་ད༵ང་། །(བུ་ཆུང་མ་ཁང་ཁྱིམ་སོགས་)དུ༷ས་གསུ༷མ་ (དུ་བསག་པའི་སྦྱིན་ཚུལ་བསྒོམ་སོགས་ཀྱི་)དགེ༷་བ༷་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ཀྱང༷་། །སེ༷མས་ཅ༷ན་ཀུ༷ན་གྱི༷་(མངོན་མཐོ་ ངེས་ལེགས་ཀྱི་)དོ༷ན་བསྒྲུ༷བ་ཕྱི༵ར། །ཕ༷ངས་པ༷་(ལན་དང་རྣམ་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུ་ལ་རེ་བ་)མེ༷ད་པ༷ར་གཏ༷ང་ བ༷ར་བྱ༷་སྟེ། (ཟག་བཅས་ཀྱི་ཆགས་ཡུལ་ལུས་སོགས་)ཐ༷མས་ཅ༷ད་གཞན་དོན་དུ་བཏ༷ང་བ༷ས་མྱ༷་ང༷ན་ འད༵འ་(སྟེ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ་ནི་མྱང་འདས་ཡིན་)བའི་ཕྱིར་དང་། བད༷ག་བློ༷་མྱ༷་ང༷ན་འད༷ས་པ༷་བསྒྲུ༵བ་ པའི་ཕྱིར་དང་། འཆི་དུས་ཐ༷མས་ཅ༷ད་གཏོ༷ང་བ༷ར་ཆ༷བས་གཅི༷ག་ལ༵(དོན་མེད་དུ་བཏང་པས)། ད་ ལྟ་སེ༷མས་ཅ༷ན་རྣམ༷ས་ལ༷་བཏ༷ང་བ༷་མཆོ༵ག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསླབ་བཏུས་སུའང་། བདག་ གི་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་དང་། །དགེ་བ་དུས་གསུམ་སྐྱེས་པ་རྣམས། །སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ བཏང་བ་དང་། །དེ་བསྲུང་དག་པ་སྤེལ་པའོ། །ཞེས་རྒྱས་པར་འཆད་ཅིང་། མ་འོངས་པ་ཡང་ གཏང་དུ་རུང་སྟེ་ཞེན་པ་འགོག་པའི་བློ་སྦྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་བད༷ག་གི༷ས་ལུ༷ས་ཅ༷ན་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ལ༵། (རང་རང་གི་འདོད་དོན་སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་)ལུ༷ས་ 1-144 འདི༷་ཅི༷་བདེ༷ར་བྱི༷ན་ཟ

【現代漢語翻譯】 關於『饑荒』，在《俱舍論》中說：『饑饉、刀兵和疾病，依次毀滅眾生，持續七天、七個月和七年。』經論解釋說，這三種災難都發生在人壽十歲時。在《集異門足論》中說，人壽十歲時發生刀兵災，其間持續七天；人壽二十歲時發生疾病災，其間持續七個月零七天；人壽三十歲時發生饑饉災，其間持續七年零七個月零七天。這些災難發生在每個大劫之間，所以被稱為中間劫。在饑饉的中間劫中，沒有食物和飲料，人們互相吞食彼此的血肉和骨骼作為食物。有些人甚至找不到食物而死去。正如經中所說，在眾生遭受苦難的時期，我將化身為食物和飲料。』在《無垢稱經》中也說：『在饑饉的中間劫中，我將化身為食物和飲料，解除他們的飢渴，併爲眾生宣說佛法。』 針對眾生不知滿足而貧窮，以及缺乏財富而睏乏的狀況，我將化身為取之不盡的寶藏（無論取出多少財物），並將一切所需之物轉化為各種形態，隨時出現在他們面前。（從現在起直到證得菩提，我將我的）身體、受用，以及過去、現在、未來三世所積累的一切善根，都爲了利益一切眾生而毫不吝惜地佈施出去（不期待回報和異熟果報），將一切有漏的身體等都佈施給他人，以此趨向寂滅（即捨棄一切即是寂滅），爲了成就自我的寂滅，並在臨終時捨棄一切，現在就將一切佈施給眾生，這是最好的。』在《學集論》中也詳細闡述說：『我的身體、受用，以及過去、現在、未來所生的一切善根，都佈施給一切眾生，守護、清凈並增長它們。』未來也可以佈施，這是爲了訓練心識，阻止執著。 因此，爲了使一切有情眾生都能如願以償，我將毫不吝惜地獻出我的身體。

【English Translation】 Regarding 'famine', the Kosa says: 'Famine, weapons, and disease, destroy beings in turn, lasting seven days, seven months, and seven years.' The commentaries explain that all three occur when lifespan is ten years. The Aggannasutta says that at ten years, there is a weapon intermediate kalpa lasting seven days; at twenty years, a disease intermediate kalpa lasting seven months and seven days; and at thirty years, a famine intermediate kalpa lasting seven years, seven months, and seven days. These occur between great kalpas, so they are called intermediate kalpas. In that famine intermediate kalpa, there is no food or drink, and beings eat each other's flesh and bones as food. Some cannot even find that and die. As it says, 'At a time when beings are suffering, I will become food and drink.' The Vimalakirti Sutra also says: 'In the famine intermediate kalpa, I will transform into food and drink, relieve their hunger and thirst, and teach the Dharma to beings.' Focusing on beings who are poor because they are not content, and destitute because they lack wealth, I will transform into an inexhaustible treasure (no matter how much is taken), and transform all necessities into various forms, appearing near each of them. (From now until enlightenment, I will give my) body, possessions, and all the merit accumulated in the three times (past, present, and future), to all beings without stinginess (without expecting returns or karmic results), giving all contaminated bodies etc. to others, to attain nirvana (abandoning everything is nirvana), to accomplish my own nirvana, and to abandon everything at the time of death, it is best to give everything to beings now.' The Compendium of Trainings also elaborates: 'My body, possessions, and all the merit born in the three times, I give to all beings, protecting, purifying, and increasing them.' The future can also be given, to train the mind to prevent attachment. Therefore, for all embodied beings, I will freely give this body to fulfill their wishes.

---

ི༷ན་པ་ཉིད་ཀྱི༷ས། རྟག༷་ཏུ༷་གསོ༷ད་ད༷ང་(ཚིག་ངན་གྱིས་)སྨོ༷ད་པ༷འ༵མ། །(དབྱུག་ པས་) བརྡེ༷ག་སོ༷གས་ཅི༷་དག༷ར་བྱེ༷ད་ཀྱང་སེམས་ཅན་ལ༷་ར༵ག་ལས་ཏེ་བདག་མི་དབང་བས་ སོ། །བད༷ག་གི༷་ལུ༷ས་ལ༷་རྩེ༷ད་མོ་བྱེ༷ད་ད༵མ། (མཐོ་འཚམས་པས་)ཅོ༷་འདྲི༷་ག༷་ཞ༷འི་རྒྱུ༷་(བཞད་གད་) བྱེ༷ད་ཀྱ༵ང་(རུང་)། །བད༷ག་གི༷་ལུ༷ས་འདི༷་གཞན་དོན་དུ་བྱི༷ན་ཟི༷ན་གྱི༷ས། འདི༷་ཡི༷་(བདེ་སྒྲུབ་ སྡུག་བསྔལ་བསྲུང་སོགས་)ཁ༷་ཏ༷ས་རང་དོན་ཅི༷་ཞི༷ག་བྱ༷། གཞན་དེ༷་ལ༷་གནོ༷ད་པར༷་མི༷་འགྱུ༷ར་བ༵འི། (དགེ་སྒྲུབ་སྡིག་སྤང་གི་) ལ༷ས་ག༷ང་ཡི༷ན་པ༷འ༷ང་བྱེ༷ད་དུ༷་ཆུ༵ག ། བཏང་ནས་གཞན་ལ་ཕན་དགོས་པའི་ཕྱིར་བད༷ག་ལ༷་དམི༷གས་ན༷ས་ན༷མ་དུ༷་ཡ༵ང་། (སེམས་ཅན་)འག༷འ་ཡ༷ང་དོ༷ན་མེ༷ད་(པ་མི་འདོད་པའི་རྒྱུར་)མ༷་གྱུ༷ར་ཅི༵ག །ཐ་ན་བད༷ག་ལ༷་དམི༷གས་ ན༷ས་ག༷ང་ད༷ག་གི༵ས། རྒྱུད་ལ་(ཀུན་ནས་མནར་སེམས་ཀྱི་)ཁྲོ༷་(བ)འ༷མ་མ་ད༷ད་པ༷འི་སེ༷མས་བྱུ༷ང་ ན༵་ཡང་། བདག་གི་ལུས་དེ༷་ཉི༷ད་རྟག༷་ཏུ༷་དེ༷་ད༷ག་གི༵ ། དོ༷ན་གནོད་པ་དང་ཕན་པར་གང་ བསམ་པ་ཀུ༷ན་འགྲུ༷བ་པ༷འི་རྟེན་ནམ་རྒྱུ༷༷ར་གྱུ༷ར་ཅི༵ག །གལ་ཏེ་གནོད་སེམས་ངོས་སྐྱེས་ནས་ ག༷ང་ད༷ག་བད༷ག་ལ༷་(སྐུར་འདེབས་ཀྱི་སུན་འབྱིན་པའི་)ཁ༷་ཟེ༷ར་ར༵མ། གཞ༷ན་ད༷ག་(ལུས་སེམས་ཡིད་ཀྱིས་) གནོ༷ད་པ༷ར་བྱེ༷ད་པ༷འ༵མ། །དེ༷་བཞི༷ན་(དུ་མེད་པའི་རྐྱེན་སྒྲོ་བདགས་ནས་)ཕྱ༷ར་ཀ༷་གཏོ༷ང་ཡ༷ང་རུ༵ང་། །དེ་ཐ༷མས་ཅ༷ད་སྡིག་པ་མེད་པར་(བླ་ན་མེད་པའི་)བྱང༷་ཆུ༷བ་ཀྱི་སྐ༷ལ་བ་དང་ལྡན༷་པར་གྱུ༵ར་ཅིག ། དེ་བཞིན་དུ། བད༷ག་ནི༷་མགོ༷ན་(སྐྱབས་)མེ༷ད་(པ་)རྣམ༷ས་ཀྱི༷་མགོ༵ན་དུ་གྱུར་ཅིག །ལ༷མ་ ཞུ༷གས་རྣམ༷ས་ཀྱི༷་དེ༷ད་དཔོ༷ན་ད༵ང་། །ཆུ་ལ་བརྒ༷ལ་འདོ༷ད་རྣམ༷ས་ཀྱི༷་(ཆུ་ཀླུང་ལས་སྒྲོལ་བའི་)གྲུ༷་ ད༷ང་ནི༵། །(རྒྱ་མཚོ་ལ་)གཟི༷ངས་ད༷ང་(ཆུ་བྲན་ལ་)ཟ༷མ་པ༷་ཉི༷ད་དུ༷་གྱུ༵ར་ཅིག །མུན་པར་གནས་པ་ མ༷ར་མེ༷་འདོ༷ད་པ་རྣམས་ལ༷་(མུན་པ་སེལ་བའི་)མ༷ར་མེ༷་ད༵ང་། གན༷ས་མ༷ལ་འདོ༷ད་ལ༷་གན༷ས་ མ༷ལ་ད༵ང་། །བད༷ག་ནི༷་ལུ༷ས་ཅ༷ན་(རིམ་གྲོ་སྒྲུབ་པའི་དོན་དུ་)བྲ༷ན་འདོ༷ད་པ༵། །ཀུ༷ན་གྱི༷་བྲ༷ན་(དང་ གཡོག་)དུ༷་འགྱུ༷ར་བ༷ར་ཤོ༵ག །ཤོ་ལོ་ཀ་འདིར། (རིན་པོ་ཆེའི་)གླི༷ང་དོ༷ན་གཉེ༷ར་ལ༷་གླི༷ང་ད༷ང་ནི༵། 1-145 །ཞེས་ཁ་ཅིག་ཏུ་འབྱུང་ཡང་རྒྱ་འགྲེལ་ན་མེད་ཅིང་རྐང་པ་ལྷག་པས་མ་དག་གོ །(སེམས་ཅན་གྱི་རེ་ བ་སྐོང་བའི་)ཡི༷ད་བཞི༷ན་ནོ༷ར་བུ་ད༷ང་དེར་ལག་པ་བཅུག་ན་འདོད་རྒུ་འབྱུང་བའི་བུ༷མ་པ༷་བཟ༵ང་ པོ་དང་། རི༷ག་སྔ༷གས་ཀྱི་མཐུས་ཅི་འདོད་གྲུ༷བ་པ་ད༷ང་གནོད་པ་(དང་ནད་)ཞི་བའི་སྨ༷ན་ཆེ༷ན་ ད༵ང་། (བསམས་པའི་འབྲས་བུ་འབྱིན་པའི་)དཔ༷ག་བས༷མ་གྱི༷་ནི༷་ཤི༷ང་ད༷ག་ད༵ང་། །ལུ༷ས་ཅ༷ན་རྣམ༷ས་ ཀྱི༷་ཅི་འདོ༷ད་

【現代漢語翻譯】 愿我以至誠之心， 對於眾生的殺害與（惡語）謾罵， （以棍棒）毆打等任何加諸於我的行為，都由眾生主宰，我無權干涉。 對我之身嬉戲玩耍，或（高聲）嘲笑， 皆可任其所為。 我已將此身奉獻于眾生， 又何必為自己（求樂避苦，守護）？ 只要不損及他人， （行善斷惡）任何事我都願意去做。 既已佈施，就應利益他人，因此， 愿我永不成為任何（眾生） 無意義（不悅）之因。 甚至，若有人因我， 生起（極度痛苦的）嗔恨或不信之心， 愿我的身體， 永遠成為他們， 成就利益或損害之想的所依。 若有人因嗔恨而對我（惡意誹謗）， 或以（身語意）加害於我， 甚至（無中生有地）加以嘲諷， 愿所有這些，都成為他們無罪證得（無上）菩提之因。 如是， 愿我成為無怙者的怙主， 旅人的嚮導， 欲渡河者的船隻， 以及（海洋上的）舟筏與（小溪上的）橋樑。 對於渴望光明者，我願成為黑暗中的明燈， 為需要住所者，我願成為安身之所。 我願成為眾生之仆， 服務於一切。 在此頌中，有人認為應加入：『如意寶島』， 但藏文註釋中沒有，且多出一句，故不正確。 （為滿足眾生願望），我願成為如意寶珠，如意寶瓶， 入我之手，皆可如願以償， 以咒力成就一切，成為平息災難（與疾病）的妙藥， 以及（能結出所想之果的）如意樹。 愿我能滿足眾生的一切需求。

【English Translation】 May I, with utmost sincerity, For the killing and (evil words) cursing of sentient beings, Any actions inflicted upon me, such as (with sticks) beating, are governed by sentient beings, and I have no right to interfere. Playing and frolicking with my body, or (loudly) mocking, May they do as they please. I have already dedicated this body to sentient beings, Why should I (seek pleasure and avoid pain, protect) for myself? As long as it does not harm others, (Doing good and abandoning evil) I am willing to do anything. Since it has been given away, it should benefit others, therefore, May I never become any (sentient being) A cause of meaningless (displeasure). Even if someone, because of me, Arises (extremely painful) hatred or disbelief, May my body, Forever become them, The basis for accomplishing thoughts of benefit or harm. If someone, out of hatred, (maliciously slanders) me, Or harms me with (body, speech, and mind), Even (fabricates) ridicule, May all of these become the cause for them to innocently attain (supreme) Bodhi. Thus, May I become the protector of the helpless, The guide of travelers, The boat for those who wish to cross the river, And the raft (on the ocean) and the bridge (on the stream). For those who desire light, I wish to become a lamp in the darkness, For those who need shelter, I wish to become a place of rest. I wish to become a servant of sentient beings, Serving all. In this verse, some believe that 'wish-fulfilling jewel island' should be added, But it is not in the Tibetan commentary, and there is an extra sentence, so it is incorrect. (To fulfill the wishes of sentient beings), I wish to become a wish-fulfilling jewel, a wish-fulfilling vase, Whoever puts their hand in me can have their wishes fulfilled, Accomplishing everything with mantra power, becoming a wonderful medicine to pacify disasters (and diseases), And a wish-fulfilling tree (that bears the desired fruit). May I be able to satisfy all the needs of sentient beings.

---

གཞོར་ཡོད་པའི་འདོད་འཇོ༷ར་གྱུ༵ར་ཅིག །ས༷་སོ༷གས་འབྱུ༷ང་བ༷་ཆེ༷ན་པོ༷་བཞི་ པོ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་དང་རྟེན་བྱེད་པ་ད༵ང་། ན༷མ་མཁ༷འ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་བཞི༷ན་དུ༷་ རྟག༷་པ༷ར་ཡ༵ང་། །སེ༷མས་ཅ༷ན་དཔ༷ག་ཏུ༷་མེ༷ད་པ༷་ཡི༵། །རྣམ༷་མ༷ང་དུ་མའི་སྒོ་ནས་ཉེ༷ར་འཚོ༷འི་ གཞི༷ར་ཡ༷ང་ཤོ༵ག །དེ༷་བཞི༷ན་ན༷མ་མཁ༷འི་མཐ༷ས་གཏུ༷གས་པ༵འི། །སེ༷མས་ཅ༷ན་ཁ༷མས་ལ༷་ དམིགས་ནས་རྣམ༷་པ་ཀུ༷ན་ཏུ༵། ཅི་འདོད་པ་སྤྲུལ་པ་ལ་དབང་བསྒྱུར་ནས་སེམས་ཅན་ཐ༷མས་ ཅ༷ད་མྱ༷་ང༷ན་འད༷ས་འདས་ཀྱི་བ༷ར་དུ༵། བད༷ག་ནི༷་ཉེ༷ར་འཚོ༷འི་རྒྱུ༷ར་ཡ༷ང་ཤོ༵ག །ཅེས་པ་སྟེ། བཟང་པོ་སྤྱོད་པར། དེར་ནི་བདག་གིས་ལུང་བསྟན་རབ་ཐོབ་ནས། །སྤྲུལ་པ་མང་པོ་བྱེ་བ་ ཕྲག་བརྒྱ་ཡི། །བློ་ཡི་སྟོབས་ཀྱིས་ཕྱོགས་བཅུ་རྣམས་སུ་ཡང་། །སེམས་ཅན་ཕན་པ་མང་པོ་ བྱེད་གྱུར་ཅིག །ཅེས་གསུངས་པའོ། ། ༈ དངོས་གཞི་སྡོམ་པ་བླང་བའི་ཆོ་ག དེ་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་རྫོགས་ནས། ད་ནི་དངོས་གཞི་སྡོམ་པ་བླང་བའི་ཆོ་ ག་ལ་འཇུག་སྟེ་དེའང་སྔར་བཞིན་སྦྱོར་བའི་སྐབས་སུ་སྐྱབས་འགྲོ་སྔོན་དུ་སོང་བའམ། མིན་ ན་མཛོད་འགྲེལ་དུ། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་སྡོམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོར་གྱུར་པའོ། །ཞེས་དང་། གཞན་ལས་ཀྱང་། སྡོམ་པ་ཀུན་ལ་ཡོད་མོད་ཀྱི། །སྐྱབས་སུ་མ་སོང་བ་ལ་མེད། །ཅེས་འབྱུང་ བའི་ཕྱིར། སྐྱབས་འགྲོ་སྔོན་དུ་སོང་ནས། ཇི༷་ལྟར༷་སྔོ༷ན་གྱི༷་བདེ༷་གཤེ༷གས་ཀྱི༵ས། །(སྒྲིབ་གཉིས་ སྤངས་ཤིང་གཞན་དོན་དུ་)བྱང༷་ཆུ༷བ་(ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་སངས་རྒྱས་ཏེ། དེ་ཐོབ་ འདོད་ཀྱི་)ཐུ༷གས་ནི༷་བསྐྱེ༷ད་པ༷་ད༵ང་། །བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་དཔ༷འི་བསླ༷བ་པ༷་ལ༵། །དེ༷་ད༷ག་རི༷མ་ 1-146 བཞི༷ན་གན༷ས་པ༷་ལྟར༷། །དེ༷་བཞི༷ན་འགྲོ༷་ལ༷་ཕ༷ན་དོ༷ན་དུ༵། །བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་ནི༷་བསྐྱེ༷ད་བགྱི༷་ ཞི༵ང་། །དེ༷་བཞི༷ན་དུ༷་ནི༷་བསླ༷བ་པ༷་ལ༷འ༵ང་། །རི༷མ་པ༷་བཞི༷ན་དུ༷་བསླ༷བ་པ༷ར་བགྱི༵། །ཞེས་པ་ ལན་གསུམ་གྱིས་སློབ་དཔོན་ནམ་སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་བྱང་ ཆུབ་སེམས་དཔའ་དཔང་དུ་གསོལ་ནས་སྡོམ་པ་བླང་ངོ་། །དེ་ལྟར་བླངས་པའི་གང་ཟག་གིས་ བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ཟུར་དུ་ནོད་མི་དགོས་ཏེ། སེམས་བསྐྱེད་ནས་བསླབ་པ་ལ་ སློབ་པར་དམ་བཅས་པ་ལས་ལྷག་པའི་སྡོམ་པ་མ་གསུངས་ཤིང་། འདི་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ ཀྱི་སྡོམ་པ་བླང་བ་ཡིན་པ་ཡང་འགྲེལ་པ་རྣམས་ལས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་སྔོན་གྱི་ ཞེས་པའི་ཚིག་ལ། འཇམ་དཔལ་ཞིང་བཀོད་ལས། འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ཡི། །སྔོན་གྱི་ ཐ་མ་ཇི་སྲིད་པར། །དེ་སྲིད་སེམས་ཅན་ཕན་དོན་དུ། །འཇིག་རྟེན་མགོན་པོའི་སྤྱན་སྔར་ ནི། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་ཅིང་། །སྤ

{ "translations": [ "愿我成為能滿足需求的如意寶。（如意寶：能變現各種所需之寶物）如同地、水、火、風四大元素，作為一切物質的根源和基礎，又如虛空般遍佈一切處，愿我恒常如此。爲了無量眾生的各種需求，愿我成為他們賴以生存的基礎。如同虛空無邊無際，爲了利益所有眾生，在任何情況下，都能隨心所欲地示現，直至所有眾生證得涅槃。愿我成為他們賴以生存的根源。這是《普賢行愿品》中所說的：『在那裡我將獲得授記，憑藉智慧的力量，化現無數億，在十方利益無量眾生。』", "現在進入實際受持律儀的儀軌。如前所述，在準備階段，應首先進行皈依。或者，如《俱舍論》的註釋中所說：『皈依是所有律儀的入門。』此外，經中還說：『一切律儀皆具足，然未皈依者則無。』因此，應首先進行皈依。然後唸誦：『如昔諸善逝，（斷除二障為利他）發菩提心，（即通達一切法無自性的佛陀，欲得彼果）安住菩薩學，如彼次第而修學，如是為利有情眾，我發菩提心，如彼次第而修學，如是次第而修學。』唸誦三遍，在導師或佛像前，請十方諸佛菩薩作為見證，受持律儀。如此受持之後，無需另外受持菩薩戒，因為發菩提心並承諾修學學處，已無有比這更殊勝的律儀。而且，經論中也說，這本身就是受持菩薩戒。關於『如昔諸』之句，在《文殊剎土莊嚴經》中說：『輪迴無始亦無終，乃至輪迴盡頭時，為利一切有情故，於世間怙主前，我發圓滿菩提心，』」 ], "english_translations": [ "May I become a wish-fulfilling jewel that satisfies all needs. Like the four great elements of earth, water, fire, and wind, serving as the source and basis of all things, and like the sky pervading everywhere, may I be constant in this way. For the various needs of immeasurable sentient beings, may I become the foundation upon which they rely for life. Just as the sky is boundless, for the benefit of all sentient beings, in any situation, may I be able to manifest at will until all sentient beings attain Nirvana. May I become the source upon which they rely for life. This is what is said in the Samantabhadra's Prayer of Good Conduct: 'There I will receive the prophecy, and with the power of wisdom, manifest countless billions, benefiting countless beings in the ten directions.'", "Now entering the actual ritual of taking the vows. As before, in the preparatory stage, one should first take refuge. Or, as stated in the commentary to the Abhidharmakosha: 'Taking refuge is the gateway to all vows.' Furthermore, it is said in the scriptures: 'All vows are complete, but those who have not taken refuge do not have them.' Therefore, one should first take refuge. Then recite: 'As the previous Sugatas, (having abandoned the two obscurations for the sake of others) generated the mind of enlightenment, (that is, the Buddhas who understood that all dharmas are without inherent existence, desiring to attain that fruit) and abide in the training of Bodhisattvas, practicing in that order, so too, for the benefit of sentient beings, I generate the mind of enlightenment, and practice in that order, practicing in that order.' Recite this three times, and in front of the teacher or a Buddha statue, invite the Buddhas and Bodhisattvas of the ten directions as witnesses, and take the vows. Having taken them in this way, there is no need to take the Bodhisattva vows separately, because generating the mind of enlightenment and promising to train in the precepts, there is no more excellent vow than this. Moreover, it is said in the scriptures and commentaries that this itself is taking the Bodhisattva vows. Regarding the phrase 'As the previous,' it is said in the Manjushri Pure Land Arrangement Sutra: 'The cycle of existence has no beginning and no end, and until the end of the cycle of existence, for the benefit of all sentient beings, in the presence of the protectors of the world, I generate the perfect mind of enlightenment.'" ] }

---

ྱོད་པ་དཔག་ཡས་སྤྱད་པར་བགྱི། །ཞེས་ གསུངས་པ་འདི་དཔེར་མཛད་དོ། ། དེ་ནས་སྔར་བསྟན་པ་དེ༷་ལྟར༷་(སྤྲོས་བྲལ་རྟོགས་པའི་)བློ༷་ད༷ང་ལྡན༷་པ༷་ཡི༵ས། །ར༷བ་ཏུ་དད་པ་ ད༷ང་དང་བ་བརྟན་པོས་བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་ཀྱི་སྡོམ་པ་དངོས་གཞི་བཟུ༷ང་ན༵ས། མཇུ༷ག་ཀྱང༷་ རྒྱ༷ས་པ༷ར་བྱ༷་བ༷འི་ཕྱི༵ར། །(སེམས་བསྲུང་བ་དང་དག་པ་སྤེལ་བའི་ཕྱིར་)སེ༷མས་ནི༷་འདི༷་ལྟར༷་གཟེ༷ངས་ བསྟོ༷ད་དོ༵། །དེ༷ང་དུ༷ས་(ཏེ་ཉི་མ་དེ་རིང་)བད༷ག་མི་ཚེ༷་འབྲ༷ས་བུ༷་ཡོ༵ད་པར་གྱུར་ཏེ། མི༷་ཡི༷་སྲི༷ད་པ༷་ (དལ་འབྱོར་)ལེ༷གས་པ༷ར་ཐོ༵བ་ཅིང་། སེམས་བསྐྱེད་པའི་དུས་དེ༷་རི༷ང་སང༷ས་རྒྱ༷ས་(ཀྱི་གདུང་སོབ་ པའི་)རི༷གས་སུ༷་སྐྱེ༵ས་ནས། སང༷ས་རྒྱ༷ས་སྲས༷་སུ༷་ད༷་གྱུ༷ར་པའི་ཕྱིར་དགའ་བར་འོས་པ་ཉིད་དོ༵། ། དེས་ན་ད༷་ནི༷་བད༷ག་གི༷ས་ཅི༷་ན༷ས་ཀྱང༷་། རི༷གས་ད༷ང་མཐུ༷ན་པ༷འི་ལ༷ས་ཐེག་ཆེན་གཞན་ དོན་ཁོ་ན་བརྩ༷མ་སྟེ༷། ཐེག་དམན་རང་དོན་གྱི་སྐྱོ༷ན་མེ༷ད་ཅིང་ཁུངས་བཙུ༷ན་པ༷འི་རི༷གས་འདི༷་ 1-147 ལ༵། ལྟུང་བས་རྙོ༷ག་པ༷ར་མི༷་འགྱུ༷ར་བ་དེ༷་ལྟར༷་འབད་པ་བྱའོ༷། ། རྙེད་མཁན་ལོ༷ང་བ༷ས་ཕྱག༷་ད༷ར་ཕུ༷ང་པོ༷་ལ༵ས། ཇི༷་ལྟར༷་རི༷ན་ཆེ༷ན་རྙེ༷ད་ན་ཡ་མཚན་པ༷་ ལྟར༷། དེ༷་བཞི༷ན་ཇི༷་ཞི༷ག་ལྟར༷་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཐུས་སྟེ༷ས་ལེགས་ན༵ས། བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་ འདི༷་བད༷ག་ལ༷་སྐྱེ༵ས་པ་ངོ་མཚར་བས་དགའོ། །འགྲོ༷་བ༷འི་འཆི༷་བད༷ག་(གཤིན་རྗེ་རྩད་ནས་) འཇོ༷མས་བྱེ༷ད་པ༵འི། །(མཆི་མེད་)བདུ༷ད་རྩི༷་མཆོ༷ག་ཀྱང༷་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདི༷་ཡི༷ན་ནོ༵། །འགྲོ༷་བ༷འི་(ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་གིས་)དབུ༷ལ་བ༷་སེ༷ལ་བ༷་ཡི༵། །(ནམ་མཁའ་མཛོད་ལ་སོགས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ དབང་ཐོབ་པས་)མི༷་ཟ༷ད་(པའི་)གཏེ༷ར་ཡ༷ང་(བྱང་སེམས་)འདི༷་ཡི༷ན་ནོ༵། །འགྲོ༷་བ༷འི་(ལུས་སེམས་ལས་བྱུང་ པའི་ཉོན་མོངས་པའི་རིམས་)ན༷ད་ར༷བ་(ཏུ་)ཞི༷་བྱེ༷ད་པ༵འི། །སྨ༷ན་གྱི༷་མཆོ༷ག་ཀྱང༷་འདི༷་ཡི༷ན་ནོ༵། །(སྔོན་ དུས་)སྐྱེ་འཆི་བར་དོའི་སྲི༷ད་(པ་བཞིའི་རང་བཞིན་གྱིས་འཁོར་བའི་)དེ་ལ༷མ་(དུ་)འཁྱ༷མ་ཞི༷ང་དུ༷བ་པ༷་ཡི༵། འགྲོ༷་བ༷་ང༷ལ་བསོ༷(བའི་གནས་མྱང་འདས་ཀྱི་བསལ་བ་སྟེར་བ)འི་ལྗོ༷ན་ཤི༷ང་ཡི༵ན། །འགྲོ༷་བ༷་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ ང༷ན་འགྲོ༷་(གསུམ་གྱི་འདབ་རྫས་)ལ༵ས། སྒྲོ༷ལ་བ༷ར་བྱེ༷ད་པ༷འི་སྤྱི༷་སྟེ༷གས་ཟམ་པའམ་གྲུ་ལྟ་བུ་ཡང་ བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདི་ཡི༵ན་ཏེ། སེམས་མ་བསྐྱེད་པར་སངས་རྒྱས་མི་སྲིད་ཅིང་སངས་རྒྱས་ ན་རྒུད་པ་དེ་རྣམས་གཅིག་ཅར་དུ་སེལ་བ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འགྲོ༷་བ༷འི་(ཆགས་སོགས་)ཉོ༷ན་མོ༷ངས་ཀྱི་ཚ་གདུ༷ང་སེ༷ལ་བ༷འི་སྨན། བྱང་ཆུབ་སེ༷མས་ཀྱི༷་ ཟླ༷་བ༷་(བསིལ་བའི་འོད་ཅན་དེ་)ཤ༷ར་བ༷་(སྟེ་སྐྱེས་པ་)ཡི༵ན་ཞིང་། འགྲོ༷་བ༷འི་མི༷་ཤེ༷ས་(པ་དེ་ཉིད་རྟོགས་

【現代漢語翻譯】 『行持無量難以思議之行。』以此為例。 此後，如前所示，具有(遠離戲論覺悟的)智慧，以極大的信心和堅定的意樂，受持菩提心的根本誓言后，爲了最終也能增長，(爲了守護和增進清凈心)，應如是讚歎自心：『如今(即今日)，我的人生有了果實，因為我已獲得了暇滿人身，並且在生起菩提心的今日，我已生於(佛陀血脈的)佛種姓中，成爲了佛子，因此我應當歡喜。』 因此，現在我無論如何也要行持與種姓相符的利他大乘事業，不應讓這個沒有小乘自利過失且根源清凈的種姓，被墮落所染污，應當為此而努力。 如同貧窮的乞丐在垃圾堆中發現了珍寶一樣，同樣，我以何種方式，憑藉佛陀的加持，偶然地生起了菩提心，我為此感到無比歡喜！ 能徹底摧毀眾生的死主(閻羅)的，是無死的甘露，也就是這菩提心！ 能消除眾生(在物質和精神上的)貧乏的，是取之不盡的寶藏(因為能獲得如虛空藏般的受用)，也就是這菩提心！ 能平息眾生(身心所生的煩惱疾病)的，是最好的藥，也就是這菩提心！ 對於(過去)在生死輪迴中漂泊不定、疲憊不堪的眾生來說，它是能帶來安樂(涅槃)的樹蔭！ 能將所有眾生從三惡道中解脫出來的，是橋樑或船隻，也就是這菩提心！因為不發菩提心就無法成佛，而成佛必定能立即消除所有衰敗。 能消除眾生(貪慾等)煩惱熱惱的，是菩提心的明月(清涼的光芒)的升起(即生起)，能讓眾生認識到無知本性的。

【English Translation】 『Practicing immeasurable and inconceivable conduct.』 This is taken as an example. Thereafter, as previously shown, endowed with (the wisdom of realizing freedom from elaboration), with great faith and steadfast intention, having taken the actual vow of Bodhicitta, in order to also increase it in the end, (in order to protect and increase purity of mind), the mind should be praised as follows: 『Now (that is, today), my life has become fruitful, because I have obtained the well-being of human existence (leisure and opportunity), and on this day of generating Bodhicitta, I have been born into the lineage of the Buddha (the seed of the Buddha), and have become a child of the Buddha, therefore I should rejoice.』 Therefore, now I must by all means engage in the great Mahayana activities of benefiting others that are in accordance with the lineage, and I must strive so that this lineage, which is without the faults of the Hinayana's self-interest and has a pure source, is not defiled by downfalls. Just as a poor beggar would be amazed to find a treasure in a pile of garbage, similarly, in whatever way, through the power of the Buddha, by chance, this Bodhicitta has arisen in me, I rejoice with wonder! That which completely destroys the lord of death (Yama) of beings is the deathless nectar, which is this Bodhicitta! That which eliminates the poverty (of Dharma and material things) of beings is the inexhaustible treasure (because one gains power over enjoyments like the treasury of space), which is this Bodhicitta! That which completely pacifies the diseases (of afflictions arising from body and mind) of beings is the best medicine, which is this Bodhicitta! For beings who are wandering and weary in the intermediate state of birth and death (wandering in the nature of the four existences), it is the wish-fulfilling tree that provides rest (giving the exclusion of Nirvana)! That which liberates all beings from the three lower realms (the ingredients of suffering) is the common platform, bridge, or boat, which is this Bodhicitta! Because without generating Bodhicitta, Buddhahood is impossible, and Buddhahood will definitely eliminate all those downfalls at once. That which eliminates the heat of afflictions (such as attachment) of beings is the rising (that is, the arising) of the moon (with cooling light) of Bodhicitta, which allows beings to recognize the nature of ignorance.

---

པ་ལ་ སྒྲིབ་པའི་) ར༷བ་རི༷བ་ད༵ག །ངེས་པར་དཔྱི༷ས་འབྱི༷ན་པའི་(མི་ཤེས་པའི་མུན་པ་སེལ་བའི་)ཉི༷་མ༷་ཆེ༷ན་པོ༷་ ཡང་ཡི༵ན་པས་དགའ་བ་བསྒོམ་མོ། །ད༷མ་ཆོ༷ས་འོ༷་མ༷་གསུང་རབ་ཀྱི་ཚོགས་ཐོས་བསམ་གྱིས་ བསྲུ༷བས་པ༷་ལ༵ས། སེམས་བསྐྱེད་མ༷ར་གྱི༷་ཉི༷ང་ཁུ༷་ཕྱུ༷ང་བ༷་ཡི༵ན། འགྲོ༷་བ༷(རྣམས་རེས་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་རྒྱུ་བས་)འི་འགྲོ༷ན་པོ༷་རྣམས་སྲི༷ད་པ༷(བཞི)འི་ལ༷མ་རྒྱུ་ ཞི༵ང་། (བླ་ན་མེད་པའི་)བདེ༷་བ༷འི་ལོ༷ངས་སྤྱོ༷ད་(ལ་ལོངས་)སྤྱ༷ད་པ༷ར་འདོ༷ད་པ༷་ལ༵། །སེམས་བསྐྱེད་ 1-148 འདི༷་ནི༷་བདེ༷་བ༷འི་མཆོ༷ག་སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་བྱེད་དུ༷་ཉེ༷ར་གན༷ས་ཏེ༵། དེས་ཕན་བདེ་ཆར་བཞིན་ འབེབས་པའི་ཕྱིར་སེ༷མས་ཅ༷ན་འགྲོ༷ན་ཆེ༷ན་རིགས་དྲུག་མཐའ་དག་ཚི༷མ་པ༷ར་བྱེ༷ད་པ༷་ཡི༵ན་ པས་གཞན་དགའ་བ་བསྐྱེད་དོ། ། བད༷ག་གི༷ས་སེམས་བསྐྱེད་པའི་དུས་དེ༷་རི༷ང་སྐྱོ༷བ་པ༷་ཐ༷མས་ཅ༵ད་དཔང་དུ་གསོལ་བ་ ཉིད་ཀྱི༷། སྤྱ༷ན་སྔ༷ར་འགྲོ༷་བ༷་རྣམས་མཐར་ཐུག་བདེ༷་གཤེ༷གས་ཉི༷ད་ད༷ང་ནི༵། དེ་མ་ཐོབ་ཀྱི་ བ༷ར་དུ༷་གནས་སྐབས་བདེ༷་(བ་ཕུན་ཚོགས་)ལ༷་འགྲོ༷ན་དུ༷་བོ༷ས་ནས་དེ་དག་སྒྲུབ་པར་ཁས་བླངས་ ཟི༷ན་གྱི༷ས། ལྷ༷་ད༷ང་ལྷ༷་མི༷ན་ལ༷་སོ༷གས་རིགས་དྲུག་མཐའ་དག་དག༷འ་བ༷ར་གྱི༷ས་ཤིག་པའོ། ། བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་དཔ༷འི་སྤྱོ༷ད་པ༷་ལ༷་འཇུ༷ག་པ༷་ལ༷ས། གཙོ་བོར་བྱང༷་ཆུ༷བ་ཀྱི༷་སེ༷མས་ཀྱི་ སྡོམ་པ་ཡོ༷ངས་སུ༷་གཟུ༷ང་བ༷་སྟེ༷་ལེ༷འུ༷་གསུ༷མ་པ༷འོ༵།། །། ༈ ལེའུ་བཞི་པ། བག་ཡོད་བསྟན་པ། ལེའུ་བཞི་པ། བག་ཡོད་བསྟན་པ། ༈ སེམས་བསྐྱེད་པའི་རྗེས་སུ་བསླབ་པ་ལ་བག་ཡོད་(དེ་ནི། ཉོན་མོངས་པ་དུག་གསུམ་ཆེད་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་ལ་གནས་ནས་དགེ་ཆོས་རྣམས་བསྒོམ་ཞིང་། ཟག་བཅས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལས་སེམས་བསྲུང་བ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་ ལས་འདས་མ་འདས་ཀྱི་དོན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཞིག་ཡིན་པས་དེ་དང་)འབྲེལ་བས་རྒྱ༷ལ་བ༷འི་སྲས༷་ཀྱི༷ས་ དེ༷་ལྟ༷་བུ༵ར། བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་དཔའི་སྡོམ་པ་ར༷བ་(ཏུ་)བརྟན༷་(པར་)བཟུ༷ང་ན༵ས། གཡེ༷ལ་བ༷་ (སྟེ་ལེ་ལོ་)མེ༷ད་པ༷ར་རྟག༷་ཏུ༷་ཡ༵ང་། བསླ༷བ་(བྱ་ཕར་ཕྱིན་ལྔ་ཚད་མེད་བཞི་བསྡུ་དངོས་བཞི་རྣམས་ཐབས་ཤེར་ཕྱིན་ ཤེས་རབ་སྟེ་དེ་གཉིས་)ལ༷ས་མི༷་འད༷འ་འབ༷ད་པ༷ར་བྱ༷་ཞེས་བསྟན་ཏོ། ། དེ་ལ་རེ་ཤིག་མ་བརྟགས་པར་བ༷བ་ཅོ༷ལ་བརྩ༷མས་པ༷་ག༷ང་ཡི༷ན་པ༷འ༵མ། ག༷ང་ཞི༷ག་ཅུང་ 1-149 ཟད་བརྟགས་ཀྱང་ལེ༷གས་པ༷ར་མ༷་བརྟག༷ས་པ༵འི་བྱ་བ། དེ༷་ནི༷་ད༷མ་བཅ༷འ་བྱས༷་གྱུ༷ར་ཀྱང༷་། ལེགས་ན་བྱ༷་འ༷མ་ཉེས་ན་གཏ༷ང་ཞེ༷ས་བརྟག༷ས་པ༷འི་རི༵གས་ཡིན་པ་ལས། འདིར་ནི་སང༷ས་ རྒྱ༷ས་རྣམ༷ས་ད༷ང་དེ༷་ཡི༷་སྲ༵ས། ཤེ༷ས་ར༷བ་ཆེ༷ན་པོ༷་རྣམས་ཀྱིས༷་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ག༷ང་ལ་ ལེགས་པར་བརྟག༷ས་ཤི༵ང་། ལེན་པ་པོ་བད༷ག་ཉི༷ད་ཀྱི

【現代漢語翻譯】 帕拉（遮蔽的）拉日達（消除無知的黑暗的）大太陽，因為您也是，所以修習歡喜。聽聞思惟殊勝佛法，如從酥油中提取菩提心之精華。 引導眾生（輪迴）于有（四有）之道，欲享（無上）安樂者，此菩提心乃成就安樂之最勝，是成佛之近因。因此，爲了降下利益安樂之雨，令六道一切有情皆得飽滿，故應生起利他之歡喜。 我發菩提心之時，祈請一切守護者為我作證。于諸佛菩薩尊前，我發願引導一切眾生直至究竟安樂之佛果，乃至未得此果之間，亦能獲得暫時之安樂（圓滿）。我已承諾成辦此事，故請天、非天等六道一切眾生皆心生歡喜！ 《入菩薩行論》中，主要講述受持菩提心戒，即第三品。 第四品：正知正念 第四品：正知正念 發菩提心后，與正知正念（即，遠離煩惱三毒，安住于精進，修習善法，守護自心遠離有漏之法，是能成辦世間及出世間利益之法）相應，菩薩當如是：受持菩薩戒，務必（牢固），恒時精進，不離（五度四無量四攝法，即方便與智慧）。 那麼，什麼是未經觀察而輕率從事？什麼又是稍作觀察卻未善加審視的行為？那是指，即使作了誓言，也應觀察是該做還是該捨棄。而在此，諸佛及其佛子，以及大智者們，對於何種菩薩行是經過深思熟慮的？以及接受者自身又該如何？

【English Translation】 Pala (that which obscures), Rabrib Da (that which dispels the darkness of ignorance), the great sun, since you are also that, cultivate joy. Having heard and contemplated the collection of the supreme Dharma teachings, may the essence of Bodhicitta be extracted from it like butter. Guiding beings (who transmigrate) on the path of existence (the four existences), for those who desire to enjoy (supreme) bliss, this Bodhicitta is the most excellent means of achieving bliss, the proximate cause of attaining Buddhahood. Therefore, in order to shower down the rain of benefit and happiness, may all sentient beings of the six realms be completely satisfied, and may the joy of benefiting others arise. At the time I generate Bodhicitta, I request all protectors to be my witnesses. Before the Buddhas and Bodhisattvas, I vow to guide all beings until the ultimate happiness of Buddhahood, and until that is attained, to also attain temporary happiness (perfection). I have promised to accomplish this, so may all beings of the six realms, including gods and non-gods, rejoice! In 'Entering the Way of the Bodhisattva,' the main topic is taking the vows of Bodhicitta, which is the third chapter. Chapter Four: Vigilance Chapter Four: Vigilance After generating Bodhicitta, in accordance with vigilance (that is, being free from the three poisons of afflictions, abiding in diligence, practicing virtuous dharmas, and guarding one's mind from contaminated dharmas, which is a means of accomplishing worldly and transworldly benefits), a Bodhisattva should be like this: Having taken the Bodhisattva vows, be sure (to hold them firmly), be constantly diligent, and never stray from (the five perfections, the four immeasurables, and the four ways of gathering, that is, skillful means and wisdom). So, what is it to act rashly without examination? And what is the action that is examined somewhat but not well? That is to say, even if vows have been made, one should examine whether to do or abandon them. But here, what Bodhisattva conduct has been well considered by the Buddhas and their children, and by the great wise ones? And how should the receiver himself be?

---

༷ས་ཀྱང༷་བརྟག༷ས་བརྟག༷ས་ནས་ཁས་ བླངས་པ༵འི་བྱ་བ་སྐྱོན་མེད། དེ༷་ལ༷་བཤོ༷ལ་དུ་ཅི༷་ཞི༷ག་ཡོ༵ད། ། ག༷ལ་ཏེ༷་བདག་གིས་དེ་རིང་སྐྱོབ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་ཚིག་དེ༷་ལྟར༷་ད༷མ་ བཅ༷ས་ན༵ས། ལག་ལེན་ལ༷ས་ཀྱི༷ས་སྒྲུ༷བ་པ༷་མ༷་བྱས༷་ན༵། སེ༷མས་ཅ༷ན་འགྲོན་དུ་གཉེར་བ་དེ༷་ ད༷ག་ཀུ༷ན་བསླུ༷ས་པ༵ས། བད༷ག་གི༷་འགྲོ༷་བ༷་ཅི༷་འདྲར༷་འགྱུ༵ར་ཏེ་ངན་སོང་ལས་འོས་མེད་དོ། །ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ་དངོ༷ས་པོ༷་ཕ༷ལ་བ༷་(ཟན་སོགས་)ཅུ༷ང་ཟ༷ད་ལ༷འ༵ང་། ཡི༷ད་ཀྱི༷ས་སྦྱི༷ན་པ༷ར་བས༷མ་ བྱས༷་ན༵ས། །མི༷་ག༷ང་སྦྱི༷ན་པ༷ར་མི༷་བྱེ༷ད་པ༵། །དེ༷་ཡ༷ང་(ཡིད་ལ་བསམས་ནས་མ་བྱིན་ན་)ཡི༷་དྭ༷གས་སུ་ འགྱུ༵ར་ཞིང་ཁས་བླངས་ནས་མ་བྱིན་ན་དམྱལ་བར་སྐྱེའོ་ཞེས་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ཏུ་གསུ༷ངས་ ན༵། (སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་)འདིར་བླ༷་ན༷་མེ༷ད་པ༷འི་བདེ༷་བ༷་(སངས་རྒྱས་)ལ༵། (དགོད་པར་)བས༷མ་པ༷་ ཐ༷ག་པ༷ས་འགྲོ༷ན་གཉེ༷ར་ན༵ས། །འགྲོ༷་བ༷་ཐ༷མས་ཅ༷ད་དུས་གཅིག་ཏུ་བསླུ༷ས་ཏེ་ལག་ལེན་མ་ བྱས༷་ན༵། བདེ༷་འགྲོ༷ར་ཅི༷་ག༷་འགྲོ༷་འགྱུ༷ར་ར༵མ་སྟེ་མི་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འོ་ན་འཕགས་པ་ཤཱ་རིའི་བུས་སྔོན་(རྒྱལ་པོ་ཟླ་འོད་དུ་གྱུར་པ་ན་)བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས་ སངས་རྒྱས་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱས་ཤིང་། དེ་ནས་བདུད་ཀྱིས་ཐོ་བརྩམས་པ་ ལས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བཏང་ངོ་ཞེས་ཐོས་ཀྱང་འཕགས་པར་གྱུར་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་དེ་ལྟ་བུའི་མི༷་ག༷ང་བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་བཏ༷ང་ཡ༵ང་། ངན་འགྲོ་དེ༷་ད༷ག་ཏུ་མ་ལྷུང་བར་ ཐ༷ར་པ༷ར་བྱེ༷ད་པ༷་ནི༵། དམིགས་བསལ་གྱི་ལ༷ས་ཚུ༷ལ་ཚུ་རོལ་མཐོང་བས་བས༷མ་གྱི༷ས་མི༷་ ཁྱ༷བ་སྟེ༷། ཐ༷མས་ཅ༷ད་མཁྱེ༷ན་པ༷་ཁོ༷་ན༷ས་མཁྱེ༵ན་པའི་ཤེས་བྱ་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་པས་དཔྱད་ 1-150 དཀའ་མོད། འོན་ཀྱང་ཅི་རིགས་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བཏང་བས་ངན་འགྲོ་མྱོང་ངོ་ཞེས་བྱ་ བ་འདི་ནི་དངོས་པོ་ཕལ་པ་ཅུང་ཟད་ཁས་བླངས་ཏེ་མ་བྱིན་ན་ངན་འགྲོ་མྱོང་བར་བཤད་པའི་ ལུང་ལ་བརྟེན་ནས་རིགས་པས་འགྲུབ་བོ། ། ཐེག་དམན་ཡིད་བྱེད་དེ༷་ནི༷་སེམས་བསྐྱེད་དེ་ནི་ཕས་ཕམ་པས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་ལྕི་ཞེས་བྱང༷་ ཆུ༷བ་སེ༷མས་དཔ༷འ་ལ༵། ལྟུ༷ང་བ༷འི་ན༷ང་ན༷་ལྕི༷་བ༷ར་ཡང་བསྟན་པ་སྟེ༷། འདི༷་ལྟར༷་དེ༷་ནི༷་བྱུ༷ང་ གྱུ༷ར་ན༵། །སེ༷མས་ཅ༷ན་ཀུ༷ན་གྱི༷་དོ༷ན་ལ༷་བསམ་པ་དམ༵ན་པའི་ཕྱིར་རོ། །(རང་གིས་བྱང་སེམས་བཏང་ ལྟུང་བ་ལྕི་བར་མ་ཟད་)ག༷ང་ཡང་གཞ༷ན་ལ་ལ་ཞིག་གིས་སྐ༷ད་ཅི༷ག་ཙ༷མ་ཡ༷ང་བྱང་སེམས་གཞན་ དོན་ལ་ཞུགས་པ་འདི༵འི། བསོ༷ད་ན༷མས་བ༷ར་ཆ༷ད་གེ༷གས་བྱེ༷ད་པ༵། དེས་སེ༷མས་ཅ༷ན་ཐམས་ ཅད་ཀྱི་དོ༷ན་ལ༷་དམ༷ན་(ཏེ་ཉམས་)པར་གྱུ༷ར་པའི་ལས་བྱས་པ༵ས་ན། དེ༷་ཡི༷་ང༷ན་འགྲོ༷་མུ༷་མཐ༷འ་ མེ༵ད་དེ། རབ་ཏུ་ཞི་བ་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཆོ་འཕྲུལ་གྱི

【現代漢語翻譯】 經過仔細觀察后，承諾的事情沒有過失。對此有什麼可隱瞞的呢？ 如果像『今天我將救護一切眾生』這樣發誓之後，卻沒有付諸實踐，那麼所有被承諾救護的眾生都被欺騙了，我將墮入何處？無疑是惡道！ 即使是少量食物（如糌粑），如果只是在心中想佈施，卻不實際行動，那麼也會轉生為餓鬼；如果承諾了卻不佈施，則會墮入地獄。正如《念住經》中所說。 如果對無上的安樂（佛果）發起強烈的希求之心，承諾救護一切眾生，卻最終欺騙了他們，沒有付諸實踐，那麼又怎麼能獲得安樂呢？根本不可能！ 那麼，聖者舍利子（Śāriputra，佛陀十大弟子之一，以智慧著稱）過去（轉世為月光國王時）發菩提心后，供養了成千上萬的佛陀，後來因魔的阻撓而捨棄了菩提心，這與他成為聖者不是矛盾嗎？ 確實如此，即使有人捨棄了菩提心，也不會墮入惡道而獲得解脫，這是因為特殊的業力以及他心通（能夠了解他人想法的能力）是無法完全理解的。只有一切智者（佛陀）才能完全瞭解這種特殊的知識，因此難以衡量。 然而，一般來說，捨棄菩提心會導致墮入惡道。這可以通過類比來理解：就像承諾了少量物品卻不給予，會導致墮入惡道一樣。 小乘的意念（捨棄菩提心）比犯根本戒還要嚴重。菩薩的墮落中，這是最嚴重的。因為，如果發生了這樣的事情，那就是因為輕視了利益一切眾生的想法。 （自己捨棄菩提心是重罪，而且）如果有人哪怕只是一瞬間阻礙他人行菩薩道，那麼他就造下了輕視一切眾生利益的惡業，因此他將無止境地墮入惡道。這是如來神變的力量。

【English Translation】 After careful consideration, a promised action is without fault. What is there to hide about it? If, after vowing, 'Today I will protect all beings,' one does not put it into practice, then all those beings promised protection are deceived. Where will I go? Undoubtedly to the lower realms! Even a small amount of food (such as tsampa), if one only thinks of giving it in one's mind but does not actually give it, one will be reborn as a hungry ghost; if one promises but does not give, one will be born in hell. As stated in the Satipaṭṭhāna Sutta (Mindfulness Sutra). If, with a strong desire for the supreme bliss (Buddhahood), one promises to protect all beings but ultimately deceives them and does not put it into practice, then how can one attain bliss? It is impossible! Then, how is it that the noble Śāriputra (one of the Buddha's ten great disciples, known for his wisdom) previously (when he was King Moonlight) generated the mind of enlightenment, made offerings to ten thousand Buddhas, and then abandoned the mind of enlightenment due to the obstruction of a demon, yet he became a noble one? Isn't this contradictory? It is true that even if someone abandons the mind of enlightenment, they will not fall into the lower realms but will attain liberation. This is because the special karmic actions and telepathy (the ability to understand others' thoughts) are incomprehensible. Only the all-knowing one (Buddha) can fully understand this special knowledge, so it is difficult to fathom. However, in general, abandoning the mind of enlightenment leads to falling into the lower realms. This can be understood by analogy: just as promising a small amount of something but not giving it leads to falling into the lower realms. The Hinayana thought (of abandoning the mind of enlightenment) is even heavier than breaking the root vows. Among the downfalls of a Bodhisattva, this is the heaviest. For, if such a thing occurs, it is because of belittling the thought of benefiting all beings. (Abandoning the mind of enlightenment oneself is a heavy sin, and) if someone, even for a moment, obstructs another from engaging in the Bodhisattva path, then they have created the evil karma of belittling the benefit of all beings, therefore they will endlessly fall into the lower realms. This is the power of the Tathagata's miracles.

---

་མདོ་ལས། གང་ལ་ལ་ཞིག་གིས་འཛམ་ བུའི་གླིང་གི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདོག་པ་ཕྲོགས་ཤིང་སྲོག་བཅད་པ་བས་ཀྱང་གང་ ལ་ལ་ཞིག་གིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དགེ་བ་ཐ་ན་དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་སུ་སྐྱེས་པ་ལ་ཁམ་ གཅིག་ཙམ་སྟེར་བའི་བར་ཆད་བྱེད་ན་དེ་ནི་དེ་བས་ཆེས་གྲངས་མེད་པའི་སྡིག་པ་བསྐྱེད་དེ་ སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་བསྐྱེད་པའི་དགེ་བ་ལ་བར་ཆད་བྱེད་པར་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་སེ༷མས་ཅ༷ན་གཅི༷ག་གི༷་བདེ༷་བ༷་ཕྲ་མོ་ཡ༵ང་། བཤི༷ག་(སྟེ་བཅོམ་)ན༷་བད༷ག་ཉི༷ད་(བདེ་འགྲོ་ ལས་)ཉམ༷ས་འགྱུ༷ར་དུ་གསུངས་ན༵། བྱང་སེམས་བཏང་བས་ན༷མ་མཁ༷འ་མ༷་ལུ༷ས་མཐ༷འ་ཀླ༷ས་ པ༵འི། ལུ༷ས་ཅ༷ན་བདེ༷་བའི་རྩ་བ་བཤི༷ག་ན་ངན་འགྲོ་སྨོ༷ས་ཅི༷་དགོ༵ས། དེ༷་ལྟར༷་ཉེས་པ་ཆེ་ན་སླར་ཡང་བླངས་པས་ཆོག་གོ་ཞེ་ན་བདེན་ཏེ་ཉམས་པའི་ལྟུ༷ང་བ༷་ སྟོ༷བས་ལྡན༷་རེ་ད༵ང་། བླངས་པའི་བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་སྟོ༷བས་ལྡན༷་པ༷་ད༵ག །འཁོ༷ར་བ༷ར་རེ༷ས་ ཀྱི༷ས་སྤང་གཉེན་འདྲེ༷་བྱེ༷ད་ན༵། ས༷་དང་པོ་སོགས་ཐོ༷བ་པ༷་ལ༷་ཡུ༷ན་རི༷ང་ཐོ༵གས་སོ། ། 1-151 བསླབ་པ་ཉམས་སུ་མི་རུང་བ་དེ༷་ལྟ༷་བས༷་ན་སྔར་སྐྱོབ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་ཇི༷་ ལྟར༷་(སེམས་ཅན་གཏན་པར་བྱ་ཞེས་)ད༷མ་བཅ༷ས་(པ་)བཞི༵ན། བད༷ག་གི༷ས་གུ༷ས་པ༷ར་ལག་ལེན་ བསྒྲུ༷བ་པ༷ར་བྱ༷་སྟེ། དེ༷ང་ན༷ས་(དམ་བཅས་པའི་དོན་སྒྲུབ་པ་ལ་གཡེལ་བ་མེད་པར་)བརྩོ༷ན་པ༷ར་མ༷་བྱས༷་ན༵། །(ལྟུང་བ་སྟོབས་ལྡན་ཀྱིས་)འོ༷ག་ན༷ས་འོ༷ག་ཏུ༷་(ངན་སོང་བརྒྱུད་པ་ཁོ་ནར་)འགྲོ༷་བ༷ར་འགྱུ༵ར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སངས་རྒྱས་འགའ་ཞིག་དང་མཇལ་བས་སྐྱོབ་པའི་ཕྱིར་ངན་འགྲོའི་དགོས་པ་མེད་དོ་ཞེ་ན། སྔར་ཡང་སེ༷མས་ཅ༷ན་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ཕ༷ན་མཛ༷ད་པ༵འི། སང༷ས་རྒྱ༷ས་གྲ༷ངས་མེ༷ད་འད༷ས་གྱུ༷ར་ ཀྱང༷་། །བད༷ག་ནི༷་ར༷ང་གི༷་བརྩོན་པ་དོར་བའི་ཉེ༷ས་པ༷ས་དེ༵འི། (སྨན་མཆོག་དམ་པ་ཆོས་ཀྱིས་)གསོ༷་ བ༷འི་སྤྱོ༷ད་ཡུ༷ལ་མ༷་གྱུ༷ར་ཏོ༵། ། ད༷་དུ༷ང་སྔར་གྱི་སྤྱོད་པ་(བག་མེད་པ་)དེ༷་བཞི༷ན་(དུ་)བད༷ག་བྱེ༷ད་ན༵། ཡ༷ང་ད༷ང་ཡ༷ང་དུ༷འ༷ང་ འོག་ཏུ་ལྟུང་བ་དེ༷་བཞི༷ན་ཏེ༵། ང༷ན་འགྲོ༷ར་(དམྱལ་སོགས་དང་བདེ་འགྲོར་སྐྱེས་ཀྱང་)ན༷ད་ད༷ང་(དུས་མིན་དུ་) འཆི༷་བ༷་ད༵ང་། །(རྐང་ལག་སོགས་)བཅ༷ད་ད༷ང་(རལ་གྲི་དང་མདུང་སོགས་ཀྱིས་)གཤ༷ག་སོ༷གས་མྱོ༷ང་བ༷ར་ འགྱུ༵ར་བས་ད་ལྟ་བག་ཡོད་བྱའོ། ། འཇིག་རྟེན་དུ་དེ༷་བཞི༷ན་གཤེ༷གས་པ༷་འབྱུ༷ང་བ༷་ད༵ང་། དེ་ལ་ད༷ད་ད༷ང་མི༷་ལུ༷ས་ཐོ༷བ་པ༷་ ད༵ང་། དགེ༷་གོ༷མས་རུ༷ང་བའི་རྟེན་དབང་པོ་ཚང་བ༷་སོགས་འདི༷་ལྟ༷་བུ༵། དཀོ༷ན་ན༷་མི་བརྩོན་ པས་ན༷མ་ཞི༷ག་ཐོ༷བ་པ༷ར་འགྱུ༵ར་བསམ་མོ། །དལ་འབྱོར་ཐོབ་ནས་ན༷ད་མེ༷ད་པའི་ཉི༷་མ༷་འདི༷་ ལྟ༷་བུ༵ར་གནས་ཤིང་། (མཐུན་རྐྱེན་)ཟ༷ས་(གོས་དང་)བཅ༷ས་(ཤིང་རྒ

【現代漢語翻譯】 經中說：『如果有人奪取贍部洲所有眾生的財產並殺害他們的生命，與此相比，如果有人對菩薩的善行，哪怕是對生於畜生道的眾生給予一口食物的阻礙，那麼他將造下更為無數的罪業，因為他阻礙了佛陀出世的善行。』 因此，即使是眾生微小的安樂，如果加以破壞，也會導致自身從善道墮落。更何況捨棄菩提心，摧毀遍佈虛空、無餘一切有情眾生安樂的根本，那還用說會墮入惡道嗎？ 如果說罪業如此之大，重新受持就可以了，這倒是真的。但是，墮落的罪業力量強大，重新受持的菩提心力量也強大。如果輪迴中交替地捨棄和受持，那麼獲得初地等果位，將會拖延很久。 既然不應捨棄學處，那麼應當像過去諸佛菩薩面前所承諾的那樣，恭敬地實踐。從現在起，如果不精進，那麼只會每況愈下，墮入惡道。 如果說，與某些佛陀相遇就能得到救護，所以沒有墮入惡道的必要，那麼要知道，過去已經有無數的佛陀利益了一切眾生，但我卻因為自己放棄努力的過失，沒有成為他們殊勝妙法的救治對象。 如果現在仍然像以前一樣放逸，那麼仍然會一次又一次地墮落。即使生於善道，也會遭受疾病、夭折、斷肢、刀劍割裂等痛苦，所以現在應當謹慎行事。 在世間，佛陀的出世，對佛陀的信心，獲得人身，以及具備行善能力的所依——根器健全等，這些都是非常稀有的。如果不努力，什麼時候才能獲得呢？現在獲得了閑暇圓滿的人身，又處於沒有疾病的陽光下，具備衣食等順緣，

【English Translation】 The Sutra says: 'If someone were to seize the possessions and take the lives of all sentient beings on Jambudvipa (the continent where we live), it would still be less sinful than if someone were to obstruct the virtuous deeds of a Bodhisattva, even to the extent of denying a single mouthful of food to a being born in the animal realm. This is because they would be creating immeasurable negative karma by obstructing the arising of a Buddha.' Therefore, even destroying a small amount of happiness for a single sentient being is said to cause one to fall from a good rebirth. How much more so if one abandons Bodhicitta (the mind of enlightenment) and destroys the root of happiness for all sentient beings pervading the entirety of space? There is no need to even mention falling into the lower realms. If the fault is so great, can it be rectified by taking the vows again? That is true, but the power of the transgression of breaking the vows is strong, and the power of taking the Bodhisattva vows again is also strong. If one alternately abandons and takes them in Samsara (cyclic existence), then the attainment of the first Bhumi (level of realization) and so on will be delayed for a very long time. Since it is not permissible to abandon the training, one should respectfully practice as one vowed before all the saviors of the past. From now on, if one does not strive (without being distracted from accomplishing the meaning of the vow), then one will only go from lower to lower (only passing through bad migrations). If you say that there is no need for bad migrations because meeting some Buddhas will protect you, know that even though countless Buddhas have passed away, benefiting all sentient beings, I have not become an object of their (supreme medicine, the Dharma) healing activity because of the fault of abandoning my own effort. If I still act as carelessly as before, then again and again I will fall downwards in the same way. Even if born in good migrations, I will experience sickness and untimely death, and suffering from being cut (limbs etc.) and stabbed (with swords and spears etc.), so now I must be careful. In this world, the arising of a Tathagata (Buddha), faith in him, obtaining a human body, and having the capacity to cultivate virtue, such as complete faculties, are all very rare. If one does not strive, when will one obtain them? Having obtained leisure and endowment, and living in the sun without disease, with food and clothing (and trees)

---

ྱལ་པོ་ཆོམ་རྐུན་གཅན་ཟན་སོགས་ཀྱི་)འཚེ༷་ བ༷་མེ༷ད་ཀྱང༷་ནི༵། །ཚེ༷་ནི༷་སྐ༷ད་ཅི༷ག་(ཙམ་ཡང་མི་རྟག་པས་)བསླུ༷་བ༷་སྟེ༷། །ལུ༷ས་ནི༷་ཐ༷ང་ཅི༷ག་བཪྙ༷ན་ པོ༷འི་རྒྱན་ཆ་བཞི༵ན་(འཆི་བདག་གིས་ནམ་ཁྱེར་ཆ་མེད་པས་)མི་རྟག་པས་(ལམ་ལ་)འབད་པར་བྱ་སྟེ། བཤེས་སྤྲིང་ལས། ཚེ་ནི་གནོད་མང་རླུང་གིས་བཏབ་པ་ཡི། །ཆུ་ཡི་ཆུ་བུར་བས་ཀྱང་མི་རྟག་ ན། །དབུགས་འབྱུང་དབུགས་རྔུབ་གཉིད་ཀྱིས་ལོག་པ་ལས། །སད་ཁོམ་གང་ལགས་དེ་འདྲ་ 1-152 ངོ་མཚར་ལགས། །ཞེས་སོ། ། (ཕྱིས་དལ་འབྱོར་ཐོབ་པ་དང་འབད་དོ་སྙམ་ན་)བད༷ག་གི༷་(སྤྱོད་པ་)བག་མེད་(པ་མི་དགེ་བའི་)སྤྱོ༷ད་པ༷་ འདི༷་འདྲ༷ས་ནི༵། །ཐར་པ་ལྟ་ཞོག་མི༷་ཡི༷་ལུ༷ས་ཀྱང༷་ཐོ༷བ་མི༷་འགྱུ༵ར། (སྐྱེ་བ་གཞན་དུ་)མི༷་ལུ༷ས་ ཐོ༷བ་པ༷ར་མ༷་གྱུ༷ར་(ཅིང་ངན་འགྲོར་ལྟུང་)ན༵། །སྡི༷ག་པ༷་འབ༷འ་ཞི༷ག་སྤྱོད་ཀྱི་དགེ༷་བ༷་(སྒྲུབ་པའི་སྐབས་) མེ༵ད(དོ)། ད་ལྟ་ག༷ང་ཚེ༷་དགེ༷་སྤྱ༷ད་སྐ༷ལ་ལྡན༷་(ཏེ་ནུས་པ་ཡོད་བཞིན་དུ་)ཡ༵ང་། དགེ༷་བ༷་བད༷ག་གི༷ས་ མ༷་བྱས༷་ན༵། །ང༷ན་སོ༷ང་དུ་ཕལ་ཆེར་(དམྱལ་བ་ཡི་དྭགས་གཉིས་)སྡུ༵ག་བསྔ༷ལ་གྱིས་གཟིར་ཞིང་(དུད་ འགྲོ་)ཀུ༵ན་(ནས་) རྨོ༷ངས་པ༵ས། དགེ་བ་ངོ་ཡང་མི་ཤེས་པ་དེ༷་ཚེ༷་བད༷ག་གི༷ས་(དགེ་བ་)ཅི༷་བྱ༷ར་ ཡོ༵ད(དེ་དགེ་བ་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་མེད་དོ)། །(བདེ་འགྲོའི་)རྒྱུ་དགེ༷་བ༷་ད༷ག་ཀྱང༷་མ༷་བྱས༷་(པ་ལྟ་ཞོག་ངན་འགྲོའི་ རྒྱུ་)ལ༵། སྡི༷ག་པ༷་ད༷ག་ཀྱང༷་ཉེ༷ར་བས༷གས་ན༵། །བསྐ༷ལ་པ༷་བྱེ༷་བ༷་བརྒྱ༷ར་(ཏེ་ཐེར་འབུམ་དང་)ཡ༷ང་ ནི༵། །(དེ་བས་ཀྱང་ལྷག་པར་ཡང་)འབྲས་བུ་བདེ༷་འགྲོ༷་འཐོབ་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས་དེའི༷་སྒྲ༷་ཡ༷ང་ཐོ༷ས་མི༷་ འགྱུ༵ར། (རྒྱུ་མཚན་)དེ༷་ཉི༷ད་(ཀྱི་)ཕྱི༷ར་ན༷་(བདུད་བཞི་བཅོམ་པ་དང་ལྡན་པའི་)བཅོ༷མ་ལྡན༷་གྱི༵ས། །རྒྱ༷་ མཚོ༷་ཆེ༷ར་གཡེ༷ངས་གཉ༷འ་ཤི༷ང་གི༵། །བུ༷་ག༷ར་རུ༷ས་སྦ༷ལ་མགྲི༷ན་ཆུ༷ད་ལྟར༷། །(མི་ཁོམ་བརྒྱད་ བྲལ་གྱི་)མི༷་ཉི༷ད་ཤི༷ན་ཏུ༷་ཐོ༷བ་དཀ༷ར་གསུ༵ངས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། དགའ་བོ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བའི་ མདོ་ལས། དགེ་སློང་དག་ཡོངས་སུ་བརྟག་པ་བཟུང་སྟེ་འཛམ་བུའི་གླིང་འདི་ཐམས་ཅད་རྒྱ་ མཚོ་ཆེན་པོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ལ། དེའི་ནང་ན་གཉའ་ཤིང་བུ་ག་གཅིག་པ་ཞིག་ཡོད་པ་རླུང་གིས་ གཡེངས་ནས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་མི་གནས་སོ། །དེའི་ནང་ན་རུས་སྦལ་མིག་ཞར་བ་ཞིག་ཀྱང་ ཡོད་པ་ལས། དེ་ལོ་བརྒྱ་བརྒྱ་ན་སྟེང་དུ་ལན་རེ་འབྱུང་བའི་མགྲིན་པ་ཤིང་དེའི་བུ་གར་ཆུད་པ་ སྲིད་དམ། གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་དཀོན་ཏེ། དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། རྒྱ་ མཚོ་ཁ་ཞེང་ཆེ་བའི་ཕྱིར་དང་གཉའ་ཤིང་བུ་ག་གཅིག་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་རླུང་གིས་དེད་པའི་ ཕྱིར་དང་། རུས་སྦལ་ལ་མིག་ཡ་ཅིག་ལས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་དེ་འབྱུང་

【現代漢語翻譯】 即使沒有國王、盜賊、猛獸等的侵擾，生命也是不可靠的（因為生命短暫，轉瞬即逝）。身體就像塗了油的墻壁一樣脆弱（死主隨時可能奪走生命），所以要努力修行。 《親友書》中說：『生命如風中之燭，極易熄滅，比水泡還脆弱。一呼一吸之間，睡眠醒來之際，能有空閑修行，真是稀奇！』 （如果認為以後獲得閑暇時再努力修行）像我這樣放逸（不善）的行為，不要說解脫，連人身都難以獲得。如果不能獲得人身（並墮入惡道），只會造作惡業，沒有行善的機會。現在有行善的福報（有能力），我卻沒有行善。如果墮入惡道，大多會被地獄和餓鬼的痛苦折磨，（變成旁生）完全愚昧，連善業都不知道，那時我又能做什麼呢？（那時就沒有行善的機會了）。 （獲得善趣的）善業沒有積累，（反而積累了惡趣的）罪業。即使經過無數劫，也聽不到獲得善趣的聲音。因此，世尊（具有降伏四魔的能力）說：『如同大海漂浮的軛木孔，烏龜頸入其中一樣，獲得人身非常困難。』 如《迦葉品》中說：『迦葉，假設整個贍部洲變成一片大海，其中有一根帶孔的軛木漂浮不定，海中有一隻瞎眼烏龜，每隔一百年才浮出水面一次，它的脖子能伸入軛木孔中嗎？』迦葉回答：『世尊，這非常困難。』佛說：『同樣，墮入惡道眾生獲得人身也非常困難。』

【English Translation】 Even without the oppression of kings, thieves, wild animals, etc., life is unreliable (because life is short and fleeting). The body is as fragile as an oiled wall (the Lord of Death may take life at any time), so one must strive to practice. The 'Letter to a Friend' says: 'Life is like a candle in the wind, easily extinguished, even more fragile than a water bubble. Between one breath and the next, between sleep and waking, to have the opportunity to practice is truly amazing!' (If one thinks to strive to practice when one obtains leisure later) Such careless (unwholesome) behavior as mine will not even obtain a human body, let alone liberation. If one does not obtain a human body (and falls into the lower realms), one will only commit evil deeds, with no opportunity to do good. Now, when I have the fortune (and ability) to practice virtue, I have not done so. If I fall into the lower realms, mostly tormented by the suffering of hell and hungry ghosts, (becoming an animal) completely ignorant, not even knowing what virtue is, what can I do then? (Then there is no opportunity to practice virtue). The causes for (obtaining a good rebirth), virtuous deeds, have not been accumulated, (instead, the causes for a bad rebirth), sins, have been accumulated. Even after countless eons, one will not even hear the sound of obtaining a good rebirth. Therefore, the Bhagavan (endowed with the ability to subdue the four maras) said: 'Just as a yoke with a hole floats in the great ocean, and a turtle's neck enters it, obtaining a human body is extremely difficult.' As it is said in the Kashyapa Chapter: 'Kashyapa, suppose the entire Jambudvipa becomes a great ocean, in which there is a yoke with a single hole floating uncertainly, and in the ocean there is a blind turtle, which surfaces once every hundred years, can its neck enter the hole in the yoke?' Kashyapa replied: 'Bhagavan, that is very difficult.' The Buddha said: 'Similarly, it is very difficult for beings who have fallen into the lower realms to obtain a human body.'

---

འཇུག་ཤིན་ཏུ་ཉུང་ 1-153 བའི་ཕྱིར་རོ། །བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་དུད་འགྲོ་ནས་མིའི་ལུས་ཐོབ་པ་ཡང་དེ་ཙམ་མོ། །ཞེས་སོ། ། རིགས་པ་ཡང་ཡོད་དེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ངན་སེམས་སྐ༷ད་ཅི༷ག་གཅི༷ག་བྱས༷་ སྡི༷ག་པ༷ས་ཀྱང༷་། (བར་གྱི་)བསྐ༷ལ་པ༷ར་མན༷ར་མེ༷ད་(པའི་དམྱལ་བར་)གན༷ས་འགྱུ༷ར་དུ་བཤད་ན༵། (དུས་)ཐོ༷ག་མེ༷ད་འཁོ༷ར་བ༷ར་(ཡུན་རིང་དུ་)བས༷གས་སྡི༷ག་གི༵ས། །བ༷དེ་འགྲོ༷ར་མི༷་འགྲོ༷་སྨོ༷ས་ཅི༷་ དགོ༵ས་ཏེ་འོས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉེན་པོ་མེད་ན་རྣམ་སྨིན་དེ༷་ཙ༷མ་ཁོ༷་ན༷་(རང་གིས་ཉམས་སུ་)མྱོ༷ང་གྱུ༷ར་ན༵ས། (ལས་ཀྱི་བྱེད་པ་ པོ་) དེ༷་ནི༷་རྣམ༷་(པར་)ཐ༷ར་(པ་སྟེ་གྲོལ་བར་)མི༷་འགྱུ༷ར་ཏེ༵། འདི༷་ལྟར༷་(སྡུག་བསྔལ་)དེ༷་ནི༷་མྱོ༷ང་བཞི༷ན་ དུ༵། །(སླར་ཡང་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུས་)སྡི༷ག་པ༷་གཞ༷ན་ད༷ག་ར༷བ་ཏུ༷་སྐྱེ༵་བའི་ཕྱིར་ཡང་འཁོར་རོ། །དེས་ ན་འདི༷་འདྲ༷འི་(དགེ་བའི་རྟེན་)ད༷ལ་བ༷་རྙེ༷ད་གྱུ༷ར་ན༵ས། །བད༷ག་གི༷ས་དགེ༷་གོ༷མས་མ༷་བྱས༷་ན༵། །འདི༷་ལ༷ས་(རང་གིས་རང་ཉིད་)བསླུ༷ས་པ༷་གཞ༷ན་མེ༷ད་དེ༵། །འདི༷་ལ༷ས་རྨོ༷ངས་པ༷འ༷ང་གཞ༷ན་མེ༷ད་ དོ༵། ། ག༷ལ་ཏེ༷་བད༷ག་གི༷ས་ཉེས་པ་དེ༷་ལན་ཅིག་རྟོ༷གས་ན༵ས། ཡང་རྨོ༷ངས་པ༷ས་(པའི་དབང་གིས་ དུས་)ཕྱི༷ས་ཀྱང༷་(དགེ་བ་སྒྲུབ་པའི་)སྒྱི༷ད་ལུ༷ག་ཅིང་བག་མེད་ན༵། འཆི༷་བ༷ར་འགྱུ༷ར་བ༷འི་དུ༷ས་ཀྱི༷་ ཚེ༵། །(ཀྱི་ཧུད་བདག་གིས་དགེ་བ་སྒྲུབ་དུ་ཡོད་ཚེ་མ་བྱས་སོ་ཞེས་)མྱ༷་ང༷ན་ཆེ༷ན་པོ༷་ལྡང༷་བ༷ར་འགྱུ༵ར་ཏེ། རྣམ་ སྨིན་དམྱལ༷་མེ༷་བཟོ༷ད་དཀ༷ས་(ནི་ཐ་མལ་དུས་མཐའ་དམྱལ་མེ་གསུམ་རིམ་པས་བདུན་འགྱུར་གྱིས་ཚ་བས་)ཡུ༷ན་ རི༷ང་དུ༵། བད༷ག་གི༷་ལུ༷ས་(གཞོན་ཤ་ཅན་)ལ༷་བསྲེ༷གས་པའི་སྣང་བ་ཤར་གྱུ༷ར་ན༵། (སྡིག་དཔྱད་དགེ་ བ་མ་བྱས་པའི་)འགྱོ༷ད་པ༷་མི༷་ཟ༷ད་མེ༷་འབ༷ར་བ༵ས། །སེ༷མས་(སྡུག་བསྔལ་གྱིས་)གདུ༷ང་(ཞིང་བསྲེག་པར་) འགྱུ༷ར་བ༷ར་གདོ༷ན་མི༷་ཟ༵་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཤི༷ན་ཏུ༷་རྙེ༷ད་དཀ༷འ་ཕ༷ན་པ༷འི་ས༵འམ་གཞིར་ གྱུར་པའི་དལ་འབྱོར་འདི་ཇི༷་ཞི༷ག་ལྟར༷་སྟེ༷ས་དབང་གིས་རྙེ༷ད་གྱུ༷ར་ན༵ས། བད༷ག་ཉི༷ད་ཕན་ 1-154 གནོད་དཔྱོད་ཤེ༷ས་ད༷ང་ལྡན༷་བཞི༷ན་དུ༵། ཕྱི༷ར་ཡ༷ང་དམྱལ༷་བ༷་དེ༷ར་ཁྲི༷ད་པའི་ལས་ངན་བྱེད་ ན༵། བྱད་སྔ༷གས་ཀྱི༷ས་རྨོ༷ངས་པ༷ར་བྱས༷་པ༷་བཞི༵ན་ནམ། ཡང་ན། བད༷ག་ལ༷་འདི༷ར་སེ༷མས་ མེ༷ད་པ་(དང་འདྲ་བ་)ཉིད་དུ༷་ཟ༵ད། སྔགས་སོགས་རྒྱུ་ཅི༷ས་རྨོ༷ངས་བད༷ག་རང་གིས་ཀྱང༷་མ༷་ཤེ༷ས་ ཏེ༵། འོན་ཀྱང་བད༷ག་གི༷་ཁོ༷ང་ན༷་ཉོན་མོངས་ལས་གཞན་རྨོངས་བྱེད་ཅི༷་ཞི༷ག་ཡོ༵ད། ཅེས་པའོ། ། ཁོང་ན་ཡོད་པའི་ཞེ༷་སྡ༷ང་དང་སྲེ༷ད་པ་སྟེ་འདོད་ཆགས་དང་སོ༷གས་པའི་སྒྲས་གཏི་མུག་ དང་བཅས་པ་དགྲ༷་ཉོན་མོངས་རྣམ༷ས་ནི༵། དབང་དུ་བྱེད་པའ

【現代漢語翻譯】 因為進入（善道）的（機會）非常少啊！佛說：『諸位比丘，眾生轉世為人身的機會也像這樣少。』 道理也是有的：菩薩若生起一剎那的惡念，其罪業也會導致（在中間的）中劫于無間（地獄）中受苦。那麼，（從無）始（以來）于輪迴中（長久）積累的罪業，更不用說不會墮入惡道了，因為這是不可能的。 如果沒有對治，那麼僅僅體驗到惡果，（業的）作用就不會停止，就像這樣，（痛苦）在體驗的同時，（又因煩惱的驅使）不斷產生新的罪業，因此會繼續輪迴。 因此，如果獲得了這樣難得的（行善的）機會，自己卻沒有修習善法，那麼這就是（自己）欺騙了自己，再沒有比這更愚蠢的了。 如果我認識到自己的錯誤，但又因愚癡（的驅使），之後仍然懶惰放逸，那麼在臨終之時，（我會）生起巨大的悲傷，因為惡業成熟后，在地獄的烈火中（普通地獄之火的七倍熱度），我的身體將被長久焚燒。 （因未行善）而產生的無盡悔恨之火，將焚燒我的心，這是無法避免的。因此，極其難得且有益的暇滿人身，如果我偶然獲得后，自己明明具有辨別善惡的能力，卻仍然去做那些將自己引向地獄的惡業，這難道不是像被咒語迷惑了一樣嗎？或者，我難道像沒有心一樣嗎？我不知道自己是被什麼迷惑了，但除了我心中的煩惱，還有什麼能迷惑我呢？』 心中的嗔恨、貪慾（即慾望），以及愚癡等煩惱，都是控制我們的敵人。

【English Translation】 Because the opportunity to enter (good realms) is very rare! The Buddha said, 'Monks, the chance of a sentient being being reborn as a human is just as rare.' There is also a reason: If a Bodhisattva generates a moment of evil thought, the karmic consequence will cause suffering in Avici (hell) for an intermediate kalpa. Then, the sins accumulated (for a long time) in samsara (since beginningless time), needless to say, will not lead to falling into evil realms, because that is impossible. If there is no antidote, then merely experiencing the karmic result, the effect (of karma) will not cease. Just like this, while (suffering) is being experienced, (driven by afflictions) new sins are constantly produced, therefore, it will continue to cycle. Therefore, if such a rare (opportunity to do good) is obtained, but one does not practice virtue, then this is (oneself) deceiving oneself, and there is nothing more foolish than this. If I recognize my mistakes, but due to ignorance (being driven by ignorance), I am still lazy and negligent afterwards, then at the time of death, (I will) arise with great sorrow, because when evil karma ripens, in the hellfire (seven times hotter than ordinary hellfire), my body will be burned for a long time. The endless fire of regret (for not doing good) will burn my heart, which is unavoidable. Therefore, the extremely rare and beneficial leisure and endowment, if I accidentally obtain it, and I clearly have the ability to distinguish between good and evil, but still do those evil deeds that lead me to hell, isn't this like being bewitched by a mantra? Or, am I like having no mind? I don't know what I am bewitched by, but besides the afflictions in my heart, what else can bewitch me?' The anger, greed (i.e., desire), and ignorance, etc., in the heart are all enemies that control us.

---

ི་རྒྱུ་རྐ༷ང་ལ༷ག་དང་མཚོན་ཆ་ལ༷་ སོ༷གས་ཡོ༷ད་མི༷ན་ལ༵། (ལེ་ལོའི་དབང་གྱུར་པས་)དཔ༷འ་(བ་མིན་མ་རིག་པས་བསླད་པས་)མཛ༷ངས་ (པ་སྟེ་ཤེས་རབ་ཅན་)མི༷ན་ཡ༷ང་ཇི༷་ཞི༷ག་ལྟར༷། །དེ༷་(སྲེད་སོགས་)ད༷ག་གི༷ས་བད༷ག་(རང་དབང་མེད་པར་) བྲ༷ན་བཞི༷ན་བྱས༷། །ཉོན་མོངས་འདི་དག་བད༷ག་གི༷་སེ༷མས་ལ༷་(རྟེན་བཅས་ནས་)གན༷ས་བཞི༷ན་ དུ༵། ཅི་དག༷འ་མགུ༷ར་བད༷ག་ལ༷་(འཇིགས་པ་དང་དགོས་པ་མེད་པར་)གནོ༷ད་བྱེ༷ད་པ༵། མི་འོས་ཚབས་ དེ༷་ལ༷འ༷ང་མི༷་ཁྲོ༷་(པར་)བཟོ༷ད་པ༷་ནི༵། གན༷ས་མི༷ན་ལ་བཟོ༷ད་པ༷་(ནི་དམ་པས་)སྨད༷་པ༷འི་གན༵ས་ (ཡིན་པས་ཉོན་མོངས་འཇོམས་པ་ལ་འབད་དགོས་)སོ། ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ག༷ལ་ཏེ༷་ལྷ༷་ད༷ང་ལྷ༷་མི༷ན་ལྟ་བུའི་སྟོབས་ཆེན་རྣམ༷ས། ཐ༷མས་ཅ༷ད་བད༷ག་ ལ༷་དགྲ༷ར་ལ༷ངས་པ་སྲིད་ཀྱང༷་། དེ༷་ད༷ག་གི༷ས་ཀྱང༷་(བདག་གསོད་པ་ཙམ་དུ་སྲིད་ཀྱི་)མན༷ར་མེ༷ད་ པ༵འི། དམྱལ་བའི་མེ༷་ན༷ང་ཁྲི༷ད་ཅི༷ང་འཇུ༷ག་མི༷་ནུ༵ས་མོད། ཉོ༷ན་མོ༷ངས་(མཚམས་མེད་ཀྱི་ལས་ཀུན་ ནས་སློང་ནུས་པས་)སྟོ༷བས་ཆེ༷ན་དགྲ༷་འདི༷ས་ནི༵། །དམྱལ་མེ་ག༷ང་ད༷ང་ཕྲ༷ད་ན༷་(ལྷུན་པོ་)རི༷་ར༷བ་ ཀྱང༷་། །(དངོས་པོ་ལྷག་མ་ལྟ་ཞོག་)ཐ༷ལ་བ༷ར་ཡ༷ང་ནི༷་མ༷་ལུ༷ས་པ༵ར། བསྲེག་ནུས་པ(འི་མེ་ན་)དེ༷ར་ བད༷ག་སྐ༷ད་ཅི༷ག་གཅི༷ག་ལ༷་འདོ༵ར་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །བད༷ག་གི༷་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་དགྲ༷་བོ༷་ག༵ང་ ཡིན་པ། དུ༷ས་རི༷ང་(པོ་འཁོར་བ་)ཐོ༷ག་མཐ༷འ་མེ༷ད་པ༷་ལྟར༷། ཐ་མལ་པའི་དགྲ༷་གཞ༷ན་ཀུ༷ན་ 1-155 མཐའ་དག་ཀྱང༷་དེ༷་ལྟ༷་བུ༵ར། ཡུ༷ན་རི༷ང་ཐུ༷བ་པ༷་མ༷་ཡི༷ན་པས་ཉོན་མོངས་ཉིད་མཆོག་ཏུ་ གནོད་པ་ཡིན་ནོ༵། ། དགྲ་གཞན་ནི་བསམ་པ་དང་མཐུ༷ན་པ༷ར་རི༷མ་གྲོ༷་(པ་མཉེས་པ་)བསྟེ༷ན་བྱས༷་ན༵། ཐ༷མས་ ཅ༷ད་ཚུར་ཡང་(ནུས་པ་ཡོད་ཚད་ཀྱིས་)ཕ༷ན་ད༷ང་བདེ༷་བྱེ༷ད་ན༵། ཉོ༷ན་མོ༷ངས་(པའི་དགྲ་)རྣམ༷ས་ནི༷་(མ་ བཅོམ་པར་མཐུན་པར་)བསྟེ༷ན་བྱས༷་ན༵། ཕྱི༷ར་ཞི༷ང་ལྷག་པར་ཡང་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་གནོ༷ད་པ༷་བྱེ༵ད་པའི་ ཕྱིར་དགྲ་མཆོག་གོ ། དེ༷་ལྟར༷་ན་ཡུ༷ན་རི༷ང་ལ་རྒྱུ༷ན་ཆ༷གས་དགྲ༷ར་གྱུ༷ར་པ༵། (དམྱལ་སོགས་ཀྱི་)གནོ༷ད་པ༷འི་ཚོ༷གས་ ར༷བ་ཏུ་འཕེ༷ལ་ངེས་པ༷འི་རྒྱུ༷་གཅི༷ག་པུ༵། ཉོན་མོངས་འདི་བད༷ག་གི༷་སྙི༷ང་(སྟེ་སེམས་)ལ༷་ངེ༷ས་ པ༷ར་གན༷ས་འཆ༷འ་ཞིང་མ་བྲལ་ན༵། འཁོ༷ར་བ༷ར་འཇི༷གས་མེ༷ད་(ཅིང་ཡིད་)དག༷འ་བ༷ར་ག༷་ལ༷་ འགྱུ༵ར། ལས་ངན་བསགས་པས་འཁོ༷ར་བ༷འི་བཙོ༷ན་ར༷(དེ་ལས་ཐར་དུ་མི་སྟེར་བ)འི་སྲུ༷ང་མ༷ས་ དམྱལ༷་(བ་དང་ཡི་དྭགས་དུད་འགྲོ་)སོ༷གས་སུ༵འང་། གསོ༷ད་བྱེ༷ད་གཤེ༷ད་མ༷་ལ་སོགས་པའི་སྣང་བ་ འཆར་བར༷་གྱུ༷ར་པ༷་ངེས་པས་ཉོན་མོངས་པ་འདི༷་ད༷ག་ནི༵། ག༷ལ་ཏེ༷་བདག་གི་བློ༷་ལ་གན༷ས་ པའི་དབང་གིས་བདག་དང་བདག་གིར་ཆ༷གས་པ་ལ་སོགས་རྟོག་པ༷འི་དྲ༷་བ༷་(སྟེ་ལྕགས་ཀྱི་

【現代漢語翻譯】 我既沒有軍隊和武器，也不是勇敢或聰明的人，那又該怎麼辦呢？這些貪慾等煩惱把我當作奴隸一樣驅使。這些煩惱住在我的心中，我卻像個沒事人一樣，讓它們爲所欲爲地傷害我。對如此不合理的行為，我竟然還能容忍，這真是可恥啊！ 原因在於，即使是天神和非天等具有強大力量的眾生，都可能與我為敵。但他們最多隻能殺死我，卻無法將我投入到無間地獄的烈火之中。然而，這些煩惱卻能引發無間業。這些強大的敵人，一旦與地獄之火相遇，即使是須彌山也能化為灰燼。而我卻隨時可能被它們投入那烈火之中。 我的煩惱敵人是如此的強大，它們就像無始無終的輪迴一樣，永無止境。其他的普通敵人都無法與之相比，因此煩惱才是最可怕的敵人。 其他的敵人，如果你順從他們的意願，為他們服務，他們反而會盡力幫助你，給你帶來快樂。但是，如果你順從煩惱，不加以制服，它們反而會變本加厲地給你帶來痛苦，所以煩惱才是最可怕的敵人。 因此，這些長期與我為敵，不斷增長痛苦的根源，如果一直住在我的心中，不肯離去，我又怎麼能在輪迴中獲得安寧和快樂呢？惡業積累，輪迴的獄卒不會放過我，地獄、餓鬼、畜生等惡道，以及劊子手等恐怖景象，都將不斷顯現。如果這些煩惱一直控制著我的心，讓我執著于自我和我的所有物，那麼我將永遠無法解脫。

【English Translation】 I have neither troops nor weapons, nor am I brave or intelligent. What should I do? These desires and other afflictions treat me like a slave. These afflictions reside in my heart, yet I act as if nothing is wrong, allowing them to harm me as they please. How can I tolerate such unreasonable behavior? It is truly shameful! The reason is that even powerful beings such as gods and asuras may become my enemies. But at most, they can only kill me; they cannot throw me into the fires of Avici hell. However, these afflictions can incite the karma of Avici. These powerful enemies, once they encounter the fires of hell, can turn even Mount Meru into ashes. And I could be thrown into that fire by them at any moment. My afflictive enemies are so powerful, they are like the beginningless and endless cycle of samsara. Other ordinary enemies cannot compare to them, so afflictions are the most terrible enemies. Other enemies, if you comply with their wishes and serve them, they will instead try their best to help you and bring you happiness. But if you comply with afflictions without subduing them, they will only intensify your suffering. Therefore, afflictions are the most terrible enemies. Therefore, these long-term enemies who constantly increase suffering, if they continue to reside in my heart and refuse to leave, how can I ever find peace and happiness in samsara? Accumulating bad karma, the jailers of samsara will not let me go. Hell, hungry ghosts, animals, and other evil realms, as well as executioners and other terrifying visions, will constantly appear. If these afflictions continue to control my mind, making me attached to myself and my possessions, then I will never be liberated.

---

གཟེབ་ བམ་གུར་དང་འདྲ་བ་)ན༵། (རྫོང་བཅས་ནས་)གན༷ས་ན༷་བད༷ག་གི་སེམས་ལ༷་བདེ༷་བ༷་ག༷་ལ༷་ཡོ༵ད། དེ་ཙམ་དུ་གནོད་པ་ཆེ་བ་དེ༷་ལྟ༷་བས་ན་ཇི༷་སྲི༷ད་བད༷ག་གི༷ས་དགྲ༷་ཉོན་མོངས་འདི༷་ མངོ༷ན་སུ༷མ་དུ༵། ངེ༷ས་པ༷ར་(རྩ་བ་ནས་)མ༷་བཅོ༷མ་དེ༷་སྲི༷ད་བད༷ག་འདི༷ར་གཉེན་པོ་ལ་བརྩོ༷ན་པ་ (ནི་དམ་བཅས་པའི་ཁུར་)མི༷་འདོ༵ར་ཏེ། རེ༷་ཤི༷ག་ཐ་མལ་པའི་གནོ༷ད་བྱེ༷ད་ཆུ༷ང་ངུ༷་ལ༷་ཡ༷ང་ཁྲོ༷ས་(པ་ སྟེ་ཁོན་དུ་བཟུང་པར་)གྱུ༷ར་པ༵འི། ང༷་རྒྱ༷ལ་བདོ༷་བ་རྣམ༷ས་དགྲ་དེ༷་མ༷་བཅོ༷མ་བ༷ར་ལ་གཉི༷ད་མི༷་འོ༵ང་ ཙམ་དུ་འབད་པའི་དཔེ་དང་སྦྱར་ན་ཤིན་ཏུ་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞོམ་མི་དགོས་སྐྱེས་པའི་ར༷ང་བཞི༷ན་ལ་འཆི༷་བ༷ས་ཁྱབ་པ་ངེས་པ་ཅན་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་གྱི་ 1-156 ཕུང་པོར་གྱུ༷ར་པ༷ས་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་པའི་སེམས་ཅན་འཁྲུལ་བ་ད༵ག །གཡུ༷ལ་ངོ༷ར་འགྲན་པའི་ ཐབ་མོ་(འཐབ་པའི་སྟོབས་ལྡན་གྱི་དཔུང་)དང༷ར་(སྟེ་བསྟར་བའི་)ཚེ༷་ན༷ན་གྱི༷ས་(བཙན་ཐབས་སུ་)གཞོ༷མ་པ༷ར་ འདོ༷ད་ན༷་ཡ༵ང་། རང་ལ་མད༷འ་མདུ༷ང་མཚོ༷ན་གྱི༷ས་ཕོ༷ག་པ༷འི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཁྱད༷་(དུ་) བས༷ད་ ན༵ས། ཕ་རོལ་འཇོམས་པའི་དོ༷ན་མ༷་གྲུ༷བ་བ༷ར་ལ་ཕྱི༷ར་ཕྱོ༷གས་ཤིང་འབྱེ༷ར་(བ་སྟེ་འབྲོས་) བ༷ར་མི༷་བྱེ༷ད་པ་ཡོད་ན༵། (དཔེ་དེ་བས་ཆེས་ལྷག་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ནི་)རྟག༷་ཏུ༷་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཀུ༷ན་གྱི༷་ རྒྱུ༷ར་གྱུ༷ར་པ༵། །(ཕར་གནོད་པ་མ་བྱས་ཀྱང་ཚུར་གནོད་པས་)ར༷ང་བཞི༷ན་གྱིས་གནོད་པའི་དགྲ༷ར་ཁྱབ་པ་ ངེ༷ས་པའི་ཉོན་མོངས་གཞོ༷མ་(པའི་ཆེད་དུ་)བརྩོ༷ན་(པར་བྱས་པ་)བད༷ག་ལ༷་དེ༵ང་(སྟེ་དེ་རིང་། )གཉེན་པོ་ ལ་འབད་པའི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་བརྒྱ༷་ཕྲ༷ག་རྒྱུ༷ར་གྱུ༷ར་ག༷ང་གི༷ས་ཀྱང༷་། ཡི༷་ཆ༷ད་(པ་སྟེ་སེམས་ཞུམ་ཞིང་ རེ་ཐག་ཆད་པ་དང་)སྒྱི༷ད་ལུ༷ག་(པར་)མི༷་འགྱུ༷ར་(པར་བརྩོན་པར་དྲག་པོ་བྱ་བར་)སྨོ༷ས་ཅི༷་དགོ༵ས། ། འདི་ནི་རིགས་ཏེ་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ལ་སོགས་པའི་དགོས་དོ༷ན་མེ༷ད་པར་དགྲ༷་ཡི༷ས་ (མཚོན་བསྣུན་)རྨ༷་སྲོ༷ལ་བཏོ༷ད་པ༷་ཡ༵ང་། ལུ༷ས་ལ༷་རྒྱ༷ན་ད༷ང་འདྲ༷་བ༷ར་སྲེ༷ལ་(སྟེ་འཆང་)ཞིང་ངོམ་ པར་བྱེ༷ད་པ་ཡོད་ན༵། ཐར་པའི་དོ༷ན་ཆེ༷ན་སྒྲུ༷བ་ཕྱི༷ར་ཡ༷ང་ད༷ག་བརྩོ༷ན་གྱུ༷ར་པ༵། བད༷ག་ལ༷་ གཉེན་པོའི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཅི༷་ཕྱི༷ར་གནོ༷ད་བྱེ༷ད་ཡི༵ན་ཏེ་ཕན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཉ་ཤོར་བའི་ ཉ༷་པ༷་དང་ཆོམ་རྐུམ་བྱེད་པའི་གདོ༷ལ་པ༷་དང་སོ་ནམ་བྱེད་པའི་ཞི༷ང་པ༷་དང་ལ༷་སོ༷གས་པ༵འི། སྒྲས་ཚོང་པ་ལྟ་བུའི་ཚེ་འདིར་ར༷ང་གི༷་(ཟས་སྐོམ་གྱི་)འཚོ༷་བ༷་ཙ༷མ་ཞི༷ག་(སྒྲུབ་པར་)སེ༷མས་པ༷་ཡ༵ང་། གྲ༷ང་ད༷ང་ཚ༷་ལ༷་སོ༷གས་(ཀྱི་སྒྲས་རླུང་དང་ཆར་དང་མུན་པ་དང་གཅན་ཟན་ལ་སོགས་)པ༷འི་གནོ༷ད་(པ་)བཟོ༷ད་ ན༵། འགྲོ༷་བ༷་མ་ལུས་པའི་བདེ༷་བ་འཕེལ་(བའི་)ཕྱི༷ར་བད༷ག་གིས་ཆོ

【現代漢語翻譯】 （如盒子一般）啊！自從（帶著決心）我安住於此，我的內心才感到安寧。 既然危害如此之大，那麼只要我沒有親身徹底地（從根本上）摧毀敵人——煩惱，我就不會放棄對治的努力（即已承諾的責任）。 即使對於微小的日常傷害，那些懷有敵意（即懷恨在心）的傲慢者，也會努力到無法入睡。與此相比，我的做法是完全合理的。 無需摧毀，與生俱來的自性必然會死亡，註定會成為痛苦的集合體，迷惑的煩惱眾生啊！ 在戰場上，當與強大的軍隊對峙時，即使想要強行擊敗敵人，但如果自己被刀劍刺傷，忍受著巨大的痛苦，爲了不讓敵人得逞，寧願後退逃跑，也不會停止戰鬥。 （與此相比，煩惱更加可怕，因為）它總是痛苦的根源。（即使沒有主動攻擊，也會帶來傷害，因此）煩惱的自性就是敵人，爲了摧毀它而努力（是理所當然的）。 我今天即使因為對治而遭受成百上千的痛苦，也不會灰心（即意志消沉，失去希望）或懶惰（而應努力奮鬥），更何況其他呢？ 這是合理的，即使爲了來世等無關緊要的目的，敵人用武器造成傷口，也會像裝飾品一樣珍惜和炫耀。 爲了實現偉大的解脫，我努力奮鬥，對治的痛苦為何會成為障礙呢？它實際上是有益的。 漁夫爲了捕魚，屠夫爲了偷盜，農民爲了耕作等等，即使只是爲了維持今生的生計，也會忍受寒冷、炎熱等（包括風、雨、黑暗和野獸等）的傷害。 爲了所有眾生的幸福增長，我為何不能忍受呢？

【English Translation】 (Like a box) Ah! Since (with determination) I have settled here, my heart has felt at peace. Since the harm is so great, as long as I have not personally and thoroughly (from the root) destroyed the enemy—afflictions, I will not abandon the effort of the antidote (i.e., the promised responsibility). Even for minor daily harms, those arrogant people who harbor animosity (i.e., hold grudges) will strive to the point of being unable to sleep. Compared to this, my approach is completely reasonable. No need to destroy, the inherent nature that is born will inevitably die, destined to become a collection of suffering, deluded afflicted beings! On the battlefield, when confronting a powerful army, even if one wants to forcibly defeat the enemy, but if one is stabbed by swords and spears, enduring great pain, in order not to let the enemy succeed, one would rather retreat and flee, but would not stop fighting. (Compared to this, afflictions are even more terrifying because) they are always the root of suffering. (Even if they do not attack actively, they will bring harm, so) the nature of afflictions is the enemy, and striving to destroy them (is only natural). Even if I suffer hundreds and thousands of pains today because of the antidote, I will not be discouraged (i.e., lose heart and hope) or lazy (but should strive hard), let alone anything else? This is reasonable, even for trivial purposes such as the afterlife, if an enemy inflicts wounds with weapons, they will cherish and flaunt them like decorations. In order to achieve great liberation, why should the pain of the antidote be an obstacle to me? It is actually beneficial. Fishermen to catch fish, butchers to steal, farmers to cultivate, etc., even if it is only to maintain their livelihood in this life, they will endure the harm of cold, heat, etc. (including wind, rain, darkness, and beasts, etc.). For the sake of the happiness of all beings to increase, why can't I endure it?

---

ས་ཀྱི་དཀའ་སྤྱད་ལྟ༷་ཅི༷ས་ མི༷་བཟོ༵ད(དེ་ཤིན་ཏུ་བཟོད་པར་རིགས་སོ)། གལ་ཏེ་འདི་མི་བཟོད་ན་སེམས་བསྐྱེད་དུས་ཕྱོ༷གས་ བཅུ༷་ན༷མ་མཁ༷འི་མཐ༷འ་གཏུ༷གས་པ༵འི། འགྲོ༷་བ༷་(རྣམས་)ཉོ༷ན་མོ༷ངས་(པའི་དགྲ་)ལ༷ས་བསྒྲ༷ལ་ བ༵ར(ཏེ་རྣམ་པར་ཐར་པར་བྱའོ་ཞེས)། །ད༷མ་བཅ༷ས་ནས་ལན་ལེན་དགོས་པ་ག༷ང་གི་ཚེ༷་བད༷ག་ཉི༷ད་ 1-157 ཀྱ༵ང་(སྲེད་སོགས)། ཉོ༷ན་མོ༷ངས་རྣམ༷ས་ལ༷ས་མ༷་གྲོ༷ལ་བ༵ར། །བདག་འཛིན་གྱི་དབང་དུ་གྱུར་ ན་དང་པོ་བད༷ག་གི༷་བྱ་བ་སྒྲུབ་ནུས་མི་ནུས་ཚོ༷ད་ཀྱང༷་མི༷་ཤེ༷ས་པ༵ར། ཁས་ལེན་དེ་ཙམ་སྨྲ༷་བ༷་ ཇི༷་ལྟར༷་སྨྱོ༷ན་པ༷་མི༵ན་ཏེ་སྨྱོ་བར་འགྱུར་རོ། ། དེ༷་ལྟ༷་བས༷་ན་ཁས་བླངས་པ་བཞིན་གཞན་དོན་རྒྱ་ཆེར་སྤྱོད་པའི་གང་ཟག་གིས་ཐོག་ མར་རང་གི་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་གཞོ༷མ་པ༷་ལ༵། རྟག༷་ཏུ༷་(སྦྱོར་བའི་བརྩོན་འགྲུས་ལས་)ཕྱི༷ར་མི༷་ལྡོ༷ག་པ༷ར་ བྱ༷་བ་གཅེས་ཏེ་རང་མ་གྲུབ་ན་གཞན་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཉེན་པོའི་ བརྩོན་འགྲུས་འདི༷་ལ༷་བད༷ག་གི༷ར་ཞེ༷ན་བྱ༷་ཞི༷ང་། ཉོན་མོངས་ལ་(འཁོར་བ་ཐོག་མེད་ནས་གནོད་པ་ བྱས་པའི་)འཁོ༷ན་དུ༷་(སྙིང་པ་མ་བརྗེད་པར་)བཟུ༷ང་ན༷ས་(སྤང་གཉེན་)གཡུ༷ལ་སྤྲ༷ད་དེ༵། རྣམ༷་པ༷་དེ༷་འདྲ༷འི་ གཡུལ་དང་འཁོན་འཛིན་ནི་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་པ༵འི་མིང་དུ་གྱུར་ཀྱང་། ངོ་བོ་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་འཇོ༷མས་ བྱེ༷ད་གཉེན་པོ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྤང་བྱར་མ༷་གཏོ༷གས་སོ༵། ། (རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཉོན་མོངས་ལ་གདུང་པར་མི་བྱ་བ་ནི་)བད༷ག་ནི༷་རྒྱུ་མ་བླུག་ནས་འཕྲལ་དུ་བསྲེ༷གས་ཏེ༷་ (ནི་བཤས་ཏེ་)བས༷ད་གྱུ༷ར་ཏ༵མ། བད༷ག་གི༷་མགོ༷་བོ༷་བཅ༷ད་དེ་ལྷུང་བར་བྱས་ཀྱང༷་བླ༵འི། དུས་ དང་རྣམ༷་པ༷་ཀུ༷ན་ཏུ༷་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་པ༵འི། དགྲ༷་ལ༷་བཏུད་ན་གནོད་པའི་ཕྱིར་གདུ༷ད་(ཅིང་ཉོན་མོངས་ པའི་དབང་དུ་འགྲོ་)པ༷ར་མི༷་བྱ༷འོ༵། ། གཞོམ་པར་མི་ནུས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་ཐ༷་མ༷ལ་དགྲ༷་བོ༷་ལན་གཅིག་ཡུ༷ལ་ན༷ས་ཕྱུ༷ང་ཡ༷ང་ ནི༵། ཡུ༷ལ་གཞ༷ན་ད༷ག་ཏུ༷་གན༷ས་ཤི༷ང་སྐྱབས་གཞན་ཡོ༷ངས་བཟུ༷ང་ན༵ས། ནུ༷ས་པ༷་བརྟ༷ས་ཏེ་ སྟོབས་རྙེད་ན༷ས་དེ༷་ན༷ས་ཕྱི༷ར་ལྡོ༷ག་གི༵ ། ཉོ༷ན་མོ༷ངས་(ཀྱི་དགྲ་འཕགས་ལམ་གྱིས་ལན་ཅིག་སྤངས་ནས་ཐ་ མལ་གྱི་)དགྲ༷་ཚུ༷ལ་དེ༷་ད༷ང་འདྲ༷་མ༷་ཡི༵ན་ཏེ་གཞན་ལ་བརྟེན་ནས་ལྡོག་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་རྣམས་ནི་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པར་ཤེས་པའི་ཤེ༷ས་ར༷བ་ མི༷ག་གི༷ས་བདེན་མེད་དུ་བལྟས་པས་སྤང༷་བར་བྱ་སྟེ། བརྟགས་ན་བད༷ག་ཡི༷ད་ལ༷ས་བས༷ལ་ 1-158 (ཞིང་ཕྱུང་ནས་)ག༷ང་དུ༷་འགྲོ༷་བ༷ར་འགྱུ༵ར་ཏེ་འགྲོ་བ་པོ་ཡང་མེད་ལ། (གནས་)ག༷ང་དུ༷་གན༷ས་ན༷ས་ བད༷ག་གནོ༷ད་བྱ༷་ཕྱི༷ར་འོ༵ང་སྟེ་འོང་བ་པོ་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དོན་ལ་མེད་ཀྱང་བློ༷་ཞ༷ན་ (ཏེ་བ

【現代漢語翻譯】 如果有人問：『為什麼要像大地一樣忍受？』（這是因為非常值得忍受）。如果不能忍受這些，那麼在發菩提心時，向十方虛空盡頭的眾生承諾，要將他們從煩惱（的敵人）中解脫出來（即讓他們獲得解脫）。既然已經承諾，就必須負責任。當自己（貪慾等）還沒有從煩惱中解脫出來時，如果被我執所控制，首先連自己能不能完成事情都不知道，就輕易許下承諾，這難道不是瘋了嗎？簡直就是瘋了！ 因此，像這樣，想要像承諾的那樣，爲了利益他人而廣行善事的人，首先要努力降伏自己的煩惱。要堅持不懈（通過精進的努力），永不退轉。因為如果自己沒有成就，就無法幫助他人成就。所以，對於對治煩惱的精進，要執著於它，並且要對煩惱（從無始以來就傷害我們的）懷有仇恨（不要忘記這個仇恨），然後與之戰鬥。像這樣的戰鬥和仇恨，雖然名義上是煩惱，但實際上是降伏煩惱的對治法，所以是應該修習的，而不是應該拋棄的。 （無論如何都不要屈服於煩惱）即使有人剖開我的身體，立即焚燒（或宰殺），或者砍下我的頭顱，我都願意接受。但在任何時候，都不要屈服於煩惱的敵人，因為屈服於煩惱會帶來傷害（並且會受到煩惱的控制）。 並不是說無法降伏煩惱。即使是普通的敵人，一次被趕出國土，也會逃到其他地方，尋求庇護，積蓄力量，然後捲土重來。但是，煩惱（的敵人，通過聖道一次斷除后，就與普通的）敵人不同，因為煩惱不可能依靠其他力量捲土重來。 因此，要用智慧之眼，看清煩惱的自性是空性的，認識到煩惱的虛幻不實，從而斷除煩惱。如果仔細觀察，煩惱從我的心中被驅逐出去後，它還能去哪裡呢？因為沒有去處。它又在哪裡安身，然後回來傷害我呢？因為它根本無法產生。實際上，煩惱並不存在，只是我們的妄念（的顯現）。

【English Translation】 If someone asks, 'Why endure like the earth?' (It is because it is extremely worthwhile to endure). If one cannot endure this, then at the time of generating Bodhicitta (the mind of enlightenment), one has promised to all sentient beings throughout the ten directions, reaching the limits of space, to liberate them from afflictions (the enemies), (that is, to liberate them completely). Having made such a promise, one must take responsibility. When oneself (greed, etc.) has not been liberated from afflictions, if one is controlled by self-grasping, one does not even know whether one can accomplish things oneself first. How can one speak such promises so easily? Isn't that madness? It is indeed madness! Therefore, like this, a person who wishes to extensively practice for the benefit of others, as promised, must first strive to subdue their own afflictions. One must be diligent (through the effort of application), never turning back. Because if one is not accomplished oneself, one cannot help others to accomplish. Therefore, one should be attached to this diligence of antidote, and one should hold hatred (not forgetting the hatred) towards afflictions (which have harmed us from beginningless time), and then engage in battle with them. Such battle and hatred, although nominally afflictions, are actually the antidote that subdues afflictions, so they should be cultivated, not abandoned. (In all ways, one should not yield to afflictions) Even if someone were to cut open my body and immediately burn it (or slaughter it), or cut off my head and let it fall, I would accept it. But at no time should I yield to the enemy of afflictions, because yielding to afflictions brings harm (and one becomes controlled by afflictions). It is not that one cannot subdue afflictions. Even an ordinary enemy, once driven out of the country, will flee to other places, seek refuge, accumulate strength, and then return. However, afflictions (the enemy, once abandoned by the noble path, are different from ordinary) enemies, because it is impossible for afflictions to return relying on other forces. Therefore, one should abandon afflictions by seeing their nature as emptiness with the eye of wisdom, recognizing their unreality. If one observes carefully, after afflictions are expelled from my mind, where can they go? Because there is nowhere to go. Where can they reside and then come back to harm me? Because they cannot arise. In reality, afflictions do not exist, they are merely the manifestation of our deluded thoughts.

---

ློ་མི་གསལ་པ་)བད༷ག་ལ༷་འདི་གཉེན་པོས་རྣམ་དཔྱོད་སྒོམ་པའི་བརྩོ༷ན་པ༷་མེ༷ད་པ༷ར་འཁྲུལ་ སྣང་མ་སྤངས་པ་ཙམ་དུ་ཟ༵ད་དོ། ། དཔྱད་ན་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་རྣམ༷ས་ནི༷་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིའི་ཡུ༷ལ་ན༷་མི༷་གན༷ས་ཤིང་ (སྟེ་དབང་པོའི་སྒོ་བསྡམས་པས་ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་མི་འོང་སོགས་མཐོང་ཡང་ཉོན་མོངས་མི་སྐྱེ་ཞིང་དཔྱད་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱང་མ་ དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །)མིག་ལ་སོགས་པ་ནང་དབ༷ང་པོའི་ཚོ༷གས་ལ༷་གནས་པ་མི༵ན་ལ་(དེའང་ཡིད་ ཆོས་ཀྱི་སྐྱེད་མཆེད་ལ་གཏད་པ་ན་མིག་སོགས་དབང་པོ་སོགས་ཀྱང་དེ་དག་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །)དེ་དག་གི་བ༷ར་ ན༷འ༷ང་གནས་པ་མི༷ན། དེ༷་རྣམས་ལ༷ས་གཞ༷ན་ན༷འ༷ང་གནས་པ་མི༷ན་ཏེ་གནས་ན༷་སྣང་དུ་རུང་ བ་ལས་མ་དམིགས་པ་དེས་ན་འདི༷་ད༷ག་ག༷ར་གན༷ས་ནས་འགྲོ༷་བ༷་ཀུ༷ན་གནོ༷ད་བྱེ༵ད། འཁྲུལ་ སྣང་ཙམ་འདི༷་ནི༷་(སྔགས་དང་སྨན་གྱི་མཐུ་ལས་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་)སྒྱུ༷་མ་དང་འདྲ༷་བར་བརྫུན་པ་དེ༷འི་ ཕྱི༷ར་སྙི༷ང་ལ༷་(སྟེ་སེམས་ལ་ཉོན་མོངས་པས་)འཇི༷གས་སྤོ༷ངས་རང་བཞིན་ཤེ༷ས་ཕྱི༷ར་ཤེས་རབ་ལ་ བརྩོ༷ན་པ༷་བསྟེ༵ན། དོ༷ན་ལ་བདེན་མེ༷ད་ཉི༷ད་དུ༷་གྲུབ་པས་བད༷ག་ལ༷་དམྱལ༷་སོ༷གས་རྣམ༷ས་སུ༷་ ཅི༷་སྟེ༷་གནོ༷ད་པ༷་བྱེ༵ད། ཅེས་དཔྱད་ན་སྟོང་ཉིད་དུ་རྟོགས་སོ། ། ད་ནི་དོན་བསྡུ་བར་བཞེད་དེ། དེ༷་ལྟར༷་(ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྒྱུ་མ་དང་འདྲ་བར་)རྣམ༷་པར་ བས༷མས་ནས་ཁོ་བོས་ཇི༷་སྐ༷ད་བཤ༷ད་པ༷་དང་གསུང་རབ་གཞན་ལས་འབྱུང་བ་ཡི༷། བསླ༷བ་ པ༷་བསྒྲུ༷བ་པ༷འི་ཆེ༷ད་དུ༷་ལག་ལེན་བག་ཡོད་ལ་འབ༷ད་པ༷ར་བྱ༷་སྟེ། ཕན་པ་བསྟན་ཡང་སྨ༷ན་ པ༷འི་ང༷ག་མ༷་མཉ༷ན་ན༷་སྨ༷ན་ད༷ག་གི༵ས། (ནད་པ་ནད་མེད་པར་)བཅོ༷ས་དགོ༷ས་(པའི་)ན༷ད་པ༷་སོ༷ས་ པ༷་ག༷་ལ༷་ཡོ༵ད། །(དེ་བཞིན་དུ། སྨན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ལུང་ཕོག་པའི་བསླབ་པ་མ་བསྒྲུབས་ན། ལས་ཉོན་གྱིས་བསྐྱེད་ པའི་ནད་སོས་པ་ག་ལ་ཡོད་དེ་མེད་དོ། །)དེའི་ཕྱིར་ལག་ལེན་ལ་བག་ཡོད་པར་བྱོས་ཤིག །ཅེས་པ་སྟེ། 1-159 ཟླ་བ་སྒྲོན་མའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། ཁྲིམས་དང་ཐོས་དང་གཏོང་དང་བཟོད་པ་དང་། །དགེ་བའི་ ཆོས་སུ་བརྗོད་པ་ཇི་སྙེད་པ། །ཀུན་གྱི་རྩ་བ་བག་ཡོད་འདི་ཡིན་ཏེ། །གཏེར་ཐོབ་བྱེད་ཅེས་ བདེ་བར་གཤེགས་པས་བསྟན། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་དཔ༷འི་སྤྱོ༷ད་པ༷་ལ༷་འཇུ༷ག་པ༷་ལ༷ས། གཙོ་བོར་བསླབ་པ་ལ་བ༷ག་ཡོ༷ད་ བསྟན༷་པ༷་ཞེ༷ས་བྱ༷་བ༷་སྟེ༷་ལེ༷འུ༷་བཞི༷་པ༷འོ༵།། །། ༈ ལེའུ་ལྔ་པ། ཤེས་བཞིན་བསྲུང་བ། ལེའུ་ལྔ་པ། ཤེས་བཞིན་བསྲུང་བ། ༈ བག་ཡོད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དྲན་ཤེས་བཞིན་འབྲེལ་བས་(སྡོམ་པ་བླངས་པའི་)བསླ༷བ་པ༷་(གནང་ བཀག་གི་ཚུལ་)བསྲུ༷ང་(པ་སྟེ་རྗེས་སུ་སྐྱོང་)བ༷ར་འདོ༷ད་པ༷(འི་བྱང་ཆུབ་སེམས་པ་)ཡི༵ས། (དྲན་ཤེས་བཞིན་ གྱིས་)ར༷བ་ཏུ

【現代漢語翻譯】 愚鈍的我，誤以為僅僅是不捨棄虛幻的顯現，而沒有通過親近善知識來修習智慧，並精進努力。 如果進行分析，煩惱既不在色等外境中（即，關閉根門，即使看到悅意或不悅意的境，也不會生起煩惱，因為分析時，連極微塵都無法找到），也不在眼等內根的集合中（因為當心專注於法的生起時，眼等根也無法被找到），也不在它們之間。它們也不在其他地方，因為如果在某個地方存在，就應該能夠被看到，但實際上卻無法找到。因此，這些煩惱從何處來，又到何處去，它們都在製造傷害。這僅僅是虛幻的顯現，如同幻術一般虛假，因此，爲了使內心（即心識）不再恐懼，爲了認識其本性，應當精進修習智慧。因為在勝義諦中，一切皆是空性，那麼地獄等又能對我造成什麼傷害呢？如此分析，就能證悟空性。 現在想要總結要義：如是思維（煩惱如同幻術一般），我所說的以及其他經論中所說的，爲了修習和實踐，應當精進地保持正念。即使指出了利益，如果不聽從醫生的建議，那麼又有哪個病人能夠被藥物治癒呢？（同樣，如果未實踐醫生——佛陀所教導的戒律，那麼由業和煩惱所生的疾病又怎麼可能痊癒呢？）。因此，要精進地實踐。 《月燈經》中也說：'戒律、聽聞、佈施和忍辱，所有被稱為善法的，其根本就是正念，如來如此宣說，正念能獲得寶藏。' 《入菩薩行論》中，第四品名為「主要講述守護正念」。 第五品：守護正知 第五品：守護正知 因此，想要通過正念和正知來守護（受持的）戒律（即守護和遵循），（菩薩）應當完全地...

【English Translation】 I, with my dull mind, mistakenly believe that merely not abandoning illusory appearances is sufficient, without diligently cultivating wisdom through reliance on virtuous friends. Upon analysis, afflictions reside neither in external objects such as forms (i.e., by closing the doors of the senses, even when seeing pleasant or unpleasant objects, afflictions do not arise, because upon analysis, even minute particles cannot be found), nor do they reside within the collection of internal faculties such as the eye (because when the mind is focused on the arising of Dharma, the eye and other faculties cannot be found). Nor do they reside between them. Nor do they reside elsewhere, for if they existed somewhere, they should be visible, but they are not found. Therefore, from where do these afflictions come, and where do they go? They are all causing harm. This is merely an illusory appearance, as false as an illusion. Therefore, to free the heart (i.e., the mind) from fear and to understand its true nature, one should diligently cultivate wisdom. Because in ultimate truth, all is emptiness, what harm can hells or anything else inflict upon me? By analyzing in this way, one realizes emptiness. Now, intending to summarize the meaning: Having contemplated in this way (that afflictions are like illusions), what I have said and what is found in other scriptures, for the sake of practice and accomplishment, one should diligently apply oneself to mindfulness. Even if the benefits are shown, if one does not heed the physician's advice, then what patient can be cured by medicine? (Similarly, if one does not practice the precepts taught by the physician—the Buddha—how can the diseases born from karma and afflictions be healed?). Therefore, be mindful in practice. Also, in the 'Moon Lamp Sutra' it is said: 'Discipline, learning, giving, and patience, whatever is spoken of as virtuous Dharma, its root is mindfulness; the Sugata (Buddha) taught that it obtains treasure.' From 'Engaging in the Bodhisattva's Deeds,' the fourth chapter is called 'Mainly Showing Mindfulness in Discipline.' Chapter Five: Guarding Awareness Chapter Five: Guarding Awareness Therefore, a (Bodhisattva) who wishes to guard (the vows taken) through mindfulness and awareness (i.e., to protect and follow), should completely...

---

༷་བསྒྲི༷མས་ན༷ས་(ཟག་བཅས་ལ་)སེ༷མས་(འཕྲོ་བ་)བསྲུ༷ང་(དགོས་)སྟེ༷། །སེ༷མས་འདི༷་ (ཉོན་མོངས་ལས་)བསྲུ༷ང་བ༷་མ༷་བྱས༷་ན༵། །(ཡུལ་སྣ་ཚོགས་ལ་འཕྲོས་ན་ཆགས་སྡང་སྐྱེས་ནས་)བསླ༷བ་པ༷་ བསྲུ༷ང་བ༷ར་ཡོ༷ང་(ཡེ་)མི༷་ནུ༵ས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། སེ༷མས་ཀྱི༷་གླ༷ང་པོ༷་(མ་བཏུལ་བར་)ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཡུལ་ལ་ཡ༷ན་བཏ༷ང་བ༵ས། མན༷ར་མེ༷ད་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་གནོ༷ད་པ༷་བྱེ༷ད་པ༷་ལྟར༷། གླ༷ང་ཆེ༷ན་ཁ་ལོ་མ༷་ཐུ༷ལ་ཞིང་ ཆང་གིས་མྱོ༷ས་ཏེ་དྲེགས་པ༷་ཡི༵ས། འདི༷་ན༷་དམྱལ་བ་དེ༷་འདྲ༷འི་གནོ༷ད་མི༷་བྱེ༵ད(པས་ཉེས་དམིགས་ ཆེ་བའི་སེམས་བསྲུང་བ་ལ་འབད་དོ)། ། ཀུ༷ན་ན༷ས་(ནི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མ་བརྗེད་པའི་)དྲན༷་པ༷འི་ཐ༷ག་པ༷་ཡི༵ས། །སེ༷མས་ཀྱི༷་གླ༷ང་ཆེ༷ན་ (ཆོས་ལ་སེམས་པའི་སྡོང་པོ་ལ་)ད༷མ་བཏ༷གས་ན༵། །སྟག་ལ་སོགས་པའི་འཇི༷གས་པ༷་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ མེ༷ད་འགྱུ༷ར་ཞི༵ང་། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་དགེ༷་བ༷་(མངོན་མཐོ་ངེས་ལེགས་)ཐ༷མས་ཅ༷ད་ལ༷ག་ཏུ༷་གཏད་ 1-160 པ་བཞིན་འོ༵ང་ངོ་། ། (གཞན་ཡང་ཉེ་བར་འཚེ་བའི་)སྟ༷ག་ད༷ང་སེ༷ང་གེ༷་གླ༷ང་ཆེ༷ན་དྲེ༵ད། །སྦྲུ༷ལ་(གདུགས་པ་)ད༷ང་དགྲ༷་ རྣམ༷ས་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ད༵ང་། །སེ༷མས་ཅ༷ན་དམྱལ༷་བ༷འི་སྲུ༷ང་མ༷་ད༵ང་། །བྱ༷ད་མ༷་སྟེ་མཁའ་འགྲོ་ དང་དེ༷་བཞི༷ན་སྲི༷ན་པོ༷་རྣམ༷ས། སེ༷མས་འདི༷་གཅི༷ག་པུ༷་(དྲན་པའི་ཐག་པས་)བཏ༷གས་པ༷་ ཡི༵ས། །(སྟག་སོགས་)དེ༷་ད༷ག་ཐ༷མས་ཅ༷ད་བཏ༷གས་པ༷ར་འགྱུ༵ར་ཏེ་གནོད་པ་མི་བྱེད་དོ། །(རང་གི་) སེ༷མས་འདི༷་གཅི༷ག་པུ༷་(ཤེས་བཞིན་གྱིས་)བཏུ༷ལ་བ༷་ཡི༵ས། །(སྟག་སོགས་)དེ༷་ད༷ག་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ཐུ༷ལ་ བ༷ར་འགྱུ༵ར་ཏེ་ཕན་པ་སྒྲུབ་པའོ། །འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས་ཀྱང་། རིགས་ཀྱི་བུ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་སེམས་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་སྟེ། སེམས་ཉིད་དབང་དུ་གྱུར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ དབང་དུ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདི༷་ལྟར༷་(ཚེ་འདི་ཕྱིའི་)འཇི༷ག་པ༷་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ད༵ང་། །(ལུས་སེམས་ཀྱི་)སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་དཔ༷ག་ཏུ༷་ མེ༷ད་པ༷་ཡ༵ང་། །སེ༷མས་ལ༷ས་བྱུ༷ང་བ༷་ཡི༷ན་ནོ༷་ཞེ༵ས། །ཡ༷ང་ད༷ག་གསུ༷ང་བ༷་ཉི༷ད་ཀྱི༷ས་བསྟ༵ན་ ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ལས། སེམས་ནི་དགྲ་དང་དགྲ་ཆེན་ཡིན། །སེམས་ ལས་གཞན་པའི་དགྲ་མེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པའོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན། སེ༷མས་ཅ༷ན་དམྱལ༷་བ༷འི་མཚོ༷ན་ཆ༷་(མདུང་དང་གཏུན་ཤིང་དང་རལ་ གྲི་ལོ་མའི་ནགས་ཚལ་ལ་སོགས་པ་)རྣམ༷ས། །འཁྲུལ་སྣང་ལས་གཞན་སུ༷་ཞི༷ག་གི༷ས་ནི༷་ཆེ༷ད་དུ༷་བྱས༷། ལྕ༷གས་བསྲེ༷གས་(པའི་རང་བཞིན་གྱི་)ས༷་གཞི༷་སུ༷་ཡི༷ས་བྱས༷། །ཤིང་ཤལ་མ་ལིའི་སྟེང་འོག་ ཏུ་འབོད་པ་དང་ཕྲད་ནས་ཀྱང་ལྕགས་ཀྱི་བུད་མེད་མེ་རབ་ཏུ་འབར་བས་མཁྱུད་པ་ལ་སོགས་ འདོད་ལོག་གི་རྣམ་སྨིན་མེ་ཚོ༷གས་མང་པོ་སྣང་བ་དེ༷་ད༷ག་ཅ

【現代漢語翻譯】 因此，必須守護（與煩惱相關的）心（不讓它散亂），如果不能守護這顆心（使其遠離煩惱），那麼（如果它散亂于各種對境，生起貪嗔），就根本無法守護學處。 如果心的狂象（未經調伏）放任於不如理的對境，就會像墮入無間地獄等遭受損害一樣。然而，未經馴服且被酒麻醉而傲慢的大象，不會造成像地獄那樣的損害（因此守護心更為重要）。 時時以不忘失的憶念之繩，將心的狂象（繫於正法之柱），那麼，老虎等一切怖畏都將消失，佈施等一切善行（增上生和決定勝）都將如探囊取物般到來。 （此外，那些有害的）老虎、獅子、大象的瘋狂、毒蛇（的威脅）、一切怨敵，以及地獄的獄卒，空行母和羅剎等，僅僅通過（以憶念之繩）繫縛這顆心，（老虎等）它們都將被繫縛，不再造成傷害。（僅僅）通過（以正念）調伏這顆心，（老虎等）它們都將被調伏，從而成辦利益。《聖寶云經》中也說：『善男子，一切法皆以心為先導，心若能自主，則一切法皆能自主。』 如此，一切（今生來世的）怖畏，以及無量的（身心）痛苦，都是由心所生。這是真實語所揭示的。如《念住經》所說：『心是怨敵，亦是大敵，無有他敵勝於心。』 如果不是這樣，那麼地獄的兵器（如矛、杵、刀、劍葉林等），是誰特意製造的呢？誰製造了（具有燃燒性質的）鐵地？在閻魔王的鐵樹上下呼喊，與燃燒的鐵女相擁等，這些非理作意的異熟果報，是誰製造的呢？

【English Translation】 Therefore, one must guard the mind (related to afflictions) (not letting it wander). If this mind is not guarded (from afflictions), then (if it wanders to various objects, giving rise to attachment and aversion), one will not be able to guard the training. If the mad elephant of the mind (untamed) is let loose on inappropriate objects, it will cause harm like falling into the Avici Hell. However, an elephant that is untamed and intoxicated with alcohol does not cause harm like that of hell (therefore, guarding the mind is more important). Always, with the rope of unforgetting mindfulness, if the mad elephant of the mind is firmly tied (to the pillar of Dharma), then all fears such as tigers will disappear, and all virtues such as generosity (higher realms and definite goodness) will come as if placing them in one's hand. (Furthermore, those harmful) tigers, lions, the madness of elephants, snakes (threats), all enemies, and the guards of hell, Dakinis and Rakshasas, all of them, merely by binding this one mind (with the rope of mindfulness), (tigers, etc.) they will all be bound and will not cause harm. (Merely) by taming this one mind (with awareness), (tigers, etc.) they will all be tamed, thereby accomplishing benefit. The Noble Cloud of Jewels Sutra also says: 'Son of good family, all dharmas are preceded by the mind; if the mind is under control, then all dharmas will be under control.' Thus, all (fears of this life and future lives), and immeasurable (physical and mental) suffering, arise from the mind. This is revealed by the words of truth. As it is said in the Sutra on Mindfulness: 'The mind is an enemy, and a great enemy; there is no other enemy greater than the mind.' If it were not so, then who deliberately created the weapons of hell (such as spears, pestles, swords, and forests of sword leaves)? Who created the iron ground (with the nature of burning)? Who created the experience of calling out above and below the iron Shalmali tree, embracing the burning iron woman, and the ripening of wrong desires?

---

ི༷་ལ༷ས་བྱུ༵ང་(སྟེ་སེམས་ལས་གཞན་པའི་ རྒྱུ་མེད་དོ)། །དེ༷་འདྲ༷་དེ༷་ད༷ག་ཐ༷མས་ཅ༷ད་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པས་ཀྱ༵ང་བྱས་པ་མ་ཡིན་ལ། གཏན་མི་མྱོང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་སྡི༷ག་ལས་ཀྱི་སེ༷མས་འཁྲུལ་སྣང་ལས་འབྱུ༷ང་བ༷ར་འཕགས་ 1-161 པ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་རྣམས་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ ལ་ལ་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གིས་བསྒྲུབས་ཏེ་རང་རང་གི་རྣམ་པར་ རྟོག་པ་ལས་བྱུང་བའོ། །ཞེས་ཐུ༷བ་པ༷ས་གསུ༵ངས་སོ། །དེ༷་ལྟ༷་བས་ན་ས་འོག་ས་བླ་ས་སྟེང་ གི་འཇི༷ག་རྟེ༷ན་གསུ༷མ་པོ༷་ན༵། (སྡིག་པའི་)སེ༷མས་ལ༷ས་འཇི༷གས་པ༷་གཞ༷ན་འག༷འ་མེ༵ད་པས་དེ་ བསྲུང་ངོ་། ། ༈ སྦྱིན་པའི་མཚན་ཉིད། དགེ་བ་ཐམས་ཅད་ལག་ཏུ་འོང་བ་ནི་གཙོ་བོར་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལས། ཕྱི་རོལ་དོན་སྒྲུབ་ ཏུ། རྣམ་ཤེས་སྦྱིན་པའི་རྣམ་པ་ཅན། །བརྒྱ་ཕྲག་ཏུ་མར་གོམས་བྱས་ཀྱང་། །འོན་ཀྱང་སེམས་ ཅན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་། །དབུལ་དང་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དངོས་སྨྲ་བས་བཀོད་པ་ ལྟར། ག༷ལ་ཏེ༷་འགྲོ༷་བ༷་དབུ༷ལ་བོ༷ར་བ༵། །སྦྱི༷ན་པ༷འི་ཕ༷་རོ༷ལ་ཕྱི༷ན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡི༷ན་ན༵། ད༷་དུ༷ང་འགྲོ༷་བཀྲེ༷ན་དུ་མ་ཡོ༷ད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ན༷་སྔོ༵ན། སྐྱོ༷བ་པ༷་སངས་རྒྱས་(རྣམ་པ་ཆོས་ཅན་) ཇི༷་ལྟར༷་སྦྱིན་པའི་ཕ༷་རོ༷ལ་ཕྱི༵ན་ཏེ་མ་ཕྱིན་པར་ཐལ་ལོ(འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབུལ་བ་མ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ རོ)། །འདོད་ན་བཤད་སྦྱར་དུ། བསེ་རུ་ལྟ་བུ་རྣམས་ལ་ནི། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་མིང་ཡང་མེད། །བཅོམ་ལྡན་ཉག་གཅིག་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །དྲུག་གི་སྤྱི་ལ་བཞུགས་པ་ལགས། །ཞེས་བཤད་ པས་བསལ་ལོ། །དེས་ན་འདིར་རང་ལ་དངོས་པོ་བདོ༷ག་པ༷་ཐ༷མས་ཅ༷ད་འབྲ༷ས་བུ་སངས་ རྒྱས་ཐོབ་པའི་ཐབས་དང་བཅ༷ས་ཏེ༵། སྐྱེ༷་བོ༷་ཀུ༷ན་ལ༷་བཏ༷ང་སེ༷མས་ཀྱི༵ས། །(དངོས་པོ་གང་ལའང་ ཆགས་པ་མེད་པས་སེར་སྣའི་དྲི་མ་ལ་སོགས་དང་བྲལ་བའི་སེམས་སྐྱེ་བ་དེའི་ཚེ་)སྦྱི༷ན་པ༷འི་ཕ༷་རོ༷ལ་ཕྱི༷ན་(པ་རྫོགས་ པར་)གསུ༷ངས་ཏེ༵། ཡེ་ཤེས་སྨད་དུ་བྱུང་བའི་མདོ་ལས། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གང་ཞེ་ ན། འདི་ལྟ་སྟེ། བདོག་པ་ཐམས་ཅད་འབྲས་བུ་དང་བཅས་ནས་གཞན་ལ་བཏང་པར་སེམས་ པའོ། །ཞེས་སོ། །དེ༷་ལྟ་བས༷་ན་སྦྱིན་པ་དེ༷་ནི༷་སེ༷མས་ཉི༷ད་དོ༵། ། ༈ ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ་ཡང་ཉེས་སྤྱོད་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་སྤངས་པ་དགོས་ན་སྔོན་ 1-162 སྐྱོབ་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་མ་ཕྱིན་པར་འགྱུར་ཏེ་ཉ༷་དང་གཞན་གྱི་ནོར་དང་བུད་མེད་ ལ༷་སོ༷གས་པ༷་ས་ཕྱོགས་ག༷ང་ཞི༷ག་ཏུ༵། དེ༷་ད༷ག་གསོ༷ད་པ་དང་རྐུ་བ་དང་ལོངས་སྤྱད་བྱར་མི༷་ འགྱུ༷ར་བའི་ཕྱོགས་དེར་བསྐྲད་དགོས་པ༷ར་ཐལ་བ་ལས་མ་བསྐྲ༵ད་དེ། ད་དུང་དེ་རྣམས་ལས་ ཉེས་པར་སྤྱོད་པ་དུ་

【現代漢語翻譯】 自生（即心外無因）。 像這樣的一切，即使是自在天等也沒有創造， 也不是永遠不會體驗，而是從罪業的心識錯覺中產生。 如《大悲經》中說：『文殊，地獄眾生並非真實存在，而是由無知的凡夫顛倒執著，從各自的分別念中產生。』 這是佛陀所說。 因此，在地下、地上、地上的三界中， 沒有比（罪惡的）心識更可怕的，所以要守護它。 佈施的定義： 獲得一切善行的主要途徑是六度。 爲了實現外在目標， 具有佈施之相的識。 即使練習成百上千次， 然而，有些眾生， 仍然無法擺脫貧困。』 如實語者所說。 如果眾生貧困， 是佈施波羅蜜多的標誌， 那麼現在有如此多的窮人， 那麼，先前的 救護者佛陀（法相） 如何能成為佈施波羅蜜多呢？（因為沒有消除一切眾生的貧困）。 如果你這樣認為，在《釋量論》中說：『如犀牛角般的人， 甚至沒有六度的名稱。』 世尊獨自一人， 完成了六度。』 這樣就消除了（你的疑問）。 因此，在這裡，將自己擁有的一切財物， 連同獲得佛果的方法， 以慷慨的心， 佈施給一切眾生， （因為對任何事物都沒有執著，所以在生起遠離吝嗇等垢染的心時）被稱為佈施波羅蜜多（圓滿）。 如《般若品》中說：『何為佈施波羅蜜多？ 即將自己擁有的一切連同果報都佈施給他人之心。』 因此，佈施就是心識本身。 持戒的定義： 關於持戒的定義，如果需要戒除包括根本因在內的一切惡行，那麼先前的 救護者就會變成沒有完成持戒波羅蜜多，因為魚類、他人的財物和婦女等，無論在哪個地方， 都必須被驅逐到不會發生殺害、偷盜和享用的地方，但實際上並沒有驅逐。 而且，仍然有許多從這些事物中產生的惡行。

【English Translation】 Self-originated (i.e., without a cause other than the mind). Like this, everything is not created even by Ishvara (自在天) and others, and it is not that they will never be experienced, but they arise from the deluded appearances of sinful minds. As it is said in the Mahakaruna Sutra (《大悲經》): 'Manjushri (文殊), the hell beings are not real, but are established by the ignorant common people through perverted means, arising from their own individual discriminations.' This was spoken by the Buddha. Therefore, in the three realms of under the earth, on the earth, and above the earth, there is nothing more frightening than (sinful) minds, so guard it. The definition of generosity: The main way to obtain all virtues is through the six paramitas. To accomplish external goals, the consciousness has the aspect of generosity. Even if practiced hundreds and thousands of times, nevertheless, some sentient beings still do not become free from poverty.' As stated by the Realist. If beings are poor, it is a sign of the perfection of generosity, then since there are so many poor beings now, how could the previous protector, the Buddha (in terms of phenomena), be the perfection of generosity? (Because he did not eliminate the poverty of all beings). If you think so, it is said in the Pramanavarttika (《釋量論》): 'Those like the rhinoceros horn even do not have the name of the six perfections.' The Bhagavan (世尊) alone abides in the entirety of the six perfections.' Thus, it is refuted. Therefore, here, with the mind of giving, giving all the possessions one has, together with the means to attain Buddhahood, to all beings, (because there is no attachment to anything, so at the time of generating a mind free from the stain of miserliness, etc.) is said to be the perfection of generosity. As it is said in the Sutra of the Lower Wisdom: 'What is the perfection of generosity? It is like this: thinking of giving away all possessions together with their fruits to others.' Therefore, that generosity is the mind itself. The definition of ethics: Regarding the definition of ethics, if it is necessary to abandon all misconduct including its causes, then the previous protector would become not having completed the perfection of ethics, because fish and others' property and women, etc., in whatever place, must be banished to a place where killing, stealing, and enjoyment do not occur, but in reality, they are not banished. Moreover, there are still many misconducts arising from those things.

---

མ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །(འོ་ན་གང་གིས་རྫོགས་ཞེ་ན་)དེས་ན་འདིར་རང་གི་ཉེས་ སྤྱོད་སྤོ༷ང་བ༷འི་སེ༷མས་ནི༷་ཐོ༷བ་པ༷་ལ༵ས། ཚུ༷ལ་ཁྲི༷མས་ཕ༷་རོ༷ལ་ཕྱི༷ན་པ༷ར་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གང་ཞེ་ན། གཞན་ལ་གནོད་པ་གནས་དང་བཅས་པ་སྤོང་ བའོ་ཞེས་བཤ༵ད་དེ། དེ་ལྟས་དེ་ནི་སེམས་ཉིད་དོ་ཞེས་པ་སླར་ཡང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཐམས་ ཅད་ལ་འདྲེན་ནོ། ། ༈ བཟོད་པའི་མཚན་ཉིད། བཟོད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཁྲོ་བ་ཐམས་ཅད་བཅོམ་པ་ཡིན་ན་སྔོན་སྐྱོབ་པས་བཟོད་པ་ མ་རྫོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། སེ༷མས་ཅ༷ན་མི༷་སྲུ༷ན་ཅིང་ཁྲོ་བ་ན༷མ་མཁ༷འ་བཞི༵ན་དུ་མཐའ་ཡས་ པ་དེ༷་ད༷ག་(གི་ཁྲོ་བ་)གཞོ༷མ་གྱི༷ས་ཡོ༷ང་མི༷་ལ༵ང་བའི་ཕྱིར་(ཐུབ་པ་ཆོས་ཅན། བཟོད་པ་མ་རྫོགས་པར་ཐལ། འདོད་ན་རྫོགས་པས་བསལ་ལོ། །)རོ། །དེས་ན་འདི་རང་གི་ཁྲོ༷་བ༷འི་སེ༷མས་ནི༷་གཅི༷ག་པུ་ནང་དུ་བཅོ༷མ་ ན༵། ཕྱི་རོལ་གྱི་དགྲ༷་དེ༷་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ཆོ༷མས་ད༷ང་འདྲ༵། དཔེར་ན་(ཚེར་མ་ལ་སོགས་གནོད་པ་བསྲུང་པའི་ དོན་དུ་)ས༷་སྟེ༷ང་འ༷དི་ད༷ག་ཀོ༷ས་གཡོ༷ག་ཏུ༵། །དེ༷་སྙེ༷ད་ཀོ༷་བ༷ས་ག༷་ལ༷་ལ༵ང་། །ལྷ༷མ་མཐི༷ལ་ཙ༷མ་ གྱི༷་ཀོ༷་བ༷ས་ནི༵། །ས༷་སྟེ༷ང་ཐ༷མས་ཅ༷ད་གཡོ༷གས་ད༷ང་འདྲ༵། །དེ༷་བཞི༷ན་ཕྱི༷་རོ༷ལ་(གནོད་བྱེད་ཀྱི་) དངོ༷ས་པོ༷་(དགྲ་ལ་སོགས་པ་)ཡ༵ང་། །བད༷ག་གི༷ས་ཕྱི༷ར་བཟློ༷ག་མི༷་ལ༷ང་གི༵ས། །བད༷ག་གི༷་སེ༷མས་ འདི༷་(ཁྲོ་བ་ལས་)ཕྱི༷ར་བཟློ༷ག་བྱ༵འི། །གཞ༷ན་རྣམ༷ས་བཟློ༷ག་གོ༷་ཅི༷་ཞི༷ག་དགོ༵ས། །ཞེས་པ་སྟེ། མདོ་ལས་ཀྱང་། བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གང་ཞེ་ན། སེམས་མི་འཁྲུག་པའོ། །ཞེས་ གསུངས་སོ། ། ༈ བརྩོན་འགྲུས་ཀྱང་དགེ་བ་ལ་སྤྲོ་བའི་མཚན་ཉིད། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱང་དགེ་བ་ལ་སྤྲོ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་པས་སེམས་ཉིད་དེ། དཔེར་ 1-163 ན། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མདོར། བུད་མེད་ཞིག་གི་བུ་ཆུས་ཁྱེར་བ་ལ་བྱམས་སེ༷མས་ གས༷ལ་པོ་གཅི༷ག་བསྐྱེ༷ད་པའི་འབྲ༷ས་བུ༷་ཡ༵ང་། ཚ༷ངས་པའི་འཇིག་རྟེན་དུ་སྐྱེས་པ་ལ༷་སོ༷གས་ པ༷་ཡི༷ན་པར་བཤད་པ༷་ལྟར༷། ལུ༷ས་ང༷ག་བཅ༷ས་པ༷འི་འབྲ༷ས་བུ༷་ཡ༵ང་། །སེམས་ཀྱི་འཇུ༷ག་པ༷་ ཞ༷ན་པ༷ས་ཞུགས་པ་ལས་ནི་འབྲས་བུ་དེ༷་ལྟ༷་བུ་མི༵ན་པའོ། ། ༈ བསམ་གཏན་གྱི་མཚན་ཉིད། བསམ་གཏན་གྱི་མཚན་ཉིད་སེམས་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་ཡིན་པས་གཞན་དུ་བརྗོད་མི་ནུས་ མོད། དེའི་ཡན་ལག་ངག་གི་བཟླ༷ས་བརྗོ༷ད་ད༷ང་ནི༷་ལུས་ཀྱི་(དབང་པོ་དུལ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་)དཀ༷འ་ ཐུ༷བ་ཀུ༵ན། ཡུ༷ན་རི༷ང་དུ༷ས་སུ༷་(གོམས་ཤིང་)སྤྱ༷ད་བྱས༷་ཀྱང༷་། །(དམིགས་པ་ལས་)སེ༷མས་གཞ༷ན་ (དུ་) གཡེ༷ངས་པ༷(འམ་གཉིད་རྨུགས་དང་མི་གསལ་)ས་བྱས༷་པ༷་ནི༵། །སངས་རྒྱས་དེ༷་ཉི༷ད་རི༷ག་པ༷ས་ དོ༷ན་མེ༷ད་གསུ༵ངས་ཏེ། (འབྲས་བུ་ཆུང་ཞིང་འདོད་པ་བཞིན་མི་འགྲུབ་པས

【現代漢語翻譯】 因為（佈施等）不是（波羅蜜多）。（那麼什麼才是圓滿呢？）因此，在這裡，從生起斷除自身罪行的心開始，甚至持戒波羅蜜多也是如此。什麼是持戒波羅蜜多呢？就是斷除對其他有情帶來損害的行為，這樣講的。因此，這（持戒波羅蜜多）就是心性，這樣再次將所有波羅蜜多都歸結於心性。 忍辱的體性： 忍辱的體性也是，如果說要摧毀所有的嗔恨，那麼以前的救護者（指佛陀）的忍辱就不會圓滿，因為有情既不馴服，而且嗔恨如虛空般無邊無際，不可能用刀劍全部摧毀（如果有人認為：能仁是具法者，他的忍辱不圓滿。因為他想摧毀所有有情的嗔恨，但這是不可能的。如果承認不圓滿，則與圓滿相違背）。因此，現在斷除自己內心的嗔恨，就如同摧毀了所有的外敵一樣。例如，爲了防止（荊棘等）的傷害，用皮革覆蓋整個大地，不如僅僅用鞋底大小的皮革來覆蓋雙腳，這樣就如同覆蓋了整個大地一樣。同樣，對於外在的（損害之）事物（如敵人等），自己無法全部阻擋，不如阻擋自己的內心（的嗔恨），還需要阻擋其他的什麼呢？就像這樣。經典中也說：『什麼是忍辱波羅蜜多呢？就是心不散亂。』 精進的體性也是對善法歡喜。 精進的體性也是對善法歡喜，因此也是心性。例如，《涅槃經》中說，一個婦女的兒子被水沖走，她生起一念清凈的慈愛心，其果報也能轉生到梵天世界等等。同樣，身體和語言的行為，如果不是由清凈的心所引發，就不會有那樣的果報。 禪定的體性： 禪定的體性是心一境性，雖然無法用其他方式來表達，但是它的支分，如口中的唸誦和身體的（調伏根性的）苦行等，即使長時間地修習，如果心散亂（或者昏沉和不清晰），佛陀也說那是沒有意義的（因為果報小，而且不能如願成就）。

【English Translation】 Because (generosity, etc.) are not (Pāramitā). (Then what is complete?) Therefore, here, starting from generating the mind to abandon one's own misdeeds, even the Śīla Pāramitā is the same. What is Śīla Pāramitā? It is abandoning actions that cause harm to other sentient beings, as it is said. Therefore, this (Śīla Pāramitā) is the nature of mind, thus again all the Pāramitās are attributed to the nature of mind. The nature of patience: The nature of patience is also, if it is said that all anger must be destroyed, then the patience of the previous protectors (referring to the Buddha) would not be complete, because sentient beings are neither tamed, and anger is as boundless as the sky, it is impossible to destroy them all with swords (if someone thinks: the Able One is a Dharmic being, his patience is incomplete. Because he wants to destroy the anger of all sentient beings, but this is impossible. If you admit incompleteness, then it contradicts completeness). Therefore, now destroying the anger in one's own mind is like destroying all external enemies. For example, in order to prevent (thorns, etc.) from harming, covering the entire earth with leather is not as good as covering the feet with leather the size of the soles of the shoes, which is like covering the entire earth. Similarly, for external (harmful) things (such as enemies, etc.), one cannot block them all, it is better to block one's own mind (of anger), what else needs to be blocked? Like this. The sutra also says: 'What is patience Pāramitā? It is the mind not being disturbed.' The nature of diligence is also joy in virtue. The nature of diligence is also joy in virtue, therefore it is also the nature of mind. For example, the Nirvana Sutra says that when a woman's son was washed away by water, she generated a single thought of pure loving-kindness, and the result was that she was reborn in the Brahma world, etc. Similarly, the actions of body and speech, if not caused by a pure mind, will not have such a result. The nature of meditation: The nature of meditation is single-pointedness of mind, although it cannot be expressed in other ways, but its branches, such as oral recitation and physical (taming of the senses) asceticism, even if practiced for a long time, if the mind is distracted (or drowsy and unclear), the Buddha also said that it is meaningless (because the result is small and cannot be achieved as desired).

---

་སོ། །)ཡུམ་ལས། སེམས་གཡེངས་པས་ནི་བདག་གི་དོན་ཡང་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ན་གཞན་གྱི་དོན་ལྟ་ཅི་ སྨོས། དེའི་ཕྱིར་སེམས་གཡེང་བའི་གོ་སྐབས་ནི་འགའ་ཙམ་ཡང་མི་དབྱེའོ། །ཞེས་སོ། ། ༈ ཤེས་རབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད། ཤེས་རབ་ནི་རྩོད་པ་མེད་པར་སེམས་ཉིད་དེ་གང་ཟག་ག༷ང་གི༷ས་(རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་ པའམ། ལྟུང་པ་ལས་འཛིན་པས་)ཆོ༷ས་ཀྱི༷་དོ༷ན་པོ༷འམ་གཙོ་བོ་མཆོ༵ག །སེ༷མས་ཀྱི༷་རང་བཞིན་བྱིས་ པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་གས༷ང་བར་གྱུར་པ་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་འདི༷་མ༷་ཤེ༷ས་ (ཤིང་ཡང་ཡང་དུ་མ་གོས་)ན༵། (མྱང་འདས་ཀྱི་)བདེ༷་ཐོ༷བ་(འཁོར་བའི་)སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་གཞོ༷མ་འདོ༷ད་ཀྱང༷་། །གནད་མི་ཤེས་པའི་སྐྱེ་བོ་མུ་སྟེགས་ཅན་ལ་སོགས་པ་དེ༷་ད༷ག་འབད་པ་དོ༷ན་མེ༷ད་གྱི༷་ན༷ར་ ནམ་མཁའ་ལ་མེ་ཏོག་ཀ་ཤི་བཞིན་དུ་འཁོར་ཞིང་འཁྱ༵མ་མོ། །དེའི་ཕྱིར། སྡོང་པོ་བཀོད་པའི་ མདོ་ལས་ཀྱང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་ནི་རང་གི་སེམས་ལ་བརྟེན་ཏོ། །སེམས་ཅན་སྨིན་པར་བྱ་བ་དང་གདུལ་བར་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་གི་སེམས་ལ་བརྟེན་ ཏོ། །ཞེས་རྒྱས་པར་གསུངས་སོ། ། 1-164 (ཐམས་ཅད་སེམས་ལ་རག་ལས་པ་)དེ༷་ལྟ༷་བས༷་ན་བད༷ག་གི༷་སེ༷མས་འདི༷་ནི༵། དྲན་པས་ལེ༷གས་ པར་བཟུ༷ང་ནས་ཤེས་བཞིན་གྱིས་ལེ༷གས་པ༷ར་བསྲུ༷ང་བ༷ར་བྱ༷། འདིའི་ནང་དུ་ཐམས་ཅད་ འདུ་བའི་ཕྱིར་སེ༷མས་བསྲུ༷ང་བརྟུ༷ལ་ཞུ༷གས་མ༷་གཏོ༷གས་པ༵། ངལ་བ་འབྲས་བུ་མེད་པའི་ བརྟུ༷ལ་ཞུ༷གས་མ༷ང་པོ༷ས་ཅི༷་ཞི༷ག་བྱ༷། ཞེས་པའོ། ། སྐྱེ་བོ་འདྲེན་པ་མཁས་པས་མ༷་དྲ༷ངས་ཤིང་སྤྱོད་པ་མ་བསྡམས་གྲོ༷ལ་(ཏེ་སེམས་གཡེང་)བ༷འི་ ཁྲོ༷ད་གན༷ས་ན༵། རྨ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་བསྒྲི༷མས་ཏེ༷་རྨ༷་ཡི༷་བ༷ག་(ཟོན་)བྱེ༷ད་(པ་)བཞི༵ན། སྐྱེ༷་བོ༷་ ང༷ན་ཁྲོ༷ད་གན༷ས་པ༷འི་སྡོམ་བརྩོན་རྣམས་ཀྱིས༷་ཀྱང༷་། སེ༷མས་ཀྱི༷་རྨ༷་འདི༷་རྟག༷་ཏུ༷་བསྲུ༵ང་ དགོས་ཏེ། ཐ་མལ་རྨ༷་ཡི༷་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཆུ༷ང་ངུ༷་ཡི༵ས། སྐྲ༷ག་པ༷འ༷ང་རྨ༷་ཡི༷་བ༷ག་(ཟོན་ཆེར་འབད་ པས་)བྱེ༷ད་ན༵། །དམྱལ་བར་བསྡུ༷ས་འཇོ༷མས་ཀྱི་རི༷ས་འཇོ༷མས་པ་ལ་སོགས་རྣམ་སྨིན་ལ་སྐྲ༷ག་ པ༷་ད༵ག །ད་ལྟ་སེ༷མས་ཀྱི༷་རྨ༷་སྡིག་པ་ལས་ལྟ༷་ཅི༷ས་མི༷་བསྲུ༵ང་སྟེ་བསྲུང་བ་ཤིན་ཏུ་འཐད་པའི་ ཕྱིར་རོ། ། སེམས་བསྲུང་བའི་སྤྱོ༷ད་པ༷་འདི༷་འདྲ༷ས་གན༷ས་བྱེ༷ད་ན༵། སྐྱེ༷་བོ༷་ང༷ན་པ༷འི་ཁྲོ༷ད་གན༷ས་ ས༵མ། །(གཡོ་སྒྱུ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་སྐྱེས་པ་བསླུ་བར་བྱེད་པའི་)བུ༷ད་མེ༷ད་ཁྲོ༷ད་ན༷་གན༷ས་ཀྱང༷་རུ༵ང་། །སྡོ༷མ་ བརྩོ༷ན་བརྟན༷་པ༷་(སྟེ་བསླབ་པ་ལ་བག་ཡོད་པ་)ཉམ༷ས་མི༷་འགྱུ༵ར་ཏེ་ཡིད་མི་འཁྲུལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བད༷ག་གི༷་རྙེ༷ད་པ་ཡོན་འབུལ་བ་ད༷ང་འདོད་པ་ཇི་ལྟར་རེ་བ་དང་བཀུ༷ར་སྟི༷་སྟན་གདིང་ བ་སོགས་ད༵ང་། དེར་མ་ཟད

【現代漢語翻譯】 《母經》中說： 『如果心散亂，自己的事情都無法成就，更何況是幫助他人呢？因此，絕不能給心散亂的機會。』 智慧的定義： 智慧是無可辯駁的心性本身，任何人都（執著于自己的特性，或者從墮落中執著），法的最主要或最重要的意義。心的自性不是孩童們能理解的，因此是隱秘的。如果不瞭解這能完全分辨法的智慧（像木頭一樣反覆沾染），即使想要獲得（涅槃的）安樂，擺脫（輪迴的）痛苦，不瞭解關鍵的人，如外道等，他們的努力也是徒勞的，就像在空中尋找卡夏花一樣徘徊。因此，《樹幹莊嚴經》中也說：『菩薩的一切行為都依賴於自己的心。使眾產生熟和調伏的一切也依賴於自己的心。』 經中廣為宣說。 （一切都取決於心）既然如此，我的這顆心，要用正念好好抓住，用正知好好守護。因為一切都包含於此，除了守護心之外，再沒有其他苦行。許多無意義的苦行又有什麼用呢？ 如果不能被引導眾生的大師所引導，行為不加以約束，處於放逸（即心散亂）之中，就像有傷口的人小心翼翼地保護傷口一樣。即使是處於惡劣環境中的持戒者，也必須時刻守護這顆心之傷。因為普通的傷口帶來的小痛苦，也會讓人感到恐懼並努力保護傷口。那些害怕墮入地獄，被摧毀和毀滅等異熟果報的人，現在更應該守護自己的心，遠離罪惡，這是非常合理的。 如果能安住于這種守護心的行為，即使身處惡劣的環境，或者身處（以六十二種詭計迷惑男人的）女人之中，堅定的持戒者（即對戒律保持警惕的人）也不會墮落，因為他們的心不會迷亂。 我的供養、奉獻、以及各種期望和尊敬，如座位等，不僅如此

【English Translation】 From the 《Mother Sutra》: 'If the mind is distracted, even one's own affairs cannot be accomplished, let alone helping others? Therefore, one should not give the mind any chance to wander.' The Definition of Wisdom: Wisdom is the indisputable nature of mind itself, the most principal or supreme meaning of the Dharma that anyone (clings to their own characteristics, or clings from depravity). The nature of mind is not the domain of children, therefore it is secret. If one does not understand this wisdom that fully distinguishes the Dharma (like wood repeatedly stained), even wanting to attain (Nirvana's) bliss and abandon (Samsara's) suffering, those who do not understand the key point, such as heretics, their efforts are in vain, wandering like searching for Kashyapa flowers in the sky. Therefore, in the 《Arrayed Trunk Sutra》 it is also said: 'All the actions of a Bodhisattva depend on their own mind. All that matures and tames sentient beings also depends on their own mind.' It is extensively taught in the sutra. (Everything depends on the mind) That being the case, this mind of mine, should be well grasped with mindfulness and well guarded with awareness. Because everything is contained within this, apart from guarding the mind, there is no other ascetic practice. What is the use of many fruitless ascetic practices? If one is not guided by a master who guides beings, and one's conduct is not restrained, dwelling in laxity (i.e., mind wandering), it is like those with wounds carefully protecting their wounds. Even those who are disciplined and dwell in bad company must always guard this wound of the mind. Because even the small suffering of an ordinary wound causes fear and effort to protect the wound. Those who fear being gathered and destroyed in hell and other ripening results, should now guard their mind from sin, which is very reasonable. If one abides in this practice of guarding the mind, even if one dwells in bad company, or even if one dwells among women (who deceive men with sixty-two tricks), a steadfast practitioner (i.e., one who is mindful of the precepts) will not fall, because their mind will not be confused. My gains, offerings, and whatever hopes and respects, such as seats, and furthermore

---

་ལུ༷ས་ད༷ང་འཚོ༷་བ༷་སྟེ་སྲོག་ཉམ༷ས་ཀྱང་བླ༷་ཞི༵ང་། དགེ༷་བ༷འམ་ བཟང་པོ་གཞ༷ན་ཡ༷ང་ཉམ༷ས་བླ༷་ཡི༵། སེ༷མས་(མི་དགེ་བ་ལས་བསྲུང་བ་)ནི༷་ན༷མ་ཡ༷ང་ཉམ༷ས་མི༷་བྱ༷། ཞེས་པའོ། །དེ་ལྟར་སེ༷མས་བསྲུ༷ང་འདོ༷ད་པ༷་རྣམ༷ས་ལ༷་ནི༵། གཙུག་ན་རིན་པོ་ཆེའི་མདོ་ལས། དྲན་པ་རྣོ་བ་ལྟ་བུ་གང་གི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་མི་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ སྐབས་མི་འབྱེད་པ་འདི་ནི་ཡང་དག་པའི་དྲན་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ 1-165 དྲན༷་པ༷་ད༷ང་ནི༷་ཡུམ་ལས། དེ་སྤྱོད་ན་སྤྱོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་རབ་ཏུ་ཤེས་ཏེ་འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་ དང་འགྲེང་བ་དང་འདུག་པ་དང་གཉིད་ཀྱིས་ལོག་པ་དང་མ་ལོག་པ་དང་སྨྲ་བ་དང་མི་སྨྲ་བ་ དང་ནང་དུ་ཡང་དག་འཇོག་པ་ན་ཡང་ཤེས་བཞིན་དུ་སྤྱོད་པ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་པའི་མཚན་ ཉིད་ཅན་ཤེ༷ས་བཞི༷ན་ད༵ག །སྲོ༷ག་ལ༷་བ༷བ་ཀྱང༷་(འབད་པས་བག་ཡོད་པས་)སྲུ༷ངས་ཤི༷ག་ཅེ༵ས། རྩོམ་པ་པོ་བད༷ག་ནི༷་དེ༷་སྐ༷ད་ཐ༷ལ་མོ༷་སྦྱོ༵ར་ཞིང་གསོལ་བ་འདེབས་ཞེས་པའོ། །ན༷ད་ཀྱི༷ས་ དཀྲུ༷གས་(པས་ནུས་པ་ཉམས་)པ༷འི་མི༷་ད༷ག་ནི༵། འགྲོ་འོང་ལ་སོགས་ལ༷ས་རྣམ༷ས་ཀུ༷ན་ལ༷་(འདོད་ པ་བཞིན་བྱེད་པའི་)མཐུ༷་མེ༷ད་པ༵། དེ༷་བཞི༷ན་རྨོ༷ངས་པ༷ས་སེ༷མས་དཀྲུ༷གས་པ༵། དྲན་ཤེས་བཞིན་ མ་ཚང་བ་ཡང་དག་པའི་ལ༷ས་རྣམ༷ས་ཀུ༷ན་ལ༷་མཐུ༷་མེ༷ད་དོ༵། ། ཁྱད་པར་ཤེ༷ས་བཞི༷ན་མེ༷ད་པ༷འི་སེ༷མས་ལྡན༷་པ༵འི། ཐོ༷ས་ད༷ང་བས༷མ་ད༷ང་བསྒོ༷མས་པ༷་ ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ལན་གཅིག་སྐྱེས་པ་ཡ༵ང་། ཞ༷བས་རྡོ༷ལ་བུ༷མ་པ༷འི་(ནང་དུ་)ཆུ༷་(བླུག་ཀྱང་ འཛག་པ་)བཞི༷ན་དུ༵། །དྲན༷་པ༷་ལ༷་ནི༷་དོན་དེ༷་མི༷་གན༵ས། །ཐོ༷ས་(པ་)མ༷ང་(པོ་དང་ལྡན་པ་དང་)ད༷ད་པ༷་ ཅ༷ན་ད༷ང་ནི༵། །(བསླབ་པ་གུས་པས་)བརྩོ༷ན་པ༷་ལྷུ༷ར་ལེ༷ན་གྱི་གང་ཟག་དུ༷་མ༷་ཡ༵ང་། ཤེ༷ས་བཞི༷ན་ མེ༷ད་པ༷འི་སྐྱོ༷ན་ཆ༷གས་པ༵ས། །རྒྱུད་ལྟུ༷ང་བ༷འི་རྙོ༷ག་པ་ད༷ང་བཅ༷ས་པ༷ར་འགྱུ༵ར་ཏེ། འདུལ་ བའི་མ་མོ་བསྡུ་བ་ལས་ཀྱང་། ལྟུང་དེའི་རྒྱུ་ཡང་རྣམ་བཞི་སྟེ། །མི་ཤེས་པ་དང་བག་མེད་དང་། །ཉོན་མོངས་མང་དང་མ་གུས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། ངོ་བོ་ཤེ༷ས་བཞི༷ན་མེ༷ད་པ༷འི་(ཉོན་མོངས་དགེ་བའི་ནོར་འཕྲོག་པའི་)ཆོ༷མ་རྐུ༷ན་ད༵ག །དུས་(གཉེན་ པོ་) དྲན༷་པ༷་ཉམ༷ས་པ༷འི་རྗེ༷ས་འབྲ༷ངས་ན༵ས། ལས་བསོ༷ད་ན༷མས་ད༷ག་ནི༷་ཉེ༷ར་བས༷གས་ ཀྱང༷་། རྐུ༷ན་པོ༷ས་ཕྲོ༷གས་བཞི༷ན་བཅོམ་ནས་ང༷ན་འགྲོ༷ར་འགྲོ༵་བར་བྱེད་དོ། །དྲན་པ་མེད་ན་ ཉོ༷ན་མོ༷ངས་(པ་)ཆོ༷མ་རྐུ༷ན་(དང་འདྲ་བའི་)ཚོ༷གས་འདི༷་ནི༵། (དགེ་བའི་ནོར་འཕྲོག་པའི་)གླ༷གས་སྐབ༷ས་ (དྲན་པ་ཉམས་པ་)ཚོ༷ལ་བ༷ར་བྱེ༷ད་པ༷་སྟེ༵། །གླ༷གས་རྙེ༷ད་གྱུ༷ར་ན༷ས་དགེ༷་བའི་ནོར་འཕྲོ༷ག་ 1-166 ཅི༵ང་། (འབྲས་བུ་) བདེ༷་འགྲོ༷(དང་ཐར་པ)འི་སྲོ༷ག་ཀྱ

【現代漢語翻譯】 即使身體和生命受到損害，善良或美德也可能會喪失，但守護自心（不讓其受到不善的影響）絕不能放棄。正如《寶積經》所說： 『如是正念，謂能於一切不善心及隨心生法，不令其有機可乘。』 具有這種特性的正念，以及具有《母經》所說的特性：『若行若住，若坐若臥，若語若默，於一切時，知所行事，是名正念。』 具有這種特性的正知。 即使面臨生命危險，也要守護正知。我作為作者，合掌祈禱。那些被疾病困擾的人，在行動等一切事務上都無能為力。同樣，被愚癡矇蔽的人，心智昏聵，缺乏正念和正知，對一切善行都無能為力。 特別是，對於那些缺乏正知的人來說，即使通過聽聞、思索和禪修而產生了一次智慧，也像倒水入破損的瓦罐一樣，無法保持。即使是博學、有信仰、勤奮的人，也會因為缺乏正知而產生過失，導致相續墮落。正如《律本事》所說：『墮落之因有四：無知、放逸、煩惱多、不恭敬。』 本質上，缺乏正知就像盜賊，當正念減弱時，他們就會伺機而動。即使積累了功德和福報，也會像被盜賊搶劫一樣，最終墮入惡趣。如果缺乏正念，煩惱就像盜賊一樣，伺機而動，一旦找到機會，就會搶奪善行，斷送善趣和解脫的生命。

【English Translation】 Even if the body and life are harmed, goodness or virtue may be lost, but guarding one's own mind (preventing it from being influenced by negativity) must never be abandoned. As stated in the Ratnakuta Sutra: 'Such is right mindfulness, which does not allow any opportunity for all unwholesome thoughts and mental events arising from the mind to take hold.' Having this characteristic of right mindfulness, as well as the characteristic described in the Mother Sutra: 'Whether walking, standing, sitting, or lying down, whether speaking or silent, at all times, knowing what one is doing, this is called right mindfulness.' Having this characteristic of right awareness. Even when facing life-threatening situations, guard right awareness. I, as the author, join my palms and pray. Those who are afflicted by illness are powerless in all matters such as actions. Similarly, those who are obscured by ignorance, whose minds are confused, and who lack right mindfulness and right awareness, are powerless in all virtuous actions. In particular, for those who lack right awareness, even if wisdom arises once through hearing, thinking, and meditation, it is like pouring water into a broken pot, unable to be retained. Even those who are learned, have faith, and are diligent will generate faults due to a lack of right awareness, leading to a downfall in their continuum. As stated in the Vinaya-matrika: 'There are four causes of downfall: ignorance, negligence, many afflictions, and disrespect.' Essentially, lacking right awareness is like a thief, who seizes the opportunity when mindfulness weakens. Even if merit and fortune are accumulated, they will be robbed by thieves, ultimately leading to falling into lower realms. If there is a lack of mindfulness, afflictions are like thieves, seeking opportunities, and once they find an opportunity, they will steal virtuous actions and cut off the life of happy realms and liberation.

---

ང༷་འཇོ༷མས་པ༷ར་བྱེ༷ད། །(ཤེས་བཞིན་མེད་ན་ཉེས་པ་ མང་དུ་འབྱུང་བ་)དེ༷་བ༷ས་དྲན༷་པ༷་དམིགས་པ་མི་བརྗེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་འདི་ཡི༷ད་ཀྱི་སྒོ༷་ན༵ས། (ཤེས་བཞིན་ལས་) གུ༷ད་དུ༷་ན༷མ་ཡ༷ང་མི༷་གཏ༷ང་ངོ༵་། །གལ་ཏེ་(བག་མེད་པས་)སོ༷ང་ན༷འ༷ང་(དམྱལ་ སོགས་)ང༷ན་སོ༷ང་གནོ༷ད་པ༷་ད༵ག །དྲན༷་པ༷ར་བྱས༷་ཏེ༷་དགེ་བའི་དམིགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་གཏད་ ཅིང་ཉེ༷་བ༷ར་བཞ༵ག་པར་བྱའོ། ། དྲན་པ་དེ་ཡང་བླ༷་མ༷་ད༷ང་ནི༷་གྲོ༷གས་པོ༷་བཟང་པོ་ད༵ང་། མཁ༷ན་པོ༷་རྣམས་ཀྱིས༷་གདམ་པ་ རྗེ༷ས་སུ༷་བསྟན༷་པ༷་ད༵ང་། དེ་དག་གིས་ཁྲེལ་བས་འཇི༷གས་པ༷་དང་རང་བསོད་ནམས་ཀྱི་སྐ༷ལ་ བ་ལྡན༷་པ་དང་གཉེན་པོ་ལ་གུ༷ས་བྱེ༷ད་རྣམས་རེ་རེ་ལ༵ས་ཀྱང་། དྲན༷་པ༷་བདེ༷་བླ༷ག་ཉི༷ད་དུ༷་སྐྱེ༵་ བའི་ཕྱིར་དེ་དག་བསྟེན་ནོ། །གཞན་ཡང་སང༷ས་རྒྱ༷ས་བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་དཔ༷འ་ད༵ག །(ཤེས་བྱ་) ཀུ༷ན་ཏུ༷་ཐོ༷གས་མེ༷ད་གཟི༷གས་པ༷ར་(སྤྱན་དང་)ལྡ༵ན། །དེ༷་ད༷ག་ཐ༷མས་ཅ༷ད་སྤྱ༷ན་སྔ༷་ན༵། །བད༷ག་ ནི༷་རྟག༷་པ༷ར་གན༷ས་སོ༷་ཞེ༵ས། །དེ༷་ལྟར༷་ཡང་ཡང་བས༷མས་ན༷ས་རང་ལ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བས་ འཛེམ་པའི་ངོ༷་ཚ༷་ད༵ང་། བསླབ་པ་ལ་གུ༷ས་པ་ད༷ང་གཞན་གྱིས་འཕྱ་བ་ལ་འཇི༷གས་པའི་ཁྲེལ་ ཡོད་ལྡན༷་པས་དེ༷་བཞི༷ན་དུ་གནོ༵ས། ཞེས་པ་གནས་པར་གྱིས་ཀྱི་དོན་ཏོ། ། (དེ་ལྟར་གནས་པ་)དེ༷ས་ནི༷་དྲན་པ་སྐྱེ་བར་མ་ཟད་སང༷ས་རྒྱ༷ས་རྗེ༷ས་དྲན༷་པ༷འ༵ང་། དེ༷་ལ༷་ཡ༷ང་ ད༷ང་ཡ༷ང་དུ༷་འབྱུ༵ང་ངོ་། །(དེར་མ་ཟད་)ག༷ང་ཚེ༷་དྲན༷་པ༷་ཡི༷༷ད་ཀྱི་(ཁང་པའི་)སྒོ༷་ན༵ས། མི་འཆོར་བར་ བསྲུ༷ང་བ༷འི་དོ༷ན་དུ༷་(སྒོ་བ་ལྟར་)གན༷ས་གྱུ༷ར་པ༵། །དེ༷་ཚེ༷་ཤེ༷ས་བཞི༷ན་(རྩོལ་མེད་དུ་)འོ༷ང་འགྱུ༷ར་ ཞི༵ང་། །(གཞན་དུ་)སོ༷ང་བ༷་ད༷ག་ཀྱང༷་སླ༷ར་འོ༷ང་འགྱུ༵ར་ཏེ་དྲན་པས་འགུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རེ༷་ ཤི༷ག་ད༷ང་པོ༷་དོན་མེད་དང་མི་དགེ་བ་ལ་འཇུག་ན་འདི༷་འདྲ༷འི་སེ༵མས (གནས་སོ་ཞེས་ནང་དུ་ བསམས་ཏེ)། འདི༷་ནི༷་(ལྟུང་བ་འབྱུང་བས་)སྐྱོ༷ན་(དང་)བཅ༷ས་(པ་འདི་ནི་སྐྱོན་མེད་པའོ་ཞེས་དྲན་)ཤེ༷ས་(ཀྱིས་ ཤེས་)བྱས༷་ན༵ས། །དེ༷་ཚེ༷་བད༷ག་གི༷ས་(ལྟུང་བའི་སྒོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་གོས་པའི་དོན་དུ་དབང་པོའི་སྒོ་བསྡམ་སྟེ་) 1-167 ཤི༷ང་བཞི༷ན་དུ༵། །ཟུ༷ངས་ཐུ༷བ་པ༷ར་ནི༷་གཉེན་པོ་ཤེས་བཞིན་ལ་གན༷ས་པ༷ར་བྱའོ༵། །དོ༷ན་ནམ་ འབྲས་བུ་མེ༷ད་པའི་(མིག་གཞན་དུ་)གཡེ༷ང་བ༷ར་བལྟ༷་བ༷་ནི༵། (དུས་)ན༷མ་ཡ༷ང་བད༷ག་གི༷ས་མི༷་བྱ༷་ སྟེ༷། གཉའ་ཤིང་གང་ཙམ་བལྟ་ཞིང་འགྲོ་ལ་སེམས་འཁྲུལ་མེད། ཅེས་(དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་)ངེ༷ས་པ༷ར་ སེ༷མས་པ༷ས་(བསམ་གཏན་གྱི་ལྟ་ལྟངས་ཀྱིས་)རྟག༷་ཏུ༷་ནི༵། མི༷ག་ནི༷་ཕ༷བ་སྟེ༷་(སྣའི་རྩེ་མོ་གཉའ་ཤིང་གང་ཙམ་ དུ་)བལྟ༷་བ༷ར་བྱ༷། །ལྟ༷་བ༷ས་དུབ་ན་ང༷ལ་སོ༷འི་ཆེ༷ད་དུ༷་ནི༵། རེ༷ས་འག༷འ་ཕ

【現代漢語翻譯】 我應專注于正念。(若無正念，則過失繁多。)因此，具有不忘失所緣之特性的正念，切勿從意門中放逸。(較之正念)若因(放逸)而失念，則(地獄等)惡趣之損害極大。應憶念，並將善妙之所緣專注於此，並安住於此。 此正念亦應依止上師、善友及智者，聽聞彼等之教誨，並因彼等之羞恥而生畏懼，以及具足自身之福德，且恭敬對治品者。僅依止其中任何一位，亦能輕易生起正念，故應依止彼等。此外，諸佛菩薩(所知)於一切時處皆具無礙之觀照(慧眼)。彼等一切皆於我前，我亦恒常安住于彼等之前。如是再三思維，以對自身過失之羞愧，以及對學處之恭敬，和對他人譏諷之畏懼，如是安住。此即為安住之義。 (如是安住)不僅能生起正念，亦能憶念佛陀。對此亦應再三憶念。(不僅如此)當正念如(門衛)般守護意門，不令其散失時，智慧(不費吹灰之力)便會自然生起。(其他)已散失者亦會重新回來，因正念具有攝集之力。若最初于無意義及不善之事中流連，則應如是思維此心(安住於何處)。此乃(因生起墮落)具過失(此乃無過失之正念)，如是(以正念)了知后。此時，我應(為不為一切墮落之門所染污，而守護根門)如木一般，以能忍受之對治——正念而安住。對於無意義或無結果的(向他處)散亂觀望，我絕不應為之。應如軛木般專注觀視，行走時亦不應心神散亂。如是(于彼本體)以堅定之心(以禪定之姿態)恒常觀視。應垂下眼瞼(觀鼻尖如軛木之距離)。若因觀視而疲勞，為稍作休息，可稍作放鬆。

【English Translation】 I should focus on mindfulness. (If there is no mindfulness, many faults will occur.) Therefore, this mindfulness, which has the characteristic of not forgetting the object of focus, should never be let go from the gate of the mind. (Compared to mindfulness) If one loses mindfulness due to (carelessness), the harm of (hells, etc.) bad destinies is great. One should remember and focus the virtuous object of focus on this, and abide in it. This mindfulness should also rely on the lama (teacher), good friends, and wise people, listen to their teachings, and be afraid of the shame of them, and be endowed with one's own merits, and be respectful to the opponents. Relying on any one of them can easily generate mindfulness, so one should rely on them. In addition, all the Buddhas and Bodhisattvas (knowable) have unobstructed vision (wisdom eyes) at all times and places. All of them are in front of me, and I am always abiding in front of them. Thinking in this way again and again, with shame for one's own faults, and respect for the precepts, and fear of others' ridicule, abide in this way. This is the meaning of abiding. (Abiding in this way) not only generates mindfulness, but also remembers the Buddha. One should also remember this again and again. (Moreover) When mindfulness guards the gate of the mind like a (gatekeeper), not letting it be lost, wisdom will naturally arise (without effort). (Others) Those who have been lost will also come back again, because mindfulness has the power to gather. If one first lingers in meaningless and unwholesome things, then one should think like this about where this mind (abides). This is (because of the occurrence of downfall) faulty (this is faultless mindfulness), and after knowing it (with mindfulness). At this time, I should (in order not to be contaminated by all the gates of downfall, guard the gates of the senses) like wood, abide with the antidote that can endure—mindfulness. I should never look distractedly (to other places) for meaningless or fruitless (things). One should focus on watching like a yoke, and one should not be distracted when walking. Thus (in that essence) with a firm heart (in a meditative posture) always watch. One should lower the eyelids (watch the tip of the nose as the distance of the yoke). If one is tired from watching, one can relax a little for a rest.

---

ྱོ༷གས་མཚམས་སུ༷་ བལྟ༷་བ༷ར་བྱ༷། འག༷འ་ཞི༷ག་(དེ་དང་ཉེ་བར་དེའི་)མི༷ག་ལ༷མ་སྣ༷ང་གྱུ༷ར་ན༵། །(མིག་གིས་)བལྟ༷ས་ན༷ས་ (བཞིན་འཛུམ་པས་ལེགས་པར་བྱོན་པ་ཁྱེད་)འོ༷ངས་པ༷་ལེ༷གས་ཞེ༷ས་བརྗོ༷ད། །དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས་ ཀྱང་། གལ་ཏེ་དགེ་སློང་དགོན་པ་པའི་དྲུང་དུ། རྒྱལ་པོའམ་བློན་པོའམ་གཞན་ཡང་བྲམ་ཟེ་ དང་རྒྱལ་རིགས་དང་གྲོང་པ་དང་ཡུལ་མི་དག་འོངས་ན་དེས་དེ་དག་ལ་གུས་པས་ལེགས་ པར་འོངས་སམ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཞེས་སོགས་རྒྱས་པར་གསུངས་སོ། ། ལ༷མ་སོ༷གས་(སུ་ཆོམ་རྐུན་སོགས་ཀྱི་)འཇི༷གས་པ༷་བརྟག༷་པ༷འི་ཕྱི༷ར། །ཡ༷ང་ད༷ང་ཡ༷ང་དུ༷་ ཕྱོ༷གས་བཞི༷ར་བལྟ༷། །ང༷ལ་བསོ༷ས་(བ་ན་)ཁ༷་ནི༷་ཕྱི༷ར་བལྟ༷ས་ན༵ས། །རྒྱ༷བ་ཀྱི༷་ཕྱོ༷གས་སུ༷་(འཇིག་ པ་བརྟག་པའི་དོན་དུ་)བལྟ༷་བ༷ར་བྱ༷། །མདུ༷ན་ད༷ང་རྒྱ༷བ་ཏུ༷་(གཡང་ས་སོགས་ཀྱི་གནོད་པ་ཡོད་མེད་)བརྟག༷་ བྱས༷་ན༵ས། །འཇིགས་པ་མེད་ན་འགྲོ༷འ༷མ་ཡ༷ང་ན༷་འཇིགས་པ་མཐོང་ནས་ལོག་སྟེ་འོ༷ང་བར་ ཡང་བྱ༷་སྟེ༷། དེ༷་ལྟར༷་(སྤྱོད་ལམ་གྱི་)གན༷ས་སྐབ༷ས་ཐ༷མས་ཅ༷ད་དུ༵། །དགོ༷ས་པ༷་གང་ཆེ་ཤེ༷ས་ ན༷ས་ལུས་ལ་སོགས་པ་བསྲུང་བའི་དོན་དུ་དམིགས་གསལ་དང་བཅས་པ་སྤྱ༷ད་པ༷ར་བྱའོ༵། ། སྤྱོད་ལམ་བཞི་པོ་གང་རུང་ལ་ལུ༷ས་ཀྱི༷ས་འདི༷་ལྟར༷་གན༷ས་བྱ༷་ཞེ༵ས། བྱ༷་བ༷་གང་ཡིན་རྫོགས་ པ་དང་བསྡོ༷གས་ཤིང་བསྡུས་ན༷ས་དེ༷་ན༷ས་ནི༵། (བར་)སྐབ༷ས་སུ༷་ལུ༷ས་འདི༷་རྟག་མི་རྟག་ལ་ སོགས་ཇི༷་ལྟ༷་བུ༵ར། གན༷ས་པ༷་ཡི༷ན་ཞེ༷ས་སོ་སོར་བརྟག་ཅིང་བལྟ༷་བ༷ར་བྱའོ༵། ། སེ༷མས་ཀྱི༷་གླ༷ང་པོ༷་(ཆགས་སོགས་ཀྱིས་)མྱོ༷ས་པ༷་ནི༵། །(དམ་པའི་)ཆོ༷ས་ལ༷་(རྩེ་གཅིག་ཏུ་)སེ༷མས་ 1-168 པ༷འི་ཀ༷་ཆེ༷ན་ལ༵། །དྲན་པས་ཇི༷་ལྟར༷་བཏ༷གས་པ༷་(གཞན་དུ་)མི༷་འཆོ༷ར་བ༵། །དེ༷་ལྟར༷་འབ༷ད་པ༷་ ཀུ༷ན་གྱི༷ས་བརྟ༵ག(ཅིང་རང་དབང་དུ་འགྱུར་བར་བྱའོ། )། ཅི༷་ན༷ས་ཏི༷ང་འཛི༷ན་བརྩོ༷ན་པ༷(འི་སེམས་ཞི་གནས་) ནི༵། །སྐ༷ད་ཅི༷ག་གཅི༷ག་ཀྱང༷་(དམིགས་པ་ལས་གཞན་དུ་)མི༷་འཆོ༷ར་བ༵ར་རྟོག་མེད་དུ་བཞག་ཅིང་། གལ་ཏེ་རྟོག་ན་བད༷ག་གི༷་ཡི༷ད་འདི༷་ག༷ར་སྤྱོ༷ད་ཅེ༵ས། དེ༷་ལྟར༷་ཡི༷ད་ལ༷་སོ༷་སོ༷ར་བརྟ༵ག་སྟེ། (གཞན་དུ་སོང་ན་དམིགས་པ་སྔ་མ་ལ་བླན་ཏེ་བཞག་ཅིང་སྔར་གྱི་ལ་གནས་ན་བཏང་སྙོམས་སུ་བྱའོ། །)དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ ལས། བསག་གི་སེམས་འདི་ཅི་དགེ་བའམ་མི་དགེ་བའམ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ལས་ཆོས་གང་ ལ་སྤྱོད་ཅེས་རྣམ་པར་དཔྱོད་དེ། གལ་ཏེ་དགེ་བ་ལ་སྤྱོད་ན་དེ་ལ་སེམས་དགའ་བ་དང་རངས་ པ་དང་མོས་པ་བསྐྱེད་དོ། །འོན་ཏེ་མི་དགེ་བ་ལ་སྤྱོད་ན་དེ་ལ་སྐྱོ་བ་མང་བ་དང་རྟོག་པ་མང་བ་ ཡིན་ཏེ་མི་དགེ་བའི་ཆོས་དེ་དག་སྤོང་བ་ལ་བརྩོན་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའོ། ། མེ་ལ་སོགས་པའི་འཇི༷གས་པ་ད༷ང་དཀོན་མཆོག་མཆོད་པ

【現代漢語翻譯】 于止息處觀望：若有（與其接近的）幻象顯現，（以眼）觀望后，（面帶微笑地說）'您來了，歡迎！'。如《寶積經》所說：'若有比丘前往阿蘭若處，國王、大臣、婆羅門、剎帝利、村民或鄉民前來，應恭敬地對他們說：歡迎光臨！'等等，廣為宣說。 爲了觀察（盜賊等）的恐懼，應再三向四方觀望。疲憊時，略微回頭，向後方（爲了觀察危險）觀望。前後（觀察是否有懸崖等危險），若無危險則行走，若見危險則返回。如是，在一切（行為）時，應知何者重要，爲了守護身體等，應特別注意並實行。 無論四種行為中的哪一種，身體應如是安住。應完整、概括、總結應做之事，然後，（在）期間，身體是常還是無常，應如何安住，應分別觀察。 心之狂象（因貪慾等）醉酒時，（以專注的）正法（一心）繫於念之巨樁，如何繫縛而不放縱？應盡一切努力觀察（並使其自在）。若精進于禪定（寂止之心），剎那也不放縱（于目標之外），應無分別地安住。若有分別，則應如是分別：'我的心在做什麼？'。如是分別心，（若已散亂，則應重新系于先前之目標，若安住于先前之目標，則應保持平靜）。如《寶積經》所說：'應觀察此心行於善、不善或無記法中。若行於善法，則應生歡喜、喜悅和信心。若行於不善法，則應生起強烈的厭惡和許多惡念，並努力斷除這些不善之法。' 對火等恐懼以及供養三寶。

【English Translation】 Look around at the place of rest: If there is an illusion (close to it) appearing, (with eyes) after looking, (with a smile say) 'You have come, welcome!' As it is said in the Surangama Samadhi Sutra: 'If a Bhikshu goes to a remote place, if a king, minister, Brahmin, Kshatriya, villager or countryman comes, he should respectfully say to them: Welcome!' and so on, widely preached. In order to observe the fear (of thieves, etc.), one should look around in all four directions again and again. When tired, slightly turn the head back and look to the rear (in order to observe danger). Front and back (observe whether there are dangers such as cliffs), if there is no danger then walk, if you see danger then return. Thus, at all (times of action), one should know what is important, in order to protect the body, etc., one should pay special attention and practice. Whichever of the four conducts, the body should abide in this way. One should completely, generally, and summarize what should be done, and then, (in the) meantime, whether the body is permanent or impermanent, how should it abide, one should separately observe. When the mind's mad elephant is drunk (by greed, etc.), (with focused) Dharma (single-mindedly) tied to the great pillar of mindfulness, how to tie it without letting it go? One should make every effort to observe (and make it free). If diligent in meditation (peaceful mind), not even for a moment let it go (outside the object), one should abide without distinction. If there is distinction, then one should distinguish: 'What is my mind doing?' Thus distinguish the mind, (if it has wandered, then it should be re-tied to the previous object, if it abides in the previous object, then it should remain calm). As it is said in the Ratnakuta Sutra: 'One should observe whether this mind is acting in good, bad or neutral dharmas. If it acts in good dharmas, then one should generate joy, delight and faith. If it acts in bad dharmas, then one should generate strong aversion and many bad thoughts, and strive to cut off these bad dharmas.' Fear of fire and offering to the Three Jewels.

---

འི་དག༷འ་སྟོ༷ན་དང་སོ༷གས་ པའི་སྒྲས་གཞན་དོན་རྒྱ་ཆེན་དང་འབྲེ༷ལ་བ༵ར། ག༷ལ་ཏེ༷་རྩེ་གཅིག་མི༷་ནུ༷ས་ན་རེ་ཤིག་ཅི༷་ བདེ༷ར་བྱ༷་བ་གནང་སྟེ། འདི༷་ལྟར༷་སྦྱི༷ན་(པས་ཚུལ་ཁྲིམས་མཆོག་གི་སྦྱིན་པ་གཏོང་)པ༷འི་དུ༷ས་ད༷ག་ཏུ༵། །(སྦྱིན་པ་དོན་ཆེ་ན་)ཚུ༷ལ་ཁྲི༷མས་ཉེ་བར་བསྡུས་ཏེ་བཏ༷ང་སྙོ༷མས་སུ་བཞ༷ག་པ༷ར་བྱའོ་ཞེས་བློ་ གྲོས་མི་ཟད་པས་ཞུས་པར་གསུ༵ངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཁྱེབས་གང་ཆེའི་སྤྱོད་པ་ག༷ང་ ཞི༷ག་བས༷མས་ཏེ༷་ཐོག་མར་བྱ༷ར་བརྩ༷མས་པ༵(འི་བསམ་གཏན་དང་ཐོས་པ་སོགས)། དེ༷་ལ༷ས་གཞ༷ན་ དུ༷་བློ་སྣ་མང་པོ་མི༷་བས༷མ་སྟེ༷། དེ༷ར་(སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་)གཏ༷ད་པ༷་ཡི༷་བས༷མ་པ༷་ཡི༵ས (བརྩམས་ པ)། །དེ༷་ཉི༷ད་རེ༷་ཤི༷ག་རྫོགས་པར་བསྒྲུ༷བ་པ༷ར་བྱ༷། དེ༷་ལྟ༷་(ནན་ཏན་དུ་བྱས་)ན༷་ནི༷་(བྱ་བར་བརྩམས་ པ་)ཀུ༷ན་ལེ༷གས་(པར་)བྱས༷་པ་འབྱུང་གི །གཞ༷ན་དུ༷་བློ་རྩེ་མང་བས་གཉི༷་ག༷་འགྲུབ་པར༷་མི༷་ འགྱུ༷ར་རོ༵། །ཤེ༷ས་བཞི༷ན་མ༷་ཡི༷ན་པ་མ་རིག་པའི་ཉེ༷་བའི་ཉོ༷ན་མོ༵ངས་ཀྱང་། དེ༷་ལྟ༷་ན༷་ནི༷་ འཕེ༷ལ་མི༷་འགྱུ༵ར། ། 1-169 བྲེ༷་མོ༷་སྟེ་བཞད་གད་ཀྱི་གཏ༷མ་ནི༷་(འབྲེལ་མེད་)སྣ༷་ཚོ༷གས་ད༵ང་། (ཟློས་གར་དང་མིག་འཕྲུལ་སོགས་) ངོ༷་མཚ༷ར་ལྟ༷ད་མོ༷་རྣམ༷་མ༷ང་པོ༵(སྟེ་གཡུལ་གྱི་བཀོད་པ་སོགས)། །ཀུ༷ན་ལ༷་(སྒོ་གསུམ་)འཇུ༷ག་པ༷ར་ གྱུ༷ར་པ༷་ན༵། །དེ༷་ལ༷་ཆ༷གས་པ༷་སྤང༷་(སྟེ་དེ་དག་ལས་བཟློག་)བ༷ར་བྱ༵(འོ)། །དོ༷ན་མེ༷ད་(པར་)ས༷་རྐོ༷་ (བ་དང་སེན་མོ་སོགས་ཀྱིས་)རྩྭ༷་གཅོ༷ད་ད༵ང་། །(དབྱུག་དང་རྐང་པ་སོགས་ཀྱིས་)ས༷་རི༷ས་འབྲི༷་སོ༷གས་བྱེ༷ད་ གྱུ༷ར་ན༵། །བདེ༷་གཤེ༷གས་བསླ༷བ་པ༷་འདུལ་བའི་མདོར། རྐོ་འམ་རྐོར་བཅུག་པ་ལའོ། །སའི་ སའོ། །ཟླ་བ་གསུམ་ལོན་པའི་འཐས་པའོ། །ཞེས་དང་། མ་ཉམས་པ་ཉིད་ལའོ། །ས་བོན་ དང་ཁྱི་གུ་ཁ་འཐོན་པར་རུང་བ་མ་བྱས་པ་དག་གིས་ཐ་ན་རྩ་རྒྱུན་ཡན་ཆད་ཉམས་པར་བྱས་ ནའོ། །ཞེས་དང་། ཕུར་པ་འབྱིན་པ་དང་རི་མོ་འདྲེན་པ་དང་སའི་ཕྱེ་མ་དང་འདྲེས་པའི་ལྕི་བ་ འགོགས་པ་དང་འདམ་བསྐྱོད་པ་དང་། ཞེས་སོགས་ལྟུང་བྱེད་དུ་གསུངས་པ་དྲན༷་པར་བྱས༷་ ན༵ས། (ལྟུང་བའི་རྣམ་སྨིན་ལ་)སྐྲ༷ག་པ༷ས་དེ༷་ཡི༷་མོ༷ད་ལ༷་དོ༵ར(བར་བྱའོ)། །ག༷ང་ཚེ༷་(ལུས་)བསྐྱོ༷ད་པ༷ར་ འདོ༷ད་གྱུ༷ར་ཏ༵མ། །(ངག་)སྨྲ༷་བ༷ར་འདོ༷ད་པ༷ར་གྱུ༷ར་ན༷་ཡ༵ང་། །(བསྐྱོད་པ་དང་སྨྲ་བ་ལ་འཇུག་པའི་)ད༷ང་ པོ༷ར་ར༷ང་གི༷་སེ༷མས་(དགེ་སྡིག་གང་ལ་འཇུག་)བརྟག༷ས་ན༵ས། །(སེམས་)བརྟན༷་པ༷ར་བྱ་(སྡིག་པ་སྤང་ཞིང་ དགེ་བ་སྒྲུབ་པ་ལ་)རི༷གས་པ༷་ལྡན༷་པ༷ར་བྱའོ༵། ། ག༷ང་ཚེ༷་ར༷ང་ཡི༷ད་ཆ༷གས་པ༷་ལ་སོགས་པ་རྩ་བའི་ཉོན་མོངས་ད༵ང་། ཁྲོ༷་བ༷་ལ་སོགས་པ་ ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་དང་ལྡན་པར་མཐོ༷ང་བ༷་དེ༷་ཡི༷་ཚེ༵། དེ་དག་

【現代漢語翻譯】 或者以『喜悅』等聲音，與其他廣大利他行為相關聯。如果不能一心一意，那就暫時做些簡單的事情。例如，在佈施時（以持戒為最殊勝的佈施），在所有佈施的場合，都要將持戒放在首位，並保持平衡。因此，無盡慧菩薩這樣請求道。因此，無論你打算開始做什麼偉大的行為（例如禪定和聽聞佛法），不要三心二意，要全神貫注於此（一心一意）。要努力完成這件事。如果能這樣認真去做，所有的事情都會順利完成。否則，三心二意，什麼也做不成。 即使是無知所引起的近取煩惱，也不會增長。 無意義的閑聊（無關緊要的事情），以及各種奇特的表演（如戲劇和魔術），都會使（身、語、意）三門陷入其中，所以要避免沉迷於此。無意義地挖地、割草（用指甲等），或在地上畫畫等行為，在善逝教誨的律經中，都屬於墮罪。經中說：『自己挖或叫別人挖，挖地或挖土，三個月大的幼苗，甚至破壞了根莖，都屬於墮罪。』又說：『即使是未發芽的種子或未長大的幼苗，如果破壞了它們的根，也屬於墮罪。』又說：『拔出木樁，畫圖，阻擋泥土和糞便的混合物，移動泥土等等，都屬於墮罪。』要記住這些教誨，因為害怕（墮罪的果報），所以要避免這些行為。』 無論何時想要活動身體或說話，首先要觀察自己的心（傾向於善或惡），然後堅定自己的心（避免惡行，行持善事），要理智地行事。 無論何時發現自己心中生起貪慾等根本煩惱，或嗔恨等隨煩惱，

【English Translation】 Or with sounds like 'joy', associated with other extensive altruistic actions. If you cannot be single-minded, then for the time being, do simple things. For example, when giving alms (with keeping precepts as the supreme alms), in all occasions of giving, keep the precepts first and maintain balance. Therefore, Bodhisattva Inexhaustible Intelligence requested in this way. Therefore, whatever great action you intend to start (such as meditation and listening to the Dharma), do not be of many minds, but concentrate on it (single-mindedly). Strive to accomplish this. If you do so diligently, all things will be accomplished well. Otherwise, with many minds, nothing will be accomplished. Even the afflictions of proximity caused by ignorance will not increase. Meaningless idle talk (irrelevant matters), and various strange performances (such as dramas and magic), will cause the three doors (body, speech, and mind) to fall into them, so avoid indulging in them. Meaninglessly digging the ground, cutting grass (with nails, etc.), or drawing on the ground, etc., in the Vinaya Sutra of the Sugata's teachings, all belong to the sins of downfall. The sutra says: 'Digging oneself or causing others to dig, digging the ground or digging the soil, seedlings three months old, even destroying the roots, all belong to the sins of downfall.' It also says: 'Even seeds that have not sprouted or seedlings that have not grown, if their roots are destroyed, it belongs to the sins of downfall.' It also says: 'Pulling out stakes, drawing pictures, blocking mixtures of soil and feces, moving mud, etc., all belong to the sins of downfall.' Remember these teachings, because of fear (of the consequences of downfall), avoid these actions.' Whenever you want to move your body or speak, first observe your own mind (inclining towards good or evil), then steady your mind (avoiding evil deeds and practicing good deeds), act rationally. Whenever you see that your mind is filled with fundamental afflictions such as attachment, or secondary afflictions such as anger,

---

གི་ལ༷ས་ཀུན་ཏུ་ཆགས་པ་དང་ མནར་སེམས་སོགས་སུ༷་མི༷་བྱ༷་ཞིང་དེ་ཡི་གཏམ་(ངག་ཏུ་)ཡང་སྨྲ༷་མི༷་བྱ༷། (དབང་པོའི་བྱེད་པ་དང་ རྣམ་རྟོག་བསྡུས་ཏེ་)ཤི༷ང་བཞི༷ན་དུ༷་ནི༷་(ཆགས་སྡང་མེད་པར་)གན༷ས་པ༷ར་བྱ༷། །རྒོ༷ད་ཅིག་གཡེང་བའི་ སེམས་ད༷ང་ངག་གིས་ག༷་ཞ༷ར་བཅ༷ས་ཏེ་ཐོ་འཚམས་པ༷འ༵མ། ག༷ལ་ཏེ༷་ང༷་རྒྱ༷ལ་གྱིས་ཁེངས་ པ་དང་རིགས་(དང་ལང་ཚོ་)ལ་སོགས་པས་རྒྱ༷གས་ལྡན༷་པ༷འ༵མ། ཕ་རོལ་གྱི་མཚ༷ང་འབྲུ༷་བ༷་ ཞེས་འགྱེམས་པ་ཡི༷་བས༷མ་པ༷་ད༵ང་། ག༷ལ་ཏེ༷་གཞན་གྱི་རྗེས་བརྗོད་སྐྱོ༷ར་བའི་ཟོལ་གྱིས་ 1-170 སུན་འབྱི༷ན་པའི་གཡོ་དང་ཡོན་ཏན་མ་ཡིན་པ་བསྟན་པས་གཞན་བསླུ༷་བའི་སྒྱུ་སེ༷མས་ས༵མ། ག༷ང་ཚེ༷་བད༷ག་(གི་ཡོན་ཏན་)བསྟོ༷ད་(པ་)ལྷུ༷ར་ལེ༷ན་ད༵ང་། །གཞ༷ན་ལ༷་(ཉེས་པ་གསལ་བར་བརྗོད་པས་) སྨོ༷ད་པ༷་ཉི༷ད་ད༷ང་ནི༵། །འཕྱ་ཞིང་གཤེ༷་བཅ༷ས་དང་ཁྲིམས་རང་ཤགས་འགྱེ༷ད་ད༷ང་བཅ༷ས་ པས་གཞན་ལ་གནོད་སེམས་སུ་གྱུ༷ར་པ༵། དེ༷་ཚེ༷་གཉེན་པོ་ཤི༷ང་བཞི༷ན་གན༷ས་པ༷ར་བྱ༷། །རྙེ༷ད་ (པ་ཡོན་འབུལ་བ་)ད༷ང་བཀུ༷ར་སྟི༷་(སྟན་སྟོབ་པ་དང་ཚིག་སྙན་པའི་)གྲ༷གས་(པ་)འདོ༷ད་པ༷འ༵མ། །(བྲན་ཕོ་ མོ་དང་ལས་བྱེད་པ་སོགས་)གཡོ༷ག་(དང་སློབ་མ་སོགས་)འཁོ༷ར་དོ༷ན་དུ༷་གཉེ༷ར་འདོ༷ད་པ༷འ༵མ། །བད༷ག་ སེ༷མས་རི༷མ་གྲོ༷་སྟེ་(རྐང་པ་འཁྲུད་པ་སོགས་)ཞབས་ཐོག་འདོ༷ད་གྱུ༷ར་ན༵། དེ༷་ཚེ༷་ཤི༷ང་བཞི༷ན་(དེ་ དག་གི་དབང་དུ་མི་འགྲོ་བར་) གན༷ས་པ༷ར་བྱ༷། །གཞ༷ན་དོ༷ན་(མི་སྒྲུབ་པར་)ཡ༷ལ་བ༷ར་འདོ༷ར་བ༷་ད༵ང་། །ར༷ང་དོ༷ན་གཉེ༷ར་བ༷ར་འདོ༷ད་པ༷་ད༵ག །སེམས་པ་ལྟ་ཞོག་(མི་རིགས་པའི་ཚིག་)སྨྲ༷་བ༷ར་འདོ༷ད་ པ༷འི་སེ༷མས་བྱུ༷ང་ན༵འང་། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྐྱོན་དུ་རིག་པ་དེ༷ས་ནི༷་ཤི༷ང་བཞི༷ན་གན༷ས་པ༷ར་ བྱ༷། གཞན་དོན་ལྷུར་ལེན་པ་ན་མི༷་བཟོ༷ད་པས་འདོར་བ་དང་ལེ༷་ལོ༷ས་ཕྱིར་ནུར་བ་དང་(ལུས་ སྲོག་གི་བར་ཆད་ཀྱིས་)འཇི༷གས་པ༷ས་མི་འཇུག་པ་ད༵ང་། དེ༷་བཞི༷ན་དུ་སྤྱི༷་བརྟོ༷ལ་(ཏེ་རྩོལ་ཕོད་)གྱིས་ གནས་མ་ཡིན་པ་ལ་རྒོལ་བ་དང་མུ༷་ཅོ༷ར་གྱིས་ཚིག་ངན་འབྱིན་པ་ད༵ང་། ར༷ང་གི༷་ཕྱོ༷གས་(སློབ་ མ་སོགས་ལ་)ཞེ༷ན་(ཅང་ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་པའི་)སེ༷མས་བྱུ༷ང་ན༵། །དེ༷ས་ནི༷་ཤི༷ང་བཞི༷ན་གན༷ས་པ༷ར་བྱ༷། ། དེ༷་ལྟར༷་ཀུ༷ན་ན༷ས་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་ད༵ང་། །དོ༷ན་མེ༷ད་ཀྱི་བྱ་བ་ལ་འཇུག་ན་ཤེས་བཞིན་ ལ་བརྩོ༷ན་པ༷འི་ཡི༷ད་ཀྱིས་བརྟག༷ས་ན༵ས། དེ༷་ཚེ༷་(བག་ཡོད་པའི་)དཔ༷འ་བོ༷ས་གཉེ༷ན་པོ༷་ཡི༵ས། །ཤེས་བཞིན་དེ༷་ནི༷་བརྟན༷་པོ༷ར་གཟུ༷ང་བ༷ར་བྱ༷། བླང་དོར་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པས་ཤི༷ན་ཏུ༷་ངེ༷ས་ པ་ད༷ང་རྟག་ཏུ་སྤྲོ་དགས་ར༷བ་ད༷ད་ད༵ང་། མ་བརྟགས་པས་བརྟན༷་པ་ད༷ང་བསླབ་བྱ་ལ་གུ༷ས་ པ་ད༷ང་མཉེས་པར་བྱ་བ་ལ་འདུད་ཅིང་ཞེ༷་ས༷ར་བཅ༵ས་པ་དང་། རང་ལ་སྡིག་པས་འཛེམ་པ

【現代漢語翻譯】 始終避免產生貪戀和痛苦等情緒，也不要談論它們。（收攝感官活動和分別念）應如木頭一般安住。（不帶貪戀和憎恨） 不要因為粗暴放縱的心和言語而製造爭端或衝突。不要因傲慢自大、因種姓（和青春）等而自滿。不要有揭露他人過失並加以宣揚的想法。不要以諷刺的口吻模仿他人，通過揭露缺點來誹謗他人，或者通過展示非功德來欺騙他人。 不要沉溺於讚美自己（的功德），不要（通過清楚地指出過失來）指責他人。不要嘲笑、辱罵或爭辯，不要通過爭論來傷害他人。此時，對治之法是如木頭般安住。不要貪圖名利（供養）和尊重（提供座位和甜言蜜語）。 不要爲了僕人（包括男女僕人和工人等）或侍從（包括學生等）而操勞。不要渴望別人為自己服務，如洗腳等。此時，應如木頭般安住（不受這些事物的影響）。不要放棄為他人服務，不要只想著為自己謀利。即使產生輕視他人，說粗魯話的想法，也要認識到這是大乘的過失，並如木頭般安住。 當無法忍受為他人服務而放棄，或者因為懶惰而推延，或者因為（身體和生命的障礙）而感到恐懼不敢行動時，不要魯莽地攻擊不應攻擊的對象，不要惡語相向。不要對自己的派系（包括學生等）產生執著（完全偏袒一方）。此時，應如木頭般安住。 如是，當被各種煩惱和無意義的行為所困擾時，應以精進的正念加以觀察。此時，（具有謹慎的）勇士應運用對治之法，堅定地保持正念。對於應取捨之事毫無疑惑，始終保持極大的信心和喜悅，毫不猶豫地保持堅定，恭敬地對待應學習之事，以謙遜和喜悅來行事，並避免自身的罪惡。

【English Translation】 Always avoid generating emotions such as attachment and suffering, and do not even speak of them. (Gathering the activities of the senses and discursive thoughts) One should abide like a log of wood. (Without attachment and hatred) Do not create disputes or conflicts with a coarse and unrestrained mind and speech. Do not be complacent due to arrogance, pride, or caste (and youth). Do not have the thought of exposing the faults of others and proclaiming them. Do not imitate others with a sarcastic tone, defame others by revealing shortcomings, or deceive others by displaying non-merits. Do not indulge in praising oneself (for one's merits), and do not accuse others (by clearly pointing out faults). Do not ridicule, insult, or argue, and do not harm others through debates. At this time, the antidote is to abide like a log of wood. Do not crave fame and gain (offerings) and respect (providing seats and sweet words). Do not toil for servants (including male and female servants and workers, etc.) or attendants (including students, etc.). Do not desire others to serve you, such as washing your feet. At this time, one should abide like a log of wood (unaffected by these things). Do not abandon serving others, and do not only think of benefiting oneself. Even if the thought of despising others and speaking rudely arises, recognize that this is a fault of the Mahayana and abide like a log of wood. When one cannot endure serving others and abandons it, or delays due to laziness, or is afraid to act due to (obstacles to body and life), do not rashly attack what should not be attacked, and do not speak harsh words. Do not develop attachment to one's own faction (including students, etc.) (completely biased towards one side). At this time, one should abide like a log of wood. Thus, when troubled by various afflictions and meaningless actions, one should observe with diligent mindfulness. At this time, the (prudent) warrior should apply the antidote and firmly maintain mindfulness. Without doubt about what should be taken or abandoned, always maintain great faith and joy, remain steadfast without hesitation, treat what should be learned with respect, act with humility and joy, and avoid one's own sins.

---

འི་ ངོ༷་ཚ༷་ཤེ༷ས་པ་ད༷ང་གཞན་གྱིས་འཕྱ་བ་ལ་འཇི༷གས་བཅ༷ས་ཀྱི་ཁྲེལ་ཡོད་ད༵ང་། དབང་པོ་ཡང་ 1-171 དག་པར་སྡོམ་པས་སེམས་ཉེ་བར་ཞི༷་ཞི༷ང་གཞ༷ན་དག༷འ་བྱེ༷ད་ལ༷་བརྩོ༵ན། ཞེས་པའི་ཚིག་ཐ་ མ་འདི་རེ་རེ་ལ་སྦྱར་ནས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་གསལ་བར་མཛད་དོ། ། དེ་ལྟར་གཞན་དོན་སྒྲུབ་དུས་ཕ༷ན་ཚུ༷ན་མི༷་མཐུ༷ན་བྱི༷ས་པ༷་སོ་སྐྱེ་ཡི༵། འདོ༷ད་པ༷་སྣ་ཚོགས་ རྣམ༷ས་ཀྱི༷ས་(ཡིད་ལ་གཅགས་པ་མེད་པས་)མི༷་སྐྱོ༷་ཞི༵ང་། ཉོ༷ན་མོ༷ངས་སྣ་ཚོགས་སྐྱེ༷ས་པ༷ས་(རང་དབང་ མེད་པར་བྱིས་པ་)འདི༷་ད༷ག་གི༵ ། (མི་མཐུན་པའི་)སེ༷མས་སྣ་ཚོགས་འདི༷་བྱུ༷ང་སྙམ༷་དུ་ལྷག་པར་ཡང་ བརྩེ༷་ལྡན༷་ད༵ང་། (རང་བཞིན་དང་བཅས་པའི་)ཁ༷་ན༷་མ༷་ཐོ༷་མེ༷ད་དངོ༷ས་ལ༵། །བད༷ག་ད༷ང་སེ༷མས་ ཅ༷ན་དབ༷ང་བསྒྱུར་བའི་སྤྱོད་པ་བྱས༷་ཤི༵ང་། སྤྲུ༷ལ་པ༷་(སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་)བཞི༷ན་དུ༷་ང༷་ རྒྱལ་(ཁེངས་ཤིང་རློམ་པའི་སེམས་)མེ༷ད་པ༵ར། ཡི༷ད་ནི༷་རྟག༷་ཏུ༷་ཤེས་བཞིན་གྱིས་གཟུ༷ང་བ༷ར་བྱའོ༵། །འཁོར་བར་(དུས་ཡུན་)རི༷ང་ཞི༷ག་ལོན༷་ན༷ས་ད༷ལ་བ༷འི་མཆོ༵ག །(འབྱོར་པ་བཅུ་ལྡན་གྱི་མི་ལུས་)ཐོ༷བ་ པ༷་ཡ༷ང་ད༷ང་ཡ༷ང་བས༷མས་ན༵ས། །སེ༷མས་དེ༷་ལྟ༷་བུ༷་རི༷་ར༷བ་(རླུང་གིས་མི་གཡོ་བ་)ལྟར༷། རྐྱེན་ཆེ་འབྲིང་ཆུང་ངུ་གང་གིས་ཀྱང་ར༷བ་ཏུ༷་མི༷་གཡོ༷་གཟུ༷ང་བ༷ར་བྱའོ༵། ། ཤི་བ་ན་བྱ༷་རྒོ༷ད་ཤ༷་ལ༷་ཆ༷གས་པ༷་ཡི༵ས། ཕ༷ན་ཚུ༷ན་ཀུ༷ན་ཏུ༷་(བུད་བྱས་ཤིང་)བཤ༷ལ་ཁྲི༷ད་ ཀྱང༷་། །ལུས་བསྲུང་མཁན་གྱི་ཡི༷ད་ཁྱོ༷ད་(དེ་ཚོ་)མི༷་དག༷ར་(བས་བསྲུང་བར་)མི༷་བྱེ༷ད་ན༵། ད༷་ལྟ་ ༷ཅི༷་ཕྱི༷ར་ལུས་བསྲུང་བའི་ཁ༷་ཏ༷་བྱེ༵ད་དེ་ཞེན་པར་མི་རིགས་སོ། །ད་ལྟ་(ཤ་རུས་འཚོགས་པའི་)ལུ༷ས་ འདི༷་བད༷ག་གི༷ར་བཟུ༷ང་བ་བྱས༷་པའི་ཕྱིར་བསྲུང་ངོ་ཞེ་ན༵། ད་ལྟ་ཡང་ཡི༷ད་ཁྱོ༷ད་ཅི༷་ཕྱི༷ར་སྲུ༷ང་ བ༷ར་བྱེ༷ད་དེ། (མི་རིགས་སོ་ཡིད་)ཁྱོ༷ད་ད༷ང་(ལུས་)འདི༷་གཉི༷ས་བེམ་རིག་སོ༷་སོ༷་ཡིན་ན༵། (ལུས་) དེ༷ས་ཀོ༷་ཁྱོ༷ད་ལ༷་ཅི༷་ཞི༷ག་བྱ༷། །གནས་པའི་རྟེན་བྱེད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་རྨོ༷ངས་པ༷འི་ཡི༷ད་ཁྱཽ༷ད་ཅི༷་ ཡི༷་ཕྱི༷ར། (ཕན་གནོད་མེད་ཅིང་རང་ལས་ཐ་དད་པའི་བདག་གིར་བྱེད་ན་དེ་ལྟ་བུའི་)རྟེན་ཤི༷ང་གཟུ༷གས་གཙ༷ང་ མ༷་(ལ་ངའི་ལུས་ཞེས་བདག་གིར་)གཟུ༷ང་བ་མི༷་བྱེ༵ད་པར། (རྣག་ལ་སོགས་པ་)མི༷་གཙ༷ང་(པའི་)ཚོ༷གས་ཀྱི༷་ འཁྲུ༷ལ་འཁོ༷ར་འདི༵། །རུ༷ལ་བ༷་(དྲི་ང་བ་འདི་)བསྲུ༷ངས་ཏེ༷་(ཉེར་མཁོ་)ཅི༷་ཞི༷ག་རུ༵ང་། །མི་གཙང་བ་ 1-172 དང་རུལ་པ་མ་ཡིན་ནོ་(ཞིང་སྙིང་པོ་ཡོད་པས་གསུང་ངོ་)ཞེ་ན། ཐོ༷ག་མ༷ར་པ༷གས་པ༷འི་རི༷མ་པ༷་འདི༵། །ར༷ང་གི༷་བློ༷་ཡི༷ས་(མཚོན་གྱིས་ལུས་གྱི་ཤ་རུས་ལས་)ཐ༷་ད༷ད་ཕྱེ༵(ཞིང་)། །ཤ༷་ཡ༷ང་རུ༷ས་པ༷འི་དྲ༷་བ༷་ལ༵ས། །ཤེ༷ས་ར༷བ་མཚོ༷ན་གྱི༷ས་ག

【現代漢語翻譯】 具有羞恥心，畏懼自己和他人指責，並以純凈的方式約束感官，從而使內心平靜，努力使他人快樂。將這些詞語逐一應用，可以清楚地闡明菩薩的行為。 因此，在完成利他行為時，不要因為凡夫俗子的各種慾望（因為心中沒有厭惡）而感到沮喪，也不要因為生起各種煩惱（因為不由自主地像孩子一樣）而感到沮喪。要特別慈悲地對待各種不和諧的想法，並以自然的方式對待不愉快的事情。要像幻化一樣行使控制自己和他人的行為，心中沒有傲慢（沒有驕傲和自負），並且要始終以正念守護自己的心。 在輪迴中經歷了漫長的時間后，要反覆思考獲得圓滿的人身（具備十種財富的人身）是多麼難得。要像須彌山（不被風動搖）一樣守護自己的心，不被任何大小的因緣所動搖。 死亡時，禿鷲和食肉動物會互相爭奪屍體（撕咬和拖拽）。守護身體的心識（它們）不會阻止，那麼現在為什麼還要執著于守護身體呢？如果說現在守護這個身體（由血肉組成）是因為它屬於自己，那麼現在為什麼要守護這個心識呢？因為心識和你（身體）是不同的，那麼（身體）能為你做什麼呢？ 如果說身體是居住的依靠，那麼愚癡的心識為什麼要執著于（沒有利益和損害，並且與自己不同的）依靠，而不執著于乾淨的木製雕像（認為『這是我的身體』）呢？這個由不凈之物組成的幻輪，腐爛（散發臭味），守護它有什麼用呢？ 如果說它不是不凈和腐爛的（並且有精華），那麼首先用自己的智慧（用利器將身體的血肉與骨骼分離）將面板分開。然後用智慧之劍將肉從骨骼的網狀結構中分離出來。

【English Translation】 Having a sense of shame, fearing self and others' reproach, and restraining the senses in a pure manner, thereby calming the mind and striving to make others happy. Applying these words one by one clearly elucidates the conduct of a Bodhisattva. Therefore, while accomplishing altruistic deeds, do not be discouraged by the various desires of ordinary beings (because there is no aversion in the mind), nor be discouraged by the arising of various afflictions (because they are involuntarily like children). Be especially compassionate towards various discordant thoughts, and treat unpleasant things in a natural way. Act in a way that controls oneself and others like an illusion, without arrogance (without pride and conceit), and always guard one's mind with mindfulness. After experiencing a long time in samsara, repeatedly contemplate how rare it is to obtain a perfect human body (a human body endowed with ten fortunes). Guard your mind like Mount Sumeru (unmoved by the wind), not being shaken by any large or small circumstances. At the time of death, vultures and carnivores will fight over the corpse (tearing and dragging). The consciousness that guards the body (they) will not prevent it, so why be attached to guarding the body now? If you say that you are guarding this body (composed of flesh and blood) because it belongs to you, then why are you guarding this consciousness now? Because the consciousness and you (the body) are different, then what can (the body) do for you? If the body is the basis of dwelling, then why does the foolish consciousness cling to (a basis that has no benefit or harm and is different from oneself), and not cling to a clean wooden statue (thinking 'this is my body')? This illusory wheel composed of impure things, rotting (emitting a foul odor), what is the use of guarding it? If it is said that it is not impure and rotten (and has essence), then first separate the skin with your own wisdom (separating the flesh and bones of the body with a weapon). Then separate the flesh from the network of bones with the sword of wisdom.

---

ུ༷ད་དུ༷་ཕྱེ༵(ལ་སྙིང་པོ་ཡོད་མེད་ལྟོས་ཤིག)། (དེ་ཐག་ཏུ་)རུ༷ས་པ༷་རྣམ༷ས་ཀྱང༷་ (སོ་སོར་དུམ་བུ་དུམ་བུར་)དབྱེ༷་བྱས༷་ན༵ས། །རྐ༷ང་གི༷་བ༷ར་དུ༷་གཙང་མི་གཙང་བལྟ༷་བྱ༷་ཞི༵ང་། །(ལུས་ ཀྱི་ནང་ཡང་དཔྱད་ན་ཕ་མའི་མི་གཙང་པ་ལས་བྱུང་ཞིང་རྡུལ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ལུས་ཕྱི་ནང་གང་དུའང་མཁས་པས་བསྔགས་ པར་འོས་པའི་)འདི༷་ལ༷་སྙི༷ང་པོ༷་ཅི༷་ཡོ༷ད་ཅེ༵ས། །བད༷ག་ཉི༷ད་ཀྱི༷ས་ནི༷་བརྟག༷་པ༷ར་གྱི༷ས། །དེ༷་ལྟར༷་ འབ༷ད་དེ༷་བཙ༷ལ་ཀྱང༷་དེ༵ར། །ཁྱོ༷ད་ཀྱི༷ས་གཙང་བ་དེའི་སྙི༷ང་པོ༷་མ༷་མཐོ༷ང་ན༵། །(ཡོན་ཏན་མེད་པར་ རིག་བཞིན་དུ་)ད༷་དུ༷ང་ཅི༷་ཕྱི༷ར་(ལུས་ལ་)ཆ༷གས་ཚུ༷ལ་གྱི༷ས། ཁྱོ༷ད་ནི༷་ལུ༷ས་འདི༷་སྲུ༷ང་བ༷ར་བྱེ༷ད(པའི་ རྒྱུ་མཚན་སྨྲོའི་ཤིག)། །ཡིད་ཁྱོ༷ད་ཀྱི༷ས་ལུས་ཀྱི་(ལོངས་སྤྱད་བྱ་ཡོད་པས་བསྲུང་ཞེ་ན་)མི༷་གཙ༷ང་བཟ༷ར་མི༷་ རུ༵ང་། ཁྲ༷ག་ཀྱང༷་བཏུ༷ང་དུ༷་མི༷་རུ༷ང་ལ༵། །རྒྱུ༷་མ་དང་ལྟོ༷་ནང་གི་རྫས་གཞན་པའ༷ང་གཞི༷བ་ཅིང་ འཇིབ་ཏུ༷་མི༷་རུ༷ང་ན༵། ལུ༷ས་ཀྱི༷ས་ཁྱོ༷ད་ལ༷་ཅི༷་ཞི༷ག་བྱ༷་སྟེ་བསྲུང་བར་མི་རིགས་སོ། །ཉི༷ས་ན༷་ སྟཻ་རིགས་ན་ཝ༷་ད༷ང་བྱ༷་རྒོ༷ད་ཀྱི༷ས། ཟ༷ས་ཀྱི༷་དོ༷ན་དུ༷འང་འདི༷་བསྲུ༷ང་རི༵གས (ཀྱི་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྲུང་ བར་མི་རིགས་སོ)། ། དེས་ན་མི༷འི་རིགས་ཡིན་པ་འོ༷་ཅོ༷ག་མཐའ་དག་གི༷་ལུ༷ས་འདི༷་ནི༵། དགེ་བ་ལ་བཀོ༷ལ་ བ༷ར་བྱ༷་བ༷་ཉི༷ད་དུ༷་ཟ༵ད་ཀྱི་བསྲུང་ཀྱང་སྙིང་པོ་གཞན་མེད་དོ། །འདི༷་ལྟར༷་ཁྱོ༷ད་ཀྱི༷ས་བསྲུ༷ངས་ ཀྱང༷་ནི༵། །འཆི༷་བད༷ག་བརྩེ༷་བ༷་མེ༷ད་པ༷་ཡི༵ས། །(དབང་མེད་དུ་)ཕྲོ༷གས་ཏེ༷་བྱ༷་ད༷ང་ཁྱི༷་(ལ་སོགས་པ་ལ་) བྱི༷ན་ན༵། །དེ༷་ཚེ༷་ཁྱོ༷ད་ཀྱི༷ས་ཅི༷་བྱ༷ར་ཡོ༵ད་དེ་འཆོས་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ད་ལྟ་བཀོལ་བ་མཆོག་ གོ ། བྲ༷ན་གཡོ༷ག་(ལས་ལ་){འཁོ༷ར་{བཀོལ་}དུ༷་མི་བཏུ༷བ་པས་གཡོག་ལ་མ་སླེབ་པ་ལ༷འ༵ང་། གོ༷ས་དང་བླ་རྔན་ལ༷་སོ༷གས་པ༷་མི༷་སྦྱི༷ན་པར་འདོར་ན༵། ལུ༷ས་འདི༷་(ཟས་གོས་ལ་སོགས་པའི་)བསྙོ༷ད་ 1-173 ཀྱང༷་(འཆི་བ་ན་ལུས་དོར་ཟེར་ན་)གཞ༷ན་འགྲོ༷་བས་བདག་ལ་མི་ཕན་ན༵། ཡིད་ཁྱོ༷ད་ཀོ༷་ཞེས་བོས་ ནས་རྒྱུ་མཚན་ཅི༷་སྟེ༷་ཤ༷་ཐ༷ང་གསོ༵་ཞེས་པ་སྟེ་ཕན་མེད་གསོ་བ་མི་རིགས་པར་སྟོན་ཏོ། །དེས་ ན་ལུས་འདི༷་ལ༷་བླ༷་རྔ༷ན་ཙམ་དུ་འཚོ་བ་བྱི༷ན་ན༷ས་ནི༵། ད༷་ནི༷་སེམས་ར༷ང་གི༷་དོ༷ན་དགེ་བ་བྱེ༷ད་ དུ་ཆུ༵ག །(ཡིད་དང་ལ་)ཕ༷ན་པ༷(འི་དོན་སྒྲུབ་པ་)མེ༷ད་པ༷ར་(ལུས་)འདི༷་ལ༷་ནི༵། །ཟས་གོས་ཐ༷མས་ ཅ༷ད་སྦྱི༷ན་པ༷ར་མི༷་བྱ༷འོ༵། །འགྲོ༷་ད༷ང་འོ༷ང་བ༷(སྟེ་དགེ་མི་དགེ་ལ་ཕན་ཚུན་འཇུག་ལྡོག་གི)འི་རྟེ༷ན་ཙ༷མ་དུ༵། །ལུ༷ས་ལ༷་(ཆུ་ལ་འགྲོ་འོང་བྱེད་པའི་)གྲུ༷་(ལྟ་བུ་)ཡི༷་བློ༷་ཞོ༷ག་སྟེ༷། །མདོར་ན་སེམ༷ས་ཅ༷ན་རྣམ༷ས་ཀྱི་དོ༷ན་ བསྒྲུ༷བ་པ༷

【現代漢語翻譯】 現在就打開它（看看有沒有精華）。（然後）把骨頭也（一塊一塊地）分開，在腳底檢查乾淨與否。（如果）身體內部也檢查，既然是由父母的不凈之物所生，本質是塵土，那麼身體內外有什麼值得智者讚歎的精華呢？自己應該去觀察。即使那樣努力尋找，你也不會在其中看到你所認為的乾淨的精華。（既然知道）沒有價值，為什麼還要執著于（身體）呢？你守護這個身體（的理由是什麼）？如果你的心認為身體（可以享受）是不凈的，血也不能喝，腸子和胃裡的其他東西也不能吃，那麼身體能為你做什麼呢？不值得守護啊！禿鷲、狼和烏鴉也會爲了食物而守護它（但你不應該守護）。 因此，所有的人都應該把這個身體用於行善，除此之外沒有其他意義，守護它也沒有其他精華。即使你這樣守護它，無情的死主也會奪走它，把它給鳥和狗（等等）。那時你又能做什麼呢？因為無法挽回，所以現在就利用它才是最好的。 即使對於無法使用的僕人（例如，無法被僱傭的），也不給予衣物和賞賜。既然（死後）要拋棄這個身體，那麼供養它（食物和衣服）又有什麼用呢？（如果說死後要拋棄身體，）那麼給別人也不會對自己有好處啊！你的心啊，你為什麼還要呼喚它，給它肉湯喝呢？這表明供養無益是不應該的。因此，僅僅爲了維持這個身體的生命而給予食物，現在就應該爲了自己的心而行善。（對於）沒有利益的（身體），不要給予一切食物和衣服。把身體看作是（在善與非善之間來回）的工具，就像（在水上往來的）船一樣。總之，要爲了利益眾生而努力。

【English Translation】 Open it now (see if there is any essence). (Then) separate the bones (piece by piece), and check the cleanliness of the soles of the feet. (If) the inside of the body is also examined, since it is born from the impure things of parents and its essence is dust, then what essence is there in the body, inside and out, that is worthy of praise by the wise? You should observe it yourself. Even if you try hard to find it, you will not see the essence of cleanliness that you think is there. (Since you know) it has no value, why are you still attached to (the body)? What is the reason for you to protect this body? If your mind thinks that the body (can be enjoyed) is impure, and blood cannot be drunk, and the intestines and other things in the stomach cannot be eaten, then what can the body do for you? It is not worth protecting! Vultures, wolves, and crows will also protect it for food (but you should not protect it). Therefore, all human beings should use this body for doing good, and there is no other meaning besides this. Protecting it has no other essence. Even if you protect it like this, the merciless Lord of Death will take it away and give it to birds and dogs (etc.). What can you do then? Because it cannot be recovered, it is best to use it now. Even for servants who cannot be used (for example, those who cannot be hired), clothes and rewards are not given. Since this body will be abandoned (after death), what is the use of offering it (food and clothes)? (If it is said that the body will be abandoned after death,) then giving it to others will not benefit oneself! O my mind, why do you still call it and give it broth to drink? This shows that it is not right to offer useless things. Therefore, giving food only to maintain the life of this body, now you should do good for your own mind. Do not give all food and clothing to (the) unprofitable (body). Regard the body as a tool (for going back and forth between good and non-good), like a boat (going back and forth on the water). In short, strive to benefit all sentient beings.

---

འི་ཕྱི༷ར། (ཟས་གོས་ཙམ་བྱིན་)ཡི༷ད་ལ་དགེ་བ་འདོད་པ་བཞི༷ན་གྱི༷་ནི༷་ལུ༷ས་ལས་སུ༷་རུང་ བར་བསྒྱུ༵ར་ཏེ་དབང་དུ་བྱའོ། ། དེ༷་ལྟར༷་ལུས་ལ་ར༷ང་དབ༷ང་ཡོ༷ད་པའི་ཤེས་བཞིན་ལྡན་པར་གྱི༷ས་ཏེ༵། རྟག༷་ཏུ༷་འཛུ༷མ་ པ༷འི་བཞི༷ན་དུ༷་གྱི༵ས། །(སྨིན་མ་དཔྲལ་)ཁྲོ༷་གཉེ༷ར་(དང་)ངོ༷་འཛུ༷མ་(བསྡུས་པ་)ཡོ༷ངས་ཐོ༷ང་སྟེ༷། །འགྲོ༷་བ༷འི་(དོན་བྱེད་པའི་མཛའ་)བཤེ༷ས་ད༷ང་(གཡོ་སྒྱུ་མེད་པར་ཕེབས་པར་སྨྲ་བའོ་སྒོ་ནས་)གསོ༷ང་པོ༷ར་(སྨྲ་ བའི་ངག་ཏུ་) གྱི༷ས། །ཁྲི༷་དང་ཁྲིའུ་ལ༷་སོ༷གས་པ༷་བ༷བ་ཅོ༷ལ་དུ༵(སྟེ་ཏབ་ཏབ་པོར)། །སྒྲ༷་ད༷ང་བཅ༷ས་ པ༷་མི༷་དོ༷ར་རོ༷། །སྒོ༷་ཡ༷ང་དྲ༷ག་ཏུ༷་(བཙན་ཐབས་སུ་)མི༷་དབྱེ༷་སྟེ༷། །(མདོར་ན་དུས་)རྟག༷་ཏུ༷་(སྒྲ་མེད་པར་) གཅོ༷མ་བསྐྱུ༷ངས་སེམས་ཅན་དག༷འ་བ༷ར་བྱ༷། ཆུ༷་སྐྱ༷ར་(དང་)བྱི༷་ལ༷་(དང་)ཆོ༷མ་རྐུ༷ན་(པ་)ད༵ག །སྒྲ༷་མེ༷ད་འཇ༷བ་ཅི༷ང་འགྲོ༷་བ༷་ཡི༵ས། །རང་རང་མངོ༷ན་པ༷ར་འདོ༷ད་པ༷འི་དོ༷ན་སྒྲུ༷བ་པ༵ས། ཐུ༷བ་ པ༷་སྟེ་སྡོམ་བརྩོན་རྣམས་ཀྱིས༷་རྟག༷་ཏུ༷་ལུས་ཀྱི་སྤྱོད་ལམ་དུལ་བ་དེ༷་བཞི༷ན་དུ་སྤྱ༵ད་དོ། ། (དགའ་བའི་སེམས་ཀྱིས་)གཞ༷ན་ལ༷་བཞེ༷ངས་བསྐུ༷ལ་གྱི་གྲོས་འདེ༷བས་(པ་དང་གདམ་ངག་དང་རྗེས་ སུ་བསྟན་པ་ལ་)མཁ༷ས་ཤི༵ང་། མ༷་བཅོ༷ལ་ཡང་ཕན༷་པ༷་བྱེ༷ད་པ༷འི་ང༵ག། གུ༷ས་པ༷ས་སྤྱི༷་བོ༷ར་བླང༷་ གྱི༷ས་ཏེ༵། རྟག༷་ཏུ༷་ཀུ༷ན་གྱི༷་སློ༷བ་མ༷་དུལ་བ་ལྟ་བུར༷་སྒོ་གསུམ་དབང་བསྒྱུ༵ར་བ་ལ་བསླབ་བོ། །(གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ནི་)ལེ༷གས་པ༷ར་སྨྲ༷ས་པ༷་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ལ༵། །ཕྲག་དོག་མེད་པས་དགེ༷་ 1-174 བ༷ར་གསུ༷ངས་ཞེ༷ས་བརྗོ༷ད་པ༷ར་བྱ༷། ། (གཞན་)བསོ༷ད་ན༷མས་བྱེ༷ད་པ༷་མཐོ༷ང་གྱུ༷ར་ན༵། །མངོན་དུ་(ལེགས་པར་བྱས་སོ་)བསྟོ༷ད་པ༷ས་ ཀྱང་ལེ༷གས་པ༷ར་དག༷འ་བ༷་(དང་སྤྲོ་བ་)བསྐྱེ༵ད། །(གཞན་ལ་ཡོན་ཏན་མངོན་དུ་བརྗོད་ན་ཁ་བསག་ཏུ་དགོས་པ་ སྤང་བའི་ཕྱིར་)ལྐོ༷ག་ཏུ༷་ཡང་དེའི་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་བརྗོ༷ད་བྱ༷་ཞི༵ང་། གཞན་དག་དེའི་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་བརྗོ༷ད་ ན༷་ཡང་རྗེ༷ས་སུ༷་བརྗོ༵ད། འགའ་ཞིག་ར༷ང་གི༷་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་བརྗོ༷ད་པ་མཐོང་ན༷་བརྗོད་པ་པོ་དེ༵། ཡོ༷ན་ཏ༷ན་ཤེ༷ས་པ༷ར་བལྟས་ལ་དགའ་བ་བསྐྱེད་པ་རི༷ག་པ༷ར་བྱའོ༵། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ བྱ་བ་རྩོ༷མ་པ༷་ཐ༷མས་ཅ༷ད་སེམས་ཅན་དག༷འ་བའི་ཕྱི༷ར་དུ་རྩོམ་པ་ཡིན་ཏེ༵། དེ༷་ནི༷་རི༷ན་གྱི༷ས་ ཉོ༷་ན༷འ༷ང་དཀོ༵ན་པ་དེ༷་ལྟ༷་བས༷་ན་གཞ༷ན་རང་གི་ཚིག་གིས་བྱས༷་པའི་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་གྱི༵་རྗེས་སུ་ བསྔགས་པས། རང་གཞན་དག༷འ་བ༷འི་བདེ༷་བ༷་སྤྱ༷ད་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་ཡང་བསླབ་པ༷ར་བྱའོ༵། །དེས་བད༷ག་ལ༷་ཚེ་འདི༷ར་(ལུས་སེམས་ལ་)གོ༷ད་ཡོ༷ང་མེ༷ད་ལ༵། (འཇིག་རྟེན་)ཕ༷་རོ༷ལ་ཏུ༷་ཡ༷ང་(དེའི་ འབྲས་བུ་)བདེ༷་བ༷་ཆེ༵། འགལ་བ་བརྗོད་པའི་ཉེ༷ས་པ༷ས་ཚེ་འདིར་

【現代漢語翻譯】 爲了（僅僅給予食物和衣服），要像渴望善行一樣，將身體轉變為能夠勝任的狀態並加以掌控。 因此，要保持對身體自主的覺知，並經常保持微笑的面容。（眉毛和額頭）要完全消除怒容（和）愁容（的收斂）。 要以（行動的）友善和（不虛偽的言語）和藹的態度待人。（在言語上）要溫和。 不要粗魯地對待床和座位等。（不要）發出聲音。 不要猛烈地關門。（總之，要）經常（無聲地）緩和，讓眾生歡喜。像水鳥（和）貓（和）小偷（一樣）， 無聲地潛行，爲了實現各自想要的目標，那些能夠（約束自己）的人，應該經常像這樣約束自己的身行。 （以喜悅的心情）善於提出建議，鼓勵他人。（對於有益的）忠告，要恭敬地接受。 要經常像所有調伏的弟子一樣，學習掌控身語意三門。 （作為對治的法門，對於）所有善說，都要以不嫉妒的心，說『說得真好』。 （如果）看到有人行善，也要讚歎，以此生起歡喜（和喜悅）。 （爲了避免在公開讚美他人功德時顯得虛偽），也要私下讚美他的功德，如果其他人讚美他的功德，也要隨喜。 如果看到有人讚美自己的功德，要視其為知曉功德之人，並生起歡喜之心。菩薩所做的一切事情，都是爲了讓眾生歡喜。 如果用珍寶來換取都難以得到，那麼通過他人用言語讚美自己的功德，從而享受自他皆歡喜的安樂，對此要精進修學。 這樣，我（的身心）今生不會遭受任何損害，來世也會獲得極大的安樂。因為說矛盾之語的過失，今生會……

【English Translation】 For the sake of (merely giving food and clothing), just as one desires virtue, transform the body into a capable state and control it. Therefore, maintain awareness of the body's autonomy and always keep a smiling face. (Eyebrows and forehead) Completely eliminate angry (and) frowning (contractions). Be friendly (in action) and gentle (in speech without deceit). (In speech) be mild. Do not treat beds and seats, etc., rudely. (Do not) make noise. Do not slam the door violently. (In short,) always (silently) moderate, making beings happy. Like water birds (and) cats (and) thieves, Silently sneak around, in order to achieve their respective desired goals, those who are able (to restrain themselves) should always restrain their bodily conduct in this way. (With a joyful mind) be skilled in offering suggestions and encouraging others. (For beneficial) advice, accept it respectfully. Always, like all tamed disciples, learn to control the three doors of body, speech, and mind. (As an antidote, for) all good speech, without jealousy, say 'Well said'. (If) you see someone doing good deeds, praise them, thereby generating joy (and delight). (To avoid appearing hypocritical when publicly praising others' merits), also praise their merits in private, and if others praise their merits, rejoice with them. If you see someone praising their own merits, regard them as knowing merit and generate joy. All the actions of a Bodhisattva are done to make beings happy. If it is difficult to obtain even by exchanging jewels, then by others praising one's own merits with words, thereby enjoying the happiness of both self and others being happy, one should diligently study this. Thus, I (my body and mind) will not suffer any harm in this life, and in the next life, I will also obtain great happiness. Because of the fault of speaking contradictory words, in this life...

---

གཞན་མི༷་དག༷འ་བ་དང་རང་ ཡང་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཞི༵ང་། ཕ༷་རོལ་ཏུ༷་ཡ༷ང་རྣམ་སྨིན་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཆེ༵་བའི་ཕྱིར་གཞན་མགུ་བ་ གཙོ་བོར་སྒྲུབ་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཤེས་བཞིན་དུ་གཞན་ལ་མི་གནོད་པར་སྨྲ༷་ན༷་ཡི༷ད་ཕེ༷བས་པ་དང་(ཚིག་སྔ་ཕྱི་) འབྲེ༷ལ་ཆགས་པ༷་ད༵ང་། དོ༷ན་གས༷ལ་བ་དང་(རྣར་སྙན་ཅིང་མཉན་ན་ཡིད་ཚིམ་ལ་སྙིང་ལ་འབབ་པས་) ཡི༷ད་དུ༷་འོ༷ང་བ༷་ད༵ང་། ཆ༷གས་ད༷ང་ཞེ༷་སྡ༷ང་སྤང༷ས་པ༷་(སྟེ་སྙིང་རྗེའི་རྒྱུ་མཐུན་ལས་བྱུང་པ་)ད༵ང་། །(རྩུབ་ པའི་ཚིག་སྤངས་པས་)འཇ༷མ་ཞི༷ང་(དོན་གོ་བར་བྱེད་པ་ལ་འཚམ་ཞིང་)ར༷ན་པ༷ར་སྨྲ༷་བ༷ར་བྱ༷། །མི༷ག་གི༷ས་ སེ༷མས་ཅ༷ན་བལྟ༷་(བའི་ཚེ་)ན༷་ཡ༵ང་། །(སེམས་ཅན་)འདི༷་ད༷ག་ཉི༷ད་ལ༷་བརྟེ༷ན་ན༷ས་དགེ་བ་སྤྱད་ པས་བད༵ག །སང༷ས་རྒྱ༷ས་ཉི༷ད་དུ༷་འགྱུ༷ར་རོ༷་ཞེ༵ས། །བསམ་པ་དྲ༷ང་ཞི༷ང་(ཕ་རོལ་ལ་)བྱམ༷ས་ པ༷འི་ཚུ༷ལ་གྱི༷ས་(དུག་གསུམ་སྤངས་ཏེ་དགའ་བའི་སེམས་ཀྱིས་དུད་པར་གྱུར་པའི་མིག་གིས་)བལྟ༵་བ་ལ་བསླབ་ 1-175 བོ། ། དགེ་བ་རྟག༷་པ༷ར་བྱས་པ་དང་དགེ་བ་ལ་མངོ༷ན་ཞེ༷ན་གྱི༷ས་(དང་མདུན་པ་དྲག་པོས་)བསླ༷ང་བ༷ (སྟེ་དམ་བཅའ་བའི་དགེ་བ་)འ༵མ། མི་དགེ་བའི་གཉེ༷ན་པོ༷་ཡི༷ས་ནི༷་བསླ༷ང་བ༷་ཉི༵ད། ཡུལ་(ཆགས་བྲལ་ ལ་སོགས་པས་)ཡོ༷ན་ཏ༷ན་(གྱི་ཞིང་རྒྱལ་སྲས་བཅས་)ད༷ང་ནི༷་(ཡོངས་སུ་སྐྱོང་བ་ལ་སོགས་པས་)ཕ༷ན་འདོ༷གས་ (པའི་) ཤི༵ང་(ཕ་མ་ལ་སོགས་དང་)། སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཅ༷ན་(གྱི་ཞིང་ནད་པ་)ལ༷་(སོགས་ལ་)དམིགས་ ན་དགེ༷་(བ་བསགས་པ་ནི་ཉུང་ངུ་ཞིག་ཀྱང་འབྲས་བུ་)ཆེ༷ན་(པོ་གཞལ་དུ་མེད་པར)འགྱུ༵ར་ཏེ། བཤེས་སྤྲིང་ ལས། རྟག་དང་མངོན་པར་ཞེན་དང་གཉེན་པོ་ཉིད། །ཡོན་ཏན་གཙོ་ལྡན་གཞི་ལས་བྱུང་བའི་ ལས། །དགེ་དང་མི་དགེ་རྣམ་ལྔ་ཆེན་པོ་སྟེ། །དེ་ལས་དགེ་བ་སྤྱད་ལ་བརྩོན་པར་བགྱི། །ཞེས་ གསུངས་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་དགེ་བ་གཞན་དོན་ཆེན་པོ་ལ་མཁ༷ས་ཤི༷ང་དག༷འ་བ་ད༷ང་ལྡང༷་བ་ཡང་བར་ བྱས༷་ན༵ས། (གཞན་དོན་གྱི་)ལ༷ས་རྣམ༷ས་བད༷ག་གི༷ས་རྟག༷་ཏུ༷་(བརྗེད་པ་མེད་པར་)བྱ༷། །ལ༷ས་རྣམ༷ས་ ཀུ༷ན་ལ༷་སུ༷་ལ༷་ཡ༵ང་། །ལྟོ༷ས་པ༷ར་བྱ༷་བ༷་མ༷་ཡི༷ན་ནོ༵་སྙམ་པའི་གོ་ཆ་བྱེད་པའོ། །སྤྱོད་པའི་ངོ་བོ་ སྦྱི༷ན་པ༷འི་ཕ༷་རོ༷ལ་ཕྱི༷ན་ལ༷་སོ༵གས། སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་གོ༷ང་ན༷ས་གོ༷ང་དུ༷་ཁྱད༷་ཞུ༷གས་ཕར་ཕྱིན་ དྲུག་སྤྱ༵ད་པར་གསུངས་པ་ལས། དགོས་པ་ཆུ༷ང་ངུ༷འི་(དམན་པ་སྦྱིན་པའམ་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་) ཕྱི༷ར་ནི༷་ཆེ༷(ན་པོ་མཆོག་བརྩོན་འགྲུས་དང་བསམ་གཏན་སོགས་)མི༷་གཏ༵ང་(བར་གོང་མ་གོང་མ་ལ་དཔྱད་པར་བྱའོ)། དགོས་པ་ཆེ་ཆུང་ཡང་གཙོ༷་ཆེ༷ར་གཞ༷ན་གྱི༷་དོ༷ན་དུ་འགྱུར་མི་འགྱུར་ལ་བས༷མ་མོ༵། ། དེ༷་ལྟར༷་(ལྕི་ཡང་གི་རྣམ་བཞག་)རི༷ག་(པར་)བྱས༷་(ནས་)གཞ༷ན་དོ༷ན་ལ༵། །(ཕན་བདེ་སྒྲུབ་པ་ལ་)

【現代漢語翻譯】 不悅他人且自受苦，來世亦有大苦果，故當以悅人為首要。 如是知曉，若語不損他，則心悅（前後連貫），關聯緊密，義明（悅耳動聽，聞之則心滿意足），適意，離貪嗔（即由慈悲心生），（捨棄粗語）柔和，（適於理解）妥帖。眼觀有情時，亦當思：『此等有情，賴之修善，我乃成佛。』以正直之心（捨棄三毒，以歡喜心）慈愛視之。應如是學。 以恒常行善與強烈善愿（或堅定之誓願）發起，或以不善之對治發起。若緣（離貪等）功德（之田，如諸佛子），或（以饒益等）助益之樹（如父母），或苦難者（之田，如病人），則積善雖少亦果大無量。如《親友書》云：『恒常與強烈，對治及功德，殊勝之所依，及根本生處，善與不善法，五者皆廣大，故應勤修善。』 如是之善，應于精通且喜樂之大利他事上，發起歡喜心。于利他之事，我當恒常不忘。於一切事，不依賴於任何人，如是披甲。行持之體性，如佈施等波羅蜜多，後者勝於前者，如是宣說六度之修持。勿以小需（如佈施或持戒等）而舍大（如精進或禪定等），應衡量何者為重。亦應思量，所行之事，于利他是否至關重要。 如是通達（輕重之差別），則于利他之事（成辦利益安樂）

【English Translation】 Displeasing others and suffering oneself, and also having great suffering as a result in the future, therefore, pleasing others should be the primary goal. Knowing this, if one speaks without harming others, it is pleasing (with sequential words), closely connected, clear in meaning (pleasing to the ear and satisfying to the mind), agreeable, free from attachment and hatred (i.e., arising from compassion), and (having abandoned harsh words) gentle and (suitable for understanding) appropriate. Even when looking at sentient beings with the eyes, one should think: 'These sentient beings, relying on them, I will practice virtue and become a Buddha.' With a sincere mind (abandoning the three poisons, with a joyful mind), look with loving-kindness. One should train in this way. Initiated by constant virtue and strong aspiration for virtue (or a firm vow), or initiated by the antidote to non-virtue. If one focuses on a field of qualities (such as detachment, etc., like the sons of the Buddhas), or a tree of benefit (such as parents, etc., with complete nurturing, etc.), or a field of suffering (such as the sick), then even a small accumulation of virtue will become a great (immeasurable) result. As it is said in the 'Letter to a Friend': 'Constant and intense, antidote and qualities, the basis endowed with excellence, and the place of origin, virtue and non-virtue, these five are great; therefore, strive to practice virtue.' Such virtue, one should generate joy in being skilled and delighted in great altruistic activities. In the activities of benefiting others, I will always be mindful. In all activities, I will not rely on anyone, and thus wear armor. The nature of practice, such as the perfections of giving, etc., the latter is superior to the former, as it is said to practice the six perfections. Do not abandon the great (such as diligence or meditation, etc.) for the sake of small needs (such as giving or morality, etc.), one should consider what is more important. One should also consider whether the actions performed are essential for benefiting others. Having understood (the distinction between heavy and light) in this way, then in the activities of benefiting others (accomplishing benefit and happiness)

---

རྟག༷་ ཏུ༷་བརྩོ༷ན་པ༷ར་གན༷ས་པ༷ར་བྱ༵(གལ་ལྟེ་བཀག་པ་ལ་འཇུག་ན་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན)། །ཐུ༷གས་རྗེ༷་ མང༷འ་བ༷་(རང་དོན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་གཞན་དོན་ཁོ་ན་ལ་དུས་)རི༷ང་(མོ་ནས་)གཟི༷གས་པ༵ས། །ཉན་ཐོས་ ཀྱི་སྡེ་སྣོད་དུ་བཀ༷ག་པ༷་རྣམ༷ས་ཀྱང༷་ཐེག་ཆེན་པ་དེ༷་ལ༷་གན༵ང་བ་ཡོད་དེ། འདུལ་བའི་སྡེ་སྣོད་ 1-176 དུ། ཕྱི་དྲོའི་ཁ་ཟས་གསེར་དངུལ་ལེན་པ་སྤང་བར་བྱ། ཞེས་གསུངས་ནས། ཐེག་ཆེན་སྡེ་སྣོད་ དུ། འགྲོན་བོས་བདག་གིར་མི་བྱེད་དང་། །གསེར་ལ་སོགས་པ་ལེན་མི་བྱེད། །ཅེས་མ་བླངས་ པ་ལས་ལྟུང་བར་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་གཞན་དོན་ཁྱེབས་ཆེ་བ་ལ་དགོངས་པའོ། ། བསླབ་བཏུས་སུ། སྨན་དང་གོས་ལ་སོགས་བཅས་པས། །ཞེས་གཞན་དོན་དུ་ལུས་ བསྲུང་བ་ལ་རྟག་ཏུ་བྱ་བའི་སྨན་དང་ན་བའི་གསོས་སྨན་གཉིས་གསུངས་པ་ལས་སྨན་དང་པོ་ ཟས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ལ་ཆ་བཞིར་བྱས་ཏེ། གཅིག་འཕྲོག་མ་ལ་སོགས་པ་ལོ༷ག་པ༷ར་ལྟུ༷ང་ བ་རྣམས་ད༷ང་གཅིག་ནི་ཕོངས་པ་ལ་སོགས་པ་མགོ༷ན་མེ༷ད་ད༵ང་། གཅིག་ནི་དཀོན་མཆོག་ ལ་སོགས་པ་བརྟུ༷ལ་ཞུ༷གས་གན༷ས་ལ༷་བགོ༷་བྱ༷་ཞི༵ང་། གཅིག་ནི། བཤེས་སྤྲིང་ལས། ཁ་ཟས་ སྨན་དང་འདྲ་བར་རིག་པ་ཡིས། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་མེད་པར་བསྟེན་བགྱི་སྟེ། །རྒྱགས་ ཕྱིར་མ་ལགས་བསྙེམས་པའི་ཕྱིར་མ་ལགས། །མཚག་ཕྱིར་མ་ལགས་ལུས་གནས་འབའ་ ཞིག་ཕྱིར། །ཞེས་པ་ལྟར་རང་གིས་ར༷ན་པ༷་ཙ༷མ་དུ༷་(ཆགས་ཞེན་མེད་པར་)བཟ༷འ་བྱ༷་སྟེ༷། དཀོན་ མཆོག་སྤྲིན་ལས། བསོད་སྙོམས་དེ་ལས་ཆ་གཅིག་ནི་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་རྣམས་ ཀྱི་སྤྱིར་བཞག་གོ །གཉིས་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱིར་བཞག་གོ །གསུམ་པ་ནི་ སེམས་ཅན་ལོག་པར་ལྟུང་བ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱིར་བཞག་གོ །ཆ་བཞི་པ་ནི་བདག་ཟའོ། །དེ་ཟ་བ་ ན་འདོད་ཆགས་མེད་པར་ཟ་སྟེ་ཆགས་པར་མ་ཡིན་བརྐམ་པར་མ་ཡིན། ཞེས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་ གསུངས་སོ། ། གོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཆོ༷ས་གོ༷ས་(རྣམ་སྦྱར་བླ་གོས་མཐང་གོས་)གསུ༷མ་མ༷་གཏོ༷གས་པ༷་ (ལྷག་པ་རྣམས་)སྦྱི༵ན། ཞེས་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སོ་སོ་ཐར་པ་ལས། གལ་ཏེ་ལ་ལ་ ཞིག་འོངས་ནས་ལྷུང་བཟེད་དམ་ཆོས་གོས་སློང་བ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གནང་བའི་ཆོས་གོས་ གསུམ་ལས་ལྷག་པར་གྱུར་ན་ཇི་ལྟར་བཏང་བ་བཞིན་དུ་སྦྱིན་པར་བྱའོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཆོས་ 1-177 གོས་ཉུང་བར་གྱུར་ན་གང་ལ་བརྟེན་ཏེ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་གནས་པ་དེ་ནི་ཡོངས་སུ་བཏང་ བར་མི་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའོ། ། བདག་བསྲུང་བའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་ད༷མ་པ༷འི་ཆོ༷ས་ནི༷་སྤྱོ༷ད་(ཅིང་བསྙེན་)པ༷འི་ལུ༵ས། ཕྲ༷ན་ཚེ༷གས་ཆེ༷ད་དུ༷་གནོ༷ད་པས་གཟིར་བར་མི༷་བྱ༷་སྟེ། དེ༷་ལྟར༷་ལུས་བསྲུང་བ་བྱས༷་ན༷་ངོ་ བོས་སེ༷མས་ཅ༷ན་གྱི༵། (ཕན་བདེ་འདོད་པའི་)བས༷མ་པ༷་མྱུ༷ར་དུ༷་རྫོ༷གས་པ༷ར

【現代漢語翻譯】 常時精進安住（如果認為阻止他人獲得利益會導致墮落嗎？）具有大悲心（不考慮自身利益，只為他人著想）的長久觀察。即使是聲聞乘的經典中禁止的事項，也允許在大乘經典中進行。例如，在律藏中說：『應避免在下午接受食物、黃金和白銀。』而在大乘經典中說：『不應將乞討物據爲己有，不應接受黃金等物。』如果接受了這些東西，就會導致墮落。』這主要是考慮到利益他人的需要。 在《學集論》中說：『藥物和衣服等。』爲了利益他人而保護身體，提到了兩種藥物：常時服用的藥物和治療疾病的藥物。第一種藥物被視為食物，分為四個部分：一部分用於贖回被搶奪的財物等，以避免墮落；一部分用於幫助貧困無助的人；一部分用於供養三寶等修行場所；還有一部分，如《親友書》中所說：『應以智慧對待食物，如同對待藥物，不帶貪慾和嗔恨。不是爲了肥胖，不是爲了驕傲，不是爲了美麗，只是爲了維持生命。』因此，自己只應適量食用（不帶貪戀）。在《寶云經》中說：『從乞討所得的食物中，一份供養與梵天同等修行的人們，作為公共財產；第二份供養給受苦的人們，作為公共財產；第三份供養給墮入惡道眾生，作為公共財產；第四份自己食用。』食用時，不帶貪慾，不執著，不貪婪。』等等，經中廣為宣說。 關於衣服，除了三件法衣（僧裙、上衣、袈裟）之外，其餘的都應該佈施。正如在《菩薩戒經》中所說：『如果有人來乞討缽或法衣，如果有多於佛陀允許的三件法衣，就應該像送走它們一樣佈施出去。如果他的法衣不足，那麼依靠它來安住梵行的人，不應該被拋棄。』 爲了保護自己，應以如理如法的方式對待身體，不要因為微小的原因而傷害它。如果這樣保護身體，就能迅速圓滿利益眾生的願望。

【English Translation】 Constantly abiding in diligence (If one thinks that preventing others from gaining benefits will lead to downfall?). Having great compassion (without considering one's own benefit, only thinking of others) and observing for a long time. Even those things that are prohibited in the Hearer Vehicle's scriptures are allowed in the Mahayana scriptures. For example, in the Vinaya Pitaka it says: 'One should avoid accepting food, gold, and silver in the afternoon.' But in the Mahayana scriptures it says: 'One should not claim alms as one's own, and one should not accept gold, etc.' If one accepts these things, it will lead to downfall.' This is mainly considering the need to benefit others. In the Compendium of Trainings it says: 'Medicines and clothes, etc.' In order to protect the body for the benefit of others, two kinds of medicines are mentioned: medicines that are taken regularly and medicines that treat illnesses. The first medicine is considered as food, and it is divided into four parts: one part is used to redeem stolen property, etc., to avoid downfall; one part is used to help the poor and helpless; one part is used to offer to the Three Jewels, etc., in places of practice; and one part, as it says in the Letter to a Friend: 'One should treat food with wisdom, like medicine, without greed and hatred. Not for fatness, not for pride, not for beauty, but only to maintain life.' Therefore, one should only eat an appropriate amount for oneself (without attachment). In the Cloud of Jewels Sutra it says: 'From the food obtained from begging, one portion is offered to those who practice like Brahma, as common property; the second portion is offered to those who suffer, as common property; the third portion is offered to beings who have fallen into evil paths, as common property; the fourth portion is eaten by oneself.' When eating, one should eat without greed, without attachment, and without craving.' And so on, the sutra explains extensively. Regarding clothes, one should donate all except the three Dharma robes (the lower garment, the upper garment, and the outer robe). As it says in the Bodhisattva Pratimoksha Sutra: 'If someone comes to beg for a bowl or Dharma robes, if there are more than the three Dharma robes allowed by the Buddha, one should donate them as they are sent away. If his Dharma robes are insufficient, then one who relies on it to abide in pure conduct should not be abandoned.' In order to protect oneself, one should treat the body in a proper and righteous way, and one should not harm it for trivial reasons. If one protects the body in this way, one can quickly fulfill the wish to benefit sentient beings.

---

་འགྱུ༵ར་བའི་ཕྱིར་ རོ། །དེས་ན་སྙི༷ང་རྗེ༷འི་བས༷མ་པ༷་དགྲ་གཉེན་ཁྱད་མེད་དུ་མ༷་ད༷ག་པ༵ར། ལུ༷ས་འདི༷་(སྦྱིན་པར་) གཏ༷ང་བ༷ར་མི༷་བྱ༷་སྟེ༷། །ཅི༷་ན༷ས་སྙིང་རྗེའི་དབང་དུ་གཏོང་ན་སྐྱེ་བ་འདི༷་ད༷ང་གཞ༷ན་ད༷ག་ཏུ༵། གཞན་དོ༷ན་རྒྱ་ཆེ༷ན་འགྲུ༷བ་པ༷འི་རྒྱུ༷ར་(ལུས་སྦྱིན་པར་)གཏ༷ང་ངོ༵་། ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སོ་སོ་ཐར་པ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་རབ་ཏུ་ བྱུང་བས་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་བྱ་བར་མ་གནང་ངོ་། །ཞེས་འབྱུང་བས་གཙོ་ཆེར་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ བྱ་བ་ལས་ཆོས་ཀྱི་ཆེ་བ་དབྱུང་བའམ་ཆོས་སྤོང་གི་ལས་དགག་པའི་ཕྱིར་མ༷་གུ༷ས་པ༷་ལ༷་ཆོ༷ས་ (གསུང་རབ་ཡན་ལག་དགུ་)མི༷་བཤ༵ད་ཅིང་། མི༷་ན༷་བཞི༷ན་དུ་མགོ༷་དཀྲི༷ས་པ་ད༵ང་། དོ་ཀེར་ཅན་ དང་ཐོར་གཙུག་ཅན་དང་ཅོན་པན་ཅན་དང་ཞ་གྱོན་པ་དང་། ལག་ན་གདུ༷གས་ད༷ང་འཁ༷ར་ བ༷་དང་མཚོ༷ན་ཆ་དང་རལ་གྲི་དང་དགྲ་སྟ་དང་ཞགས་པ་ཐོ༷གས་པ་ད༵ང་། མགོ༷་བོ༷་(རས་ལ་ སོགས་པས་)གཡོ༷གས་པ༷་ད༷ག་ལ༷འང་ཆོས་བཤད་པར་བྱ་བ་མི༵ན་ཏེ་ན་བ་ལ་ནི་ལྟུང་བ་མེད་དོ། །བློ་དམ༷ན་ལ༷་ཟ༷བ་ད༷ང་རྒྱ༷་ཆེ༷ན་གྱི་ཆོས་ད༵ང་། ཁྲིམས་གྲོགས་སྐྱེ༷ས་པ༷་མེ༷ད་པ༷ར་བུ༷ད་མེ༷ད་ ཉེ་དུ་མ་ཡིན་པ་ལ་ཆོས་བཤད་པར་བྱ་བ་མི༵ན་ཏེ་བཤད་ན་ཚིག་ལྔའམ་དྲུག་འདས་པ་ན་ལྟུང་ བར་གསུངས་སོ། །ཐེག་པ་དམ༷ན་(པ་ཉན་རང་གི་ཆོས་)ད༷ང་མཆོ༷ག་གི༷་(ཐེག་ཆེན་)ཆོ༷ས་རྣམ༷ས་ལ༵། །(བཟང་ངན་དུ་མི་དབྱེ་བར་)མཚུ༷ངས་པ༷ར་གུ༷ས་པ༷་ཀུ༷ན་ཏུ༷་སྤྱ༵ད་དེ། འཕགས་པ་རྣམ་པར་འཐག་ པ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ་གང་ལ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ 1-178 གསུངས་པའི་ཆོས་ལ་ལ་ནི་བཟང་བར་འདུ་ཤེས། ལ་ལ་ལ་ནི་ངན་པར་འདུ་ཤེས་ན་དམ་ པའི་ཆོས་སྤོང་བའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱ༷་ཆེ༷ན་ཆོ༷ས་(ཏེ་ཐེག་ཆེན་)ཀྱི༷་སྣོ༷ད་དུ་གྱུ༷ར་ པ༵འི། བློ་ལྡན་དམ༷ན་པ༷འི་(ཉན་རང་གི་)ཆོ༷ས་ལ༷་སྦྱ༷ར་བར་མི༷་བྱ༷་ཞིང་། བསླབ་སྡོམ་གྱིས་སྤྱོ༷ད་ པ༷་སྒྲིམ་པའང་སྟོང་སྐད་ཀྱི་འུད་ལ་སོགས་པས་ཡོ༷ངས་སུ༷་དོ༷ར་དུ་འཇུག་པ་མི༷་བྱ༷་སྟེ། མདོ༷་ བཀླགས་པ་ད༷ང་སྔ༷གས་བཟླས་པ་ཙམ་གྱི༷ས་གྲོལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོགས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་ པའི་ཚིག་གིས་འདྲི༷ད་ཅིང་བསླུ་བ་མི༷་བྱ༷་བར་བློ་དང་འཚམ་པའི་ཆོས་ཀྱིས་གཞན་ལ་ཕན་ པར་བྱའོ། ། སོ༷་འབྲུད་པའི་ཤི༷ང་ལྗན་ལྗིན་ཅན་ད༷ང་ནི༷་སྣབས་དང་མཆི༷ལ་མ༷་ད༵ག །དོ༷ར་བ༷་ན༷་ ནི༷་ས་ལ་སོགས་པས་དག༷བ་པ༷ར་བྱ༷། གཅི༷་བ་དང་ཕྱི་ས་ལ༷་སོ༷གས་པ༷འ༷ང་ལོ༷ངས་སྤྱ༷ད་དུ་ རུང་བ༵འི། ཆུ༷་ད༷ང་བསིང་ཐ༷ང་ལ༷་སོགས་པ་སྐྱེ་བོ་(མང་པོ་)འདུ་བའི་གནས་སུ་འདོ༷ར་བ༷་ནི་ འདུལ་བ་ལས་སྨ༵ད་ཅིང་བཀག་གོ །ཟས་ཟ་བ་ན་ཡང་ཁམ་གྱིས་ཁ༷་བཀ༷ང་བ༷་ད༷ང་ཙུག་ཙུག་ ཅག་ཅག་སོགས་སམ་རྐན་ཏོག་པའི་སྒྲ༷་བཅ༷

【現代漢語翻譯】 因此，對於慈悲的意念，不應區分敵人和朋友，不應將此身體（佈施）。如果因慈悲的驅使，爲了在今生和來世成就廣大的利他事業，才應（佈施身體）。 在菩薩的別解脫戒中說：『舍利子，如來不允許出家人行財物佈施。』因此，主要是行法佈施，爲了突出法的偉大或防止舍法之業，不應為不恭敬者宣說（九分經）。對於頭上纏著頭巾、戴著項鍊、留著髮髻、戴著帽子、穿著鞋子、手裡拿著傘、枴杖、武器、刀劍、戰斧、繩索，以及頭部被（布等）遮蓋的人，也不應說法，否則沒有墮罪。 不應為低劣根器者宣說深奧廣大的法，也不應在沒有道友的情況下，為非親屬的婦女說法，如果說了五六個詞以上，就會有墮罪。對於小乘（聲聞緣覺之法）和大乘（之法），（不應區分好壞）應平等恭敬對待。在《聖妙觀察一切總集經》中說：『文殊，如果有人認為如來說的法有些是好的，有些是壞的，那就是捨棄正法。』因此，對於成為大乘法器的人，不應混雜小乘（聲聞緣覺之法），也不應以空洞的誇誇其談等來強迫放棄戒律，不應以『僅僅讀經唸咒就能解脫』等言辭來欺騙和迷惑他人，而應以適合其根器的法來利益他人。 對於吐痰的粘稠樹木，以及鼻涕和唾液等，應用土等覆蓋。對於大小便等，以及可用的水和洗滌物等，不應在人群聚集的地方傾倒，這在律藏中是受到譴責和禁止的。吃飯時，也不應用食物塞滿嘴巴，發出嘖嘖的聲音，或者發出舌頭的聲音。

【English Translation】 Therefore, regarding the thought of compassion, one should not differentiate between enemies and friends, and one should not give this body (as alms). If driven by compassion, in order to accomplish vast altruistic deeds in this life and future lives, then one should (give the body as alms). In the Pratimoksha Sutra of Bodhisattvas, it says: 'Shariputra, the Tathagata does not allow renunciants to give material alms.' Therefore, one should mainly give Dharma alms, in order to highlight the greatness of the Dharma or to prevent the karma of abandoning the Dharma. One should not preach the (nine-part scriptures) to those who are disrespectful. One should also not preach the Dharma to those with their heads wrapped in turbans, wearing necklaces, with hair tied in a topknot, wearing hats, wearing shoes, holding umbrellas, canes, weapons, swords, axes, ropes, and those whose heads are covered (with cloth, etc.), otherwise there is no transgression. One should not preach profound and vast Dharma to those of inferior capacity, nor should one preach the Dharma to women who are not relatives without Dharma companions. If one speaks more than five or six words, there will be a transgression. One should treat the Hinayana (the Dharma of Shravakas and Pratyekabuddhas) and the Mahayana (Dharma) with equal respect (without distinguishing between good and bad). In the 'Arya Sarva Samgraha Sutra', it says: 'Manjushri, if someone thinks that some of the Dharma spoken by the Tathagata is good and some is bad, that is abandoning the true Dharma.' Therefore, for those who have become vessels of the Mahayana Dharma, one should not mix the Hinayana (the Dharma of Shravakas and Pratyekabuddhas), nor should one force them to abandon the precepts with empty boasting, etc. One should not deceive and mislead others with words such as 'one can be liberated merely by reciting sutras and mantras,' but should benefit others with Dharma that is suitable for their capacity. For viscous trees from which sap is dripping, as well as mucus and saliva, etc., one should cover them with earth, etc. For urine and feces, etc., as well as usable water and washings, etc., one should not discard them in places where people gather, which is condemned and prohibited in the Vinaya. When eating, one should also not fill one's mouth with food, make smacking noises, or make sounds with the tongue.

---

ས་ད༵ང་། ཟས་མ་སླེབ་པར་ཁ༷་གད༷ངས་ན༷ས་ ནི༷་བཟ༷འ་མི༷་བྱ༷། སྡོད་པ་ན་ཡང་རྐ༷ང་པ༷་བརྐྱ༷ང་སྟེ༷་མི༷་འདུ༷ག་ཅི༵ང་། ལ༷ག་པ༷འམ་དཔུང་པ་ མཉམ༷་པ༷ར་མི༷་མཉེ༷་འོ༵། །བཞོ༷ན་པ༷་རྟ་དང་ཁྱོགས་ལ་སོགས་པ་དང་མ༷ལ་སྟན༷་གཅིག་གམ་ གན༷ས་དབེན་པ་ད༷ག་ཏུ༵འང་། གཞན་གྱི་བུད་མེད་དམ་རབ་ཏུ་བྱུང་བས་ནི་བུ༷ད་མེ༷ད་གཞ༷ན་ ལུས་བསྟེན་ནུས་ད༷ང་ཡང་ལྷན་ཅི༷ག་འདུག་པར་མི༷་བྱ༷་ཞིང་། མདོར་ན་འཇི༷ག་རྟེ༷ན་(པ་རྣམས་) མ༷་ད༷ད་(པར་འགྱུ་)གྱུ༷ར་པ༷(འི་སྤྱོད་པ་)ཀུ༵ན། །(བསྟན་བཅོས་སམ་ཐ་སྙད་ལས་)མཐོ༷ང་ད༷ང་(མཁས་པའམ་ཡུལ་ ཆོས་)དྲི༷ས་ཏེ༷་སྤང༷་བ༷ར་བྱ༷། །ལག་པ་གཡོན་པའི་སོ༷ར་མོ༷(ཅིག་གི)ས་བརྡ༷་ནི༷་མི༷་བྱ༷་སྟེ༷། གུ༷ས་ ད༷ང་བཅ༷ས་པ༷ས་གཡ༷ས་པ༷་ཡི༵། །ལ༷ག་པ༷་ད༷ག་ནི༷་ཀུ༷ན་གྱི༷ས་ཀྱང༷་། །ལ༷མ་ཡ༷ང་འཇིག་རྟེན་ དད་པར་འགྱུར་བ་དེ༷་ལྟར༷་བསྟན༷་པ༷ར་བྱ༷། ཆོས་བཅུ་པའི་མདོ་ལས། ལག་པ་བསྐྱོད་པ་དང་ 1-179 རྐང་པ་བསྐྱོད་པ་དང་ཀུན་ཏུ་རྒྱུག་པ་དང་ཡོངས་སུ་རྒྱུག་པ་དང་མཆོང་བ་དང་རྐྱལ་བ་འདི་ ནི་ལུས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་ཏེ། ཞེས་གསུངས་པས་དགོས་པ་ཆུང་ངུ་ལ་ལ༷ག་པ༷་ཤ༷ས་ཆེ༷ར་ བསྐྱོ༷ད་མི༷ན་ཏེ༵། ཅུ༷ང་ཟ༷ད་བསྐྱོ༷ད་དགོས་པ༷་ལ་སྔོན་དུ་དལ་བུའི་སྒྲ༷་བསྒྲ༷གས་པ༵། སེ༷་གོ༷ལ་ ལ༷་སོ༷གས་(པས་ལག་པ་གཡས་པའི་བརྡ་) རྣམ༷་བྱ༷་སྟེ༷། །གཞ༷ན་དུ༷་(མཉམ་པར་མ་བཞག་ཅིང་སྤྱོད་པ་)མ༷་ བསྡ༷མས་པ༷ར་འགྱུ༷ར་རོ༵། ། ཉལ་བ་ན་ཡང་མགོ༷ན་པོ༷་(སངས་རྒྱས་)མྱ༷་ང༷ན་འད༷ས་(པའི་ཚེ་སེང་གེའི་ཉལ་སྟབས་ཀྱིས་)གཟི༷མས་ པ་ལྟར༷། མངོན་པར་འདོ༷ད་པ༷འི་ཕྱོ༷གས་སུ༷་ཉ༷ལ་བ༷ར་བྱ༷། (དྲན་པ་དང་)ཤེ༷ས་བཞི༷ན་མྱུ༷ར་དུ༷་ ལྡང༷་སེ༷མས་ལ༵། །(གཉིད་ལོག་པའི་)ཐོ༷ག་མ༷་ཉི༷ད་དུ༷་ངེ༷ས་པ༷ར་སྦྱ༵ར་ནས་དུས་སུ་རན་པར་གཉིད་ ལོག་པ་སྟེ། འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས། དེ་ཉལ་བ་ན་གློ་གཡས་པས་ཉལ་བར་བྱེད་ དེ་རྐང་པའི་སྟེང་དུ་རྐང་པ་བཞག་ནས་ལུས་ཆོས་གོས་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་གཡོགས་ཤིང་དྲན་པ་དང་ ཤེས་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་འདུ་ཤེས་དང་ལྡང་བའི་འདུ་ཤེས་སུ་ཉལ་བར་བྱེད་དེ། གཉིད་ཀྱི་ བདེ་བ་ལ་ཆགས་པར་མི་བྱེད། བསྙེས་པའི་བདེ་བ་ལ་ཡང་མ་ཡིན་མོད། གཞན་དུ་ན་དེ་དག་ ཇི་ཙམ་དུ་འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་རྣམས་གནས་ཤིང་འཚོ་བའི་ཕྱིར་ཉལ་བར་བྱེད་པས་རྟག་ཏུ་རྒྱུན་ མི་འཆད་པར་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའོ། ། དེ་ལྟར་བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་དཔ༷འི་སྤྱོ༷ད་པ༷་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་ལ་ སོགས་པ་ཐབས་དང་སྒོ་དུ་མ་ད༵ག །ཚ༷ད་མེ༷ད་པ༷ར་ནི༷་གསུང་རབ་མང་པོར་གསུ༷ངས་པ༷་ ལ༵ས། རྩ་བའི་དོན་སེ༷མས་རྒྱ་ཆེན་རྣམ་དག་ཏུ་སྦྱ༷ང་བ༷འི༷་སྤྱོ༷ད་པ༷་ནི༵། ངེ༷ས་པ༷ར་བྱང་ཆུབ་ མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དེ༷་སྲི༷ད་དུ་ས

【現代漢語翻譯】 不應在食物未到時張口。 坐著時也不應伸直雙腿，不應併攏或玩弄手臂。 不應與他人之妻或出家人，在騎乘的馬匹、轎子等物上，或在隱蔽之處，身體互相依偎，或一同坐臥。 總之，所有會使世人失去信仰的行為，都應通過學習經論或詢問智者來避免。 不應用左手的指頭打手勢，而應恭敬地用右手。 所有手勢都應如此，行走時也應以能使世人產生信仰的方式來展示。 《十法經》中說：『移動手、移動腳、到處跑、完全跑、跳躍、游泳，這些都是身體的惡行。』因此，沒有必要時不要大幅度地移動手，如果需要稍微移動，應事先發出輕微的聲音，或用手勢等（用右手示意）。否則，就會變得不莊重。 睡覺時，應如世尊（佛陀）涅槃時一樣（以獅子臥的姿勢），朝向想要去的方向睡覺。 應保持正念和覺知，迅速醒來。在剛入睡時，就要確定並及時入睡。如《聖寶云經》所說：『睡覺時，應右脅而臥，雙腳疊放，身體用袈裟嚴密覆蓋，以正念和覺知，保持光明想和醒覺想。不要貪戀睡眠的快樂，也不要貪戀安逸的快樂。否則，四大種會爲了維持生命而活動，因此要不斷地趨向善法。』 如是，菩薩的行持，如佈施等波羅蜜多和四攝等方便法門，在眾多經典中都有無量的闡述。而根本的要義，在於將心調伏成廣大清凈的行持，直至證得菩提之前，都應如此。

【English Translation】 One should not open one's mouth before food arrives. When sitting, one should not stretch out one's legs, nor should one join or play with one's arms. One should not lean one's body against another's wife or a monastic, nor should one sit or lie together with them on a horse, palanquin, or in a secluded place. In short, all actions that would cause people to lose faith should be avoided by studying the scriptures or asking wise people. One should not make gestures with the fingers of the left hand, but should respectfully use the right hand. All gestures should be done in this way, and one should walk in a way that inspires faith in the world. The Sutra of Ten Dharmas states: 'Moving the hands, moving the feet, running around, running completely, jumping, and swimming are evil deeds of the body.' Therefore, one should not move one's hands excessively without need. If a slight movement is necessary, one should first make a slight sound or use gestures (with the right hand). Otherwise, one will become undignified. When sleeping, one should lie down as the Blessed One (Buddha) did at the time of his Nirvana (in the lion posture), facing the direction one desires. One should maintain mindfulness and awareness, and wake up quickly. At the very beginning of falling asleep, one should determine and fall asleep at the right time. As the Noble Jewel Cloud Sutra states: 'When sleeping, one should lie on the right side, with the feet placed on top of each other, the body completely covered with the Dharma robe, and with mindfulness and awareness, maintain the perception of light and the perception of awakening. One should not be attached to the pleasure of sleep, nor should one be attached to the pleasure of comfort. Otherwise, the four great elements will act to sustain life, so one should constantly turn towards virtue.' Thus, the conduct of a Bodhisattva, such as the perfections of giving and so on, and the skillful means of the four ways of gathering disciples, are described in countless ways in many scriptures. The fundamental meaning is to train the mind into a vast and pure conduct, and one should do so until one attains enlightenment.

---

ྤྱ༷ད་པ༷ར་བྱ༷་སྟེ། ནམ་མཁའ་མཛོད་ཀྱི་མདོ་ལས། དཔེར་ན་བུ་ག་ ནས་རླུང་འཇུག་པ་དེ་བཞིན་དུ་གང་དང་གང་ནས་སེམས་ལ་སྐྱོན་བྱུང་བ་དེ་དང་དེ་ཉིད་ནས་ བདུད་ཀྱིས་གླགས་རྙེད་དོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་ལ་སྐྱོན་མེད་པར་ 1-180 བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། གལ་ཏེ་སྐྱོན་གྱིས་གོས་ན། དྲག་ཤུལ་ཅན་གྱིས་ཞུས་པར། ཉིན་ལན་གསུམ་མཚན་ལན་ གསུམ་དུ་ལུས་གཙང་མ་དང་གོས་གཙང་མ་བགོས་ཏེ་ཕུང་པོ་གསུམ་པ་གདོན་པར་བྱའོ། །ཞེས་དང་། བསླབ་བཏུས་སུ། དེ་ལ་ཕུང་པོ་གསུམ་ནི། སྡིག་པ་བཤགས་པ་དང་། བསོད་ ནམས་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ལ་བསྐུལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ ཕུང་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པས། ཉི༷ན་ད༷ང་མཚ༷ན་མོ༷་ལ༷ན་གསུ༷མ་དུ༵། །ཕུ༷ང་ པོ༷་གསུ༷མ་པ༷་གདོ༷ན་བྱ༷་ཞི༵ང་། །སངས་རྒྱས་སུམ་ཅུ་རྩ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱ༷ལ་བ་ད༷ང་བྱང༷་ ཆུ༷བ་སེ༷མས་དཔའ་ལ་བརྟེ༷ན་ན༵ས། ལྟུ༷ང་བ༷འི་ལྷག༷་མ༷་གཉེན་པོ་རྒྱུན་ཆགས་དེ༷ས་ཞི༷་བར་བྱ་ ༷སྟེ། ཉེ་བ་འཁོར་གྱིས་ཞུས་པ་ལས། ལྟུང་བ་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་སུམ་ཅུ་ རྩ་ལྔ་ལ་གཅིག་པུས་ཉིན་མཚན་དུ་ལྕི་བ་རྣམས་བཤགས་པར་བྱའོ། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་བྱང་ ཆུབ་ལྟུང་བཤགས་འདོན་པའོ། ། དེ་ལྟར་ཐབས་དུ་མར་ར༷ང་ང༷མ་གཞ༷ན་གྱི༷་དབ༷ང་གིས་བསྐུལ་ཡ༷ང་རུ༵ང་སྟེ། གན༷ས་ སྐབ༷ས་ག༷ང་དུ༷་(བྱ་བ་)ཅི༷་སྤྱོ༷ད་ཀྱང༷་། གསུང་རབ་རྒྱ་ཆེན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བསླ༷བ་ པ༷ར་(བྱང་སེམས་)གསུ༷ངས་པ༷་ག༷ང་ཡི༷ན་པ༵འི། གན༷ས་སྐབ༷ས་དེ༷་ལ༷་འབ༷ད་དེ༷་བསླ༵བ་བོ། ། དེས་ན་རྒྱ༷ལ་སྲས༷་རྣམ༷ས་ཀྱི༷ས་མི༷་བསླ༷བ་པ༵འི། ཤེས་བྱ་དེ༷་ནི༷་ག༷ང་ཡ༷ང་ཡོ༷ད་མི༷ན་ཏེ༵། རིག་པའི་གནས་ཀུན་ལ་བྱང་བ་དེ༷་ལྟར༷་གན༷ས་པ༷འི་མཁ༷ས་པ༷་ལ༵། བླང་དོར་ཐེ་ཚོམ་མེད་ པས་(སྤྱོད་ལམ་ཅི་སྤྱོད་ཀྱང་)བསོ༷ད་ན༷མས་(ཀྱི་ཚོགས་སུ་)མི༷་འགྱུ༷ར་ག༷ང་ཡ༷ང་མེ༵ད་དེ། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ ལས་ཀྱང་། རིག་པའི་གནས་ལྔ་དག་ལ་མཁས་པར་མ་བྱས་ན། །འཕགས་མཆོག་གིས་ཀྱང་ ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ཉིད་མི་འགྱུར་ཏེ། །དེ་བས་གཞན་དག་ཚར་བཅད་རྗེས་སུ་བཟུང་ཕྱིར་ དང་། །རང་ཉིད་ཀུན་ཤེས་བྱ་ཕྱིར་དེ་ལ་དེ་བརྩོན་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། ། 1-181 རྒྱལ་སྲས་རང་གིས་དངོ༷ས་སུ་ཞུགས་ས༷མ་ཡ༷ང་ན༷་གཞན་ལ་བསྐུལ་བ་དང་ཕོ་ཉ་བརྒྱུ༷ད་ ནས་སྒྲུབ་ཀྱང༷་རུ༵ང་། སེ༷མས་ཅ༷ན་(ལ་ཕན་བདེ་སྒྲུབ་པའི་)དོ༷ན་ལ༷ས་གཞ༷ན་མི༷་སྤྱ༵ད(ཅིང་གཞན་སྤྱོད་ དུ་མི་གཞུག་གོ)། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སེ༷མས་ཅ༷ན་(འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཐར་པ་)ཁོ༷་ན༷འི་དོ༷ན་གྱི༷་ཕྱི༷ར། དགེ་བའི་རྩ་བ་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ཀྱང་བྱང༷་ཆུ༷བ་གསུམ་ལས་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཁོ་ན་འཐོབ་ པའི་ཕྱི༷ར་རམ་ཆེད་དུ་བསྔོ༷འོ༵། །ཡུམ་ལས། གཟུགས་མི

【現代漢語翻譯】 Therefore, one should act with diligence. The Nabhakośa Sūtra states: 'Just as wind enters through a hole, demons find an opportunity through whatever flaws arise in the mind. Therefore, Bodhisattvas should ensure their minds are without flaws.' If flaws stain the mind, the Drāghavāla states: 'Three times during the day and three times during the night, one should wear clean clothes and recite the Skandha Traya.' The Śikṣāsamuccaya states: 'The Skandha Traya refers to the confession of sins, rejoicing in merit, and urging the Buddhas to turn the wheel of Dharma, which are meritorious aggregates.' Therefore, 'Recite the Skandha Traya three times during the day and three times during the night.' Relying on the thirty-five Buddhas and Bodhisattvas, one should continuously apply remedies to purify the remaining downfalls. As stated in the Upaliparipṛcchā: 'One should confess the heavy downfalls to the thirty-five Buddhas, the Bhagavat, alone, day and night.' Thus, one should recite the Bodhisattva Prātimokṣa. Thus, through various means, whether urged by oneself or others, whatever one practices at any time, one should diligently train in whatever the extensive scriptures state that Bodhisattvas should train in. Therefore, there is nothing that the sons of the Buddhas should not train in. For a learned person who is well-versed in all fields of knowledge and free from doubt about what to adopt and abandon, there is nothing that does not transform into a collection of merit. As stated in the Abhisamayālaṅkāra: 'Without mastering the five fields of knowledge, even the noble ones cannot attain omniscience. Therefore, one should strive in them to subdue others, to help them, and to fully understand oneself.' Whether a Bodhisattva personally engages in activities, urges others, or accomplishes tasks through messengers, one should not engage in anything other than benefiting sentient beings. Therefore, solely for the sake of liberating sentient beings (from the suffering of samsara), one should dedicate all roots of virtue entirely to attaining complete enlightenment, the state of Buddhahood. The Yum states: 'Form is not...'

【English Translation】 Therefore, one should act with diligence. The Nabhakośa Sūtra states: 'Just as wind enters through a hole, demons find an opportunity through whatever flaws arise in the mind. Therefore, Bodhisattvas should ensure their minds are without flaws.' If flaws stain the mind, the Drāghavāla states: 'Three times during the day and three times during the night, one should wear clean clothes and recite the Skandha Traya.' The Śikṣāsamuccaya states: 'The Skandha Traya refers to the confession of sins, rejoicing in merit, and urging the Buddhas to turn the wheel of Dharma, which are meritorious aggregates.' Therefore, 'Recite the Skandha Traya three times during the day and three times during the night.' Relying on the thirty-five Buddhas and Bodhisattvas, one should continuously apply remedies to purify the remaining downfalls. As stated in the Upaliparipṛcchā: 'One should confess the heavy downfalls to the thirty-five Buddhas, the Bhagavat, alone, day and night.' Thus, one should recite the Bodhisattva Prātimokṣa. Thus, through various means, whether urged by oneself or others, whatever one practices at any time, one should diligently train in whatever the extensive scriptures state that Bodhisattvas should train in. Therefore, there is nothing that the sons of the Buddhas should not train in. For a learned person who is well-versed in all fields of knowledge and free from doubt about what to adopt and abandon, there is nothing that does not transform into a collection of merit. As stated in the Abhisamayālaṅkāra: 'Without mastering the five fields of knowledge, even the noble ones cannot attain omniscience. Therefore, one should strive in them to subdue others, to help them, and to fully understand oneself.' Whether a Bodhisattva personally engages in activities, urges others, or accomplishes tasks through messengers, one should not engage in anything other than benefiting sentient beings. Therefore, solely for the sake of liberating sentient beings (from the suffering of samsara), one should dedicate all roots of virtue entirely to attaining complete enlightenment, the state of Buddhahood. The Yum states: 'Form is not...'

---

་རྟག་ཅེས་བྱ་བར་དེ་མི་དམིགས་པའི་ ཚུལ་གྱིས་ཆོས་སྟོན་ཅིང་། དགེ་བའི་རྩ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ མ་གཏོགས་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སའམ་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་ཡོངས་སུ་བསྔོར་མི་འཇུག་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པའོ། ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་མི་རྨོངས་པའི་དོན་དུ་རྟག༷་པ༷ར་དགེ༷་བ༷འི་བཤེ༷ས་གཉེ༷ན་ནི༵། ཐེ༷ག་ཆེ༷ན་གསུང་རབ་ཀྱི་དོ༷ན་ལ༷་མཁ༷ས་པ༷་ད༵ང་། བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་དཔ༷འི་སྡོམ་པ་དང་ བརྟུ༷ལ་ཞུ༷གས་མཆོ༵ག་ལ་གནས་པ་ཅན། སྲོ༷ག་གི༷་ཕྱི༷ར་ཡ༷ང་མི༷་གཏ༷ང་ངོ༵་། །དེ་ལས་ཆོས་ དོན་དུ་གཉེར་བ་ཡང་འཕགས་པ་དཔ༷ལ་འབྱུ༷ང་བ༷འི༷་རྣམ༷་ཐ༷ར་སྡོང་པོ་བཀོད་པའི་མདོ་ ལ༵ས། བླ༷་མ༷་བསྟེ༷ན་པ༷འི་ཚུ༷ལ་འབྱུང་བ་ལྟར༷་བསླ༵བ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། རིགས་ཀྱི་བུ། ཁྱོད་ཀྱིས་ རང་ལ་ནི་ནད་པའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་ནི་སྨན་པའི་འདུ་ ཤེས་དང་། རྗེས་སུ་བསྟན་པ་ལ་ནི་སྨན་གྱི་འདུ་ཤེས་དང་། ནན་ཏན་ཉམས་སུ་བླང་བ་ལ་ནི་ ནད་འཚོ་བའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའོ། ། དེས་ན་དཔལ་འབྱུང་གི་རྣམ་ཐར་འདི༷་ད༷ང་སང༷ས་རྒྱ༷ས་བཀ༷འ་སྩ༷ལ་གཞ༵ན། བྱང་ཆུབ་ ཀྱི་སྤྱོད་པ་རྒྱ་ཆེན་གཞན་རྣམས་ཀྱང་མདོ༷་སྡེ༷་བཀླ༷གས་ན༷ས་ཤེ༷ས་པ༷ར་བྱ༷་སྟེ། མདོ༷་སྡེ༷་རྣམ༷ས་ ན༷་བསླ༷བ་པ༷འི་སྒོ་དང་ཐབས་དུ་མ་རྒྱས་པར་སྣང༷་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ༷ས་ན༷་མདོ༷་སྡེ༷་རྣམས་ རིམ་གྱིས་བལྟ་ཞིང་བཀླ༷ག་པ༷ར་བྱ༷་བ་ལས། འཕགས་པ་ན༷མ་མཁ༷འི་སྙི༷ང་པོ༷འི་མདོ༷་སྡེ༷་ནི༵། 1-182 རྩ་ལྟུང་འཆོས་ཐབས་དང་བཅས་པ་གསལ་བའི་ཕྱིར་ཐོ༷ག་མ༷་ཉི༷ད་དུ༷་བལྟ༷་བ༷ར་བྱ༷་སྟེ། དེ་ ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལས་དང་པོ་ཉེས་པ་དང་བཅས་པ་དེས་ཐོ་རངས་ལངས་ལ་ ཤར་ཕྱོགས་སུ་བལྟས་ཏེ་འདུག་པས་ལྷའི་བུ་སྐྱ་རེངས་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། ཚིག་ འདི་སྐད་དུ། སྐྱ་རེངས་སྐྱ་རེངས་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ལེགས་པ་ཆེན་པོ། ཁྱོད་འཛམ་བུའི་གླིང་ དུ་ཤར་མ་ཐག་བདག་ལ་ཐུགས་རྗེས་ཁྱབ་པར་མཛད་དུ་གསོལ། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ་ཐུགས་ རྗེ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་ལ་ཡང་བདག་གི་ཚིག་གིས་མྱུར་དུ་བསྐུལ་ཏེ་ཐབས་གང་གིས་བདག་ ལྟུང་བ་འཆགས་པ་དང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་སེམས་པ་ལ་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ བའི་ཐབས་དེ་བདག་གི་རྨི་ལམ་དུ་བསྟན་དུ་གསོལ་ཞེས་སྨྲོས་ལ། དེའི་ཚེ་གཉིད་ལོག་པར་ ཉོལ་ཅིག་དང་། འཛམ་བུའི་གླིང་འདིར་སྐྱ་རེངས་ཤར་མ་ཐག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནམ་ མཁའི་སྙིང་པོ་དང་ཕྲད་པར་འགྱུར་ཏེ། ལས་དང་པོ་པ་དེའི་རྨི་ལམ་དུ་དེའི་གཟུགས་དེའི་ མདུན་དུ་འདུག་ནས་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་དེ་དག་འཆགས་སུ་འཇུག་གོ །ཞེས་པ་དང་། གཞན་ཡང་ རྒྱལ་པོ་ལ་འབྱུང་ཉེ་བའི་རྩ་ལྟུང་ལྔ་དང་། བློན་པོ་ལ་འབྱུང་ཉེ་བའི་རྩ་ལྟུང་ལྔ་དང་།

【現代漢語翻譯】 以不執著于『常』的方式來教導佛法，並且所有善行的根本，除了完全的覺悟（一切智智）之外，不應迴向于聲聞或獨覺的果位。』 爲了不迷惑于菩薩行，一位殊勝的善知識應具備以下品質：精通大乘經論的意義，安住于菩薩的戒律和殊勝的苦行，甚至爲了生命也不捨棄（眾生）。 此外，爲了尋求佛法，也應如《聖妙吉祥幢相莊嚴經》中所述，學習依止上師的方法。如經中所說：『種姓之子，你應該生起自己是病人的想法，對善知識生起是醫生的想法，對教導生起是藥物的想法，對精進修持生起是治療疾病的想法。』 因此，應該通過閱讀《吉祥生傳》和其他佛陀所說的廣大菩薩行經典來了解。因為在經藏中，有許多詳細闡述學習之門和方法的教導。因此，應該逐漸地閱讀和學習經藏。 特別是，《聖虛空藏經》因其清晰地闡述了懺悔根本墮罪的方法，所以應該首先閱讀。其中說到：『菩薩初學者，如果犯了錯誤，應該在黎明起身，面向東方，向晨曦祈禱，唸誦這些話：晨曦啊，晨曦啊，大慈悲者，大善者。你剛在閻浮提洲升起，請以慈悲遍覆我。也請迅速以我的話語勸請具足大慈悲的虛空藏，請他在我的夢中顯示，以何種方法我能懺悔墮罪，以及獲得對大乘的信心、方法和智慧。』 『說完這些，就躺下睡覺。當晨曦在閻浮提洲升起時，他將與菩薩虛空藏相遇。虛空藏會以他的形象坐在初學者的夢中，讓他懺悔那些根本墮罪。』 此外，還有國王容易犯的五種根本墮罪，大臣容易犯的五種根本墮罪，

【English Translation】 Teaching the Dharma in a way that does not cling to 'permanence', and all roots of virtue should not be dedicated to the level of a Shravaka or Pratyekabuddha, except for perfect enlightenment (Omniscience).' In order not to be confused about the practice of Bodhisattvas, an excellent spiritual friend should be: skilled in the meaning of the Great Vehicle scriptures, abiding in the vows and supreme asceticism of a Bodhisattva, and not abandon (beings) even for the sake of life. Furthermore, in order to seek the Dharma, one should also learn how to rely on a guru as described in the 'Arya Shri Vyuha Sutra'. As it says: 'Son of good family, you should generate the perception of yourself as a patient, the perception of the spiritual friend as a doctor, the perception of the teachings as medicine, and the perception of diligent practice as curing the illness.' Therefore, one should understand by reading the 'Glorious Birth Story' and other extensive Bodhisattva conduct scriptures spoken by the Buddha. Because in the Sutras, there are many detailed teachings on the gates and methods of learning. Therefore, one should gradually read and study the Sutras. In particular, the 'Arya Akashagarbha Sutra' should be read first because it clearly explains the method of confessing root downfalls. It says: 'A Bodhisattva beginner, if he has committed a fault, should rise at dawn, face east, and pray to the dawn, reciting these words: Dawn, dawn, great compassionate one, great goodness. You have just risen in Jambudvipa, please cover me with compassion. Also, quickly urge Akashagarbha, who is endowed with great compassion, with my words, and please show in my dream by what method I can confess downfalls and obtain faith, method, and wisdom in the Great Vehicle.' 'Having said this, lie down and sleep. When the dawn rises in Jambudvipa, he will meet the Bodhisattva Akashagarbha. Akashagarbha will sit in the dream of the beginner in his form, and let him confess those root downfalls.' Furthermore, there are five root downfalls that kings are prone to commit, and five root downfalls that ministers are prone to commit,

---

ལས་ དང་པོ་ལ་འབྱུང་ཉེ་བའི་རྩ་ལྟུང་བརྒྱད་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྩ་ལྟུང་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་རྣམ་ བཞག་ལ་སོགས་རྒྱས་པར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་ཆེ་ལོང་ཞིག་བསླབ་བཏུས་སུ་དྲངས་པ་ལས་ ཤེས་པར་བྱའོ། ། དེས་ན་ག༷ང་ཕྱི༷ར་(རྒྱལ་སྲས་ཀྱིས་)རྟག༷་ཏུ༷་སྤྱ༷ད་པ༷་ནི༵། དེ༷་ལ༷ས་རྒྱ༷་ཆེ༷ར་ར༷བ་(ཏུ་གསལ་བར་) སྟོ༷ན་པ༵ས། །བསླ༷བ་པ༷་ཀུ༷ན་ལ༷ས་བཏུ༷ས་པ༷་ཡ༵ང་། །ངེ༷ས་པ༷ར་(གདོན་མི་ཟ་བར་)ཡ༷ང་ན༷ས་ཡ༷ང་ དུ༷་བལྟ༵(ཞིང་གོམས་པར་བྱ)། །(དེ་ཙམ་ལྟ་མི་ནུས་ན་)ཡ༷ང་ན༷་རེ༷་ཤི༷ག་(མདོ་སྣ་ཚོགས་ནས་)མདོ༷ར་བསྡུ༷ས་ པ༵། །(ཁོ་བོས་བྱས་པའི་)མདོ༷་རྣམ༷ས་ཀུ༷ན་ལ༷ས་བཏུ༷ས་པ༷་བལྟ༵། །ཞེས་པ་འདི་གཉི་ག་སློབ་དཔོན་ ཉིད་ཀྱིས་མཛད་པ་དང་། དེར་མ་ཟད་འཕག༷ས་པ༷་ཀླུ༷་སྒྲུ༷བ་ཀྱི༷ས་མཛ༷ད་པ༵འི། བསླབ་པ་ཀུན་ 1-183 ལས་བཏུས་པ་དང་མདོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་སློབ་དཔོན་གྱི་འདི་དག་ལས་གཞན་གཉི༷ས་ པོ༷འ༷ང་འབ༷ད་པ༷ས་བལྟ༷་བ༷ར་བྱ༷་སྟེ་གང་འདིར་མི་སྣང་བའི་བསླབ་བྱ་འགའ་ཞིག་དེ་དག་ན་ སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་ཡང་མདོ་དང་བསྟན་འཆོས་ག༷ང་ལ༷ས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ག༷ང་ནི༷་ མ༷་བཀ༷ག་ཅིང་བསྔགས་པ༵། དེ༷་ཉི༷ད་སྤྱ༷ད་(ཅིང་སྒྲུབ་)པ༷ར་བྱ༷་བ༷་སྟེ༵། །འཇི༷ག་རྟེ༷ན་སེ༷མས་ནི༷་ (སྟེ་བསམ་པ་འཁྲུལ་བར་འགྱུར་བ་)བསྲུ༷ང་བ༷འི་ཕྱི༷ར། །བསླ༷བ་པ༷་མཐོ༷ང་ན༷ས་སེམས་ཅན་མགུ་བ་ཁོ་ ནའི་ཐབས་དང་སྒོ་རླབས་གང་ཆེ་བ་ཡ༷ང་ད༷ག་པར་སྤྱ༵ད་ཅིང་བསླབ་པར་བྱའོ། ། ཤེས་བཞིན་གྱི་དོན་བདེ་བླག་ཏུ་བསྟན་པར་བཞེད་ནས་ལུ༷ས་ད༷ང་སེ༷མས་ཀྱི༷་གན༷ས་ སྐབ༷ས་(ཀྱི་སྤྱོད་ལམ་རྣམས་)ལ༵། ཡ༷ང་ད༷ང་ཡ༷ང་དུ༷་བརྟག༷་བྱ༷་བ༵། །དེ་ལ་དྲན་འཛིན་དུས་སུ་སྦྱར་ རོ་ཞེས་པ་ཚིག་གི་ལྷག་མ་སྟེ། དེ༷་ཉི༷ད་ཁོ༷་ན༷་མདོ༷ར་ན༷་ནི༵། །ཤེ༷ས་བཞི༷ན་བསྲུ༷ང་བ༷འི་མཚ༷ན་ ཉི༷ད་དོ༵་ཞེས་སོ། ། ལུ༷ས་ཀྱི༷ས་(སྔར་བཤད་པའི་བསླབ་བྱ་)འདི༷་ད༷ག་(ནན་ཏན་གྱིས་)སྤྱ༷ད་པ༷ར་བྱ༷། །ཚི༷ག་ཙ༷མ་བརྗོ༷ད་ པ༷ས་(འབྲས་བུ་འམ་དགོས་པ་)ཅི༷་ཞི༷ག་འགྲུ༵བ(སྟེ)། །(དཔེར་ན་)སྨ༷ན་སྤྱ༷ད་(དེ་གསོ་བའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ སྦྱོར་བ་མ་བྱས་པར་)བཀླ༷གས་པ༷་ཙ༷མ་གྱི༷ས་ནི༵། །ན༷ད་པ༷་ད༷ག་ལ༷་ཕ༷ན་འགྱུ༷ར་ར༵མ། །ཞེས་པ་ཁ་ བཤད་ལ་མ་ཤོར་བར་ཆོས་ལག་ལེན་ལ་ཐེབས་པར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་དུ་དགོངས་པ་སྟེ། ཏིང་ངེ་ འཛིན་རྒྱལ་པོའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། གཞོན་ནུ་དེ་ལྟ་བས་ན་སྒྲུབ་པ་སྙིང་པོར་བྱེད་པ་ལ་བསླབ་ པར་བྱ་སྟེ། སྒྲུབ་པ་སྙིང་པོར་བྱེད་པ་ལ་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ རྙེད་པར་དཀའ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་དཔ༷འི་སྤྱོ༷ད་པ༷་ལ༷་འཇུ༷ག་པ༷་ལ༷ས། གཙོ་བོར་ཤེ༷ས་བཞི༷ན་བསྲུ༷ང་བ༷ར་ བྱ༷་བ༷་སྟེ༷་ལེ༷འུ༷་ལྔ༷་པ༷འོ༵།། །། 1-18

【現代漢語翻譯】 爲了詳細展示最初產生的八種根本墮罪，即菩薩的十八種根本墮罪的分類等內容，這裡從《學集論》中引用一個概要來了解。 因此，爲了讓菩薩經常修習，從更廣闊的角度清晰地闡述，務必反覆研讀《學集論》。如果無法做到，那就閱讀我（寂天）所著的各種經論的摘要——《集一切學處》。這兩部論典都是寂天論師所著。此外，還應努力閱讀聖龍樹所著的《學集論》和《經集論》，因為在我的論著中未出現的某些學處，在那兩部論典中可能會出現。 此外，對於任何經論中，凡是未曾遮止且讚歎菩薩行持的內容，都應當修習。爲了守護世間心（即避免產生錯誤的念頭），應當如理修習並學習那些能夠最大程度地令眾生歡喜的方法和途徑。 爲了方便地展示正知，應當反覆觀察身心的狀態（即行為舉止）。所謂的憶念應當在任何時候都運用，這只是未盡之語。總而言之，正知是守護的特徵。 應當努力實踐（之前所說的）這些身語的行爲準則。僅僅口頭唸誦（經典）又有什麼用呢？（例如）僅僅閱讀藥方（而不去配藥），又怎麼能治好病人的疾病呢？這表達了希望大家不要只停留在口頭上，而要將佛法付諸實踐的想法。正如《三昧王經》中所說：『年輕人，因此，應當學習以實修為核心，因為以實修為核心，不難獲得無上正等正覺。』 《入菩薩行論》中，最主要的是守護正知——第五品。

【English Translation】 In order to extensively demonstrate the eight root downfalls that initially arise, namely the categories of the eighteen root downfalls of a Bodhisattva, etc., a summary is drawn from the Compendium of Trainings to understand. Therefore, in order for the Bodhisattva to constantly practice, to clearly explain from a broader perspective, one should definitely repeatedly study the Compendium of Trainings. If that is not possible, then read the summary of various scriptures composed by me (Shantideva) - the Compendium of All Learnings. Both of these treatises were composed by the master Shantideva. Furthermore, one should also strive to read the Compendium of Trainings and the Compendium of Sutras composed by the noble Nagarjuna, because some trainings that do not appear in my treatises may appear in those two treatises. Furthermore, whatever conduct of a Bodhisattva is not prohibited and is praised in any sutra or treatise, that itself should be practiced. In order to protect the worldly mind (i.e., to avoid generating erroneous thoughts), one should properly practice and learn those methods and means that can bring the greatest joy to sentient beings. In order to easily demonstrate the meaning of mindfulness, one should repeatedly examine the states of body and mind (i.e., conduct). The so-called mindfulness should be applied at all times, which is just an unfinished statement. In short, mindfulness is the characteristic of guarding. One should diligently practice these (previously mentioned) precepts of body and speech. What is the use of merely reciting words? (For example) merely reading a prescription (without preparing the medicine), how can it cure the patient's illness? This expresses the idea that one should not just remain on the verbal level, but should put the Dharma into practice. As it is said in the Samadhiraja Sutra: 'Young man, therefore, one should train to make practice the essence, because with practice as the essence, it is not difficult to attain the unexcelled perfect and complete enlightenment.' In the Bodhisattva's Way of Life, the most important thing is to guard mindfulness - Chapter Five.

---

4 ༈ ལེའུ་དྲུག་པ། བཟོད་པ་བསྟན་པ། ༈ ད་ནི་བཟོད་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཐོག་མར་དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཁོང་ཁྲོའི་ཉེས་དམིགས་ བསྟན་པར་བཞེད་ནས། བསྐལ་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ལ། མཛོད་དུ། བར་གྱི་བསྐལ་པ་དཔག་ མེད་ནས། །ཚེ་ལོ་བཅུ་པའི་བར་དུའོ། །དེ་ནས་ཡར་སྐྱེ་མར་འབྲི་བའི། །བསྐལ་པ་གཞན་ནི་ བཅོ་བརྒྱད་དང་། །ཡར་སྐྱེ་བ་ནི་གཅིག་ཡིན་ཏེ། །དེ་དག་ཚེ་ནི་བརྒྱད་ཁྲིའི་བར། །དེ་ལྟར་ འཇིག་རྟེན་ཆགས་པ་འདི། །བར་གྱི་བསྐལ་པ་ཉི་ཤུར་གནས། །འཆགས་པ་དང་ནི་འཇིག་ པ་དང་། །ཞིག་ནས་འདུག་པ་དུས་མཉམ་མོ། །དེ་དག་བརྒྱད་ཅུ་ལ་བསྐལ་ཆེན། །དེ་གྲངས་ མེད་གསུམ་ལ་སངས་རྒྱས། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་དང་པོ་འཇིག་རྟེན་ཆགས་པ་ནས་ བརྩམས་ཏེ་ཚེ་ལོ་བརྒྱད་ཁྲིའི་བར་དུ་མི་རྣམས་ཚེ་ལོ་དཔག་མེད་ཀྱི་དུས་ལ་བར་གྱི་བསྐལ་ པ་བཅུ་དགུ་འདའ་ཞིང་དེ་ནས་ཚེ་ལོ་བཅུ་པའི་བར་དུ་འགྲིབ་པ་དང་བཅས་པ་ཆགས་ནས་ གནས་པའི་བར་ནི་བསྐལ་པ་དང་པོ་ཡིན་ནོ། །ཚེ་ལོ་བཅུ་པ་དེ་ནས་ཡར་ཚེ་ལོ་བརྒྱད་ཁྲི་བའི་ བར་དུ་འཕེལ་ལོ། །ཡང་མར་ཚེ་ལོ་བཅུ་པར་གྱུར་གྱི་བར་དུ་འགྲིབ་པ་ཟུང་གཅིག་པོ་འདི་ ནི་བར་གྱི་བསྐལ་པ་གཉིས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་བཅོ་བརྒྱད་དང་། དེ་ནས་ཡར་བརྒྱད་ཁྲིའི་ བར་དུ་འཕེལ་བ་གཅིག་ལ་བར་བསྐལ་ཉི་ཤུ་པ་གཅིག་ཐོགས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་བར་གྱི་ཁུག་པ་ བཅོ་བརྒྱད་པོ་མཐའ་དག་སྡོམ་པ་དང་མཐའ་ཐོག་གི་ཡར་སྐྱེ་མར་འགྲིབ་རེ་རེ་པོ་དུས་མཉམ་ པ་ཅན་བར་གྱི་བསྐལ་པ་ཉི་ཤུར་འཇིག་རྟེན་གནས་སོ། །འཆགས་པ་འཇིག་པ་སྟོངས་པ་ གསུམ་ཡང་དེ་དང་དུས་མཉམ་པས་བར་བསྐལ་བརྒྱད་ཅུ་ལ་བསྐལ་ཆེན་ནོ། །དེའི་གྲངས་ གཅིག །བཅུ། བརྒྱ། སྟོང་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་གྲངས་ཀྱི་གནས་གཞན་དྲུག་བཅུའི་བར་དུ་རིམ་པར་ བཅུ་འགྱུར་བསྒྲེས་པས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གཅིག་ཏུ་སློང་ལ། དེ་འདྲའི་བསྐལ་པ་གྲངས་ མེད་གསུམ་གྱི་སྤྱོད་པས་སངས་རྒྱ་བར་གསུངས་པ་ལས་འདིར་ཡང་ཚོགས་བསགས་པའི་ ཡུན་ཚད་ལ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་བསྐལ་ཆེན་དུ་འཐད་དོ། །དེ་ལྟ་བུའི་བསྐ༷ལ་པ༷་སྟོ༷ང་(ཕྲག་)དུ༷་(མར་) 1-185 བས༷གས་པ༷་ཡི༵། །སྦྱི༷ན་པ་(གསུམ་)ད༷ང་བདེ༷་གཤེ༷གས་མཆོ༷ད་པ་དང་ལ༷་སོ༵གས་ཀྱི་སྒྲས་ ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཡང་དག་པར་བླངས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ལེ༷གས་སྤྱ༷ད་ག༷ང་ཡི༷ན་དེ༷་ཀུ༷ན་ ཡ༵ང་། སེམས་ཅན་ལ་རྣམ་པར་སྡང་བའི་ཁོ༷ང་ཁྲོ༷་གཅི༷ག་གི༷ས་མེ་ཆུང་ངུས་རྩྭའི་ཚོགས་བཞིན་ དུ་འཇོ༷མས་པ༷ར་བྱེ༵ད་དེ། འཇམ་དཔལ་རྣམ་པར་རོལ་པའི་མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ་ཁོང་ཁྲོ་ བ་ཁོང་ཁྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྐལ་པ་བརྒྱ་སྟོང་དུ་བསགས་པའི་དགེ་བ་འཇོམས་པར་བྱེད་པ་ སྟེ། ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ཙམ་དུ་ཉེས་དམིགས་ཆེ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཞེ༷་སྡ༷ང་ལྟ༷་བུ༷འི་སྡི༷ག་པ༷་གཞན་མེ༵ད། སྡིག་ པ་དེ་འགོག་

【現代漢語翻譯】 第六品：安忍 現在，爲了開始修習安忍，首先要闡述其反面——嗔恨的過患。關於『劫』的說法，《俱舍論》中提到：『從中間劫到壽命十歲時，之後向上增長向下減少的劫有十八個，向上增長的是一個，這些的壽命是八萬歲。如此，此世界的形成，存在於二十個中間劫中。形成、壞滅和壞滅后的存在時間相同。這些八十個為大劫，三個無數劫成佛。』這裡所說的意思是，從世界形成開始，到壽命八萬歲之間，人們經歷無數壽命的時期，十九個中間劫過去，之後伴隨著減少到壽命十歲，從形成到存在的這段時間是第一個劫。從壽命十歲開始，向上增長到壽命八萬歲。再次向下減少到壽命十歲為止，這一對是第二個中間劫。像這樣的有十八個，之後向上增長到八萬歲的一個，加上這一個，總共是二十個中間劫。這樣，十八個中間劫全部加起來，加上最初和最後的向上增長和向下減少，時間相同，世界存在於二十個中間劫中。形成、壞滅、空無三種狀態也與此時間相同，八十個中間劫為一個大劫。其數量，如一、十、百、千等，到六十個數量級，依次乘以十，一個無數劫就形成了。像這樣的三個無數劫的修行才能成佛。這裡也是爲了將時間長度與積累資糧聯繫起來，所以用大劫來衡量是合適的。像這樣，經過千劫（梵文：kalpa-koṭi，kalpa-koti，劫千，無數劫）積累的，佈施（梵文：dāna，dana，佈施），以及以供養善逝（梵文：sugata，sugata，善逝）等字樣所包括的，如清凈持戒所產生的善行，所有這些，都會被對眾生的嗔恨之火摧毀，就像小火燒燬草堆一樣。《文殊師利遊戲經》中說：『文殊師利，嗔恨被稱為嗔恨，能摧毀百千劫所積累的善根。』 僅僅是這麼大的過患，沒有比嗔恨更大的罪過。阻止罪惡

【English Translation】 Chapter Six: Patience Now, to begin the practice of patience, it is first necessary to explain the faults of its opposite, anger. Regarding the term 'aeon', the Abhidharmakośa states: 'From the intermediate aeon to the age of ten years, then the aeons that increase upwards and decrease downwards are eighteen, and the one that increases upwards is one. Their lifespan is eighty thousand years. Thus, this formation of the world exists in twenty intermediate aeons. Formation, destruction, and existence after destruction are equal in time. These eighty are a great aeon, and three countless aeons to become a Buddha.' What is meant here is that from the beginning of the formation of the world until the age of eighty thousand years, people experience countless lifespans, and nineteen intermediate aeons pass. Then, with the decrease to the age of ten years, the period from formation to existence is the first aeon. From the age of ten years, it increases upwards to the age of eighty thousand years. Again, decreasing downwards to the age of ten years, this pair is the second intermediate aeon. Like this, there are eighteen, and then one that increases upwards to eighty thousand years, plus this one, making a total of twenty intermediate aeons. Thus, all eighteen intermediate aeons added together, plus the initial and final upward increase and downward decrease, are equal in time, and the world exists in twenty intermediate aeons. The three states of formation, destruction, and emptiness are also equal in time, and eighty intermediate aeons make a great aeon. Its numbers, such as one, ten, hundred, thousand, etc., up to sixty orders of magnitude, multiplied by ten successively, form one countless aeon. The practice of three such countless aeons is required to become a Buddha. Here, too, it is appropriate to measure with great aeons in order to relate the length of time to the accumulation of merit. Like this, after accumulating for thousands of aeons (藏文：བསྐ༷ལ་པ༷་སྟོ༷ང་，梵文天城體：kalpa-koṭi，梵文羅馬擬音：kalpa-koti，漢語字面意思：劫千，無數劫), the giving (藏文：སྦྱི༷ན་པ་，梵文天城體：dāna，梵文羅馬擬音：dana，漢語字面意思：佈施), and what is included by the words 'offering to the Sugata' (藏文：བདེ༷་གཤེ༷གས་，梵文天城體：sugata，梵文羅馬擬音：sugata，漢語字面意思：善逝), such as the virtuous conduct arising from pure moral discipline, all of these are destroyed by the fire of hatred towards sentient beings, just as a small fire destroys a pile of grass. The Mañjuśrīvikrīḍita Sūtra says: 'Mañjuśrī, anger is called anger, and it destroys the roots of virtue accumulated for hundreds of thousands of aeons.' Just this much fault, there is no other sin greater than hatred. Preventing sin

---

ནུས་པའི་ཕྱིར་བཟོ༷ད་པ༷་ལྟ༷་བུ༷འི་དཀ༷འ་ཐུ༷བ་བམ་ལེགས་སྤྱད་གཞན་མེ༵ད་པ་ དེ༷་བ༷ས་བཟོ༷ད་(པ་བསྒོམ་པ་)ལ༷་ན༷ན་ཏ༷ན་དུ༵། འཆད་འགྱུར་གྱི་ཐབས་སྣ༷་ཚོ༷གས་ཚུ༷ལ་གྱི༷ས་ བསྒོ༷མ་པ༷ར་བྱའོ༵། །དེ་ལྟ་མིན་པར་(ལུས་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་གདུང་བར་བྱེད་པའི་)ཞེ༷་སྡ༷ང་ཟུ༷ག་རྔུ༷འི་སེ༷མས་ འཆ༷ང་ན༵། རང་གིས་ཀྱང་ཡི༷ད་ནི༷་ཞི༷་བ༷་དང་དུལ་བའི་ཉམ༷ས་མི༷་མྱོ༵ང་ཞིང་། (སེམས་ལ་)དག༷འ་ ད༷ང་(ལུས་ལ་)བདེ༷་བ༷འ༷ང་མི༷་འཐོ༷བ་ལ༵། གཉི༷ད་མི༷་འོ༷ང་ཞི༷ང་ཆོས་ལ་བློ་བརྟན༷་པ་མེ༷ད་པར་ འགྱུ༵ར་ཏེ་དེས་ཚུལ་མིན་ལ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བྲན་གཡོག་ག༷ང་ད༷ག་ནོ༷ར་ད༷ང་བཀུ༷ར་སྟི༷་ ཡི༵ས། དྲི༷ན་བྱི༷ན་པའི་རྗེ་དཔོན་དེ༷་ལ༷་བརྟེ༷ན་གྱུ༷ར་པ༵(འི་གཡོག་འཁོར་ལ་སོགས)། དེ༷་ད༷ག་ཀྱང༷་ནི༷་ སྡ༷ང་(སེམས་དང་) ལྡན༷་པ༵འི། །རྗེ༷་དཔོ༷ན་དེ༷་ལ༷་གསོ༷ད་པ༷ར་རྒོ༵ལ། སྲིད་དེ་ཉེས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ རྩ་བ་ཡང་ཞེ་སྡང་ངོ་། །ཞེ་སྡང་དེ༷་ཡི༷ས་རང་གི་མཛ༷འ་བཤེ༷ས་ཀྱང་སྐྱོ༷་བ༷ར་འགྱུ༵ར་ལ། ཚིག་ སྙན་པ་དང་སྦྱི༷ན་པ༷ས་བསྡུ༷ས་ཀྱང༷་སྡང་ལྡན་ལ་བརྟེ༷ན་པར་མི༷་བྱེ༷ད་དེ། མདོ༷ར་ན༷་ཁྲོ༷་བ༷ས་ རང་གཞན་སུ་ལའང་བདེ༷ར་གན༷ས་པ༵(འི་རྒྱུ་ཉེ་བར་ཞི་བ)། དེ༷་ནི༷་འག༷འ་ཡ༷ང་ཡོ༷ད་མ༷་ཡི༵ན(པས་ སེམས་རྩུབ་པའི་གནས་སྐབས་ལས་བྱུང་བའི)། །ཁྲོ༷་བ༷འི་དགྲ༷་ཡི༷ས་མཐོང་ཆོས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དེ༷་ལྟ་བུ་ ལ༷་སོ༵གས (པ)། ཕྱི་མ་ཡང་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ད༷ག་ནི༷་བྱེ༷ད་པ༷ར་འགྱུ༵ར། (སྐྱེས་བུ་)ག༷ང་ཞི༷ག་(ལེགས་ 1-186 པར་དཔྱད་པའི་སྒོ་ནས་)བསྒྲི༷མས་ཏེ༷་ཁྲོ༷་འཇོ༷མས་པ༵(ལ)། །(བརྩོན་པ་)དེ༷་ནི༷་(ཚེ་)འདི༷་ད༷ང་(འཇིག་རྟེན་) གཞ༷ན་དུ༷་བདེ༵(བར་འགྱུར་རོ)། ། རྒྱུ་(བདག་དང་བདག་གི་བ་ལ་)མི༷་འདོ༷ད་པ་(སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པར་)བྱས༷་(པ་)ད༷ང་འདོ༷ད་པ༷་(བདེ་བ་ སྒྲུབ་པ་)ཡི༵། གེ༷གས་བྱས༷་པ༷་ལ༷ས་བྱུ༷ང་གྱུ༷ར་པ༵། །ཡི༷ད་མི༷་བདེ༷་བ༷འི་རྣམ་རྟོག་ཐོག་མར་སྐྱེ་ཞིང་ དེ་རྒྱུན་མཐུད་པ་ལས་ཞེ་སྡང་འཕེལ་བའི་ཕྱིར་ཟ༷ས་དང་འདྲ་བའི་རྒྱུ་དེ་རྙེ༷ད་ན༵ས། ཞེ༷་སྡ༷ང་ (གི་སྟོབས་)བརྟ༷ས་ཏེ༷་བད༷ག་འཇོ༷མས་སོ༵། །(རྒྱུ་མཚན་)དེ༷ས་ན༷་བད༷ག་གི༷་དགྲ༷་བོ༷་ཞེ་སྡང་དེ༵འི། ཟ༷ས་སམ་རྒྱུ་ཡིད་མི་བདེ་ནི༷་སྐྱེས་མ་ཐག་རྣམ༷་པ༷ར་གཞོ༷མ་པ༷ར་བྱ༷་སྟེ། འདི༷་ལྟར༷་བད༷ག་ལ༷་ (དགེ་བའི་སྲོག་འཇོམས་པའི་སྒོ་ནས་)གནོ༷ད་པ༷་ལ༵ས། །དགྲ༷་(བོ་ཞེ་སྡང་)འདི༷་ལ༷་ནི༷་ལ༷ས་གཞ༷ན་མེ༵ད་ པའི་ཕྱིར་དང་ཡིད་མི་བདེ་སྐྱེས་མ་ཐག་དྲན་པས་གཟུང་ན་གཞོམ་སླ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་(མགོ་བོ་བཅད་སོགས་)ཅི༷་ལ༷་བ༷བ་ཀྱང༷་བད༷ག་གི༷ས་ནི༵། དག༷འ་བ༷འི་ཡི༷ད་ནི༷་(ཁོ་ནས་) དཀྲུ༷ག་མི༷་བྱ༷་སྟེ། དགའ་བ་ནི་ཡིད་མི་བདེ་བའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་།

【現代漢語翻譯】 除了以忍辱（修習忍耐）之外，沒有其他更好的苦行或善行。 因此，要努力修習忍耐（禪定），通過各種方式來修習。 否則，如果懷有（使身心痛苦的）嗔恨和怨恨之心，自己也無法體驗到內心的平靜與調柔，也無法獲得（內心的）喜悅和（身體的）快樂，無法入睡，對佛法也缺乏信心，因為這會導致不如法的行為。那些依靠奴僕的侍奉，以及財富和尊敬，受到恩惠的君主（或侍從等），他們也會反抗充滿嗔恨的君主，甚至想要殺害他。因此，嗔恨是所有罪惡的根源。嗔恨會使朋友也感到厭惡，即使用甜言蜜語和佈施也無法使嗔恨者信賴。總之，憤怒不會給任何人帶來安樂（或和平）。 因此，不要有任何憤怒（因為從粗暴的心態中產生的）。憤怒的敵人會帶來今生的痛苦，以及來世的痛苦。那些努力平息憤怒的人，今生來世都會幸福。 （對）不想要的（事物，如痛苦的產生）和想要的（事物，如快樂的實現）製造障礙，最初會產生不悅的想法，持續下去會增長嗔恨，就像食物一樣。嗔恨會變得強大並摧毀自我。因此，要立即摧毀作為敵人——嗔恨的食物或起因——不悅。例如，如果我受到了（通過摧毀善行的）傷害，那麼這個敵人（嗔恨）沒有其他事情可做，而且如果最初的不悅被記住，就很容易被摧毀。 因此，無論發生什麼（例如被砍頭），我都不應該被喜悅的心情所動搖，因為喜悅是不悅的對治之法。

【English Translation】 There is no other austerity or virtuous conduct better than forbearance (practicing patience). Therefore, one should diligently practice forbearance (meditation), practicing it in various ways. Otherwise, if one harbors a mind of hatred and resentment (that causes suffering to body and mind), one will not experience inner peace and gentleness, nor will one obtain (inner) joy and (physical) happiness, one will not be able to sleep, and one will lack confidence in the Dharma, because it leads to improper behavior. Those servants who rely on the favor of servants, as well as wealth and respect, that king (or attendants, etc.) they will also revolt against the king full of hatred, even wanting to kill him. Therefore, hatred is the root of all evils. Hatred will make even friends feel disgusted, and even sweet words and generosity will not make the hater trust. In short, anger does not bring happiness (or peace) to anyone. Therefore, do not have any anger (because it arises from a rough state of mind). The enemy of anger brings suffering in this life, as well as suffering in the next life. Those who strive to pacify anger will be happy in this life and the next. Creating obstacles (to) unwanted (things, such as the arising of suffering) and wanted (things, such as the realization of happiness), initially unpleasant thoughts arise, and continuing them will increase hatred, like food. Hatred will become strong and destroy the self. Therefore, one should immediately destroy the food or cause of the enemy—hatred—unpleasantness. For example, if I have been harmed (by destroying virtuous deeds), then this enemy (hatred) has nothing else to do, and if the initial unpleasantness is remembered, it is easy to destroy. Therefore, no matter what happens (such as being beheaded), I should not be shaken by a joyful mood, because joy is the antidote to unpleasantness.

---

(སྡུག་བསྔལ་བྱུང་ བས་)མི༷་དག༷འ་བ་བྱས༷་ཀྱང༷་རང་སྡུག་པར་བས་ཀྱི་དེ་ཙམ་ཀྱི་འདོ༷ད་དོན་མི༷་འགྲུ༵བ་ལ། དགེ༷་ བ༷་ད༷ག་ནི༷་ཉམ༷ས་པ༷ར་འགྱུ༷ར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ག༷ལ་ཏེ༷་(འདོད་མི་འདོད་ཀྱི་གེགས་པ་ཕྱིར་)བཅོ༷ས་སུ༷་ ཡོ༷ད་ན༷་ནི༵། །དེ༷་ལ༷་མི༷་དག༷ར་ཅི༷་ཞི༷ག་ཡོ༵ད(དེ་བཅོས་པས་ཆོག་པས་མི་དགའ་བར་མི་རིགས་ལ)། །ག༷ལ་ ཏེ༷་བཅོ༷ས་སུ༷་མེ༷ད་ན༷་ཡ༵ང་། །དེ༷་ལ༷་མི༷་དག༷ར་བྱས༷་ཅི༷་ཕ༵ན(ཏེ་བཅོམ་ཐབས་མེད་ཅིང་འདས་ཟིན་པས་ སོ)། །ཞེས་པས་གང་ལྟར་ཀྱང་དཔྱད་ན་མི་དགའ་བའི་དོན་མེད་པར་བསྟན་ཏོ། །མ་དཔྱད་ པའི་སྣང་ངོར་བད༷ག་ད༷ང་བད༷ག་གི༷་བཤེ༷ས་རྣམ༷ས་ལ༵། (ལུས་ལ་གནོད་པའི་)སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་(པ་ཁྱད་ དུ་གསོད་པའི་)བརྙ༷ས་(པ་)ད༷ང་(གནད་དུ་འཕོག་པའི་)ཚི༷ག་རྩུ༷བ་ད༵ང་། །(གྲགས་པ་མ་ཡིན་པའི་)མི༷་སྙན༷་ ཞེ༷ས་བྱ༷་ཆོས་བཞི་བཞི་མི༷་འདོ༷ད་དེ༵(དགྲ་ལ་བདེ་བ་དང་། རྙེད་པ་འཐོབ་པ་དང་། བསྟོད་པ་དང་། གྲགས་པ་བཞི་ མི་འདོད་པ་བཅུ་གཉིས་སོ)། དེ་རྣམས་ཐོག་ཏུ་བྱུང་བ་དང་། དགྲ༷་དང་དགྲའི་བཤེས་རྣམས་ལ༷་དེ༷་ 1-187 ལ༷ས་བཟློ༷ག་པ༷ས་སྡུག་བསྔལ་བརྙས་དང་ཚིག་རྩུབ་དང་མི་སྙན་ཞེས་བྱ་བཞི་བཞི་ཐོག་ཏུ་ འབབ་པར་འདོད་ཀྱང་(འདོད་པ་བཅུ་གཉིས་)མ་བྱུང་བའི་རྒྱུ་ལས་ཡིད་མི་བདེ་དང་ཞེ་སྡང་སྐྱེ་བར་ བས་སོ༵། ། འོན་ཀྱང་ཡིད་བདེ༷་བ༷འི་རྒྱུ༷་འདོད་པ་གྲུབ་པ་ནི༷་རེ་འག༷འ་འབྱུ༵ང་ཞིང་། སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་གྱི་ རྒྱུ༷་འདོད་པ་མ་གྲུབ་པ་ནི༷་ཤི༷ན་ཏུ༷་མ༵ང་བ་ལས། སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་མེ༷ད་པ༷ར་ངེ༷ས་འབྱུ༷ང་དང་སྐྱོ་ ཤས་མེ༵ད་པ། དེ༷་བ༷ས་སེ༷མས་ཁྱོ༷ད་སྡུག་བསྔལ་དང་ལེན་གྱི་བཟོད་པ་ལ་བརྟན༷་པ༷ར་མནོ༵ས་ ཤིག །དཔེར་ན་དཀ༷འ་བཟློ༷ག་སྟེ་(སྔོན་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོས་རང་གི་ཆུང་མ་ལ། ང་རི་བོ་གངས་ཅན་ལ་དཀའ་ཐུབ་ ལ་འགྲོ་བས་ད་རང་རེ་གཉིས་སོ་སོར་གྱིས་ཞེས་སྨྲས་པས་མོ་མ་རངས་ཏེ། ཨུ་མཱ་ཨུ་མ་ཞེས་ཟེར་བ་དཀའ་བཟློག་སྟེ་)ལྷ་མོ་ཨུ་ མ་ལ་ད༷ད་པ་ད༷ང་ཡུལ་ཀ༷རྞ༷་ཌ་པ༵་ལ་སོགས་པ་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུད་དུ་སྐྱེས་པ་ཁ་ཅིག་རིམ་པ་ ལྟར་སྟོན་ཟླ་འབྲིང་པོའི་དུས་ལ་སོགས་པར་གསོ་སྦྱོང་བྱས་ནས། མཆོད་སྦྱིན་གྱི་དོན་དུ་རང་ གི་ལུས་བསྲེ༷ག་པ་ད༷ང་ཕན་ཚུན་འགྲན་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་རང་གི་ལུས་མཚོན་གྱིས་གཅོ༷ད་པ་ ལ་སོ༷གས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཚོ༷ར་བ༷་ནི༵། མཆོད་སྦྱིན་གྱི་གྲགས་པ་དང་དཔའ་བོའི་མིང་གོང་ དུ་འབྲི་བ་ཙམ་ལས་གཞན་པའི་དོ༷ན་མེ༷ད་ཀྱང་བཟོ༷ད་པར་བྱེ༷ད་པ་ཡོད་ན་འདིར་ཐ༷ར་པ༷་ཡི༵། དོ༷ན་དུ༷་བད༷ག་གོ༷་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཅི༷་ཕྱི༷ར་སྡ༵ར་ཏེ་བཟོད་པར་རིགས་སོ། །(བསྟན་བཅོས་དང་སྒྱུ་ རྩལ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ་)གོ༷མས་ན༷་སླ༷་བ༷ར་མི༷་འགྱུ༷ར་བ༵འི། །(བྱ་དཀའ་བའི་)དངོ༷ས་(པོ་) དེ༷་ག༷ང་ ཡ༷ང་ཡོ༷ད་མ༷་

【現代漢語翻譯】 （因痛苦產生）即使不悅，也只會讓自己更加痛苦，無法達成目的，而且善行也會因此衰退。如果（不悅的障礙）可以補救，那又有什麼可不悅的呢（既然可以補救，就不應該不悅）？如果無法補救，那不悅又有什麼用呢（既然無法補救且已成定局）？總之，無論如何分析，不悅都是沒有意義的。在未經分析的表象中，對於我和我的親友來說，（身體上的）痛苦、（特別針對的）侮辱、（刺耳的）粗語，以及（不好的）名聲這四種不想要的，（敵人獲得快樂、獲得利益、獲得讚揚和獲得名聲這四種不想要的，總共十二種）。當這些降臨到自己身上，或者敵人和敵人的親友遭受與此相反的痛苦、侮辱、粗語和惡名時，雖然希望（這十二種願望）實現，但由於沒有實現，就會產生不悅和憤怒。 然而，帶來快樂的原因，即願望的實現，發生的機率很小；而帶來痛苦的原因，即願望的落空，發生的機率卻非常大。因此，要下定決心，不要感到痛苦，不要感到沮喪，要讓自己的心堅定地承受痛苦。例如，難以忍受的事情（以前大自在天神告訴他的妻子說：『我要去雪山修行，我們分手吧。』他的妻子不高興地說：『烏瑪，烏瑪』，這就是難以忍受的事情），對烏瑪女神的信仰，以及卡納達等南方地區的一些人，在齋戒日等日子裡，爲了祭祀而焚燒自己的身體，或者互相競爭，用武器切割自己的身體等，他們所感受到的痛苦，除了爲了提高祭祀的名聲和英雄的稱號之外，沒有任何其他意義，但他們卻能忍受。那麼，爲了解脫，為什麼還要害怕痛苦，理應忍受呢？（對於經典和藝術等）習慣了就不會變得容易的事情，還有什麼呢？

【English Translation】 (Because of suffering) Even if one becomes displeased, it only makes oneself more miserable, and one's desires are not fulfilled, and virtue declines. If (the obstacle of displeasure) can be remedied, then what is there to be displeased about (since it can be remedied, one should not be displeased)? If it cannot be remedied, then what good does displeasure do (since it cannot be remedied and is already done)? In any case, upon analysis, displeasure is shown to be meaningless. In the unanalyzed appearance, for myself and my friends, suffering (harm to the body), insult (especially targeted), harsh words (that are offensive), and bad reputation (that is not fame), these four are unwanted (the enemy gaining happiness, gaining benefits, gaining praise, and gaining fame, these four are unwanted, totaling twelve). When these befall oneself, or when enemies and their friends experience the opposite of these—suffering, insult, harsh words, and bad reputation—although one desires (these twelve wishes) to be fulfilled, because they are not fulfilled, displeasure and anger arise. However, the cause of happiness, the fulfillment of desires, occurs rarely; while the cause of suffering, the non-fulfillment of desires, occurs very often. Therefore, resolve not to feel pain, not to feel discouraged, and to make your mind steadfast in enduring suffering. For example, something difficult to bear (formerly, the great god Ishvara told his wife, 'I am going to the snowy mountains to practice asceticism, let us separate.' His wife was unhappy and said, 'Uma, Uma,' this is something difficult to bear), faith in the goddess Uma, and some people in southern regions such as Karnata, on days such as fasting days, burn their bodies for the sake of sacrifice, or compete with each other, cutting their bodies with weapons, etc. The suffering they feel, other than to enhance the fame of the sacrifice and the title of hero, has no other meaning, yet they can endure it. Then, for the sake of liberation, why fear suffering, and why not endure it? What is there that does not become easy with habit (regarding scriptures and arts, etc.)?

---

ཡི༵ན། །དེ༷་བ༷ས་གནོ༷ད་པ༷་ཆུ༷ང་གོ༷མས་(པར་བྱས་)པ༵ས། །(དམྱལ་སོགས་ཀྱི་) གནོ༷ད་ པ༷་ཆེ༷ན་པོ༷འ༷ང་(བདེ་བའི་ངོ་བོར་འགྱུར་བས་)བཟོ༷ད་པ༷ར་བྱོ༵ས། །ཞེས་པ་སྟེ་རྒྱལ་པོ་གོ་ར་བས་དར་ ལྭ་བ་རིམ་པ་མང་པོའི་འོག་ན་ཉུངས་དཀར་གྱི་འབྲུ་ཡོད་པའི་རྩུབ་པ་ཙམ་མི་བཟོད་པ་ཡང་ ཕྱིས་ཚེར་མའི་ཁུར་ཁུར་བ་བཟོད་པ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་གོམས་པར་བྱ་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཆུང་ངུ་ལ་ཡང་འབད་པ་མེད་པར་མི་འབྱུང་ 1-188 ངོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ་(དུག་)སྦྲུ༷ལ་ད༷ང་ཤ༷་སྦྲ༷ང་(བུའི་གནོད་པ་)ད༷ག་ད༷ང་ནི༵། བཀྲེ༷ས་སྐོ༷མ་ལ༷་ སོ༷གས་(ཚ་གྲང་གི་)ཚོ༷ར་བ༷་(ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་)ད༵ང་། །གཡ༷ན་པ༷་ཟ་འཕྲུག་ལ༷་སོ༷གས་བཅ༷ས་པ༷་ཡི༵། དོ༷ན་མེ༷ད་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་འབད་མེད་དུ་འབྱུང་བ་ཅི༷ས་མ༷་མཐོ༵ང་སྟེ་མཐོང་བ་དང་། གཞན་ཡང་ ཚ༷་(བ་དང་)གྲ༷ང་(བ་)ཆ༷ར་ད༷ང་རླུ༷ང་སོ༷གས་(པས་ལམ་གྱི་གནོད་པ་སོགས་)ད༵ང་། ན༷ད་ད༷ང་འཆི༷ང་ད༷ང་ རྡེ༷ག་སོ༷གས་སྡུག་བསྔལ་ཕྲ་མོ་རྣམས་ལ༵། དང་པོ་ནས་བད༷ག་གི༷ས་བཟེ༷་རེ༷་འ༷མ་བཟོད་སྲན་ ཆུང་བ་མི༷་བྱ༷་སྟེ༷། དེ༷་ལྟར༷་བྱས༷་ན༷་བཟོད་སྲན་ཇེ་ཆུང་ལ་འགྲོ་བས་གནོ༷ད་པ༷་འཕེ༵ལ་ཚབས་ ཇེ་ཆེ་ལ་འགྲོ་བའི་སྣང་བ་འཆར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཡུལ་དུ་ཞུགས་པ་ལ༷་ལ༷་བད༷ག་གི༷་ ཁྲ༷ག་མཐོ༷ང་ན༵། དཔ༷འ་བརྟན༷་ལྷག༷་པ༷ར་སྐྱེ༷་འགྱུ༷ར་ཡོ༵ད། །(སྡར་མ་)ལ༷་ལ༷་གཞ༷ན་གྱི༷་ཁྲ༷ག་ མཐོ༷ང་ན༵། །(འཇིགས་པ་དྲན་མེད་དུ་)བོ༷ག་ཅི༷ང་(མཐོམས་པས་)བརྒྱ༷ལ་བ༷ར་འགྱུ༷ར་བ༷་ཡོ༵ད། །དེ༷་ གཉིས་ནི༷་རིམ་པ་ལྟར་སེ༷མས་ཀྱི༷་ང༷ང་(ཚུལ་དཔའ་ཞིང་)བརྟན༷་(པ་)ད༵ང་། སྡ༷ར་མ༷འི་ཚུ༷ལ་ལ༷ས་ གྱུ༷ར་པ༷་ཡི༵ན(པས་སེམས་བརྟན་པ་ལ་གོམས་པར་བྱའོ)། །བློ་བརྟན་ཅིང་མི་སྡར་བ་ལ་གོམས་དགོས་པ་ དེ༷་བ༷ས་ན་གནོ༷ད་པ༷་ཁྱད༷་བས༷ད་ཅི༵ང་། སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་རྣམ༷ས་ཀྱི༷ས་མི༷་ཚུ༷གས་བྱོ༵ས། །མཁ༷ས་ པ༷ས་ཆོས་ཀྱི་དོན་དུ་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་བྱུ༷ང་ཡ༷ང་ནི༵། སེ༷མས་ཀྱི༷་ར༷བ་ཏུ༷་དང་བར་བྱ་ཡི་རྙོ༷ག་པར་ མི༷་བྱའོ༵། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པའི་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་རྣམ༷ས་ད༷ང་བཟོད་པ་ ལ་སོགས་པའི་གཉེན་པོ་རྣམས་གཡུ༷ལ་འགྱེ༷ད་ལ༵། གཡུ༷ལ་འགྱེ༷ད་ཚེ༷་ན༷་གནོ༷ད་པ༷་མ༵ང་མོད། འོན་ཀྱང་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ཁྱད༷་བས༷ད་ན༵ས། །ཞེ༷་སྡ༷ང་ལ༷་སོགས་དགྲ༷་འཇོ༷མས་པ༵། །དེ༷་ད༷ག་(མཆོག་ཏུ་ཡང་དགྲ་ལས་)རྒྱ༷ལ་བྱེ༷ད་དཔ༷འ་བོ༷་སྟེ༷། །ལྷག༷་མ༷་སེམས་ཅན་འཇོམས་པ་ནི་ ཤི་ཟིན་གྱི་རོ༷་ལ༷་གསོ༷ད་འདོད་ཀྱིས་བསྣུན་པ་དང་འདྲ་བས་དཔའ་བོ་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་དག་མ་ བཅོམ་ཡང་ངང་གིས་འཆི་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པ༷འོ༵། ། སྔར་སྡུག་བསྔལ་མེད་པར་ངེས་འབྱུང་མེད། ཅེས་བཤད་པ་ལས་གཞ༷ན་ཡ༷ང་སྡུ༷ག་ 1-189 བསྔ༷ལ་བྱུང་བའི་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་ནི༵།

【現代漢語翻譯】 因此，當小小的損害習慣了（變得適應）之後，（地獄等的）巨大的損害也能（轉變為安樂的自性）忍受了。就像國王郭拉瓦，在多層絲綢衣服下，連一點點白芥子的粗糙都無法忍受，但後來卻能忍受帶刺的重擔一樣。 雖然如此，但如果對於應該習慣的小小痛苦，不努力就不會發生，是這樣嗎？不是的，（毒）蛇和虻蟲（蚊蟲的損害）等，飢渴等（冷熱的）感覺（不悅意），以及瘙癢等，這些無意義的痛苦，不是不努力就自然發生的嗎？是看到的。此外，寒冷（和炎熱）、雨和風等（帶來的道路損害等），疾病和死亡以及擊打等微小痛苦，從一開始就不要（認為）自己無法忍受或忍耐力小。如果那樣做了，忍耐力就會越來越小，損害增加的程度也會越來越大。因此，在戰場上，有些人看到自己的血，會更加增強勇氣；有些人看到別人的血，會（因恐懼而）昏厥倒地。這兩種情況分別是由內心的狀態（勇敢）和怯懦所導致的（所以要習慣於堅強內心）。 因此，要輕視損害，不要被各種痛苦所擊垮。智者即使爲了佛法而遭受痛苦，也要內心歡喜，不要煩惱。菩薩在與嗔恨等煩惱和忍耐等對治法進行戰鬥時，戰鬥時會有很多損害，但也要輕視一切痛苦，摧毀嗔恨等敵人。那些（最終戰勝煩惱的）才是真正的勇士，其餘的征服有情眾生，就像擊打已死的屍體一樣，不是勇士，因為即使不征服他們，他們也會自然死亡。 之前說過，沒有痛苦就沒有出離心。此外，痛苦的功德還有：

【English Translation】 Therefore, when small harms are accustomed to (become adapted), even great harms (such as those of hell) can be endured (transforming into the nature of bliss). Just like King Gorawa, who could not tolerate even the slightest roughness of white mustard seeds under layers of silk clothes, but later could endure carrying thorny burdens. Although this is so, if one does not make effort towards small sufferings that should be accustomed to, will it not occur? No, (poisonous) snakes and gadflies (the harm of mosquitoes), hunger and thirst, etc. (unpleasant) sensations of (hot and cold), and itching, etc., don't these meaningless sufferings occur naturally without effort? They are seen. Furthermore, cold (and heat), rain and wind, etc. (the harm of the road, etc.), diseases and death, and beatings, etc., these small sufferings, from the beginning, one should not (think) that one cannot endure them or that one's patience is small. If one does so, patience will become smaller and smaller, and the degree of harm will increase more and more. Therefore, on the battlefield, some people, when they see their own blood, will increase their courage even more; some people, when they see the blood of others, will faint and fall to the ground (due to fear). These two situations are caused by the state of mind (bravery) and cowardice, respectively (so one should get used to strengthening the mind). Therefore, one should disregard harm and not be overwhelmed by various sufferings. Even if a wise person experiences suffering for the sake of Dharma, one should be joyful in one's heart and not be troubled. When a Bodhisattva is fighting with afflictions such as hatred and antidotes such as patience, there will be many harms during the battle, but one should disregard all sufferings and destroy enemies such as hatred. Those (who ultimately conquer afflictions) are the true warriors, the rest conquering sentient beings is like striking a dead corpse, not a warrior, because even if one does not conquer them, they will die naturally. Previously it was said that without suffering there is no renunciation. Furthermore, the merits of suffering are:

---

སྐྱོ༷་བ༷ས་(གཟུགས་ལང་ཚོ་ནོར་སོགས་ཀྱིས་)དྲེ༷གས་པ༷་སེ༷ལ་བ༷ར་བྱེ༷ད། །རང་སྡུག་པ་ལ་དཔགས་ནས་འཁོ༷ར་བ༷(འི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གཟིར་)པ༷་ལ༷་(གཞན་དག་)ལ་སྙི༷ང་རྗེ༷་ སྐྱེ༵། མི་དགེ་བ་ལ་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་བསམས་པས་སྡི༷ག་ལ༷་འཛེ༷མ་ཞི༷ང་དགེ༷་ལ༷་དག༵འ་ བ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་སྤྲོ་དགའ་དང་བཅས་པས་བཟོད་པར་བྱའོ། ། རང་ལ་བབ་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་དེ་ལྟར་རིགས་ཀྱང་གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ ལ་ཁྲོའོ་ཞེ་ན། འོ་ན། མཁྲི༷ས་པ༷་དང་རླུང་ལ༷་སོ༷གས་པའི་ནད་རྣམས་ལ་ཡང་ཁྲོ་བར་ཐལ་ཏེ་ སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་གྱི༷། འབྱུ༷ང་གན༷ས་ཆེ༷་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ལ༷་མི༷་ཁྲོ༷་བ༵ར་རིགས་ཏེ་ ལས་ཡིན་པས་སོ་ཞེ་ན། འོ་ན་སེ༷མས་ཡོ༷ད་རྣམ༷ས་ལ༷འང་ཅི༷་སྟེ༷་ཁྲོ༵་སྟེ་ཁྲོ་བ་མི་རིགས་པར་ ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ༷་ད༷ག་ཀུ༷ན་ཀྱང༷་ལས་ཀྱི་རྐྱེ༷ན་གྱི༷ས་བསྐུ༵ལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །མི་མཚུངས་ པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་དཔེ༷ར་ན༷་མི༷་འདོ༷ད་བཞི༷ན་དུ༷་ཡ༵ང་། ན༷ད་འདི༷་ལས་དབང་གིས་འབྱུ༷ང་ བ༷ར་འགྱུ༷ར་བ༷་ལྟར༷། དེ༷་བཞི༷ན་མི༷་འདོ༷ད་བཞི༷ན་དུ༷་ཡ༵ང་། །རང་གི་ལས་དབང་གི་ན༷ན་ གྱི༷ས་གནོད་བྱེད་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་པ་ལས་གནོད་པ་འབྱུ༷ང་བ༷ར་འགྱུ༵ར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཅན་ རྣམས་ནི་འདིར་ཁྲོ་བར་བྱའོ་ཞེས་བསམ་བཞིན་དུ་གནོད་པ་བྱེད་པས་ནད་དང་མི་མཚུངས་ སོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གྱིས་འདི་ཁྲོ༷་བ༷ར་བྱ༷འོ་ཞེས་མ་བས༷མས་ཀྱང༷་། སྐྱེ༷་བོ༷་རྣམ༷ས་ནི༷་ གྱི༷་ན༷་རང་ཐང་ཙམ་ལ་ཁྲོ༵་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རྒྱུ་དེ་ལྟ་བུའི་ངེས་པ་མ་མཐོང་ལ། རང་གིས་ ཀྱང་ཁྲོ་བ་བསྐྱེ༷ད་པ༷ར་བྱ༷འོ་ཞེ༷ས་ཆེད་དུ་མ༷་བས༷མས་ཀྱང༷་། སྤྱིའི་ཁྲོ༷་བ༷་དེ༷་བཞི༷ན་དུ་གྱི་ན་ རང་ཐང་ལས་སྐྱེ༷་བ༷ར་འགྱུ༵ར་བ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་དང་། དེ་དག་ཀྱང་ལས་ཀྱི་རྐྱེན་མ་ཚང་ན་ འབྱུང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བར་མཚུངས་ལ་སེམས་པ་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཀྱང་ མི་འཐད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་ཉེ༷ས་པ༷་ཇི༷་སྙེ༷ད་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ད༵ང་། །སྡི༷ག་པ༷་རྣམ༷་པ༷་སྣ༷་ཚོ༷གས་པ༵། །དེ༷་ཀུ༷ན་ 1-190 ལས་བསགས་པའི་རྐྱེ༷ན་གྱི༷་སྟོ༷བས་ལ༷ས་བྱུ༵ང་གི །བསམ་བཞིན་པ་ལ་སོགས་པས་ར༷ང་ དབ༷ང་ཅན་དུ་བསྐྱེད་པ་ནི་ཡོ༷ད་པ༷་མ༷་ཡི༷ན་ནོ༵། །ལས་ཀྱི་རྐྱེ༷ན་རྣམ༷ས་ཚོ༷གས་པ༷་དེ༷་ད༷ག་ཀྱང༷་། འབྲས་བུ་རྣམ་སྨིན་འདི་བསྐྱེ༷ད་པ༷ར་བྱ༷འོ་ཞེ༷ས་སེ༷མས་པ༷་ནི་མེ༵ད་ལ། རྐྱེན་དེ༷ས་བསྐྱེ༷ད་པའི་ འབྲས་བུ་རྣམ་སྨིན་དེ༷་ལ་ཡ༷ང་བད༷ག་རྐྱེན་འདིས་བསྐྱེ༷ད་དོ་ཞེ༵ས། སེ༷མས་པ༷་ཡོ༷ད་པ༷་མ༷་ཡི༷ན་ པའི་ཕྱིར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་རང་དབང་ཅན་ནི་འགའ་ཡང་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ནོ༵། ། འདིར་མུ་སྟེགས་གྲངས་ཅན་པ་འགའ་ཞིག་གཙོ་བོ་དང་བདག་ནི་ཅིའི་ཕྱིར་རང་དབང་ ཅན་མ་ཡིན་སྙམ་དུ་དོགས་པར

【現代漢語翻譯】 傲慢（因外貌、青春、財富等）會被克服。 通過衡量自己的痛苦，對受輪迴（痛苦折磨）的（其他人）生起慈悲。 想到不善會導致痛苦，因此會避免罪惡，並因善而感到高興，所以應以喜悅來忍受。 如果對自己降臨的痛苦覺得理所當然，但對他人造成的痛苦卻感到憤怒，那麼，難道不應該對膽汁和風等疾病也感到憤怒嗎？因為它們是痛苦的根源。 如果說不應該對它們感到憤怒，因為那是業力所致，那麼，為什麼還要對有情眾生感到憤怒呢？憤怒是不合理的，因為所有這些也都是由業力的因緣所驅使的。這並非不同，例如，即使不情願，疾病也會因業力而產生。同樣，即使不情願，也會因自己的業力所迫，從煩惱中產生傷害。如果認為眾生是有意傷害，所以與疾病不同，那麼，並非如此。即使他人沒有想過『我要生氣』，人們也會因為小事而生氣，所以沒有看到那種必然性。即使自己沒有特意想過要產生憤怒，也會因為小事而產生憤怒的體驗。而且，如果業力的因緣不具足，這些也不會發生，所以與因緣所生是相同的，而有情無情的區別也是不合理的。 因此，所有的罪過，以及各種各樣的惡行，都是由業力積累的力量所產生的。並非是有意為之等，從而自主產生的。那些業力的因緣聚合在一起，也並非想著『我要產生這個異熟果』。而且，由因緣所生的異熟果，也並非想著『我由這個因緣所生』。因此，沒有什麼是自主的，一切都是緣起。 在此，一些數論派外道可能會疑惑，為什麼『主』（Purusha，神我）和『我』不是自主的呢？

【English Translation】 Arrogance (due to appearance, youth, wealth, etc.) will be overcome. By measuring one's own suffering, compassion arises for (others) afflicted by samsara (suffering). Thinking that evil leads to suffering, one avoids sin and rejoices in virtue, so one should endure with joy. If one feels that the suffering that befalls oneself is justified, but feels anger towards the suffering caused by others, then shouldn't one also feel anger towards diseases such as bile and wind? Because they are the source of suffering. If it is said that one should not feel anger towards them because it is due to karma, then why feel anger towards sentient beings? Anger is unreasonable, because all of these are also driven by the causes and conditions of karma. This is not different, for example, even if unwilling, disease arises due to karma. Similarly, even if unwilling, harm arises from afflictions due to the force of one's own karma. If one thinks that sentient beings intentionally cause harm, so it is different from disease, then this is not so. Even if others have not thought 'I will be angry,' people get angry over small things, so that necessity is not seen. Even if one has not specifically thought of generating anger, one experiences anger arising from small things. Moreover, if the causes and conditions of karma are not complete, these will not happen, so it is the same as arising from conditions, and the distinction between sentient and non-sentient is also unreasonable. Therefore, all faults and all kinds of evil deeds arise from the power of accumulated karma. It is not intentionally done, etc., thereby arising autonomously. Those causes and conditions of karma coming together are also not thinking 'I will produce this ripened fruit.' Moreover, the ripened fruit produced by the causes and conditions is also not thinking 'I am produced by this cause and condition.' Therefore, nothing is autonomous, everything is interdependent arising. Here, some Samkhya heretics may wonder why the 'Purusha' (Self) and 'I' are not autonomous?

---

་འགྱུར་བས་དེ་དགག་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་སྔ་མ་དེ་དག་གི་འདོད་ ཚུལ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེའང་གྲངས་ཅན་པ་རྣམས་ནི་སྙིང་སྟོབས་རྡུལ་དང་མུན་པ་ཞེས་བྱ་ བའི་ཡོན་ཏན་ཆ་མཉམ་པ་ལ་བེམ་པོ་དང་རྟག་པ་དང་གཅིག་པུ་དང་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་རྣམ་ འགྱུར་ཐམས་ཅད་རང་དབང་དུ་བསྐྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ལྔ་དང་ལྡན་པ་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བར་ འདོད་ལ། ཡོན་ཏན་གསུམ་པོ་ཆ་མི་མཉམ་པ་ལས་འགྲོ་བ་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་རྣམ་འགྱུར་ཉི་ཤུ་རྩ་ གསུམ་འབྱུང་བར་འདོད་དེ། གཙོ་བོའམ་རང་བཞིན་ལས་ཆེན་པོའམ་བློ་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ལས་ རྣམ་འགྱུར་རྡུལ་དང་མུན་པ་ལས་གྱུར་པའི་ང་རྒྱལ་འབྱུང་ཞིང་། རྣམ་འགྱུར་ལས་གྱུར་པའི་ ང་རྒྱལ་ལས་ནི་རྣ་བ་དང་ལུས་དང་ལྕེ་དང་མིག་དང་སྣ་སྟེ་ནང་བློའི་དབང་པོ་ལྔ་དང་། ལག་ པ་དང་རྐང་པ་དང་རྐུབ་དང་འདོམས་དང་ངག་སྟེ་ཕྱི་ལས་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔ་དང་། ཐུན་མོང་བ་ ཡིད་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔ་སྟེ་དབང་པོ་བཅུ་གཅིག་འབྱུང་བར་འདོད་ལ། རྡུལ་ལས་གྱུར་པའི་ང་ རྒྱལ་ལས་ཀྱང་སྒྲ་དང་རེག་བྱ་དང་རོ་དང་གཟུགས་དང་དྲི་སྟེ་དེ་ཙམ་ལྔ་འབྱུང་བ་རྣམས་སྔར་ གྱི་བཅུ་གཅིག་པོ་ལ་བསྣན་པས་ཚོགས་རྣམས་པ་བཅུ་དྲུག་གོ །མུན་པ་ལས་གྱུར་པའི་ང་ རྒྱལ་ལས་ནི་འབྲས་བུ་ལོགས་པ་མེད་ཀྱི་བཅུ་དྲུག་པོའི་རྐྱེན་བྱེད་པ་ཙམ་དུ་སྨྲའོ། །བཅུ་དྲུག་ པོའི་ནང་ཚན་སྒྲ་དང་རེག་དང་རོ་དང་གཟུགས་དང་དྲི་དེ་ཙམ་ལས་རིམ་པ་བཞིན་དུ། ནམ་ 1-191 མཁའ་དང་རླུང་དང་མེ་དང་ཆུ་དང་ས་སྟེ་འབྱུང་བ་ལྔ་བསྐྱེད་བར་འདོད་དེ། དབང་ཕྱུག་ནག་ པོའི་རྒྱུད་ལས། རང་བཞིན་ལས་ཆེན་དེ་ལས་ང་རྒྱལ་ཏེ། །དེ་ལས་ཚོགས་ནི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ འབྱུང་། །དེ་ལྟར་བཅུ་དྲུག་འབྱུང་བ་དེ་ཡི་ཡང་། །དེ་ཙམ་ལྔ་ལས་འབྱུང་བ་རྣམ་ལྔ་འབྱུང་། །ཞེས་སོ། །ཤེས་རིག་གི་བདག་ནི་རྟག་པ་གཅིག་པུ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་རང་དབང་ཅན་ཞེས་ པའི་ཁྱད་པར་བཞི་ལྡན་གཙོ་བོའི་ནང་དུ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་སེར་སྐྱའི་ཡུལ་ལས་ཀྱང་འདས་ སོ། །ཞེས་འདོད་ཅིང་། རང་བཞིན་ནམ་གཙོ་བོ་ནི་རྒྱུ་ཁོ་ན་དང་། ཆེན་པོ་དང་ང་རྒྱལ་དང་དེ་ ཙམ་ལྔ་ནི་རྒྱུ་ཡང་ཡིན་ལ་འབྲས་བུ་ཡང་ཡིན་པ་དང་། དབང་པོ་བཅུ་གཅིག་དང་འབྱུང་བ་ ལྔ་ནི་འབྲས་བུ་ཁོ་ན་དང་། ཤེས་རིག་གི་བདག་ནི་རྒྱུ་འབྲས་གཉི་ག་མ་ཡིན་པར་སྨྲ་སྟེ། ཇི་ སྐད་དུ། གཙོ་བོ་བྱེད་ཡིན་བྱ་བ་མིན། །ཆེན་པོ་སོགས་བདུན་བྱ་དང་བྱེད། །བཅུ་དྲུག་པོ་ནི་ བྱ་བ་ཡིན། །ཤེས་རིག་བྱེད་མིན་བྱ་བའང་མིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་གཙོ་བོ་རྣམ་འགྱུར་དང་ བཅས་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་དང་། ཤེས་རིག་གི་དེ་ཉིད་ཤེས་ན་ཆ་ལུགས་ཅི་འདྲ་ཡང་ཐར་པ་ཐོབ་ པར་འདོད་དེ། དེ་ཉིད་ཉི་ཤུ་ལྔ་ཤེས་ན། །རལ་པའམ་བྱི་པོའམ་ཅོད་པན་ནམ། །ཆ་ལུགས་ གང་གིས་གནས་ཀྱང་རུང་། །གྲོལ་འགྱུར་འ

【現代漢語翻譯】 爲了駁斥這些觀點，我們將闡述先前那些學派的觀點。數論派（Samkhya）認為，存在一種名為『主』（Pradhana）的實體，它由明性（Sattva，能量）、變性（Rajas，活動）和暗性（Tamas，惰性）三種 गुण（Guna，性質）等量組成，具有五種特性：它是物質性的、常恒的、唯一的、不可見的，並且能夠自主產生一切變化。他們認為，當這三種 गुण（Guna，性質）不平衡時，就會產生二十三種現象，包括有情和無情世界。從『主』（Pradhana）或自性（Prakriti）中產生『大』（Mahat）或『覺』（Buddhi）。從『大』（Mahat）的變化中產生 अहंकार（Ahamkara，我執），而從變化的我執中產生五種內感官（耳、身、舌、眼、鼻）、五種外作用器官（手、足、口、生殖器、肛門）和五種共通的意根（मनस्，Manas，心意），總共十一種感官。他們還認為，從變性（Rajas，活動）的我執中產生五唯（聲、觸、味、色、香），加上之前的十一種，總共十六種 तत्व（Tattva，自性）。他們說，從暗性（Tamas，惰性）的我執中，不會產生獨立的果，而只是作為前述十六種 तत्व（Tattva，自性）的助緣。在這十六種 तत्व（Tattva，自性）中，從五唯（聲、觸、味、色、香）依次產生五大元素（空、風、火、水、地）。正如《自在黑天續》（Dharmeshvara Tantra）所說：『從自性（Prakriti）產生『大』（Mahat），從『大』（Mahat）產生我執（Ahamkara），從我執（Ahamkara）產生十六種 तत्व（Tattva，自性），從這十六種 तत्व（Tattva，自性）中的五唯（聲、觸、味、色、香）產生五大元素（空、風、火、水、地）。』他們認為，神我（Purusha，覺性之主）是常恒的、唯一的、享受者和自主的，具有這四種特性，它融入『主』（Pradhana）之中，超越了 कपिल（Kapila，數論的創始人）的境界。他們還認為，自性（Prakriti）或『主』（Pradhana）只是因，『大』（Mahat）、我執（Ahamkara）和五唯（聲、觸、味、色、香）既是因也是果，十一種感官和五大元素只是果，而神我（Purusha，覺性之主）既不是因也不是果。正如經文所說：『主（Pradhana）是作者而非行動者，『大』（Mahat）等七者既是作者也是行動者，十六者只是行動者，而覺性（Purusha）既非作者也非行動者。』因此，如果瞭解了包括『主』（Pradhana）在內的二十四種變化，以及神我（Purusha，覺性之主）的真實本質，無論穿著什麼樣的服裝，都能獲得解脫。正如經文所說：『瞭解了這二十五種 तत्व（Tattva，自性），無論你是留著長髮、剃光頭，還是戴著髮髻，無論你處於何種狀態，都能獲得解脫。』 འགྱུར་བས་དེ་དགག་པའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་སྔ་མ་དེ་དག་གི་འདོད་ཚུལ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེའང་གྲངས་ཅན་པ་རྣམས་ནི་སྙིང་སྟོབས་རྡུལ་དང་མུན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཡོན་ཏན་ཆ་མཉམ་པ་ལ་བེམ་པོ་དང་རྟག་པ་དང་གཅིག་པུ་དང་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་དང་རྣམ་འགྱུར་ཐམས་ཅད་རང་དབང་དུ་བསྐྱེད་པའི་ཁྱད་པར་ལྔ་དང་ལྡན་པ་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་ལ། ཡོན་ཏན་གསུམ་པོ་ཆ་མི་མཉམ་པ་ལས་འགྲོ་བ་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་རྣམ་འགྱུར་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་འབྱུང་བར་འདོད་དེ། གཙོ་བོའམ་རང་བཞིན་ལས་ཆེན་པོའམ་བློ་འབྱུང་ངོ་། །དེ་ལས་རྣམ་འགྱུར་རྡུལ་དང་མུན་པ་ལས་གྱུར་པའི་ང་རྒྱལ་འབྱུང་ཞིང་། རྣམ་འགྱུར་ལས་གྱུར་པའི་ང་རྒྱལ་ལས་ནི་རྣ་བ་དང་ལུས་དང་ལྕེ་དང་མིག་དང་སྣ་སྟེ་ནང་བློའི་དབང་པོ་ལྔ་དང་། ལག་པ་དང་རྐང་པ་དང་རྐུབ་དང་འདོམས་དང་ངག་སྟེ་ཕྱི་ལས་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔ་དང་། ཐུན་མོང་བ་ཡིད་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔ་སྟེ་དབང་པོ་བཅུ་གཅིག་འབྱུང་བར་འདོད་ལ། རྡུལ་ལས་གྱུར་པའི་ང་རྒྱལ་ལས་ཀྱང་སྒྲ་དང་རེག་བྱ་དང་རོ་དང་གཟུགས་དང་དྲི་སྟེ་དེ་ཙམ་ལྔ་འབྱུང་བ་རྣམས་སྔར་གྱི་བཅུ་གཅིག་པོ་ལ་བསྣན་པས་ཚོགས་རྣམས་པ་བཅུ་དྲུག་གོ །མུན་པ་ལས་གྱུར་པའི་ང་རྒྱལ་ལས་ནི་འབྲས་བུ་ལོགས་པ་མེད་ཀྱི་བཅུ་དྲུག་པོའི་རྐྱེན་བྱེད་པ་ཙམ་དུ་སྨྲའོ། །བཅུ་དྲུག་པོའི་ནང་ཚན་སྒྲ་དང་རེག་དང་རོ་དང་གཟུགས་དང་དྲི་དེ་ཙམ་ལས་རིམ་པ་བཞིན་དུ། ནམ་མཁའ་དང་རླུང་དང་མེ་དང་ཆུ་དང་ས་སྟེ་འབྱུང་བ་ལྔ་བསྐྱེད་བར་འདོད་དེ། དབང་ཕྱུག་ནག་པོའི་རྒྱུད་ལས། རང་བཞིན་ལས་ཆེན་དེ་ལས་ང་རྒྱལ་ཏེ། །དེ་ལས་ཚོགས་ནི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་འབྱུང་། །དེ་ལྟར་བཅུ་དྲུག་འབྱུང་བ་དེ་ཡི་ཡང་། །དེ་ཙམ་ལྔ་ལས་འབྱུང་བ་རྣམ་ལྔ་འབྱུང་། །ཞེས་སོ། །ཤེས་རིག་གི་བདག་ནི་རྟག་པ་གཅིག་པུ་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོ་རང་དབང་ཅན་ཞེས་པའི་ཁྱད་པར་བཞི་ལྡན་གཙོ་བོའི་ནང་དུ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་སེར་སྐྱའི་ཡུལ་ལས་ཀྱང་འདས་སོ། །ཞེས་འདོད་ཅིང་། རང་བཞིན་ནམ་གཙོ་བོ་ནི་རྒྱུ་ཁོ་ན་དང་། ཆེན་པོ་དང་ང་རྒྱལ་དང་དེ་ཙམ་ལྔ་ནི་རྒྱུ་ཡང་ཡིན་ལ་འབྲས་བུ་ཡང་ཡིན་པ་དང་། དབང་པོ་བཅུ་གཅིག་དང་འབྱུང་བ་ལྔ་ནི་འབྲས་བུ་ཁོ་ན་དང་། ཤེས་རིག་གི་བདག་ནི་རྒྱུ་འབྲས་གཉི་ག་མ་ཡིན་པར་སྨྲ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། གཙོ་བོ་བྱེད་ཡིན་བྱ་བ་མིན། །ཆེན་པོ་སོགས་བདུན་བྱ་དང་བྱེད། །བཅུ་དྲུག་པོ་ནི་བྱ་བ་ཡིན། །ཤེས་རིག་བྱེད་མིན་བྱ་བའང་མིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་གཙོ་བོ་རྣམ་འགྱུར་དང་བཅས་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་དང་། ཤེས་རིག་གི་དེ་ཉིད་ཤེས་ན་ཆ་ལུགས་ཅི་འདྲ་ཡང་ཐར་པ་ཐོབ་པར་འདོད་དེ། དེ་ཉིད་ཉི་ཤུ་ལྔ་ཤེས་ན། །རལ་པའམ་བྱི་པོའམ་ཅོད་པན་ནམ། །ཆ་ལུགས་གང་གིས་གནས་ཀྱང་རུང་། །གྲོལ་འགྱུར་འ

【English Translation】 To refute these views, we will explain the tenets of those previous schools. The Samkhyas (Samkhya school) believe that there is a substance called 'Pradhana' (主，the chief), which is composed of equal parts of the three Gunas (गुण，qualities): Sattva (明性，energy), Rajas (變性，activity), and Tamas (暗性，inertia). It possesses five characteristics: it is material, eternal, singular, invisible, and capable of independently producing all transformations. They believe that when these three Gunas (गुण，qualities) are imbalanced, twenty-three phenomena arise, including sentient and insentient worlds. From 'Pradhana' (主，the chief) or Prakriti (自性，nature) arises 'Mahat' (大，the great) or Buddhi (覺，intellect). From the transformation of 'Mahat' (大，the great) arises Ahamkara ( अहंकार，ego), and from the transformed ego arise the five internal sense organs (ear, body, tongue, eye, nose), the five external organs of action (hand, foot, mouth, genitals, anus), and the five common mind faculties (मनस्，Manas，mind), totaling eleven senses. They also believe that from the Rajasic (變性，active) ego arise the five Tanmatras (聲、觸、味、色、香，sound, touch, taste, form, smell), which, added to the previous eleven, make up sixteen Tattvas (तत्व，elements). They say that from the Tamasic (暗性，inert) ego, no independent result arises, but it merely acts as a condition for the aforementioned sixteen Tattvas (तत्व，elements). Among these sixteen Tattvas (तत्व，elements), from the five Tanmatras (聲、觸、味、色、香，sound, touch, taste, form, smell) arise in sequence the five great elements (space, wind, fire, water, earth). As stated in the Dharmeshvara Tantra: 'From Prakriti (自性，nature) arises 'Mahat' (大，the great), from 'Mahat' (大，the great) arises Ahamkara ( अहंकार，ego), from Ahamkara ( अहंकार，ego) arise sixteen Tattvas (तत्व，elements), and from the five Tanmatras (聲、觸、味、色、香，sound, touch, taste, form, smell) of these sixteen arise the five elements (space, wind, fire, water, earth).' They believe that Purusha (神我，the self) is eternal, singular, the enjoyer, and independent, possessing these four characteristics. It merges into 'Pradhana' (主，the chief), surpassing the realm of Kapila ( कपिल，the founder of Samkhya). They also believe that Prakriti (自性，nature) or 'Pradhana' (主，the chief) is only the cause, 'Mahat' (大，the great), Ahamkara ( अहंकार，ego), and the five Tanmatras (聲、觸、味、色、香，sound, touch, taste, form, smell) are both cause and effect, the eleven senses and five elements are only the effect, and Purusha (神我，the self) is neither cause nor effect. As the scripture says: 'Pradhana (主，the chief) is the agent but not the action, the seven, including 'Mahat' (大，the great), are both the agent and the action, the sixteen are only the action, and Purusha (神我，the self) is neither the agent nor the action.' Therefore, if one understands the twenty-four transformations, including 'Pradhana' (主，the chief), and the true nature of Purusha (神我，the self), one can attain liberation regardless of their attire. As the scripture says: 'Knowing these twenty-five Tattvas (तत्व，elements), whether you have long hair, a shaved head, or a topknot, whatever state you are in, you will be liberated.'

---

དི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། །ཅེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟར་ཁྱད་ པར་ཅན་གྱི་ཆོས་ལྔ་ལྡན་གཙོ༷་བོ༷་ཞེ༷ས་བྱ༷ར་ག༷ང་འདོ༷ད་པ་དེ་ད༵ང་། ཆོས་བཞི་ལྡན་གྱི་བད༷ག་ ཅེ༷ས་ལོག་པར་བརྟག༷ས་པ༷་ག༷ང་ཡི༷ན་པ༵། དེ༷་དག་ཉི༷ད་བད༷ག་ནི༷་(ཆོས་ཅན་)གཞན་ལ་གནོད་ པ་ལ་སོགས་པའི་བྱེད་པ་པོར་འབྱུ༷ང་བར་བྱ༷འོ་ཞེ༵ས། རང་ལས་རང་ཆེ༷ད་དུ༷་བས༷མས་ཤི༷ང་ (རང་དབང་དུ་)འབྱུ༷ང་བ༷་མེ༵ད་(པར་ཐལ་)རང་གིས་རང་བསྐྱེད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ ལས་ཀྱང་མི་སྐྱེ་སྟེ་རང་དབང་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ངམ་གཞན་ལས་མ༷་སྐྱེ༷ས་པ༷ར་ ནི༷་དེ༷་དག་གྲུབ་པ་མེ༷ད་ན༵། མེད་པ་དེ༷འི་ཚེ༷་དེ་ལས་རྣམ་འགྱུར་སྣ་ཚོགས་སྐྱེ༷་བ༷ར་འདོ༷ད་པ༷་ ག༵ང་ཡིན་ཏེ་མོ་གཤམ་ལས་བུ་སྐྱེ་བར་སྨྲ་བ་དང་མཚུངས་སོ། །ཁོ་ན་རེ། མེད་པ་ལས་མི་ 1-192 སྐྱེ་མོད་གང་གི་ཚེ་གཙོ་བོས་ཡུལ་གཏད་པའི་རྒྱུ་ལས་ཡུལ་དེ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་ཤེས་ རིག་གི་བདག་དེ་འཇུག་གོ་ཞེ་ན། འོ་ན་བདག་དེ་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་རྒྱུ་དང་བཅས་པར་ འགྱུར་ཞིང་། གཙོ་བོས་ཡུལ་{ལ་}མ་]གཏད་པའི་སྔ་རོལ་ཏུ་བདག་དེ་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ པོར་ཡང་མི་འགྱུར་ལ། སྤྱོད་ན་རྟག་པ་གཅིག་པུ་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡུ༷ལ་ལ༷་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་ གཟུགས་སོགས་ལ་རྟག༷་ཏུ༷་གཡེ༷ང་ཞིང་སྤྱོད་པར་འགྱུ༷ར་བ༵ས། ནམ་དུ་ཡང་ཡུལ་སྣང་འག༷ག་ ཅིང་ལྡོག་པ༷ར་འགྱུ༷ར་བ༷་མ༷་ཡི༷ན་པར་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་ཡིན་ནོ༵། །འདོད་པར་མི་ནུས་ཏེ་དེའི་ རུང་ཡུལ་དུ་ཡུལ་ཉེ་བར་མ་ཞུགས་པ་ན་དེ་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ལྡོག་པས་གསལ་ཞིང་། དེ་ཉིད་ཀྱིས་མི་རྟག་པར་ཡང་གྲུབ་ལ་རང་དབང་ཅན་གྱི་དམ་བཅའ་བུད་དོ། །འགྲེལ་པར། གཞན་དག་འདོད་ལ་སོགས་རྟེན་དང་། །རང་ནི་སེམས་མེད་ངོ་བོ་དང་། །རྟག་དང་དེ་བཞིན་ ཀུན་ཁྱབ་དང་། །དགེ་དང་མི་དགེའི་ལས་རྣམས་ཀྱི། །བྱེད་པ་པོ་སྟེ་དེ་འབྲས་བུ། །ལོངས་ སྤྱོད་པ་ལ་སེམས་པ་དང་། །ལྡན་ཕྱིར་སེམས་པའི་རང་བཞིན་གྱི། །བདག་ཏུ་འདི་ནི་འདོད་ པ་ཡིན། །ཞེས་བསྟན་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་བདག་ཡོད་པར་མུ་སྟེགས་རིགས་པ་ཅན་པ་ རྣམས་འདོད་པས། དེ་དག་ན་རེ། ཅི༷་སྟེ༷་གྲངས་ཅན་པའི་ལུགས་དེ་བཀག་ཀྱང་ངེད་འདོད་ པའི་བད༷ག་དེ༷་རྟག༷་གཅིག་རང་དབང་ཅན་དུ་བདེན་ནོ་ཞེ་ན་འོ་ན༷་ནི༵(བདག་དེ་ནི་ཆོས་ཅན)། ནམ་ མཁ༷འ་བཞི༷ན་དུ་བདེ་སྡུག་གི་དོན་རང་དབང་ཅན་བྱེ༷ད་པ༷་མེ༷ད་པ༷ར་མངོ༵ན་ཏེ(མེད་པར་ཐལ)། རྟག་པ་ནི་ནམ་ཡང་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁོ་ན་རེ། རྟག་ཀྱང་རྩོལ་བ་ལ་ སོགས་པ་རྐྱེ༷ན་རྣམ༷ས་གཞ༷ན་ད༷ང་ཕྲ༷ད་པའི་དབང་གིས་ལས་བྱེད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་འགལ་ བ་མེད་དོ་ཞེ་ན་བདེན་ཏེ་གལ་ཏེ་རྐྱེན་དང་ཕྲད་པ་ན༷་ཡ༵ང་། བདག་གི་རང་བཞིན་འགྱུ༷ར་བ༷་ མེ༷ད་ལ༷་ཅི༷་བྱ༷ར་ཡོ༵ད་དེ་ཅིའང་བྱས་པ

【現代漢語翻譯】 對此沒有疑惑。這樣說。那麼，具有五種特殊性質的『主』（Pradhāna，自性）是什麼？具有四種性質的『我』（Ātman，神我）又是什麼？錯誤地認為這些『我』是其他事物（有法）的施作者，例如造成傷害等等。他們自己思考著如何為自己謀利，並且（獨立自主地）不存在（因為這會導致）自己產生自己的矛盾。也不能從其他事物產生，因為他們是獨立的。如果不是從自身或他物產生，那麼這些就無法成立。如果這些不存在，那麼從不存在的事物中產生各種變化又是什麼呢？這就像說從石女那裡生孩子一樣。有人會說：雖然不能從不存在的事物中產生，但在『主』將感官指向對像時，爲了享受那個對象，具有知識的主體就會進入。如果是這樣，那麼這個『我』享受對象就會有原因。在『主』沒有將感官指向對像之前，這個『我』也不會成為享受者。如果享受，那麼恒常不變的事物就會因為進入對像而動搖並享受色等，那麼任何時候都不會停止對境的顯現和消退，這太過分了。不能接受這一點，因為即使那樣，當感官沒有接近對像時，它享受對象就會停止，這很明顯。因此，這也證明了它的無常，並且違背了獨立自主的誓言。《解釋》中說：『其他人認為，依賴等等，自己是無心的本質，恒常且普遍，善與不善的行為的作者，也是其結果的享受者，因為具有思想，所以是思想的自性，這就是他們所認為的。』因此，有各種外道論者認為存在具有這些特徵的『我』。他們說：即使駁斥了數論派的觀點，我們所認為的『我』仍然是真實存在的，恒常、單一且獨立自主。如果是這樣，那麼（這個『我』，有法），就像虛空一樣，顯然不能自主地感受苦樂（因為這會導致不能自主），因為恒常的事物不可能成為施作者。有人會說：即使是恒常的事物，也可能因為努力等其他因素的影響而起作用，所以沒有矛盾。確實如此，但即使與因素相結合，『我』的自性也不會改變，那又有什麼用呢？它什麼也沒做。 There is no doubt about this. So it is said. So, what is the 'chief' (Pradhāna, primordial nature) that possesses five special qualities? And what is the 'self' (Ātman, soul) that possesses four qualities, which is wrongly regarded as the agent (dharma) of harming others, etc.? They themselves think of benefiting themselves, and (being independent) do not exist (because it would lead to) the contradiction of self-generation. It cannot be produced from others either, because they are independent. If it is not produced from itself or others, then these cannot be established. If these do not exist, then what is it that wants various transformations to arise from that non-existence? It is like saying that a child is born from a barren woman. Someone might say: Although it cannot arise from non-existence, when the chief directs the senses to the object, the possessor of knowledge enters in order to enjoy that object. If so, then that self's enjoyment of the object will have a cause. Before the chief directs the senses to the object, that self will not become an enjoyer of the object either. If it enjoys, then the constant and unchanging thing will waver and enjoy forms, etc., because it has entered the object, so the appearance and cessation of objects will never stop, which is too extreme. It cannot be accepted, because even then, when the senses have not approached the object, its enjoyment of the object will cease, which is clear. Therefore, this also proves its impermanence, and violates the vow of independence. The commentary says: 'Others think that dependence, etc., oneself is a mindless essence, constant and all-pervading, the agent of good and bad actions, and also its result, the enjoyer, because it has thought, so it is the nature of thought, this is what they think.' Therefore, various non-Buddhist philosophers believe that there is a self with these characteristics. They say: Even if the Samkhya's view is refuted, the self that we believe in is still truly existent, constant, single, and independent. If so, then (that self, dharma), like space, is clearly unable to independently experience happiness and suffering (because it would lead to inability), because a constant thing cannot be an agent. Someone might say: Even if it is constant, it may still act due to the influence of other factors such as effort, so there is no contradiction. That is true, but even if it is combined with factors, the nature of the self will not change, so what is the use? It has done nothing.

【English Translation】 There is no doubt about this. So it is said. So, what is the 'chief' (Pradhāna, primordial nature) that possesses five special qualities? And what is the 'self' (Ātman, soul) that possesses four qualities, which is wrongly regarded as the agent (dharma) of harming others, etc.? They themselves think of benefiting themselves, and (being independent) do not exist (because it would lead to) the contradiction of self-generation. It cannot be produced from others either, because they are independent. If it is not produced from itself or others, then these cannot be established. If these do not exist, then what is it that wants various transformations to arise from that non-existence? It is like saying that a child is born from a barren woman. Someone might say: Although it cannot arise from non-existence, when the chief directs the senses to the object, the possessor of knowledge enters in order to enjoy that object. If so, then that self's enjoyment of the object will have a cause. Before the chief directs the senses to the object, that self will not become an enjoyer of the object either. If it enjoys, then the constant and unchanging thing will waver and enjoy forms, etc., because it has entered the object, so the appearance and cessation of objects will never stop, which is too extreme. It cannot be accepted, because even then, when the senses have not approached the object, its enjoyment of the object will cease, which is clear. Therefore, this also proves its impermanence, and violates the vow of independence. The commentary says: 'Others think that dependence, etc., oneself is a mindless essence, constant and all-pervading, the agent of good and bad actions, and also its result, the enjoyer, because it has thought, so it is the nature of thought, this is what they think.' Therefore, various non-Buddhist philosophers believe that there is a self with these characteristics. They say: Even if the Samkhya's view is refuted, the self that we believe in is still truly existent, constant, single, and independent. If so, then (that self, dharma), like space, is clearly unable to independently experience happiness and suffering (because it would lead to inability), because a constant thing cannot be an agent. Someone might say: Even if it is constant, it may still act due to the influence of other factors such as effort, so there is no contradiction. That is true, but even if it is combined with factors, the nature of the self will not change, so what is the use? It has done nothing.

---

ར་མི་འགྱུར་ལ། བྱས་ན་ནི་མི་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །ཁོ་ ན་རེ། བྱས་མོད་བྱེ༷ད་པ༷འི་ཚེ༷་ཡ༷ང་རང་གི་ངོ་བོ་སྔོ༷ན་བཞི༷ན་དུ་གནས་པས་རྟག་གོ་ཞེ་ན༵། 1-193 (བདག་དེ་ལ་ཆོས་ཅན། )འོ་ན་ལས་བྱེ༷ད་པ༷་པོར་འདོད་པའི་བདག་དེས་ལས༷་དགེ་མི་དགེ་དེ༷་ལ༷་ བསྐྱེད་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་ཅི༷་ཞི༷ག་བྱས་ཏེ་མ་བྱས༷་པར་(ཐལ་བར་)འགྱུར་ལ། བདག་རྟག་ པ་དེ༷་ཡི༷་བྱེ༷ད་པ༷་ལས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་བྱས་པ་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་འདི༷་ཡི༷ན་ཞེ༵ས། ལས་འབྲས་ འབྲེ༷ལ་བ༷ར་འགྱུ༷ར་བ༷འང་ག༷ང་ཞི༷ག་ཡོ༵ད་དེ་(མེད་པར་ཐལ་)རྟག་པ་ནི་ནམ་ཡང་བདག་གཅིག་ པ་དང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་འབྲེལ་བ་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ༷་ལྟར༷་ན་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ཐ༷མས་ཅ༷ད་རྐྱེན་གཞ༷ན་ལས་ཀྱི༷་དབ༵ང་གིས་བྱུང་བ་ ཡིན་ཏེ། ལས་ཚོགས་པ་དེ༷་ཡི༷་དབ༷ང་གི༷ས་གནོད་བྱེད་དེ༷་ལ་རང་དབ༷ང་མེ༵ད་དོ། །དེ༷་ལྟར༷་ ཆོས་ཐམས་ཅད་ལས་དབང་རྟེན་འབྲེལ་ཙམ་དུ་ཤེ༷ས་ན༷་སྤྲུ༷ལ་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ༷་བུ༵འི། གནོད་བྱེད་ དངོ༷ས་པོ༷་ཀུ༷ན་ལ༷་ཁྲོ༷་བར་མི༷་འགྱུ༷ར་ཏེ་རྟེན་འབྲེལ་སྟོང་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཐམས་ཅད་ལས་དབང་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་ན་བཟོད་པ་ལ་སོགས་ གཉེན་པོ་ག༷ང་གི༷ས་ཁྲོ་བ་ལ་སོགས་ཉོན་མོངས་ག༷ང་ཞི༷ག་བཟློ༷ག་བྱ༷་སྟེ༷། བཟློ༷ག་པ༷འ༷ང་ རི༷གས་པ༷་མི༷ན་(པར་ཐལ། བཟློག་བྱ་ཟློག་བྱེད་བཟློག་པའི་བྱ་བ་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་)ཞེ༷་ན༵། བདེན་(པའི་ གནོད་པ་བདག་ལ་)ཏེ་སྤང་བྱ་གཉེན་པོས་བཅོམ་པ་དེ༷་ལ༷་བརྟེ༷ན་ན༷ས་རྒྱུ་མི་དགེ་བ་ཁེགས་པས་ འབྲས་བུ་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་རྣམ༷ས། རྒྱུ༷ན་ཆ༷ད་འགྱུ༷ར་བ་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་འདོ༷ད་པ་ལ་མི༷་རི༷གས་ པ་མེ༵ད་དོ། །དེ༷་བ༷ས་དགྲ༷་འ༷མ་མཛ༷འ་ཡ༷ང་རུ༵ང་། །མི༷་རི༷གས་(པའི་གནོད་པ་བདག་ལ་)བྱེ༷ད་པ༷་ མཐོ༷ང་གྱུ༷ར་ན༵། །རང་གིས་ཀྱང་སྔོན་མི་རིགས་པ་འདི༷་འདྲ༷་བྱས་པའི༷་རྐྱེ༷ན་ཚོགས་པ་ལ༷ས་ རྒྱུ་འབྲས་མི་སླུ་བར་གྱུ༷ར་ཏོ༷་ཞེ༵ས། དེ༷་ལྟར༷་ལས་མཛད་པ་བས༷མ་ཏེ༷་བཟོད་པ་ལ་བདེ༷་བ༷ར་ མནོ༵ས་ཤིག །ག༷ལ་ཏེ༷་གཉེན་པོ་མ་བསྒོམས་ཀྱང་ར༷ང་དག༷ས་སྡུག་བསྔལ་མེད་པ་འགྲུ༷བ་ འགྱུ༷ར་ན༵། འག༷འ་ཡ༷ང་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་མི༷་(འདོད་ཅིང་བདེ་བ་)འདོ༷ད་པ༵ས། །ལུ༷ས་ཅ༷ན་ད༷ག་ནི༷་ ཐ༷མས་ཅ༷ད་ཀྱང༷་། །སུ༷་ལ༷འ༷ང་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་འབྱུ༷ང་མི༵་སྲིད་པར་འགྱུ༷ར་བ་ལས་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ 1-194 པའི་ཕྱིར་གཉེན་པོ་ལ་འབད་པ་རིགས་སོ། ། སེམས་ཅན་བ༷ག་མེ༷ད་པ༷ས་(མ་བཏགས་བཞིན་)ནི༷་བད༷ག་རང་ལ༷འ༷ང་བད༵ག་ཉིད་ལ། ཚེ༷ར་ མ༷་དང་ལ༷་སོ༷གས་པའི་སྒྲས་དོང་དང་གྱོ་མོ་དང་རྡོ་བ་དང་གསེགས་མ་དང་བགྲོད་དཀའི་ ལམ་དུ་ལས་མ་ཡིན་པ་ལ་འཇུག་པ་ལྟ་བུས་གནོ༷ད་པ༷་བྱེ༵ད་པ་དང་། ལ་ལ་གཞན་གྱི་བུ༷ད་ མེ༷ད་དང་ནོར་ལ༷་ས

【現代漢語翻譯】 如果不是造作的，那就會變成不恒常。有人會問：即使是造作，在造作的時候，其自性仍然保持原樣，所以是恒常的，對嗎？ (對於那個『我』來說，作為所立宗的法，)那麼，如果認為『我』是業的作者，那麼這個『我』對於善與非善之業的生起等行為，做了什麼或沒做什麼（就會變成過失），而恒常的『我』，其作者的業的自性，以及所作之業的果報的自性，這又是什麼呢？業果如何產生關聯呢？（會變成沒有關聯的過失），因為恒常的事物，永遠不可能既是單一的『我』，又是從它產生關聯的作者。 因此，所有能損害的和所損害的，都是由其他因緣所生，由於業的積聚，能損害者也沒有自主權。因此，如果瞭解一切法都是業的因緣和合，就像幻化和魔術一樣，就不會對所有能損害的事物生氣，因為已經證悟了緣起性空。 有些人會說：如果一切都是業的因緣和合，那麼用什麼對治法，比如忍耐等，來對治憤怒等煩惱呢？對治也是不合理的（因為沒有能對治的、所對治的以及對治的行為）。這是真的（這個過失歸於我），依靠對治法來摧毀所應斷除的，從而阻斷不善的因，痛苦的果報也會因此中斷，這僅僅是世俗諦的觀點，並非不合理。 因此，無論是敵人還是朋友，如果看到他們做出不合理的事情，也要想到自己過去也曾做過類似的不合理之事，這是由因緣和合，業果不虛所致。因此，要思維業的運作，並安忍。如果即使不修習對治法，痛苦也能自然消失，那麼，任何不想要痛苦的人，所有的有情眾生，都不會有痛苦產生，但事實並非如此，所以努力修習對治法是合理的。 由於有情眾生的無知（就像沒有繫縛一樣），自己也會傷害自己，比如被荊棘等所傷，或者進入坑洞、瓦礫、石頭、碎石等難以行走的地方，或者貪戀他人的妻女和財物等。

【English Translation】 If it were not fabricated, then it would become impermanent. Someone might ask: Even if it is fabricated, at the time of fabrication, its own nature remains the same, so it is permanent, right? (For that 'self', as the subject of the proposition,) then, if it is considered that 'I' is the author of actions, then what has this 'I' done or not done regarding the arising of virtuous and non-virtuous actions (it would become a fault), and the nature of the action of the author of the permanent 'I', and the nature of the result of the action done, what is it? How do cause and effect become related? (It would become a fault of being unrelated), because a permanent thing can never be both a single 'I' and the author of the relationship arising from it. Therefore, all that can harm and be harmed arise from other causes and conditions, and due to the accumulation of actions, the one who can harm has no autonomy. Therefore, if one understands that all phenomena are merely the interdependence of actions, like illusions and magic, one will not be angry with all things that can harm, because one has realized emptiness of dependent origination. Some might say: If everything is the interdependence of actions, then what antidote, such as patience, can be used to counteract afflictions such as anger? Counteracting is also unreasonable (because there is no one who counteracts, what is counteracted, and the act of counteracting). This is true (this fault belongs to me), relying on the antidote to destroy what should be abandoned, thereby blocking the cause of non-virtue, and the result of suffering will also be interrupted, this is merely a view of conventional truth, and it is not unreasonable. Therefore, whether it is an enemy or a friend, if you see them doing unreasonable things, you should also think that you have done similar unreasonable things in the past, which is caused by the aggregation of causes and conditions, and the unfailing nature of cause and effect. Therefore, contemplate the operation of actions and be patient. If suffering could naturally disappear even without cultivating antidotes, then anyone who does not want suffering, all sentient beings, would not have suffering arise, but since this is not the case, it is reasonable to strive to cultivate antidotes. Due to the ignorance of sentient beings (just like being unbound), they also harm themselves, such as being hurt by thorns, or entering pits, rubble, stones, gravel, and other difficult places to walk, or being greedy for other people's wives, daughters, and wealth.

---

ོ༷གས་པ་ཐོ༷བ་བྱ༷འི་ཕྱི༵ར། (ཁྲོས་པས་)རྔ༷མ་ཞི༷ང་སྲོག་སྐྱེལ་བ་དང་རང་གི་ ཟ༷ས་གཅོ༷ད་(པ་)ལ༷་སོ༷གས་བྱེ༵ད་དོ། །ཁ༷་ཅི༷ག་ནི་རང་(གི་སྐེ་ལ་ཐག་པས་)འག༷ག་ཅི༷ང་(རི་འམ་འོབས་ ཀྱི་)གཡ༷ང་ས༷ར་མཆོ༵ང་བ་དང་། དུ༷ག་ད༷ང་(ཟས་)མི༷་འཕྲོ༷ད་ཟ༷་བ༷་ད༵ང་། །(སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་) བསོ༷ད་ན༷མས་མ༷་ཡི༷ན་པའི་ལས་སྡིག་པ་སྤྱོ༷ད་པ༷་ཡི༵ས། ར༷ང་ལ༷་(འདི་དང་ཕྱི་མར་)གནོ༷ད་པ༷་བྱེ༷ད་ པ༷འང་ཡོ༵ད་དོ། །(དུས་)ག༷ང་(གི་)ཚེ༷་དེ་ལྟར་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་པ་བག་མེད་ཀྱི་དབ༷ང་དུ་གྱུ༷ར་པ༵ས། ཤ་ཟ་བཞིན་དུ་སྨྱོ་བ་རྣམས་བད༷ག་(གི་)སྡུ༷ག་(པ་སྟེ་དགའ་ཞིང་ཕོངས་པ་)ཉི༷ད་ཀྱང༷་གསོ༷ད་བྱེ༷ད་པ༵། དེ༷་ཚེ༷་སེམས་ཅན་དེ༷་ད༷ག་(གང་ཟག་)གཞ༷ན་ལུ༷ས་ལ༵། །གནོ༷ད་མི༷་བྱེ༷ད་པ༷ར་ཇི༷་ལྟར༷་འགྱུ༵ར(ཏེ་ མི་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར)། །ཉོ༷ན་མོ༷ངས་(པ་ཞེ་སྡང་)སྐྱེ༷ས་པ༷ས་(རང་དབང་མེད་པ་)དེ༷་ལྟ༷་བུ༵ར། །རང་དབང་ མེད་པས་བདག་རང་གིས་བད༷ག་རང་གསོ༷ད་པ་ལ༷་སོ༷གས་ཚུལ་མིན་ལ་ཞུ༷གས་པ༷་དེ་འདྲ་ ལ༵། སྙི༷ང་རྗེ༷་སྐྱེ་བར་རིགས་མོད་དེ་རྒྱ༷་ལ༷་མ༷་སྐྱེ༷ས་ན༵འང་། (གང་ཟག་གཞན་ལ་)ཁྲོ༷་བ༷ར་འགྱུ༷ར་ བ༷་ཅི༷འི་ཐ༷་ཚི༵ག་ཡིན་ཞེས་པའོ། །ག༷ལ་ཏེ༷་གཞ༷ན་ལ༷་འཚེ༷་ཞིང་བག་མེད་བྱེ༷ད་པ༵། བྱི༷ས་པ༷་སོ་ སྐྱེ་རྣམ༷ས་ཀྱི༷་ར༷ང་བཞི༷ན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན༵། འོ་ན་དེ༷་ལ༷་ཁྲོ༷་བ༷་མི༷་རི༷གས་ཏེ༵(བྱིས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ)། །(དཔེར་ན་ཚ་ཞིང་)བསྲེ༷ག་པ༷(མེ)འི་ར༷ང་བཞི༷ན་(ཡིན་པ་ལ་)མེ༷་ལ་(བསྲེག་གོ་ཞེས་)བཀོ༷ན་ ཅིང་ཁྲོ་བ་དང་འདྲ༵འོ། །འོ༷ན་ཏེ༷་འཚེ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོ༷ན་དེ༷་གློ༷་བུ༷ར་ཉོན་མོངས་ཡིན་ལ༵། སེ༷མས་ཅ༷ན་ར༷ང་བཞི༷ན་འོད་གསལ་ཞི་ཞིང་དེ༷ས་པ༷འོ་ཞེ་ན༵། འོ༷་ན༷འ༷ང་ཁྲོ༷་བ༷ར་མི༷་རི༷གས་ ཏེ༵། །(དཔེར་ན་ནམ་)མཁ༷འ་ལ༷་དུ༵ད་(པ་)འཐུ༷ལ་(པ་མིག་ལ་གནོད་པ་དེ་ནམ་མཁའ་ལ་)བཀོ༷ན་པ༷་(སྟེ་ཁྲོ་བར་ 1-195 མི་རིགས་པ་)བཞི༵ན་ནོ། །(སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་)དབྱུ༷ག་པ༷་ལ༷་སོ༷གས་དངོ༷ས་(པོ་)བཀོ༷ལ་(བ་ལ་མི་ཁྲོ་བར་) ཏེ༵། །ག༷ལ་ཏེ༷་འཕེ༷ན་པ༷(འི་སྐྱེས་བུས་)ལ༷་ཁྲོ༷་(ཞེ་)ན༵། །འོ་ན་གང་ཟག་དེ༷་ཡ༷ང་ཞེ༷་སྡ༷ང་གི༷ས་རྦ༷ད་ པ༵ས། ཉེ༷ས་ན༷་སྟེ་རིགས་ན་ཞེ༷་སྡ༷ང་ལ༷་ཁྲོ༷་བར་རི༵གས་(ཀྱི་སེམས་ཅན་ལ་མི་རིགས་)སོ། །(བདག་ལ་ གནོད་བྱེད་བྱུང་བ་བཞིན་དུ་)བད༷ག་གི༷ས་སྔོ༷ན་ཆ༷ད་(དེ་ཚེ་སྔ་མ་ལ་)སེ༷མས་ཅ༷ན་ལ༵། །(རྣམ་པ་)འདི༷་འདྲ་ ༷བ༷་ཡི༷་གནོ༷ད་པ༷་བྱས༷། །དེ༷་བ༷ས་སེ༷མས་ཅ༷ན་འཚེ༷་(བར་)བྱེ༷ད་པ༵། །བད༷ག་ལ༷་ལན་མང་དུ་ གནོ༷ད་པ༷་འདི༷་འབྱུ༷ང་རི༵གས་པས་ཀྱང་བཟོད་དགོས་སོ། ། གནོད་བྱེད་དེ༷་ཡི༷་མཚོ༷ན་(རལ་གྲི་ལ་སོགས་)ད༷ང་བད༷ག་གི༷་ལུ༵ས། གཉི༷་ག༷་ཚོགས་པ་ནི་རྨས་ པ་ལ་སོགས་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་རྒྱུ༷་ཡི༷

【現代漢語翻譯】 爲了獲得（報復的）機會，（憤怒的人）會不顧性命地進行報復，甚至斷絕自己的食物等等。有些人會（用繩子）勒住自己的脖子，（從山或坑的）懸崖上跳下去，或者吃毒藥和不合適的（食物）。通過（殺生等）不善業的罪惡行為，也會給自己帶來（今生和來世的）損害。當他被如此不受控制的煩惱所控制時，就像吃肉一樣瘋狂的人，也會殺死自己（的快樂和財富）。 那時，那些眾生（個人）怎麼可能不傷害其他人的身體呢？當煩惱（憤怒）產生時，就會變成那樣（不受控制）。由於不受控制，自己殺死自己等等，參與到不合理的行為中，這種情況，理應生起憐憫，即使沒有生起，對（其他人）生氣又有什麼意義呢？ 如果說傷害他人和放縱是凡夫俗子的本性，那麼就不應該對他們生氣（因為這是孩子的本性）。（例如，熱和）燃燒是火的本性，對火（燃燒）進行指責和生氣是相似的。 然而，如果說傷害等過失是突發的煩惱，而眾生的本性是光明、寂靜和清澈的，那麼也不應該生氣。（例如，）天空中的煙霧（損害眼睛），對天空進行指責（即不應該生氣）一樣。 （對於痛苦的根源）棍棒等事物（不生氣），如果對（投擲的）人（生氣），那麼那個人也被憤怒所控制，如果真的要生氣，也應該對憤怒生氣（而不是對眾生生氣）。 （就像我受到傷害一樣）我過去也曾這樣傷害過眾生。因此，眾生傷害我，我多次受到傷害，這也是應該忍受的。 傷害者的武器（刀等）和我的身體，這兩者的集合是受傷等痛苦的根源。

【English Translation】 In order to gain (an opportunity for revenge), (an angry person) will risk their life to retaliate, even cutting off their own food, etc. Some people will (with a rope) strangle their own necks, jump off (a cliff or pit), or consume poison and unsuitable (food). Through sinful actions of non-virtue (such as killing), they also bring harm to themselves (in this life and the next). When he is controlled by such uncontrolled afflictions, like a madman eating meat, he also destroys himself (his happiness and wealth). At that time, how is it possible for those beings (individuals) not to harm the bodies of others? When afflictions (anger) arise, they become like that (uncontrolled). Due to being uncontrolled, killing oneself, etc., engaging in unreasonable behavior, in such a situation, compassion should arise, even if it doesn't, what's the point of being angry at (others)? If harming others and being unrestrained is the nature of ordinary people, then one should not be angry at them (because it is the nature of children). (For example, heat and) burning is the nature of fire, it is similar to blaming and being angry at fire (for burning). However, if the faults of harming, etc., are sudden afflictions, and the nature of beings is luminous, peaceful, and clear, then one should not be angry either. (For example,) the smoke in the sky (harms the eyes), it is the same as blaming the sky (i.e., one should not be angry). (For the source of suffering) one is not angry at sticks and other things, if one is angry at the person (who throws), then that person is also controlled by anger, if one really wants to be angry, one should be angry at anger (rather than being angry at beings). (Just as I have been harmed) I have also harmed beings in this way in the past. Therefore, beings harm me, and I am harmed many times, this should also be endured. The weapon of the harmer (knife, etc.) and my body, the combination of these two is the cause of suffering such as injury.

---

ན་ཏེ༵། འོན་ཀྱང་(གནོད་བྱེད་)དེ༷ས་མཚོ༷ན་ཕྱུང་བ་དང་བད༷ག་ གི༷ས་ལུ༷ས་ཕྱུ༷ང་བ་ཡིན་ན༵། རང་གཞན་ག༷ང་ཞི༷ག་ལ༷་ནི༷་ཁྲོ༷་བ༷ར་བྱ༵(སྟེ་གཞན་ལ་ཁྲོ་ན་བདག་ལའང་ ཁྲོ་བར་རིགས་སོ)། །འཚོ་དཀའ་ལ་འཇིག་སླ་བ་(ཁྲག་དང་ཆུ་སེར་སྨིན་པའི་)ཤུ༷་བ༷་མི༷་ཡི༷་གཟུ༷གས་འདྲ༷་ བ༵འི་ལུས། རེ༷ག་ཏུ༷་མི༷་བཟོ༷ད་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཅ༵ན། །སྲེ༷ད་ཅིང་ལྡོ༷ངས་ཏེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་མེད་ པ་བད༷ག་གི༷ས་བཟུ༷ང་གྱུ༷ར་ན༵། དེ༷་ལ༷་གནོ༷ད་པ༷་སུ༷་ལ༷་ཁྲོ༵་སྟེ་རང་གིས་ལུས་བཟུང་བས་ཉེས་ པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱི༷ས་པ༷་(སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་འབྲས་བུ་)སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་མི༷་འདོ༷ད་ཀྱང༷་། སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་རྒྱུ༷་ སྡིག་པ་ལ༷་བརྐ༷མ་པ༷ས་(ཏེ་སྲེད་པས་)ན༵། ར༷ང་གི༷་(ལས་ངན་གྱི་)ཉེ༷ས་པ༷ས་གནོ༷ད་འགྱུ༷ར་བ༵འི་ ལས་བྱས་ནས། གཞ༷ན་ལ༷་བཀོ༷ན་དུ༷་(སྟེ་ཁྲོ་བར་བྱར་)ཅི༷་ཞི༷ག་ཡོ༵ད(དེ་མེད་དོ)། །དཔེ༷ར་ན༷་དམྱལ༷་ བ༷འི་སྲུ༷ང་མ༷་(གཤིན་རྗེ་ལ་དབང་ལགས་)ད༵ང་། །(ཤིང་ལོ་རལ་གྲིར་གྱུར་ཏེ་ལུས་གཤགས་པའི་)ར༷ལ་གྲི༷་ལོ༷་ མ༷འི་ན༷གས་ཚ༷ལ་ལ་སོགས་པ་ལྟར༷། ར༷ང་གི༷་ལ༷ས་ཀྱི༷ས་གནོད་པ་འདི༷་བསྐྱེ༷ད་ན༵(སྡུག་བསྔལ་བ་ ཡིན་ན་དམྱལ་བའི་མཚོན་ཆ་ལ་ཁྲོས་པ་མེད་པ་བཞིན་དུ)། །གཞན་ག༷ང་ཞི༷ག་ལ༷་ནི༷་ཁྲོ༷་བ༷ར་བྱ༷་སྟེ་ཁྲོ་ན་རང་ ལ་ཁྲཽ་བར་རིགས་སོ། །བད༷ག་གི༷(ས་མངོན་བྱས་པའི་)ལ༷ས་ཀྱི༷ས་(གནོད་བྱེད་ལ་)བསྐུ༷ལ་(བ་)བྱས༷་ ན༵ས། །བད༷ག་ལ༷་(ཚེ་འདིར་)གནོ༷ད་བྱེ༷ད་རྣམ༷ས་བྱུ༷ང་སྟེ༷། །(བདག་ལ་གནོད་པ་བྱས་པའི་)རྒྱུ་དེ༷་ཡི༷ས་ 1-196 སེ༷མས་ཅ༷ན་དེ་དག་དམྱལ༷་བར་འདོ༷ང་བའི་ལས་ལ་སྦྱར་ན༵། བད༷ག་ངོས་ཀྱི༷ས་སེམས་ཅན་ དེ༷་ད༷ག་མ༷་བརླ༷ག་ག༵མ་སྟེ་བརླག་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཁྲོ་ན་གཞན་ངོས་ཁྲོ་བར་རིགས་སོ། ། གནོད་པ་བྱེད་མཁན་དེ༷་ད༷ག་ལ༷་ནི་རྟེ༷ན་བཅ༷ས་ན༵ས། བཟོ༷ད་པ༷་བསྒོམས་པས༷་བད༷ག་ སྡི༷ག་མ༷ང་དུ༷་འབྱ༵ང་ཞིང་། བད༷ག་ལ༷་གནོད་པ་བྱས་པའི་སྡིག་པ་ལ་བརྟེ༷ན་ན༷ས་སྐྱེ་བོ་དེ༷་ད༷ག་ ནི༵། ཡུ༷ན་རི༷ང་ལ་སྲན་དཀའ་བའི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཅན་དམྱལ༷་བ༷ར་འདོ༵ང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ བད༷ག་ནི༷་(གནོད་བྱེད་)དེ༷་ལ༷་(དམྱལ་བར་ལྷུང་བའི་)གནོ༷ད་བྱེ༷ད་ལ༷། (གནོད་བྱེད་)དེ༷་ད༷ག་བད༷ག་ལ༷་ (སྡིག་པ་ཟད་པའི་ཐབས་ཀྱིས་)ཕ༷ན་འདོ༷གས་ན༵། །ཕྱི༷ན་ཅི༷་ལོ༷ག་ཏུ༷་ཅི༷་ཡི༷་ཕྱི༷ར། །མ༷་རུ༷ངས་སེ༷མས་ ཁྱོ༷ད་གཞན་ལ་ཁྲོ༷་བ༷ར་བྱེ༵ད་དེ་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་སོ། །འོ་ན་གཞན་དམྱལ་བར་འགྲོ་བའི་རྒྱུ་ བྱས་པའི་ཕྱིར་རང་ཡང་དམྱལ་བར་འགྲོའོ་ཞེ་ན། བདེན་མོད། ག༷ལ་ཏེ༷་བད༷ག་ལ༷་བས༷མ་ པ༷་བཟོད་སྒྲུབ་ལག་ལེན་དང་བཅས་པ་ཡི༵། ཡོ༷ན་ཏ༷ན་ཡོ༷ད་ན༷་(དེའི་སྟོབས་ཀྱིས་བདག་)དམྱལ༷་ བར་མི༷་འགྲོ༵་སྟེ། ག༷ལ་ཏེ༷་བད༷ག་གི༷ས་བད༷ག་རང་ཞེ་སྡང་སྐྱེ་བ

【現代漢語翻譯】 那麼，如果（加害者）對我造成傷害，而我因此得以擺脫困境，那麼我應該對誰生氣呢（如果對別人發怒，那我也應該對自己發怒）？ 這個難以維持、容易崩潰的身體，由血液和膿液組成，外形像人，充滿了難以忍受的痛苦。 如果我執著于這個充滿慾望和渴求，且沒有智慧之眼的身體，那麼我應該對誰生氣呢？因為執著于身體本身就是一種錯誤。 愚昧的人們（普通人）雖然不想要痛苦，卻因為貪戀而追求痛苦的根源——罪惡。 既然我已經通過自己的（惡業）製造了傷害，那我有什麼理由去責怪別人呢（沒有理由）？ 例如，地獄的獄卒（閻羅王的使者），以及（樹葉變成刀劍，切割身體的）刀葉林等等。 如果這種傷害是由我自己的業力造成的（如果感到痛苦，就像沒有理由對地獄的武器生氣一樣），那我應該對誰生氣呢？如果生氣，那也應該對自己生氣。 因為我自己的（顯現的）業力（促使）了（加害者），所以他們才對我造成了傷害。 （因為我受到傷害）這個原因，那些眾生將被迫進入地獄受苦，難道我不應該阻止這些眾生墮入地獄嗎？既然我沒有阻止他們，那我又有什麼理由對他們生氣呢？ 對於那些加害者，如果我能忍耐並修習寬容，我就可以積累大量的功德。 而那些對我造成傷害的人，因為他們所造的惡業，將會在漫長的時間裡，墮入難以忍受的地獄之中。 因此，我應該對（加害者）的（墮入地獄的）行為感到憤怒嗎？（加害者）反而通過（消除我的罪業）的方式幫助了我。 為什麼我要顛倒是非呢？為什麼我要對別人懷有惡意和憤怒呢？這是不應該的。 如果因為我導致他人墮入地獄，那麼我自己也會墮入地獄嗎？ 這是真的。但是，如果我擁有修習忍耐的決心和實踐，我就不會墮入地獄（因為忍耐的力量）。 但是，如果我因為別人而生起嗔恨心

【English Translation】 Then, if the (harm-doer) inflicts harm on me, and I am thus freed from suffering, who should I be angry at (if I am angry at others, then I should also be angry at myself)? This body, which is difficult to maintain and easy to destroy, composed of blood and pus, resembling a human form, is full of unbearable suffering. If I cling to this body, which is full of desires and cravings, and lacks the eye of wisdom, who should I be angry at? Because clinging to the body itself is a mistake. Ignorant people (ordinary beings), although they do not want suffering, pursue the root of suffering—evil deeds—out of craving. Since I have created harm through my own (bad karma), what reason do I have to blame others (no reason)? For example, the guards of hell (messengers of Yama), and the forest of sword-leaves (where leaves turn into swords and cut the body), and so on. If this harm is caused by my own karma (if I feel pain, just as there is no reason to be angry at the weapons of hell), who should I be angry at? If I am angry, then I should be angry at myself. Because my own (manifested) karma (prompted) the (harm-doer), they caused harm to me. (Because I was harmed) for this reason, those beings will be forced to enter hell and suffer. Shouldn't I prevent those beings from falling into hell? Since I did not prevent them, what reason do I have to be angry at them? For those harm-doers, if I can endure and practice patience, I can accumulate a great deal of merit. And those who harm me, because of the evil deeds they have committed, will fall into unbearable hell for a long time. Therefore, should I be angry at the (harm-doer)'s (falling into hell)? The (harm-doer) instead helped me by (eliminating my sins). Why should I reverse right and wrong? Why should I harbor malice and anger towards others? This is not appropriate. If I cause others to go to hell, will I myself also go to hell? This is true. However, if I have the determination and practice of cultivating patience, I will not go to hell (because of the power of patience). But, if I generate hatred because of others

---

་ལས་བསྲུ༷ངས་ཤིང་ཡིད་བདེ་ བར་བྱས་ན༵། སེམས་ཅན་དེ༷་ད༷ག་ལ༷་ཡང་འཁོར་བ་འདི༷ར་སྡིག་པ་ཅི༷་ཞི༷ག་འབྱུ༵ང་སྟེ་ཅི་ཡང་ མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ༷ན་ཏེ༷་(ཚུར་གནོད་པ་བྱེད་པའི་)ལ༷ན་དུ༷་(དེ་དག་ལ་ཕར་)གནོ༷ད་(པ་)བྱས༷་ན༵། །སེམས་ཅན་དེ༷་ད༷ག་སྡིག་པ་ལས་བསྲུ༷ངས་པ༷ར་མ༷་གྱུ༷ར་ལ༵། བད༷ག་གི༷ས་གཞན་དོན་སྤྱོ༷ད་ པའི་བཟོད་པ༷འ༷ང་ཉམ༷ས་པ༷ར་འགྱུ༵ར། དེ༷ས་ན༷་ཆོས་ལ་འབད་པའི་དཀ༷འ་ཐུ༷བ་ཀྱང་ཞི༷ག་ པ༷ར་འགྱུ༵ར་བས་དམྱལ་བར་ཡང་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། ། བསམས་ན་ཡི༷ད་ནི༷་ལུ༷ས་ཅ༷ན་མ༷་ཡི༷ན་པ༵ས། གནོད་བྱེད་སུ༷ས་ཀྱང༷་ག༷ང་དུ༷འ༷ང་དབྱུག་ པ་བསྣུན་པ་སོགས་ཀྱིས་གཞོ༷མ་མི༷་ནུ༵ས་པའི་ཕྱིར་གནོད་བྱའི་གནས་མ་ཡིན་ལ། ལུ༷ས་ལ༷་ བདག་ཏུ་མངོ༷ན་པ༷ར་ཞེ༷ས་པ༷ས་ན༵། སེམས་དང་འབྲེལ་བའི་ལུ༷ས་ནི༷་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ད༷ག་གི༷ས་ གནོ༵ད་པ་ལྟར་སྣང་མོད། བདག་འཛིན་སྤངས་ན་ནི་གནོད་པ་མེད་དོ། །གཞན་གྱིས་བརྙ༷ས་ 1-197 ད༷ང་ཚི༷ག་རྩུ༷བ་སྨྲ༷་བ༷་ད༵ང་། མི༷་སྙན༷་པ༷་ཡི༷་ཚི༷ག་བརྗོད་པ་དེ༷་ཡི༵ས། ལུ༷ས་བེམ་པོ་ལ༷་གནོ༷ད་ པ༷ར་མི༷་འགྱུ༷ར་ན༵། ལུས་སེམས་གང་ལ་གནོད་ནས་སེ༷མས་ཁྱོ༷ད་ཅི༷་ཕྱི༷ར་ར༷བ་ཏུ༷་ཁྲོ༵་སྟེ་ བརྟགས་ན་ཁྲོ་བའི་གནས་མེད་དོ། ། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་བརྙས་སོགས་བྱུང་ན་གཞ༷ན་ད༷ག་བད༷ག་ལ༷་མི༷་དག༷འ་བ༵ར་འགྱུར་བས་ མི་བཟོད་དོ་ཞེ་ན། གཞན་མི་དགའ་བ་དེ༷ས་ནི༷་ཚེ༷་འདི༷འ༷མ་ཚེ༷་གཞ༷ན་ལ༵། བད༷ག་ལ༷་ཟ༷་ ཞིང་གནོད་པ༷ར་མི༷་བྱེ༷ད་ན༵། བད༷ག་ནི༷་ཅི༷་ཕྱི༷ར་གཞན་མི་དགའ་བ་དེ༷་མི༷་འདོ༵ད་དེ་དེ་འདྲའི་ རྒྱུ་ལས་ཀྱང་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་སོ། །བདག་གི་རྙེ༷ད་པ་འགྲུབ་པ༷འི་བ༷ར་ཆ༷ད་བྱེ༷ད་པ༷འི་ཕྱི༵ར། ག༷ལ་ཏེ༷་གཞན་མི་དགའ་ན་འདི༷་བད༷ག་མི༷་འདོ༷ད་པས་ཁྲོའོ་ཞེ་ན༵། བད༷ག་གི༷་རྙེ༷ད་པ༷་ཡོ་བྱད་ ནི་ཚེ་འདི༷ར་ཡང་འགའ་ཞིག་འདོར་ལ་ཤི་བ་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ངེས་པར་འདོ༷ར་གྱི༵། ཁྲོས་ པའི་སྡི༷ག་པ༷་ད༷ག་ནི༷་རང་རྒྱུད་ལ་བརྟན༷་པ༷ར་གན༵ས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་སྨིན་ལ་འཇིགས་པས་ ཀྱང་བཟོད་པར་རིགས་སོ། །དེས་ན་བད༷ག་ནི༷་སྡིག་པ་མེད་ན་དེ༷ང་ཉི༷ད་ཤི༷་ཡ༷ང་བླ༵འི། རྙེད་ བཀུར་གྱི་དོན་དུ་ཚུལ་འཆོས་དང་ཁ་གསག་དང་གཞོགས་སློང་དང་ཐོབ་ཀྱིས་འཇལ་དང་རྙེད་ པས་རྙེད་པ་ཚོལ་བ་སྟེ་ལོ༷ག་འཚོ༷་ལྔ་པོས༷་ཡུ༷ན་རི༷ང་གསོ༷ན་པ་མི༷་རུ༵ང་སྟེ། བད༷ག་ལྟ༷་ཡུ༷ན་ རི༷ང་གན༷ས་གྱུ༷ར་ཀྱང༷་། །འཆི༷་བ༷འི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་དེ༷་ཉི༷ད་མྱོང་བར་ངེས་པ་ཡི༵ན་ལ་འདོད་ཡོན་ གྱི་བདེ་བ་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དཔེར་ན་རྨི༷་ལ༷མ་ལོ༷་བརྒྱ༷ར་བདེ༷་(བ་)མྱོ༷ང་(རྨིས་)ན༵ས། །ས༷ད་པ༷ར་གྱུ༷ར་པ༷་ག༷ང་ཡི༷ན་ ད༵ང་། །རྨི་ལམ་གཞ༷ན་ཞི༷ག་ཡུ༷ད་ཙ༷མ་བདེ༷་མྱོ༷ང་ན༵ས། (གཉིད་)ས༷ད་པ༷ར་གྱུ༷ར་པ༷་ག༷ང་ཡི༷ན་ པ༵། །ས༷ད་པ༷འི

【現代漢語翻譯】 如果守護（他人）免受傷害，並心懷喜悅，那麼這些眾生也不會因此在輪迴中產生任何罪業，因為什麼也不會發生。然而，如果以（報復性的）傷害來回應（他人造成的）傷害，那麼這些眾生就無法免於罪業，而且我修持利他之道的忍辱也會喪失。因此，努力修法的苦行也會消失，甚至會墮入地獄。 如果思考，心並非有形之物，因此任何人都無法通過棍棒等方式在任何地方擊打它，因為它不是受害之處。正如『身體被認為是自我』所說，與心相關的身體似乎會受到痛苦的傷害，但如果放棄我執，就不會有傷害。他人侮辱、惡語相向、說難聽的話，這些都不會傷害到物質的身體。既然如此，身體和心受到什麼傷害，以至於你會如此憤怒？如果仔細觀察，就沒有憤怒的理由。 即使如此，如果受到侮辱等，會因為他人不喜歡我而無法忍受，是這樣嗎？如果他人不喜歡我，既不會在此生也不會在來世，對我造成傷害或損害，那我為什麼不喜歡他人不喜歡我呢？因此，不應該因為這樣的原因而生氣。如果因為他人不喜歡我，會阻礙我獲得利益，所以我不喜歡，因此而生氣，是這樣嗎？我所獲得的財物，即使在此生也會捨棄一些，死亡時則必然全部捨棄。憤怒的罪業卻會穩固地留在自相續中，因此因為畏懼果報也應該忍耐。因此，如果我沒有罪業，即使現在死去也更好。爲了獲得利養恭敬，進行虛偽的修行、說奉承話、拉攏、用所得來衡量、用獲得的利益來尋求更多的利益，這五種邪命都不能長久維持生命。即使我能長久存在，也必然會經歷死亡的痛苦，而且不會伴隨慾望的快樂。 例如，在夢中享受了一百年快樂之後醒來的人，和在另一個夢中享受了片刻快樂之後醒來的人，醒來之後又有什麼區別呢？

【English Translation】 If one protects (others) from harm and keeps a joyful mind, then these sentient beings will not generate any negative karma in this cycle of existence, because nothing will happen. However, if one responds to (the harm caused by others) with (retaliatory) harm, then these sentient beings will not be protected from negative karma, and my practice of patience in the service of others will also be lost. Therefore, the asceticism of striving in Dharma will also disappear, and one will even fall into hell. If one thinks about it, the mind is not a physical entity, so no one can strike it anywhere with sticks, etc., because it is not a place of harm. As it is said, 'The body is perceived as self,' the body associated with the mind may seem to be harmed by suffering, but if self-grasping is abandoned, there is no harm. Others' insults, harsh words, and unpleasant speech do not harm the material body. Since this is the case, what harm do the body and mind suffer that you become so angry? If you examine it closely, there is no reason to be angry. Even so, if insults, etc., occur, is it that one cannot bear it because others dislike me? If others dislike me, they will not cause harm or damage to me in this life or the next. Why, then, do I dislike others disliking me? Therefore, one should not be angry for such a reason. If one is angry because others' dislike of me hinders my attainment of benefits, is that so? The possessions I have acquired, I will abandon some even in this life, and I will certainly abandon all at death. The negative karma of anger, however, remains firmly in my own mindstream, so one should be patient even out of fear of the consequences. Therefore, if I am without negative karma, it would be better to die even now. For the sake of gain and respect, engaging in hypocritical practice, flattering speech, soliciting favors, measuring by gain, and seeking gain through gain—these five wrong livelihoods cannot sustain life for long. Even if I were to exist for a long time, I would certainly experience the suffering of death, and the pleasure of desirable objects would not follow. For example, what is the difference between someone who wakes up after experiencing a hundred years of happiness in a dream and someone who wakes up after experiencing a moment of happiness in another dream? What is the difference after waking up?

---

་དུས་སུ་ཡུན་རིང་ཐུང་དེ༷་ད༷ག་གཉི༷་ག༷་ལ༷འ༵ང་། རྨི་ལམ་གྱི་བདེ༷་བ༷་དེ༷་ནི༷་ཕྱི༷ར་ འོ༷ང་(བ་) མེ༵ད(དེ་རྗེས་མི་འབྲང་གི་དྲན་ཡུལ་ཙམ་དུ་གནས་སོ)། །(དེ་བཞིན་དུ། )ཚེ༷་རི༷ང་(བ་ལོ་བརྒྱར་བདེ་བ་མྱོང་བ་ དང་)ཚེ༷་ཐུ༷ང་(བ་ཡུད་ཙམ་བདེ་བ་མྱོང་བ་)གཉི༷་ག༷་ཡ༵ང་། །འཆི༷་བ༷འི་དུ༷ས་སུ༷་བདེ་བ་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་ 1-198 བ་དེ༷་འདྲ༷ར་ཟ༵ད་དོ། །ཚེ་འདིར་རྙེ༷ད་པ༷་ཡོ་བྱད་མ༷ང་པོ༷་ཐོ༷བ་གྱུ༷ར་ཏེ༵། །ཡུ༷ན་རི༷ང་དུ༷ས་སུ༷་ བེ༷ད་སྤྱ༷ད་ཀྱང༷་། །འཆི་བ་ན་(ནོར་གོས་ཐམས་ཅད་)ཆོ༷མ་པོ༷ས་ཕྲོ༷གས་པ༷་ཇི༷་བཞི༷ན་དུ༵། (འཆི་བའི་ཚེ་ གོས་མེད་པས་) སྒྲེ༷ན་མོ༷་(ནོར་རམ་རྒྱགས་མེད་པས་)ལ༷ག་པ༷་སྟོ༷ང་བ༷ར་འགྲོ༵་དགོས་པའི་ཕྱིར་རྙེད་པ་ལ་ སྙིང་པོ་མེད་དོ། ། ག༷ལ་ཏེ༷་རྙེ༷ད་པ་ཡོ་བྱད་དང་བཅས་པ༷ས་(ཡུན་རིང་པོར་)གསོ༷ན་གྱུ༷ར་ན༵། (སྟོབས་བཞིའི་སྒོ་ནས་) སྡི༷ག་པ་ཟ༷ད་པ་དང་(སྦྱིན་ཚུལ་སོགས་ཀྱིས་)བསོ༷ད་ན༷མས་སོག་ཐབས་བྱ༷ར་རུང་ངོ་ཞེ༷་ན༵། བདེན་ ཏེ་རྙེ༷ད་པ་སྒྲུབ་པ༷འི་དོ༷ན་དུ༷་ཁྲོ༷ས་པ་དང་ཆགས་ཞེན་དུ་གྱུ༷ར་པ༵ས། (འདོད་པའི་)བསོ༷ད་ན༷མས་ ཟ༷ད་པ་དང་(མི་འདོད་པའི་)སྡི༷ག་པ་བསགས་པར་མི༷་འགྱུ༷ར་ར༵མ། དེས་ན་ཡོ་བྱད་ག༷ང་གི༷་དོ༷ན་ དུ༷་བད༷ག་གསོ༷ན་པ༵(འི་ཆེད་དུ་དགེ་བ)། དེ༷་ཉི༷ད་ག༷ལ་ཏེ༷་ཉམ༷ས་ནས་མི་ཚེ་དོན་མེད་དུ་གྱུ༷ར་ ན༵། སྡི༷ག་པ༷་(སྟེ་མི་དགེ་བ་)འབ༷འ་ཞི༷ག་བྱེ༷ད་པ༷་ཡི༵། །གསོ༷ན་ཞིང་ཚེ་རིང་པ༷འི་ལོངས་སྤྱོད་དེ༷ས་ ཀོ༷་བདག་ལ་ཅི༷་ཞི༷ག་བྱ༷་སྟེ་ལོག་འཚོའི་ཉེས་པ་སོམས་ཤིག་ཅེས་པའོ། །ག༷ལ་ཏེ༷་རྙེད་པའི་ དོན་དུ་ཁྲོ་བ་མི་རིགས་ཀྱང་བརྙས་སོགས་ཀྱིས་སེ༷མས་ཅ༷ན་ཉམ༷ས་བྱེ༷ད་པ༵ས། མི༷་སྙན༷་ སྨྲ༷་ལ༷་ཁྲོ༷་ཞེ༷་ན༵། །བདེན་ཏེ་དེའི་ཁྱབ་པ་ཡོད་ན་གཞ༷ན་ལ༷་མི༷་སྙན༷་བརྗོ༷ད་ན༷འ༷ང་ཁྱོ༵ད། དེ༷་ བཞི༷ན་ཅི༷་སྟེ༷་ཁྲོ༷་མི༷་བྱེ༵ད་དེ་ཁྲོ་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ལ་མ༷་ད༷ད་པ་བསྲུང་བ་གཞ༷ན་ རང་ལ༷་ར༷ག་ལ༷ས་པ༵ས། ད༷ད་པ༷་མེ༷ད་ཅིང་མི་སྙན་པ་བརྗོད་པ་ལ༷་ཁྱོ༷ད་བཟོ༷ད་པར་བྱེད་ན༵། འདིར་ཡང་གཞན་ལ་རག་ལས་པ་གང་ཡིན་ལ་བཟོད་པར་བྱེད་པའི་ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་པར་ འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་རང་ལ་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་སྐྱེ༷་བའི་རྒྱུ་གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡང་གཞན་ལ༷་ར༷ག་ ལ༷ས་པ༵འི་ཕྱིར། (རང་ལ་)མི༷་སྙན༷་སྨྲ༷་ལ༷་ཅི༷ས་མི༷་བཟོ༷ད་དེ་བཟོད་དགོས་པར་མཚུངས་སོ། ། འགའ་ཞིག་དད་པའི་དབང་གིས་ཀྱང་ཁྲོ་བར་འགྱུར་བ་སྲིད་དོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ནས། སྔར་གྱི་དེ་ལྟ་བུར་མ་ཟད་(སངས་རྒྱས་སོགས་ཀྱི་)སྐུ༷་གཟུ༷གས་(དང་)མཆོ༷ད་རྟེ༷ན་(བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་དང་) 1-199 ད༷མ་ཆོ༷ས་(གླེགས་བམ་)ལ༵། ངག་གིས་(མི་མཐུན་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་པས་)འཁྱ༷ལ་ཞི༷ང་ལུས་ཀྱིས་འཇི༷ག་ པ༷ར་བྱེ༷ད་པ་ལ༷འ༵ང

【現代漢語翻譯】 在死亡時，無論長壽或短命都一樣。夢中的快樂不會再來（只會留下回憶）。同樣，長壽（活到一百歲並享受快樂）和短命（短暫地享受快樂）也是如此。死亡時，快樂不會隨之而來，僅此而已。 今生獲得了許多財富，即使長期使用，死亡時，一切都會被徹底剝奪，就像赤身裸體、兩手空空一樣。因此，積累財富毫無意義。 如果通過積累財富來維持生命（很長時間），並通過（四力）來消除罪惡，並通過（佈施等方式）來積累功德，那當然是好的。然而，爲了積累財富而變得憤怒和執著，難道不會導致功德耗盡和罪惡增加嗎？那麼，爲了維持生命而獲得的財富，如果最終變得毫無意義，豈不是隻會造作罪惡？長壽和富裕的生活又有什麼意義呢？仔細想想吧，這隻會導致錯誤的生存方式。 如果說爲了獲得財富而不應該生氣，但因為受到侮辱等而使眾生痛苦，或者因為說了不中聽的話而生氣，那也是不對的。如果這種說法成立，那麼當別人說你不喜歡聽的話時，你為什麼不生氣呢？你應該生氣才對啊！保護自己不被他人冒犯取決於他人，如果你能容忍別人說你不喜歡聽的話，那麼你也應該容忍任何取決於他人的事情。既然如此，那麼當別人傷害你，讓你產生煩惱時，也是取決於他人的，為什麼你不能容忍別人說你不喜歡聽的話呢？你應該容忍才對啊！ 有些人認為，即使是出於信仰，也可能會生氣。不僅如此，對於（佛像等）聖像、（佛塔等）供養物和（經書）佛法，如果用言語誹謗（說不好的話），用身體摧毀，也是不對的。

【English Translation】 At the time of death, whether long or short life is the same. The happiness of a dream will not come again (it will only remain as a memory). Similarly, long life (living to be a hundred years old and experiencing happiness) and short life (briefly experiencing happiness) are also the same. At the time of death, happiness does not follow, that's all. In this life, one may acquire many possessions, and even if one uses them for a long time, at the time of death, everything will be completely taken away, just like being naked and empty-handed. Therefore, there is no point in accumulating wealth. If one can maintain life (for a long time) by accumulating wealth, and eliminate sins through (the four powers), and accumulate merit through (giving, etc.), that is certainly good. However, does becoming angry and attached in order to accumulate wealth not lead to the exhaustion of merit and the increase of sin? So, if the wealth acquired to maintain life ultimately becomes meaningless, will it not only create sin? What is the point of a long and wealthy life? Think carefully, it will only lead to a wrong way of living. If it is said that one should not be angry in order to acquire wealth, but it is wrong to make sentient beings suffer by insults, etc., or to be angry because of saying unpleasant words. If this statement is true, then why don't you get angry when others say things you don't like to hear? You should be angry! Protecting oneself from being offended by others depends on others. If you can tolerate others saying things you don't like to hear, then you should also tolerate anything that depends on others. Since this is the case, then when others harm you and cause you to have afflictions, it also depends on others, so why can't you tolerate others saying things you don't like to hear? You should tolerate it! Some people think that even out of faith, one may become angry. Not only that, but it is also wrong to verbally slander (say bad things) and physically destroy (statues of Buddhas, etc.) sacred images, (stupas, etc.) offerings, and (scriptures) Dharma.

---

་། འཇམ་པོའི་ཐབས་ཀྱིས་བཟློག་ནུས་ན་ལེགས་ཀྱི་བད༷ག་གི༷ས་ཞེ༷་སྡ༷ང་ བསྐྱེད་པ་མི༷་རི༷གས་ཏེ༵། སང༷ས་རྒྱ༷ས་ལ་སོ༷གས་འཕགས་པ་རྣམས་ལ༷་བདག་འཛིན་ལས་ བྱུང་བའི་གནོ༷ད་པ་མི༷་མང༵འ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་(ཆོས་ཀྱི་ལམ་སྟོན་པའི་)བླ༷་མ༷་(དང་ཕ་མ་ དང་གནག་གི་)གཉེ༷ན་(མཚམས་)ལ༷་སོ༷གས་པ༷་ད༵ང་། (འཕྲལ་དུ་ཕན་འདོགས་པའི་)བཤེ༷ས་ལ༷་གནོ༷ད་པ༷་ བྱེ༷ད་རྣམ༷ས་ལ༷འ༵ང་། །སྔ༷་མ༷་ཉེས་པ་ཇི་སྙེད་ཐམས་ཅད་དང་། །སྡིག་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ། །དེ་ཀུན་རྐྱེན་གྱིས་སྟོབས་ལས་བྱུང་། །ཞེས་བཤད་པའི༷་ཚུ༷ལ་གྱི༷ས་རྐྱེ༷ན་ད༷ག་ལ༵ས། འགྱུ༷ར་ བ༷་མཐོ༷ང་ན༷ས་ཁྲོ༷་བ༷་བཟློ༵ག་པར་བྱ་སྟེ། གཞན་དུ་ན་ལྷ་དང་བླ་མ་དང་བྲམ་ཟེ་དང་ཕ་མ་ ལ་སོགས་པའི་དོན་དུ་སྡིག་པ་བྱས་ཀྱང་ཉེས་པ་མེད་དོ་ཞེས་གཞན་གྱི་(མུ་སྟེགས་པའི་)གཞུང་ ལུགས་སུ་འདོད་པ་དེ་ལ་བདག་ཅག་ཀྱང་ཞུགས་པར་འགྱུར་དུ་འོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བརྟགས་ན་ལུ༷ས་ཅ༷ན་(ཏེ་སེམས་ཅན་)རྣམ༷ས་ལ༷་སེ༷མས་ཡོ༷ད་སྐྱེས་བུ་ད༵ང་། སེ༷མས་མེ༷ད་ དབྱུག་པ་སོགས་གཉི༷་ག༷ས་གནོ༷ད་པ་བྱས༷་ན༵། (སེམས་མེད་ལ་མི་ཁྲོ་བར་)སེ༷མས་ཡོ༷ད་(ཁོ་ན་)ཅི༷་སྟེ༷་ (ལོགས་སུ་)བཀ༷ར་ཏེ༷་བཀོ༵ན་ཅིང་ཁྲོ། དེ༷་བ༷ས་ན་སེམས་ཅན་གྱི་གནོད་པའང་ཆར་ལ་སོགས་ པའི་གནོ༷ད་པ༷་བཞིན་དུ་བཟོ༷ད་པ༷ར་གྱི༷ས་ཞེས་པའོ། ། གནོད་བྱེད་ལ༷་ལ༷་(བདག་དང་བདག་གིར་)རྨོ༷ངས་པ༷ས་ཉེ༷ས་པ༷་བྱེ༵ད། གནོད་བྱ་ལ༷་ལ༷་(ལས་ འབྲས་མི་ཤེས་པས་)རྨོ༷ངས་ཏེ༷་ཁྲོ༷ས་གྱུ༷ར་ན༵། གཉི་ག་མ་ཤེས་པར་མཚུངས་པ་དེ༷་ལ༷་སྐྱོ༷ན་མེ༷ད་ ག༷ང་གི༷ས་བྱ༷། སྐྱོ༷ན་ད༷ང་བཅ༷ས་ཏེ༷་ག༷ང་ཞི༷ག་ཡི༵ན་བསམ་པར་བྱའོ། །གནོད་བྱ་ག༷ང་གི༷ས་ ད་ལྟ་གཞ༷ན་ད༷ག་གནོ༷ད་བྱེ༷ད་པ༵འི། ལ༷ས་དེ༷་རང་གིས་སྔོ༷ན་ཆ༷ད་ཅི༷་ཕྱི༷ར་བྱས༷་ཏེ། བྱས་ ཟིན་པའི་ཕྱིར་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ལ༷ས་ལ༷་ར༷ག་ལ༷ས་པར་ངེས་ན༵། བད༷ག་ གི༷ས་གནོད་བྱེད་འདི༷་ཁོ་ན་ལ༷་ཅི༷་སྟེ༷་བཀོ༵ན་ཏེ་ཁྲོ་བར་མི་རིགས་སོ། །ལས་དང་རྟེན་འབྲེལ་ 1-200 མི་སླུ་བར་གྲུབ་པ་དེ༷་ལྟར༷་མཐོ༷ང་(བ་སྟེ་རྟོགས་)ན༷ས་ཅི༷་ན༷ས་ཀྱ༵ང་(སྟེ་ཐབས་གང་གིས་ཐམས་ཅད་བྱང་ སེམས་ལ་དགོད་ནུས་པར་བྱས་ནས་ཡང་དག་པའི་ལམ་ལ་ཞུགས་པ་ན)། ཐ༷མས་ཅ༷ད་ཕ༷ན་ཚུ༷ན་(གཅིག་ལ་གཅིག་) བྱང༷་སེ༷མས་སུ༵། །འགྱུ༷ར་བ༷་དེ༷་ལྟར༷་བད༷ག་གི༷ས་ནི༵། །བསོ༷ད་ན༷མས་ད༷ག་ལ༷་དགའ་བས་ བསྒྲི༷མས་ཏེ༷་བཟོད་པ་བསྒོམ་པར་བྱ༵འི་ཞེ་སྡང་གིས་ཅི་བྱ་ཞེས་པའོ། །དཔེ༷ར་ན༷་ཁྱི༷མ་(གཅིག་) ཚི༷ག་(པར་)གྱུ༷ར་པ༷འི་མེ༵(དེ་ཁྱིམ་དེ་ནས)། །ཁྱི༷མ་གཞ༷ན་ཞི༷ག་ཏུ༷་སོ༷ང་ན༷ས་ནི༵། །རྩྭ༷་དང་ཚང་ཚིང་ སོ༷གས་ག༷ང་ལ༷་མཆེ༷ད་ཅིང་འབར་བར་བྱེ༷ད་པ༵་མཐོང་ན། མེ་དེ༷་ནི༷་མྱུར་བར་ཕྱུ༷ང་སྟེ༷་དོ༷ར་ བ༷ར་རི༵གས། དེ༷་

【現代漢語翻譯】 如果能用溫和的方法來阻止憤怒，那是最好的，因為我生起嗔恨，不會利益到任何人。因為對於佛陀等聖者，由我執所產生的損害是無法估量的。同樣，對於（指引正法的）上師，（以及父母和親戚等）親人，還有（暫時提供幫助的）朋友，也不應該生起嗔恨。 就像經文中所說：『以前所造的種種罪業，以及各種各樣的惡行，所有這些都是由因緣的力量所生。』因此，通過觀察因緣，認識到事物的變化，從而阻止憤怒。否則，如果認為爲了神、上師、婆羅門、父母等而造惡沒有罪過，那就等同於加入了其他（外道）的宗派。 如果仔細觀察，對於有情眾生，無論是具有心識的人，還是沒有心識的棍棒等物，如果兩者都造成了損害，為什麼只對有心識的眾生進行區分、責備和憤怒呢？因此，對於有情眾生的損害，也應該像忍受雨水等損害一樣。 如果加害者因為（對自我和所有物的）愚癡而造惡，受害者因為（不瞭解業果）的愚癡而憤怒，那麼兩者都是無知的，誰更應該受到責備呢？誰有缺點，誰沒有缺點，應該仔細思考。加害者現在正在損害他人，那麼他自己以前又做了什麼呢？既然已經造作了惡業，那麼受害者和加害者都必然受到業力的支配，我為什麼只對這個加害者感到憤怒呢？ 既然已經確立了業和因果的真實不虛，那麼無論如何（通過任何方法，使所有眾生都能生起菩提心，從而進入正道），都要看到一切眾生都互相具有菩提心。就像我一樣，所有眾生都能轉變為菩提心。因此，我應該以歡喜之心努力積累功德，修習安忍，嗔恨又有什麼用呢？ 例如，當一間房屋著火時，火焰從那間房屋蔓延到另一間房屋，並且燃燒蔓草和灌木等物，看到這種情況，應該迅速將火焰撲滅並丟棄。同樣的道理。

【English Translation】 It is best if anger can be averted with gentle methods, because arousing hatred does not benefit anyone. Because for the Buddhas and other noble beings, the harm arising from self-grasping is immeasurable. Similarly, one should not be angry with the (teachers who show the path of Dharma), gurus, (parents and relatives, etc.) relatives, and (friends who provide immediate help) friends. As it is said in the scriptures: 'All the faults of the past, and all kinds of sins, all of them arise from the power of conditions.' Therefore, by observing the conditions and seeing the changes, one should avert anger. Otherwise, if one thinks that there is no fault in doing evil for the sake of gods, gurus, Brahmins, parents, etc., then we would be joining other (heretical) sects. If one observes carefully, if both sentient beings (i.e., beings with minds) and non-sentient objects like sticks cause harm, why single out, blame, and be angry only with sentient beings? Therefore, the harm from sentient beings should be endured like the harm from rain, etc. If the perpetrator commits evil out of ignorance (of self and possessions), and the victim becomes angry out of ignorance (of the law of karma), then both are ignorant. Who is blameless? Who has faults? One should think carefully. What did the perpetrator do in the past that he is now harming others? Since evil deeds have already been committed, both the victim and the perpetrator are necessarily subject to karma. Why should I be angry only with this perpetrator? Since the truthfulness of karma and interdependence has been established, then in whatever way (by whatever means, making all beings able to generate Bodhicitta, thereby entering the right path), one must see that all beings have Bodhicitta towards each other. Just as I can, all beings can transform into Bodhicitta. Therefore, I should diligently accumulate merit with joy and cultivate patience. What is the use of hatred? For example, when a house catches fire, the flames spread from that house to another house, and burn grass and bushes, etc., seeing this situation, the fire should be quickly extinguished and discarded. The same principle applies here.

---

བཞི༷ན་དུ་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་སོགས་ག༷ང་ལ༷་སེ༷མས་ཆ༷གས་ན༵ས། དེ་ ལ་གནོད་པ་མ་བཟོད་པའི་ཞེ༷་སྡ༷ང་མེ༷་ནི༷་མཆེ༷ད་གྱུ༷ར་ན༵། བསྐལ་པ་སྟོང་དུ་བསགས་པའི་ བསོ༷ད་ན༷མས་ཚི༷ག་པ༷ར་(ཏེ་ཉམས་པར་)དོ༷གས་པ༷་ཡི༵ས། ཁྲོ་བ་དེ༷་ནི༷་དེ༷་ཡི༷་མོ༷ད་ལ༷་དོ༵ར་ཞིང་ བཞིལ་བ་ལ་འབད་དོ། ། དཔེར་ན་བས༷ད་བྱ༷འི་མི༷་ཞི༷ག་ལ༷ག་(པ་ཙམ་)བཅ༷ད་དེ༵། ག༷ལ་ཏེ༷་(ཆད་ལས་ལས་)ཐ༷ར་ན༷་ ཅི༷ས་མ༷་ལེ༵གས། །དེ་བཞིན་དུ་ག༷ལ་ཏེ༷་མི༷་ཡི༷་ལུས་ཐོབ་དུས་བཟོད་པ་བསྒོམ་པ་ཙམ་གྱི་སྡུ༷ག་ བསྔ༷ལ་དང་དུ་བླངས་པ་ཉིད་ཀྱི༷ས། དམྱལ༷་བ༷་མྱོང་འགྱུར་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་བྲ༷ལ་ཅིང་ ཁེགས་ན༷་ཅི༷ས་མ༷་ལེ༵གས། ད༷་ལྟ༷འི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་གནོད་པ་ཕྲ་མོ་འདི༷་ཙ༷མ་ལ༷འ༵ང་། བད༷ག་ གི༷ས་བཟོ༷ད་པ༷ར་མི༷་ནུ༷ས་པ༵། །དེ༷་ཉིད་ཀྱིས༷་ན༷་གནོད་པ་ཆེན་པོ་དམྱལ༷་བ༷འི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ གནོད་པ་ཕྲ་མོ་འདི་ཙམ་ལའང་མྱོང་འགྱུར་གྱི་རྒྱུ༵། ཁྲོ༷་བ༷་ཅི༷་སྟེ༷་བཟློ༷ག་མི༷་བྱེ༷ད་དེ་ཤིན་ཏུ་ བཟློག་པར་རིགས་སོ། ། སྔར་ཡང་འདོ༷ད་པ་མ་གྲུབ་པ་ལ་ཁྲོས་པ༷འི་དོ༷ན་གྱི༷ས་སྲེ༷ག་པ་དང་གཅོད་པ་ལ༷་སོ༵གས། སྡུག་བསྔལ་དུ་མ་ཅན་གྱི་དམྱལ༷་བ༷་ཡང་སོས་ལ་སོགས་པར༷་ལན་གྲངས་སྟོ༷ང་ཕྲ༷ག་མང་ པོར་འགྲོ་བ་མྱོ༷ང་གྱུ༷ར་ཀྱང༷་། ཡིད་མ་བྱུང་བ་བད༷ག་གི༷ས་ར༷ང་གི༷་ཚེ་འདིའི་དོ༷ན་ད༷ང་ནི༵། ཚེ་ 1-201 རབས་གཞ༷ན་གྱི༷་དོ༷ན་(ཕན་བདེ་བསྒྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་)ཡ༷ང་མ༷་བྱས༷་པ་ཉེས་སོ༵། །དེས་ན་ད་ནི་ འབད་དགོས་པ་ལ་ཆོས་ཀྱི་དཀའ་སྤྱད་འདི༷་ནི༷་དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་དེ༷་ཙ༷མ་དུ་གནོ༷ད་ མི༷ན་ལ༵། དོ༷ན་ཆེ༷ན་ཐར་པ་ད༷ག་ཀྱང༷་འགྲུ༷བ་འགྱུ༷ར་བ༵ས། འགྲོ༷་བ༷(སྟེ་སྲིད་གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་ ཐམས་ཅད་)འི་གནོ༷ད་སེ༷ལ་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ལ༵(ཞི་བར་བྱེད་པ)། དག༷འ་བ༷་འབ༷འ་ཞི༷ག་འདི༷ར་བྱ༷ར་ རི༵གས་སོ། ། གཞ༷ན་གྱི༷ས་བདག་ལ་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་ལྡན༷་བསྟོ༷ད་པ༵ས། ག༷ལ་ཏེ༷་དག༷འ་བ༷འི་བདེ༷་ཐོ༷བ་ ན༵། །ཡི༷ད་ཁྱོ༷ད་ཀྱང༷་ནི༷་ཕྲག་དོག་མེད་པར་དེ༷་བསྟོ༷ད་ན༵ས། ཅི༷་ཕྱི༷ར་དེ༷་ལྟར༷་དག༷འ་མི༷་བྱེ༷ད་ དེ་གཞན་དགའ་བ་ཉིད་རྒྱལ་སྲས་ཀྱི་ཆོས་ཁྱད་པར་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཁྱོ༷ད་ཀྱི༷་གཞན་དག༷འ་བ༷་ བྱས་པའི༷་བདེ༷་བ༷་ཕྲག་དོག་མེད་པ་འདི༵། ཕན་བདེ༷འི་འབྱུ༷ང་གནས་ཁ༷་ན༷་མ༷་ཐོ༷་བའི་དྲི་མ་ མེ༵ད་པ་སྟེ། ཡོ༷ན་ཏ༷ན་ལྡན༷་པ༷་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་རྣམས་ཀྱི༷ས་གན༵ང་ཞིང་། གཞ༷ན་གདུལ་ བྱར་སྡུ༷ད་པ༷་ཡི༷་ཐབས་མཆོ༷ག་ཀྱང༷་ཡི༵ན་ནོ། ། གཞ༷ན་ཡ༷ང་དེ༷་ལྟར༷་བསྟོད་ན་ཡིད་བདེ༷་བར་འགྱུ༷ར་དུ་འོང་ངོ་ཞེ༵ས། ག༷ལ་ཏེ༷་ཁྱོ༷ད་ གཞན་ལ་བདེ༷་བ་འདི༷་མི༷་འདོ༵ད་པར་ཕྲག་དོག་བྱེད་ན། བྲན་ལ་གླ༷་རྔ༷ན་མ་བྱིན་ན་གཡོག་ བྱེད་པ་དཀའ་བ་བཞིན་དུ་འདིར་ཡང་ཕར་སེམས་ཅན་ལ་བདེ་བ་སྦྱི༷ན་སོ༷གས་ཕན་པ

【現代漢語翻譯】 此外，對於身體和受用等任何事物產生執著，如果對它的損害無法忍受，嗔恨之火便會熾盛。唯恐千年積累的功德被焚燬（即衰減），所以要努力地拋棄和熄滅那嗔恨之火。 例如，如果一個將被處決的人僅僅被砍斷一隻手，如果因此而得以從死刑中解脫，難道不好嗎？同樣，如果在獲得人身時，僅僅通過修習忍耐而承受痛苦，就能擺脫和阻止墮入地獄的巨大痛苦，難道不好嗎？對於現在這微小的痛苦和損害，如果我不能忍受，那麼正因為如此，對於更大的損害，即地獄的痛苦，即使是這微小的損害，也會成為感受地獄之苦的原因。為什麼不阻止嗔恨呢？實在應該極力阻止啊！ 以前也曾因為願望無法實現而生嗔恨，因此遭受焚燒、砍截等種種痛苦，無數次墮入復活地獄等處。然而，不合心意的事情，我既沒有成辦今生的利益，也沒有成辦來世的利益（成就安樂的特性），真是罪過啊！因此，現在必須努力，因為這修法的苦行，不會像地獄的痛苦那樣造成損害，而且還能成就偉大的解脫。所以，對於消除眾生（即三界的一切有情）的損害和痛苦，應該僅僅感到歡喜。 如果他人讚嘆我具有功德，如果因此而獲得喜悅的安樂，那麼你也應該不帶嫉妒地讚歎他，為什麼不那樣做呢？因為隨喜他人的喜悅，是菩薩的殊勝行持。你這種不帶嫉妒地隨喜他人之樂，是利益安樂的來源，是遠離垢染、具有功德的諸佛菩薩所讚許的，也是攝受其他所化眾生的殊勝方便。 此外，如果那樣讚歎就能使他人心生安樂，如果你不願他人獲得安樂而心生嫉妒，就像不給奴僕工錢就難以讓他為你做事一樣，在這裡也是如此，如果不能給予眾生安樂等利益

【English Translation】 Furthermore, if attachment arises towards anything such as the body and possessions, and if harm to it is unbearable, the fire of hatred will blaze up. Fearing that the merit accumulated over thousands of kalpas will be burned (i.e., diminished), one should strive to abandon and extinguish that fire of hatred. For example, if a person about to be executed has only one hand cut off, if he is thereby freed from the death penalty, wouldn't that be good? Similarly, if, upon obtaining a human body, merely enduring suffering through the practice of patience can avert and prevent the great suffering of falling into hell, wouldn't that be good? If I cannot endure this small suffering and harm now, then precisely because of this, even this small harm will become the cause of experiencing the suffering of hell. Why not prevent hatred? It should indeed be strenuously prevented! In the past, too, one has been angry because desires were not fulfilled, and thus suffered burning, cutting, and other kinds of suffering, falling into the Reviving Hell and other places countless times. However, displeasing things, I have neither accomplished the benefit of this life nor the benefit of future lives (the characteristic of achieving happiness), truly a fault! Therefore, one must strive now, because this hardship of Dharma practice will not cause harm like the suffering of hell, and it will also accomplish great liberation. Therefore, one should feel only joy in eliminating the harm and suffering of beings (i.e., all sentient beings of the three realms). If others praise me for having qualities, if joy and happiness are obtained thereby, then you should also praise them without jealousy. Why not do so? Because rejoicing in the joy of others is a special practice of a Bodhisattva. This happiness of yours in rejoicing in the joy of others without jealousy is the source of benefit and happiness, is praised by the Buddhas and Bodhisattvas who are free from defilement and possess qualities, and is also a supreme method for gathering other disciples. Furthermore, if praising in that way makes others happy, if you are jealous and unwilling for others to have happiness, just as it is difficult to get a servant to work for you if you do not pay him wages, so too here, if you do not give beings happiness and other benefits

---

་སྤང༷ས་ པ༷འི་ཕྱི༷ར། ཚུར་ཡང་ཕན་ལན་མི་འབྱུང་བས་མཐོ༷ང་བ་ཚེ་འདི་ད༷ང་མ༷་མཐོ༷ང་བ་ཚེ་ཕྱི་མ་ སོགས་སུ་རང་ཡང་བདེ་བ་ལས་ཉམ༷ས་པ༷ར་འགྱུ༵ར་རོ། ། དེས་ན་ར༷ང་གི༷་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་བརྗོ༷ད་པ༷འི་ཚེ༵། དགའ་བདེ་སྐྱེ་ན་གཞ༷ན་ལ༷འང་བསྟོད་ནས་ ཡོན་ཏན་བརྗོད་པའི་བདེ༷་བ༷་འགྲུབ་པ་བདག་གིས་ཀྱང་འདོ༷ད་པ༷ར་བྱེ༷ད་དགོས་ཀྱི་ཕྲག་དོག་ མི་རིགས་ལ། གཞ༷ན་གྱི༷་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་(འགའ་ཞིག་གིས་)བརྗོ༷ད་པ༷འི་ཚེ༵། །ར༷ང་ལ༷འ༷ང་བདེ༷་བ༷་མི༷་ འདོ༷ད་པར་བྱེ༵ད་དགོས་པའི་ཕྱིར་བརྣབ་སེམས་ཀྱང་མི་རིགས་སོ། ། 1-202 དང་པོ་སེ༷མས་ཅ༷ན་ཐ༷མས་ཅ༷ད་བ༷དེ་(བ་ཕུན་ཚོགས་ལ་དགོད་པར་)འདོ༷ད་པ༵ས། (བླ་ན་མེད་པའི་) བྱང༷་ཆུ༷བ་ཏུ༷་ནི༷་སེ༷མས་བསྐྱེ༷ད་ཅིང་ཕན་བདེ་བསྒྲུབ་པར་དམ་བཅས་ན༵ས། (བདག་གིས་བསྒྲུབ་མ་ དགོས་པར་)སེ༷མས་ཅ༷ན་ར༷ང་གི༷་བདེ༷་བ་རྙེ༷ད་དུས་ན༵། ད༷་ལྟ་ཀོ༷་ཅི༷་སྟེ༷་ཁྲོ༷་བ༷ར་བྱེ༷ད། སྔར་འདོད་ པ་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་འཇི༷ག་རྟེ༷ན་གསུ༷མ་པོ་མ་ལུས་པས་མཆོ༷ད་འོས་སུ་འཚ༷ང་ རྒྱ༷་བ༵ར། སེ༷མས་ཅ༷ན་རྣམ༷ས་ནི༷་འདོ༷ད་ཅེ༷་ན༵། །ད་ལྟ་དེ་ལྟ་བུ་ལྟ་ཞོག་བསྙེ༷ན་བཀུ༷ར་ང༷ན་ ངོ༷ན་ཙ༷མ་མཐོ༷ང་ན༵ས། ཅི༷་ཕྱི༷ར་དེ༷་ལ༷་(ཕྲག་དོག་གིས་)གདུ༷ང་བ༷ར་བྱེ༵ད་དེ་གདུང་ན་སྔར་གྱི་དམ་ བཅའ་དང་འགལ་ལོ། །དཔེར་ན་བུ་སྨད་དང་གཡོག་འཁོར་ལ་སོགས་གསོ༷་བྱ༷་ག༷ང་ཞི༷ག་ ཁྱོ༷ད་ཀྱིས་གསོ༷་དགོས་པ༵། ཁྱོ༷ད་ཉི༷ད་ཀྱི༷ས་ནི༷་ཟས་གོས་སྦྱི༷ན་བྱ༷་གང་ཡིན་དེ༵། (སྦྱིན་མ་དགོས་པར་) གཉེ༷ན་གྱི༷ས་འཚོ༷་བ༷་རྙེ༷ད་གྱུ༷ར་ན༵ས། རང་གིས་མ་དགོས་ན་དག༷ར་མི༷་འགྱུ༷ར་བ༷ར་སླ༷ར་ཁྲོ༷་ འ༵མ། དེ༷་ཅི༷་བསྙེན་བཀུར་ངན་ངོན་ཙམ་འགྲོ༷་ལ༷་མི༷་འདོ༷ད་ན༵། སྔར་འགྲོ་བ་བདེ་གཤེགས་ ཉིད་དང་ནི། །བར་དུ་བདེ་ལ་འགྲོན་དུ་བོས་ཟིན་གྱིས། །ཞེས་སེམས་ཅན་དེ༷་རྣམས་ལ༷་བྱང༷་ ཆུ༷བ་འདོ༷ད་པར་སྨྲ་བའི་དོན་ག༷ང་ཡི༵ན། བསམས་ན་ག༷ང་ཞི༷ག་གཞ༷ན་(གྱི་)འབྱོ༷ར་(པ་བསྙེན་ བཀུར་ངན་ངོན་ཙམ་ལ་)ཁྲོ༷་(བ་)དེ༷་ལ༵། བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་ནི༷་ག༷་ལ༷་ཡོ༵ད(དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ)། །ག༷ལ་ཏེ༷་ ཁྱོད་མི་བཟོད་པའི་སེམས་ཅན་དེ༷ས་སྦྱིན་བདག་དེ༷་ལ༷ས་འབྱོར་པ་དེ་རྙེ༷ད་ད༵མ། ཡང་ན་སྦྱི༷ན་ བད༷ག་ཁྱི༷མ་དུ༷་གན༷ས་གྱུ༷ར་པ༵། ཀུ༷ན་ཏུ༷་དེ༷་ཁྱོ༷ད་ལ༷་ཐོབ་རྒྱུར་མེ༷ད་ན༵། བྱི༷ན་མ༷་བྱི༷ན་རུ༷ང་ ཕྲག་དོག་དེ༷ས་ཅི༷་བྱ༷་སྟེ་གཞན་གྱི་ཕུན་ཚོགས་བཟོད་དགོས་སོ། །གལ་ཏེ་ཕྲག་དོག་བྱས་ན་ གཞན་དག་གི་དགེ་བ་འགག་པ་ཡང་སྲིད། དད་པའི་གེགས་སུ་འགྱུར་བ་ཡང་སྲིད། བདག་ རང་ལ་མ་དད་པར་འགྱུར་བ་ཡང་སྲིད་པའི་ཕྱིར་བསོ༷ད་ན༷མས་ད༷ང་ནི༷་ད༷ད་པ༷འ༵མ། ར༷ང་ གི༷་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་ཅི༷་ཕྱི༷ར་འདོ༵ར་ཞེས་གསུངས་ལ། རྙེ༷ད་པ༷ར་གྱུ༷ར་པ༷འི་དངོས་པོ་དེ་ཡང་ཀུན་ཏུ་ དེ་

【現代漢語翻譯】 因為嫉妒的緣故，反而不會得到任何回報，無論是看到今生還是看不到來世，自己也會從快樂中衰退。 因此，當談論自己的優點時，如果感到快樂，也應該讚美他人，這樣才能實現談論優點帶來的快樂，我也應該渴望這樣，不應該嫉妒。當（有些人）談論他人的優點時，也不應該因為自己不想要快樂而產生貪婪之心。 首先，因為想要所有眾生都快樂（享受圓滿的幸福），所以（以無上的）菩提心發起，並承諾利益和安樂。當衆生自己獲得快樂時，現在為什麼會生氣呢？以前渴望所有有形和無形的三個世界都值得供養，眾生都渴望這樣。現在，即使只是看到一點點的尊敬和侍奉，為什麼會（因嫉妒而）痛苦呢？如果痛苦，就違背了之前的承諾。例如，對於需要供養的子女和僕人等，你必須供養。你必須給予食物和衣服。如果親戚找到了生活，你不需要自己供養，難道你會因為不需要自己供養而生氣嗎？如果連一點點的尊敬和侍奉都不想要，那麼以前說要讓眾生獲得菩提，又有什麼意義呢？想想看，對於那些（對別人的）財富（一點點的尊敬和侍奉）生氣的人，哪裡會有菩提心呢？如果那個你無法忍受的眾生從施主那裡獲得了財富，或者住在施主的家裡，而你無論如何也得不到，那麼無論給不給，嫉妒又有什麼用呢？應該忍受別人的圓滿。如果嫉妒，也可能會阻止其他人的善行，可能會成為信仰的障礙，也可能會讓自己失去信仰。因此，為什麼要放棄功德和信仰，以及自己的優點呢？ 世尊說，已經獲得的物品也總是那樣。

【English Translation】 Because of jealousy, one will not receive any return, whether seeing this life or not seeing the next life, one will also decline from happiness. Therefore, when talking about one's own merits, if one feels happy, one should also praise others, so that the happiness of talking about merits can be achieved, and I should also desire this, and should not be jealous. When (some people) talk about the merits of others, one should not be greedy because one does not want happiness for oneself. First, because one wants all sentient beings to be happy (enjoying perfect happiness), one generates (the supreme) Bodhicitta and vows to benefit and bring happiness. When sentient beings themselves attain happiness, why be angry now? Previously, one desired that all three worlds, with form and without form, be worthy of offerings, and all sentient beings desired this. Now, even if one only sees a little respect and service, why be distressed (by jealousy)? If one is distressed, one violates the previous vow. For example, for children and servants, etc., who need to be supported, you must support them. You must give food and clothing. If relatives find a livelihood, you do not need to support them yourself, would you be angry because you do not need to support them yourself? If one does not even want a little respect and service, then what is the meaning of saying that one wants sentient beings to attain Bodhi? Think about it, for those who are angry (at others') wealth (a little respect and service), where is Bodhicitta? If that sentient being whom you cannot bear obtains wealth from the benefactor, or lives in the benefactor's house, and you cannot obtain it anyway, then whether they give or not, what is the use of jealousy? One should endure the perfection of others. If one is jealous, one may also prevent the good deeds of others, may become an obstacle to faith, and may also cause oneself to lose faith. Therefore, why abandon merit and faith, and one's own merits? The Lord said, the things that have been obtained are always like that.

---

ཁྱོད་ལ་མེད་ན་ཞེས་བཀག་པའི་ཕྱིར་རང་གིས་ནི་མི༷་འཛི༷ན་པ༵་ལ། (རྒྱུ་)གང་གིས་རབ་ཏུ་ 1-203 ཁྲོ་བ་སྨྲོས། །ཞེས་པའམ་གཞུང་ཁ་ཅིག་ཏུ། ག༷ང་གི༷ས་ཁྲོ༷་བ༷ར་མི༷་བྱེ༷ད་སྨྲོ༵ས། །ཞེས་པ་ལྟར་ ན་ཕྲག་དོག་བྱས་པའི་རྒྱུ་གང་གིས་རང་ལ་ཁྲོ་བར་མི་བྱེད་སྨྲོས་ཞེས་པར་འཆད་དོ། །དེས་ན་ ཁྱོ༷ད་ནི༷་ར༷ང་གི༷ས་ཕྲག་དོག་གི་སྡི༷ག་བྱས༷་ལ༵། མྱ༷་ང༷ན་མེ༷ད་པ༷ར་མ༷་ཟ༷ད་ཀྱི༷། །(བདེ་བ་འབྱུང་བའི་ རྒྱུ་)བསོ༷ད་ན༷མས་བྱས༷་པ༷(འི་སེམས་ཅན་)གཞ༷ན་འབྱོར་པ་ཐོབ་པ་ད༷ག་ད༵ང་། ལྷ༷ན་ཅི༷ག་འགྲ༷ན་ པ༷ར་བྱེ༷ད་འདོ༷ད་ད༵མ(སྟེ་འགྲན་པར་མི་རིགས་འགྲན་ན་བསོད་ནམས་ལ་འགྲན་པར་རིགས་སོ)། །ཞེས་གདམ་ པའོ།། །། ༈ བ༷མ་པོ༷་གཉི༷ས་པ༵། ཁ་ཅིག་ཏུ་གཞན་ལ་སྡུག་བསྔལ་བརྙས་དང་ཚིག་རྩུབ་མ་བྱུང་བ་ ལ་ཁྲོ་བ་སྲིད་པས་ག༷ལ་ཏེ༷་དགྲ༷་ཞི༷ག་མི༷་དག༷འ་(ཞིང་མི་འདོད་པ་བྱུང་)ན༷འ༵ང་། དེ༷་ལ༷་ཁྱོ༷ད་དག༷ར་ ཅི༷་ཞི༷ག་ཡོ༵ད། ཅེས་དྲིས་ཤིང་། གཞན་ལ་གནོད་པ་ཉིད་བདག་གིས་དོན་དུ་གཉེར་བྱའོ་སྙམ་ ན་ཁྱོ༷ད་ཀྱི༷་ཡི༷ད་སྨོ༷ན་ཙ༷མ་གྱི༷ས་ནི༵། (དགྲ་)དེ༷་ལ༷་གནོ༷ད་པ༷འི་རྒྱུ༷ར་མི༷་འགྱུ༵ར། །ཡང་ཁྱོ༷ད་ཀྱི༷་ འདོ༷ད་པ༷ས་(དགྲ་ལ་)སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་དེ༵། དགྲ་ལ་གྲུ༷བ་ན༷འ༷ང་ཁྱོ༷ད་དག༷ར་ཅི༷་ཞི༷ག་ཡོ༵ད། ཅེས་ དྲིས་པ་ལ། ག༷ལ་ཏེ༷་(དགྲ་སྡུག་ན་ཡིད་སྨོན་གྲུབ་པས་བདག་)འཚེ༷ངས་པ༷ར་འགྱུ༷ར་ཞེ༷་ན༵། གཞན་ལ་ གནོད་པ་བྱས་པ་དེ༷་ལ༷ས་ཕུ༷ང་བ༷་གཞ༷ན་ཅི༷་ཡོ༵ད་(ངན་སོང་གི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་)དེ། ཉོ༷ན་མོ༷ངས་ ཉ༷་པ་དང་འདྲ་བ༷ས་བཏ༷བ་པ༷་ཡི༵། མཆི༷ལ་མ༷འམ་ལས་ཀྱི་ལྕགས་ཀྱུ་འདི༷་ནི༷་མི༷་བཟ༷ད་ཅིང་ གཟེ༵་ལ་རྣོ་བས། དེ༷ས་བཟུ༷ང་ནས་(ཁ་ཆུང་ལ་གསུས་པ་ཆེ་བའི་)སེ༷མས་དམྱལ༷་བུ༷མ་པ༷ར་ཡ༵ང་། དམྱལ༷་བ༷འི་བསྲུ༷ངས་མ༷ས་(གཤིན་རྗེས་དྲངས་ན་)བད༷ག་འཚེ༷ད་(པའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་)ངེ༵ས་པའི་ ཕྱིར་རོ། །འགའ་ཞིག་བསྟོད་གྲགས་ཀྱི་གེགས་སུ་གྱུར་པ་ལས་ཁྲོ་བ་སྲིད་དོ་སྙམ་དུ་དགོངས་ ནས་བསྟོ༷ད་ད༷ང་གྲ༷གས་པ༷འི་རི༷མ་གྲོ༷་ནི༵། ཐོབ་ཀྱང་བསོ༷ད་ན༷མས་སུ་མི༷་འགྱུ༷ར་ཞིང་ཚེ༷ར་ ཡང་མི༷་འགྱུ༵ར། བད༷ག་སྟོ༷བས་འཕེལ་བར་མི༷་འགྱུ༷ར་ན༷ད་མེ༷ད་པར་ཡང་འགྱུར་བ་མི༵ན་ལ། ལུ༷ས་བདེ༷་བ༷ར་ཡ༷ང་མི༷་འགྱུ༷ར་རོ༵། །ཞེས་སྙིང་པོ་མེད་པར་གསུངས་སོ། ། 1-204 དེས་ན་བད༷ག་ནི༷་ར༷ང་དོ༷ན་ཤེ༷ས་(པས་ཏེ་མཁས་པའི་བློ་དང་ལྡན་པར་)གྱུ༷ར་ན༵། བསྟོད་གྲགས་ དེ༷་ལ༷་ར༷ང་ལ་ཕན་པར་འགྱུར་བའི་དོ༷ན་ཅི༷་ཞི༷ག་ཡོ༵ད། ཅེས་པ་ལ་གནས་སྐབས་སུ་ཡི༷ད་བདེ༷་ བ་འབ༷འ་ཞི༷ག་འདོ༷ད་དོ་ཞེ་ན་འོ་ན༷་ནི༵། རྒྱ༷ན་པོ་འགྱེད་པ་དང་སོ༷གས་པའི་སྒྲས་སྨད་འཚོང་ མའི་གནས་སུ་འཇུག་པ་དང་ཆ༷ང་ཡ༷ང་བསྟེ༷ན་དགོ༷ས་པར་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་ལས་དེ་དག་ནི་མི་ རིགས་སོ༵། །

【現代漢語翻譯】 如果因為你沒有，就阻止了別人，那麼請說，你用什麼來激起極度的憤怒？或者在一些經文中說：『請說，你用什麼來不激起憤怒？』 那麼，解釋為：請說，因為嫉妒，你用什麼來不讓自己生氣？因此，你做了嫉妒的罪惡，難道不會感到悲傷嗎？（獲得快樂的原因）其他做了功德（的眾生）獲得了財富，你想要和他們競爭嗎（即不應該競爭，如果競爭，應該在功德上競爭）。這是教誨。 第二品。有些人認為，如果對他人沒有造成痛苦、輕蔑和粗暴的言語，就不會產生憤怒。因此，如果敵人不喜歡（並且不希望發生），你對那有什麼可高興的呢？如果認為應該為自己謀求傷害他人，那麼僅僅是你的意願，也不會成為傷害（敵人）的原因。即使你的願望（給敵人）帶來了痛苦，你又有什麼可高興的呢？如果說（敵人受苦，願望實現，自己）感到滿足，那麼，做了傷害他人的事，還有什麼比這更糟糕的呢（因為這是墮入惡道的因）？這就像用煩惱的魚鉤鉤住，這個魚鉤既不可忍受又鋒利無比。被它抓住后，還會被（口小腹大的）地獄之釜，以及地獄的獄卒（閻羅王引導）必定會折磨（經歷痛苦）。有些人認為，因為受到讚揚和名聲的阻礙而可能產生憤怒，因此，讚揚和名聲的行列，即使得到也不會變成功德，也不會延長壽命，也不會增加自己的力量，也不會變得無病，也不會使身體舒適。因此，（佛）說了這些沒有意義。 因此，如果我變得聰明（即具有智慧），那麼讚揚和名聲對我有什麼好處呢？如果僅僅是想要暫時的快樂，那麼就必須沉迷於賭博，以及其他包括進入妓院和飲酒等行為，這太過分了，因此這些是不合適的。

【English Translation】 If you block others because you don't have it, then please say, with what do you stir up extreme anger? Or in some texts it says: 'Please say, with what do you not stir up anger?' Then, it is explained as: please say, because of jealousy, with what do you not make yourself angry? Therefore, you have committed the sin of jealousy, will you not feel sorrow? (The cause of happiness) other beings who have done merit (the sentient beings) have obtained wealth, do you want to compete with them (i.e., you should not compete, if you compete, you should compete in merit). This is the instruction. Chapter Two. Some people think that if suffering, contempt, and harsh words are not caused to others, anger will not arise. Therefore, even if an enemy does not like (and does not want to happen), what is there for you to be happy about? If you think that you should seek to harm others for your own sake, then merely your wish will not become the cause of harming (the enemy). Even if your wish (brings suffering to the enemy), what is there for you to be happy about? If you say (the enemy suffers, the wish is fulfilled, and you) feel satisfied, then, having done harm to others, what could be worse than that (because it is the cause of falling into evil paths)? This is like being hooked by the hook of affliction, this hook is both unbearable and extremely sharp. After being caught by it, you will also be tormented (experiencing suffering) by the (small-mouthed, large-bellied) hell-cauldron, and the jailers of hell (guided by Yama). Some people think that anger may arise because of being hindered from praise and fame, therefore, the ranks of praise and fame, even if obtained, will not become merit, nor will they prolong life, nor will they increase one's own strength, nor will they become free from disease, nor will they make the body comfortable. Therefore, (the Buddha) said that these are meaningless. Therefore, if I become wise (i.e., possessing wisdom), then what benefit is there for me in praise and fame? If you merely want temporary happiness, then you must indulge in gambling, and other behaviors including entering brothels and drinking alcohol, which is too extreme, therefore these are inappropriate.

---

གྲ༷གས་པ༷འི་དོ༷ན་དུ༷་(གཉེར་བར་རྟ་གླང་ལ་སོགས་པའི་)ནོ༷ར་གཏོ༷ང་ཞི༵ང་། །(གཡུལ་དུ་ ཞུགས་ཏེ་)བད༷ག་ཉི༷ད་ཀྱང༷་ནི༷་གསོ༷ད་པར་བྱེ༷ད་སྲིད་ན༵། སྙན་གྲགས་དང་ཚི༷ག་འབྲུ༷་རྣམ༷ས་ ཀྱི༷ས་ཅི༷་ཞི༷ག་བྱ༷། རང་ཤི༷་ན༷་སྙན་གྲགས་དེ༷་ཀོ༷་སུ༷་ལ༷་བདེ༵་སྟེ་བདེ་བ་མིན་པས་ཞེན་པར་མི་ འོས་པའོ། །དཔེར་ན་བྱིས་པས་རྩེད་མོ་དོན་དུ་རྡུལ་དང་བྱེ༷་མ༷འི་ཁ༷ང་བུ༷་བརྩིགས་པ་ལས་ གཞན་དག་གིས་བཤིག་སྟེ་རྡི༷བ་གྱུ༷ར་ན༵། བྱི༷ས་པ༷་རྣམ༷ས་ནི༷་ག༷་ཆ༷ད་ཆད་དུ་ངུ༵་ཞིང་ཆོ་ངེས་ འདེབས་པ་སྟེ། དེ༷་བཞི༷ན་བསྟོ༷ད་ད༷ང་གྲ༷གས་ཉམ༷ས་ན༵། །ར༷ང་གི༷་སེ༷མས་ཞུམ་ཞིང་མི་ བཟོད་པ་ནི༷་བྱི༷ས་པ༷་བཞི༵ན་དུ་(དོན་མེད་པར་སྡུག་བསྔལ་བར་སྣང་སྟེ་)འཁྲུལ་ལོ། ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་རེ༷་ཤི༷ག་གྲགས་པ་བརྗོད་པའི་སྒྲ༷་ལ༷་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡིན་པས་སེ༷མས་ མེ༷ད་པའི་ཕྱི༵ར། བད༷ག་ལ་བསྟོ༷ད་པའི་སེ༷མས་ཡོ༷ད་མི༷་སྲི༵ད་པ་ལ་སེམས་ལྡན་གྱིས་བསྟོད་ པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྙན་གྲགས་ཡོད་ན་བད༷ག་ལ༷་གཞ༷ན་དག༷འ་བར་འགྱུར་རོ་ ཞེ༷ས་གྲ༷གས་པ༵། དེ༷་ན༷་དག༷འ་བ༷འི་རྒྱུ༷་ཡི༷ན་དྲ༵ང་ན་དེ་ལ་ཡང་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་བྱིས་ པའི་སྤྱོད་པ་ཁོ་ནར་ཟད་ཅེས་སྦྱར་རོ། །དེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་གཞ༷ན་ལ་གཞན་དགའ་བ་ཡིན་ ན༷མ་ཡ༷ང་ན༷་བད༷ག་ལ༷་གཞན་དགའ་བ་ཡིན་པར་རུ༵ང་བ་སྟེ། གང་ལྟར་ན་ཡང་གཞ༷ན་དག༷ས་ བད༷ག་ལ༷་ཅི༷་ཞི༷ག་ཕ༵ན་ཏེ། དག༷འ་བ༷་དེ༷་ནི༷་མྱོང་བ་པོ་དེ༷་ཉི༷ད་ཀྱི༷་ཡིན་གྱི། བད༷ག་གི༷ས་དེ༷་ ལ༷ས་ཆ་ཤ༷ས་ཙམ་ཡང་མི༷་འཐོ༵བ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་གཞན་དེ༷་བདེ༷་བ༷་ཡི༷ས་བད༷ག་ ཀྱང་བདེ༷འོ་ཞེ་ན༵། འོ་ན་སེམས་ཅན་ཀུ༷ན་ལ༷འ༷ང་དེ༷་བཞི༷ན་དུ་བདེ་བ་འདོད་པར་བྱ༷་དགོ༷ས་ 1-205 ན༵། ཅི༷འི་ཕྱི༷ར་གཞ༷ན་ད༷ག་དག༷འ་བ༷་ཡི༵ས། བདེ༷་བ༷ར་གྱུ༷ར་ན༷་བད༷ག་མི༷་བདེ༵་སྟེ་ཕྲག་དོག་ བྱེད་པ་སྤངས་སོ། །བསྟོད་གྲགས་ལ་སྙིང་པོ་མེད་པ་དེ༷་བ༷ས་ན་བད༷ག་ནི༷་བསྟོ༷ད་དོ༷་བཀུར་ རོ་ཞེ༵ས། ར༷ང་ཉི༷ད་དག༷འ་བ༷་སྐྱེ༷་འགྱུ༷ར་བ༵། དེ༷་ཡ༷ང་སྔར་བྱེ་མའི་ཁང་བུ་དཔེར་བརྗོད་པ་དེ༷་ ལྟར༷་མི༷་འཐ༷ད་པ༵ས། བྱི༷ས་པ༷འི་སྤྱོ༷ད་པ༷་ཁོ༷་ན༷ར་ཟ༵ད། །བསྟོ༷ད་སོ༷གས་དོན་དུ་གཉེར་བ་ནི་ འཁྲུལ་པ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་ཉེས་པ་དུ་མ་དང་འབྲེལ་ཏེ། དེ་སྒྲུབ་པས་བད༷ག་ནི༷་གཡེ༷ང་བ༷ར་ བྱེ༷ད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ༷ས་ནི༷་འཁོར་བ་ལ་སྐྱོ༷་བ༷འ༷ང་འཇི༷ག་པ༷ར་བྱེ༵ད་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་ ཡོ༷ན་ཏ༷ན་ལྡན༷་ལ༷་ཕྲ༷ག་དོ༷ག་ཀྱང་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ད༵ང་། རྙེད་བཀུར་ཕུ༷ན་སུ༷མ་ཚོ༷གས་པ༷འ༷ང་ འཇི༷ག་པ༷ར་བྱེ༷ད་དེ་འཐོན་པོར་རློམ་པ་བཀུར་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ༷་ཕྱི༷ར་བད༷ག་གི༷་ བསྟོ༷ད་སོ༷གས་ནི༵། །གཞི༷ག་ཕྱི༷ར་གཞན་ག༷ང་ད༷ག་ཉེ༷ར་གན༷ས་པ༵། དེ༷་ད༷ག་

【現代漢語翻譯】 爲了名聲，人們會捨棄（如馬、牛等）財產，甚至（投入戰場）可能喪命。名聲和言辭又能帶來什麼呢？自己死後，名聲又能給誰帶來快樂？既然不能帶來快樂，就不值得執著。 例如，小孩子爲了玩耍，用泥土和沙子堆砌房屋，卻被其他人推倒，房屋倒塌。孩子們會傷心哭泣，哀嚎不止。同樣，當讚揚和名聲消失時，自己的內心沮喪，難以忍受，這就像孩子一樣（無意義地痛苦），是錯誤的。 原因在於，名聲只是被述說的聲音，是外在的事物，沒有心識。自己被讚揚時，不可能有心識存在，但人們卻執著于被有心識者讚揚。因此，如果有名聲，別人就會喜歡自己，名聲是快樂的根源。如果說名聲是快樂的根源，但名聲與快樂並沒有直接聯繫，所以這種想法只是孩子的行為。 爲了說明這一點，別人喜歡是因為別人喜歡，還是因為別人喜歡自己？無論哪種情況，別人喜歡對自己有什麼好處呢？快樂是體驗者的感受，自己無法從中獲得任何好處。如果說因為別人快樂，所以自己也快樂，那麼應該希望所有眾生都快樂。 為什麼因為別人快樂，自己就快樂呢？如果別人快樂，自己反而不快樂，產生嫉妒，那就應該斷除嫉妒。讚揚和名聲沒有意義，所以如果因為『我被讚揚了，我被尊敬了』而感到高興，這就像之前用沙子堆砌房屋的例子一樣，是不合理的，只是孩子的行為。 追求讚揚等，不僅是錯誤的，還與許多過失有關。因為追求讚揚會使自己分心，從而毀壞對輪迴的厭離心，還會產生對他人的嫉妒。獲得財富和尊敬也會被毀壞，因為傲慢自大的人無法得到真正的尊敬。因此，爲了摧毀對讚揚等的執著，無論誰接近自己，都應該...

【English Translation】 For the sake of fame, people give up possessions (such as horses, cattle, etc.), and even (entering the battlefield) may lose their lives. What can fame and words bring? After one's own death, who can fame bring happiness to? Since it cannot bring happiness, it is not worth clinging to. For example, children, for the sake of playing, build houses with mud and sand, but they are pushed down by others, and the houses collapse. The children will be sad and cry, wailing incessantly. Similarly, when praise and fame disappear, one's own heart is depressed and unbearable, which is like a child (suffering meaninglessly), which is wrong. The reason is that fame is just the sound being spoken, it is an external thing, without consciousness. When one is praised, it is impossible for consciousness to exist, but people cling to being praised by those with consciousness. Therefore, if there is fame, others will like oneself, and fame is the root of happiness. If it is said that fame is the root of happiness, but fame has no direct connection with happiness, then this idea is just a child's behavior. To illustrate this point, do others like it because others like it, or because others like oneself? In either case, what good does it do to oneself that others like it? Happiness is the feeling of the experiencer, and one cannot obtain any benefit from it. If it is said that because others are happy, one is also happy, then one should hope that all sentient beings are happy. Why is it that because others are happy, one is happy? If others are happy, but one is unhappy and becomes jealous, then one should cut off jealousy. Praise and fame are meaningless, so if one feels happy because 'I am praised, I am respected,' this is unreasonable, just like the example of building houses with sand before, it is just a child's behavior. Pursuing praise, etc., is not only wrong, but also related to many faults. Because pursuing praise will distract oneself, thereby destroying the renunciation of samsara, and will also generate jealousy towards others. Gaining wealth and respect will also be destroyed, because arrogant people cannot receive true respect. Therefore, in order to destroy attachment to praise, etc., whoever approaches oneself should...

---

བད༷ག་ནི༷་ང༷ན་ སོ༷ང་དུ༵། །ལྟུ༷ང་བ༷་བསྲུ༷ང་ཕྱི༷ར་ཞུ༷གས་པས་དྲིན་ཆེ་བ་མི༷ན་ན༵མ། ཞེས་པ་སྟེ་ཉོན་མོངས་ཀྱི་ གཞི་འགོག་བྱེད་དུ་གྱུར་པས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དུ་རིག་པར་བྱའོ། ། བད༷ག་ནི༷་(འཁོར་བ་ལས་)གྲོ༷ལ་བ༷(འི་ཐར་པ་)དོ༷ན་(དུ་)གཉེ༷ར་(བ་)ལ༵། །རྙེ༷ད་(པ་)ད༷ང་བཀུ༷ར་ སྟི༷ས་(ནི་འཁོར་བར་)འཆི༷ང་(བྱེད་ཡིན་པར་རྙེད་བཀུར་དེ་)མི༷་དགོ༵ས། །དེས་ན་གང་ཟག་ག༷ང་ད༷ག་ བད༷ག་འདུ་འཛིས་འཁོར་བར་བཅི༷ངས་པ་གྲོ༷ལ་བར་བྱེ༷ད་པ༵། དེ༷་ལ༷་བད༷ག་ནི༷་ཇི༷་ལྟར༷་ཁྲོ༵་སྟེ་ དགའ་བར་ངོས་རིགས་སོ། །བད༷ག་ནི༷་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་གྱི་ཁང་པར་འཇུ༷ག་འདོ༷ད་ལ༵། སང༷ས་ རྒྱ༷ས་ཀྱི༷ས་ནི༷་(མཐུ་ཆེན་པོ་ལ་)བྱི༷ན་(གྱིས་)བརླ༷བས་(པ་)བཞི༵ན། །དེར་(དུ་ཁའི་བཙོན་ཁང་དུ་)མི༷་གཏོ༷ང་ སྒོ༷་འཕ༷ར་ཏེ་སྒོ་གླེགས་ཉི༷ད་གྱུ༷ར་པ༵། (སྐྱེས་བུ་དམ་པ་)དེ༷་ལ༷་བད༷ག་ནི༷་ཇི༷་ལྟར༷་ཁྲོ༵་སྟེ་བཀའ་དྲིན་ ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། རྙེད་བཀུར་འགོག་མཁན་འདི༷་ནི༷་བདག་གི་བསོ༷ད་ན༷མས་གེ༷གས་བྱེ༷ད་ཅེ༵ས་སྨྲ་ཞིང་། དེ༷་ལ༷་ཁྲོ༷་བ༷ར་རི༷གས་མི༷ན་ཏེ༵། བཟོ༷ད་མཚུ༷ངས་དཀ༷འ་ཐུ༷བ་བམ་དགེ་བ་གཞན་ཡོ༷ད་མི༷ན་ 1-206 ན༵། བད༷ག་ནི༷་(བཟོད་པ་)དེ༷་ལ༷་(འབད་རྩོལ་གྱིས་)མི༷་གན༷ས་ས༵མ། །ག༷ལ་ཏེ༷་བད༷ག་ནི༷་ར༷ང་བཟོད་ སྲན་ཆུང་བའི་སྐྱོ༷ན་གྱི༵ས། འདི༷་ལ༷་བཟོ༷ད་པ༷ར་མི༷་བྱེ༷ད་ན༵། །བཟོད་པའི་བསོ༷ད་ན༷མས་རྒྱུ༷་ གནོད་བྱེད་ནི༷་ཉེ༷་བར་གན༷ས་བཞིན་པ༵། འདི༷་ལ༷་བཟོད་པ་མི་སྒོམ་ན་བད༷ག་རང་དགེ་བའི་ གེ༷གས་བྱེ༷ད་པ༷ར་ཟ༵ད་དོ། ། དེས་ན་བཟོད་པ་ག༷ང་ཞི༷ག་གནོད་བྱེད་ག༷ང་མེ༷ད་པར་མི༷་འབྱུ༷ང་ལ༵། གནོད་བྱེད་ག༷ང་ ཞི༷ག་ཡོ༷ད་ན༷་བཟོད་པ་ཡོ༷ད་པར་འགྱུ༷ར་བ༵ས། གནོད་བྱེད་དེ༷་ཉི༷ད་བཟོད་པ་དེ༷་ཡི༷་རྒྱུ༷་ཡི༷ན་ ན༵། ཇི༷་ལྟར༷་གནོད་བྱེད་དེ༷་ལ༷་བསོད་ནམས་ཀྱི་གེ༷གས་ཞེ༷ས་བྱ༷་སྟེ། དཔེར་ན་སྦྱིན་(བདག་འགའ་ ཞིག་སྦྱིན་པ་བྱེད་)པའི་དུ༷ས་སུ༷་ཕྱི༷ན་པ༷འི་སློ༷ང་མོ༷་(པ་བླང་བར་བྱེད་)པ༵ས། སྦྱི༷ན་པ༷འི་གེ༷གས་བྱས༷་ ཡོ༷ད་པ་མ༷་ཡི༵ན་པ་དང་། (རབ་ཏུ་འབྱུང་འདོད་པ་ལ་)ར༷བ་ཏུ༷་འབྱི༷ན་པ༷ར་བྱེ༷ད་པའི་རྒྱུར་གྱུ༷ར་པ༵། མཁན་སློབ་སོགས་ཀྱིས་ར༷བ་བྱུ༷ང་གི་གེ༷གས་བྱས་ཞེ༷ས་བྱ༷ར་མི༷་རུ༵ང་བ་བཞིན་ནོ། ། འཇི༷ག་རྟེ༷ན་ན༷་ནི༷་སྦྱིན་པའི་ཡུལ་སློ༷ང་བ༷་མོ༵ད་ཀྱི། བཟོད་པའི་ཡུལ་གནོ༷ད་པ༷་བྱེ༷ད་པ༷་ དཀོ༷ན་པ༷་སྟེ༷། འདི༷་ལྟར༷་ཕ༷ར་(རོལ་ལ་)གནོ༷ད་མ༷་བྱས༷་ན༵། །(བདག་ལ་)འག༷འ་ཡ༷ང་ཚུར་གནོ༷ད་ པ༷་མི༷་བྱེ༷ད་དོ༵། །དེ༷་བ༷ས་ང༷ལ་པ༷ས་(ཏེ་འབད་པའི་དཀའ་སྤྱད་ཀྱིས་)མ༷་བསྒྲུ༵བས་པར། ཁྱི༷མ་དུ༷་(རིན་པོ་ ཆེའི་) གཏེ༷ར་ནི༷་བྱུ༷ང་ན་དགའ་བ༷་ལྟར༷། བྱང༷་ཆུ༷བ་(ཀྱི་)སྤྱོ༷ད་པ༷(བཟོད་པ་བསྒྲུབ་པ)འི་གྲོ༷གས་

【現代漢語翻譯】 如果我處於惡劣境地，爲了避免墮落而努力，難道不是恩德深重嗎？』 這意味著，因為他成爲了阻止煩惱的基礎，所以應該被視為善知識。 如果我追求從輪迴中解脫（的解脫），不需要財富和尊敬（因為財富和尊敬會將我束縛在輪迴中）。因此，無論何人，如果我因執著而被束縛于輪迴，而他幫助我解脫，我怎麼能對他生氣呢？我應該感到高興。 如果我想要進入痛苦的牢籠，而佛陀（以其偉大的力量）加持，不讓我進入，甚至關閉了牢籠的門，我怎麼能對他生氣呢？我應該感激他。 如果有人說『這個人阻礙我獲得財富和尊敬，是阻礙我積累功德的障礙』，那麼對他生氣是不合理的。因為沒有比忍耐更好或相等的功德了。難道我不努力修忍耐嗎？如果我因為自己缺乏忍耐力而無法忍受這些，那麼阻礙忍耐功德的原因就近在眼前。如果我不修忍耐，那我就成了自己行善的障礙。 因此，沒有哪種忍耐是不伴隨損害而產生的，也沒有哪種損害是不產生忍耐的。損害本身就是忍耐的原因。我怎麼能說損害是功德的障礙呢？例如，當有人佈施時，乞丐前來乞討，這並不是阻礙佈施，而是成為佈施的助緣。同樣，想要出家的人，如果有人阻礙他出家，也不能說這個人阻礙了出家。 世間上，佈施的對象是乞丐，而忍耐的對象是加害者，後者更為稀有。如果不去傷害他人，別人也不會來傷害你。因此，就像不費吹灰之力就能在家中找到寶藏一樣，對於菩薩行（修忍耐）的助伴，我們應該感到高興。

【English Translation】 If I am in a bad situation, striving to avoid falling, isn't that a great kindness?』 This means that because he becomes the basis for stopping afflictions, he should be regarded as a spiritual friend. If I seek liberation (from samsara), I don't need wealth and respect (because wealth and respect bind me to samsara). Therefore, whoever helps me to be liberated when I am bound to samsara by attachment, how can I be angry with him? I should be happy. If I want to enter the prison of suffering, and the Buddha (with his great power) blesses me, not letting me enter, and even closes the door of the prison, how can I be angry with him? I should be grateful to him. If someone says, 'This person prevents me from gaining wealth and respect, and is an obstacle to accumulating merit,' then it is unreasonable to be angry with him. Because there is no merit better or equal to patience. Am I not striving to cultivate patience? If I cannot endure these because of my own lack of patience, then the cause of obstructing the merit of patience is right in front of me. If I don't cultivate patience, then I am simply obstructing my own virtue. Therefore, there is no patience that arises without harm, and there is no harm that does not produce patience. Harm itself is the cause of patience. How can I say that harm is an obstacle to merit? For example, when someone is giving alms, a beggar comes to beg, this is not obstructing the giving, but becoming a condition for giving. Similarly, if someone wants to be ordained, and someone obstructs him from being ordained, it cannot be said that this person is obstructing ordination. In the world, the object of giving is a beggar, and the object of patience is a harmer, the latter being more rare. If you don't harm others, others won't harm you. Therefore, just as one would be happy to find a treasure at home without effort, we should be happy for the companion of the Bodhisattva's practice (cultivating patience).

---

གྱུ༷ར་ པ༵ས། །བད༷ག་གི༷ས་དགྲ༷་བྱུང་བ་ལ༷་དག༷འ་ཞིང་བཟོད་པ༷ར་བྱའོ༵། །གནོད་བྱེད་འདི༷་ད༷ང་ བད༷ག་གི༷ས་ཚོགས་ནས་བཟོད་པ་བསྒྲུ༷བས་པ༷ས་ན༵། དེ༷་ཕྱི༷ར་བཟོ༷ད་པ༷འི་འབྲ༷ས་བུ༷་བསོད་ ནམས་ནི༵། གནོད་བྱེད་འདི༷་ལ༷་ཐོ༷ག་མ༷ར་བརྡ༷ར་ཞིང་སྦྱིན་པར་འོ༷ས་ཏེ༵། འདི༷་ལྟར༷་གནོད་ བྱེད་དེ༷་ནི༷་བཟོ༷ད་པ༷འི་རྒྱུ༵་སྔ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ག༷ལ་ཏེ༷་(དགྲ་འདི་ལ་བྱང་སེམས་ཀྱིས་)བཟོ༷ད་(པ་)བསྒྲུ༷བ་(པོ་སྙམ་པའི་)བས༷མ་(པ་)མེ༷ད་པ༵ས། །དགྲ༷་འདི༷་སྔ་ཕྱི་ནམ་ཡང་མཆོ༷ད་བྱ༷་མི༷ན་ཞེ༷་ན༵། འོ་ན་དགེ་བ་འགྲུ༷བ་པ༷་ཡི༷་ནི༷་རྒྱུ༷ར་རུ༷ང་བ༵། 1-207 གསུང་རབ་ད༷མ་པ༷འི་ཆོ༷ས་ཀྱང༷་ཅི༷་སྟེ༷་མཆོ༵ད་དེ་མཆོད་པ་མི་རིགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་དགེ་སྒྲུབ་བསམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ག༷ལ་ཏེ༷་དེ་བདེན་མོད་ཀྱང་དགྲ༷་འདི༷་ལ་ གནོ༷ད་བྱ༷་བ༵འི། བསམ༷་པ་ཡོ༷ད་པའི་ཕྱིར་མཆོ༷ད་བྱ༷་མི༷ན་ཞེ༷་ན༵། གོ་དགྲ་དེ་སྨ༷ན་པ༷་བཞི༷ན་ དུ༷་ཕ༷ན་བྱེད་ལ་བརྩོ༷ན་ན༵། བད༷ག་གི༷་བཟོ༷ད་པ༷འང་ཇི༷་ལྟར༷་འགྲུ༵བ་སྟེ་དེའི་རྒྱུ་གནོད་པ་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ༷་བ༷ས་ན་ཕ་རོལ་པོའི་ར༷བ་ཏུ༷་སྡ༷ང་སེ༷མས་དང་གནོད་པ་བྱུང་བ་ལ༵། བརྟེ༷ན་ ན༷ས་བདག་གི་བཟོ༷ད་པ༷་སྐྱེ༷་བ༷ས་ན༵། གནོད་བྱེད་དེ༷་ཉི༷ད་བཟོ༷ད་པ༷(འགྲུབ་པ)འི་རྒྱུ༷་ཡི༷ན་པ༵ས། (བཟོད་པ་སྒྲུབ་པའི་བསམ་པ་མེད་ཀྱང་)ད༷མ་པ༷འི་ཆོ༷ས་བཞི༷ན་མཆོ༷ད་པ༷ར་འོ༵ས་སོ། ། དེ༷་ཕྱི༷ར་(བསོད་ནམས་འཕེལ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་)སེ༷མས་ཅ༷ན་ཞི༷ང་ད༷ང་ནི༵། །རྒྱ༷ལ་བ༷འི་ཞི༷ང་ཞེ༷ས་ ཐུ༷བ་པ༷ས་གསུ༵ངས། །གང་ལས་ཞེ་ན། སྨོན་ལམ་རྣམ་པར་དག་པའི་མདོ་ལས། ངས་སྔོན་ སེམས་ཅན་ཞིང་རྣམས་དང་། །ཐུབ་པའི་ཞིང་ལ་བརྟེན་ནས་ནི། །སངས་རྒྱས་ཆོས་རྣམས་ མཐའ་ཡས་པའི། །ལོ་ཐོག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐོབ། །ཅེས་སོ། །རིགས་པ་ཡང་ཡོད་དེ་འདི༷་ ད༷ག་མགུ༷་བར་བྱས༷་པ་ལས་སྔར་ཡང་སེམས་ཅན་མ༷ང་པོ༷་ཞི༵ག །འདི༷་ལྟར༷་ཕུ༷ན་ཚོ༷གས་ཕ༷་ རོ༷ལ་ཕྱི༵ན་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སེ༷མས་ཅ༷ན་རྣམ༷ས་ད༷ང་རྒྱ༷ལ་བ༷་(སངས་ རྒྱས་) ལ༵ས། སང༷ས་རྒྱ༷ས་ཀྱི་ཆོ༷ས་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་སོགས་འགྲུ༷བ་པའི་རྒྱུ་འདྲ༷་བ༷་ ལ༵། རྒྱ༷ལ་ལ༷་གུ༷ས་བྱ༷ར་འཛིན་གྱི་དེ༷་བཞི༷ན་དུ༵། སེ༷མས་ཅ༷ན་ལ༷་(གུས་བྱ་)མི༷ན་(པ་)ཅི༷་ཡི༷་ཚུ༵ལ་ ཏེ་མཉམ་དུ་གུས་པར་རིགས་སོ། །བསམ་པ་ཉོན་མོངས་དང་བཅས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ སངས་རྒྱས་དང་ཅིའི་ཕྱིར་མཚུངས་སྙམ་ན་བས༷མ་པ༷འི་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་ར༷ང་གི་ངོ་ལྡོག་གི༷ས་མཉམ་ པར་བརྗོད་པ་མི༵ན་མོད། འོན་ཀྱང་འབྲ༷ས་བུ༷་སངས་རྒྱས་འགྲུབ་པའི་ཆ་ལ༷ས་མཉམ་པ་ཡི༷ན་ ཏེ་རྒྱུ་དེ༷ས་མཚུ༷ངས་པ༵ར། སེ༷མས་ཅ༷ན་རྣམ༷ས་ལ༷འ༷ང་(བསོད་ནམས་ཀྱི་ཞིང་གི་)ཡོ༷ན་ཏ༷ན་ཡོ༵ད། (རྒྱུ་ མཚ

【現代漢語翻譯】 因此，我應當對於敵人所造成的損害感到歡喜並加以忍受。因為我和這個加害者共同創造了積累忍辱的機會。因此，忍辱的果報——功德，首先應當給予並佈施給這個加害者，因為這個加害者是忍辱的最初因緣。 如果（菩薩）沒有（認為這個敵人能幫助自己）修持忍辱（的想法），那麼，難道這個敵人無論如何都不值得供養嗎？如果這樣，那麼成就善行的因也同樣不值得供養，甚至連神聖的佛法也不應供養，因為在修持善行時，也沒有（想要藉此修持善行的）想法。如果說這是事實，但因為這個敵人有傷害自己的意圖，所以不應供養，那麼，如果這個敵人像醫生一樣努力幫助你，我的忍辱又如何成就呢？因為沒有損害，就沒有忍辱的機會。 因此，由於對方的強烈嗔恨心和損害的發生，我才能夠生起忍辱，所以這個加害者本身就是忍辱的因緣，即使沒有修持忍辱的想法，也應該像供養神聖的佛法一樣供養他。 因此（因為是增長功德的因），佛陀說：『眾生界和佛土是相同的。』為什麼呢？在《清淨願經》中說：『我過去依賴眾生界和佛土，獲得了無量無邊的佛法豐收。』這也是有道理的，因為通過使這些（眾生）歡喜，過去也有許多眾生因此而成就佛果。因此，眾生和佛陀是成就佛陀的功德、力量和無畏等特性的相同因緣。就像對佛陀表示尊敬一樣，為什麼不對眾生表示尊敬呢？應該同樣地尊敬他們。』如果有人認為，具有煩惱的眾生怎麼能與佛陀相比呢？雖然從功德的本質和反面來看，不能說他們是相同的，但從成就佛果的角度來看，他們是相同的，因為他們具有相同的因緣。因此，眾生也具有（作為功德田的）功德。（原因）

【English Translation】 Therefore, I should rejoice and be patient with the harm caused by the enemy. Because I and this perpetrator together create the opportunity to accumulate patience. Therefore, the fruit of patience—merit—should first be given and donated to this perpetrator, because this perpetrator is the initial cause of patience. If (the Bodhisattva) does not have (the thought that this enemy can help him) practice patience, then, is this enemy not worthy of offering in any way? If so, then the cause of accomplishing good deeds is also not worthy of offering, and even the sacred Dharma should not be offered, because there is no (intention to practice good deeds through it) when practicing good deeds. If it is said that this is true, but because this enemy has the intention to harm oneself, he should not be offered, then, if this enemy strives to help you like a doctor, how can my patience be accomplished? Because without harm, there is no opportunity for patience. Therefore, because of the other party's strong hatred and the occurrence of harm, I am able to generate patience, so this perpetrator himself is the cause of patience, and even without the intention of practicing patience, he should be offered like offering the sacred Dharma. Therefore (because it is the cause of increasing merit), the Buddha said: 'The realm of sentient beings and the Buddha-land are the same.' Why? In the 'Pure Aspiration Sutra' it says: 'In the past, I relied on the realm of sentient beings and the Buddha-land to obtain an immeasurable harvest of Buddha-dharmas.' This is also reasonable, because by making these (beings) happy, many beings in the past have also attained Buddhahood as a result. Therefore, sentient beings and Buddhas are the same causes for accomplishing the merits, powers, and fearlessness of the Buddha. Just as respect is shown to the Buddha, why not show respect to sentient beings? They should be respected equally.' If someone thinks, how can sentient beings with afflictions be compared to the Buddha? Although from the perspective of the nature and opposite of merit, it cannot be said that they are the same, but from the perspective of accomplishing Buddhahood, they are the same, because they have the same cause. Therefore, sentient beings also have the merit (of being a field of merit). (Reason)

---

ན་)དེ༷་ཕྱི༷ར་དེ༷་ད༷ག་ཞིང་དུ་མཉམ༷་པ༷་ཡི༵ན་ནོ། །ཅི་སྟེ་ཁྱད་པར་ཕྲ་མོ་ལ་རྟོག་ན་བྱམ༷ས་སྙིང་ 1-208 རྗེས་སེ༷མས་ལྡན༷་ལ༷་མཆོ༷ད་པ༷་ག༵ང་ཡིན་པ་ལས། བསོད་ནམས་འཐོབ་པ་དེ༷་ནི༷་སེ༷མས་ཅ༷ན་ ཁོ་ནའི་ཆེ༷་བ༷་ཉི༵ད་ཡིན་གྱི་སངས་རྒྱས་ལ་སྙིང་རྗེ་མི་འཇུག་གོ །སང༷ས་རྒྱ༷ས་(ལ་) ད༷ད་པ༷འི་ བསོ༷ད་ན༷མས་ག༵ང་(ཡིན་ན)། །དེ༷་ཡ༷ང་སང༷ས་རྒྱ༷ས་ཁོ་ནའི་ཆེ༷་བ༷་བླ་ན་མེད་པ་ཉི༵ད་དོ། ། (སེམས་ཅན་ལ་ཡང་)སང༷ས་རྒྱ༷ས་(ཀྱི་)ཆོ༷ས་འགྲུ༷བ་ཆ༷་(ཤས་སམ་རིགས་)ཡོ༷ད་པ༵། །དེ༷ས་ན༷་(སེམས་ ཅན་དང་སངས་རྒྱས་)དེ༷་ད༷ག་ཞིང་དུ་ནི་མཉམ༷་པ༷ར་འདོ༵ད་ལ། (དོན་དམ་པར་)ཡོན༷་ཏ༷ན་(རིན་པོ་ཆེ་འབྱུང་ གནས་ལྟ་བུའི་)རྒྱ༷་མཚོ༷་མཐ༷འ་ཡ༷ས་པ༵འི། །སང༷ས་རྒྱ༷ས་རྣམ༷ས་ད༷ང་སེམས་ཅན་འག༷འ་ཡང་ ཡོན་ཏན་རྫོགས་པ་ནི་མི༷་མཉ༵མ་མོ། །འོན་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་མཆོ༷ག་(སྟེ་སྙིང་པོའམ་ གཙོ་བོ་)ཚོ༷གས་(ཏེ་ཕུང་པོ་)གཅི༷ག་པུ༷་འགྲན་ཟླ་མེད་པ་དེའི༵། ཡོ༷ན་ཏ༷ན་ཆ་ཤ༷ས་ཙ༷མ་(ཡང་སེམས་ ཅན་) འག༷འ་ཞི༷ག་ལ༵། སྣ༷ང་ན༷འ༷ང་དེ༷་ལ༷་མཆོ༷ད་དོ༷ན་དུ༵། ཁ༷མས་གསུ༷མ་ཕུ༷ལ་ཡ༷ང་མཆོད་ རྫས་ཆུ༷ང་བ༷ར་འགྱུ༵ར་ཏེ་དེའི་ཡོན་ཏན་ཕྲ་མོ་ལ་ཡང་ཚད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སང༷ས་ རྒྱ༷ས་ཆོ༷ས་མཆོ༷ག་སྐྱེ༷་བ༷འི་ཤ༵ས། སེ༷མས་ཅ༷ན་རྣམ༷ས་ལ༷འང་ཞིང་གི་ཡོན་ཏན་ཡོ༷ད་པ༷ས་ན༵། (སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་འགྲུབ་པ་)འདི༷་ཙ༷མ་ད༷ག་གི༷་ཆ༷་(འདྲ་བར་)བསྟུ༷ན་ན༵ས། །སེ༷མས་ཅ༷ན་མཆོ༷ད་བྱ༷་ ནི་ཤིན་ཏུ་རི༷གས་པ༷ར་འགྱུ༵ར་རོ། །སེམས་ཅན་ལ་གུས་པའི་རྒྱུ་གཞ༷ན་ཡ༷ང་གཡོ༷་སྒྱུ་མེ༷ད་ པར་འགྲོ་བའི་གཉེ༷ན་གྱུ༷ར་ཅི༵ང་། ཕ༷ན་པ༷་དཔ༷ག་མེ༷ད་མཛ༷ད་པའི་སངས་རྒྱས་སྲས་བཅས་ རྣམ༷ས་ལ༵། སེ༷མས་ཅ༷ན་མགུ༷་བྱ༷་མ༷་གཏོ༷གས་པ༵། །(ཐབས་)གཞ༷ན་ག༷ང་ཞི༷ག་གི༷ས་བཀའ་དྲིན་ གྱི་ལ༷ན་ལོ༷ན་འགྱུ༵ར། སེམས་ཅན་ག༷ང་དག་ལ་ཕན་བདེ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱི༷ར་སྐུ༷་ལུས་ཀྱང་གཏོ༷ང་ ཞིང་མན༷ར་མེ༷ད་པའི་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པར་ཡང་འཇུ༷ག་པ༷འི་དཀའ་སྤྱད་དཔག་མེད་ མཛད་པ་རྣམས་ལ༵། སེམས་ཅན་དེ༷་ལ༷་ཕ༷ན་བཏ༷གས་ལ༷ན་ལོ༷ན་འགྱུ༷ར་བ༷ས་ན༵། དེ༷་བ༷ས་ (སེམས་ཅན་)འདི༷་ད༷ག་གནོ༷ད་ཆེ༷ན་བྱེ༷ད་ན༷་ཡ༵ང་། །ཐ༷མས་ཅ༷ད་བཟ༷ང་རྒུ༷་ཞི༷ག་ཏུ༷་བསྒོམས་ ནས་བཟོད་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱ༷ད་ཅིང་མགུ་བ༷ར་བྱའོ༵། །རེ༷་ཞི༷ག་བད༷ག་གི༷་རྗེ༷ར་གྱུ༷ར་རྒྱལ་ 1-209 བ་སྲས་བཅས་ཉི༷ད་ཀྱང༷་ནི༵། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ག༷ང་གི་ཕྱི༷ར་དུ་ར༷ང་ གི༷་སྐུ༷་ལ༷འ༷ང་མི༷་གཟི༷གས་(ཏེ་སྔོན་ཞེན་མེད་པར་རྩྭ་བཞིན་དུ་གཏོང་)པ༵། དེ༷་ལ༷་དཔགས་ན་རྨོ༷ངས་པ༷་ བད༷ག་གི༷ས་ཇི༷་ལྟར༷་ན༵། ང༷་རྒྱ༷ལ་བྱ༷་ཞི༷ང་བྲ༷ན་གྱི༷་དངོ༷ས་སམ་རང་བཞིན་དུ་མི༷་བྱ༷་སྟེ་ཤིན་ ཏུའང་བྱ་དགོས་སོ། ། སེམས་ཅན་

【現代漢語翻譯】 因此，它們在那個領域中是平等的。如果考慮到細微的差別，那麼相比于供養具有慈悲心的人，從利益有情眾生獲得的福德更為巨大，因為佛陀不會產生慈悲。供養佛陀所獲得的福德，也是佛陀獨有的無上功德。（對於有情眾生來說）也存在成就佛法的因素（部分或根基）。因此，（有情眾生和佛陀）在那個領域中被認為是平等的。從究竟意義上來說，（有情眾生和佛陀）如同功德（如珍寶來源）的無邊海洋。諸佛和一些有情眾生在功德圓滿方面是不平等的。然而，佛陀最殊勝的功德（本質或核心）集合，是無與倫比的。即使只是一小部分功德（對於有情眾生），顯現出來，爲了供養他們，即使獻上三界，也顯得供品微不足道，因為他們的功德即使是微小的部分也是無限的。因此，佛陀是產生殊勝佛法的根源，有情眾生也具有成佛之地的功德。僅僅通過比較這些（相似之處），供養有情眾生就變得非常合理。 尊重有情眾生的另一個原因是，他們是誠實可靠的嚮導，並且是無量利益的來源，包括佛陀及其眷屬。除了讓有情眾生歡喜之外，還能用什麼其他方法來回報他們的恩情呢？爲了給有情眾生帶來利益和快樂，佛陀甚至捨棄了自己的身體，並進入無盡的痛苦地獄等處，經歷了無量的苦行。通過利益有情眾生來回報他們的恩情。因此，即使這些（有情眾生）造成巨大的傷害，也要通過觀想一切美好來修持忍辱，並讓他們歡喜。想想看，我的主宰，勝者及其眷屬，爲了成就有情眾生的利益，甚至不珍惜自己的身體（毫不猶豫地像草一樣捨棄）。與此相比，愚昧的我怎麼能不驕傲自滿，不把自己當作僕人一樣對待呢？當然應該這樣做！ 有情眾生

【English Translation】 Therefore, they are equal in that realm. If one considers subtle differences, then the merit obtained from benefiting sentient beings is greater than offering to those with loving-kindness, because Buddhas do not generate compassion. The merit of offering to the Buddhas is also the unique and unsurpassed merit of the Buddhas alone. (For sentient beings) there is also the element (part or basis) of accomplishing the Dharma of the Buddhas. Therefore, (sentient beings and Buddhas) are considered equal in that realm. In the ultimate sense, (sentient beings and Buddhas) are like an endless ocean of qualities (like a source of jewels). The Buddhas and some sentient beings are not equal in terms of the perfection of qualities. However, the collection of the most excellent qualities of the Buddhas (essence or core) is unparalleled. Even a small part of those qualities (for sentient beings), when manifested, even offering the three realms to them would seem like a small offering, because even the smallest part of their qualities is immeasurable. Therefore, the Buddhas are the source of generating excellent Dharma, and sentient beings also have the qualities of the land of Buddhahood. Merely by comparing these (similarities), offering to sentient beings becomes very reasonable. Another reason to respect sentient beings is that they are honest and reliable guides, and they are the source of immeasurable benefits, including the Buddhas and their retinues. What other way is there to repay their kindness other than making sentient beings happy? To bring benefit and happiness to sentient beings, the Buddhas even gave up their own bodies and entered endless suffering hells and other places, undergoing immeasurable ascetic practices. Repay their kindness by benefiting those sentient beings. Therefore, even if these (sentient beings) cause great harm, one should cultivate patience by contemplating all goodness and make them happy. Consider that my master, the Victor and his retinue, for the sake of accomplishing the benefit of sentient beings, do not even cherish their own bodies (unhesitatingly giving them up like grass). Compared to that, how can ignorant me not be arrogant and not treat myself like a servant? Of course, I should do so! Sentient beings

---

ག༷ང་ད༷ག་(ལུས་དང་པོ་པས་)བདེ༷་བ༷ས་ཐུ༷བ་(པ་སངས་རྒྱས་)རྣམ༷ས་དགྱེ༷ས་(པ་སྟེ་ མཉེས་པར་)འགྱུ༷ར་ཞི༵ང་། (སེམས་ཅན་)ག༷ང་ལ༷་གནོ༷ད་ན༷་མི༷་དགྱེ༷ས་འབྱུ༷ང་འགྱུ༷ར་ལ༵། །སེམས་ ཅན་དེ༷་ད༷ག་དག༷འ་བ༷ས་ཐུ༷བ་དབ༷ང་ཀུ༷ན་དགྱེ༷ས་ཤི༵ང་། དེ༷་ལ༷་གནོ༷ད་བྱས༷་ཐུ༷བ་ལ༷་གནོ༷ད་ པ༷་བྱས༷་པར་འགྱུར་ཏེ་སེམས་ཅན་ལ་བུ་གཅིག་པ་བཞིན་དུ་ཐུགས་བརྩེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི༷་ ལྟར༷་དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་ལུ༷ས་ལ༷་ཕྱོགས་ཀུ༷ན་ན༷ས་མེ༷་འབ༷ར་བ༵་ན། འདོ༷ད་པ༷འི་ཡོན་ཏན་ ལྔ་པོ་ཀུ༷ན་གྱི༷ས་ཡི༷ད་བདེ༷་བར་མི༷་འགྱུ༷ར་བ༵། དེ༷་བཞི༷ན་དུ་སེ༷མས་ཅ༷ན་གནོ༷ད་པ༷་བྱས༷་ན༷་ ཡ༵ང་། ཐུ༷གས་རྗེ༷་ཆེ༷་རྣམ༷ས་དགྱེ༷ས་པ༷འི་ཐ༷བས་མེ༷ད་དོ༵། །དེ༷་བ༷ས་བད༷ག་གི༷ས་སྔོན་ཆད་ འགྲོ༷་ལ༷་གནོ༷ད་བྱས༷་པ༵ས། ཐུ༷གས་རྗེ༷་ཆེ༷(ན་པོ་མངའ་བའི་སངས་རྒྱས་)ཀུ༷ན་མི༷་དགྱེ༷ས་གྱུ༷ར་པ༷་ག༵ང་ ཡིན་པའི། སྡི༷ག་དེ༷་དེ༷་རི༷ང་(འཕགས་པའི་ཕྱག་སྔར་)སོ༷་སོ༷ར་བཤ༷གས་བགྱི༷་ཡི༵ས། མི༷་དགྱེ༷ས་ག༷ང་ ལ༷གས་དེ༷་ཀུ༷ན་ཐུབ་པ་སྲས་དང་བཅས་པ་ལ་བཟོ༷ད་པ༷ར་གསོ༵ལ་ལོ། ། ད་ནི་དེ༷་བཞི༷ན་གཤེ༷གས་རྣམ༷ས་མཉེ༷ས་པ༷ར་བགྱི༷་སླ༷ད་དུ༵། དེ༷ང་ན༷ས་ངེ༷ས་པར་སྒོ་ གསུམ་མ་ལུས་པ་བཏུ༷ད་ནས་འཇི༷ག་རྟེ༷ན་བྲ༷ན་དུ༷་མཆི༵་བར་ཁས་བླང་ངོ་། །དེས་ན་འགྲོ༷་(བ་ འཇིག་རྟེན་པ་)མ༷ང་(པོའི་)རྡོ༷ག་པ༷ས་བད༷ག་གི༷་སྤྱི༷་བོར༷་འཚོ༷ག་ག༵མ། (སྲོག་)འགུ༷མས་ཀྱང༷་ལན་ མི༷་བསྡོ༷་བར་གུས་པ་བགྱིད་པས་འཇི༷ག་རྟེ༷ན་གྱི་མགོ༷ན་པོ་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་དགྱེ༷ས་པར་ མཛོ༵ད། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའམ་བདག་གཞན་རྗེ་བའི་ཆ་ནས་ཀྱང་རུང་ སྟེ་འགྲོ༷་བ༷་འདི༷་ཀུ༷ན་ཐུ༷གས་རྗེ༷འི་བད༷ག་ཅ༷ན་(སངས་རྒྱས་)དེ༵ས། (བདག་གཞན་མཉམ་རྗེའི་སྒོ་ནས་) 1-210 བད༷ག་ཏུ༷་མཛ༷ད་པ༷་འདི༷་ལ༷་ཐེ༷་ཚོ༷མ་མེ༵ད(དེ་གཞན་དུ་ན་འཚང་རྒྱ་བར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ)། །དེས་ ན་སེ༷མས་ཅ༷ན་ངོ༷་བོ༷ར་མཐོ༷ང་བ༷་འདི༷་ད༷ག་ཉི༵ད། མགོ༷ན་པོ་(སངས་རྒྱས་)དེ༷འི་བད༷ག་ཉི༷ད་དུ་ བཞུགས་ན་ཅི༷འི་ཕྱི༷ར་གུ༷ས་པར་མི༷་བྱེ༵ད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་སེམས་ཅན་མགུ་བ་ འདི༷་ཉི༷ད་དེ༷་བཞི༷ན་གཤེ༷གས་པ༷་(ཐུགས་)མཉེ༷ས་(ཤིང་རངས་པར་)བྱེ༷ད་(པ་)ཡི༵ན། ར༷ང་དོ༷ན་(སངས་ རྒྱས་དང་དེའི་རྒྱུ་ཚོགས་གཉིས་)ཡ༷ང་ད༷ག་སྒྲུ༷བ་པ༷འ༷ང་འདི༷་ཉི༷ད་དོ༵། །འཇི༷ག་རྟེ༷ན་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་སེ༷ལ་ བ༷འ༷ང་འ༷དི་ཉི༷ད་དེ༵། །དེ༷་ལྟ༷ས་བད༷ག་གི༷ས་རྟག༷་ཏུ༷་སེམས་ཅན་མགུ་བའི་སྤྱོད་པ་དེ༷་ཉི༷ད་ བྱའོ༵། ། དཔེ༷ར་ན༷་རྒྱ༷ལ་པོ༷འི་(བསྐོས་པའི་)མི༷་འག༷འ་ཞི༵ག །(ཁྲིམས་དང་འགལ་བའི་)སྐྱེ༷་བོ༷་མ༷ང་(པོའི་ལུས་ དང་ལོངས་སྤྱོད་)ལ༷་གནོ༷ད་(པ་)བྱེ༷ད་ཀྱང༷་། །(རྒྱལ་པོའི་ཆད་པའི་འཇིགས་པ་མཐོང་བའི་)སྐྱེ་བོ༷

【現代漢語翻譯】 若能以身（第一身）之樂悅諸佛（佛陀），則不損惱眾生，若惱害眾生，則諸佛不喜。若眾生皆歡喜，則諸自在者皆歡喜，若惱害彼，則為惱害諸佛，因諸佛視眾生如獨子般慈愛。譬如有人身 चारों ओर से आग से जल रहा हो，縱有五妙欲亦不能令其心悅。如是，若惱害眾生，亦無令大悲者歡喜之法。因此，我昔所造諸害眾生之罪，令大悲者（具大悲之佛陀）不喜，我將於諸佛（聖眾前）一一懺悔。祈請諸佛及諸佛子寬恕我所作一切令其不悅之事。 今為悅諸如來故，從今以後，我必將身語意三門全部奉獻，甘為世間之奴僕。縱有眾多世人踐踏我頂，甚至取我性命，我亦不報復，以恭敬之心令世間怙主（佛陀）及其眷屬歡喜。以如來藏遍及一切眾生，或從自他平等之角度而言，此等眾生皆為具大悲者（佛陀）所攝受，對此我深信不疑（若非如此，則不可能成佛）。因此，視眾生為佛陀之化身，既是怙主（佛陀）之自性所在，為何不恭敬呢？如是，令眾生歡喜，即是令如來歡喜，亦是圓滿自身利益（佛陀及其二資糧）之方便，亦是解除世間痛苦之法。故我當恒常行令眾生歡喜之行。 譬如國王之使者，雖能加害眾多（違背法律的）百姓（之身及財物），然（因畏懼國王之懲罰）百姓亦不敢反抗。如是，我為利益眾生，愿忍受一切痛苦，亦不嗔恨加害者。若我因此而墮入惡趣，亦心甘情願。因我已將自身奉獻于眾生，故無論生於何處，皆唯為利益眾生而存在。愿我生生世世皆能利益眾生，永不捨棄菩提心。因此，我當盡力行持饒益眾生之事，縱遇生命危險亦不退縮。

【English Translation】 If the Buddhas (the Tathagatas) are pleased by the happiness of my body (the first person), then do not harm sentient beings. If sentient beings are harmed, the Buddhas will not be pleased. If all sentient beings are happy, then all the free ones are pleased. If they are harmed, it is as if the Buddhas are harmed, because the Buddhas cherish sentient beings like their only child. For example, if a person's body is burning with fire on all sides, even the five desirable qualities will not make his mind happy. Likewise, if sentient beings are harmed, there is no way to please the great compassionate ones. Therefore, I confess one by one before the Buddhas (the noble ones) all the sins I have committed in the past that have harmed sentient beings and displeased the great compassionate ones (the Buddhas who possess great compassion). I pray that the Buddhas and their children forgive all that has displeased them. Now, in order to please the Tathagatas, from now on, I will definitely dedicate all three doors of body, speech, and mind, and vow to be a servant of the world. Therefore, even if many people trample on my head or take my life, I will not retaliate, but with respect, I will please the lords of the world (the Buddhas) and their retinue. Whether the essence of the Tathagatas pervades all beings, or from the perspective of equality between self and others, all these beings are embraced by the great compassionate ones (the Buddhas). I have no doubt about this (otherwise, it is impossible to attain Buddhahood). Therefore, seeing sentient beings as manifestations of the Buddhas, which is the very nature of the lords (the Buddhas), why not be respectful? Thus, pleasing sentient beings is pleasing the Tathagatas, and it is also the means to perfect one's own benefit (the Buddhas and their two accumulations), and it is also the method to relieve the suffering of the world. Therefore, I should always practice the conduct of pleasing sentient beings. For example, even if a king's messenger harms many (law-breaking) people (their bodies and possessions), the people dare not resist (for fear of the king's punishment). Likewise, for the benefit of sentient beings, I am willing to endure all suffering and not hate those who harm me. Even if I fall into the lower realms because of this, I am willing. Because I have dedicated myself to sentient beings, wherever I am born, I will exist only for the benefit of sentient beings. May I benefit sentient beings in every lifetime and never abandon Bodhicitta. Therefore, I should do my best to benefit sentient beings, and not retreat even in the face of danger.

---

་མི༷ག་རྒྱ༷ང་ རི༷ང་པོ༷་ད༵ག །(གཅིག་པུ་དེ་འཇོམས་པར་)ནུ༷ས་ཀྱང༷་ཕྱི༷ར་གནོ༷ད་(ལན་)མི༷་བྱེ༷ད་དེ༵། །འདི༷་ལྟར༷་(མི་) དེ༷་(དཔུང་མེད་པའི་)གཅི༷ག་པུ་མ༷་ཡི༷ན་གྱི༵། །རྒྱ༷ལ་པོ༷འི་མཐུ༷་སྟོ༷བས་དེ༷་ཡི༷་དཔུ༵ང་། །དེ༷་ བཞི༷ན་གནོ༷ད་བྱེ༷ད་(སྟོབས་ལྡན་ལྟ་ཞོག་)ཉམ༷་འཁོས་(སམ་སྟོབས་)ཆུ༷ང་བ༵། འག༷འ་ཡ༷ང་ཁྱད༷་དུ༷་ གས༷ད་མི༷་བྱ༷། །འདི༷་ལྟར༷་དམྱལ༷་བ༷འི་སྲུ༷ང་མ༷་ད༵ང་། །ཐུ༷གས་རྗེ༷་ལྡན༷་རྣམ༷ས་དེ༷་ཡི༷་དཔུ༵ང་། །དེ༷་ལྟ༷་བས༷་ན་དམ༷ངས་ཕལ་པ་རྣམས་ཀྱི༷ས་རྒྱ༷ལ་པོ་གཏུ༷མ་པོ་ལ་བྱ་བ་བཞི༵ན། སེ༷མས་ཅ༷ན་ རྣམ༷ས་ནི༷་ཤེས་ཚད་མགུ༷་བ༷ར་བྱའོ༷། །རྒྱ༷ལ་པོ༷་ལྟ༷་བུ་ཞི༷ག་ཁྲོ༷ས་ན༷་ཡ༵ང་(སྲོག་དང་ནོར་འཕྲོག་ནུས་ ཀྱི)། སེ༷མས་ཅ༷ན་མི༷་མགུ༷་(སྟེ་ཡིད་མི་བདེ་བར་)བྱས༷་པ༷་ཡི༵ས། །མྱོ༷ང་བ༷ར་འགྱུ༷ར་བ༷་ག༷ང་ཡི༷ན་པ༵། །དམྱལ༷་བ༷འི་གནོ༷ད་པ༷་(རྒྱལ་པོ་)དེ༷ས་བྱེ༷ད་ད༵མ་སྟེ་མེད་ལ། རྒྱ༷ལ་པོ༷་ལྟ༷་ཞི༷ག་མགུ༷་ན༷་ཡ༵ང་། །(ནོར་དང་མངའ་རིས་ཙམ་སྟེར་ནུས་ཀྱི་)སེ༷མས་ཅ༷ན་མགུ༷་བ༷ར་བྱས༷་པ༷་ཡི༵ས། །འཐོ༷བ་པ༷ར་འགྱུ༷ར་བ༷་ ག༷ང་ཡི༷ན་པ༵། །སང༷ས་རྒྱ༷ས་(ཀྱི་གོ་འཕང་)ཉི༷ད་སྦྱི༷ན་མི༷་སྲི༷ད་དོ༵། ། དེས་ན་སེ༷མས་ཅ༷ན་མགུ༷་ལ༷ས་བྱུ༷ང་བ༷་ཡི༵། འབྲས་བུ་མ༷་འོ༷ངས་སང༷ས་རྒྱ༷ས་འགྲུ༷བ་ལྟ༷་ 1-211 ཞོ༵ག །ཚེ༷་འདི༷་ཉི༷ད་ལ༷་ཡང་དཔ༷ལ་འབྱོར་ཆེ༷་བ་ད༵ང་། སྙན་གྲ༷གས་ད༷ང་སྐྱི༷ད་འགྱུ༷ར་ཅི༷ས་མ༷་ མཐོ༵ང་སྟེ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་མགུ་བར་བྱའོ། །ཚེ་རབས་གཞན་དུ་འཁོ༷ར་ཚེ༷་བཟོ༷ད་ པ༷ས་མཛེ༷ས་ཤིང་གཟུགས་བཟང་བ་སོ༷གས་ད༵ང་། ན༷ད་མེ༷ད་པ༷་ད༷ང་དག༷འ་བདེ་འཕེལ་བ༷་ ད༵ང་། ཚེ་ཤི༷ན་ཏུ༷་ཡུ༷ན་རི༷ང་འཚོ༷་བ༷་ད༵ང་། འཁོ༷ར་ལོ༷ས་སྒྱུ༷ར་བ༷འི་བདེ༷་རྒྱ༷ས་འཐོ༵བ། །ཅེས་ པ་སྟེ་རྒྱལ་པོ་དེ་འབྱུང་བའི་དུས་ནི། མཛོད་ལས། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་རྒྱལ་འབྱུང་བ་ནི། །སྟོང་ ཕྲག་བརྒྱད་ཅུ་ལས་མི་འཕྱི། །ཞེས་པ་སྟེ། དེ་བས་ཚེ་ཐུང་ན་འབྱོར་བ་མི་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་ཚེ་ ལོ་བརྒྱད་ཁྲི་བ་ཡན་ཆད་ལ་འབྱུང་བར་གསུངས་ལ། དེའི་ཁྱད་པར་ནི། གསེར་དངུལ་ཟངས་ ལྕགས་འཁོར་ལོ་ཅན། །དེ་རྣམས་གླིང་གཅིག་གླིང་གཉིས་དང་། །གསུམ་དང་བཞི་ལ་མས་ རིམ་བཞིན། །ཕས་བསུ་རང་འགྲོ་གཡུལ་བཤམས་དང་། །མཚོན་བརྩམས་པས་རྒྱལ་གནོད་ པ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པས། གསེར་གྱི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་ནི། གླིང་བཞི་ལ་ དབང་བྱེད་དེ། དེ་ལ་འབྱོར་བ་རྒྱལ་སྲིད་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་དང་ཉེ་བའི་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་ བུ་སྟོང་དང་བཅས་པ་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་ལས། འཁོར་ལོ་རིན་པོ་ཆེ་ནི། ཚེས་བཅོ་ལྔ་ལ་བབ་ པའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་དེ་མགོ་དང་བཅས་པ་ཁྲུས་བྱས་ནས་ཁ་ཤར་ཕྱོགས་སུ་བསྟན་ཏེ་འདུག་པ་ན་ ལྷའི་དབང་པོ་བརྒྱ་བྱིན་གྱི

【現代漢語翻譯】 雖僅一人，亦能摧毀。（即使能夠獨自摧毀敵人，）卻不施加傷害（報復）。像這樣，（這個人）並非孤身一人（無助）。國王的威勢是他的軍隊。 同樣地，即使是弱者，也會造成傷害（更不用說強者了），但（菩薩）絕不殺戮。像這樣，地獄的獄卒和慈悲者是他的軍隊。 因此，就像普通民眾對待暴君一樣，應該盡力使眾生歡喜。即使國王發怒（能夠剝奪生命和財產），如果眾生不悅（感到不適），將會體驗到什麼？ 地獄的傷害（國王）會施加嗎？不會的。即使國王高興（能夠給予財富和領土），如果眾生感到高興，又能獲得什麼？ 不可能獲得佛陀（的果位）。因此，使眾生歡喜所產生的果報，無疑能成就未來的佛陀果位。 即使在今生，也能看到巨大的財富、名聲和快樂。爲了看到這些，應該使眾生歡喜。在來世，轉生為具有忍耐力的美麗和英俊之人，無病無痛，喜樂增長，壽命極其長久，獲得轉輪王的幸福。 正如所說，轉輪王出現的時期是：如《俱舍論》所說：『轉輪王出現，不會超過八千歲。』因此，如果壽命太短，財富就不會圓滿，所以據說出現在壽命八萬歲以上的時候。其區別在於：金、銀、銅、鐵輪王，分別統治一個、兩個、三個和四個大洲。他們無需迎接，自行前往，無需佈陣或使用武器就能獲勝，不會造成損害。』 因此，金輪王統治四大洲。他擁有財富、王權、七寶和近七寶，以及一千個兒子。輪寶在每月十五出現。當國王洗完頭，面向東方坐著時，帝釋天（Śakra）的...

【English Translation】 Though but one, he can destroy. (Even though he is able to destroy the enemy alone,) he does not inflict harm (revenge). Like this, (this person) is not alone (helpless). The king's power is his army. Likewise, even the weak cause harm (let alone the strong), but (the Bodhisattva) never kills. Like this, the hell guardians and the compassionate are his army. Therefore, just as ordinary people treat a tyrant, one should try to please sentient beings. Even if a king is angry (able to take life and property), if sentient beings are displeased (feel uncomfortable), what will be experienced? Will the harm of hell (the king) inflict it? No. Even if a king is pleased (able to give wealth and territory), if sentient beings are pleased, what will be obtained? It is impossible to obtain Buddhahood (the state of Buddhahood). Therefore, the result of pleasing sentient beings will undoubtedly achieve future Buddhahood. Even in this life, one can see great wealth, fame, and happiness. To see these, one should please sentient beings. In future lives, one will be reborn as beautiful and handsome with patience, without sickness, with increasing joy and happiness, with extremely long life, and obtain the happiness of a Chakravartin. As it is said, the time when a Chakravartin appears is: As the Abhidharmakośa says: 'The appearance of a Chakravartin will not exceed eighty thousand years.' Therefore, if the lifespan is too short, wealth will not be complete, so it is said to appear when the lifespan is eighty thousand years or more. The difference is: gold, silver, copper, and iron wheel kings, respectively ruling one, two, three, and four continents. They do not need to be greeted, they go by themselves, they can win without arranging troops or using weapons, and they do not cause harm.' Therefore, the gold wheel king rules the four continents. He has wealth, kingship, the seven treasures and the near seven treasures, and a thousand sons. The wheel treasure appears on the fifteenth of each month. When the king has washed his head and is sitting facing east, Indra (Śakra), the lord of the gods...

---

་མཐུས་བི་ཤྭ་ཀརྨས་བཟོས་པའི་གསེར་གྱི་འཁོར་ལོ་རྩིབས་སྟོང་ དང་ལྡན་པ་དཔག་ཚད་ལྔ་བརྒྱ་པའི་ཚད་ཅན་འབྱུང་བར་གསུངས་ཏེ། དེའི་མཐུས་རྒྱལ་པོའི་ དགྲ་ཐམས་ཅད་ཞི་བར་ནུས་ཤིང་དཔུང་གི་ཚོགས་ཡན་ལག་བཞི་དང་བཅས་པ་ཡང་ནམ་ མཁའ་ལ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དུ་མ་ཅན་དུ་བཤད་པ་དང་། ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ནི། སྐྱེས་པའི་བརླའི་ཚད་ཙམ་ཟུར་དགུ་པ་སྟེ་དེས་ཀྱང་གླིང་དེའི་རིམས་ནད་ཐམས་ཅད་ཞི་བ་ དང་ཚ་བའི་དུས་ན་བསིལ་ཞིང་གྲང་བའི་དུས་ན་དྲོ་བ་སོགས་དགོས་པ་དུ་མ་སྒྲུབ་ལ། བཙུན་ མོ་རིན་པོ་ཆེ་ནི། རྒྱན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ། ལུས་ལ་ཙནྡན་དང་ཁ་ལ་ཨུཏྤ་ལའི་དྲི་བྲོ་བ། 1-212 རྒྱལ་པོས་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་ཉོན་མོངས་པ་ཞི་བར་བྱེད་པ། དེའི་མཐུས་གླིང་དེར་མི་དགེ་བ་ བཅུ་པོ་མི་སྤྱོད་པ་ལ་སོགས་ཡོན་ཏན་དུ་མ་ཅན་དུ་གསུངས་ཤིང་། དེ་བཞིན་དུ། བློན་པོ་དང་། གླང་པོ་དང་། རྟ་མཆོག་དང་། དམག་དཔོན་རིན་པོ་ཆེ་དང་། ཉེ་བའི་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་ལ་ སོགས་པ་ཡོན་ཏན་རྒྱས་པ་ཅན་དུ་ས་སྡཻར་མདོ་དྲངས་ནས་བཤད་དེ། དེ་ལྟ་བུའི་འབྱོར་བ་ རྣམས་ཀྱང་བཟོད་པ་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུའོ་ཞེས་དགོངས་པའོ། ། བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་དཔ༷འི་སྤྱོ༷ད་པ༷་ལ༷་འཇུ༷ག་པ༷་ལ༷ས། གཙོ་བོར་བཟོ༷ད་པ༷་བསྟན༷་པ༷་ ཞེ༷ས་བྱ༷་བ༷་སྟེ༷་ལེ༷འུ༷་དྲུ༷ག་པ༷འོ༵།། །། ༈ ལེའུ་བདུན་པ། བརྩོན་འགྲུས་བསྟན་པ། ༈ དེ༷་ལྟར༷་བཟོ༷ད་པ༷་གསུམ་དང་ལྡན་པས༷་མཉམ་བཞག་གི་དོན་དུ་དགེ་བ་སྡུད་པའི་ བརྩོ༷ན་འགྲུ༷ས་བརྩ༵མ་སྟེ། འདི༷་ལྟར༷་བརྩོ༷ན་པ་ལ༷་འབྲས་བུ་བྱང༷་ཆུ༷བ་སླུ་མེད་དུ་གན༵ས་ཤིང་། རླུ༷ང་མེ༷ད་ན་གཡོ༷་བ༷་མེ༷ད་པ༷་བཞི༵ན་དུ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུ་བསོ༷ད་ན༷མས་ཀྱང་བརྩོ༷ན་འགྲུ༷ས་ མེ༷ད་ན་མི༷་འབྱུ༵ང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོས་ཞུས་པར་ཡང་། བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོ་བརྩོན་ འགྲུས་བརྩམས་པ་རྣམས་ལ་ནི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་དཀའ་བ་ མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོ་གང་ན་བརྩོན་འགྲུས་ཡོད་པ་དེ་ན་བྱང་ཆུབ་ ཡོད་ཀྱི། ལེ་ལོ་ཅན་རྣམས་ལ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཤིན་ཏུ་རིང་ཞིང་རྣམ་པར་རིང་སྟེ་སྦྱིན་པ་མེད་པ་ ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་བར་དུ་ཡང་མེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བརྩོ༷ན་འགྲུས་ཀྱི་ངོ་བོ་ག༷ང་ཞེ་ན་ དགེ༷་བ་ལ༷་སྤྲོ༷་བ༷འོ༵། །འདི་ལ་ཕྱེ་ནས། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་དུ། ཐོག་མར་གོ་ཆའི་བརྩོན་འགྲུས་དེ་ ནས་ནི། །ཚུལ་བཞིན་རབ་ཞུགས་སྦྱོར་བའི་བརྩོན་འགྲུས་ཏེ། །མ་ཞུམ་མི་ཞུམ་ཆོག་མི་ཤེས་ བརྩོན་འགྲུས། །ཞེས་ཁྱད་པར་ལྔ་གསུངས་སོ། །ད་ནི་(བརྩོན་འགྲུས་)དེ༷་ཡི༷་མི༷་མཐུ༷ན་ཕྱོ༷གས་ བཤ༷ད་བྱ༷། གང་ཞེ་ན་(ནི་སྙོམས་ལས་ཏེ་ཡིད་དང་ལུས་ལས་སུ་མི་རུང་)ལེ༷་ལོ༷་དང་བྱ་བ་ང༷ན་(པ་ནི་སྨོ

【現代漢語翻譯】 據說，憑藉其威力，毗首羯磨（Vishvakarman，印度教的工匠神）製造的具有一千根輻條的金色輪子，其尺寸為五百由旬。憑藉它，國王的所有敵人都能夠平息，並且據說軍隊的四個部分也具有在天空中行走等多種功德。而如意寶珠，大小如剛出生的嬰兒的大腿，有九個角，它也能平息那個地區的所有的瘟疫，在炎熱的時候帶來涼爽，在寒冷的時候帶來溫暖，等等，能滿足許多需求。而王妃如意寶，以各種裝飾品莊嚴自身，身體散發著旃檀的香味，口中散發著烏 উৎপala（青蓮花）的香味，國王僅僅看到她就能平息煩惱。憑藉她，據說那個地區的人們不會行持十不善業等等，具有多種功德。同樣地，大臣、大象、駿馬、將軍如意寶和近侍等七寶，在《寶積經》中被引用並解釋為具有廣大的功德。他想到，這樣的財富也是修習忍耐的果報。 《入菩薩行論》中，名為『著重宣說安忍品』的第六品結束。 第七品 宣說精進 如是，具備三種忍耐之後，爲了禪定的目的，應當發起積累善法的精進。因為精進是獲得菩提的可靠保障，就像沒有風就不會有搖動一樣，如果沒有積累菩提之因的福德，就不會有精進。在《慧海請問經》中也說：『慧海，對於發起精進的人來說，獲得無上正等覺並不困難。為什麼呢？慧海，哪裡有精進，哪裡就有菩提。對於懶惰的人來說，菩提非常遙遠，極其遙遠，從佈施到智慧都沒有。』所以說，精進的體性是什麼呢？就是對善法的歡喜。如果對此進行分類，《經莊嚴論》中說：『首先是盔甲精進，然後是如理趣入的加行精進，不灰心、不氣餒、知足的精進。』這樣說了五種差別。現在要講述與精進相違背的方面。那是什麼呢？就是懈怠和惡行（就是散亂）。

【English Translation】 It is said that, by its power, a golden wheel with a thousand spokes, made by Vishvakarman (the craftsman god of Hinduism), with a size of five hundred yojanas, will appear. By it, all the king's enemies can be pacified, and it is said that the four parts of the army also have many merits such as walking in the sky. And the wish-fulfilling jewel, the size of the thigh of a newborn child, with nine corners, it can also pacify all the plagues in that area, bring coolness in hot times, and warmth in cold times, etc., fulfilling many needs. And the queen wish-fulfilling, adorned with all kinds of ornaments, her body exudes the fragrance of sandalwood, and her mouth exudes the fragrance of উৎপala (blue lotus), the king can calm his afflictions just by seeing her. By her, it is said that the people of that area do not practice the ten non-virtuous deeds, etc., and have many merits. Similarly, the ministers, elephants, excellent horses, general wish-fulfilling, and close attendants, etc., the seven treasures, are quoted and explained in the 'Ratnakuta Sutra' as having great merits. He thought that such wealth is also the result of practicing patience. The sixth chapter of 'Bodhicharyavatara', named 'Focusing on the Explanation of Patience', ends. Chapter Seven: Explaining Diligence Thus, after possessing the three kinds of patience, one should initiate diligence in accumulating virtue for the purpose of meditation. Because diligence is a reliable guarantee for attaining Bodhi, just as there is no shaking without wind, if there is no accumulation of merit, which is the cause of Bodhi, there will be no diligence. In the 'Prajna-samudra-pariprccha Sutra', it is also said: 'Prajna-samudra, for those who initiate diligence, it is not difficult to attain unsurpassed perfect enlightenment. Why? Prajna-samudra, where there is diligence, there is Bodhi. For lazy people, Bodhi is very far away, extremely far away, from generosity to wisdom, there is nothing.' Therefore, what is the nature of diligence? It is joy in virtue. If we classify this, the 'Sutra Ornament' says: 'First is the armor-like diligence, then the diligence of properly entering into practice, the diligence of not being discouraged, not being disheartened, and being content.' Thus, five distinctions are mentioned. Now, we will explain the aspects that are contrary to diligence. What is that? It is idleness and evil deeds (which is distraction).

---

ད་པ་དང་) ལ༷་(རྒོད་པ་དང་རྡེག་སོགས་ལ་)ཞེ༷ན་པ༷་ད༵ང་། (དཀའ་བའི་ལས་ལ་རྩོལ་བ་དོར་བའི་)སྒྱི༷ད་ལུ༷ག་པས་བད༷ག་ 1-213 ཉི༷ད་ལ་བརྙ༷ས་པ༷(ནི་བདག་གིས་མི་ནུས་སྙམ་པ)འོ༵། ། ཐོག་མར་ལེ་ལོ་དགག་པའི་ཕྱིར་དེའི་རྒྱུ་ནི་(གང་གི་ཡང་རྩོལ་བ་དོར་བའི་)སྙོ༷མ་ལ༷ས་དང་བདེ༷་ བ༷འི་རོ༷་མྱ༷ང་(པ་ལ་ཞེན་པ་)ད༵ང་། གཉི༷ད་དང་དེ་(ཉལ་བ་བརྙེས་པ་ལ་སོགས་)ལ༷་བརྟེ༷ན་(པ་སྟེ་ཆགས་) པ༷འི་སྲེ༷ད་པ༷་ད༵ང་། (ཁམས་གསུམ་)འཁོ༷ར་བ༷འི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་(གསུམ་མམ་བརྒྱད་ལ་ཡིད་)མི༷་སྐྱོ༷་ལ༵ས། །(ཉོན་མོངས་པ་)ལེ༷་ལོ༷་ཉེ༷་བ༷ར་སྐྱེ༷་བ༷ར་འགྱུ༵ར། །ཞེས་ཐ་མའི་ཚིག་རེ་རེ་ལ་སྦྱར་བས་གསལ་ བར་བྱེད་དོ། །དེས་ན་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སྐྱོ་བ་བསྐྱེད་པར་བཞེད་ནས་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་ རྒྱ༷་པ་དང་འདྲ་བ༷ས་བཤོ༷ར་ཞིང་བཀུག་ན༷ས་ནི༵། སྐྱེ༷་བ༷འི་གནས་བཞི་པོ་གང་རུང་གི་རྒྱ༷ར་ནི༷་ ཆུ༷ད་གྱུ༷ར་ན༵ས། འཆི༷་བད༷ག་ཁ༷ར་ནི༷་སོ༷ང་ཟིན་པས་སྐྱེས་པ་ལ་འཆི་བས་ཁྱབ་པར་གྱུ༷ར་པ༵། ཅི༷་སྟེ༷་ད༷་དུ༷ང་(ཁྱོད་ཀྱིས་)མི༷་ཤེ༷ས་ས༵མ། །(སྐྱེ་ཕན་ཆད་འཆི་བར་ངེས་པའོ་)ཞེས་འདྲི་བའོ། །སྐྱོ་བའི་རྒྱུ་ གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། ར༷ང་སྡེ༷་རིས་མཐུན་གྱི་སྲོག་ཆགས་རྣམས་རི༷མ་གྱི༷ས་གསོ༷ད་ཅིང་འཆི་ བ༷་ཡ༵ང་། ཁྱོ༷ད་ཀྱི༷ས་མཐོ༷ང་བ༷ར་མ༷་གྱུ༷ར་ཏ༵མ། །འོ༷ན་ཀྱང༷་མཐོང་བཞིན་དུ་གཉི༷ད་དང་ཟས་ སོགས་ལ༷་བརྟེ༷ན་ནས་ཐར་ཐབས་མི་བསམ་པ༷་ག༵ང་ཡིན་པ་དེ་ནི། གདོ༷ལ་པ༷་སྟེ་ཤན་པ་ད༷ང་ ནི༷་མ༷་ཧེ༷་དང་ར་ལུག་སོགས་ཚོགས་ནས་རིམ་གྱིས་གསོད་པ་བཞི༵ན་དུ། སྐྱེས་མ་ཐག་ནས་ འབྲོས་པའི་ལ༷མ་ནི༷་ཀུ༷ན་ན༷ས་བཀ༷ག་སྟེ་མི་རྟག་པའི་ར་བས་བསྐོར་ན༷ས་སུ༵། འཆི༷་བད༷ག་ གི༷ས་ནི༷་བསད་བྱར་བལྟ༷ས་བཞི༷ན་དུ༵། ཇི༷་ལྟར༷་ཁྱོ༷ད་ནི༷་(འཇིགས་པ་མེད་པར་ཟས་)ཟ༷་(བ་) དག༷འ་ ཞི༵ང་། ཇི༷་ལྟར༷་གཉི༷ད་ལོ༷ག་སོགས་ལ་ཞེ་ནས་ཇི༷་ལྟར༷་འཁོར་བའི་ཆོས་ལ་དག༵འ་སྟེ་སྐྱོ་ཞིང་ ཡིད་འབྱུང་ངོ་། ། དེས་ན་མྱུ༷ར་བ༷་ཉི༷ད་དུ༷་འཆི༷་འགྱུ༷ར་བ༵ས། ལུས་ཚོགས་པ་སྒྱུ་མའི་གྲོང་ཁྱེར་འདི་མ་ཞིག་ གི་བར་ཇི༷་སྲི༷ད་ཉི༷ད་དུ༷་ཚོ༷གས་བས༷ག་བྱ༷། འཆི་དུས་དེ༷་ཚེ༷་ལེ༷་ལོ༷་སྤང༷ས་(ནས་བརྩོན་འགྲུབ་བསྐྱེད་) ཀྱང༷་ནི༵། (དགེ་བ་ལ་བརྩོན་འགྲུས་པའི་)དུ༷ས་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ་རང་གི་དབུགས་ཀྱང་དབང་དུ་མ་གྱུར་ 1-214 པ༷ར་དགེ་བ་ཅི༷་ཞི༷ག་བྱ༷་སྟེ་ནུས་པ་མེད་དོ། །ངེས་མེད་དུ་འཆི་བས་ཀྱང་སྐྱོ་སྟེ། བྱ་བ་རྣམས་ ལས་འདི༷་ནི༷་བསམས་ཀྱང་ལག་ལེན་རྩོམ་པ་མ༷་བྱས༷་པ་དང་འདི་ནི་བརྩ༷མས་པ༷་ད༵ང་། (བྱ་ བ་) འདི༷འི་ཕྱེ༷ད་ཙམ་བྱས༷་པ༷ར་གན༷ས་པ༷་ལྟ་བུ་ལ༵། གློ༷་བུ༷ར་འཆི༷་བད༷ག་འོ༷ངས་(ཏེ་འཆི་བར་ ཤེས་)ན༷ས་ནི༵། །ཀྱི༷་ཧུ༷ད་བདག་ཅག་འདི་འདྲའི་འཕྲོ་ལ་བཅོ༷མ་མོ་དགེ་བ་མ་བྱ

【現代漢語翻譯】 再者，對於懶惰的起因，是（對於放縱和擊打等）的執著，以及（對於放棄困難工作）的懈怠，因為自認為無能（即認為自己做不到）。 首先，爲了遣除懶惰，其原因是（對於任何事情都放棄努力的）散漫和貪圖安樂，以及對於睡眠和（依賴睡眠等）的貪戀，以及（對於三界）輪迴的痛苦（三苦或八苦）不生厭離心，從而導致懶惰產生。將以上解釋與每一句的最後一個詞結合起來，就能清楚地理解。 因此，爲了生起對輪迴痛苦的厭離心，（要知道）煩惱就像枷鎖一樣束縛著我們，一旦被束縛，就會被帶到四生中的任何一處，最終落入死主的掌控之中，既然生必有死，難道你還不明白嗎？（生之後必然會死）。這是在質問。 還有其他生起厭離心的原因：你難道沒有看到，與你同類的眾生，被逐漸地殺害和死亡嗎？然而，儘管你看到了，卻仍然依賴睡眠和飲食等，不思解脫之法，這就像屠夫（གདོལ་པ， डोल्पा， ḍolpa， 屠夫）和水牛、綿羊等聚集在一起，被逐漸宰殺一樣。剛一出生，逃脫的道路就被完全阻斷，被無常的圍墻包圍，死主（འཆི་བདག， यम， yama， 閻摩）就像在等待獵物一樣注視著你，你又怎麼能（無所畏懼地）享受飲食，又怎麼能貪戀睡眠等，又怎麼能對輪迴的世俗之事感到快樂，而不感到厭倦和厭離呢？ 因此，既然死亡很快就會到來，那麼趁著這個如幻的身體和城市還沒有崩壞之前，儘可能地積聚資糧。死亡來臨之時，即使你放棄懶惰（生起精進心），也已經為時已晚，因為那時你連自己的呼吸都無法掌控，又怎麼能行善呢？根本沒有能力。 因為死亡是無常的，所以也應該感到厭離：有些事情只是想想卻沒有付諸行動，有些事情已經開始做了，有些事情只做了一半，就這樣，死主突然降臨（知道自己要死了），唉！我們竟然就這樣被中斷了，沒有行善。

【English Translation】 Furthermore, the cause of laziness is attachment to (indulgence and beatings, etc.), and idleness (abandoning effort in difficult tasks), because of self-deprecation (thinking oneself incapable). Firstly, in order to dispel laziness, its cause is (abandoning effort in anything) laxity and enjoying comfort, and attachment to sleep and (reliance on sleep, etc.), and not generating aversion to the suffering of (the three realms) samsara (the three or eight sufferings), which leads to the arising of laziness. Clarify by combining the above explanation with the last word of each sentence. Therefore, in order to generate aversion to the suffering of samsara, (know that) afflictions bind us like shackles, and once bound, we are taken to any of the four births, eventually falling under the control of the Lord of Death, and since birth is inevitably followed by death, do you not understand? (Birth is necessarily followed by death). This is a question. There are other reasons to generate aversion: Have you not seen that beings of your own kind are gradually killed and die? However, although you have seen it, you still rely on sleep and food, etc., without thinking of a way to liberate yourself, just like butchers (གདོལ་པ， डोल्पा， ḍolpa， butcher) and buffaloes, sheep, etc., gather together and are gradually slaughtered. As soon as you are born, the path of escape is completely blocked, surrounded by the walls of impermanence, and the Lord of Death (འཆི་བདག， यम， yama， Yama) watches you as if waiting for prey, how can you (fearlessly) enjoy food, how can you be attached to sleep, etc., how can you be happy with the mundane things of samsara, without feeling weary and averse? Therefore, since death will come soon, accumulate merit as much as possible before this illusory body and city collapse. When death comes, even if you abandon laziness (generate diligence), it will be too late, because at that time you cannot even control your own breath, how can you do good? There is no ability. Because death is impermanent, you should also feel aversion: Some things are just thought about but not put into practice, some things have already been started, some things have only been done halfway, and just like that, the Lord of Death suddenly arrives (knowing that one is going to die), alas! We are interrupted like this, without doing good.

---

ས་པ་འགྱོད་ དོ་ཞེ༷ས་སེ༷མས་པ༷ར་འགྱུ༵ར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དུས་མྱ༷་ང༷ན་(གྱི་གདུང་)ཤུ༷གས་ཀྱི༷ས་སྐྲ༷ངས་(པར་ གྱུར་) པ༷་ཡི༵། (ས་སྦོས་པའི་)མི༷ག་དམ༷ར་(པོར་གྱུར་ཅིང་)གདོ༷ང་ལ༷ས་མཆི༷་མ༷་འཛ༵ག་བཞིན་པ་དང་ བཅས་པའི། ཉེ༷་དུ༷་འབྲེལ་བ་རྣམས་ད་ནི་གསོན་པ་རེས་ཀྱང་མི་འགྲུབ་བོ་སྙམ་ནས་རེ༷་ཐ༷ག་ ཆ༷ད་པ༷་ད༵ང་། འཆི་བ་པོ་ཡང་(ལས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་སྣང་བའི་)གཤི༷ན་རྗེ༷འི་ཕོ༷་ཉ༷འི་བཞི༷ན་འཇིགས་ རུང་ལ༷་བལྟ༵་དགོས་ཏེ། ར༷ང་སྡི༷ག་སྔར་བྱས་རྣམས་དྲན༷་པ༷ས་གདུ༷ངས་ཤིང་འགྱོད་ཆེས་པ༷་ ད༵ང་། (དེར་མ་ཟད་ལྷ་བཞིན་དུ་ལས་ལ་སྐྱེས་པའི་དམྱལ་བ་)དམྱལ༷་བ༷འི་འུར་སྒྲ་ཐོག་སྒྲ་དང་རང་གི་མིང་ ནས་བརྗོད་པ་རྒྱོབ་ཅིག་སོད་ཅིག་གི་སྒྲ༷་ནི༷་ཐོ༷ས་པ༷་ཡི༵ས། (བདག་ཀྱང་འདི་འདྲར་འགྱུར་རོ་ཞེས་)སྐྲ༷ག་ ཆེས་པ༷ས་མི༷་གཙ༷ང་བ་ལུག་ནས་ལུ༷ས་གོ༷ས་ཤི༵ང་། སྒོ་གསུམ་གྱི་འཇུག་པ་རང་དབང་མེད་ ཅིང་མྱོ༷ས་པ༷ར་གྱུ༷ར་ཚེ༷་ཅི༷་ཞི༷ག་བྱ༷་སྟེ་སྐྱོ་ཞིང་ཡིད་འབྱུང་བས་བརྩོན་དགོས་སོ། ། ཁྱོ༷ད་ནི༷་ཉ༷་གསོ༷ན་བྱེ་ཚན་ལ་འགྲེ༷་བ༷་ལྟ༵འི། ཞེས་པའམ་ཡང་ན་རིམ་གྱིས་བཟའ་བའི་ དོན་དུ་ཉ་གསོན་པོ་རྫིང་བུར་བཅུག་པ་རྣམས་མྱུར་དུ་གསོད་པ་ལྟར་བདག་ཀྱང་དེ་རིང་ངམ་ སང་ལ་འཆིའོ་སྙམ་པའི་ཚེ༷་འདི༷ར་འཇི༷གས་ད༷ང་ལྡན༷་གྱུ༷ར་ན༵། རྒྱུ་སྡི༷ག་བྱས༷་ལས་འབྲས་བུ་ དམྱལ༷་བ༷་མི༷་བཟ༷ད་པ༵འི། སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་རྣམ༷ས་ནི༷་འཇིགས་པ་སྨོ༷ས་ཅི༷་དགོ༵ས། འགྱུར་བྱེད་ ལ་སོགས་པའི་ཆུ༷་ཚན་གྱི༷ས་ནི༷་རེ༷ག་པ༷་ན༵། དམྱལ་བ་རྣམས་གཞོ༷ན་ཤ༷་ཅ༷ན་རྫུས་སྐྱེས་དབང་ པོ་ཚང་ཞིང་གཟུགས་བྱད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པར་སྐྱེས་པ་ལ༷་ར༷བ་ཚ༷་བ༵། མྱོང་འགྱུར་དམྱལ༷་ བ༷(ར་སྐྱེ་བ་)ཡི༷་ནི༷་ལ༷ས་བྱས༷་ན༵ས། (ད་ལྟ་)ཅི༷་ཕྱི༷ར་འདི༷་ལྟར༷་སྙོམ་ལས་ཀྱི་བདེ༷་བ༷ར་གན༵ས་ཏེ་ 1-215 བསྡད་ལོང་མེད་པས་མྱུར་དུ་འབད་དོ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་རྒྱུ་དགེ་བ་ལ་བརྩོ༷ན་པ་མེ༷ད་པར་འབྲ༷ས་བུ༷་བདེ་བ་འདོ༷ད་པ༷་ད༵ང་། ཆོས་ཀྱི་དཀའ་སྤྱད་ཅུང་ཟད་མི་བཟོད་པའི་གཟེ༷་རེ༷་ཅ༷ན་ལ༷་སྡིག་པའི་འབྲས་བུ་གནོ༷ད་པ་ནི་ ཤིན་ཏུ་མ༷ང་ཞི༵ང་། སྐྱེས་ཕན་ཆད་འཆི༷་བ༷ས་བཟུ༷ང་བཞི༷ན་དུ་ལྷ༷་འདོད་ཡོན་གྱིས་མྱོས་པ་དང་ འདྲ༷་བ༵འམ། དེ་བས་ཀྱང་ལྷག་པར་འཆི་བ་མི་དྲན་ཞིང་སྡིག་པའི་ལས་འབའ་ཞིག་ལ་སྤྱོད་པ་ གཟིགས་ནས་ཀྱི༷་ཧུ༷ད་འདི་འདྲ་སྤྱོད་པ་རྣམས་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ད༷ག་གི༷ས་བཅོ༵མ་མོ་ཞེས་རྩོམ་པ་ པོས་སྙིང་རྗེས་ཉམ་ཐག་པའི་ཚིག་གོ ། དེ་ནས་ཀྱེ་ཤེས་ལྡན་དག་རྙེད་པར་དཀའ་བ་མི༷་ཡི༷་ལུས་གྲུ༷་དང་འདྲ་བ་ལ༷་བརྟེ༷ན་ན༷ས་ སུ༵། འཁོར་བ་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་གྱི་ཆུ༷་བོ༷་ཆེ༷་ལ༷ས་རྒོ༵ལ་ཅིག །(ཁྱོད་དུ་ཁའི་མཚོ་ལས་སྒྲོལ་བའི་)གྲུ༷་འདི༷་ ཕྱི༷་ན༷ས་(ཏེ་ངན་སོང་ད

【現代漢語翻譯】 因此，心中會產生悔恨。那時，因悲傷的衝擊而腫脹，眼睛變得通紅，淚水從臉頰流下。親近的人們心想，現在即使想活下去也無法實現了，希望破滅。死者（因業力的力量顯現）必須面對死神使者般的可怖景象，回憶起自己以前所造的罪業而痛苦、極度後悔。不僅如此，還會聽到（像神一樣轉生為業力的地獄）地獄的喧囂聲，如雷鳴般，以及呼喊自己名字的聲音，諸如『打！殺！』等聲音。聽到這些聲音，（心想自己也會變成這樣）極度恐懼，大小便失禁，身體顫抖。三門（身語意）的活動失去自主，變得遲鈍時，還能做什麼呢？只能感到悲傷和厭倦，因此必須精進。 你就像把活魚扔進池塘里餵養一樣，或者像逐漸吞食一樣。就像把活魚放進池塘里，它們很快就會死去一樣，我也在想，今天或明天我就會死去，此時此刻充滿了恐懼。因為造作罪業，所以地獄的果報是難以忍受的。地獄的痛苦無需多言。當接觸到沸騰等熱液時，那些轉生到地獄的人，即使是年輕力壯、諸根具足、相貌端莊的人，也會感到極其痛苦。轉生到地獄是因為造了業，（現在）為什麼還如此懈怠地享受安樂呢？沒有時間可以浪費，所以要趕快努力。 眾生不努力行善，卻想要獲得安樂的果報。對於佛法的些微苦行也無法忍受，但罪業的果報卻極其巨大。從出生開始就被死亡所控制，就像沉溺於天界享樂一樣，甚至比那更甚，不記得死亡，只是一味地造作罪業。看到這些，作者以慈悲之心，用悲痛的語言說：『可憐啊，這些造作惡業的人將被痛苦摧毀！』 因此，有智慧的人們啊，依靠這難以獲得的、如同船隻般的人身，努力從輪迴痛苦的洪流中解脫吧！（從苦海中解脫的）這艘船，如果之後（即墮入惡道）……

【English Translation】 Therefore, regret arises in the mind. At that time, swollen from the force of grief, with eyes turned red, and tears streaming down the face. Close relatives think, 'Now, even if we want to live, it cannot be achieved,' and hope is shattered. The dying person (due to the power of karma appearing) must face the terrifying sight like the messenger of Yama (the lord of death), remembering all the sins previously committed, feeling tormented and extremely regretful. Moreover, the sounds of hell (like gods born into karma), the roaring sounds of hell like thunder, and the sounds of one's own name being called out, such as 'Strike! Kill!' are heard. Hearing these sounds, (thinking that I too will become like this) one is extremely frightened, loses control of bodily functions, and the body trembles. When the activities of the three doors (body, speech, and mind) are no longer under one's control and become dull, what can one do? One can only feel sadness and weariness, therefore one must strive diligently. You are like feeding live fish by throwing them into a pond, or like gradually consuming them. Just as live fish put into a pond are quickly killed, I too think that I will die today or tomorrow, and at this moment I am filled with fear. Because of committing sins, the result of hell is unbearable. The suffering of hell needs no further explanation. When touching hot liquids such as boiling water, even those who are young and strong, with complete faculties, and born with a perfect form, will experience extreme pain when reborn in hell. Rebirth in hell is due to karma, so (now) why do you remain so complacent in enjoying ease? There is no time to waste, so hurry and strive. Sentient beings do not strive to accumulate merit, yet they desire to obtain the result of happiness. They cannot endure even a little hardship in Dharma practice, but the result of sin is extremely great. From birth onwards, they are controlled by death, like being intoxicated by the pleasures of the heavenly realms, or even more so, not remembering death, and only engaging in sinful actions. Seeing this, the author, with compassion, says in a sorrowful voice, 'Alas, those who engage in such actions will be destroyed by suffering!' Therefore, wise ones, relying on this difficult-to-obtain human body, which is like a boat, strive to cross the great river of suffering in samsara! This boat (that liberates from the ocean of suffering), if afterwards (i.e., falling into the lower realms)...

---

ུ་ལྷུང་ནས་སླར་ཡང་)རྙེ༷ད་(པར་)དཀ༷འ་བ༵ས། རྨོ༷ངས་པ༷་རྣམས་ཀྱེ་བརྩོན་ དགོས་(ཁྱོད་ཀྱིས་མི་ལུས་ཐོབ་པའི་)དུ༷ས་སུ༷་གཉི༷ད་མ༷་ལོ༵ག (པར་དགེ་བ་བརྩོན་པར་གྱིས་ཅིག)། ཅེས་ཀྱང་ གསུང་ངོ་། ། བདེན་ཏེ་འཇིག་རྟེན་གྱི་དགའ་བ་བློས་མི་ཐོངས་སོ་ཞེ་ན། (བདེ་འགྲོ་རུ་གོང་ནས་གོང་དུ་)དག༷འ་ བ༷(བསྐྱེད་པ)འི་རྒྱུ༷་ནི༷་མཐ༷འ་ཡ༷ས་(ཤིང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་)པ༵། ད༷མ་ཆོ༷ས་དག༷འ་(བ་བསྐྱེད་)བ༷འི་ མཆོ༷ག་སྤང༷ས་ན༵ས། །(འཁོར་བའི་)སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་རྒྱུ༷་སྡིག་པ་ཡི༷་རང་བཞིན་ལུས་ཀྱིས་འཕྱར་ཞིང་ གཡེ༷ང་བ༷་ད༵ང་། ངག་གིས་རྒོ༷ད་ཅིང་ཅལ་ཅོལ་སྨྲ་བ་དང་སོ༷གས་པའི་སྒྲས་སེམས་ཀྱིས་ངན་ གཡོ་སྣ་ཚོགས་སྤྱོད་པ་ལ༷་ཁྱོ༷ད་ཅི༷་ཕྱི༷ར་དག༵འ། ཞེས་ཀྱང་འདོམས་སོ། །གཞན་དོན་བརྩོན་ པའི་སྐྱེས་བུས་སྒྱི༷ད་ལུ༷ག་མེ༷ད་པར་འབད་པ་ད༷ང་དཔུ༷ང་ཚོ༷གས་བཞི་པོ་བསྐྱེད་པ་ད༵ང་། གཉེན་པོ་ལྷུ༷ར་བླང༷་ལ་སྒྲིམ་པ་དང་། བད༷ག་ཉི༷ད་དབ༷ང་དུ་བྱ༷་བ་ད༵ང་། བསམ་ལེར་འཆད་ པའི་བད༷ག་ད༷ང་གཞ༷ན་དུ༷་མཉམ༷་པ༷་ད༵ང་། བད༷ག་ད༷ང་གཞ༷ན་དུ༷་བརྗེ༷་བ༷་རྣམས་ལ་འབད་ 1-216 པར༷་གྱི༷ས་ཤིག་ཅེས་མདོར་བསྟན་པའོ། ། དེ་ལ་དབང་པོ་རྣོ་ཞིང་ཡིད་གཞུངས་ལ་ཚོགས་བསགས་པ་འགའ་ཞིག་གིས་ནི་འབད་ན་ འགྲུབ་ཀྱི་བད༷ག་(ལྟ་བུའི་བྱིས་པ་ཉོན་མོངས་ཅན་)གི༷ས་(བླ་ན་མེད་པའི་)བྱང༷་ཆུ༷བ་(ཐོབ་པ་)ག༷་ལ༷་ཞེ༵ས། (བསམ་པ་)སྒྱི༷ད་ལུ༷ག་པ༷ར་ནི༷་མི༷་བྱ༷་སྟེ༵(བྱས་ན་དོན་ཆེན་པོ་ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ)། །འདི༷་ལྟར༷་དེ༷་ བཞི༷ན་(ཉིད་དུ་)གཤེ༷གས་པ༷་ནི༵། །(ཡེ་ཤེས་མངའ་བས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་གསུང་བས་)བདེ༷ན་པ༷་གསུ༷ང་ བ༷ས་བདེ༷ན་པའི་ཤེས་བྱེད་འདི༷་གསུ༵ངས་པ་ལས་ཡིད་ཆེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་གསུངས་ ཞེ་ན། (སྔོན་སྐྱོབ་པ་འདི་རྣམས་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་སྐབས་ན་)སྦྲ༷ང་བུ༷་ཤ༷་སྦྲ༷ང་བུ༷ང་བ༷་ད༵ང་། །དེ༷་བཞི༷ན་སྲི༷ན་ བུ༷ར་ག༷ང་གྱུ༷ར་པ༵། །དེ༷ས་(རྣམས་ཀྱིས་)ཀྱང༷་(བྱང་ཆུབ་ལ་)བརྩོ༷ན་པ༷འི་སྟོ༷བས་བསྐྱེ༷ད་(ནས་ཚོགས་ བསགས་)ན༵། །བྱང༷་ཆུ༷བ་ཐོ༷བ་དཀ༷འ་བླ༷་མེ༷ད་འཐོ༵བ། །ཅེས་པ་སྟེ། ལག་བཟང་གིས་ཞུས་ པར། ལག་བཟང་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་ལྟར་སློབ་སྟེ། སེང་གེ་དང་སྟག་ དང་། ཁྱི་དང་ལྕེ་སྤྱང་དང་། བྱ་རྒོད་དང་ཁྲུང་ཁྲུང་དང་། བྱ་རོག་དང་འུག་པ་དང་། སྲིན་བུ་དང་ སྦྲང་མ་དང་ཤ་སྦྲང་དུ་གྱུར་པ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་གྱུར་ན། བདག་མིར་ གྱུར་བཞིན་དུ་སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ལ་བརྩོན་འགྲུས་ཉམས་པར་བྱ། ཞེས་ གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་བད༷ག་ལྟ༷་(བུ་)རི༷གས་ཀྱི༷ས་(ནང་ན་)མི༷ར་སྐྱེ༷ས་(པར་གྱུར་)ལ༵། ཕ༷ན་(པ་ དགེ་བ་)ད༷ང་གནོ༷ད་པ༷་(མི་དགེ་བའི་ལས་)ངོ༷་ཤེ༷ས་པ༵ས། །བྱ

【現代漢語翻譯】 猶如從高處墜落，難以再次尋回，愚昧之人啊，務必精進！(你獲得人身之時)不要貪睡，(務必精進于善行)！』 如是說道。 若說確實難以割捨世間之樂，那麼，(在善趣中不斷)增長快樂的因是無量無邊的，捨棄了殊勝的佛法之樂，(輪迴的)痛苦之因，以罪惡的本性，身體輕浮搖擺，言語粗俗饒舌，以及等等，心思行種種惡行，你為何樂此不疲？』 如是教誨。 致力於利他之士，應不懈努力，生起四種力量，全心全意地接受對治，並精進於此，掌控自己，善於闡釋自他平等，以及自他交換。 總而言之，要努力做到以上這些。 對於那些根器敏銳且心懷正念，積累了資糧的人來說，努力就能成功，但(像我這樣的孩子般的煩惱者)卻說：『(獲得無上)菩提(太難了)』，(這種)懈怠之心是不可取的(因為這樣做會失去重大的意義)。 正如如來(以其智慧如實宣說)，因其所說真實不虛，故應深信不疑。 如經中所說：(往昔這些救護者在各自的生命中)，蜜蜂、肉蠅、飛蛾，以及各種各樣的昆蟲，它們也通過精進的力量，積累資糧，最終獲得了難以獲得的無上菩提。』 如《善臂請問經》中說：『善臂啊，菩薩應如是學習，即使是獅子、老虎、狗、豺狼、禿鷲、鶴、烏鴉、貓頭鷹、小蟲、蜜蜂、肉蠅等，它們尚且能夠成佛，我既已得人身，為何還要爲了生存而懈怠於菩提的精進呢？』 因此，像我這樣的人，既然已經獲得了人身，並且能夠分辨善惡，就應該……

【English Translation】 Like falling from a height, it is difficult to find again, foolish ones, be diligent! Do not sleep (when you have obtained a human body), (be diligent in virtuous deeds)!』 Thus it is said. If it is said that worldly pleasures are indeed difficult to relinquish, then, the cause of increasing happiness (in the good realms) is immeasurable, having abandoned the supreme Dharma bliss, the cause of suffering (in samsara), with the nature of sin, the body is frivolous and swaying, the speech is vulgar and garrulous, and so on, the mind engages in various evil deeds, why are you so happy about it?』 Thus it is taught. Those who are dedicated to benefiting others should work tirelessly, generate the four powers, wholeheartedly accept the antidotes, and strive for this, control themselves, be good at explaining the equality of self and others, and the exchange of self and others. In short, strive to do all of these. For those who are sharp-witted and mindful, and have accumulated merit, effort will succeed, but (like a child-like afflicted person) says: 『(Obtaining unsurpassed) Bodhi (is too difficult)』, (this) laziness is not to be done (because doing so will lose great significance). Just as the Tathagata (speaks truthfully with his wisdom), because what he says is true, one should have faith. As it is said in the sutra: (In the past, these protectors in their respective lives), bees, flesh flies, moths, and various kinds of insects, they also generated the power of diligence, accumulated merit, and finally obtained the unsurpassed Bodhi that is difficult to obtain.』 As it is said in the 'Questions of Good Arm': 'Good Arm, Bodhisattvas should learn in this way, even lions, tigers, dogs, jackals, vultures, cranes, crows, owls, worms, bees, flesh flies, etc., they are still able to become Buddhas, since I have already obtained a human body, why should I slacken in the diligence of Bodhi for the sake of survival?' Therefore, people like me, since they have already obtained a human body and are able to distinguish between good and evil, should...

---

ང༷་ཆུ༷བ་སྤྱོ༷ད་(དེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སམ་བསླབ་) པ༷་མ༷་བཏ༷ང་ན༵། །བད༷ག་གི༷ས་(འབྲས་བུ་བླ་ན་མེད་པའི་)བྱང༷་ཆུ༷བ་ཅི༷ས་མི༷་འཐོ༵བ། །ཅེས་པ་སྟེ། འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པར་གྱུར་པ་ཤ་སྟག་ལས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་མ་ཡིན་གྱི། ཅི་ནས་ཀྱང་བླ་ ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་མཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་ བར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་ཐུན་མོང་གི་བརྩོན་འགྲུས་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ 1-217 ལའང་དམིགས་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ཀྱང་དེ་ལྟར་རྩལ་ལོ་འབད་དོ། །ཞེས་ གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། ། འོ༷ན་ཏེ༷་རྐ༷ང་ལ༷ག་ལ༷་སོ༷གས་(ཀྱི་སྒྲས་མགོ་ལག་)པ༵། །གཞན་དོན་དུ་གཏ༷ང་དགོ༷ས་པའི་ ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་བད༷ག་ནི༷་འཇི༷གས་(ཏེ་བཏང་དཀའ་བའི་ཕྱིར་རོ་)ཞེ༷་ན༵། དེ་ནི་འཁོར་ བའི་སྡུག་བསྔལ་ལྕི༷་བ་ད༷ང་དེ་ལ་ལྟོས་ན་བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་ཡ༷ང་བ༷འི་ཁྱད་པར་མ༷་དཔྱ༷ད་ པ༵ར། (སྡུག་བསྔལ་ཆུང་བ་ལ་ཆེ་བར་)རྨོ༷ངས་པ༷ས་བད༷ག་ནི༷་འཇི༷གས་ཞེས་བབ་ཅོལ་ཙམ་དུ་སྨྲ་བ༷ར་ ཟ༵ད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་སྤྱོད་པ་ལ་མ་འབད་ན་བསྐ༷ལ་པ༷་བྱེ༷་བ༷་(བསྒྲང་བར་མི་ནུས་པའི་)གྲ༷ངས་མེ༷ད་ དུ༵། ལ༷ན་གྲ༷ངས་དུ༷་མ༷ར་འཁོར་བའི་བཙོན་རར་འཇུག་དགོས་པས་རྐང་ལག་ལ་སོགས་པ་ གཅོ༷ད་པ༷་ད༵ང་། མདུང་ཐུང་ལ་སོགས་པས་དབུ༷ག་པ་ད༷ང་དམྱལ་མེ་ལ་སོགས་པས་སྲེ༷ག་པ་ ད༷ང་སོག་ལེ་ལ་སོགས་པས་གཤ༷ག་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཤིན་ཏུ་ལྕི་བ་མྱོང་བར་འགྱུ༷ར་(བ་ནི་དོན་ མེད་པ་དུ་ཁ་ཆེ་བ་ཡིན་)གྱི༵། བྱང༷་ཆུ༷བ་ཐོ༷བ་པ༷ར་མི༷་འགྱུ༷ར་རོ༵། །དེ་ལ་ལྟོས་ན་བད༷ག་གི༷ས་(བླ་ན་ མེད་པའི་)བྱང༷་ཆུ༷བ་སྒྲུ༷བ་(པར་བྱེད་)པ༷་ཡི༵། (དཀའ་སྤྱད་ཀྱི་)སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་འདི༷་ནི༷་བཟོད་དགོས་པའི་ ཚོ༷ད་དུ་ཡོ༷ད་དེ༵། མདེའུ་ལ་སོགས་པའི་ཟུ༷ག་རྔུ༷་ཁོ༷ང་པར་སོང་ན་བརླ༷ག་ཚབས་ཆེ་བའི་གནོ༷ད་ བས༷ལ་ཕྱི༵ར། ལུ༷ས་ལ་རྨ༷་བཏོ༷ད་པ༷འི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཆུང་ངུ་བཟོད་དགོས་པ་བཞི༵ན་ནོ། །(དེར་ མ་ཟད་)སྨ༷ན་པ༷་ཀུ༷ན་ཀྱང༷་གཏར་སྲེག་ལ་སོགས་གསོ༷་སྤྱ༷ད་ཀྱི༷། མི༷་བདེ༷་བ༷་ཆུང་ངུ་ཡི༷ས་ན༷ད་ ཆེན་པོ་མེ༷ད་པར་བྱེ༵ད་པ། དེ༷་བ༷ས་འཁོར་བའི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་མ༷ང་པོ༷་ད༵ག །གཞོ༷མ་ཕྱི༷ར་སྤྱོད་ པའི་མི༷་བདེ༷་ཆུ༷ང་བཟོ༷ད་བྱ༷། (ནད་སེལ་བའི་དོན་དུ་དུ་ཁ་བསྐྱེད་པའི་)གསོ༷་དཔྱ༷ད་ཕ༷ལ་བ༷ར་བྱང་ཆུབ་ སྤྱོད་པ་འདི༷་འདྲ༷་བ༵། སངས་རྒྱས་སྨ༷ན་པ༷་མཆོ༷ག་གི༷ས་མ༷་མཛ༷ད་དེ༵། འདིར་ཆོ༷་ག༷འམ་ཉེར་ སྤྱོད་ཤི༷ན་ཏུ༷་འཇ༷མ་པོ༷་ཕར་ཕྱིན་ཅི་བདེར་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཡི༵ས། ན༷ད་ཆེ༷ན་དཔ༷ག་མེ༷ད་ ཉོན་མོངས་ཀྱི་ནད་གསོ༷་བ༷ར་མཛ༵ད་པའི་ཕྱིར་དགོས་པ་ཆེའོ། ། 1-218 འདི་བྱ་དགའ་བ་ཡང་མ་ཡིན

【現代漢語翻譯】 若不修持行（即菩提心或學處），則我無法獲得圓滿正覺（無上果位）。 如《聖寶云經》所說：『如來亦唯有成為如來，方能現證圓滿正覺。無論如何，爲了現證無上圓滿正覺，必須以與一切有情共同的精進，以及緣一切有情的精進，來努力。』 若問：『爲了利益他人，必須佈施手足等，我對此菩薩行感到畏懼（因為難以捨棄）。』 答：這是因為沒有衡量輪迴痛苦的沉重，以及菩薩行之輕微的差別，愚昧地將小痛苦視為大痛苦，才會說出『我感到畏懼』這樣輕率的話。 因此，若不努力修行，則需無數劫，多次墮入輪迴的牢獄，遭受斷手足、被矛刺、被火焚、被鋸解等極其沉重的痛苦（這些都是無意義且過多的），卻無法獲得菩提。 相比之下，我爲了成就（無上）菩提，所受的（苦行之）痛苦，是必須忍受的程度。如同爲了消除箭頭等造成的劇痛可能導致的嚴重損害，而必須忍受身體上小小的傷口一樣。 （不僅如此）所有醫生也都會使用放血、燒灼等治療手段，以小的不適來消除大病。因此，爲了消除輪迴的眾多痛苦，應該忍受修行的微小不適。（爲了治病而增加痛苦的）通常的治療手段，與此菩薩行相似，是殊勝的佛陀醫生所為。在此，通過極其溫和的加行或近行，隨力修持波羅蜜多，來治療無量大病的煩惱，因此非常重要。 這並非無意義。

【English Translation】 If I do not practice conduct (that is, Bodhicitta or the training), then I will not attain perfect enlightenment (the supreme fruit). As stated in the 'Holy Jewel Cloud Sutra': 'The Tathagatas also only become perfectly enlightened by becoming Tathagatas. In any case, in order to manifest perfect supreme enlightenment, one must strive with diligence common to all sentient beings and with diligence focused on all sentient beings. One must exert oneself in this way.' If one asks: 'Because I must give away hands, feet, etc. for the sake of others, I am afraid of the practice of Bodhisattvas (because it is difficult to give up).' The answer: This is because one has not measured the heaviness of the suffering of Samsara and the difference in lightness of the practice of Bodhicitta, and out of ignorance, one considers small suffering as great suffering, and thus speaks rashly, saying, 'I am afraid.' Therefore, if one does not strive in practice, then for countless eons, one must enter the prison of Samsara many times, and experience extremely heavy suffering such as cutting off hands and feet, being stabbed by spears, being burned by fire, and being sawn apart (which is meaningless and excessive), and one will not attain enlightenment. Compared to that, the suffering (of asceticism) that I endure to accomplish (supreme) enlightenment is within the bounds of what must be endured. Just as one must endure a small wound on the body in order to prevent serious harm that may result from the severe pain caused by arrows, etc. (Moreover) all doctors also use treatments such as bloodletting and cauterization, using small discomforts to eliminate major illnesses. Therefore, in order to eliminate the many sufferings of Samsara, one should endure the small discomforts of practice. (Increasing suffering for the sake of healing) This common treatment is similar to the practice of Bodhicitta, which is done by the supreme Buddha doctor. Here, through extremely gentle preliminary or proximate practices, one cultivates the Paramitas as much as possible, in order to cure the afflictions of immeasurable great illnesses, therefore it is very important. This is not without reward.

---

་ཏེ་དང་པོ་ཚོ༷ད་མ༷འི་རྒྱུ་སྔོ་རྔད་ཙམ་མམ་ལྷད་ཟན་གྱི་ཆང་ བུ་ལ༷་སོ༷གས་སྦྱི༷ན་པ༷་ལ༷འ༵ང་། འདྲེ༷ན་པ༷་སངས་རྒྱས་ཀྱིས༷་ཐོ༷ག་མ༷ར་སྦྱོ༷ར་བ༷་གོམས་པར༷་ མཛ༵ད་ཅིང་། དེ༷་ལ༷་(ལྟ་བུའི་སྦྱིན་པ་ཆུང་ངུ་སྟེར་བ་ལ་)གོ༷མས་ན༷ས་ཕྱི༷་ན༷ས་ནི༵། །རི༷མ་གྱི༷ས་(དཀའ་ བ་མེད་པར་)ར༷ང་གི༷་ཤ༷་ཡ༷ང་གཏོ༵ང་ནུས་ཏེ་གོམས་པ་མཐར་ཕྱིན་པས་ཤིན་ཏུ་སྤྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཙན་དན་སྟེའུ་མཚུངས་པ་ལ། །ཆགས་བྲལ་ཞེས་ནི་མངོན་པར་བརྗོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ ལྟར། (དུས་)ག༷ང་ཚེ༷་(གོམས་པ་མཐར་ཕྱིན་པས་)ར༷ང་གི༷་ལུ༷ས་ལ༷་(སྟེ་ཤ་ལ་)ཡ༵ང་། །ཚོ༷ད་སོ༷གས་ལྟ༷་ བུ༷(ཞེན་པ་མེད་པ)འི་བློ༷་སྐྱེ༷ས་ན༵ས། །ཆགས་བྲལ་དུ་གྱུར་པ་དེ༷་ཚེ༷་ཤ༷་ལ༷་སོ༷གས་(ཀྱི་སྒྲས་རུས་པ་ལ་ སོགས་སྦྱིན་པར་)གཏོ༷ང་བ༵། དེ༷་ལ༷་(གཏོང་མི་ནུས་པའི་བྱ་)དཀ༷འ་བ༷་ཅི༷་ཞི༷ག་ཡོ༵ད(དེ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ མེད་དོ)། ། དེ་ལྟ་ནའང་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་དུ་དུས་ཡུན་རིང་བས་སྐྱོའོ་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ ཏེ། རྒྱལ་སྲས་གཞན་དོན་སྤྱོད་དུས་རྒྱུ་སྡི༷ག་པ༷་སྤང༷ས་ཕྱི༷ར་འབྲས་བུ་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་མེ༵ད་ཅིང་། བདག་མེད་གཉིས་ལ་མཁ༷ས་པ༷འི་ཕྱི༷ར་ན༷་བདག་འཛིན་ལས་བྱུང་བའི་མི༷་དག༷འ་བ་ཡང་ མེ༵ད་དེ། འདི༷་ལྟར༷་བདག་ཏུ་ལོ༷ག་པ༷ར་རྟོ༷ག་པ༷་ད༵ང་། སྡི༷ག་པ༷་སྤྱད་པས་རིམ་པ་ལྟར་སེ༷མས་ ད༷ང་ལུ༷ས་ལ༷་གནོ༵ད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཟློག་ཁྱབ་འཕངས་པའོ། །འདིར་ནི་རྒྱུ་བསོ༷ད་ན༷མས་ ཀྱི༷ས་ནི༷་འབྲས་བུ་ལུ༷ས་བདེ༷་བ་དང་ལྡན་ལ༵། ཐབས་ལ་མཁ༷ས་པ༷་ཡི༷ས་ནི༷་སེ༷མས་ཀྱང་བདེ༷་ ན༵། (བྱང་སེམས་)གཞ༷ན་དོ༷ན་(དུ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པར་)འཁོ༷ར་བ༷ར་གན༷ས་ཀྱང༷་ནི༵། །(གཞན་དོན་ལ་) སྙི༷ང་རྗེ༷་ཅ༷ན་ད༷ག་(དཀའ་བ་སྤྱོད་པའི་དུ་ཁས་)ཅི༷་སྟེ༷་སྐྱོ༵་སྟེ་སྐྱོ་བ་མེད་དོ། ། དེ་བས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པར་འཇུག་པ་བདེའོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ཐེག་ཆེན་སྤྱོད་པ་འདི༷་ ནི༷་བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་སྟོ༷བས་དཔག་མེད་ཀྱི༷ས། (དུས་མཐའི་མེ་བཞིན་)སྔོ༷ན་གྱི༷་སྡི༷ག་པ༷་ཟ༷ད་(པར་) བྱེ༷ད་ཅི༵ང་། །བསོ༷ད་ན༷མས་(ཟད་མི་ཤེས་པ་)རྒྱ༷་མཚོ༷་ལྟ་བུ་གཏིང་དཔག་དཀའ་བ་སྡུ༷ད་བྱེ༷ད་ཕྱི༷ར། 1-219 ཉ༷ན་ཐོ༷ས་རྣམ༷ས་ལ༷ས་(ཀྱང་ལམ་བགྲོད་པ་ཆེས་)མཆོ༷ག་ཏུ༷་བཤ༵ད་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ཆེའོ། །ཇི་ སྐད་དུ། རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལས། ཀུན་དགའ་བོ་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ ཆེན་པོ་དེའི་ཆོས་སྦྱིན་པ་སྟེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པའི་གང་ཟག་ཐམས་ཅད་དང་རང་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པའི་གང་ཟག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའོ། །ཞེས་པ་ དང་། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་ཀྱང་། བློ་ལྡན་ཉན་ཐོས་ཚོགས་རྣམས་དགེ་བ་རྒྱ་ཆེན་དོན་ཆེན་ དང་། །མཐའ་ཡས་རྟག་རྒྱུན་མི་འཆད་ཟད་མི་ཤེས་པས་ཟིལ་གྱིས་གནོན། །

【現代漢語翻譯】 首先，對於像青稞酒或摻有雜質的酒等飲料的佈施，引導者佛陀最初會使其習慣。習慣了（給予微小的佈施）之後，逐漸地（毫不費力地）也能捨棄自己的肉，因為習慣已經達到極致，所以非常歡喜。正如所說：『與旃檀樹苗相似，被稱為無貪。』當（習慣達到極致時），對於自己的身體（即肉）也生起像對待飲料一樣的（無執著的）心，那時成為無貪者，那時捨棄肉等（以『等』字表示捨棄骨頭等），對於那樣的捨棄，有什麼困難呢（一點也沒有）。 即使如此，如果認為在無數劫中時間太長而感到厭倦，那是不對的。因為菩薩在行持利他之事時，斷除了惡因，所以沒有痛苦的果報；因為精通二無我，所以也沒有由我執產生的不悅。像這樣，執著於我，行持惡業，會次第損害身心。這裡，因為善因，所以果報是身體安樂；因為精通方便，所以心也安樂。（菩薩）即使爲了利他（在無數劫中）處於輪迴中，具有慈悲心的人怎麼會厭倦呢？ 因此，如果認為進入聲聞乘更容易，那是不對的。因為這種大乘行持，憑藉著菩提心的無量力量，（像劫末之火一樣）能焚燬以前的罪業，並且能積聚像大海一樣難以測量的無盡的福德，所以比聲聞乘更為殊勝。正如《寶性論》中所說：『善男子，這是菩薩摩訶薩的法佈施，能壓倒所有聲聞乘和緣覺乘的善根。』《經莊嚴論》中也說：『有智慧的聲聞眾，其廣大的善根，因其意義重大、無邊無際、恒常不斷、永不衰竭，而被壓倒。』

【English Translation】 Firstly, for offerings such as chang (barley beer) or liquor mixed with impurities, the guide, the Buddha, initially makes one accustomed to it. Having become accustomed to (giving small offerings), one can gradually (effortlessly) give up one's own flesh, because the habit has reached its peak, so one is very joyful. As it is said: 'Similar to a sandalwood sapling, it is called non-attachment.' When (the habit reaches its peak), even towards one's own body (i.e., flesh), a mind arises that is like (unattached to) beverages, then one becomes non-attached, and then giving up flesh, etc. (the 'etc.' implies giving up bones, etc.), what difficulty is there in such giving (there is none at all). Even so, if one thinks that it is too long in countless eons and feels weary, that is not right. Because when a Bodhisattva engages in benefiting others, they abandon evil causes, so there are no painful results; because they are skilled in the two selflessnesses, there is also no displeasure arising from self-grasping. Like this, clinging to self and engaging in evil deeds gradually harms the mind and body. Here, because of virtuous causes, the result is a body endowed with happiness; because of skill in means, the mind is also happy. (Bodhisattvas) even if they remain in samsara (for countless eons) for the sake of others, how could compassionate ones be weary (there is no weariness). Therefore, if one thinks that entering the Hearer Vehicle is easier, that is not right. Because this Mahayana practice, with the immeasurable power of Bodhicitta (mind of enlightenment), (like the fire at the end of an eon) burns away previous sins, and accumulates immeasurable oceans of merit that are difficult to fathom, therefore it is far superior to the Hearer Vehicle. As it is said in the Ratnagotravibhāga: 'O Kungawo (Ānanda), this is the Dharma-dana (gift of Dharma) of the Bodhisattva-Mahasattva, which overwhelms the roots of virtue of all those in the Hearer Vehicle and all those in the Pratyekabuddha Vehicle.' And in the Sutra Ornament: 'The wise Hearer assembly, their vast virtue, is overwhelmed because it is meaningful, vast, endless, constant, unceasing, and inexhaustible.'

---

ཞེས་གསུངས་ པའོ། །དེ༷་བ༷ས་(ཉོན་མོངས་པས་)སྐྱོ༷་(བ་དང་ལུས་སེམས་དུབ་པའི་)ང༷ལ་(བ་)ཀུ༷ན་སེ༷ལ་བ༵འི། །བྱང༷་ ཆུ༷བ་སེ༷མས་ཀྱི༷་རྟ༷་(གཞལ་ཡས་ཁང་དང་འདྲ་བ་ལ་)ཞོ༷ན་ན༵ས། །(བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དུ་མས་)བདེ༷་(འགྲོ་) ན༷ས་བདེ༷་བ༷ར་འགྲོ༷་བ༷་ལ༵། །སེ༷མས་ཤེ༷ས་(ཏེ་རྟོག་ལྡན་)སུ༷་ཞི༷ག་སྒྱི༷ད་ལུ༷ག་འགྱུ༵ར(ཏེ་སྒྱིད་ལུག་པར་ མི་རིགས་སོ)། །ཞེས་པའོ། །ད་ནི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཤིང་རྟ་དང་གླང་པོ་ཆེ་དང་རྟ་པ་དང་རྐང་ ཐང་གི་དཔུང་གི་ཚོགས་ཡན་ལག་བཞིས་དོན་སྒྲུབ་པ་བཞིན་དུ། གཞན་དོན་སྤྱོད་པའི་གང་ ཟག་གིས་ཀྱང་སེ༷མས་ཅ༷ན་གྱི་དོ༷ན་རྒྱ་ཆེན་འགྲུ༷བ་པར་བྱ༷་བའི་ཕྱི༷ར་དུ་དཔུ༷ང་ཚོགས་བཞི་ལ་ བརྟེན་པར་བཞེད་ནས། སྤྱོད་པ་རྣམ་དག་ལ་(དགེ་བ་འདོད་པའི་)འདུ༷ན་པ་དང་(བརྩམས་པ་མཐར་ཕྱིན་ པར་བྱེད་པའི་)བརྟན༷་པ་དང་(དམ་པའི་ལས་ལ་ཞེན་པའི་)དག༷འ་བ་ད༷ང་ཅི་སྟེ་ལང་བ་ན་ཅུང་ཟད་དོ༷ར་ བ༷་ངལ་སོ་བའི་དཔུང་རྣམས་མདོར་བསྟན་པ་ཡི༵ན་ཏེ། ཐོག་མར་འདུ༷ན་པ༷་ཉིད་འཁོར་བའི་ སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་འཇི༷གས་པ༷་ད༵ང་། སྤྱོད་པ་དེ༷་ཡི༷་ཕ༷ན་ཡོ༷ན་ཡང་ནས་ཡང་དུ་བས༷མ་པ༷ས་བསྐྱེ༵ད་ ཅིག་ཅེས་པའོ། ། སྔར་བསྟན་པ་དེ༷་ལྟར༷་ལེ་ལོ་ལ་(ངན་ཞེན་སྒྱིད་ལུག་)སོགས་མི༷་མཐུ༷ན་ཕྱོ༷གས་སྤང༷ས་ཏེ༵། འདུ༷ན་པ་ད༷ང་ང༷་རྒྱ༷ལ་ཏེ་སེམས་མཐོ་བ་ཉིད་བརྟན་པའི་རྣམ་གྲངས་དང་དག༷འ་བ་ད༷ང་དོ༵ར་ བའི་དཔུང་གང་ལ་འོས་པའི་གཉེན་པོར་སྦྱོར་བ་ལྷུ༷ར་ལེ༷ན་པ་ལ་སེམས་དབ༷ང་སྒྱུ༷ར་བའི་ 1-220 སྟོ༷བས་ཀྱི༷ས་ནི༵། བརྩོ༷ན་འགྲུ༷ས་སྤེ༷ལ་ཕྱི༷ར་འབ༷ད་པ༷ར་བྱ༷། །ཞེས་པའི་བརྩོན་འགྲུས་སྤེལ་ བ་མདོར་བསྟན་ཡང་དཔུང་བཞི་མདོར་བསྟན་གྱི་བར་མ་ཆད་དུ་མཛད་པ་སྐབས་སུ་བབ་སྟེ། དཔུང་ཚོགས་རེ་རེའི་ཚིག་ལའང་། ལྷུར་ལེན་དབང་སྒྱུར་སྟོབས་ཀྱིས་ནི། །བརྩོན་འགྲུས་ སྤེལ་ཕྱིར་འབད་པར་བྱ། །ཞེས་སྦྱར་བར་དགོངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཞུང་འདི་དག་ དཀྲུགས་ནས་འཆད་པ་ནི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། འདིར་ཙྪནྡ་ཞེས་པ་ལོ་ཙཱ་བ་ཆེན་པོས་མོས་པར་བསྒྱུར་ནའང་འདུན་པ་ལ་འཇུག་ཅིང་། མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་སུ་ཡང་། འདུན་པ་གང་ཞེ་ན་འདོད་པའི་དངོས་པོ་ལ་དེ་དང་ ལྡན་པར་བྱེད་འདོད་པ་ཉིད་དེ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་པའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ནོ། །ཞེས་ གསུངས་པ་ལྟར་བརྩོན་འགྲུས་ལ་འདུན་པ་ཉིད་འབྲེལ་བར་ཤེས་པས་འདུན་པའི་དཔུང་ ཚོགས་རྒྱས་བཤད་ལ་འཇུག་སྟེ། འདུན་པ་ཡོད་ན་བད༷ག་ད༷ང་གཞ༷ན་གྱི༷་ཉོན་མོངས་དང་ ཉེ༷ས་པ༷་ནི༵། (ལུས་སེམས་བརྟེན་པ་)དཔ༷ག་མེ༷ད་བད༷ག་གི༷ས་གཞོ༷མ་(ཞིང་སྤང་བར་)བྱ༷་སྟེ༵། །འོན་ ཀྱང་ག༷ང་དུ༷་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་རྣམས་ཀྱིས་ཉེ༷ས་པ༷་རེ༷་རེ༷་འཇོམས་པ་ལ༷འ༵ང་དུས། བསྐ༷ལ་ པ༷་རྒྱ༷་མཚོ༷་ལྟ་བུ་ཤིན་ཏུ་མང་བ

【現代漢語翻譯】 如是說。 因此，爲了消除（煩惱所帶來的）一切疲憊（以及身心疲憊）， 騎上菩提心之馬（如同宮殿一般）， 從安樂走向安樂（通過無數的福德資糧）， 哪個有知（且具思維）的人會懶惰呢（不應該懶惰）？ 如是說。 現在，就像國王們依靠戰車、大象、騎兵和步兵這四支軍隊來成就事業一樣， 爲了使行持利他之事的補特伽羅也能成辦廣大利益有情之事， 他們認為需要依靠四種軍隊。 因此，對於行為清凈者，（渴望善法的）意樂，（使所作之事圓滿的）堅定，（對神聖事業的）歡喜，以及稍微休息放鬆的軍隊，這些都做了簡要的說明。 首先，意樂本身是由對輪迴痛苦的恐懼，以及對這種行為利益的反覆思考而產生的。 如是說。 如前所述，遠離懶惰（惡劣的執著和懈怠）等不順之品， 意樂、我慢（即高尚的心）、堅定、歡喜和捨棄的軍隊，對於任何適合的對治法，都要全心全意地運用， 以控制心的力量， 爲了增長精進而努力。 如是說，雖然簡要地說明了增長精進，但四種軍隊的簡要說明並沒有中斷，這是恰當的。 對於每一種軍隊的詞句， 全心全意地運用，以控制心的力量， 爲了增長精進而努力。 因為他們的意圖是這樣結合的。因此，解讀這些文字時不能斷章取義，這不是他們的本意。 在此，ཙྪནྡ་（藏文）這個詞，雖然大譯師將其翻譯為『喜愛』，但它也表示『意樂』。 在《阿毗達磨集論》中也說：『何為意樂？即對於所欲之事物，想要與之相應合的意願，它是發起精進的所依。』 如是說，因為精進與意樂相關聯，所以開始詳細解釋意樂的軍隊。 如果有了意樂，那麼我和他人的煩惱和過患， （身心所依賴的）無量無邊的過患，我都要摧毀（並捨棄）。 然而，諸佛菩薩們摧毀每一個過患，也需要像無數劫一樣長的時間。

【English Translation】 Thus it was said. Therefore, to eliminate all the weariness (caused by afflictions) (and the exhaustion of body and mind), Mounting the horse of Bodhicitta (which is like a palace), Going from happiness to happiness (through countless accumulations of merit), Which sentient being with knowledge (and endowed with thought) would be lazy (should not be lazy)? Thus it was said. Now, just as kings accomplish their aims by relying on the four divisions of their army—chariots, elephants, cavalry, and infantry— So too, in order for a person who engages in benefiting others to accomplish vast benefit for sentient beings, They consider it necessary to rely on four divisions of the army. Therefore, for those with pure conduct, the aspiration (to desire virtue), the steadfastness (to bring what has been started to completion), the joy (in sacred activities), and the army of slight rest and relaxation are briefly explained. First, aspiration itself is generated by fear of the suffering of samsara and by repeatedly contemplating the benefits of this conduct. Thus it was said. As previously explained, having abandoned unfavorable factors such as laziness (bad attachments and sloth), Aspiration, pride (i.e., a noble mind), steadfastness, joy, and the army of abandonment—apply wholeheartedly whatever antidote is appropriate, With the power to control the mind, Strive to increase diligence. Thus it was said, although the increase of diligence is briefly explained, the brief explanation of the four divisions of the army is not interrupted, which is appropriate. For each phrase of the divisions of the army, Apply wholeheartedly, with the power to control the mind, Strive to increase diligence. Because that is their intention in combining them. Therefore, interpreting these texts by taking them out of context is not their intention. Here, the term ཙྪནྡ་ (Tibetan), although the great translator translates it as 'fondness,' it also means 'aspiration'. In the Abhidharmasamuccaya, it is also said: 'What is aspiration? It is the desire to be associated with the desired object; it is the basis for initiating diligence.' Thus it is said, because diligence is related to aspiration, the explanation of the army of aspiration begins in detail. If there is aspiration, then the afflictions and faults of myself and others, The immeasurable faults (on which body and mind rely), I must destroy (and abandon). However, even for the Buddhas and Bodhisattvas to destroy each fault takes as long as countless eons.

---

་ཟ༷ད་ཀྱི་བར་དུ་བརྩོན་པ་མཛད་པར་གྱུ༷ར་པ༵། ཉེ༷ས་(པ་)ཟ༷ད་ (པའི་ཕྱིར་སྦྱོར་བ་)རྩོ༷མ་པ༷་དེ༷་ཡི༷་ནི༵། །བརྩོན་འགྲུས་ཆ༷་(ཤས་ཙམ་)ཡ༷ང་བད༷ག་ལ༷་མ༷་མཐོ༷ང་(སྟེ་མི་ སྣང་)ན༵། སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་(སྟེ་གནོད་པ་)དཔ༷ག་ཏུ༷་མེ༷ད་པ༷འི་སྣོ༷ད་དུ་གྱུར་པ། བད༷ག་ཀོ༷་ཅི༷་སྟེ༷་འགྱོད་ པས་སྙི༷ང་མ༷་ག༵ས་སམ་ཞེས་དྲིས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདུན་པ་ཡོད་ན་བད༷ག་ད༷ང་གཞ༷ན་ གྱི༷་སྤངས་རྟོགས་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་ནི༵། (ཚད་མེད་པ་)མ༷ང་པོ༷་བད༷ག་གི༷ས་བསྒྲུ༷བ་བྱ༷་སྟེ༷། །དེ༷་ལ༷་ཡོ༷ན་ ཏ༷ན་(གྱི་ཆ་ཤས་)རེ༷་རེ༷་(སྒྲུབ་པ་)ལ༷འ༵ང་། །བསྐ༷ལ་པ༷་རྒྱ༷་མཚོ༷ར་གོ༷མས་(པ་དགོས་ཏེ། ཉན་རང་མན་ཆད་ སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགེ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཐམས་ཅད་བཅུ་འགྱུར་དུ་བསྒྲེས་པས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བ་སྤུ་གཅིག་འགྲུབ། བ་སྤུ་འགྲུབ་པའི་བརྒྱ་འགྱུར་གྱིས་དཔེ་བྱད་ཅིག །དེ་འགྲུབ་པ་བརྒྱ་འགྱུར་གྱིས་མཚན་ཅིག །དེ་སུམ་ཅུ་འགྲུབ་པ་སྟོང་འགྱུར་ 1-221 གྱིས་མཛོད་སྤུ། དེ་འབུམ་གྱིས་གཙུག་ཏོར། དེ་བརྒྱ་འགྱུར་གྱིས་གསུང་ཆོས་ཀྱི་དུང་འགྲུབ་)གྱུ༷ར་ན༵། བད༷ག་ནི༷་ཡོ༷ན་ ཏ༷ན་(ཐམས་ཅད་ལྟ་ཞོག་)ཆ༷་ཤས་ཙམ་སྒྲུབ་པ་ལ༷་ཡ༵ང་། གོ༷མས་པ༷་ན༷མ་ཡ༷ང་མ༷་སྐྱེ༷ས་ཏེ༵། །(དཀའ་ བ་མང་པོས་)ཇི༷་ཞི༷ག་ལྟར༷་རྙེ༷ད་པའི་དལ་འབྱོར་སྐྱེ༷་བ༷་ནི༵། བད༷ག་གི༷་དོ༷ན་(འབྲས་བུ་)མེ༷ད་(པ་) བྱས༷་པ༷་མཚ༵ར་ཞེས་བསྟིང་བའོ། །བད༷ག་གི༷ས་བཅོ༷མ་ལྡན༷་སྲས་བཅས་མ༷་མཆོ༷ད་ཅི༵ང་། དེ་ དག་གི་རྟེན་གསུམ་བཞེངས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དག༷འ་སྟོ༷ན་ཆེ༷ན་པོ༷འི་བདེ༷་བ་ཡང་མ༷་བྱི༷ན་ ལ། དེ་དག་གི་བསྟན༷་པ་ལ༷་བྱ༷་བ༷་མ༷་བྱས༷་པ་ད༵ང་། འགྲོ་བ་ཉམ་ཐག་དབུ༷ལ་པོ༷འི་བས༷མ་ པ༷་ཉེར་མཁོའི་སྒོ་ནས་རྫོ༷གས་པ་ཡང་མ༷་བྱས༷་པ་རྣམས་ཀྱང་འདུན་པ་མེད་པ་ལས་གྱུར་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་(དགྲ་ལ་སོགས་པའི་)འཇི༷གས་(པས་འཁྲུགས་པ་)ལ༷་མི༷་འཇི༷གས་མ༷་བྱི༷ན་ད༵ང་། (དུ་ཁས་ གདུངས་པས་)ཉམ༷་ཐ༷ག་སྡུག་བསྔལ་ཅན་རྣམས་ལ་བདེ༷་མ༷་བྱི༷ན་ན༷་བད༵ག །ལྟ་བུ་སྐྱེས་ཀྱང་མ༷་ ཡི༷་མང༷ལ་གྱི༷་ཟུ༷ག་རྔུ༷་ད༵ང་། འཚོ་ཆས་ཀྱི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་འབ༷འ་ཞི༷ག་བསྐྱེ༷ད་པ༷ར་ཟ༵ད་ཀྱི་དོན་ ཅི་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཡང་ངོ་། །བད༷ག་ནི༷་སྔོ༷ན་ད༷ང་ད༷་ལྟར༷་གྱི་སྐྱེ་བ་ལ་ཡ༵ང་། (དགེ་བའི་)ཆོ༷ས་ལ༷་ འདུ༷ན་ད༷ང་བྲ༷ལ་བ༷་ཡི༵ས། །བཅོམ་ལྡན་མཆོད་པར་མ་ནུས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕོ༷ངས་པ༷་འདི༷་ འདྲ༷་བྱུ༷ང་གྱུ༷ར་ན༵། (བློ་ལྡན་)སུ༷་ཞི༷ག་ཆོ༷ས་ལ༷་འདུ༷ན་པ༷་འདོ༵ར(དེ་འདོར་བར་མི་རིགས)། ། (དཀར་པོ་)དགེ༷་བ༷འི་ཕྱོ༷གས་ནི༷་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ཀྱི༷། །རྩ༷་བ༷་འདུ༷ན་པ༷ར་ཐུ༷བ་པ༷ས་གསུ༵ངས་ ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། འཇམ་དཔལ་གྱི་ཞིང་གི་ཡོན་ཏན་བཀོད་པ་ལས། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ རྐྱེན་བཞིན་ཏེ། །འདུན་པའི་རྩ་ལ་རབ་ཏུ

【現代漢語翻譯】 直至罪業凈除，我應精進努力。然而，對於這凈除罪業的精進，我卻絲毫未見，反而成了無量痛苦的容器。我啊，為何不因懊悔而心碎呢？這是（自責的）提問。 同樣，若有希求之心，我與他人的斷證功德，無數的功德我本應成辦。然而，即使是成辦其中一點點的功德，也需要經歷漫長的劫數（才能習慣）。（因為，即使將聲聞、緣覺乃至一切眾生的無量功德都乘以十倍，也只能成就佛陀的一個毛孔；成就一個毛孔的百倍才能成就一個隨形好；成就一個隨形好的百倍才能成就一個相好；成就這三十二相好的千倍才能成就佛陀的眉間白毫相；成就眉間白毫相的十萬倍才能成就頂髻；成就頂髻的百倍才能成就佛陀的梵音）。而我對於功德，哪怕是僅僅成就一部分，也從未生起習慣之心。如此艱難獲得的閑暇人身，我卻讓它毫無意義，真是可嘆！ 我沒有供養世尊（Bhagavan，具 भगवन्，bhagavan，有福者）及其眷屬，也沒有依靠建造他們的身語意三所依（佛像、佛經、佛塔）而給予盛大喜宴的安樂，也沒有為他們的教法做任何事情，也沒有以所需之物來滿足貧困潦倒的眾生，這些都是因為沒有希求之心。 同樣，我沒有給予（被敵人等）驚嚇者無畏，也沒有給予（被飢渴所困擾的）痛苦者安樂，像我這樣的人，即使出生，也僅僅是徒增母親懷孕的痛苦和生活的艱辛，毫無意義。我無論是過去還是現在，都因為缺乏對善法的希求，而遭受了無法供養世尊等貧乏的境地。那麼，誰還會捨棄對善法的希求之心呢？ （佛陀）曾說，一切善法的根本在於希求之心。如《妙吉祥（Manjushri，文殊師利）剎土功德莊嚴經》所說：『一切諸法皆隨緣，希求之心為其根。』

【English Translation】 Until the exhaustion of sins, I should strive diligently. However, regarding this effort to purify sins, I have not seen even a little bit, and instead, I have become a vessel of immeasurable suffering. Alas, why doesn't my heart break with regret? This is a (self-reproaching) question. Similarly, if there is a desire, I should accomplish the countless qualities of abandonment and realization of myself and others. However, even accomplishing just a small part of these qualities requires eons of practice (to become accustomed to it). (Because even multiplying the immeasurable merits of Shravakas, Pratyekabuddhas, and all sentient beings by ten only accomplishes one pore of a Buddha; multiplying the accomplishment of one pore by a hundred accomplishes one minor mark; multiplying the accomplishment of one minor mark by a hundred accomplishes one major mark; multiplying the accomplishment of these thirty-two major marks by a thousand accomplishes the white hair between the eyebrows of a Buddha; multiplying the accomplishment of the white hair between the eyebrows by a hundred thousand accomplishes the crown of the head; multiplying the accomplishment of the crown of the head by a hundred accomplishes the Brahma sound of a Buddha). But I have never developed a habit of accomplishing even a small part of these qualities. The leisure and opportunity of human life, which are so difficult to obtain, I have made meaningless, how lamentable! I have not offered to the Bhagavan (Bhagavan, 具 भगवन्，bhagavan，The Blessed One) and his retinue, nor have I given the happiness of a great feast by relying on building their three supports (statues, scriptures, stupas), nor have I done anything for their teachings, nor have I fulfilled the needs of impoverished and destitute beings, all of which arise from a lack of desire. Similarly, if I have not given fearlessness to those frightened (by enemies, etc.), nor have I given happiness to those suffering (tormented by hunger and thirst), then a being like me, even if born, only increases the suffering of the mother's womb and the hardships of life, achieving nothing. Whether in the past or present, I have suffered such poverty as being unable to make offerings to the Bhagavan because of being devoid of desire for virtue. So, who would abandon the desire for virtue? It has been said that the root of all virtues is desire. As it is said in 'The Adornment of the Qualities of the Pure Land of Manjushri (Manjushri，文殊師利)': 'All phenomena arise from conditions, the root of which is desire.'

---

་གནས། །གང་གིས་སྨོན་ལམ་ཅི་བཏབ་པ། །དེ་དང་ མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་འབྱུང་། །ཞེས་སོ། །འདུན་པ་དེ༷་ཡི༷འ༷ང་རྩ༷་བ༷་རྟག༷་ཏུ༷་ནི༵། (དགེ་མི་དགེའི་) རྣམ༷་སྨི༷ན་འབྲ༷ས་བུ་བསྐྱེད་ནུས་ཀྱི་ལས་ཡང་ཡང་གོ༷མས་པ༷་ལས༷་འབྱུང་སྟེ་དེ་ཡང་འདུན་ པ་ལ་རག་ལས་སོ༵། །དེས་ན་(ལུས་ཀྱི་)སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་(དང་སེམས་ཀྱི་)ཡི༷ད་མི༷་བདེ༷་བ༷་ད༵ང་། (དམྱལ་ སོགས་ཀྱི་)འཇི༷གས་པ༷་(གསོད་འཆིང་སོགས་)རྣམ༷་པ༷་སྣ༷་ཚོ༷གས་ད༵ང་། །(ཡིད་ལ་)འདོ༷ད་པ༷་རྣམ༷ས་ 1-222 ད༷ང་བྲ༷ལ་བ༷་ནི༵། །བསམས་བཞིན་པའི་འདུན་པས་སྡི༷ག་པ༷་སྤྱོ༷ད་ལ༷་འབྱུ༷ང་བ༷ར་འགྱུ༵ར། ཡི༷ད་ལ༷་བས༷མས་བཞིན་པ༷འི་དགེ༷་བ་འདུན་ལྡན་བྱས༷་པ༵ས་ཀྱང་། གནས་སྐབས་ག༷ང་ད༷ང་ ག༷ང་དུ༷་འགྲོ༷་འགྱུ༷ར་བ༵། དེ༷་ད༷ང་དེ༷ར་ནི༷་བསོ༷ད་ན༷མས་(ཀྱི་ལས་)དེ༵ས། འབྲ༷ས་བུ༷་ཡོ༷ན་བཟང་ ལ་མང་བ་རྣམས་ཀྱི༷ས་མངོ༷ན་མཆོ༷ད་འགྱུ༵ར་རོ། །འདུན་ལྡན་སྡི༷ག་པ༷་བྱེ༷ད་པ༷་བདེ༷་(བ་དོན་དུ་ གཉེར་ཞིང་ཐོབ་པར་)འདོ༷ད་ཀྱང༷་། །(འགྲོ་བ་)ག༷ང་ད༷ང་ག༷ང་དུ༷་འགྲོ༷་(བར་)འགྱུ༷ར་བ༵(འི་སྐྱེ་གནས)། །དེ༷་ད༷ང་དེ༷ར་ནི༷་སྡི༷ག་པ༷་དེ༵ས། །(རྒྱུ་བྱས་ནས་)སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་མཚོ༷ན་དང་འདྲ་བ་རྣམས་ཀྱི༷ས་ (འདོད་དོན་བདེ་བ་)རྣམ༷་པ༷ར་འཇོ༵མས་སོ། ། བསམས་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་དཀར་བའི་དགེ་བ་འདུན་པ་དྲག་པོས་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་ སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ས་འཐོབ་སྟེ། མི་འདོད་བཞིན་དུ་ མའི་མངལ་དྲི་མ་ཅན་དུ་མི་སྐྱེ་བར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་བདེ་བ་ཅན་དུ་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་ པའི་འདབ་མ་ཅན་གྱི་པད་མ་ཡངས་པའི་ནང་དུ་རྫུས་ཏེ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞེས་འགྲེལ་པར་ འཆད་དེ། དེ་ཡང་རྒྱ༷་ཆེ༷་ལ་དྲི༷་བཟ༷ང་བ་བསི༷ལ་བ༷འི་རེག་བྱ་བདེ་བ་ཅན་པ༷ད་མ༷འི་སྙི༷ང་པོ༷ར་ རྫུས་སྐྱེས་སུ་གན༵ས་ཤིང་། རྒྱ༷ལ་བ༷འི་གསུ༷ང་སྙན༷་ཆོས་ཀྱི་རོ་ཟ༷ས་དང་འདྲ་བ་རྣམས་ཀྱི༷ས་ གཟི༷་བརྗི༷ད་བསྐྱེ༷ད་བྱས༷་པ༵། ཉི་མས་ཕྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་ཐུ༷བ་འོ༷ད་ཀྱི༷ས་རྒྱ༷ས་(ཏེ་སད་ཅིང་ཁ་བྱེ་ བར་བྱས་པའི་)པ༷ད་མ༷་ལ༷ས་བྱུ༷ང་ལུ༷ས་མཆོ༷ག་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཅ༵ན། རྒྱ༷ལ་བ༷་འོད་དཔག་ ཏུ་མེད་པའི༷་མདུ༷ན་ནམ་སྤྱན་སྔར་གན༷ས་པ་བདེ༷་གཤེ༷གས་སྲས༷་ཁྱད་འཕགས་སུ༷་དགེ༷་བ༷ས་ འགྱུ༵ར། ཞེས་པ་སྟེ། བདེ་བ་ཅན་ཞིང་བཀོད་པས། དགེ་བ་བསྒྲུབས་ནས་ཐེ་ཚོམ་དང་བཅས་ པས་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་ནི་པད་མ་ཁ་ཟུམ་པའི་ནང་དུ་སྐྱེ་བ་དང་། ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་སྨོན་ ལམ་བཏབ་པ་ནི་པད་མ་ཁ་བྱེ་ཞིང་འདབ་མ་རྒྱས་པའི་སྙིང་པོ་ལ་རྫུས་ཏེ་སྐྱེ་ཞིང་ལུས་ལ་འོད་ ཟེར་ཚད་མེད་པ་འབྱུང་ནུས་ལ། ཞིང་ཁམས་མཐའ་ཡས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ 1-223 ལ་བལྟ་བ་དང་ཆོས་ཉན་པ་དང་སེམས་ཅན་མང་པོ་སྨིན་པ་ལ་སོགས་ཡོན་ཏན་གྱི་

【現代漢語翻譯】 གནས། །གང་གིས་སྨོན་ལམ་ཅི་བཏབ་པ། །དེ་དང་མཐུན་པའི་འབྲས་བུ་འབྱུང་། །ཞེས་སོ། །（因此）無論祈願什麼，都會產生與之相應的果報。 འདུན་པ་དེ༷་ཡི༷འ༷ང་རྩ༷་བ༷་རྟག༷་ཏུ༷་ནི༵། (དགེ་མི་དགེའི་) རྣམ༷་སྨི༷ན་འབྲ༷ས་བུ་བསྐྱེད་ནུས་ཀྱི་ལས་ཡང་ཡང་གོ༷མས་པ༷་ལས༷་འབྱུང་སྟེ་དེ་ཡང་འདུན་པ་ལ་རག་ལས་སོ༵། །（善與非善的）業力成熟，能夠產生果報，這源於反覆串習，而這又取決於意願。 དེས་ན་(ལུས་ཀྱི་)སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་(དང་སེམས་ཀྱི་)ཡི༷ད་མི༷་བདེ༷་བ༷་ད༵ང་། (དམྱལ་སོགས་ཀྱི་)འཇི༷གས་པ༷་(གསོད་འཆིང་སོགས་)རྣམ༷་པ༷་སྣ༷་ཚོ༷གས་ད༵ང་། །(ཡིད་ལ་)འདོ༷ད་པ༷་རྣམ༷ས་ད༷ང་བྲ༷ལ་བ༷་ནི༵། །（因此，身體的）痛苦、（以及內心的）不悅，（地獄等的）恐懼、（殺戮囚禁等）各種各樣，以及（內心）與願望分離， བསམས་བཞིན་པའི་འདུན་པས་སྡི༷ག་པ༷་སྤྱོ༷ད་ལ༷་འབྱུ༷ང་བ༷ར་འགྱུ༵ར། 有意為之的意願會導致罪惡的行為。 ཡི༷ད་ལ༷་བས༷མས་བཞིན་པ༷འི་དགེ༷་བ་འདུན་ལྡན་བྱས༷་པ༵ས་ཀྱང་། གནས་སྐབས་ག༷ང་ད༷ང་ག༷ང་དུ༷་འགྲོ༷་འགྱུ༷ར་བ༵། དེ༷་ད༷ང་དེ༷ར་ནི༷་བསོ༷ད་ན༷མས་(ཀྱི་ལས་)དེ༵ས། འབྲ༷ས་བུ༷་ཡོ༷ན་བཟང་ལ་མང་བ་རྣམས་ཀྱི༷ས་མངོ༷ན་མཆོ༷ད་འགྱུ༵ར་རོ། །內心有意為之的善意，無論去往何處，都將因福德（之業）而獲得殊勝且眾多的果報。 འདུན་ལྡན་སྡི༷ག་པ༷་བྱེ༷ད་པ༷་བདེ༷་(བ་དོན་དུ་གཉེར་ཞིང་ཐོབ་པར་)འདོ༷ད་ཀྱང༷་། །(འགྲོ་བ་)ག༷ང་ད༷ང་ག༷ང་དུ༷་འགྲོ༷་(བར་)འགྱུ༷ར་བ༵(འི་སྐྱེ་གནས)། །དེ༷་ད༷ང་དེ༷ར་ནི༷་སྡི༷ག་པ༷་དེ༵ས། །(རྒྱུ་བྱས་ནས་)སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་མཚོ༷ན་དང་འདྲ་བ་རྣམས་ཀྱི༷ས་(འདོད་དོན་བདེ་བ་)རྣམ༷་པ༷ར་འཇོ༵མས་སོ། །即使作惡者渴望獲得安樂，但無論他去往何處（的生處），都將因罪惡而遭受如刀劍般的痛苦，（他所渴望的安樂）將被摧毀。 བསམས་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་དཀར་བའི་དགེ་བ་འདུན་པ་དྲག་པོས་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ས་འཐོབ་སྟེ། 刻意以清凈的善意和強烈的願望所造之業，能獲得與凡夫不共的極喜之果位。 མི་འདོད་བཞིན་དུ་མའི་མངལ་དྲི་མ་ཅན་དུ་མི་སྐྱེ་བར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་བདེ་བ་ཅན་དུ་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་པའི་འདབ་མ་ཅན་གྱི་པད་མ་ཡངས་པའི་ནང་དུ་རྫུས་ཏེ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞེས་འགྲེལ་པར་འཆད་དེ། 解釋中說，不會不情願地生於污穢的母胎中，而是化生於極樂世界中色彩繽紛的蓮花之中。 དེ་ཡང་རྒྱ༷་ཆེ༷་ལ་དྲི༷་བཟ༷ང་བ་བསི༷ལ་བ༷འི་རེག་བྱ་བདེ་བ་ཅན་པ༷ད་མ༷འི་སྙི༷ང་པོ༷ར་རྫུས་སྐྱེས་སུ་གན༵ས་ཤིང་། རྒྱ༷ལ་བ༷འི་གསུ༷ང་སྙན༷་ཆོས་ཀྱི་རོ་ཟ༷ས་དང་འདྲ་བ་རྣམས་ཀྱི༷ས་གཟི༷་བརྗི༷ད་བསྐྱེ༷ད་བྱས༷་པ༵། 並且，他將化生於廣大、芬芳、清涼、觸感舒適的極樂世界蓮花之中，以佛陀悅耳的教誨之甘露滋養身心。 ཉི་མས་ཕྱེ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་ཐུ༷བ་འོ༷ད་ཀྱི༷ས་རྒྱ༷ས་(ཏེ་སད་ཅིང་ཁ་བྱེ་བར་བྱས་པའི་)པ༷ད་མ༷་ལ༷ས་བྱུ༷ང་ལུ༷ས་མཆོ༷ག་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཅ༵ན། རྒྱ༷ལ་བ༷་འོད་དཔག་ཏུ་མེད་པའི༷་མདུ༷ན་ནམ་སྤྱན་སྔར་གན༷ས་པ་བདེ༷་གཤེ༷གས་སྲས༷་ཁྱད་འཕགས་སུ༷་དགེ༷་བ༷ས་འགྱུ༵ར། 他將從非由陽光照耀，而是由佛光照耀而綻放的蓮花中化生，擁有殊勝的具足相好的身體，成為立於無量光佛面前的殊勝佛子。 ཞེས་པ་སྟེ། བདེ་བ་ཅན་ཞིང་བཀོད་པས། དགེ་བ་བསྒྲུབས་ནས་ཐེ་ཚོམ་དང་བཅས་པས་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་ནི་པད་མ་ཁ་ཟུམ་པའི་ནང་དུ་སྐྱེ་བ་དང་། ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་ནི་པད་མ་ཁ་བྱེ་ཞིང་འདབ་མ་རྒྱས་པའི་སྙིང་པོ་ལ་རྫུས་ཏེ་སྐྱེ་ཞིང་ལུས་ལ་འོད་ཟེར་ཚད་མེད་པ་འབྱུང་ནུས་ལ། 這說明，在極樂凈土，如果行善後帶著懷疑祈願，就會化生於含苞待放的蓮花之中；如果沒有懷疑地祈願，就會化生於盛開的蓮花花蕊之中，並且身體能夠發出無量的光芒。 ཞིང་ཁམས་མཐའ་ཡས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་བལྟ་བ་དང་ཆོས་ཉན་པ་དང་སེམས་ཅན་མང་པོ་སྨིན་པ་ལ་སོགས་ཡོན་ཏན་གྱི་ 還能見到無量凈土的如來，聽聞佛法，成熟眾多有情等功德。

【English Translation】 Therefore, whatever aspiration is made, a corresponding result will arise. The root of that aspiration is always from repeatedly familiarizing oneself with actions that can produce mature fruits (of virtue and non-virtue), and that depends on aspiration. Therefore, (physical) suffering, (and mental) discomfort, (hells, etc.) fears, (killing, imprisonment, etc.) various kinds, and being separated from (desired) things, Intentional aspiration leads to sinful actions. Also, by intentionally cultivating virtuous aspirations in the mind, wherever one goes, one will be adorned with abundant and excellent fruits through that merit (of action). Even if a sinful person with aspiration desires happiness (seeking and obtaining it), wherever he goes (the place of birth), that sin will (cause) sufferings like weapons to completely destroy (the desired happiness). The result of intentionally making a strong aspiration for pure virtue is to attain the supremely joyful ground, which is uncommon to ordinary beings. It is explained in the commentary that one will not be born unwillingly in a defiled mother's womb, but will be miraculously born in the happy realm of Sukhavati, in a vast lotus with petals of various colors. Moreover, one will abide miraculously born in the heart of the vast, fragrant, cool, and pleasant-to-the-touch lotus of Sukhavati, and one will generate splendor with the nectar-like food of the Buddha's sweet teachings. One will be born from a lotus that is not opened by the sun but is expanded (awakened and opened) by the light of the Buddha, possessing a supreme body with marks and signs. One will become an excellent son of the Sugata, abiding before or in the presence of the Buddha Amitabha. That is to say, in the Sukhavati realm, if one performs virtuous deeds and makes aspirations with doubt, one will be born inside a closed lotus; if one makes aspirations without doubt, one will be miraculously born in the heart of an open lotus with expanded petals, and one's body will be able to emit immeasurable rays of light. One will also have the qualities of seeing the Tathagatas of infinite realms, hearing the Dharma, and maturing many sentient beings, etc.

---

ཁྱད་པར་ མང་པོ་གསུངས་སོ། ། གཅིག་ཏུ་གནག་པའི་ལས་འབྲས་ནི་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་སྐྱེ་བ་སྟེ་སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ། གཤི༷ན་རྗེ༷འི་སྐྱེ༷ས་བུ༷ས་པ༷གས་པ༷་མ༷་ལུ༷ས་(མཐའ་དག་ཐོ་བ་འབར་བ་སོགས་མཚོན་གྱིས་)བཤུ༷ས་པ༷ས་ (ཏེ་གུད་དུ་ཕྲལ་བས་)ཤི༷ན་ཏུ༷་ཉམ༷་ཐ༷ག་(པའི་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་)ཅི༵ང་། དེའི་སྟེང་དུ་ར༷བ་ཏུ༷་ཚ༷་བ༷འི་མེ༷་ ཡི༷ས་བཞུ༷ས་པ༷འི་ཟ༷ངས་ཞུ༷ན་(ཁུ་བ་)ལུ༷ས་ལ༷་བླུ༷གས་གྱུ༷ར་ལ༵། དེས་ཚིག་པའི་ལྷག་མ་རྣམས་ མེ་འབ༷ར་བ༷འི་ར༷ལ་གྲི༷་དང་མདུ༷ང་ཐུ༷ང་ལ་སོགས་མཚོན་ཆ་དུ་མ་དག་གི༷ས་བསྣུ༷ན་ནས་ཤ༷་ ཡི༷་དུ༷མ་བུ༷་བརྒྱ༷་ཕྲག་ཏུ་མར༷་བླ༷གས་ཤི༵ང་བཏུབས་ཏེ། ཤི༷ན་ཏུ༷་འབ༷ར་བ༷འི་ལྕ༷གས་ཀྱི༷་ས༷་ གཞི༷ར་ལྷུ༷ང་ཞིང་འགྲེམས་པ༷་ལན་གྲངས་མ༷ང་པོ༷ར་མྱོང་བ་ནི་འདུན་པ་དང་བཅས་པའི་མི༷་ དགེ༷་བ་དྲག་པོས་འགྱུ༵ར་བའོ། །དེ༷་བ༷ས་ན་མི་དགེ་བ་སྤངས་ནས་དགེ༷་ལ༷་འདུ༷ན་བྱ༷་ཞི༵ང་། གུ༷ས་པ༷་ཉི༷ད་དུ༷་བསྒོ༷མ་པ༷ར་བྱ༷་བ་གཅེས་སོ། །ད་ནི་བརྟན་པའི་དཔུང་ལ་འཇུག་སྟེ། འཕགས་ པ་རྡོ༷་རྗེ༷་རྒྱ༷ལ་མཚ༷ན་གྱི་མདོ་ལས། བདག་གི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་བླང་བར་བྱའོ། །བརྩོན་པར་བྱའོ། །སྤྲོ་བར་བྱའོ། །མི་ལྡོག་པར་བྱའོ། །མི་འཕྲོགས་པར་བྱའོ། །མི་སྐྲག་པར་ བྱའོ། །མི་འཇིགས་པར་བྱའོ། །ཕྱིར་མི་ལྡོག་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཆོ༷་ག༷་ ཡི༵ས། གཞན་དོན་སྤྱོད་པ་བརྟན་པོ་བརྩ༷མས་ན༷ས་འདི་སྒྲུབ་པར་ནུས་སོ་སྙམ་པའི་ང༷་རྒྱ༷ལ་ (ཏེ་དམ་བཅའ་ཉམས་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་)བསྒོ༷མ་པ༷ར་བྱ༷། དེའི་ད༷ང་པོ༷ར་རྩོམ་པའི་ནུས་པའམ་འབྱོ༷ར་བ༷་ བརྟག༷ས་ན༷ས་ནི༵། ནུས་ན་བརྩ༷མ་མ༷མ་ཡ༷ང་ན༷་མི་ནུས་ན་མི༷་བརྩ༷མ་པ་བྱ༷་སྟེ། སྒྲུབ་མི་ནུས་ པའི་བྱ་བ་མ༷་བརྩ༷མས་པ༷་ནི༷་མཆོ༷ག་ཡི༷ན་གྱི༵། (སྦྱོར་བ་)བརྩ༷མས་ན༷ས་ལྡོ༷ག་པ༷ར་མི༷་བྱ༷འོ༵། ། གལ་ཏེ་ལོག་ན་སྐྱེ༷་བ༷་འདི་དང་གཞ༷ན་དུ༷འ༷ང་དེ༷་གོ༷མས་ཤི༵ང་། འདྲིས་པ་ལས་ཉེས་པ་ ལྔ་འཕེལ་བ་ནི་དེ་ཉམས་པའི་སྡི༷ག་པ་ད༷ང་དེ་ལས་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་འཕེ༷ལ་འགྱུ༷ར་ཞི༵ང་། དགེ་ 1-224 བ་ལས་ལོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཞ༷ན་མི་དགེ་བའམ་ལུང་མ་བསྟན་ལ་འཇུག་པ་ད༷ང་འབྲ༷ས་ བུ༷འི་དུ༷ས་ཀྱང༷་ནི༵། ཤིན་ཏུ་ནུར་བས་དམ༷ན་པར་འགྱུ༷ར་བ་དང་བརྩམས་པ་དེ༷་ཡ༷ང་དོར་བ་ ཉིད་ཀྱིས་འགྲུ༷བ་པར་མི༷་འགྱུ༵ར་བའོ། །བརྟན་པོར་བརྩམས་པའི་ལ༷ས་ད༷ང་དེའི་འགལ་ཟླ་ ཉོ༷ན་མོ༷ངས་སྤོང་བ་དང་དེ་དག་བདག་གིས་ནུ༷ས་སོ་སྙམ་པ༷་སྟེ༵། གསུ༷མ་པོ༷་ད༷ག་ལ༷་ང༷་རྒྱ༷ལ་ བྱ༷། །དགེ་བ་གང་ཡིན་བད༷ག་ཉི༷ད་གཅི༷ག་པུ༷ས་(གཞན་ལ་སྐབས་མི་དབྱེ་བར་)བྱ༷འོ༷་ཞེ༵ས། བསམ་ པ་འདི༷་ནི༷་ལ༷ས་ཀྱི༷་ང༷་རྒྱ༷ལ་ཉི༵ད་ཡིན་ནོ། །ཉོ༷ན་མོ༷ངས་པས་རང་དབ༷ང་མེ༷ད་པར་གྱུར་པའི་ སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་འཇི༷ག་རྟེ

【現代漢語翻譯】 差別有很多。 其中，造作純粹黑暗之業的果報是轉生於地獄道，剛一出生，閻羅卒便會剝去其全身的面板（用燒紅的鐵錘等刑具），使其極度痛苦（發出悲鳴）。 然後，將滾燙的熔化銅汁灌入其身，剩餘未燒盡的殘餘，再用燃燒的刀劍和長矛等各種兵器刺戳，將身體剁成數百塊，扔到燃燒的鐵地上反覆煎熬，這是由於懷有惡劣願望的強烈不善業所致。 因此，應當捨棄不善業，發起行善的意樂，並以恭敬之心修持，這一點至關重要。 現在進入堅固的軍隊，如《聖金剛幢經》中所說：『我當承擔巨大的痛苦之蘊，精進，歡喜，不退轉，不被奪，不恐懼，不害怕，不退縮。』等等。 通過這些教言，發起為利他而行持的堅定之心，並修持『我能成辦此事』的慢心（因為承諾可能會落空）。 首先，觀察自己開始行動的能力或資源，如果能夠，就開始行動；如果不能，就不要開始行動。不開始無法完成的事情是最好的，一旦開始（行動），就不要退轉。 如果退轉，那麼今生來世都會習慣於此，並且由於串習，會增長五種過患：一是違背誓言的罪過，二是由此增長痛苦，三是由於背離善業而趨入不善或無記，四是果報成熟時會變得非常遲緩和低劣，五是由於捨棄已開始之事而無法成就。 對於堅定開始的事業，以及斷除與之相違的煩惱，並生起『我能做到』的念頭，這三者都要生起慢心！ 『無論是什麼善事，都要由我獨自完成（不給他人機會）！』這種想法就是事業的慢心。 那些被煩惱控制而失去自主的人們，又怎能利益世間呢？

【English Translation】 There are many differences. Among them, the result of creating purely dark karma is rebirth in the hell realm. As soon as one is born, Yama's messengers will strip off all the skin (with burning hammers and other instruments), causing extreme suffering (uttering cries of pain). Then, molten copper that is extremely hot will be poured onto the body, and the remaining unburned remnants will be stabbed with burning swords and spears and other weapons, chopping the body into hundreds of pieces, and repeatedly frying it on a burning iron ground. This is due to the strong unwholesome karma of having evil desires. Therefore, one should abandon unwholesome actions, generate the intention to do good, and cultivate with reverence. This is crucial. Now entering the steadfast army, as stated in the 'Noble Vajra Banner Sutra': 'I shall take on the great heap of suffering, be diligent, joyful, non-retreating, not be taken away, not be afraid, not be frightened, not turn back.' and so on. Through these teachings, generate a firm mind to act for the benefit of others, and cultivate the pride of 'I can accomplish this' (because the promise may fail). First, examine your ability or resources to start an action. If you can, then start; if you cannot, then do not start. It is best not to start something that cannot be completed, and once started, do not turn back. If you turn back, then you will become accustomed to this in this life and the next, and due to habituation, five faults will increase: first, the sin of breaking the vow; second, the increase of suffering from this; third, due to deviating from wholesome actions, one will enter into unwholesome or neutral actions; fourth, when the results ripen, they will become very slow and inferior; fifth, due to abandoning what has been started, it will not be accomplished. For a steadfastly started endeavor, and for abandoning the afflictions that contradict it, and for generating the thought 'I can do it,' generate pride in these three! 'Whatever good deeds there are, I will accomplish them alone (without giving others a chance)!' This thought is the pride of action. How can those who are controlled by afflictions and have no autonomy benefit the world?

---

༷ན་འདི༵ར། ར༷ང་དོ༷ན་ཙམ་ཡང་སྒྲུ༷བ་པ༷ར་མི༷་ནུ༷ས་པ༵ས། འགྲོ༷་ བ༷ས་བད༷ག་ལྟར༷་གཞན་དོན་ལ་འཇུག་མི༷་ནུ༷ས་ཏེ༵། དེ༷་བ༷ས་བད༷ག་གི༷ས་སྙིང་རྗེ་བའི་སེམས་ ཅན་མཐའ་ཡས་པ་དེ་རྣམས་ལ་ཕན་བདེ་བསྐྱེད་པའི་སྤྱོད་པ་བརྟན་པོ་འདི༷་བྱ༷འོ༵། །གཞ༷ན་ ཡ༷ང་(སེམས་ཅན་གཞན་དག་)དམ༷ན་པ༷འི་ལ༷ས་ཁུར་ཁུར་བ་སོགས་བྱེ༷ད་ན༵། བད༷ག་ཉི༷ད་ཀྱང༷་ ནི༷་སྤྱོད་པའི་ཁུར་ཆེན་པོ་མི་ཁུར་བར་ཇི༷་ལྟར༷་འདུ༵ག་སྟེ་འདུག་པ་ནི་མི་རིགས་ལ། དེ་ཡང་ གཞན་དག་ནི་དམའ་བའོ་བདག་ནི་མཐོན་པོའོ་སྙམ་པའི་ང༷་རྒྱ༷ལ་གྱི༷ས་ནི༷་མི༷་བྱ༷་སྟེ༷། བད༷ག་ ལ༷་(དོན་ཆེན་པོ་ཉམས་པར་བྱེད་པའི་)ང༷་རྒྱ༷ལ་མེ༷ད་པ༷་མཆོ༵ག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་ ཀྱང་། སེམས་ཅན་ཁུར་ཆེན་མགོ་ལ་ཁྱེར་བ་ཡི། །སེམས་དཔའ་མཆོག་ནི་དལ་གྱིས་འགྲོ་མི་ མཛེས། །བདག་གཞན་སྣ་ཚོགས་འཆིང་བས་རབ་བཅིངས་ལ། །བརྩོན་པ་བརྒྱ་འགྱུར་དུ་ནི་ བྱ་བའི་རིགས། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། (དཔེར་ན་)ཤི༷་ཟིན་པ༷འི་སྦྲུ༷ལ་ད༷ང་ཕྲ༷ད་གྱུ༷ར་ན༵། བྱ་ཁྭ༷་ཏ་ཡ༷ང་མཁ༷འ་ལྡི༷ང་ཁྱུང་ལྟ༷་བུ༷ར་ སྤྱོ༵ད་ཅིང་ཟ་བར་བརྩོམ་པ་བཞིན་དུ། ག༷ལ་ཏེ༷་བད༷ག་ཉི༷ད་གཉེན་པོའི་ཉམ༷ས་སྟོབས་དང་ གོ་ཆ་ཆུ༷ང་ན༵། (ཉོན་མོངས་ཀྱིས་བྱས་པའི་)ལྟུ༷ང་བ༷་ཆུ༷ང་ངུ༷འ༷ང་གནོ༷ད་པ༷་བྱེ༷ད་དོ། །སེམས་ཞུ༷མ་ པར་བྱས༷་ཤིང་གཉེན་པོའི་འབད་པ་དང་རྩོ༷ལ་བ༷་དོ༷ར་བ༷་ལ༵་ནི། དགེ་བས་ཕོ༷ངས་པ་ལ༷ས་ 1-225 ཐ༷ར་པ༷་ཡོ༷ད་ད༷མ་ཅི༵་སྟེ་མེད་ལ། གཉེན་པོའི་(དྲན་ཤེས་ཀྱི་)ང༷་རྒྱ༷ལ་རྩོ༷ལ་བ༷་བསྐྱེ༷ད་པ༷་ནི༵། ཉོན་ མོངས་ཆེ༷ན་པོ༷་ཡི༷ས་ཀྱང༷་ཐུ༷བ་པ༷ར་དཀ༵འོ། །(ཞུམ་ན་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་ཚུར་འཇོམས་པ་)དེ༷་བ༷ས་སེ༷མས་ ནི༷་བརྟན༷་པ༷་ཡི༵ས (ང་རྒྱལ་གྱི་གོ་ཆ་གྱོན་ནས)། །ལྟུ༷ང་བ༷་རྣམ༷ས་ནི༷་(དྲུང་ནས་ཕྱུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་)གཞོ༷མ་ བྱ༷་སྟེ༷། །གལ་ཏེ་བད༷ག་ནི༷་ལྟུ༷ང་བ༷ས་(ཚུར་བཅོམ་སྟེ་)ཕ༷མ་བྱས༷་ན༵། ཁ༷མས་གསུ༷མ་ལས་རྣམ་ པར་རྒྱ༷ལ་བར་འདོ༷ད་ནས་སེམས་བསྐྱེད་ཅིང་དམ་བཅས་པ་བཞ༷ད་ག༷ད་ཀྱི་གནས་སུ་འགྱུ༵ར་ བའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བད༷ག་གི༷ས་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཀུ༷ན་ལ༷ས་རྒྱ༷ལ་བྱ་ ༷སྟེ༷། བད༷ག་ལ༷ས་ཉོན་མོངས་སུ༷་ཡ༷ང་རྒྱ༷ལ་བའི་གོ་སྐབས་མི༷་བྱ༷་བར། རྒྱ༷ལ་བ༷་རྫོགས་པའི་ སངས་རྒྱས་བདུད་དང་ཉོན་མོངས་ཀྱི་རི་དྭགས་སྐྲག་པར་མཛད་པས་སེ༷ང་གེ༷་དང་འདྲ་བ་ དེའི༷་སྲས༷་བད༷ག་གི༵ས་ཀྱང་། བདུད་དང་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་གླགས་མི་རྙེད་པ་གོ་ཆའི་ང༷་རྒྱ༷ལ་ འདི༷་ལ༷་གན༷ས་པ༷ར་བྱ༷་སྟེ་སེང་གེའི་ཕྲུ་གུ་ལ་ཡང་རི་དྭགས་གཞན་གྱིས་གླགས་མི་རྙེད་པ་ བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ང་རྒྱལ་ཅན་ལ་བསྔགས་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་དཔའ་བོ་ལ་ཡང་བསྔགས་ པར་འོས་སོ་སྙམ་ན་མི་འདྲ་སྟེ། འཐབ་མོ་པའི་འགྲོ༷

【現代漢語翻譯】 於此，我連自己的利益都無法成辦，何況像我一樣的眾生，又怎能利益他人呢？因此，我應當堅定地行持利益無量有情眾生的行為。而且，如果其他（眾生）在做揹負低劣重擔等事情，我怎麼能不揹負起這偉大的行為重擔呢？這樣做是不合理的。而且，不應該認為他人卑賤而我高貴，從而生起傲慢。因為對我來說，沒有傲慢才是最殊勝的。正如《經莊嚴論》中所說：『揹負眾生重擔于頭頂，殊勝勇士不宜緩慢行。自身他身種種束縛所緊縛，理應百倍精進為之。』 （例如）如果遇到死蛇，烏鴉也會像大鵬鳥一樣在空中翱翔並試圖吞食它。同樣，如果我自己的對治力量和盔甲薄弱，即使是微小的墮落也會造成損害。如果心灰意冷，放棄對治的努力和精進，那麼就無法從貧乏的善行中解脫出來。但是，如果生起對治（正念）的傲慢和精進，即使是強大的煩惱也難以戰勝。因此，心要堅定（穿上傲慢的盔甲），摧毀一切墮落。如果我被墮落擊敗，那麼想要從三界中獲得解脫的發心和誓言，就會成為嘲笑的對象。因此，我應當戰勝三界的一切煩惱，不給任何煩惱戰勝我的機會。如同圓滿正等覺的佛陀，令魔和煩惱的野獸感到恐懼的獅子一樣，作為佛陀之子的我也應當安住于不給魔和煩惱任何機會的盔甲傲慢之中，就像其他野獸無法找到獅子幼崽的破綻一樣。如果有人認為，讚歎傲慢者，也應該讚歎世間的英雄，那是不一樣的。因為戰士的行動等

【English Translation】 Here, since I cannot even accomplish my own benefit, how can beings like me benefit others? Therefore, I should firmly engage in the practice of generating benefit and happiness for limitless sentient beings. Furthermore, if other (sentient beings) are doing things like carrying inferior burdens, how can I not bear this great burden of action? It is unreasonable to do so. Moreover, one should not think that others are inferior and I am superior, thereby giving rise to arrogance. Because for me, having no arrogance is the most excellent. As stated in the Ornament of the Sutras: 'The supreme hero who carries the heavy burden of sentient beings on his head should not walk slowly. Bound tightly by various bonds of self and others, one should exert oneself a hundredfold.' (For example) If one encounters a dead snake, even a crow will soar in the sky like a Garuda and attempt to devour it. Similarly, if my own strength of antidotes and armor are weak, even a small downfall will cause harm. If one becomes discouraged and abandons the effort and diligence of antidotes, then there is no liberation from the poverty of virtue. However, if one generates the arrogance and diligence of antidotes (mindfulness), even great afflictions are difficult to overcome. Therefore, the mind should be firm (wearing the armor of arrogance), and all downfalls should be destroyed. If I am defeated by downfalls, then the aspiration and vows to be liberated from the three realms will become an object of ridicule. Therefore, I should conquer all the afflictions of the three realms, not giving any affliction the opportunity to conquer me. Just as the fully enlightened Buddha, like a lion who makes the beasts of demons and afflictions tremble, as a son of the Buddha, I should also abide in the armor of arrogance that gives no opportunity to demons and afflictions, just as other beasts cannot find a flaw in a lion cub. If someone thinks that praising the arrogant is the same as praising worldly heroes, it is not the same. Because the actions of warriors, etc.

---

་བ་ག༷ང་ཞིག་ཐ་མལ་ང༷་རྒྱ༷ལ་གྱི༷ས་ བཅོ༷མ་པ་དེ༵་རྣམས་ནི་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་ཅན་ཡིན་གྱི་གཉེན་པོའི་ང༷་རྒྱ༷ལ་ཅ༷ན་མ༷་ཡི༵ན་ཏེ། གཉེན་ པོའི་ང༷་རྒྱ༷ལ་ཅན༷་ནི་དགྲ༷འི་དབ༷ང་གིས་ཚུལ་མིན་གྱིས་ལམ་དུ་མི༷་འགྲོ༵་བ་ལས། དེ༷་ད༷ག་གི་ ང༷་རྒྱ༷ལ་ནི་དགྲ༷འི་དབ༷ང་གིས་ཚུལ་མིན་ལ་འཇུག་པར་འགྱུ༵ར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་མིན་ལ་ ཞུགས་པས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཉོ༷ན་མོ༷ང་ང༷་རྒྱ༷ལ་གྱི༷ས་ཁེ༷ངས་ན༵། །ཕལ་ཆེར་དམྱལ་བ་ལ་ སོགས་པའི་ང༷ན་འགྲོ༷ར་(ཉོན་མོངས་པའི་)ང༷་རྒྱ༷ལ་བདུན་པོ་(སྟེ། ང་རྒྱལ་དང་། ཆེ་བའི་ང་རྒྱལ་དང་། ང་རྒྱལ་ ལས་ཀྱང་ང་རྒྱལ་དང་། ངའོ་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་དང་། མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་དང་། ཅུང་ཟད་སྙམ་པའི་ང་རྒྱལ་དང་། ལོག་པའི་ང་རྒྱལ་ ཏེ་དེ་དག་)གང་རུང་གི༷ས་ཁྲི༷ད་ཅི༵ང་། རྒྱ་ལ་མི༷འི༷་ལུས་ཐོབ་ནའང་དག༷འ་སྟོ༷ན་བཅོ༷མ་སྟེ་ཡིད་མི་ བདེ་བའི་སྐབས་མེད་པ༷་ད༵ང་། གཞ༷ན་གྱི༷་ཟ༷ན་ཟ༷འི་སློང་མོ་པ་དང་བྲ༷ན་ད༷ང་ནི༵། (བྱ་བ་ཐམས་ 1-226 ཅད་མི་མཁས་པས་)གླེ༷ན་པ༷་དང་ལུས་(མི་དགའ་བ་བསྐྱེད་པས་)མི༷་སྡུ༷ག་པ་དང་ཉམ༷་ཆུ༷ང་ཞིང་རྗུད་པ་ ད༵ང་། ཐམས་ཅད་ནས་ཐ༷མས་ཅ༷ད་དུ༷་ནི༷་ཕར་གནོད་པ་མ་བྱས་ཀྱང་ཚུར་བརྙ༷ས་པ༷ར་འགྱུ༵ར་ བས། (ཉོན་མོངས་པའི་)ང༷་རྒྱ༷ལ་གྱི༷ས་ཁེ༷ངས་པའི་འབྲས་བུ་ཤིན་ཏུ་དཀ༷འ་ཐུ༷བ་པ༵། དེ༷་ལྟ་བུ་ ཡ༷ང་ང༷་རྒྱ༷ལ་ཅ༷ན་ལས་བྱུང་བའི་སྙིང་རྗེའི་གནས་སུ་གཏོ༷གས་ན༵། དམ༷ན་པ༷་ངན་འགྲོར་ལྟུང་ བ་རྣམས་སྙིང་རྗེ་མི་རྗེ་ཅི༷་འདྲ༷་ཡི༷ན་པ༷་སྨྲོ༵ས་ཞེས་པའོ། ། རྒྱལ་སྲས་ག༷ང་ཞི༷ག་ང༷་རྒྱ༷ལ་ཡང་ཡིན་ལ་དགྲ༷་ཡང་ཡིན་པའི་སྤང་བྱ་ལ༷ས་རྒྱ༷ལ་ཕྱི༷ར་ གཉེན་པོའི་ང༷་རྒྱ༷ལ་འཆ༵ང་བ། དེ༷་ནི༷་བསྔགས་འོས་ང༷་རྒྱ༷ལ་ཅ༷ན་ད༷ང་(དགྲ་ལས་)རྣམ༷་རྒྱ༷ལ་ དང་(གཟི་བརྗིད་ཅན་གྱི་)དཔ༷འ་བོ་ཆེན་པོ་སྟེ་དེ༷་ཉི༵ད་ཀྱིས། ག༷ང་ཞི༷ག་ཐ་མལ་ང༷་རྒྱ༷ལ་དགྲ༷་བདོ༷་ ཞིང་སྐྱེ་བ༷་ཡ༷ང་ངེ༷ས་པར་བཅོ༷མ་སྟེ༷། འགྲོ༷་(བ་ལྷ་དང་བཅས་པ་)ལ༷་འདོ༷ད་བཞི༷ན་རྒྱ༷ལ་བ༷འི་ འབྲ༷ས་བུ༷་འཕྲིན་ལས་རྫོ༷གས་པ༷ར་བྱེ༷ད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་རྩ་བའི་ ཉོན་མོངས་དང་ཁྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉེ་བའི་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་ཕྱོ༷གས་ཀྱི༷་ཁྲོ༷ད་གན༷ས་ན༵། གཉེན་པོ་ རྣམ༷་པ༷་སྟོ༷ང་འགྱུར་དུ༷་སྲ༷ན་གཟུ༷གས་ཏེ༵། (དཔེར་ན་)ཝ༷་ལ༷་སོ༷གས་པ༷ས་(རི་དྭགས་ཚོགས་ཐམས་ཅད་) སེ༷ང་གེ༷་(གཟི་བརྗིད་ཆེ་བའི་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་)བཞི༵ན། །ཉོ༷ན་མོ༷ངས་ཚོ༷གས་ཀྱི༷ས་མི༷་ཚུ༷གས་བྱ༷། ། ཉམ༷་ང༷་(སྟེ་དུ་ཁ་)ཆེ༷་ཐ༷ང་(སྟེ་ཤིན་ཏུ་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པ་)བྱུ༷ང་གྱུ༷ར་ཀྱང༷་། །མི༷་ཡི༷ས་མི༷ག་གི་དབང་པོ་ ནི༷་རང་གི་ཡུལ་གཟུགས་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་གི་སྒྲ་སོགས་གཞན་ལ་འཇུག་པ་བསྲུ༷ང་མི་སྲིད་པ༷་ ལྟར༷། དེ༷་བཞི༷ན་ཉམ༷་ང༷་བྱུ༷ང་གྱུ༷

【現代漢語翻譯】 那些被平凡我慢所征服的人是煩惱者，而不是對治我慢者。對治我慢者不會因敵人而走上歧途，而那些人的我慢會因敵人而陷入歧途。陷入歧途會怎樣呢？被煩惱我慢所矇蔽，大多會被地獄等惡趣（煩惱的）七種我慢（即：我慢、過慢、慢過慢、增上慢、卑慢、邪慢等）中的任何一種所牽引。即使獲得了人身，也會被剝奪快樂，總是處於不快樂的狀態；成為乞丐或奴隸，（因不擅長一切事務而）愚笨，身體（因產生不悅而）醜陋，虛弱而衰老；無論從哪個方面來說，即使沒有主動傷害他人，也會受到輕蔑。因此，被（煩惱的）我慢所矇蔽的果報極其難以忍受。像這樣的人也是從我慢者那裡產生的，屬於悲憫的對象，那些墮入惡趣的卑賤者是多麼不值得憐憫啊！ 哪位菩薩既是我慢又是敵人的降伏者，爲了戰勝應捨棄者而懷有對治我慢？那就是值得讚歎的我慢者、勝利者（勝過敵人者）和偉大的英雄，即：哪位以平凡我慢為敵者，必定會征服生起，爲了使眾生（包括天神）如願以償地獲得勝利的果報，而圓滿事業。如果貪慾等根本煩惱和嗔恨等近煩惱佔據上風，那麼對治者會變成千倍的堅固，（例如）像獅子（以其威嚴壓倒一切）壓倒狼等（一切動物）。不會被煩惱所動搖，即使遭遇巨大的痛苦，就像人的眼睛只能關注自己的對象——形色，而無法阻止其關注聲音等其他對像一樣，同樣，即使遭遇痛苦……

【English Translation】 Those who are conquered by ordinary arrogance are afflicted ones, not those who counteract arrogance. Those who counteract arrogance do not go astray due to enemies, while the arrogance of those people leads them to enter the wrong path due to enemies. What happens when one enters the wrong path? Being blinded by afflictive arrogance, they are mostly led by any of the seven types of arrogance (of afflictions) to hells and other lower realms (i.e., arrogance, excessive arrogance, arrogance beyond arrogance, conceit, manifest arrogance, slight arrogance, and wrong arrogance). Even if they obtain a human body, they are deprived of joy and are always in a state of unhappiness; becoming beggars or slaves, (being unskilled in all tasks) they are foolish, their bodies (generating displeasure) are ugly, weak, and aged; in every way, even if they do not actively harm others, they are subjected to contempt. Therefore, the result of being blinded by (afflictive) arrogance is extremely difficult to endure. Such a person also arises from those with arrogance and belongs to the object of compassion, how unworthy of compassion are those base ones who fall into lower realms! Which Bodhisattva, being both arrogance and the subduer of enemies, cherishes the counteracting arrogance in order to overcome what should be abandoned? That is the praiseworthy arrogant one, the victor (over enemies), and the great hero, namely: Which one who is an enemy to ordinary arrogance will surely conquer arising, in order to perfect the activity of causing beings (including gods) to obtain the fruit of victory as desired. If fundamental afflictions such as desire and near afflictions such as anger gain the upper hand, then the antidotes become a thousand times stronger, (for example) like a lion (overpowering with its majesty) overpowering wolves and others (all animals). They are not shaken by the assembly of afflictions, even if great suffering occurs, just as a person's eye can only focus on its own object—form, and cannot prevent it from focusing on other objects such as sound, similarly, even if suffering occurs...

---

ར་ཀྱང༷་། །རང་གི་ཡིད་གཉེན་པོ་དགེ་བ་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་གི་ ཉོ༷ན་མོ༷ངས་པ་དང་རང་དོན་སོགས་སྤང་བྱའི་དབ༷ང་དུ༷་མི༷་འགྱུ༷ར་བ་ཅི་ནས་ཀྱང་བྱའོ༵། ། འདིར། བདག་ནི་བསྲེགས་ཏེ་བསད་གྱུར་ཏམ། །(བདག་གི་མགོ་བོ་བཅད་ཀྱང་བླའི། །རྣམ་པ་ཀུན་ ཏུ་ཉོན་མོངས་པའི། །དགྲ་ལ་འདུད་པར་མི་བྱའོ། །དེ་བཞིན་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ། །རིགས་པ་ལས་ནི་གཞན་མི་སྤྱད། །) ཞེས་སོགས་ཀྱི་ཚིག་བག་ཡོད་ལེའུ་ནས་དྲངས་པའི་མཆན་བུ་དཀྱུས་སུ་བཅུག་པ་ནི་དཔེ་མ་ 1-227 དག་པའོ། །མིག་མངས་ལ་སོགས་པ་རྩེ༷ད་མོ༷འི་བདེ༷་འབྲ༷ས་ཙམ་འདོ༷ད་པ༷ས་ཀྱང་ལས་དེ་ མི་སྤོང་ཞིང་དོན་དུ་གཉེར་བ་ལྟར༷། བྱང་སེམས་འདི༷་ཡི༷་བྱ༷་བ༷འི་ལ༷ས་གཞན་དོན་སོགས་ ག༷ང་ཡི༵ན་པའི་ལ༷ས་དེ༷་ལ༷་ནི༷་ཞེ༷ན་བྱ༷་སྟེ༷། ལ༷ས་དེ༷ས་མི༷་ངོ༷མས་(ཤིང་ཡང་ཡང་དུ་འདོད་པ་དང་ཤིན་ ཏུ་ཡང་)དག༷འ་བ༷ར་བྱ༷། འགའ་ཞིག་གིས། བདེ༷་བ༷འི་དོ༷ན་དུ༷་རྩེད་མོ་སོགས་ལ༷ས་བྱས༷་ཀྱང༷་། བདེ༷ར་འགྱུ༷ར་མི༷་འགྱུ༷ར་གཏོ༷ལ་མེ༷ད་ཀྱི༵(སྟེ་ཚོང་སོགས་ལ་ལ་བདེ་ཡང་ལ་ལ་མི་བདེ་བའི་ཕྱིར་རོ)། །རྒྱལ་ སྲས་ག༷ང་གི༷་ལ༷ས་དགེ་བ་ཉི༷ད་འབྲས་བུ་བདེ༷་བར་འགྱུ༷ར་ངེས་པ༵། དེ༷འི་ལ༷ས་མི༷་བྱེ༷ད་ན་ཇི༷་ ལྟར༷་བདེ༵་སྟེ་རྒྱུ་དགེ་བ་ལ་མ་འབད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤུ༷་གྲི༷་རྣོན་པོའི༷་སོ༷ར་ཆ༷གས་སྦྲ༷ང་རྩི༷་ལྡག་ པ་(ན་ལྕེ་འཆད་པའི་དུ་ཁ་མྱོང་བ་)ལྟ༵འི། འདོ༷ད་པ༷འི་ཡོན་ཏན་ཉེས་དམིགས་ཆེ་ལ་གནོག་ཆུང་བ་ རྣམ༷ས་ཀྱི༷ས་ཀྱང་མི༷་ངོ༷མས་ན༵། (མངོན་མཐོས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པས་)རྣམ༷་སྨི༷ན་བདེ༷་ལ༷་(དུ་ཁ་ཞི་བའི་མྱང་ འདས་བསྐྱེད་པས་)ཞི༷་བ༷་ཡི༵། །བསོ༷ད་ན༷མས་ཀྱི༷ས་ལྟ༷་ཅི༷་སྟེ༷་ངོ༵མས (ཏེ་ངོམས་མ་ཤེས་སོ)། ། དེ༷་ལྟར༷་ལ༷ས་(བརྩམས་པ་)ཚ༷ར་ཕྱི༷ན་བྱ༷འི་ཕྱི༷ར། །(དཔེར་ན་སོ་ཀའི་)ཉི༷་མ༷་ཕྱེ༷ད་དུ༷ས་(སུ་ཉི་ཚན་ གྱིས་)གདུ༷ངས་པ༷་ཡི༵། །གླ༷ང་ཆེ༷ན་(ཆུ་བསིལ་བའི་)མཚོ༷་(དང་)ཕྲ༷ད་(ན་)མཚོ༷ར་འཇུ༷ག་(པ་)ལྟར༷། །སྤྲོ་བཞིན་གཞན་དོན་དགེ་བའི་ལ༷ས་དེ༷་ལ༷་ཡ༷ང་འཇུ༷ག་པ༷ར་བྱ༷། ལས་ལ་ཧ་ཅང་འབད་ཆེས་ པས་སྟོ༷བས་ཉམ༷ས་པ༷་ད༷ང་རྗེ༷ས་འབྲེ༷ལ་(བ་སྟེ་ནུས་པ་མེད་པར་གྱུར་)ན༵། སླ༷ར་ཡང་ལས་ཀྱི་འཕྲོ་བྱ་ ༷བ་སྟོབས་བསྐྱེད་པའི༷་དོ༷ན་དུ༷་རེ་ཤིག་དོ༷ར་ནས་ངལ་གསོ་བ༷ར་བྱ༷། རྣམ་གྲངས་རེ་རེའི་འཕྲོ་ ལེ༷གས་པ༷ར་ཟི༷ན་ན༷ས་(དེ་བས་བཟང་པའི་)ཕྱི༷་མ༷་ད༵ང་། དེའི་ཡང་ཕྱི༷་མ༷་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་བར་ འདོ༷ད་པ༷ས་འོག་མ་དེ༷་སྤང༷་ཞིང་གཞན་དོན་རླབས་ཅི་ཆེ་ལ་འབད་པར་བྱའོ༵། ། ད་ནི་གཉེན་པོ་ལྷུར་ལེན་པའི་བརྩོན་འགྲུས་ལ་འཇུག་སྟེ། འཐ༷བ་རྙི༷ང་(སྟེ་མཚོན་ཆའི་རིག་པ་ ལ་མཁས་པར་བསླབ་པའི་)དགྲ༷་ད༷ང་ལྷ༷ན་ཅི༷ག་ཏུ༵། །གཡུ༷ལ་ངོ༷ར་ར༷ལ་ཁ༷་ལྷག༷ས་པ༷་ན་རང་བསྲུང་ ཞིང་གཞན

【現代漢語翻譯】 此外，務必使自己的心專注于善良，不要受到煩惱和自利等應捨棄之事物的影響。 在此，如《入行論·精進品》中所引：『縱我為火焚，或遭人斬首，然終不屈服，于煩惱怨敵。』（即使我被火焚燒或被斬首，也絕不屈服於煩惱的敵人。）『如是於一切，不捨于正理。』（同樣，在任何情況下，都不應捨棄正理。） 將以上偈頌插入註釋中是不正確的，因為這並非正確的範本。 就像有些人即使只爲了獲得玩樂的微小快樂，也不會放棄玩樂，而是努力追求一樣，菩薩也應該對利他等任何應做之事充滿熱情，並且樂此不疲（非常渴望）。 有些人可能會說：『即使爲了快樂而玩樂，也不一定能獲得快樂。』（例如，經商有時快樂，有時不快樂。） 然而，菩薩所做的任何善行，都必定會帶來快樂的結果。如果不做這些善行，又怎麼能獲得快樂呢？因為沒有努力去創造善因。 就像用鋒利的剃刀舔舐沾有蜂蜜的刀刃一樣（會嚐到割傷舌頭的痛苦），即使是那些具有巨大過患和微小利益的慾望，人們也不會感到滿足。 更何況是通過成熟而獲得的快樂（通過寂滅而獲得涅槃）以及功德呢？（怎麼會不滿足呢？） 因此，爲了完成事業（開始行動），就像太陽在中午時分被陽光照射一樣，當大象遇到清涼的湖水時，就會跳入湖中一樣。 同樣，應該愉快地投入到利他的善行中。如果因為過度努力而感到疲憊和沮喪（失去力量），那麼爲了恢復力量，應該暫時停止工作，稍作休息。 如果已經很好地完成了一個個任務，並且希望下一個和再下一個任務變得更好，那麼就應該放棄較小的任務，努力完成更偉大的利他事業。 現在開始投入到認真對待對治的精進中，就像與老對手（精通武器的人）一起在戰場上戰鬥一樣，既要保護自己，也要保護他人。

【English Translation】 Furthermore, one must ensure that one's mind is solely focused on virtue, and not be swayed by afflictions and self-interest, which should be abandoned. Here, as quoted from the chapter on diligence in the Bodhicaryāvatāra: 'Though I am burned by fire, or beheaded, I will never submit to the enemy of afflictions.' (Even if I am burned by fire or beheaded, I will never submit to the enemy of afflictions.) 'Likewise, in all circumstances, one should not abandon what is right.' (Similarly, in all circumstances, one should not abandon what is right.) Inserting the above verses into the commentary is incorrect, as it is not the correct template. Just as some people, even if only to obtain the slightest pleasure from amusement, do not give up amusement but strive for it, a Bodhisattva should be enthusiastic about any task that should be done, such as benefiting others, and be delighted in it (very eager). Some may say: 'Even if one amuses oneself for pleasure, one may not necessarily obtain pleasure.' (For example, business is sometimes pleasurable and sometimes not.) However, any virtuous deed done by a Bodhisattva will surely bring about a happy result. If one does not do these virtuous deeds, how can one obtain happiness? Because one has not strived to create virtuous causes. Just as licking a razor blade smeared with honey (one will taste the pain of cutting the tongue), even those desires with great faults and small benefits, people do not feel satisfied. How much more so with the happiness obtained through maturation (obtaining Nirvana through pacification) and merit? (How could one not be satisfied?) Therefore, in order to complete the task (begin to act), just as the sun is scorched by the sun at noon, when an elephant encounters a cool lake, it jumps into the lake. Similarly, one should joyfully engage in virtuous deeds that benefit others. If one becomes tired and discouraged (loses strength) from overexertion, then in order to regain strength, one should temporarily stop working and rest. If one has completed each task well, and wishes the next and the next to be even better, then one should abandon the lesser tasks and strive to accomplish greater deeds for the benefit of others. Now begin to engage in the diligence of earnestly taking up the antidote, just as fighting with an old opponent (one skilled in the art of weaponry) on the battlefield, one must protect oneself and others.

---

་འཇོམས་པ་ལ་ཇི་ཙམ་འབད་པ་དེ་བཞི༵ན་དུ། བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་ 1-228 མཚོ༷ན་དང་འདྲ་བར་གནོད་པ་ལ༷ས་གཟུ༷ར་བྱ༷་ཞི༵ང་། ཉོ༷ན་མོ༷ངས་དགྲ༷་རྣམ༷ས་(དྲན་ཤེས་བཞིན་ གྱིས་)འཇོ༷མས་ཤིང་ཞིབ་པ༷ར་བཏ༵ག་གོ །འཐབ་མོ་པ་གཡུ༷ལ་དུ༷་ར༷ལ་གྲི༷་(ལག་ནས་)ལྷུ༷ང་ གྱུ༷ར་ན༵། །(དགྲ་ཡི་གནོད་པས་)འཇི༷གས་པ༷ས་མྱུ༷ར་དུ༷་(རིང་པར་)ལེ༷ན་པ༷་ལྟར༷། །དེ༷་བཞི༷ན་དུ་(ཉོན་ མོངས་པའི་དགྲ་དང་འཐབ་པའི་གཡུལ་དུ་)དྲན༷་པ༷འི་མཚོ༷ན་ཤོ༷ར་ཏེ་ཡེངས་ན༵། ཚུལ་མིན་ལ་ཞུགས་པ་ ལས་དམྱལ༷་(བ་ངུ་འབོད་ལ་སོགས་པའི་དུ་ཁ་)བ༷འི་འཇི༷གས་པ་འབྱུང་ངོ་སྙམ་པས་གཉེན་པོའི་དྲན༷་ འཛིན་མྱུ༷ར་དུ༷་བླ༵ང་བ་ལ་བརྩོན་པས་ཉོན་མོངས་ཕྲ་བས་ཀྱང་འཕན་མི་ཐོད་པ་ལ་བསླབ་བོ། ། ཕྲ་མོས་མི་ཉམས་སོ་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ཏེ་ཇི༷་ལྟར༷་རྨ་ཆུང་དུ་ཟིན་ཡང་དུག་ཡོད་ན་ཁྲ༷ག་ལ༷་ རྟེ༷ན་བྱས༷་ན༵ས། (དཔེར་ན་)དུ༷ག་(མདས་ཕོག་པའི་དུག་)ནི༷་ལུ༷ས་ལ༷་(སྟེ་རྩ་ལ་)ཁྱ༷བ་འགྱུ༷ར་བ༵། །དེ༷་ བཞི༷ན་(དྲན་ཤེས་ཉམས་པའི་)གླ༷གས་(སྐབས་)ནི༷་རྙེ༷ད་གྱུ༷ར་ན༵། །ཉེ༷ས་པ༷ས་སེ༷མས་ལ༷་ཁྱ༷བ་པ༷ར་ འགྱུ༵ར་བའི་ཕྱིར་(ཉེས་པ་རྡུལ་ཙམ་ལའང་སྐབས་མི་དབྱེའོ་)རོ། །དེས་ན་ཉུ༷ངས་མ༷ར་གྱིས་ཤིན་ཏུ་བཀ༷ང་ བ༷འི་སྣོ༷ད་བསྐུ༷ར་བ་འགའ་ཞིག་ལ༵། ར༷ལ་གྲི༷་ཐོ༷གས་པ༷ས་དྲུ༷ང་བསྡ༷ད་དེ༵། །བོ༷་ན༷་གསོ༷ད་ དོ་ཞེས་བསྡི༷གས་ན་(གསོད་པས་)འཇི༷གས་པས་ཤིན་ཏུ་བསྒྲིམ་པ༷་ལྟར༷། བརྟུ༷ལ་ཞུ༷གས་ཅ༷ན་ (བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་འཛིན་པས་བསླབ་པ་ཉམས་ན་དམྱལ་བའི་དུ་ཁ་འཇིགས་པས་སྔར་)གྱི༷ས་དེ༷་བཞི༷ན་བསྒྲི༵མ(སྟེ་ འབད་པ་ལྷུར་བླང་ངོ་། )། དེ༷་བ༷ས་པ༷ང་དུ༷་དུག་སྦྲུ༷ལ་འོ༷ངས་ན༵། ཇི༷་ལྟར༷་རི༷ངས་པ༷ར་ལྡང༷་བ༷་ལྟར༷། །དེ༷་བཞི༷ན་གཉི༷ད་ད༷ང་སྙོ༷མ་ལས་སོགས་དགེ་བའི་བར་ཆད་འོ༷ངས་ན༵། (མི་རྟག་སོགས་དྲན་པས་) མྱུ༷ར་དུ༷་དེ༷་ད༷ག་བཟློ༷ག་པ༷ར་བྱ༷། །དེ་ལྟར་འབད་ཀྱང་ཉེ༷ས་པ༷་བྱུ༷ང་བ༷ར་གྱུར་ན་རེ༷་རེ༷་ཞི༵ང་། (ཕྱིར་བཅོས་པའི་བསམ་པས་)བད༷ག་ལ༷་སྨད༷་ན༷ས་(ཏེ་འགྱོད་པས་ཡིད་གདུང་བར་བྱས་ནས་ཐབས་)ཅི༷་ན༷ས་ ཀྱང༷་། །བད༷ག་ལ༷་ཕྱི༷ས་(ཉེས་པ་)འདི༷་མི༷་འབྱུ༷ང་བ༵། །དེ༷་ལྟར༷་བྱ༷་ཞེ༷ས་ཡུ༷ན་རི༷ང་(དུ་)བས༵མ(པར་ བྱའོ)། །ཇི༷་ལྟར༷་ན་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བའི་གན༷ས་སྐབ༷ས་འདི༷་ད༷ག་ལ༵། བདག་མི་འཆོར་ཤིང་ 1-229 ཤོར་ནའང་ཕྱིར་བཅོས་ཀྱི་དྲན༷་པ༷་གོ༷མས་པ༷་ཉི༷ད་འགྱུ༷ར་ཞེ༵ས། རྒྱུ༷་འདི༷་ཡི༷ས་ནི༷་འགྱོད་སེལ་ ལ་མཁས་པའི་དམ་པ་དང་ཕྲ༷ད་པ༷འ༵མ། གཉེན་པོར་རི༷གས་པ༷འི་ལ༷ས་ནི༷་འདོ༷ད་ཅིང་དོན་དུ་ གཉེར་བ་ལ་འབད་པ༷ར་བྱའོ༵། །ཅི༷་ན༷ས་(ཏེ་རྣམ་པ་གང་གིས་)ལ༷ས་བྱེ༷ད་(པ་སྟེ་རྩོམ་པའི་)སྔོ༷ན་རོ༷ལ་ ན༵ས། །བྱ་བ་རྩོམ་པ་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ལ༷་ནི༷་མཐུ༷་ཡོ༷ད་པ༵། དེ

【現代漢語翻譯】 正如摧毀敵人一樣，菩薩應避免煩惱，視其為有害的武器。應（以正念和覺知）摧毀並徹底擊敗煩惱之敵。如同戰士在戰鬥中掉落劍，因恐懼（敵人的傷害）而迅速撿起一樣，同樣地，（在與煩惱之敵的戰鬥中）如果正念之劍丟失而分心，應想到因陷入不如法之境而可能遭受地獄之苦，因此應努力迅速恢復對治的正念，並學習不讓微小的煩惱得逞。 不要認為微小的過失無關緊要。正如即使是小傷，如果帶有毒素，也會通過血液蔓延全身一樣，同樣地，如果（失去正念和覺知的）機會出現，罪過也會蔓延到心中。因此，不要放過任何微小的過失。例如，如果有人拿著劍，威脅要殺死一個裝滿芥末油的容器，容器會非常小心地保護自己，同樣地，修行者（因持有菩薩戒，如果戒律受損，會因地獄之苦而恐懼）也應同樣謹慎（即努力）。如果像毒蛇一樣，睡眠和懶惰等善行的障礙出現，應（以無常等正念）迅速阻止它們。如果即使如此努力，還是出現了過失，應反覆地（以懺悔之心）責備自己，並（通過懊悔使內心痛苦，然後想辦法）無論如何，以後不再犯同樣的錯誤。應長期這樣思考。無論何時煩惱生起，我絕不放縱自己，即使放縱了，也要習慣於懺悔。因此，應努力與精通消除後悔的聖者相遇，或者渴望並努力從事對治的活動。無論以何種方式開始行動，所有行動都應具有力量。 1-228 正如摧毀敵人一樣，菩薩應避免煩惱，視其為有害的武器。應（以正念和覺知）摧毀並徹底擊敗煩惱之敵。如同戰士在戰場上掉落劍，因恐懼（敵人的傷害）而迅速撿起一樣，同樣地，（在與煩惱之敵的戰場上）如果正念之劍丟失而分心，應想到因陷入不如法之境而可能遭受地獄之苦，因此應努力迅速恢復對治的正念，並學習不讓微小的煩惱得逞。 不要認為微小的過失無關緊要。正如即使是小傷，如果帶有毒素，也會通過血液蔓延全身一樣，同樣地，如果（失去正念和覺知的）機會出現，罪過也會蔓延到心中。因此，不要放過任何微小的過失。例如，如果有人拿著劍，威脅要殺死一個裝滿芥末油的容器，容器會非常小心地保護自己，同樣地，修行者（因持有菩薩戒，如果戒律受損，會因地獄之苦而恐懼）也應同樣謹慎（即努力）。如果像毒蛇一樣，睡眠和懶惰等善行的障礙出現，應（以無常等正念）迅速阻止它們。如果即使如此努力，還是出現了過失，應反覆地（以懺悔之心）責備自己，並（通過懊悔使內心痛苦，然後想辦法）無論如何，以後不再犯同樣的錯誤。應長期這樣思考。無論何時煩惱生起，我絕不放縱自己，即使放縱了，也要習慣於懺悔。因此，應努力與精通消除後悔的聖者相遇，或者渴望並努力從事對治的活動。無論以何種方式開始行動，所有行動都應具有力量。 1-229 無論何時煩惱生起，我絕不放縱自己，即使放縱了，也要習慣於懺悔。因此，應努力與精通消除後悔的聖者相遇，或者渴望並努力從事對治的活動。無論以何種方式開始行動，所有行動都應具有力量。

【English Translation】 Just as one strives to destroy enemies, a Bodhisattva should avoid afflictions, regarding them as harmful weapons. One should (with mindfulness and awareness) destroy and thoroughly defeat the enemies of afflictions. Just as a warrior who drops his sword in battle quickly picks it up out of fear (of the enemy's harm), similarly, (in the battle against the enemies of afflictions) if the sword of mindfulness is lost and one becomes distracted, one should think of the suffering of hell that may arise from engaging in improper conduct, and therefore strive to quickly restore the antidote of mindfulness, and learn not to allow even small afflictions to succeed. Do not think that small faults are insignificant. Just as even a small wound, if it contains poison, will spread throughout the body through the blood, similarly, if an opportunity (of losing mindfulness and awareness) arises, sin will spread throughout the mind. Therefore, do not let go of any small fault. For example, if someone holding a sword threatens to kill a container filled with mustard oil, the container will very carefully protect itself, similarly, a practitioner (who holds the Bodhisattva vows, if the vows are damaged, will fear the suffering of hell) should be equally careful (i.e., strive). If obstacles to virtuous actions, such as sleep and laziness, arise like a poisonous snake, one should (with mindfulness of impermanence, etc.) quickly prevent them. If even with such effort, a fault occurs, one should repeatedly (with a repentant heart) blame oneself, and (through remorse make the mind suffer, and then find a way) in any way, not to commit the same mistake again in the future. One should think in this way for a long time. Whenever afflictions arise, I will never indulge myself, and even if I do, I will get used to repentance. Therefore, one should strive to meet a holy person who is skilled in eliminating regret, or desire and strive to engage in activities that are antidotal. In whatever way one begins to act, all actions should have power. 1-228 Just as one strives to destroy enemies, a Bodhisattva should avoid afflictions, regarding them as harmful weapons. One should (with mindfulness and awareness) destroy and thoroughly defeat the enemies of afflictions. Just as a warrior who drops his sword in battle quickly picks it up out of fear (of the enemy's harm), similarly, (in the battle against the enemies of afflictions) if the sword of mindfulness is lost and one becomes distracted, one should think of the suffering of hell that may arise from engaging in improper conduct, and therefore strive to quickly restore the antidote of mindfulness, and learn not to allow even small afflictions to succeed. Do not think that small faults are insignificant. Just as even a small wound, if it contains poison, will spread throughout the body through the blood, similarly, if an opportunity (of losing mindfulness and awareness) arises, sin will spread throughout the mind. Therefore, do not let go of any small fault. For example, if someone holding a sword threatens to kill a container filled with mustard oil, the container will very carefully protect itself, similarly, a practitioner (who holds the Bodhisattva vows, if the vows are damaged, will fear the suffering of hell) should be equally careful (i.e., strive). If obstacles to virtuous actions, such as sleep and laziness, arise like a poisonous snake, one should (with mindfulness of impermanence, etc.) quickly prevent them. If even with such effort, a fault occurs, one should repeatedly (with a repentant heart) blame oneself, and (through remorse make the mind suffer, and then find a way) in any way, not to commit the same mistake again in the future. One should think in this way for a long time. Whenever afflictions arise, I will never indulge myself, and even if I do, I will get used to repentance. Therefore, one should strive to meet a holy person who is skilled in eliminating regret, or desire and strive to engage in activities that are antidotal. In whatever way one begins to act, all actions should have power. 1-229 Whenever afflictions arise, I will never indulge myself, and even if I do, I will get used to repentance. Therefore, one should strive to meet a holy person who is skilled in eliminating regret, or desire and strive to engage in activities that are antidotal. In whatever way one begins to act, all actions should have power.

---

༷་ལྟར༷་བ༷ག་ཡོ༷ད་བྱ་བའི་གཏ༷མ་ཇི་ སྙེད་གསུངས་པ་རྣམས་དྲན༷་པས་བསྐུལ་ཏེ༵། བད༷ག་ཉི༷ད་སྒོ་གསུམ་དགེ་བ་ལ་ལྡང༷་བ༷་ཡ༷ང་ བ༷ར་བྱ༷། །ཇི༷་ལྟར༷་(ཏེ་དཔེར་ན་)རླུ༷ང་ནི༷་འགྲོ༷་བ༷་ད༵ང་། །འོ༷ང་བ༷ས་ཤི༷ང་བ༷ལ་(ཏེ་རས་བལ་སོགས་ལ་) དབ༷ང་བསྒྱུ༷ར་བ༵། །དེ༷་བཞི༷ན་དུ་དགེ་བ་ལ་སྤྲོ༷་བ༷འི་ངོ་བོ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་དབ༷ང་བསྒྱུ༷ར་ ཏེ༵། འབད་པ་དེ༷་ལྟ༷་ན༷་ནི༷་རྫུ་འཕྲུལ་ལ་སོགས་དགེ་བའི་བྱ་བ་རྣམས་འགྲུ༷བ་པ༷ར་འགྱུ༵ར་རོ། ། བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་དཔ༷འི་སྤྱོ༷ད་པ༷་ལ༷་འཇུ༷ག་པ༷་ལ༷ས། གཙོ་བོར་བརྩོ༷ན་འགྲུ༷ས་བསྟན༷་པ༷་ ཞེ༷ས་བྱ༷་བ༷འི་ལེ༷འུ༷་སྟེ༷་བདུ༷ན་པ༷འོ༵།། །། ༈ ལེའུ་བརྒྱད་པ། བསམ་གཏན་བསྟན་པ། ༈ དེ༷་ལྟར༷་(མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤང་བ་དང་གཉེན་པོ་བརྟེན་པས་)བརྩོ༷ན་འགྲུ༷ས་བསྐྱེ༷ད་(པ་སྟེ་སྤེལ་)ན༷ས་ ནི༵། །(ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འཇུག་པ་བརྟན་པའི་ཕྱིར་)ཡི༷ད་ནི༷་ཏི༷ང་ངེ༷་འཛི༷ན་ལ༷་(སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མཉམ་པར་)བཞ༵ག་ པ་འབྲེལ་བ་ལས། དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཐོག་མར་འགོག་པ་རིགས་ཏེ། མ་བཀག་ན་(ཏིང་ངེ་ འཛིན་མེད་པར་)སེ༷མས་(ཏེ་ཡིད་)ནི༷་(ཡུལ་སྣ་ཚོགས་ལ་)རྣམ༷་པ༷ར་གཡེ༷ང་བ༷འི་མི༵། (མཉམ་པར་མ་བཞག་ པའི་བརྩོན་གྲུས་དང་ལྡན་པར་)ཉོ༷ན་མོ༷ངས་སྲིན་པོའི་མཆེ༷་བ༷་དང་འདྲ་བར་འཇིགས་པའི༷་ཕྲ༷ག་ན༷་ གན༵ས་པས་བར་མ་དོར་ཉམས་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ལུ༷ས་སྐྱེ་བོ་ད༷ང་འགྲོགས་པ་ དང་སེ༷མས་ནི༷་འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྟོག་པས་དབེ༷ན་པ༷་ལ༵ས། ཕྱི་ནང་གི་(འདུ་འཛི་དང་འདོད་ རྟོག་སོགས་ལ་དམིགས་པའི་)རྣམ༷་པ༷ར་གཡེ༷ང་བ༷་མི༷་འབྱུ༷ང་ངོ༵་། །ཡུམ་ལས། དེས་སེམས་ཅན་དེ་ དག་གི་དོན་དུ་བསམ་གཏན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པར་འདོད་པས་སེམས་གཡེང་བར་ མི་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སེམས་གཡེངས་པ་ལ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་བསམ་གཏན་སྐྱེ་བ་ 1-230 ཡང་དཀོན་ན། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཞེས་གསུངས་ སོ། ། དེ༷་འ༷ང་(ལུས་དབེན་པའི་ཐབས་སུ་གཉེན་བཤེས་གཡོག་འཁོར་སོགས་)འཇི༷ག་རྟེ༷ན་གྱི་འདུ་འཛི་སྤང༷་བྱ༷་ ཞི༵ང་། (སེམས་དབེན་པའི་ཐབས་སུ་)རྣམ༷་པ༷ར་རྟོ༷ག་པ༷་ཡོ༷ངས་སུ༷་དོ༵ར་ནས་རང་བཞིན་གཉུག་མའི་ ངང་དུ་མཉམ་པར་བཞག་གོ་ཞེས་མདོར་བསྟན་པ་སྟེ། དྲི་མ་མེད་པར་གྲགས་པས་བསྟན་པ་ ལས་ཀྱང་། བཙུན་པ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པའོ། །མི་རྟོག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི་རང་ བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། འདུ་འཛི་ལ་ཆ༷གས་པ༷འི་ཕྱི༷ར་ད༷ང་རྙེ༷ད་བཀུར་སོ༷གས་ལ༵། སྲེ༷ད་པ༷ས་(ཏེ་རབ་ཏུ་འདོད་པས་) འཇི༷ག་རྟེ༷ན་མི༷་སྤོ༷ང་སྟེ༷། །(དེ་གཉིས་འཇིག་རྟེན་མི་སྤོང་རྒྱུ་ཡིན་པ་)དེ༷་བ༷ས་(ཆགས་པ་དང་རྙེད་པ་ལ་སྲེད་པ་) འདི༷་ད༷ག་ལ་ཆགས་ཞེན་ཡོ

【現代漢語翻譯】 如是，憶念起所有關於如何謹慎的教誨，我亦應努力使自己的身、語、意三門行善。 譬如，風能控制其執行，並能影響棉花等物；同樣，以精進之力控制對善法的喜好，如此努力，便能成就神通等一切善行。 《入菩薩行論》中，著重宣講精進之品，第七品完。 第八品，禪定之品。 如是，在生起（通過捨棄不利因素和依賴對治方法）精進之後，爲了穩固地進入自然成就之境，將心安住于禪定至關重要。因為若不加以抑制，心便會四處散亂。若（在未安住的情況下）具備精進，則如同被煩惱魔鬼的獠牙所威脅，處於危險之中，因此可能會半途而廢。 因此，身體應遠離人群，內心應擺脫慾望等念頭，如此內外（對喧囂和慾望等念頭的執著）的散亂便不會產生。在《母經》中說：『因此，想要為眾生修持禪定波羅蜜者，不應使心散亂。為何如此？因為即使是世間的禪定也難以生起于散亂之心，更何況是無上圓滿正等覺？』 同樣，爲了遠離身體的喧囂，應捨棄世間的社交活動（如親友、僕人等）；爲了遠離內心的喧囂，應完全捨棄念頭，並將心安住于本初的自然狀態中。正如《無垢稱經》所說：『尊者，分別念即是煩惱，無分別、無所分別即是自性。』 由於貪戀世間俗事和渴求名利等，人們不願捨棄世間。因此，由於對這些事物（貪戀和渴求）的執著，

【English Translation】 Thus, remembering all the teachings on how to be careful, I should also strive to make my body, speech, and mind engage in virtue. For example, the wind can control its movement and influence things like cotton; similarly, by the power of diligence, control the inclination towards virtue, and with such effort, one will accomplish all virtuous deeds such as miracles. From 'Engaging in the Bodhisattva's Deeds,' the chapter mainly teaching diligence, the seventh chapter is complete. Chapter Eight, the chapter on teaching meditation. Thus, after generating diligence (by abandoning unfavorable factors and relying on antidotes), in order to firmly enter the state of spontaneous accomplishment, it is crucial to place the mind in meditative concentration. Because if it is not restrained, the mind will wander everywhere. If one possesses diligence (without being settled), it is like being threatened by the fangs of the demon of afflictions, being in danger, and therefore, one may fall by the wayside. Therefore, the body should be secluded from people, and the mind should be free from thoughts such as desires, so that external and internal (distractions focused on busyness and desires, etc.) wandering will not arise. In the 'Mother Sutra,' it says: 'Therefore, those who wish to practice the perfection of meditation for the sake of sentient beings should not let their minds wander. Why is that? Because even worldly meditation is difficult to arise in a scattered mind, let alone unsurpassed perfect complete enlightenment?' Also, to abandon worldly busyness (such as relatives, servants, etc.) as a means of secluding the body; to abandon thoughts completely as a means of secluding the mind, and to place the mind in its original natural state. As stated in the 'Vimalakirti Sutra': 'Reverend, conceptual thought is affliction, non-conceptual and non-discriminating is nature.' Because of attachment to worldly affairs and craving for fame and gain, people are unwilling to abandon the world. Therefore, due to attachment to these things (attachment and craving),

---

༷ངས་སྤང༷ས་ལ༵། མཁ༷ས་པ༷ས་འདི༷་ལྟར༷་བརྟག་ཅིང་དཔྱ༷ད་པ༷ར་ བྱ༷། དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་དུ། དེ་ལ་ཞི་གནས་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའོ། །ལྷག་མཐོང་ནི་ཡང་ དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཆོས་ལ་སོ་སོར་རྟོག་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་(ཉོན་ མོངས་པ་ཞི་བའི་ཕྱིར་སེམས་གནས་པས་)ཞི༷་གན༷ས་ར༷བ་ཏུ༷་ལྡན༷་པ༷འི་ལྷག༷་མཐོ༷ང་གི༵ས། ཉོ༷ན་མོ༷ངས་ རྣམ༷་པ༷ར་འཇོ༷མས་པ༷ར་ཤེ༷ས་བྱས༷་ན༵ས། །ཐོ༷ག་མ༷ར་ཞི༷་གན༷ས་བཙ༷ལ་ཞིང་བསྒོམ་པར་ བྱ༷འོ་དེ༷་ཡ༷ང་ནི༵། འཇི༷ག་རྟེ༷ན་ཆ༷གས་པ༷་མེ༷ད་ལ༷་(བསམ་གཏན་ལ་)མངོ༷ན་དག༷ས་འགྲུ༵བ་པའི་ ཕྱིར་རྣམ་གཡེང་སྤངས་པ་ལས་ཟུང་འཇུག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེའོ། ། དེའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་སླུ་ཞིང་མི༷་རྟག༷་ལ་བྲོ་བ་ཆུང་བར་རྟོགས་པའི་ཤེས་ལྡན་སུ༷་ཞི༷ག་ མི༷་རྟག༷་པའི་རང་བཞིན་ཅན་བུ་དང་ཆུང་མ་སོགས་ཡིད་དུ་འོང་ཞིང་སྡུག་པའི་དངོས་པོ་ ལ༵། ཡ༷ང་ད༷ག་ཆ༷གས་པ༷ར་བྱེ༷ད་པ༷་ཡོ༵ད་དམ་སྟེ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་དེ༷ས་ཆགས་ཀྱང་ནི༷་ཚེ་ འདི་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པ་མ་གཏོགས་ཚེ༷་ར༷བས་སྟོ༷ང་ད༷ག་ཏུ༵། (ཆགས་ཡུལ་)སྡུ༷ག་པ༷་(སྟེ་ཡིད་ 1-231 དུ་འོང་བ་)མཐོ༷ང་བ༷ར་ཡོ༷ང་མི༷་འགྱུ༵ར་བས་ཕན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་བལྟ་བར་ འདོད་ཀྱང་མ༷་མཐོ༷ང་ན༷་ནི༷་(སེམས་)དག༷ར་(བར་)མི༷་འགྱུ༵ར(བས)། ཡི༷ད་ཀྱང༷་མི་དགའ་བ་ཉིད་ ཀྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཉམ༷་འཇོ༷ག་(ཅིང་གནས་པར་)མི༷་འགྱུ༷ར་ལ༵། ཅི་སྟེ་(གདུག་པ་)མཐོ༷ང་ཡ༷ང་ ངོ༷མས་(ཤིང་ཚིམ་)པ༷ར་མི༷་འགྱུ༷ར་བ༵ས། སྔ༷ར་(མ་མཐོང་བའི་སྐབས་སུ་གདུང་བ་)བཞི༷ན་སྲེ༷ད་པ༷ས་ གདུ༷ང་བ༷ར་འགྱུ༵ར། ། གཞན་ཡང་སྡུག་པའི་སེ༷མས་ཅ༷ན་རྣམ༷ས་ལ༷་ཆ༷གས་བྱས༷་ན༵། (ལྷག་མཐོང་མེད་པས་)ཡ༷ང་ ད༷ག་(པའི་དེ་ཁོ་ན་)ཉི༷ད་མཐོང་བ་ལ༷་ཀུ༷ན་ན༷ས་སྒྲི༵བ་ཅིང་། འཁོར་བ་ལ་སྐྱོ༷་བ༷འི་སེ༷མས་ཀྱང༷་ འཇི༷ག་པ༷ར་བྱེ༵ད། ཐ༷་མ༷ར་བྲལ་བ་ན་མྱ༷་ང༷ན་(གྱིས་ཡིད་)གདུ༷ང་བ༷ར་འགྱུ༵ར། གནས་སྐབས་དེ༷་ ལ༷་སེ༷མས་པ༷་འག༷འ་ཞི༷ག་གི༵ས། ཚེ༷་འདི༷་(དགེ་བ་སྒྲུབ་པའི་)དོ༷ན་མེ༷ད་དང་སྡིག་སྡུག་ལ་དུས་ འད༷འ་བ༷ར་འགྱུ༵ར། (ངེས་པར་འཇིག་པར་འགྱུར་བས་)རྟག༷་པ༷་མེ༷ད་པ༷འི་མཛ༷འ་བཤེ༷ས་ལ་ཞེན་པ་ ཉིད་ཀྱི༵ས། རྟག་བརྟན་གཡུ༷ང་དྲུ༷ང་ཆོ༷ས་ཀྱང༷་འཇི༷ག་(པ་སྟེ་ཉམས་)པ༷ར་འགྱུ༵ར་ཏེ་མངོན་སུམ་དུ་ རྟོགས་པའི་གེགས་བྱེད་ཅེས་པའི་དོན་ཏོ། ། བྱི༷ས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ད༷ང་སྐ༷ལ་པ༷་མཉམ༷་པར་སྲེད་པ་ལ་སྤྱོ༷ད་ན༵། འཕགས་པའི་ཆོས་ ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ངེ༷ས་པ༷ར་ང༷ན་འགྲོ༷ར་འགྲོ༷་འགྱུ༷ར་ཏེ༵། སྐ༷ལ་མི༷་མཉམ༷་པ༷་ གཤིན་རྗེས་ཁྲི༷ད་བྱེ༷ད་ན༵། (བླང་དོར་མི་ཤེས་པའི་)བྱི༷ས་པ༷་བསྟེ༷ན་(པ་སྟེ་འགྲོགས་)པ༷ས་(ཕན་བདེའི་རྒྱུ་) ཅི༷་ཞི༷ག་བྱ༷། །ཞེས་པའོ།

【現代漢語翻譯】 ༷ངས་སྤང༷ས་ལ༵། (於此地)智者應如是觀察與分析。 《寶云經》中說：『止（梵文：Śamatha，梵文羅馬擬音：shamatha，漢語字面意思：寂止），即心一境性；觀（梵文：Vipaśyanā，梵文羅馬擬音：vipaśyanā，漢語字面意思：勝觀），即如實了知諸法。』具有此等特徵，以完全具備寂止（ཉོན་མོངས་པ་ཞི་བའི་ཕྱིར་སེམས་གནས་པས་，因平息煩惱而安住於心）的勝觀，了知煩惱已被摧毀之後，首先應當尋求並修習寂止。而這（寂止）也只有在無有世間俗務（བསམ་གཏན་ལ་，于禪定中）時才能成就，因此，捨棄散亂能生起雙運（止觀雙運）之三摩地（梵文：Samādhi，梵文羅馬擬音：samādhi，漢語字面意思：等持）。 因此，覺知輪迴是虛假的、無常的，且了無生趣的有識之士，誰又會對無常的、本質為痛苦的、如子女妻室等可愛之物，再次生起貪執呢？如果有人貪執，那麼此生除了帶來痛苦之外，來世也將一無所獲。（貪執之境）可愛（即悅意）之物終將逝去，因此毫無益處。即便想要觀視，如果不能得見，（心）也不會改變（變得更好）。 心若不悅，則無法安住於三摩地（梵文：Samādhi，梵文羅馬擬音：samādhi，漢語字面意思：等持）。如果（惡的事物）顯現，也無法滿足，如同之前（未見之時）一樣，仍會因貪戀而痛苦。 此外，如果貪執痛苦的眾生，（因無有勝觀）則會遮蔽對實相（梵文：Tathātā，梵文羅馬擬音：tathātā，漢語字面意思：如是）的證悟，也會摧毀對輪迴的厭離之心。最終，在分離之時，（心）會因悲傷而痛苦。在這種情況下，有些人會虛度此生（修習善法），沉溺於罪惡之中。（因為終將壞滅）執著于無常的友誼，也會導致穩固的、真實的佛法衰退（即退失），成為證悟的障礙。 如果愚者與同等根器者一同行事，由於背離了聖法，必定會墮入惡趣。如果與不具同等根器者同行，死主（梵文：Yamarāja，梵文羅馬擬音：yamarāja，漢語字面意思：閻羅王）將會引導。（對於不知取捨的）愚者，親近（即交往）又有何益處呢？』以上就是（本段經文的含義）。

【English Translation】 ༷ངས་སྤང༷ས་ལ༵། Here, the wise should examine and analyze in this way. In the 'Cloud of Jewels Sutra', it is said: 'Śamatha (梵文：Śamatha，梵文羅馬擬音：shamatha，meaning: tranquility), is the one-pointedness of mind; Vipaśyanā (梵文：Vipaśyanā，梵文羅馬擬音：vipaśyanā，meaning: superior seeing), is the distinct discernment of dharmas as they truly are.' Possessing these characteristics, with Vipaśyanā that is fully endowed with Śamatha (ཉོན་མོངས་པ་ཞི་བའི་ཕྱིར་སེམས་གནས་པས་, because the mind abides to pacify afflictions), having understood that the afflictions have been destroyed, one should first seek and cultivate Śamatha. And this (Śamatha) can only be accomplished when there are no worldly affairs (བསམ་གཏན་ལ་, in meditation), therefore, abandoning distractions can give rise to the Samādhi (梵文：Samādhi，梵文羅馬擬音：samādhi，meaning: concentration) of union (union of Śamatha and Vipaśyanā). Therefore, who among the conscious, knowing that samsara is false, impermanent, and without interest, would again develop attachment to impermanent, painful things such as children and spouses? If someone is attached, then this life will only bring suffering, and the next life will gain nothing. (The object of attachment) will eventually disappear, so there is no benefit. Even if one wants to see, if one cannot see, (the mind) will not change (for the better). If the mind is not pleased, then it cannot abide in Samādhi (梵文：Samādhi，梵文羅馬擬音：samādhi，meaning: concentration). If (evil things) appear, one cannot be satisfied, and as before (when not seen), one will still suffer from craving. Furthermore, if one is attached to suffering beings, (without Vipaśyanā) it will obscure the realization of Tathātā (梵文：Tathātā，梵文羅馬擬音：tathātā，meaning: suchness), and will also destroy the mind of renunciation towards samsara. Finally, at the time of separation, (the mind) will suffer from sorrow. In this situation, some people will waste this life (cultivating virtue), indulging in sins. (Because it will eventually perish) attachment to impermanent friendships will also lead to the decline (i.e., deterioration) of stable, true Dharma, becoming an obstacle to realization. If a fool acts with those of equal capacity, because they have turned away from the noble Dharma, they will surely fall into the lower realms. If one associates with those who do not have equal capacity, the Lord of Death (梵文：Yamarāja，梵文羅馬擬音：yamarāja，meaning: Yama, the king of death) will guide them. (For a fool who does not know what to accept and reject) what benefit is there in associating (i.e., interacting)?' The above is (the meaning of this passage).

---

།བརྟེན་པར་ཡང་མི་ནུས་ཏེ་(རང་དོན་ཅུང་ཟད་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་) སྐ༷ད་ཅི༷ག་གི༷ས་ནི༷་མཛ༷འ་(བའི་བཤེས་སུ་)འགྱུ༷ར་ལ༵། (རྒྱུ་ཅུང་ཟད་ཙམ་ལ་དམིགས་ནས་)ཡུ༷ད་ཙ༷མ་ གྱི༷ས་ནི༷་(མི་མཐུན་པའི་)དགྲ༷ར་ཡ༷ང་འགྱུ༵ར། (སེམས་)དག༷འ་བ༷འི་གན༷ས་ཆོས་ལ༷་སྦྱར་ཀྱང་ཁྲོ༷་ བྱེ༷ད་པ༵ས། (ལས་ཐ་དད་པའི་དབང་གིས་སྐྱེ་གནས་སོ་སོར་འགྲོ་བས་ན་)སོ༷་སོ༷འི་སྐྱེ༷་བོ༷་མགུ༷་བ༷ར་དཀ༵འ། །ཕ༷ན་པ༷འི་བླང་དོར༷་སྨྲ༷ས་ན༷་ཁྲོ༷་བ༷ར་བྱེ༷ད། ཁྱོད་ལ་ཅི་བཅོལ་ཞེས་བད༷ག་ཀྱང༷་ཕ༷ན་ལ༷ས་ 1-232 ཟློ༷ག་པ༷ར་བྱེ༷ད། དེ༷་ད༷ག་ང༷ག་ནི༷་མཉན་ན་སྡིག་པ་ལ་སྦྱོར་ཞིང་མ༷་མཉ༷ན་ན༵། ཁྲོ༷་བ༷ས་(ལས་ དེས་བསྐུལ་ནས་བྱིས་པ་དེ་) ང༷ན་འགྲོ༷ར་འདོ༷ང་བ༷ར་འགྱུ༵ར། །(འཕགས་མིན་གྱི་གང་ཟག་བདག་པས་རིགས་དང་ རིགས་སོགས་)མཐོ༷་(བ་)ལ༷་(མི་བཟོད་པའི་)ཕྲ༷ག་དོ༷ག་(དང་བདག་དང་)ཉམ༷ས་ལ༷་འགྲ༵ན(པས་རྩོད་པ་དང་)། །(བདག་བས་)དམ༷ན་ལ༷་(ང་མཆོག་གོ་སྙམ་དུ་)ང༷་རྒྱ༷ལ་བསྟོ༷ད་ན༷་དྲེ༵གས། །མི༷་སྙན༷་བརྗོ༷ད་ན༷་(བདག་ གི་ཉེས་པ་བསྒྲགས་སོ་ཞེས་) ཁོ༷ང་ཁྲོ༷་སྐྱེ༵། །(དུས་)ན༷མ་ཞི༷ག་བྱི༷ས་ལ༷ས་(ཕུགས་སུ་)ཕ༷ན་པ༷་ཐོ༵བ(སྟེ་མི་ཐོབ་ བོ)། །བྱི༷ས་ད༷ང་འགྲོ༷གས་ན༷་བྱི༷ས་པ༷་ལ༵ས། །བད༷ག་བསྟོ༷ད་གཞ༷ན་ལ༷་སྨོ༷ད་པ༷་ད༵ང་། །འཁོ༷ར་ བ༷ར་དག༷འ་བ༷་འདུ་འཛིའི༷་གཏ༷མ་ལ༷་སོ༵གས། མི༷་དགེ༷་ཅི༷ས་ཀྱང༷་ངེ༷ས་པ༷ར་འབྱུ༵ང་། ། དེ༷་ལྟར༷་ན་བད༷ག་ད༷ང་གཞ༷ན་བསྟེ༷ན་པ༵། དེ༷ས་ནི༷་(མི་དགེ་བ་བསད་པས་རང་གཞན་)ཕུ༷ང་བ༷ར་ འགྱུ༷ར་བ༷ར་ཟ༵ད་དེ། དེ༷ས་ཀྱང༷་བད༷ག་དོ༷ན་དགེ་བ་མ༷་བྱས༷་ལ༵། བད༷ག་ཀྱང༷་དེ༷་དོ༷ན་ཕན་ པར་མི༷་འགྱུ༷ར་བ༵ས་སོ། །ཟླ་བ་སྒྲོན་མའི་མདོ་ལས། བྱིས་པར་གྱུར་པ་དེ་དག་ནི། །སྡིག་པ་ མི་བྱེད་ཡོང་མེད་དེ། །ཕྱི་མའི་དུས་ན་དེ་དག་དང་། །ཁྱོད་ནི་བསྟེན་པར་མི་བྱེད་ཅིག །ཅེས་ གསུངས་སོ། ། དེས་ན་བྱི༷ས་ལ༷ས་ཐ༷ག་རི༷ང་བྱོ༷ལ་བ༷ར་བྱ༷། གལ་ཏེ་ཕྲ༷ད་ན༷་ངོ་འཛུམ་མི་སྡུད་པར་ དག༷འ་བ༷ས་མགུ༷་བྱས༷་ཏེ༵། ཧ་ཅང་འདྲི༷ས་ཆེ༷ན་(པོས་ཆགས་པ་)ཉི༷ད་དུ༷་མི༷་འགྱུ༷ར་བ༵ར། ཆགས་ སྡང་མེད་པ་ཐ༷་མ༷ལ་པ༷་ཙ༷མ་ལེ༷གས་པ༷ར་བྱ༷། (དཔེར་ན་)བུ༷ང་བ༷ས་མེ༷་ཏོ༷ག་གི་སྦྲ༷ང་རྩི༷་ལེན་ པ་བཞི༵ན། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ནམ་སྦྱིན་བདག་འོས་པ་ལས་ཆོས་དང་ཆོ༷ས་ཀྱི༷་དོ༷ན་ མཐུན་རྐྱེན་བསོད་སྙོམས་ཙ༷མ་བླང༷ས་ན༷ས་ནི༵། (འགྲོ་བ་)ཀུ༷ན་ལ༷་སྔོ༷ན་ཆ༷ད་མ༷་མཐོ༷ང་བཞི༵ན། །འདྲི༷ས་པ༷་(ཉིད་ངོ་ཤེས་པ་དང་རེ་བ་)མེ༷ད་པ༷ར་གན༷ས་པ༷ར་བྱ༷་སྟེ། དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས། ནམ་ དེའི་དོན་སྒྲུབ་པར་གྱུར་གྱི་བར་དུ་བསོད་སྙོམས་ལ་སྤྱོད་དེ། གཞན་དུ་ན་གནས་གང་ན་ཁྱི་ཟ་ བའམ། བ་དྲུས་མའམ་དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་སུ་གཏོགས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ངང་ཚུལ་པའི་ 1-2

【現代漢語翻譯】 （即使稍微依賴於自身利益）也無法依賴， 瞬間變成親密的朋友，（因為專注于微小的利益） 片刻又變成（不和的）敵人。（即使將心）用於令人愉悅的佛法，也會引起憤怒， （由於業力不同，轉生到不同的地方）難以取悅不同的眾生。 如果說有益的取捨，就會引起憤怒。即使我（想）為你做什麼， 也會阻止有益的事情。聽信他們的話會導向罪惡，不聽信， （被業力驅使，那個孩子）也會墮入惡道。（因為擁有非聖者的自我，種姓和種姓等） 對（高於自己的）（無法忍受的）嫉妒（和自我），對（不如自己的）競爭（和爭吵）。 （因為自我）對（低於自己的）（認為自己優越）傲慢自大。如果說不中聽的話，（認為揭露了自己的過錯） 就會生氣。（什麼時候）能從孩子那裡（最終）獲得利益（也無法獲得）。 如果與孩子交往，就會（像）孩子（一樣）。讚美自己，誹謗他人， 喜歡喧囂，談論閑聊等等。肯定會產生不善。 這樣，與自己和他人交往，這（因為造作不善）只會導致自他毀滅。 因為這樣既沒有為自己行善，自己也無法為他人帶來利益。 《月燈經》中說：『那些變成孩子的人，不會不做罪惡，在來世，不要與他們交往。』 因此，要遠離孩子。如果遇到，不要皺眉，要高興地對待， 不要變得過於親密（產生貪戀）。保持不貪不嗔的普通關係就好。（例如） 像蜜蜂採花蜜一樣。從合格的善知識或施主那裡，只接受佛法和佛法相關的資助。 （對待一切眾生）像以前從未見過一樣，保持沒有親近（沒有認識和期望）的狀態。 《寶云經》中說：『在成就其目的之前，應享用供養，否則，無論住在哪裡，都會變成吃狗肉的地方，或者變成母牛或畜生的出生地，這是自性使然。』

【English Translation】 (Even if slightly relying on one's own interests) it is impossible to rely on, In an instant, it becomes an intimate friend, (because focusing on tiny interests) In a moment, it becomes (an incompatible) enemy. (Even if the mind is) applied to pleasing Dharma, it will cause anger, (Due to different karmas, being reborn in different places) it is difficult to please different beings. If beneficial acceptance and rejection are spoken, it will cause anger. Even if I (want) to do something for you, It will prevent beneficial things. Listening to their words will lead to sin, not listening, (Driven by karma, that child) will also fall into evil realms. (Because of possessing a non-saint's self, caste and caste, etc.) To (those higher than oneself) (intolerable) jealousy (and self), to (those inferior to oneself) competition (and quarrels). (Because of self) to (those lower than oneself) (thinking oneself superior) arrogant boasting. If unpleasant words are spoken, (thinking one's own faults have been exposed) Will become angry. (When) can one (ultimately) obtain benefits from a child (also cannot obtain). If associating with children, one will (become) like a child (themselves). Praising oneself, slandering others, Liking noise, talking about idle chatter, etc. Non-virtue will certainly arise. Thus, associating with oneself and others, this (because of creating non-virtue) will only lead to self and other destruction. Because in this way, one has neither done good for oneself, nor can oneself bring benefit to others. The 'Moon Lamp Sutra' says: 'Those who become children will not fail to commit sins, in the future life, do not associate with them.' Therefore, one should stay far away from children. If encountered, do not frown, treat them with joy, Do not become overly intimate (generating attachment). Maintaining a normal relationship without attachment or aversion is good. (For example) Like a bee collecting honey from a flower. From a qualified virtuous friend or benefactor, only accept Dharma and Dharma-related support. (Treat all beings) as if never seen before, maintain a state without closeness (without recognition or expectation). The 'Cloud of Jewels Sutra' says: 'Before accomplishing its purpose, one should enjoy offerings, otherwise, wherever one dwells, it will become a place for eating dog meat, or become a birthplace for cows or animals, this is the nature of things.'

---

33 སྲོག་ཆགས་སམ། བུད་མེད་དང་སྐྱེས་པ་དང་ཁྱེའུ་དང་བུ་མོ་རྐྱལ་ཀ་བྱ་བའི་བསམ་པ་ཅན་ ཡོད་པ་སྨད་པའི་གནས་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ཡོངས་སུ་སྤོང་ངོ་། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། རྙེད་བཀུར་གྱི་གཡེང་བ་ཡང་སྤངས་ཏེ་བད༷ག་ནི༷་(སྣམ་སྦྱར་ལ་སོགས་པའི་)རྙེ༷ད་མ༷ང་(པོ་ ཅན་དང་སྐྱེ་བོ་མང་པོས་)བཀུ༷ར་སྟི༷(ས་མཆོད་པ་)བྱས༷། བད༷ག་ལ༷་(སྐྱེ་བོ་)མ༷ང་པོ༷་དག༷འ་བོ༷་ཞེ༵ས། །འདི༷་འདྲ༷འི་བསྙེ༷མས་དང་དྲེགས་པ༷་འཆ༷ང་གྱུ༷ར་ན༵། ཤི༷་བ༷འི་འོ༷ག་ཏུ༷་(མ་བསམ་པར་གློ་བུར་དུ་) འཇི༷གས་པ༷་(སྟེ་སྡུག་བསྔལ་)སྐྱེ༵། །དེ༷་བ༷ས་(སྡུག་བསྔལ་ལ་བདེ་བར་)རྣམ༷་པ༷ར་རྨོ༷ངས་པ༷འི་ཡི༵ད། །(རྙེད་ སོགས་)ག༷ང་ད༷ང་ག༷ང་ལ༷་ཆ༷གས་གྱུ༷ར་པ༵། །(ཆགས་སོགས་)དེ༷་ད༷ང་དེ༷་བསྡོ༷ངས་ནས་རྣམ་སྨིན་གྱི་ དུས་ན་སྟོ༷ང་འགྱུ༷ར་དུ༵། སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་(གྱི་རྒྱུད་ངོ་བོ་)ཉི༷ད་དུ༷་འགྱུ༷ར་ཞི༷ང་ལྡ༵ང་། །དེ༷་བ༷ས་མཁ༷ས་ པ༷ས་(རྙེད་སོགས་ལ་)ཆ༷གས་མི༷་བྱ༷། །ཆ༷གས་པ༷་ལ༷ས་ནི༷་འཇི༷གས་པ༷་སྐྱེ༵། །ཞེན་ཡུལ་འདི༷་ད༷ག་ (མི་རྟག་པས་) ར༷ང་བཞི༷ན་འདོ༷ར་(ཞིང་ཉམས་པར་)འགྱུ༷ར་བ༵ས། (བློ་མི་འཇུག་པར་)བརྟན༷་པ༷ར་གྱི༷ས་ ཏེ༷་ར༷བ་ཏུ༷་རྟོ༵གས། །གལ་ཏེ་ཆགས་ཞེན་ལས་རྙེ༷ད་པ༷་ད༷ག་ནི༷་མ༷་བྱུ༷ང་ཞི༵ང་། གྲ༷གས་ད༷ང་ སྙན༷་པ༷་བྱུ༷ང་གྱུ༷ར་ཀྱང༷་། །འཆི་དུས་རྙེ༷ད་ད༷ང་གྲ༷གས་པ༷འི་ཚོ༷གས་བཅ༷ས་ཏེ༵། ག༷ང་དུ༷་འགྲོ༷་ བ༷འི་གཏོ༷ལ་མེ༷ད་དོ༵(གར་འགྲོ་མི་ཤེས་སོ)། །རྙེད་བཀུར་མེད་པ་ལ་འགའ་ཞིག་གིས་འཕྱ་བར་ འགྱུར་རོ་སྙམ་ན་བདེན་ཏེ་བད༷ག་ལ༷་སྨོ༷ད་པ༷་གཞ༷ན་ཡོ༷ད་ན༵། (འགའ་ཞིག་གིས་)བསྟོ༷ད་པ༷ས་ བད༷ག་དག༷ར་ཅི༷་ཞི༷ག་ཡོ༵ད། །བད༷ག་ལ༷་བསྟོ༷ད་པ༷་གཞ༷ན་ཡོ༷ད་ན༵། །སྨད༷་པ༷ས་མི༷་དག༷འ་ཅི༷་ ཞི༷ག་ཡོ༵ད(དེ་མེད་དོ་) ཅེས་སོ། །ཐམས་ཅད་མགུ་བར་བྱེད་དོ་ཞེ་ན་སེ༷མས་ཅ༷ན་ལས་སྣ་ཚོགས་ སྤྱད་པས་འབྲས་བུ་མོ༷ས་པ༷་སྣ༷་ཚོ༷གས་པ༵་རྣམས། རྒྱ༷ལ་བ༷ས་ཐབས་ལ་མཁས་པས་ཀྱང༷་ནི༷་ མི༷་མགུ༷་ན༵། བད༷ག་འདྲ༷་ང༷ན་པ༷ས་(མི་ཤེས་པས་མགུ་མི་ནུས་པ་)སྨོ༷ས་ཅི༷་དགོ༵ས (ཏེ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ)། །དེ༷་བ༷ས་རེ་ཤིག་འཇི༷ག་རྟེ༷ན་(གྱི་སྤྱོད་པ་ལ་སེམས་པའི་)བས༷མ་པ༷་གཏ༵ང་ཞིང་དབེན་པ་བསྟེན་ཏོ། །མ་བཏང་ཡང་སེ༷མས་ཅ༷ན་རྣམས་ནི་རྙེ༷ད་པ༷་མེ༷ད་པ༷་ལ་བསོད་ནམས་དམན་པའོ་ཞེས་སྨོ༵ད་ 1-234 ཅིང་། རྙེ༷ད་པ༷་ཅ༷ན་ལ༷་ལོག་འཚོ་བསགས་པའོ་ཞེས་མི༷་སྙན༷་བརྗོ༵ད། ར༷ང་བཞི༷ན་འགྲོ༷གས་ དཀ༷འ་དེ༷་ད༷ག་གི༵ ། (རང་ཉིད་ལ་)དག༷འ་བ༷་ཇི༷་ལྟར༷་སྐྱེ༷་བ༷ར་འགྱུ༵ར(ཏེ་མི་འགྱུར་རོ)། །ག༷ང་ཕྱི༷ར་ བྱི༷ས་པ༷་ར༷ང་དོ༷ན་ནི༵། །(གྲུབ་པ་)མེ༷ད་པ༷ར་ཅི་བྱས་ཀྱང་དག༷འ་བ༷་མི༷་འབྱུ༷ང་བ༵ས། བྱི༷ས་པ༷་ འག༷འ་ཡ༷ང་(མཛའ་)བཤེ༷ས་མི༷ན་ཞེ༵ས། །དེ༷་བཞི༷ན་གཤེ༷ག

【現代漢語翻譯】 『是否完全斷除對一切生命，包括女人、男人、男孩、女孩，以及有性行為想法之人的所有責難？』 世尊如是說。 也應斷除對利養恭敬的散亂心。『我（穿著袈裟等）獲得許多（東西），（被許多人）恭敬（供養）。我（讓人們）非常高興。』如果懷有這樣的傲慢和驕傲，死亡會突然降臨，帶來恐懼（即痛苦）。因此，被（痛苦視為快樂）矇蔽的心，無論執著于什麼（利養等），當這些執著成熟時，都會變成空虛，最終變成痛苦的根源。因此，智者不應執著于（利養等），因為執著會帶來恐懼。這些執著的對象（因為無常）會自然消失（並衰敗），所以要堅定不移地理解它們。 如果因執著而沒有獲得任何東西，即使獲得了名聲和讚譽，死亡時也無法帶著利養和名聲，不知道會去哪裡。 如果有人認為沒有利養恭敬會被人嘲笑，這是真的。如果有人誹謗我，即使有人讚美我，我又能高興什麼呢？如果有人讚美我，被誹謗又有什麼不高興的呢？』 如果有人問：『是否能讓所有人都滿意？』 眾生因業力而有各種不同的行為，所以產生的果報也是多種多樣的。即使是佛陀以善巧方便也無法讓所有人都滿意，更何況像我這樣的人（因為無知而無法做到）呢？ 因此，暫時放下（對世俗行為的）想法，去過隱居的生活吧！即使不放下，眾生也會因為沒有獲得利養而誹謗說：『這個人福報淺薄』，而對獲得利養的人則會惡語相向說：『這個人積累了邪命』。這些天性難以相處的人，又怎麼會（對自己）感到高興呢？ 因為自私自利的人，無論做什麼都不會感到快樂，所以自私自利的人不是（友善的）朋友。』 如來如是說。

【English Translation】 'Whether to completely abandon all accusations against all living beings, including women, men, boys, girls, and those who have thoughts of sexual activity?' The World Honored One said so. One should also abandon the distraction of gain and respect. 'I (wearing robes, etc.) have obtained many (things), (and am) respected (and offered to) by many people. I (make people) very happy.' If one harbors such arrogance and pride, death will come suddenly, bringing fear (i.e., suffering). Therefore, the mind blinded by (taking suffering as happiness), whatever it is attached to (gain, etc.), when these attachments mature, they will become empty and ultimately become the source of suffering. Therefore, the wise should not be attached to (gain, etc.), because attachment brings fear. These objects of attachment (because of impermanence) will naturally disappear (and decay), so understand them firmly. If one does not obtain anything because of attachment, even if one obtains fame and praise, one cannot take gain and fame with them at the time of death, and one does not know where one will go. If someone thinks that not having gain and respect will be ridiculed, it is true. If someone slanders me, even if someone praises me, what can I be happy about? If someone praises me, what is there to be unhappy about being slandered?' If someone asks, 'Is it possible to satisfy everyone?' Because sentient beings have various different actions due to karma, the resulting fruits are also diverse. Even the Buddha, with skillful means, cannot satisfy everyone, let alone someone like me (because of ignorance, I cannot do it)? Therefore, temporarily put aside (thoughts of worldly actions) and live a secluded life! Even if you don't put it down, sentient beings will slander those who have not obtained gain, saying, 'This person has little merit,' and will speak ill of those who have obtained gain, saying, 'This person has accumulated wrong livelihood.' How can these people, who are difficult to get along with by nature, be happy (with themselves)? Because selfish people, no matter what they do, will not feel happy, so selfish people are not (friendly) friends.' Thus Gone One said.

---

ས་པ༷་རྣམ༷ས་ཀྱི༷ས་གསུ༵ངས་ཏེ། ཇི་ སྐད་དུ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོའི་མདོ་ལས། བྱིས་པའི་རང་བཞིན་ངོ་བོ་ཐ་དད་དེ། །སོ་སོའི་ སྐྱེ་བོ་ནམ་ཡང་བཤེས་མིན་ཞེས། །བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཤེས་ནས། །མཁས་འདིར་ བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ཡིད་མི་རྟོན། །ཞེས་སོ། ། ད་ནི་དབེན་པ་ལ་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པ་སྟོན་ཏེ། གྲོགས་ནི་ན༷གས་(ཁྲོད་)ན༷་རི༷་དྭ༷གས་བྱ༷་རྣམ༷ས་ ད༵ང་། (ལྗོན་)ཤི༷ང་རྣམ༷ས་མི༷་སྙན༷་(པ་སྨོད་ཚིག་)བརྗོ༷ད་མི༷་བྱེ༵ད། །(བསམ་པ་མི་མཐུན་པ་དང་བྲལ་བས་) འགྲོ༷གས་ན༷་བདེ༷་བ༷་དེ༷་ད༷ག་ད༵ང་། །ན༷མ་ཞི༷ག་ལྷ༷ན་ཅི༷ག་བད༷ག་གན༷ས་འགྱུ༵ར(ཞེས་སྨོན་པའོ)། ། གནས་ནི་(མི་མེད་པའི་)ཕུ༷ག་ག༷མ་ལྷ༷་ཁ༷ང་སྟོ༷ང་པ༷་འ༵མ། །ལྗོ༷ན་ཤི༷ང་དྲུ༷ང་དུ༷་(ཇི་ལྟར་འདོད་པར་ འདུག་)གན༷ས་བཅ༷ས་ཏེ༵། །(དུས་)ན༷མ་ཞི༷ག་(ཕྱིས་ལྡོག་པ་མེད་པས་)རྒྱ༷བ་ཏུ༷་འདུ་འཛི་ལ་མི༷་ལྟ༷་ཞི༵ང་། ཆ༷གས་པ༷་མེ༷ད་པ༷ར་(གནས་པར་)འགྱུ༷ར་ཞི༷ག་གུ༵་སྟེ་སྨོན་པའི་གནས་འགའ་ཡང་མེད་པས་སོ། །(རིའམ་ནགས་ཀྱི་)ས༷་ཕྱོ༷གས་(སུས་ཀྱང་)བད༷ག་གི༷ས་(ཡོངས་སུ་)གཟུ༷ང་མེ༷ད་པ༵ར། །(ཆེད་དུ་མ་བྱས་པའི་) ར༷ང་བཞི༷ན་གྱི༷ས་ནི༷་ཡ༷ངས་རྣམ༷ས་སུ༵། །(གཞན་དབང་དུ་མ་སོང་བས་)ར༷ང་དབ༷ང་སྤྱོ༷ད་ཅི༷ང་(བདག་ འཛིན་མེད་པས་)ཆ༷གས་མེ༷ད་པ༵ར། །ན༷མ་ཞི༷ག་བད༷ག་ནི༷་གན༷ས་པ༷ར་འགྱུ༵ར། །ཡོ་བྱད་ནི་རྫའི་ ལྷུ༷ང་བཟེ༷ད་ལ༷་སོ༷གས་(ཡོ་བྱད་)ཉི༷་ཚེ༷་བའི་དོན་ནུས་ཙམ་ད༵ང་། རྐུ༷ན་པོ་ལ༷་མི༷་མཁོ༷འི་(ཕྱན་དར་ ཁྲོད་ཀྱི་)གོ༷ས་འཆ༷ང་ཞི༵ང་། ལུ༷ས་འདི༷་(གསོན་པ་ལ་མི་ལྟ་བས་)སྦ༷་བ༷ར་མ༷་བྱས༷་ཀྱང༷་། །(བསྲུང་མི་དགོས་ པའི་ཕྱིར་)འཇི༷གས་མེ༷ད་གན༷ས་པ༷ར་ན༷མ་ཞི༷ག་འགྱུ༵ར། །ཞེས་པ་སྟེ། དྲག་ཤུལ་ཅན་གྱིས་ཞུས་ 1-235 པར། སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་ཡང་རྙོག་པ་དང་འགྲོགས་པར་མི་བྱ་བའི་ངུར་སྨྲིག་རྣམས་བཅང་ བར་བྱ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་སོ། །བསམ་པ་ནི་དུ༷ར་ཁྲོ༷ད་(དེར་མཐར་འགྲོ་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ་)སོ༷ང་ན༷ས་ གཞ༷ན་ད༷ག་གི༵ ། (སྔར་ཤི་བའི་)རུ༷ས་གོ༷ང་ད༷ག་ད༷ང་བད༷ག་གི༷་ལུ༵ས། །འཇི༷ག་པ༷འི་ཆོ༷ས་ཅ༷ན་ (ཏེ་རང་བཞིན་)ད༷ག་ཏུ༷་ནི༵། །(དུས་)ན༷མ་ཞི༷ག་མགོ༷་སྙོ༷མས་བྱེ༷ད་པ༷ར་འགྱུ༵ར། །བསམས་ན་(མགོ་ སྙོམས་པར་བྱེད་པ་ཡང་)བད༷ག་གི༷་ལུ༷ས་ནི༷་འདི༷་ཉི༷ད་ཀྱང༷་། རུལ་པ་ག༷ང་གི༷་དྲི༷་(ཤིན་ཏུ་ང་བ་)ཡི༷ས་ (ལྕེ་སྤྱང་དང་)ཝ༷་(ཟས་དོན་དུ་གཉེར་བ་)ད༷ག་ཀྱང༷་། (བཟོད་པར་དཀའ་བས་)དྲུ༷ང་དུ༷་ཉེ༷ར་འགྲོ༷་མི༷་འགྱུ༷ར་ བ༵། །(ཚུལ་) དེ༷་ལྟ༷་བུ༷ར་ནི༷་འགྱུ༷ར་བ༷ར་འོ༵ང་(སྙམ་དུ་སེམས་པའོ)། །འཁྲུལ་ངོར་ལུ༷ས་འདི༷་གཅི༷ག་ པུ༷་བྱུ༷ང་བ༷་ཡ༵ང་། (ལུས་དང་)ལྷ༷ན་ཅི༷ག་(ཏུ་)སྐྱེ༷ས་པ༷འི་ཤ༷་རུ༷ས་ད༵ག །ཞི༷ག་སྟེ༷་སོ༷་སོ༷ར་(འབྲལ་ ཞིང་)འགྱེ༷ས

【現代漢語翻譯】 薩瓦（साव，Sāva，聲聞）等說道：『如《三昧王經》所說：孩童的自性本質各不相同，各自的眾生永遠不是善知識。認識到孩童的本質后，智者不應信任孩童。』 現在宣說生起對寂靜的歡喜：朋友是森林、山間的鳥類，以及樹木，它們不會說令人不悅的（誹謗）之語。（因為遠離了意見不合），相處時感到快樂，何時能與它們一起安住（這是願望）。 住所是（無人居住的）山洞或空曠的寺廟，或者在樹下（隨心所欲地居住）。何時不再回顧世俗的喧囂，無有貪戀地（安住），因為沒有絲毫值得留戀之處。 （山或森林的）土地（任何人）都不能佔為己有，自然地廣闊無垠。（因為不屬於任何人），可以自由使用，無有貪戀。我何時能安住於此？用具是陶器等（用具），僅需少量即可滿足需求，以及盜賊不需要的（破舊的）衣服。即使不隱藏這個身體（因為不把它當成活物），（因為無需守護）何時能無所畏懼地安住？』 這是說，對於勇猛者所請求的，即使是一瞬間也不應與煩惱相伴，應持有袈裟。如是說。想法是前往墓地（因為最終都要去那裡），其他人的（過去死者的）骨骸與我的身體，都是壞滅的本性。何時能平等對待？ 思考時（平等對待也是），我的這個身體，腐爛的氣味（非常難聞），連豺狼（爲了尋找食物）也不願靠近。會變成那樣的（這樣想著）。實際上，這個身體獨自產生，（身體和）一起出生的血肉，都會分解，各自離散。

【English Translation】 Sāvas (disciples) said: 'As stated in the Sammadhi Raja Sutra: The nature of children is different; individual beings are never good friends. Knowing the nature of children, the wise do not trust them.' Now, it is taught to generate joy in solitude: Friends are the birds in the forest and mountains, and the trees, they do not speak unpleasant (defamatory) words. (Because they are free from disagreements), it is pleasant to be with them, when will I abide with them (this is a wish). The dwelling is a (uninhabited) cave or an empty temple, or under a tree (to live as one pleases). When will I no longer look back at worldly hustle and bustle, without attachment (to abide), because there is nothing to be attached to. The land of (mountain or forest) cannot be owned by (anyone), naturally vast and boundless. (Because it does not belong to anyone), one can use it freely, without attachment. When will I abide here? The utensils are pottery, etc. (utensils), only a small amount is needed to satisfy the needs, and (old) clothes that thieves do not need. Even if this body is not hidden (because it is not regarded as alive), (because there is no need to protect it) when will I abide without fear?' This is to say that, for what the brave one requested, even for a moment, one should not be accompanied by afflictions, one should hold the kasaya. Thus it is said. The thought is to go to the cemetery (because one must go there eventually), the bones of others (the dead of the past) and my body are all of a destructive nature. When will I treat them equally? When thinking (treating equally is also), this body of mine, the smell of decay (very unpleasant), even jackals (seeking food) do not want to approach. It will become like that (thinking like this). In fact, this body arises alone, (the body and) the flesh and blood born together, will decompose and separate.

---

་འགྱུ༷ར་ན༵། །མཛ༷འ་བ༷་གཞ༷ན་འགྱེས་པ་ལྟ༷་ཅི༷་ཞི༷ག་སྨོ༵ས། (གྲོགས་རྣམས་དང་སྐྱེ་འཆི་ ཐུན་མོང་དུ་མི་བྱེད་དེ་)སྐྱེ༷་ན༷འང་(རང་)གཅི༷ག་པུ༷ར་སྐྱེ༷་འགྱུ༷ར་ཞི༵ང་། །འཆི༷་ན༷འ༷ང་དེ༷་ཉི༷ད་གཅི༷ག་ འཆི༷་སྟེ༷། །ལས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་སྐ༷ལ་གཞ༷ན་(ཆགས་ཡུལ་བུ་ལ་སོགས་པས་)མི༷་ལེ༷ན་ ན༵། དགེ་བ་ལ་གེ༷གས་བྱེ༷ད་(པའི་)མཛ༷འ་བ༷ས་ཅི༷་ཞི༷ག་བྱ༷། འགྱེས་པའི་དཔེ་ལ༷མ་ད༷ག་ཏུ༷་ནི༷་ ཞུ༷གས་པ༷་རྣམ༷ས། ཇི༷་ལྟར༷་གན༷ས་ནི༷་ལྷན་ཅིག་འཛི༷ན་བྱེ༷ད་ལྟར༷། དེ༷་བཞི༷ན་སྲི༷ད་པ༷འི་(འཁོར་ བའི་)ལ༷མ་ཞུ༷གས་པ༷འ༵ང་། །སྐྱེ༷་བ༷འི་གན༷ས་ནི༷་རིས་མཐུན་ཡོ༷ངས་སུ༷་འཛི༵ན། ཤི་བ་ན་འཇི༷ག་ རྟེ༷ན་(གཉེན་ལ་སོགས་པ་མྱ་ངན་གྱིས་)ཀུ༷ན་ན༷ས་གདུ༷ང་བཞི༷ན་དུ༵། (དུས་)ཇི༷་སྲི༷ད་སྐྱེ༷ས་བུ༷་བཞི༷་ཡི༷ས་ ནི༵། །གནས་དེ༷་ལ༷ས་དེ༷་ནི༷་མ༷་བཏེ༷ག་(མ་བཏོན་)པ༵། དེ༷་སྲི༷ད་དུ༷་ནི༷་མ་འདུག་པར་ན༷གས་སུ༷་ སོ༵ང་(ཤིག)། མཚམས་སྦྱོར་ནི། (ཆགས་པའི་)བཤེ༷ས་མེ༷ད་(ཁོང་ཁྲོ་བས་)འཁོ༷ན་པ༷འ༷མ་མེ༷ད་བྱས༷་ན༵ས། །ལུ༷ས་འདི༷་གཅི༷ག་པུ༷་དབེ༷ན་གན༷ས་གང་ཡིན་པ་དེ༵། སྔ༷་ན༷ས་ཤི༷་ད༷ང་འདྲ༷ར་བརྩི༷ས་ན༵ས། །ཤི༷་ན༷འ༷ང་ཤུལ་ན་མྱ༷་ང༷ན་བྱེ༷ད་པ༷་མེ༵ད། དྲུ༷ང་ན༷་འཁོ༷ད་པ༷་བྱ་དང་རི་དྭགས་སུ༷་ད༷ག་ཀྱང༷་། 1-236 ངུད་མོ་དང་སྨྲེ་སྔགས་ཀྱི་མྱ༷་ང༷ན་གནོ༷ད་པ༷་བྱེ༷ད་མེ༷ད་པ༵ས། (འཆི་བ་པོ་)འདི༷་ཡི༷་སང༷ས་རྒྱ༷ས་ རྗེ༷ས་དྲན༷་དང་སོ༵གས་པའི་སྒྲས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པའམ། ཆོས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་རྣམས་ (གམ་ན་འདུག་པ་)སུ༷ས་ཀྱང༷་གཡེ༷ངས་པ༷ར་འགྱུ༷ར་བ༷་མེ༵ད་པས་དགེ་བ་འབའ་ཞིག་ལ་མཚམས་ སྦྱོར་རོ། ། དེ༷་བ༷ས་ཤི༷ན་ཏུ༷་མད༷ངས་དག༷འ་(བ་སྟེ་བདེ་བ་བསྐྱེད་པས་ཉམས་དགའ་)བ༵འི། །ན༷གས་ཚ༷ལ་(འཚོ་ བ་སྒྲུབ་སླ་བས་)ཚེ༷གས་ཆུ༷ང་བདེ༷་སྐྱི༷ད་ཅི༵ང་། །(སྒོ་གསུམ་གྱི་རྣམ་པར་)གཡེ༷ང་བ༷་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ཞི༷་བྱེ༷ད་ པ༵ར། །བད༷ག་ཉི༷ད་གཅི༷ག་པུ༷་(ཆགས་པ་མེད་པར་)གན༷ས་པ༷ར་བྱ༷། །ཟླ་བ་སྒྲོན་མའི་མདོ་ལས། གྲོང་དང་གྲོང་ཁྱེར་དག་ལ་དགའ་སྤོངས་ལ། །རྟག་ཏུ་དབེན་དང་ནགས་ཁྲོད་བསྟེན་པར་ གྱིས། །བསེ་རུ་ལྟ་བུར་རྟག་ཏུ་གཉིས་མེད་བྱོས། །རིང་པོ་མི་ཐོགས་ཏིང་འཛིན་མཆོག་ཐོབ་ འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའོ། །བས༷མ་པ༷་གཞ༷ན་རྣམ་རྟོག་ནི༷་ཀུ༷ན་ནས་བཏ༷ང་སྟེ༷། བད༷ག་ ལ༷་སེ༷མས་པ༷་གཅི༷ག་པུ༷་རྩེ་གཅིག་པ་ཡི༵ས། སེ༷མས་ནི༷་(ཞི་གནས་ལ་)མཉམ༷་པ༷ར་བཞ༷ག་ཕྱི༷ར་ ད༵ང་། དམིགས་པ་ལ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་སྦྱོར་བས་(སེམས་)དུ༷ལ་བ༷ར་བྱ༷་ཕྱི༷ར་བརྩོ༷ན་ཏེ་བསྒོམ་ པ༷ར་བྱའོ༵། །འཇི༷ག་རྟེ༷ན་(ཚེ་)འདི༷་ད༷ང་ཕ༷་རོ༷ལ་ཏུ༷འ༵ང་། འདོ༷ད་པ༷(འི་ཡོན་ཏན་ལྔ་པོ་)རྣམ༷ས་ནི༷་ (བརྟེན་པ་ན་) ཕུ༷ང་ཁྲོ༷ལ་བསྐྱེ༵ད་པ་ཡིན་ཏེ། (ཚེ་

【現代漢語翻譯】 更何況是其他的親友呢？（不要與朋友們共同經歷生死），出生時也是獨自出生，死亡時也是獨自死亡。因為業力不同，痛苦不會由其他人（如子女等眷戀之處）來承擔。對善行製造障礙的親友有什麼用呢？就像遷徙的鳥兒們，如何棲息才能像一起停留那樣呢？同樣，進入輪迴之路，在出生之處，各自依附於同類。死亡時，世人（親友等因悲傷）都會哀嚎。（在）四個人沒有抬走那個地方的屍體之前，不要待在那裡，離開吧。 總結：斷絕（貪戀的）友誼，消除（嗔恨的）敵意之後，這個身體獨自在寂靜處，像之前死去一樣看待。即使死去，也沒有人在身後悲傷。周圍的鳥獸也不會哭泣哀嚎，因此，這個人憶念佛陀，或者通過其他方式專注于真如，或者憶念佛法，（如果有人在旁邊）也不會被打擾，所以要專注于純粹的善行。 因此，在極其令人愉悅的森林裡（因為容易獲得生活所需，）生活簡單而快樂，（通過身語意的行為）平息一切散亂，獨自一人（無有貪戀）地居住。如《月燈經》所說：『捨棄城鎮和鄉村的喜悅，恒常依止寂靜和森林。像犀牛一樣，恒常獨自修行。不久之後，你將獲得最勝的禪定。』應當這樣理解。完全放下其他的念頭和妄想，以一心一意的專注，爲了使心平靜，併爲了反覆專注于目標而調伏（心），應當精進地禪修。無論今生還是來世，對五欲的貪戀都會產生束縛，（生命）

【English Translation】 What need is there to mention other friends? (Do not share birth and death with friends), one is born alone, and one dies alone. Because of different karmas, suffering is not taken by others (such as children and other attachments). What use are friends who create obstacles to virtue? Like migrating birds, how can dwelling together be like staying together? Similarly, those who enter the path of samsara, in the place of birth, each clings to their own kind. When one dies, the world (relatives, etc.) all lament with sorrow. Until four people have not carried away the corpse from that place, do not stay there, leave! Summary: After cutting off (attachment to) friendship and eliminating (hatred) enmity, this body is alone in a quiet place, treat it as if it were already dead. Even if one dies, no one will grieve behind. Even the surrounding birds and animals will not cry and wail, therefore, this person remembers the Buddha, or focuses on Suchness through other means, or remembers the Dharma, (if someone is nearby) will not be disturbed, so focus on pure virtue. Therefore, in the extremely delightful forest (because it is easy to obtain the necessities of life), life is simple and happy, (through the actions of body, speech, and mind) pacify all distractions, and dwell alone (without attachment). As the 'Moon Lamp Sutra' says: 'Abandon the joy of towns and villages, constantly rely on solitude and forests. Like a rhinoceros, constantly practice alone. Before long, you will attain the supreme samadhi.' This is how it should be understood. Completely abandon other thoughts and delusions, with single-minded focus, in order to calm the mind, and in order to repeatedly focus on the object, tame (the mind), one should diligently meditate. Whether in this life or the next, attachment to the five desires will produce bondage, (life)

---

)འདི༷ར་ནི༷་བས༷ད་ད༷ང་བཅི༷ང་ད༷ང་གཅོ༵ད་པ་ སྒྲུབ་ཅིང་། ཕ༷་རོ༷ལ་ཏུ༷་ནི༷་དམྱལ༷་སོ༷གས་བསྒྲུ༵བ་པའི་ཕྱིར་འདོད་པ་ལ་འཕྲོ་བའི་རྣམ་རྟོག་ དགག་གོ་ཞེས་པ་སྤྱིར་བསྟན་པའོ། །ཁྱད་པར་དུ་སེམས་ཅན་ལ་འཕྲོ་བ་དགག་པར་བཞེད་ ནས། གཉེན་འཐམ་པའི་ཕོ༷་ཉ༷་དང་ཕོ༷་ཉ༷་མོ༷་རྣམས་ལ༷་སྔོ༵ན། ཁྱིམ་ཐབ་ག༷ང་ཐོབ་བྱའི་ཕྱི༷ར་ ལན་དུ༷་མ༷ར་གསོ༷ལ་བཏ༷བ་ཅི༵ང་། (འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཏུ་གནོད་པའི་)སྡི༷ག་པ༷་རྣམ༷ས་ས༷མ་(འདིར་ གནོད་པའི་)གྲ༷གས་མི༷ན་པ༵། །(འདོད་པ་བརྟེན་པ་གང་)ག༷ང་གི༷་དོ༷ན་དུ༷འང་མ༷་འཛེ༷མས་པ༵ར། །འདི་ ཕྱི་ཀུན་ཏུ་འཇི༷གས་པ༷་ལ༷་ཡ༷ང་བད༷ག་ཞུ༷གས་ཤི༵ང་། །དེའི་དོན་དུ་(ནོར་)རྫ༷ས་ཀྱང༷་ཟ༷ད་པ༷ར་ 1-237 བྱས༷་གྱུ༷ར་ཏེ༵། ཁྱིམ་ཐབ་ག༷ང་ལ༷་ཡོ༷ངས་སུ༷་འཁྱུ༷ད་པ༷ས་ན༵། མཆོ༷ག་ཏུ༷་དག༷འ་བའི་རོ་མྱོང་ བར་འགྱུ༷ར་དུ་རེ་བ་ལས་འཁྱུད་བྱ་དེ༷་ད༷ག་ཉི༵ད། ཚིགས་སུམ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུ་འབྲེལ་བའི་ཀེ༷ང་ རུ༷ས་ཉི༷ད་ཡི༷ན་གཞ༷ན་མི༷ན་པ༵་དེ། དང་པོ་ནས་ར༷ང་དབ༷ང་བ་ད༷ང་ནི༷་བད༷ག་གིར་གཟུང་ བའང་མི༷ན་པ་ལ༵། དང་པོར་ར༷བ་ཏུ༷་འདོ༷ད་ཅི༷ང་ཕྱིས་ཡོ༷ངས་ཞེ༷ན་ན༵ས། ཅི༷་ཕྱི༷ར་མྱ༷་ང༷ན་ འད༷ས་མི༷་འགྲོ༵། །ཞེས་པ་སྟེ་དེ་ལ་འཕྲོ་བ་བཀག་ནས་བསམ་གཏན་སྒོམ་པར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་ དུ་དགོངས་པ་ནི་འཆད་འགྱུར་ལ་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཁྱིམ་ཐབ་ག༷ང་ཞི༷ག་གི་བྱད་བཞིན་ ལྟ་འདོད་པས་ད༷ང་པོ༷་འབ༷ད་དེ༷་བཏེ༵ག་ནས། དྲ༷ངས་ཤིང་འཐེན་ཀྱང༷་དེ་ངོ༷་ཚ༷་བས༷་འོ༷ག་ཏུ༷་ ལྟ༵་ཞིང་། དུར་ཁྲོད་དུ་མ་སོང་བའི་སྔོ༷ན་ནི༷་དེའི་ལུས་ཀྱི་གནས་ལུགས་མཐོ༷ང་ང༷མ་མ༷་མཐོ༷ང་ ཡ༵ང་། ཡུལ་བཅོམ་བརླག་པ་སོགས་ཀྱི་ལུགས་ལ་སེང་རས་ཀྱི་གོ༷ས་ཀྱི༷ས་རིགས་ཀྱི་ཆུང་མའི་ གདོ༷ང་ནི༷་གཡོ༷གས་པ༷ར་གྱུ༵ར་པ་ལ། ཁྱོ༷ད་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་པ༷འི་དབང་གིས་ལྟ་འདོད་པའི་གདོ༷ང་ དེ༷་ནི༵། ད༷་ལྟ༷་དུར་ཁྲོད་ན་མངོ༷ན་སུ༷མ་གྱུ༷ར་པ༷་བཞི༵ན། བྱ༷་རྒོ༷ད་ཀྱི༷ས་(གཡོགས་མ་རྣམས་)བས༷ལ་ བྱས༷་(པ་)མཐོ༷ང་ན༵། །ད༷་ལྟ༷་(འཇིགས་པས་)ཅི༷་ཕྱི༷ར་འབྱེ༷ར་(ཞིང་འབྲོས་)བ༷ར་བྱེ༵ད། །སྔོན་གཞ༷ན་ རྣམ༷ས་མི༷ག་གི༷ས་ལྟ༷་ན༷་ཡ༵ང་(ལྟ་བར་མ་བྱེད་ཅེས)། ག༷ང་ཞི༷ག་(ཟུར་མིག་ཙམ་གྱི་བལྟ་བ་ཡང་)ཡོ༷ངས་ སུ༷་བསྲུ༷ངས་གྱུ༷ར་པ༵། །ཇི༷་སྲི༷ད་དུ་བསྐྱངས་པའི་ཁྱིམ་ཐབ་དེ༷་ནི༷་དེ༷ང་བྱ་རྒོད་སོགས་ཀྱིས་ཟ༷་ ན༵། ཕྲག་དོག་དང་སེ༷ར་སྣ༷་ཅ༷ན་ཁྱོ༷ད་ཅི༷ས་མི༷་བསྲུ༵ང་སྟེ་ངོ་བོ་མཚུངས་པས་ཞེན་པར་མི་འོས་ ཤིང་། ཤ༷་ཡི༷་ཕུ༷ང་པོ༷ར་འདི༷་མཐོ༷ང་ན༵ས། །བྱ༷་རྒོ༷ད་ད༷ང་གཞ༷ན་ལྕེ་སྤྱང་སོགས་ཀྱིས་ཟ༷་བྱེ༷ད་ ན༵། གཞ༷ན་(བྱ་རྒོད་དང་ལྕེ་སྤྱང་སོགས་)གྱི༷ས་ཟ༷ས་ལ༷་མེ༷་ཏོ༷ག་གི༵ ། ཕྲེ༷ང་བ༷་དང་ཙ༷ན་ད༷ན་གྱི་བྱུག་པ་ དང་གོས་དང་རྒྱ༷ན་སྣ་ཚོགས་ཀྱི༷ས་ཅིའི་ཕྱིར་

【現代漢語翻譯】 在此，斷除束縛和斬斷，努力修行。在彼岸，爲了造作地獄等，駁斥耽著于慾望的分別念，這是總的指示。特別地，爲了駁斥對眾生的耽著，對於互相愛戀的男女，爲了獲得家室，多次供養酒食，（爲了在來世造成損害的）罪業，或者（爲了在此世造成損害的）惡名。（無論耽著於何種慾望），爲了任何目的都不迴避。對於今生來世的一切恐懼，也甘願承受。爲了那個目的，甚至耗盡（財產）。既然完全沉溺於家室，期望品嚐極樂的滋味，然而所沉溺的對象，那三百六十節相連的骨架，並非其他，正是屍骨。從一開始就不是自主的，也不是可以佔有的。最初貪戀，後來完全執著，為何不趨向寂滅？這是說，斷除對它的耽著，轉而修習禪定。這個道理在後面的講解中也會明白。想要觀看家室的容貌，最初努力抬起她，牽拉，但她羞於見人，總是向下看。在未去往墓地之前，是否見過她的身體狀況？即使見過被劫掠的村莊等景象，用僧伽梨的衣服遮蓋種族女子的臉龐。你因煩惱而想看的那張臉，現在卻像在墓地裡顯現一樣，被禿鷲（覆蓋物）揭開。（看到）現在為何逃避？以前其他人用眼睛看（也不允許），完全禁止（即使是斜視）。如此精心守護的家室，現在卻被禿鷲等吞食。嫉妒和吝嗇的你為何不守護？因為本質相同，不值得執著。看到這堆積如山的血肉，被禿鷲和豺狼等吞食。其他人（禿鷲和豺狼等）的食物，為何還要用鮮花的花環、旃檀的涂香、衣服和各種裝飾品來裝飾呢？ 在此處，要斷除束縛、捆綁和斬斷，努力修行。而在來世，爲了造作地獄等惡趣，要駁斥那些耽著于慾望的分別念。這是總的來說明。特別地，爲了駁斥對眾生的耽著，對於互相愛戀的男女，爲了獲得家室，多次供養飲食，（爲了在來世造成損害的）罪業，或者（爲了在此世造成損害的）惡名。（無論耽著於何種慾望），爲了任何目的都不迴避。對於今生來世的一切恐懼，也甘願承受。爲了那個目的，甚至耗盡（財產）。既然完全沉溺於家室，期望品嚐極樂的滋味，然而所沉溺的對象，那三百六十節相連的骨架，並非其他，正是屍骨。從一開始就不是自主的，也不是可以佔有的。最初貪戀，後來完全執著，為何不趨向寂滅？這是說，斷除對它的耽著，轉而修習禪定。這個道理在後面的講解中也會明白。想要觀看家室的容貌，最初努力抬起她，牽拉，但她羞於見人，總是向下看。在未去往墓地之前，是否見過她的身體狀況？即使見過被劫掠的村莊等景象，用僧伽梨的衣服遮蓋種族女子的臉龐。你因煩惱而想看的那張臉，現在卻像在墓地裡顯現一樣，被禿鷲（覆蓋物）揭開。（看到）現在為何逃避？以前其他人用眼睛看（也不允許），完全禁止（即使是斜視）。如此精心守護的家室，現在卻被禿鷲等吞食。嫉妒和吝嗇的你為何不守護？因為本質相同，不值得執著。看到這堆積如山的血肉，被禿鷲和豺狼等吞食。其他人（禿鷲和豺狼等）的食物，為何還要用鮮花的花環、旃檀的涂香、衣服和各種裝飾品來裝飾呢？

【English Translation】 Here, one strives to accomplish the cutting off of bonds and attachments. In the afterlife, one rejects the conceptual thoughts that cling to desire in order to create hells and other negative realms. This is a general instruction. In particular, to reject clinging to sentient beings, for the sake of couples who are in love, to obtain a household, they repeatedly offer food and drink, committing sins (that harm in the next life) or (that harm in this life) ill-repute. For whatever purpose (of clinging to desire), they do not hesitate. They willingly endure all fears in this life and the next. For that purpose, they even exhaust their (wealth). Since they are completely immersed in household life, hoping to taste the joy, but the object of their immersion, that skeleton connected by three hundred and sixty joints, is none other than bones. From the beginning, it was not autonomous, nor could it be possessed. Initially desiring and later completely clinging, why not go to nirvana? This means that one should cut off clinging to it and turn to practicing meditation. This principle will also be understood in the following explanations. Wanting to see the face of the household, initially striving to lift her up, pulling her, but she is ashamed to be seen, always looking down. Before going to the cemetery, have you seen the state of her body? Even if you have seen the scenes of plundered villages, the face of the woman of the lineage is covered with a sanghati robe. That face that you want to see because of afflictions, now appears as if it is manifest in the cemetery, uncovered by vultures (coverings). (Seeing this) why do you flee now? Previously, even if others looked with their eyes (it was not allowed), it was completely forbidden (even a sidelong glance). That household that was so carefully guarded, is now being eaten by vultures and others. Why do you, who are jealous and miserly, not guard it? Because the essence is the same, it is not worth clinging to. Seeing this pile of flesh and blood, being eaten by vultures and jackals, why decorate the food of others (vultures and jackals) with garlands of flowers, sandalwood paste, clothes, and various ornaments? Here, one must cut off bonds, ties, and severances, striving in practice. In the afterlife, to create hells and other negative realms, one must refute the conceptual thoughts that cling to desires. This is a general explanation. Specifically, to refute clinging to sentient beings, for couples who are in love, to obtain a household, they repeatedly offer food and drink, committing sins (that harm in the next life) or (that harm in this life) ill-repute. For whatever purpose (of clinging to desire), they do not hesitate. They willingly endure all fears in this life and the next. For that purpose, they even exhaust their (wealth). Since they are completely immersed in household life, hoping to taste the joy, but the object of their immersion, that skeleton connected by three hundred and sixty joints, is none other than bones. From the beginning, it was not autonomous, nor could it be possessed. Initially desiring and later completely clinging, why not go to nirvana? This means that one should cut off clinging to it and turn to practicing meditation. This principle will also be understood in the following explanations. Wanting to see the face of the household, initially striving to lift her up, pulling her, but she is ashamed to be seen, always looking down. Before going to the cemetery, have you seen the state of her body? Even if you have seen the scenes of plundered villages, the face of the woman of the lineage is covered with a sanghati robe. That face that you want to see because of afflictions, now appears as if it is manifest in the cemetery, uncovered by vultures (coverings). (Seeing this) why do you flee now? Previously, even if others looked with their eyes (it was not allowed), it was completely forbidden (even a sidelong glance). That household that was so carefully guarded, is now being eaten by vultures and others. Why do you, who are jealous and miserly, not guard it? Because the essence is the same, it is not worth clinging to. Seeing this pile of flesh and blood, being eaten by vultures and jackals, why decorate the food of others (vultures and jackals) with garlands of flowers, sandalwood paste, clothes, and various ornaments?

---

མཆོ༵ད་དེ་འབད་པ་ཡང་འཁྲུལ་ལོ། ། དུར་ཁྲོད་དུ་རུ༷ས་གོ༷ང་(མི་སྡུག་ཅིང་འཇིགས་སུ་རུང་བ་)ཉི༷ད་དུ༷་མཐོ༷ང་ན༷ས་ནི༵། (བོང་པ་ལྟར་)མི༷་ མགུ༷ལ་ཡ༷ང་ནི༷་ཁྱོ༷ད་སྐྲ༷ག་ན༵། །ད་ལྟ་རོ༷་ལ༷ངས་མཆན་དུ་ཞུགས་པ་བཞི༷ན་དུ༷་(རླུང་ལ་སོགས་རྐྱེན་) 1-238 འག༷འ་ཡི༷ས་ཀྱང༷་། བསྐྱོ༷ད་པ༷ར་གྱུ༷ར་(པའི་གནོད་པའི་དུས་)ན༷་ཅི༷ས་མི༷་འཇི༵གས (ཏེ་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་ པར་རིགས་སོ)། །ག༷ང་ལ༷་པགས་པའམ་གོས་ཀྱིས་གཡོ༷གས་ཀྱང༷་འདི༷་ཙམ་དུ་ཆ༷གས་པ༵་ན། དེ༷་ མ༷་གཡོ༷གས་པ་དུར་ཁྲོད་དུ་བོར་བ་ན༷་ཅི༷ས་མི༷་འདོ༵ད་དེ་འདོད་པར་རིགས་པ་ལས། དེ༷་ལ༷་ དགོ༷ས་པ༷་མེ༷ད་ན༷་ནི༵། །གཡོ༷གས་པ༷་ལ༷་ཡ༷ང་ཅི༷་ཕྱི༷ར་འཁྱུ༵ད་དེ་ལུས་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་རྒྱུ་ཟ༷ས་ནི༷་གཅི༷ག་པུ༷་ཉི༷ད་ལ༷ས་ནི༵། ཁྱིམ་ཐབ་འདིའི་བཤ༷ང་ད༷ང་ཁ༷་ ཆུ༷་གཉི་ག་བྱུ༷ང་གྱུ༷ར་ན༵། དེ༷་ལ༷་བཤ༷ང་བ་ལ༷་མི༷་དག༷འ་ཞི༵ང་། ཁ༷་ཆུ༷་ལ༷་ཁྱོ༷ད་མི་འཛེམ་པར་ འོ་བྱེད་པ་སོགས་ཅི༷་ཕྱི༷ར་དག༵འ་སྟེ་ཁྱད་པར་མེད་པར་རིགས་སོ། །ཤི༷ང་བ༷ལ་ཏེ་རས་བལ་ སོགས་རེ༷ག་ན༷་འཇ༷མ་པ༷་ཡི༵ས། སྔ༷ས་དགའ་བར་འོས་པ་ལ༷་དག༷འ་བ༷ར་མི༷་བྱེ༷ད་པ༵ར། (མི་ གཙང་བ་ལས་བྱུང་བའི་)དྲི༷་ང༷་འཛ༷ག་པ༷་མ༷་ཡི༷ན་ཞེ༵ས། མི་འོས་པ་ལ་ཞེན་པའི་འདོ༷ད་ལྡན༷་རྣམས་ མི༷་གཙ༷ང་བ༷འི་གནས་ལུགས་ལ༷་རྨོ༵ངས་པ་སྙིང་རྗེའོ། །དེ་འདྲ་མེད་དོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འདོ༷ད་ལྡན༷་ང༷ན་པ༷་རྨོ༷ངས་པ༷་རྣམ༷ས། །ཤི༷ང་བ༷ལ་རེ༷ག་ན༷་འཇ༷མ་པ༷་བསྟབས་པ་ལ༷འ༵ང་། འདིས་བདག་གི་ཉ༷ལ་པོ༷་སྟེ་འཁྲིག་པའི་ཟླ་བྱ༷་བ༷ར་མི༷་ནུ༷ས་ཞེ༵ས། དེ༷་ལ༷་ཁྲོ༷་བ༷་ད༷ག་ཏུ༷་བྱེ༷ད་ པ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ག༷ལ་ཏེ༷་མི༷་གཙ༷ང་བ་ལ་ཆ༷གས་པ་མེ༷ད་དོ་ཞེ་ན༵། འོ་ན་རུ༷ས་གཟེ༷བ་ རྒྱུ༷ས་པ༷ས་སྦྲེ༷ལ་བ༷་ལ༵། ཤ༷་ཡི༷་འད༷མ་གྱི༷ས་ཞ༷ལ་ཞ༷ལ་བྱས༷་པའི་ཁྱིམ་ཐབ་གཞ༷ན་ཁྱོ༷ད་ཅི༷་ ཕྱི༷ར་པ༷ང་དུ༷་འཁྱུ༵ད(དེ་མི་གཙང་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ)། ཁྱོ༷ད་(རང་)ཉི༷ད་མི༷་གཙ༷ང་བའི་རྫས་ སུམ་ཅུ་སོ་དྲུག་སོགས་མ༷ང་ཡོ༷ད་པ༵། དེ༷་ཉི༷ད་ལ༷་ཁྱོ༷ད་(དུས་)གཏ༷ན་དུ་སྤྱོ༷ད་ཅི༵ང་(ཡོད་པས་དེ་ཉིད་ ཀྱིས་དགའ་བར་རིགས་ཀྱི)། མི༷་གཙ༷ང་རྐྱ༷ལ་བ༷་གཞ༷ན་(བུད་མེད་ཀྱི་ལུས་)ད༷ག་ལ༷འ༵ང་། །མི༷་གཙ༷ང་(བ་ ལ་) བརྐ༷མ་པ༷ས་ཅིའི་ཕྱིར་འདོ༷ད་པ༷ར་བྱེ༵ད། །ཅེས་པ་སྟེ། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས་ ཀྱང་། མི་གཙང་བུམ་པ་ཁྲ་བོ་ཞིག །ཁ་དོག་ལྡན་པར་སྣང་མོད་ཀྱི། །ནང་ན་ཧ་ལ་ཧ་ལའི་དུག །དྲག་པོ་ཆེན་པོ་ཡོད་པ་ལྟར། །བུད་མེད་རྒྱན་གྱིས་བརྒྱན་པ་ཡང་། །ཁ་དོག་ལྡན་པར་སྣང་ 1-239 མོད་ཀྱི། །ནང་ནི་གཅིན་དང་ཕྱི་སས་གང་། །རྐྱལ་བ་རླུང་གིས་གང་བ་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་ སོ། །བདེན་མོད། བད༷ག་ནི༷་ཤ༷་འཇམ་པོ་དང་དབྱིབས་སྡུག་

【現代漢語翻譯】 供養也是錯誤的！ 在尸陀林中，當你看到醜陋而恐怖的屍體時，像（禿鷲一樣）感到害怕。 現在像進入腐爛屍體的腋下一樣（被風等因素）移動時，為什麼不害怕（應該非常害怕）？ 當用面板或衣服遮蓋時，尚且如此令人厭惡，如果不遮蓋，丟棄在尸陀林中，為什麼不厭惡呢？應該厭惡才是！ 如果對它沒有需求，那麼遮蓋它又有什麼用呢？因為身體沒有區別。 此外，食物明明是同一種，卻產生了家庭的糞便和口水。 對於糞便你不喜歡，對於口水你卻不迴避親吻等，為什麼喜歡呢？應該沒有區別才是！ 接觸木棉等柔軟之物時，本應喜歡枕頭，卻不喜歡，（因為它們是由不潔之物產生的）說：『不是尿液』。 那些對不應執著之物執著的人們，對不潔之物的真相一無所知，真是可悲！ 如果說不是這樣，那也不對！ 那些邪惡、愚癡的貪慾者們，即使接觸到柔軟的木棉，也會抱怨：『這不能做我的性伴侶』。 因此，他們會生氣，這是顯而易見的。 如果說對不潔之物沒有貪戀，那麼，用骨頭和筋腱連線，用血肉塗抹的家庭，你為什麼要擁抱呢（因為它是不潔的本質）？ 你自己就有很多三十六種不凈之物，你應該經常使用它們（因為擁有它們就應該感到快樂），對於其他不潔的身體（女性的身體），為什麼還要貪戀呢？ 正如《寶積經》所說：『不凈的彩瓶，外表看起來色彩鮮豔，但裡面卻充滿了劇毒的哈拉哈拉。女人用裝飾品打扮，外表看起來色彩鮮豔，但裡面卻充滿了大小便，像充滿空氣的皮囊。』 確實如此，我喜歡柔軟的面板和美麗的形狀。

【English Translation】 Offering is also wrong! In the charnel ground, when you see an ugly and terrifying corpse, you are afraid like (a vulture). Now, like entering the armpit of a decaying corpse (moved by wind and other factors), why are you not afraid (you should be very afraid)? When covered with skin or clothes, it is still so disgusting. If it is not covered and discarded in the charnel ground, why not be disgusted? You should be disgusted! If there is no need for it, then what is the use of covering it? Because there is no difference in the body. Moreover, the food is clearly the same, but it produces the family's feces and saliva. You dislike feces, but you do not avoid kissing saliva, etc. Why do you like it? There should be no difference! When touching soft things like cotton, you should like pillows, but you don't like them, (because they are produced from unclean things) saying, 'It is not urine'. Those who are attached to things they should not be attached to, and who do not know the truth about unclean things, are truly pitiful! If you say it is not like this, that is not right! Those evil, ignorant, and greedy people, even when touching soft cotton, will complain, 'This cannot be my sexual partner'. Therefore, they will be angry, which is obvious. If you say there is no attachment to unclean things, then why do you embrace a family connected by bones and tendons and smeared with flesh and blood (because it is of an unclean nature)? You yourself have many thirty-six kinds of impure things. You should use them often (because you should be happy to have them). Why do you still crave other unclean bodies (women's bodies)? As the Ratnakuta Sutra says: 'An impure colorful vase, outwardly appearing colorful, but inside is full of the deadly poison halahala. A woman adorned with ornaments, outwardly appearing colorful, but inside is full of urine and feces, like a skin filled with air.' Indeed, I like soft skin and beautiful shapes.

---

གུ་འདི༷་ལ༷་དག༷འ་བོ་ཞེ༵ས། རེ༷ག་ ད༷ང་ལྟ༷་བ༷ར་འདོ༷ད་ན༷་ཀོ༵ ། (འཇིམ་གོང་ལྟར་)སེ༷མས་མེ༷ད་པ༷་ཡི༷་ར༷ང་བཞི༷ན་གྱི༵། །ཤ༷་ནི༷་(ལྟ་བ་དང་ རེག་པར་)ཁྱོ༷ད་ཀོ༷་ཅི༷ས་མི༷་འདོ༵ད་དེ་རེག་བྱ་དང་དབྱིབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་འདོ༷ད་ པ༷འི་དངོས་པོ་དེ་ནི་སེམས་དང་བཅས་པའོ་ཞེ་ན་གོ་སེ༷མས་ག༷ང་ཡི༷ན་པ༷་དེ༵། ལུས་མེད་པའི་ ཕྱིར་རེ༷ག་ད༷ང་ལྟ༷་བ༷ར་མི༷་ནུ༷ས་ལ༵། ག༷ང་ཞི༷ག་ལྟ་རེག་ནུ༷ས་པ་དེ༷་ཤེ༷ས་པ༷་མི༵ན་པའི་ཕྱིར། འདོད་པའི་དོ༷ན་གཉི་ག་མེ༷ད་བཞིན་དུ་འཁྱུ༷ད་དེ༷ས་ཅི༷་ཞི༷ག་བྱ༷་སྟེ་འཁྲུལ་བ་ཁོ་ནར་བས་སོ། །ལར་མི༷་གཙ༷ང་ར༷ང་བཞི༷ན་(བུད་མེད་)གཞ༷ན་གྱི༷་ལུ༵ས། །(ཁྱོད་ཀྱིས་མི་གཙང་བར་)མི༷་རྟོ༷གས་(པ་)ངོ༷་ མཚ༷ར་མི༷་ཆེ༷་ཡི༵། །ར༷ང་ཉི༷ད་(ཀྱི་ལུས་)མི༷་གཙ༷ང་(བའི་རང་བཞིན་)ཉི༷ད་ཡི༷ན་པ༵། །མངོན་སུམ་དུ་ གྱུར་པ་འདི་རྟོ༷གས་པ༷ར་མི༷་འགྱུ༷ར་བའི་ཤེས་རབ་ཅན་ངོ༷་མཚ༷ར་ཆེ༵་ཞེས་བསྟིང་བའོ། །ཤེས་ རབ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་(སྒྲིབ་བྱེད་)སྤྲི༷ན་བྲ༷ལ་ཉི༷་(མའི་)ཟེ༷ར་གྱི༷ས་ཕྱེ༷་བ༵འི། པ༷ད་མ༷་གཞོ༷ན་ ནུ༷་ཁ་དོག་དབྱིབས་ལེགས་རེག་བྱར་ལྡན་པ་སྤང༷ས་ན༷ས་ནི༵། མི༷་གཙ༷ང་(བ་ལ་གཙང་བར་)ཞེ༷ན་ པ༷འི་སེ༷མས་ཀྱི༷ས་ནི༵། །མི༷་གཙ༷ང་བའི་གཟེ༷བ་བམ་སྣོད་ལ༷་ཅི༷་ཕྱི༷ར་དག༵འ་སྟེ་འདི་གཉིས་ ཀྱི་ཁྱད་པར་ཕྱེ་དགོས་སོ། །གཞན་ཡང་ས༷་ཕྱོ༷གས་བཤང་གཅི་སོགས་མི༷་གཙ༷ང་གི༷ས་གོ༷ས་ པ༵འང་། ག༷ལ་ཏེ༷་རེ༷ག་པ༷ར་མི༷་འདོ༷ད་ན༵འང་། །སྐྱེས་པ་བུད་མེད་ག༷ང་ལ༷ས་(མི་གཙང་བ་)དེ༷་ནི༷་ བྱུ༷ང་བ༷་ཡི༵། ལུ༷ས་ལ༷་ཇི༷་ལྟར༷་ཁྱོ༷ད་རེ༷ག་འདོ༵ད(དེ་འདོད་པར་མི་རིགས་སོ)། ། ག༷ལ་ཏེ༷་(ས་ཕྱོགས་དེ་)མི༷་གཙ༷ང་(བས་གོས་པའི་ཕྱིར་)ཆ༷གས་(པས་རེག་པར་འདོད་པ་)མེ༷ད་ན༵། །མི༷་ གཙ༷ང་བའི་ཞི༷ང་མའི་མངལ་ལ༷ས་བྱུ༷ང་གྱུ༷ར་ཅི༵ང་། དེ༷་ཡི༷་ས༷་བོ༷ན་ཁུ་ཁྲག་ཉིད་ཕ་མའི་བཟའ་ བཏུང་གི་ནུས་པ་མི་གཙང་བ་དེ༷ས་བསྐྱེ༷ད་པ༵། གཞ༷ན་ཁྱོ༷ད་ཅི༷་ཕྱི༷ར་པ༷ང་དུ༷་འཁྱུ༵ད། །མི༷་ གཙ༷ང་ལ༷ས་བྱུ༷ང་མི༷་གཙ༷ང་སྲི༵ན་བུ། ཆུ༷ང་ངུ༷འ༷ང་ཁྱོ༷ད་འདོ༷ད་མི༷་བྱེ༷ད་(དེ་འདོད་པར་འགྱུར་)ལ༵། 1-240 །མི༷་གཙ༷ང་མ༷ང་གི༷་ར༷ང་བཞི༷ན་ལུ༵ས། །(ཕ་མའི་)མི༷་གཙ༷ང་བ་ལས་སྐྱེ༷ས་པ༷འ༷ང་འདོ༷ད་པ༷ར་ བྱེ༵ད། ཁྱོ༷ད་ནི༷་(ཤིན་ཏུ་རྨོངས་པས་)ར༷ང་གི༷་མི༷་གཙ༷ང་ལ༵། །སྨོ༷ད་མི༷་བྱེ༷ད་པ༷ར་མ༷་ཟ༷ད་ཀྱི༷། །མི༷་ གཙ༷ང་རྐྱ༷ལ་བ༷་ཞེས་བོས་ནས་མི༷་གཙ༷ང་ལ༵། བརྐ༷མ་(ཞིང་ཞེན་)པ༷ས་གཞ༷ན་ཡ༷ང་འདོ༷ད་པ༷ར་ བྱེ༵ད་དམ་ཞེས་སྲིད་པ་སྟེ་རགས་པའི་ལན་ནི་གདབ་པ་མེད་དོ། ། ག༷་པུ༷ར་དང་གླ་རྩི་ལ༷་སོ༷གས་ཡི༷ད་འོ༷ང་ད༵ང་། འབྲ༷ས་ཆ༷ན་ད༷ག་ག༷མ་ཚོ༷ད་མ༷འ༷ང་རུ༵ང་། །ལན་གཅིག་མིའི་ཁ༷ར་བཅུ༷ག་ཕྱི༷ར་ཕྱུ༷ང་བོ༷ར་བ༷་ཡི༵། ས༷་ཡ༷ང་མ

【現代漢語翻譯】 『如果喜歡接觸和觀看，』（如泥土塊）『如同無心之物一般，為何你不喜歡糞便（接觸和觀看），因為它既是所觸之物又是形狀呢？』如果說『我喜歡的事物是有心的』，那麼，『你所說的心是什麼呢？』因為它沒有身體，所以不能接觸和觀看；而能觀看和接觸的，又不是心。既然兩者都不能滿足慾望，那麼你到底想做什麼呢？這不過是自欺欺人罷了。 總的來說，你不明白其他（女性）身體的污穢本性，這並不奇怪。奇怪的是，你沒有意識到自己身體的污穢本性，明明顯而易見卻視而不見。』如果說『我有智慧』，那麼，『為何你捨棄了無云晴空下陽光照耀、花瓣綻放、顏色形狀俱佳、觸感舒適的蓮花，反而對污穢之物執著呢？』為何你喜歡污穢的容器呢？你必須區分這兩者的差別。 此外，即使土地被糞便等不凈之物覆蓋，如果你不喜歡接觸它，那麼，無論男女，身體都是從不凈之物中產生的，你又為何喜歡接觸身體呢？』如果說『我不喜歡接觸被不凈之物覆蓋的土地』，那麼，你也是從不凈的子宮中出生的，你的種子——精血，也是由父母飲食的不凈之物所滋養。你為何要擁抱它呢？ 從不凈中產生的不凈之蟲，即使很小，你也不會喜歡它。身體是眾多不凈之物的集合，也是從（父母的）不凈之物中產生的，你卻喜歡它。你不僅不厭惡自己的不凈之物，反而稱之為『不凈的容器』，並貪戀它，進而喜歡其他不凈之物嗎？』這是一種可能性，無需進一步辯駁。 『麝香、冰片等令人愉悅之物，以及各種水果或蔬菜，一旦被人類食用並排出，就會變得令人厭惡。』

【English Translation】 'If you like to touch and see,' (like a clod of earth) 'why don't you like feces (to touch and see), since it is both something to be touched and a shape?' If you say 'The things I like are sentient,' then, 'What is this mind you speak of?' Because it has no body, it cannot be touched or seen; and what can be seen and touched is not the mind. Since neither can satisfy desire, what exactly do you want to do? This is nothing but deceiving yourself. In general, it is not surprising that you do not understand the impure nature of other (women's) bodies. What is surprising is that you do not realize the impure nature of your own body, which is obvious but you ignore it.' If you say 'I have wisdom,' then, 'Why do you abandon the lotus that is illuminated by the sun's rays in a cloudless sky, with blooming petals, excellent color and shape, and a comfortable touch, and instead cling to impure things?' Why do you like impure containers? You must distinguish the difference between these two. Furthermore, even if the land is covered with impure things like feces, if you do not like to touch it, then, whether male or female, the body is produced from impure things, so why do you like to touch the body?' If you say 'I do not like to touch the land covered with impure things,' then you were also born from an impure womb, and your seed—semen and blood—is nourished by the impure things of your parents' food and drink. Why do you embrace it? The impure worm that comes from impurity, even if it is small, you will not like it. The body is a collection of many impure things, and it is also produced from the (parents') impure things, but you like it. Not only do you not detest your own impure things, but you call it an 'impure container,' and you are greedy for it, and then you like other impure things?' This is a possibility, and no further debate is needed. 'Pleasant things like musk and camphor, as well as various fruits or vegetables, once eaten and excreted by humans, become disgusting.'

---

ི༷་གཙ༷ང་བཙོ༷ག་པ༷ར་འགྱུ༵ར་ བའི་འབྲས་རྟགས་ལས་ཀྱང་ཡིད་འབྱུང་ངོ་། ། ག༷ལ་ཏེ༷་མི༷་གཙ༷ང་(བའི་རང་བཞིན་གྱི་ལུས་)འདི༷་འདྲ༷་བ༵། །མངོ༷ན་སུ༷མ་གྱུ༷ར་ཀྱང༷་ཐེ༷་ཚོ༷མ་ན༵། །དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས། འདི་ལྟ་སྟེ། ལུས་འདི་ལ་སྐྲ་དང་སྤུ་དང་སེན་མོ་དང་རྡུལ་དང་དྲི་མ་ དང་པགས་པ་དང་ཤ་དང་རུས་པ་དང་རྩ་རྒྱུས་དང་། མཁལ་མ་དང་སྙིང་དང་མཆིན་པ་དང་གློ་ བ་དང་རྒྱུ་མ་དང་གཉེ་མ་དང་ཕོ་བ་དང་སུལ་མང་དང་ལོང་ཀ་དང་མཚེར་པ་དང་། ཕྱི་ས་དང་ མཆི་མ་དང་རྔུལ་དང་སྣབས་དང་ངར་སྣབས་དང་ཞག་དང་ཆུ་སེར་དང་རྐང་དང་ཚིལ་དང་ མཁྲིས་པ་དང་། བད་ཀན་དང་རྣག་དང་ཁྲག་དང་ཀླད་པ་དང་ཀླད་རྒྱས་དང་གཅིན་རྣམས་ ཡོད་དེ། དངོས་པོ་དེ་རྣམས་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡོངས་སུ་རྟོག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ ཞེས་གསུངས་པ་མི་གཙང་བའི་རྫས་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གི་རང་བཞིན་དུ༷ར་ཁྲོ༷ད་ད༷ག་ཏུ༷་བོ༷ར་ བ༷འི་ལུ༵ས། མི༷་གཙ༷ང་(བའི་གཟུགས་འཇིགས་སུ་རུང་བ་)གཞ༷ན་ཡ༷ང་བལྟ༷་བ༷ར་གྱི༵ས། །ག༷ང་ཞི༷ག་ པ༷གས་པ༷འི་ཁ༷་ཕྱེ༷་ན༵ས (ཡི་དྭགས་ལ་སོགས་པར་འཁྲུལ་ནས)། །འཇི༷གས་པ༷་ཆེ༷ན་པོ༷་སྐྱེ༷་ འགྱུ༷ར་བ༵ར། །(དེ་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་དུ་)ཤེ༷ས་ཀྱང༷་ཇི༷་ལྟར༷་དེ༷་ཉི༷ད་ལ༵། །རྟོགས་བཞིན་དུ་ཕྱི༷ར་ ཞི༷ང་དག༷འ་བ༷་སྐྱེ༷་བ༷ར་འགྱུ༵ར་བ་མི་རིགས་སོ། ། འོན་ཏེ་དྲི་ཞིམ་པའོ་སྙམ་ན་(མི་གཙང་བའི་)ལུས་ལ་བསྐུ༷ས་པ༷འི་དྲི༷་(ཞིམ་པ་)དེ༷་ཡ༵ང་། ཙ༷ན་ 1-241 ད༷ན་སོ༷གས་ཡི༷ན་གྱི་གཞ༷ན་ལུས་ཀྱི་དྲི་ནི་མ༷་ཡི༵ན། གཞ༷ན་(ཙན་དན་)གྱི༷་དྲི༷་དེ༷ས་གཞ༷ན་(དྲི་ང་ བའི་ལུས་)ད༷ག་ལ༵། །ཅི༷་ཡི༷་ཕྱི༷ར་ན༷་ཆ༷གས་པ༷ར་བྱེ༵ད། །ག༷ལ་ཏེ༷་བརྟགས་ན་ར༷ང་བཞི༷ན་དྲི༷་ང༷་ བ༵ས། ལུས་འདི༷་ལ༷་མ༷་ཆ༷གས་ལེ༷གས་མི༷ན་ན༵མ། འཇི༷ག་རྟེ༷ན་ན་ལུས་ལ་གཙང་བའི་དོ༷ན་ མེ༷ད་བཞིན་དུ་སྲེ༷ད་ཞེན་གྱི་རྨོངས་པ༷་ད༵ག །ཅེས་བོས་ནས། ཅི༷་སྟེ༷་དེ༷་ལ༷་དྲི༷་ཞི༷མ་སྐུ༵ད་དེ་ལུས་ ཀྱིས་དྲི་ཡང་ཆུད་གསན་པར་གྱུར་པའོ། །འོ༷ན་ཏེ༷་དྲི༷་ཞི༷མ་ཙ༷ན་ད༷ན་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན༵། འོ་ན་ ལུ༷ས་ལ༷ས་འདི༷ར་ནི༷་རུལ་དྲི་མིན་པ་ཅི༷་ཞི༷ག་བྱུ༵ང་། གཞ༷ན་(ཙན་དན་)གྱི༷་དྲི་ཡི༷ས་གཞ༷ན་(འབྲཻལ་ མེད་ཀྱི་ལུས་)ད༷ག་ལ༵། །ཅི༷་ཡི༷་ཕྱི༷ར་ན༷་ཆ༷གས་པ༷ར་(དེ་འགལ་ལོ་)བྱེ༵ད། ། ག༷ལ་ཏེ༷་གོས་ཀྱིས་མ་གཡོགས་ན་སྐྲ༷་སེ༷ན་(མ་བྲེག་པས་)རི༷ང་བ༷་ད༵ང་། སོ༷་སྐྱ༷་དྲི༷་བཅ༷ས་ འད༷མ་གྱི༷་དྲི༵ས། །བསྒོ༷ས་པ༷ས་ལུ༷ས་ཀྱི༷་ར༷ང་བཞི༷ན་ནི༵། །གཅེ༷ར་བུ༷་འདྲེག་སྤྱད་དང་ཁྲུས་ ལ་སོགས་པས་བྱི་དོར་མ་བྱས་པའི་རང་གཟུགས་ནི་འདྲེ་མོའམ་གཤིན་རྗེ་ལྟ་བུར་འཇི༷གས་ པ༷་ཉི༷ད་ཡི༷ན་ན༵་དེའི་དོན་དུ་འབད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་ཞེས་པའོ། །ར༷ང་ལ༷་གནོ༷ད་པ༷འི་མཚོ༷ན་ རང་གིས་བརྡར་བ་མི་རིགས་པ་བཞི༷ན་

【現代漢語翻譯】 即使是從不清凈轉變為污穢的結果的標誌，也會令人厭惡。 這個像是不乾淨的身體，即使顯而易見，仍然會猶豫不決。 《寶云經》中說：『例如，這個身體有頭髮、體毛、指甲、灰塵、污垢、面板、肌肉、骨骼、筋脈、腎臟、心臟、肝臟、肺、腸、大腸、胃、皺紋、盲腸、脾臟、體液、眼淚、汗液、鼻涕、濃鼻涕、脂肪、膿水、血液、腦、腦髓和尿液。』這些事物是菩薩完全覺悟的自性。 因此，這具屍體被丟棄在尸陀林中，由三十六種不凈之物組成。還要觀察其他不凈之物（令人恐懼的形象）。 如果打開面板（誤以為是夜叉等），會產生巨大的恐懼。 即使知道（它是那樣的自性），又怎麼能對它感到高興呢？知道卻仍然執著，這不合理。 如果認為它有香味，那麼塗在（不凈的）身體上的香味，也只是旃檀等的香味，而不是身體本身的香味。旃檀的香味又怎麼能使其他（臭穢的身體）感到愉悅呢？ 如果仔細觀察，身體的自性是臭穢的，那麼對這個身體不執著不是更好嗎？世間上，明明身體沒有清凈的意義，卻被貪戀的愚癡所矇蔽。 如果有人說，因為塗了香，所以身體也變得香了。那麼，身體里怎麼會沒有腐臭味呢？旃檀的香味又怎麼能使其他（無關的身體）感到愉悅呢（這是矛盾的）。 如果不用衣服遮蓋，頭髮和指甲（不修剪）很長，牙齒髮黃，氣味難聞，被污垢覆蓋，身體的本性，如果不穿衣服、不梳洗、不沐浴，就像是羅剎女或閻羅王一樣可怕，那麼爲了它而努力又有什麼意義呢？就像自己用武器傷害自己一樣，是不合理的。

【English Translation】 Even the signs of the result of transforming from unclean to filthy are repulsive. This body, which is like an unclean one, even though it is obvious, there is still hesitation. In the 'Cloud Jewel Sutra', it says: 'For example, this body has hair, body hair, nails, dust, dirt, skin, flesh, bones, tendons, kidneys, heart, liver, lungs, intestines, large intestine, stomach, wrinkles, cecum, spleen, bodily fluids, tears, sweat, mucus, thick mucus, fat, pus, blood, brain, marrow, and urine.' These things are the nature of a Bodhisattva's complete enlightenment. Therefore, this corpse is discarded in the charnel ground, composed of thirty-six kinds of impure substances. Also, observe other impure things (frightening images). If the skin is opened (mistaking it for a Yaksha, etc.), great fear will arise. Even if one knows (it is of such a nature), how can one be happy with it? Knowing yet still being attached is unreasonable. If one thinks it has a fragrance, then the fragrance applied to the (unclean) body is only the fragrance of sandalwood, etc., and not the fragrance of the body itself. How can the fragrance of sandalwood make other (foul-smelling bodies) feel pleasant? If one observes carefully, the nature of the body is foul-smelling, so isn't it better not to be attached to this body? In the world, it is clear that the body has no meaning of purity, yet it is blinded by the foolishness of attachment. If someone says that because fragrance is applied, the body also becomes fragrant. Then, how can there be no putrid smell in the body? How can the fragrance of sandalwood make other (unrelated bodies) feel pleasant? (This is contradictory). If not covered with clothes, the hair and nails (untrimmed) are long, the teeth are yellow, the smell is unpleasant, covered with dirt, the nature of the body, if not clothed, uncombed, and unbathed, is as frightening as a Rakshasi or Yama, then what is the point of striving for it? It is unreasonable, like harming oneself with one's own weapon.

---

དུ༷། དེ༷་འབ༷ད་ཅི༷་ཕྱི༷ར་བྱི༷་དོ༷ར་བྱེ༵ད། ཀྱེ་མ་ཧོ་འདིར་ སྲེད་ལྡན་རྣམས་བད༷ག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པ་ལ༷་རྨོ༷ངས་ཤིང་ཞེན་པ༷འི་འབ༷ད་པ༷་ཡི༵ས། འདོད་པའི་མྱོས་ཆུ་ཡང་ཡང་འཐུངས་པས་བཟློག་ཐབས་མེད་པར་སྨྱོ༷ས་པ༷་ཚབས་ཆེས༷་པ་ ས༷་སྟེང་འདི༷་ཀུ༷ན་ཏུ༷་འཁྲུ༵གས་ཤིང་ཁྱབ་པར་བྱས་སོ་ཞེས་བསྟན་བཅོས་མཁན་པོས་མྱ་ངན་ མཛད་པའོ། ། སླར་ཡང་དཀྱུས་ལ་འཇུག་པར་བཞེད་ནས། (རོ་རྣམས་ཀྱི་)རུ༷ས་གོ༷ང་(སོ་སོ་ན་གནས་པ་) འག༷འ་ཞི༷ག་མཐོ༷ང་ན༷ས་ནི༵། །དུ༷ར་ཁྲོ༷ད་དུ༷་ནི༷་རྣམ་པར་བམ་པ་དང་རྣམ་པར་འབུས་གཞིག་ པ་དང་རྣམ་པར་རྣགས་པ་དང་རྣམ་པར་དམར་བ་དང་རྣམ་པར་སྔོས་པ་དང་རྣམ་པར་ཟོས་པ་ དང་། རྣམ་པར་འཐོར་བ་དང་རུས་པ་དང་རྣམ་པར་ཚིགས་པའི་འདུ་ཤེས་ཏེ། མི་རྟག་པའི་ 1-242 འདུ་ཤེས་དགུ་པོ་བསྒོམས་པས་ཤིན་ཏུ་ཡི༷ད་འབྱུ༷ང་ན༵། (དབུགས་རྒྱུ་བས་)གཡོ༷་བ༷འི་རུ༷ས་གོ༷ང་ གི༷ས་ཁྱ༷བ་པ༵འི། །གྲོ༷ང་གི༷་དུ༷ར་ཁྲོ༷ད་ལ༷་དག༷འ་འ༵མ། །ཞེས་དྲིས་པའོ། །དེ༷་ལྟ༷་ན་མི༷་གཙ༷ང་ བའི་རང་བཞིན་ཉེས་པའི་སྒོ་དུ་མར་གྱུ༷ར་པ༷འི་ཁྱིམ་ཐབ་དེ༷འ༵ང་། དང་པོར་རི༷ན་མེ༷ད་པ༷ར་ ནི༷་མི༷་རྙེ༷ད་དོ༵། །བར་དུ་དེ༷་དོ༷ན་བསྒྲུ༷བས་པ༷ས་ཤ༷་ཐ༷ང་ད༵ང་། ཐ་མ་དམྱལ༷་ལ༷་སོ༷གས་པ༷ས་ གནོ༷ད་པ༷ར་འགྱུ༵ར་བའི་ཕྱིར་དེ་ལ་རྣམ་རྟོག་འཕྲོ་བ་བཀག་ནས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་བསམ་ གཏན་བསྒོམ་པར་གྱུར་ཅིག །ད་ནི་ཡོ་བྱད་ལ་འཕྲོ་བའི་རྣམ་རྟོག་ཀྱང་འགོག་པར་བཞེད་ ནས་བྱི༷ས་པ༷ས་ནི་ནོ༷ར་འདོད་ཀྱང་སྒྲུབ་ཅིང་སྤེ༷ལ་མི༷་ནུ༷ས་ལ༵། ད༷ར་ལ༷་བ༷བ་ན༷་ཡང་ནོར་འདི༷་ ཅི༷ས་བདེ༵་སྟེ་བསག་བསྲུང་གིས་སྡུག་གོ །ནོ༷ར་བསོ༷ག་པ༷་ཡི༷ས་ཚེ༷་གཏུ༷གས་ན༵ས། །རྒ༷ས་ ན༷ས་འདོ༷ད་པ༷ས་ཅི༷་ཞི༷ག་བྱ༷་སྟེ་ལོངས་སྤྱད་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་སྐབས་གང་དུ་ཡང་ནོར་ལ་ སྙིང་པོ་མེད་པར་བསྟན་པའོ། ། འདོ༷ད་ལྡན༷་ང༷ན་པ༷་ཞིང་ལས་པ་ལ་སོགས་ཁ༷་ཅི༷ག་ནི༵། ཉི༷ན་ར༷ངས་(རྩྭ་ཤིང་ལོ་མ་སོགས་ ལེན་པའི་)ལ༷ས་ཀྱི༷ས་(ལུས་སེམས་)ཡོ༷ངས་དུ༷བ་སྟེ༷། །(ཉི་མ་ནུབ་པ་ན་)ཁྱི༷མ་དུ༷་འོ༷ངས་ན༷ས་(ཐང་)ཆ༷ད་ པ༷འི་ལུ༵ས། །རོ༷་ད༷ང་འདྲ༷་བ༷ར་ཉ༷ལ་(ཞིང་གཉིད་ལོག་)བ༷ར་བྱེ༵ད་པས་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །ཚོང་པ་ ལ་སོགས་ཁ༷་ཅི༷ག་བྱེ༷ས་(ཐག་རིང་པོ་)བགྲོ༷ད་(པས་ཡོངས་སུ་ངལ་བས་)ཉོ༷ན་མོ༷ངས་ད༵ང་། (དུས་ཡུན་) རི༷ང་དུ༷་སོ༷ང་བ༷འི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཅ༵ན(དག)། །བུ༷་སྨད༷་འདོ༷ད་བཞི༷ན་བུ༷་སྨད༷་རྣམ༷ས། །ཁྱུ༷ད་ ཁོ༷ར་ལོ༷ས་ཀྱང༷་མཐོ༷ང་མི༷་འགྱུ༵ར་བས་འོ་བརྒྱལ་ལོ། །ཡང་བད༷ག་ལ༷་ཕ༷ན་འདོ༷ད་གླ་མི་ལ་ སོགས་པ་རྣམ༷ས་རྨོ༷ངས་པ༵ས། ནོར་ག༷ང་དོ༷ན་ཉི༷ད་དུ༷་རེ་ཞིག་ལུས་བཙོ༷ངས་པ༷་ཡ༵ང་། གླ་ དེ༷་མ༷་ཐོ༷བ་པ༷ར་དོ༷ན་མེ༷ད་པ༵འི། གཞ༷ན་གྱི༷་ལ༷ས་ཀྱི༷་རླུ༷ང་གི༷ས་བད༵ས་ཏེ་

【現代漢語翻譯】 嗚呼！可嘆啊，那些貪戀者們，因為對『我』和『我的』執著而愚昧，他們的努力啊！ 因為一次又一次地飲用慾望的迷醉之水，無法自拔地瘋狂，情況變得非常糟糕， 以至於整個世界都陷入混亂和瀰漫。』這是論著作者的哀嘆。 再次，爲了進入正題，（對於屍體）看到一些（各自位置上的）骨骼， 在尸陀林中，有的是腫脹的，有的是被蟲子啃噬的，有的是腐爛的，有的是血紅的，有的是發青的，有的是被吃掉的， 有的是散落的骨頭，有的是骨節。這樣觀修九種無常的念頭，會產生強烈的厭離心。 （被氣息吹動的）搖晃的骨骼所覆蓋的，城市的尸陀林，你喜歡嗎？』這樣問道。 如果是這樣，那麼不凈的自性，變成諸多過患之門的家庭， 最初是無價之寶，難以獲得；中間爲了它而奔波勞碌，付出血汗；最終卻因地獄等而遭受損害， 所以要阻止對它的分別念頭，修習無分別的禪定！現在，爲了阻止對財物的分別念頭， 即使努力也無法積攢和增殖財富，即使到了老年，這些財富又能帶來什麼快樂呢？積累和守護財富只會帶來痛苦。 積累財富耗盡了一生，年老時卻無法享用，因此無論何時，財富都沒有任何意義。 一些貪婪的惡人，比如農民，整天（爲了獲取草木等）勞作，身心俱疲。 （太陽落山時）回到家中，疲憊的身體，像屍體一樣躺下（然後睡著），真是痛苦啊！ 一些商人，因為遠行（而感到疲憊），內心充滿煩惱，（長期）在外奔波，痛苦不堪。 想要女兒卻得不到女兒，即使是國王也無法如願，真是令人沮喪！ 還有一些想要幫助自己的人，比如僱工，因為愚昧，暫時爲了金錢而出賣自己的身體， 卻得不到報酬，白白地，被他人的業力之風所驅使。

【English Translation】 Alas! How pitiable are those who are attached, blinded by clinging to 'I' and 'mine,' their efforts! Because they repeatedly drink the intoxicating water of desire, they become uncontrollably mad, and the situation becomes extremely dire, to the extent that the entire world is thrown into chaos and pervaded. ' This is the lament of the author of the treatise. Again, in order to get to the point, (regarding corpses) seeing some bones (in their respective places), in the charnel ground, some are swollen, some are gnawed by worms, some are rotten, some are blood-red, some are bluish, some are eaten, some are scattered bones, some are joints. By contemplating these nine thoughts of impermanence, one will generate a strong sense of renunciation. Covered with swaying bones (moved by the breath), do you delight in the charnel ground of the city?' Thus he asked. If so, then the impure nature, the family that has become the gateway to many faults, is initially a priceless treasure, difficult to obtain; in the middle, one toils and labors for it, expending blood and sweat; and ultimately, it is harmed by hells and the like, therefore, one must stop the conceptual thoughts about it and practice non-conceptual meditation! Now, in order to stop the conceptual thoughts about possessions, even if one strives, one cannot accumulate and increase wealth, and even in old age, what pleasure can this wealth bring? Accumulating and guarding wealth only brings suffering. Accumulating wealth exhausts one's life, but in old age, one cannot enjoy it, therefore, at no time does wealth have any meaning. Some greedy evildoers, such as farmers, toil all day (to obtain grass and trees), exhausting their bodies and minds. (When the sun sets) returning home, their tired bodies lie down like corpses (and then fall asleep), how painful! Some merchants, because of traveling far (and feeling tired), are filled with inner turmoil, (long-term) wandering abroad, suffering greatly. Wanting daughters but not getting them, even kings cannot fulfill their wishes, how frustrating! And some who want to help themselves, such as hired laborers, because of ignorance, temporarily sell their bodies for money, but do not receive payment, in vain, driven by the winds of others' karma.

---

ཤི་བ་ཡང་ཡོད་དོ། །བྲན་ལ་སོགས་པ་ལ༷་ལ༷་ར༷ང་གི༷་ལུ༷ས་རྩ་བ་ནས་བཙོ༷ངས་ཤི༵ང་། (རང་)དབ༷ང་མེ༷ད་གཞ༷ན་ གྱི༷ས་བཀོ༷ལ་གྱུ༷ར་ཏེ༵། །ཆུ༷ང་མ༷་(དང་བཅས་པ་ལམ་དུ་འགྲོ་བ་ན་ཆུང་མ་)ད༷ག་ཀྱང༷་བུ༷་བྱུ༷ང་ན༵། །ཤི༷ང་ 1-243 དྲུ༷ང་དགོ༷ན་པ༷་ས་དང་རི་བྲག་དང་ཆུ་ཀླུང་གི་འགྲམ་ལ་སོགས་པར་སྐྱེ་དགོས་པས་བ༷བ་ བ༷བ་འབྱུ༵ང་སྟེ་རང་གཞན་གཉི་ག་སྡུག་པ་ཡང་ཡོད་དོ། །དམག་མི་ལ་སོགས་པ་འདོ༷ད་པ༷ས་ བསླུ༷ས་པ༷འི་གླེ༷ན་པ༷་ད༵ག །(རྙེད་པས་)འཚོ༷་འདོ༷ད་འཚོ༷་བ༷ར་བྱ༷འོ༷་ཞེ༵ས། །(གསོན་ནམ་མི་གསོན་ཞེས་) སྲོ༷ག་སྟོ༷ར་དོ༷གས་བཞི༷ན་གཡུ༷ལ་དུ༷་འཇུ༵ག །ཁྱེེ༷་ཕྱི༷ར་དཔོན་པོ་གཏུམ་པོའི་བྲ༷ན་དུ༷འང་འགྲོ༷་ བ༷ར་བྱེ༷ད་པས་སྡིག་སྡུག་གཏམ་ངན་འབྱུང་བ་ཡང་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་འཁྲུལ་བ་ལ་ཞུགས་ པའི་འདོ༷ད་ལྡན༷་ལ༷་ལ༷་(གཞན་གྱི་ཆུང་མ་དང་ནོར་འཕྲོག་པ་སོགས་ཀྱི་རང་གི་)ལུ༷ས་ཀྱང༷་(མཚོན་གྱིས་)བཅ༵ད། ཁ༷་ཅི༷ག་(རྒྱལ་པོའི་ཆད་པ་ཕོག་པས་)གས༷ལ་ཤི༷ང་རྩེ༷་ལ༷་བཙུ༵གས། ཁ༷་ཅི༷ག་མདུ༷ང་ཐུ༷ང་ད༷ག་གི༷ས་ བསྣུ༵ན། །ཁ༷་ཅི༷ག་(ལུས་མེས་)བསྲེ༷གས་པ༷་ད༷ག་ཀྱང༷་སྣང༷་། ། མདོར་ན་(དང་པོར་ནོར་མེད་པས་)བས༷ག་ད༷ང་(བར་དུ་ཆུད་ཟ་བས་)བསྲུ༷ང་ད༷ང་(ཐ་མར་ཆོམ་རྐུན་སོགས་ ཀྱིས་)བརླ༷ག་པ༷འི་གདུ༷ང་བ༷་ཡི༵ས། ནོ༷ར་ནི༷་ཕུ༷ང་ཁྲོ༷ལ་མཐ༷འ་ཡ༷ས་(པའི་རྩ་བར་)ཤེ༷ས་པ༷ར་བྱ༷། ། (དེས་ན་)ནོ༷ར་ལ༷་ཆ༷གས་(ཤིང་ཞེན་)པ༷ས་(བསག་བསྲུང་གིས་)གཡེ༷ངས་པ༷ར་གྱུ༷ར་པ༷་རྣམ༷ས། (སྐད་ཅིག་ ཙམ་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གཏད་པའི་སྐབས་མེད་པས་)སྲི༷ད་པ༷འི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ལ༷ས་གྲོ༷ལ་(བའི་)སྐབ༷ས་མེ༷ད་ དོ༵། ། འདོ༷ད་ལྡན༷་རྣམ༷ས་ལ༷་སྔར་བསྟན་པ་དེ༷་ལ༷་སོ༵གས། ཉེ༷ས་དམི༷གས་མ༷ང་ལ༷་ཐོབ་བྱའི་ གནོ༷ག་ཆུ༷ང་སྟེ༷། དཔེར་ན་ཤི༷ང་རྟ༷་འདྲེ༷ན་པ༷འི་ཕྱུ༷གས་ད༷ག་གི༵ས། ཐོ༷བ་བྱ་རྩྭ༷་ནི༷་ཁ༷མ་འག༷འ་ ཟོ༷ས་པ༷ས་ཉེས་དམིགས་ལུས་པོ་བཅོམ་པ་བཞི༵ན་ནོ། །ཐ་ན་ཕྱུ༷གས་ཀྱི༷ས་བསྒྲུ༷བས་ནའ༷ང་ མི༷་དཀོ༷ན་པ༵འི། ཟས་གོས་མནོ༷ག་ཆུ༷ང་ག༷ང་ཡི༷ན་དེ༷་དོ༷ན་དུ༵། ད༷ལ་བ༷་ཕུ༷ན་སུ༷མ་རྙེ༷ད་དཀ༷འ་ འདི༵། །(སྔོན་གྱི་ཉོན་མོངས་དང་)ལ༷ས་ཀྱི༷ས་མན༷ར་བ༷་རྣམ༷ས་ཀྱི༷ས་(ཉམས་ཤིང་)བཅོ༵མ་པ་སྙིང་རྗེའོ། ། འདོ༷ད་པ༷་འདུས་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངེ༷ས་པ༷ར་འཇི༷ག་འགྱུ༷ར་ཞི༵ང་། དེའི་དོན་དུ་སྡིག་པ་ 1-244 བྱས་པས་དམྱལ༷་ལ༷་སོ༷གས་པ༷ར་ལྟུ༷ང་བྱེ༷ད་པ༵། དོན་ཆེ༷ན་པོ༷་མི༷ན་ཕྱི༷ར་འཁོར་བ་ཐོག་མེད་ ཀྱི་དུ༷ས་ཀུ༷ན་ཏུ༵། (མི་དགེ་བ་སྤྱད་པས་)དུ༷བ་པ༷འི་ཚེ༷གས་བྱུ༷ང་ག༷ང་ཡི༷ན་པ༵། དཀའ་སྤྱད་དེ༷་ཡི༷་བྱེ༷་ བ༷(བརྒྱ)འི་ཆ༷་ཙ༷མ་གྱི༵། ཚེ༷གས་ཀྱི༷ས་བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་ལ་འབད་ན་སང༷ས་རྒྱ༷ས་ཉི༷ད་འགྲུ༷བ་ པར་ཡོད་ན༵། འོན་ཀྱང་འདོ༷ད་ལྡན༷་བྱང༷་ཆུ༷བ་ས

【現代漢語翻譯】 還有死亡。 奴隸等，從根本上賣掉自己的身體，失去自由，被他人驅使。即使是年幼的妻子（和孩子一起在路上行走），也會因為需要在樹林、山崖、河流等地方生產，而遭受痛苦，自己和他人都會痛苦。還有士兵等，被慾望欺騙的愚人，爲了（通過掠奪）生存，爲了生存而戰鬥，冒著生命危險投入戰鬥。爲了妻子，甚至成為暴君的奴隸，從而產生罪惡、痛苦和惡名。 像這樣，沉迷於錯誤的慾望者，（爲了搶奪他人的妻子和財產等）甚至會被（刀劍）砍斷身體。有些人（因為受到國王的懲罰）被穿在長矛上。有些人被長矛刺穿。有些人（身體被火）焚燒。 總之，（最初沒有財產，所以）積累，（中間揮霍浪費，所以）守護，（最後被盜賊等）掠奪，因痛苦而知曉。財產是無邊無際痛苦的根源。因此，執著于財產，被（積累和守護）分散注意力的人們，（因為沒有哪怕一瞬間可以專注于禪定），沒有從輪迴的痛苦中解脫的機會。 對於有慾望的人們，如前所述，有很多過患，而能獲得的好處卻很少。例如，拉車的牲畜，能獲得的只是幾口草，卻要遭受身體被鞭打的痛苦。甚至即使是牲畜也能獲得的，人類難以獲得的，少量的食物和衣服，爲了這些，如此難得的閑暇和圓滿，被（過去的煩惱和）業力折磨的人們（所摧毀），真是可悲啊！ 因為慾望是無常的，所以必然會毀滅和變化。爲了慾望而造惡，會墮入地獄等惡道。因為不是偉大的目標，所以在無始輪迴的漫長歲月中，（因為造作惡業）所積累的罪業。如果將那千百萬分之一的努力，用於菩提道的修行，就能成就佛果。然而，有慾望的人卻不修菩提。

【English Translation】 There is also death. Slaves, etc., sell their bodies from the root, lose their freedom, and are driven by others. Even young wives (walking on the road with children) suffer because they need to give birth in forests, cliffs, rivers, etc., causing suffering to themselves and others. There are also soldiers, etc., fools deceived by desire, who fight to survive (through plunder), risking their lives in battle. For the sake of wives, they even become slaves of tyrants, thus generating sin, suffering, and ill-repute. Like this, those who are deluded by wrong desires, (in order to seize other people's wives and property, etc.) are even cut off (by swords). Some (because they are punished by the king) are impaled on spears. Some are pierced by spears. Some are (their bodies) burned by fire. In short, (initially having no property, so) accumulating, (in the middle squandering and wasting, so) guarding, (finally being plundered by thieves, etc.), knowing through suffering. Property is the root of endless suffering. Therefore, those who are attached to property and distracted by (accumulation and guarding), (because they do not have even a moment to focus on meditation), have no chance to be liberated from the suffering of samsara. For those who have desires, as mentioned before, there are many faults, but the benefits that can be obtained are few. For example, draft animals, what they can obtain is only a few mouthfuls of grass, but they have to endure the pain of being whipped. Even what livestock can obtain, the small amount of food and clothing that is difficult for humans to obtain, for these, such a rare leisure and perfection, is (destroyed) by those who are tormented by (past afflictions and) karma, it is truly pitiful! Because desire is impermanent, it will inevitably be destroyed and change. Doing evil for the sake of desire will lead to falling into hell and other evil realms. Because it is not a great goal, the sins accumulated (because of doing evil deeds) in the long years of beginningless samsara. If one devoted one millionth of that effort to the practice of the Bodhi path, one could achieve Buddhahood. However, those who have desires do not cultivate Bodhi.

---

ྤྱོ༷ད་པ༷་བ༵ས། རྒྱུ་དུས་སུ་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཆེ༷་ལ༷་ འབྲས་བུ་བྱང༷་ཆུ༷བ་མེ༵ད་པ་ཕངས་སོ། །འབྲས་བུ་དམྱལ༷་སོ༷གས་(ཀྱི་སྒྲས་དུད་འགྲོ་སོགས་ངན་འགྲོའི་) སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་བས༷མ་བྱས༷་ན༵། མདོ་ལས་འདོ༷ད་པ༷་རྣམ༷ས་ལ༷་མཚོ༷ན་ད༷ང་ནི༵། །དུ༷ག་ད༷ང་མེ༷་ ད༷ང་གཡ༷ང་ས༷་ད༵ང་། །དགྲ༷་རྣམ༷ས་ཀྱི༷ས་ཉེས་དམིགས་ཆེ་བའི་དཔེ་མཛད་ཀྱང༷་དཔེ༷ར་མི༷་ ཕོ༵ད་དེ། མཚོན་ཆ་ལ་སོགས་པས་ངན་འགྲོར་འཕེན་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ༷་ལྟར༷་འདོ༷ད་ཡོན་གྱི་ཉེས་དམིགས་ལ༷་སྐྱོ༷་ཞིང་ཡིད་འབྱུང་བར་བྱས༷་ཏེ༵། དབེ༷ན་པ༷་ལ༷་ ནི༷་དག༷འ་བ༷་བསྐྱེ༵ད་དོ། །གང་དུ་ཞེ་ན། འཐབ་རྩོ༷ད་ད༷ང་ཆགས་སྡང་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་ཀྱི༷ས་སྟོ༷ང་ ལ༵། རྣམ་རྟོག་ངང་གིས་ཞི༷་བ༷འི་ན༷གས་ཀྱི༷་ན༷ང་ད༷ག་ཏུ༵འོ། ། འདི་ལྟ་བུའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་སྐལ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་ཙན་དན་གྱིས་ བྱུག་པའི་ཁང་བཟངས་སུ་རྒྱན་དང་བཅས་པའི་བསིལ་ཁྲོད་དུ་མས་བསིལ་ཡབ་ནོར་བུའི་ཡུ་ བ་ཅན་གཡོ་བའི་བདེ་བ་ལ་སྤྱོད་ཅིང་འཆག་པ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་ལམ་བཞི་པོ་ཉམས་སུ་ ལེན་པ་ལས་ཀྱང་ཁྱད་པར་འཕགས་པའི་ཕྱིར་དགའ་བར་འོས་པ་སྟེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བྱང་ སེམས་ཆོས་གྱི་སྐ༷ལ་བ་དང་ལྡན༷་པ་དེ་ཟླ༷་འོ༷ད་ཙ༷ན་ད༷ན་ལས་ཆེས་ལྷག་པ་ཉིད་ཀྱི༷ས་བསི༷ལ་ བ༵འི། ཡ༷ངས་(ཞིང་རྒྱ་ཆེ་)པ༷འི་རྡོ༷་ལེ༷བ་ཁ༷ང་བཟ༷ངས་ལས་ཉམ༷ས་དག༷འ་བ༵ར། (བསམ་གཏན་དང་ མི་མཐུན་པའི་)སྒྲ༷་མེ༷ད་ཞི༷་བ༷འི་ན༷གས་རླུ༷ང་རྔ་ཡབ་ལས་ལྷག་པ་གཡོ༷་བ༷་ཡི༵ས། གཞ༷ན་ལ༷་ཕ༷ན་ དོ༷ན་སེ༷མས་ཤི༷ང་འཆ༷ག་པ༷་དང་བཞེངས་པ་དང་གཟིམས་པ་དང་བསོད་སྙོམས་ལ་ཡང་རྒྱུ་ སྟེ་སྤྱོད་ལམ་བཞི་པོ་ཅི་བདེར༷་བྱེ༷ད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་དབེན་པའི་གནས་ཁ༷ང་སྟོ༷ང་ཤི༷ང་ 1-245 དྲུ༷ང་ཕུ༷ག་ད༷ག་ཏུ༵། ག༷ང་དུ༷་འདུག་ཀྱང་རང་ཇི༷་སྲི༷ད་འདོད་འདོ༷ད་གན༷ས་ཤི༵ང་། འཁོར་ལ་ སོགས་པའི་(འདོད་ཡོན)་ཡོ༷ངས་འཛི༷ན་(པ་དང་)བསྲུ༷ང་བ༷འི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་སྤང༷ས། གཞན་གྱི་དྲིང་ ལ་མི་འཇོག་པས་ལྟོ༷ས་པ༷་མེ༷ད་པ༷ར་བ༷ག་ཡ༷ངས་སྤྱོ༵ད། ཆོས་ལ་ར༷ང་དབ༷ང་སྤྱོ༷ད་ཅི༷ང་འདོད་ ཡོན་ལ་ཞེན་ཆ༷གས་མེ༷ད་པ༵ས། དགྲ་གཉེན་ག༷ང་ད༷ང་ཡ༷ང་ནི༷་འབྲེ༷ལ་མེ༷ད་པ༵འི། (གཞན་གྱི་ སྡུག་བསྔལ་བྱ་མི་དགོས་པའི་)ཆོ༷ག་ཤེ༷ས་བདེ༷་(བ་ལ་ལོངས་)སྤྱོ༷ད་ག༷ང་ཡི༷ན་པ༵། །ལྷའི་དབ༷ང་པོ༷ས་ཀྱང༷་ ནི༷་དེ༷་འདྲ་རྙེ༷ད་པར་དཀ༵འ་སྟེ། དེ་ནི་གནས་དང་ཡོ་བྱད་དང་འཁོར་གྱི་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་ལ་ སོགས་པས་སྡུག་བསྔལ་ཞིང་ཟག་བཅས་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་ཆོག་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ༷་ལ༷་སོ༷གས་པ༷འི་རྣམ༷་པ༷་(དུ་མ་)ཡི༵ས། །(ལུས་སེམས་)དབེ༷ན་པ༷འི་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་(བདེ་བ་ཕུན་ ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུར་)བས༷མ་བྱས༷་ན༵ས། །མཉམ་བཞག་རྣམ༷་རྟོ༷ག་ཉེ༷་བ༷ར་ཞི༷་བ༷འི་

【現代漢語翻譯】 唉！在因位時，遭受巨大的痛苦， 卻錯失了證得菩提的果實，真是可惜！想到地獄等（以及旁生等惡趣的） 痛苦，經中說：『慾望對於人們來說，如同兵器、毒藥、火焰 和懸崖。』即使用敵人來比喻其過患之大，也無法完全表達， 因為兵器等無法將人拋向惡趣。 因此，要對慾望的過患感到厭惡和灰心，並且對寂靜之處 生起歡喜。在何處呢？在遠離爭鬥、貪嗔煩惱， 念頭自然止息的森林之中。 像這樣的國王們，擁有圓滿的受用福報，在塗滿旃檀香的 宮殿里，享受著裝飾華麗的涼亭中，用鑲有寶石把柄的涼扇扇風的快樂， 以及散步等四種威儀，但這些都比不上在寂靜處所獲得的快樂， 為什麼呢？因為菩薩具有佛法的福報，比月光旃檀更加涼爽。 寬廣的石板，比宮殿更令人感到快樂，（與禪定不相符的） 聲音寂靜的森林，比涼風更加令人舒暢。心中想著利益他人， 行走、站立、睡眠和乞食等四種威儀，都能隨心所欲地進行。這指的是寂靜的住所， 空曠的樹林和山洞之中，無論住在哪裡，都能隨心所欲地安住，並且捨棄了守護眷屬 等（慾望）的痛苦，不依賴他人，自由自在地生活。在佛法上自由自在， 對慾望沒有貪戀，與怨親沒有任何瓜葛，（無需承受他人的痛苦） 知足常樂，這樣的快樂是任何（享受）。即使是天界的帝釋天也難以獲得， 因為他需要為住所、用具和眷屬等操勞，承受痛苦，並且被有漏的受用所束縛，無法知足。 通過這些方式，反覆思量（身心） 寂靜的功德（是圓滿安樂的因），從而使止觀和分別念得以平息。

【English Translation】 Alas! In the causal stage, enduring great suffering, Yet missing the fruit of attaining Bodhi, what a pity! Thinking of the suffering of hells and other (evil destinies such as animals), The sutras say: 'Desires for beings are like weapons, poison, fire, And cliffs.' Even using enemies as an analogy for their great faults cannot fully express it, Because weapons and the like cannot throw beings into evil destinies. Therefore, one should feel disgusted and disheartened by the faults of desires, and generate joy in solitary places. Where? In forests devoid of strife, attachment, hatred, and afflictions, Where thoughts naturally subside. Kings like these, with perfect enjoyment and fortune, in palaces smeared with sandalwood, Enjoying the pleasure of fanning with jewel-handled fans in decorated cool pavilions, And practicing the four postures of walking and so on, but these are far superior to the joy obtained in solitude, Why? Because Bodhisattvas have the fortune of Dharma, cooler than moonlight sandalwood. The wide stone slabs, more delightful than palaces, (incompatible with meditation) The silent forests, more pleasant than cool breezes. Thinking of benefiting others, Walking, standing, sleeping, and begging, the four postures can be done as one pleases. This refers to solitary dwellings, Empty forests and caves, wherever one dwells, one can abide as one pleases, and abandon the suffering of guarding Retinue and other (desires), not relying on others, living freely. Free in the Dharma, Without attachment to desires, without any connection to enemies or friends, (without having to bear the suffering of others) Contentment and happiness, such enjoyment. Even the lord of the gods is difficult to obtain, Because he needs to labor for dwellings, utensils, and retinue, endure suffering, and is bound by contaminated enjoyments, unable to be content. Through these ways, repeatedly contemplating (body and mind) The virtues of solitude (are the cause of perfect happiness), thereby pacifying calm abiding and analytical thought.

---

ཏིང་ངེ་འཛིན་ད༵ང་། རྗེས་ཐོབ་བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་ནི༷་ཟུང་འཇུག་གི་རྒྱུན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོ༷མ་པ༷ར་བྱའོ༵། །བྱང་ ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་རྒྱས་པར་འཆད་པ་ལས། བད༷ག་ད༷ང་གཞ༷ན་བདེ་བ་འདོད་པ་དང་ སྡུག་བསྔལ་མི་འདོད་པ་ཉིད་དུ༷་མཉམ༷་པ༷་ནི༵། (བདག་གཞན་རྗེ་བའི་)ད༷ང་པོ༷་ཉི༷ད་དུ༷་འབ༷ད་དེ༷་ བསྒོ༵མ་པ་རིགས་ཏེ། བདེ༷་ད༷ང་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་བླང་དོར་གྱི་གནས་སུ་སྒྲུབ་པར་མཉམ༷་པ༷ས་ན༵། སེམས་ཅན་ཐ༷མས་ཅ༷ད་བད༷ག་བཞི༷ན་དུ་གཅེས་པར་བསྲུ༷ང་བ༷ར་བྱ༷་བ་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་གཞན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་གཞན་ནི་མི་བསྲུང་ངོ་ཞེ་ན། ཁྱབ་པ་མེད་དེ། ལ༷ག་པ༷་ལ༷་སོ༷གས་ཐ་དད་དབྱེ༷་བ༷་རྣམ༷་མ༷ང་ཡ༵ང་། ཡོ༷ངས་སུ༷་བསྲུ༷ང་བྱ༷འི་ལུ༷ས་སུ༷་གཅི༷ག་ པ༷་མི་འགལ་བ་ལྟར༷། དེ༷་བཞི༷ན་འགྲོ༷་བ༷འི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཐ༷་ད༷ད་ཀྱང༷་། ཐ༷མས་ཅ༷ད་བད༷ག་ བཞི༷ན་བདེ༷་བ༷་འདོ༷ད་ཉམ༷ས་གཅི༵ག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ག༷ལ་ཏེ༷་དེ་ལྟ་ན་ཡང་རང་ལ་དངོས་སུ་ མི་འབབ་པའི་སྡུག་བསྔལ་བསྲུང་སེམས་མི་སྐྱེའོ་སྙམ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན། བད༷ག་ གི༷་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་གྱི༵ས། གཞ༷ན་གྱི༷་ལུ༷ས་ལ༷་དངོས་སུ་མི༷་གནོ༷ད་པ༵། དེ༷་ལྟ༷་ན༷འ༷ང་གཞན་དེ༷་ 1-246 ལ་བད༷ག་གི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་དེ༵་མཐོང་བ་ལས་བསྲུང་བའི་བསམ་པ་སྐྱེས་ཏེ། ཐོག་མེད་ནས་ བད༷ག་ཏུ༷་ཞེ༷ན་པ༷ས་མི༷་བཟོ༷ད་པ་ཉི༵ད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ༷་བཞི༷ན་དུ་གཞ༷ན་གྱི༷་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ད༵ག་ ཀྱང་། བད༷ག་ལ༷་དངོས་སུ་འབ༷བ་པ༷ར་མི༷་འགྱུ༷ར་བ༵། དེ༷་ལྟ༷་ནའ༷ང་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དེ༷་ བསྲུང་བའི་བསམ་པ་བད༷ག་ལ་ཡང་སྐྱེ་སྟེ་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་དེ༵། མཐོང་བ་ན་བད༷ག་ཏུ༷་ཞེ༷ན་པ༷ས་ བཟོ༷ད་པ༷ར་དཀ༵འ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་རང་གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་བཀག་སྟེ་བདག་གཞན་མཉམ་པར་བསྒོམ་པའི་འཐད་ པ་སྒྲུབ་པར་བཞེད་ནས་བད༷ག་གི༷ས་གཞ༷ན་གྱི༷་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་གང་ཡིན་པ་དེ་བས༵ལ་དགོས་ ཏེ། སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཡི༷ན་པའི་ཕྱི༷ར་དཔེར་ན་བད༷ག་གི་སྡུ༷ག་བསྔལ་བཞི༵ན་ནོ་ཞེས་པས་སྡུག་ བསྔལ་བསྲུང་བྱ་ཉིད་དུ་མཉམ་པར་སྒྲུབ་པ་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །གཏན་ཚིགས་ འདི་མ་གྲུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་དུ་མཚུངས་པར་བསྒྲུབས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ ངེས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་བདག་གིས་སྡུག་བསྔལ་ཡང་སྤང་བྱ་མ་ཡིན་ པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཟློག་ན་གནོད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཡང་ མ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བད༷ག་གི༷ས་གཞ༷ན་ལ༷་ཕ༷ན་པ༷ར་བྱ༷་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་བསྒྲུབ་དགོས་ ཏེ། སེ༷མས་ཅ༷ན་ཡི༷ན་པའི་ཕྱི༷ར་དཔེར་ན་བད༷ག་གི་ལུ༷ས་ལ་ཕན་འདོགས་པ་བཞི༵ན་ནོ་ཞེས་ པ་བདེ་བ་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་མཉམ་པར་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་སོ། །འདི་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ ཡང

【現代漢語翻譯】 于等持（Samadhi）之中， 后得位（post-meditation）之菩提心，應修習雙運之瑜伽。 廣說修習菩提心，于自身與他人皆欲求安樂、不欲痛苦之處， 應首先努力修習（自他相換）， 因於安樂與痛苦之取捨上平等對待， 故應如愛護自己一般守護一切眾生，此乃菩薩之法。 若謂因自他有別，故不應守護他人，此說不遍， 如手等雖有眾多差別，然不妨礙其皆為應守護之身體的一部分。 如是，眾生之痛苦雖各不相同，然皆因欲求安樂之心相同故。 若謂即便如此，然對於未直接降臨于自身之痛苦，亦不生守護之心，此說不然。 譬如，自身之痛苦，雖未直接損害他人之身體， 然見他人受苦，亦生守護之心，此乃因無始以來執著於我，難以忍受之故。 如是，他人之痛苦，雖未直接降臨于自身， 然見他人受苦，亦生守護之心，因見痛苦，執著於我，故難以忍受。 如是，若欲成立遮止自他差別，修習自他平等之理，則應消除他人之痛苦， 因其為痛苦之故，譬如自身之痛苦。此以痛苦皆應守護為由，成立平等之自性推理。 此推理亦非不成，因已成立痛苦之相同。 亦非不定，若反駁云：因無差別，故自身之痛苦亦不應捨棄，則成有過失。 故亦非相違。 如是，應成辦利益他人之事， 因其為眾生之故，譬如利益自身之身體。此以安樂皆應成辦為由，成立平等之推理。 此亦非不成

【English Translation】 In the state of Samadhi (ཏིང་ངེ་འཛིན་, concentration), The Bodhicitta (བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་, mind of enlightenment) in the post-meditation state should be cultivated as the yoga of the union. To extensively explain the cultivation of Bodhicitta, regarding the desire for happiness and aversion to suffering that both oneself and others share, One should first diligently cultivate (the exchange of self and others), Because of the equality in accepting happiness and rejecting suffering, Therefore, one should protect all sentient beings as one protects oneself; this is the Dharma of a Bodhisattva. If one argues that because self and others are different, others should not be protected, this is not universally applicable, Just as the hands and other parts, though different, do not contradict being part of the body that should be protected. Similarly, although the sufferings of beings are different, they all share the same desire for happiness. If one thinks that even so, one does not generate a protective mind for suffering that does not directly befall oneself, this is not correct. For example, although one's own suffering does not directly harm the body of another, Seeing the suffering of that other, one generates a protective thought, because of the beginningless attachment to self, which is unbearable. Likewise, although the suffering of others does not directly befall oneself, Seeing the suffering of others, one generates a protective thought, because seeing suffering, attachment to self makes it difficult to bear. Thus, if one wishes to establish the reason for negating the difference between self and others and cultivating equality between self and others, one must eliminate the suffering of others, Because it is suffering, just like one's own suffering. This establishes equality in that suffering should be protected, through a reasoning of inherent nature. This reasoning is not unproven, because the sameness of suffering has already been established. Nor is it uncertain, because if one were to retort that since there is no difference, one's own suffering should also not be abandoned, it would be flawed. Therefore, it is also not contradictory. Likewise, one should accomplish what benefits others, Because they are sentient beings, just as benefiting one's own body. This establishes equality in that happiness should be accomplished, through reasoning. This is also not unproven.

---

་མ་ཡིན་ཏེ་སེམས་ཅན་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ངེས་པ་ ཡང་མ་ཡིན་ཏེ་བདག་ཉིད་ལ་ཡང་ཕན་མི་འདོགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འགལ་བ་ཡང་ མ་ཡིན་ཏེ་གཏན་ཚིགས་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །ཕན་པ་ཡིན་ཡང་བདག་གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་ པའི་ཕྱིར་གཞན་གྱི་བདེ་བ་སྒྲུབ་པའི་ཁྱབ་པ་མེད་དོ་ཞེས་སྦྱོར་བ་ཕྱི་མ་ལ་རྒོལ་ན། མ་ཡིན་ ཏེ། ག༷ང་ཚེ༷་བད༷ག་ད༷ང་གཞ༷ན་གཉི༷་ག༵ ། བདེ༷་བ༷་འདོ༷ད་བྱ་ཉིད་དུ༷་མཚུ༷ངས་པ༷་ལ༵། བད༷ག་ 1-247 ད༷ང་གཞན་གྱི་བདེ་བ་སྒྲུབ་མི་སྒྲུབ་ཀྱི་ཁྱད༷་པ༷ར་ཅི༷་ཞིག་ཡོ༷ད་དཻ་ཅི་ཡང་མེད་ན༵། རྒྱུ་ག༷ང་གི་ ཕྱི༷ར་བད༷ག་གཅི༷ག་པུའི་བདེ༷་བ༷་སྒྲུབ་པར༷་བརྩོ༵ན་ཏེ་གཞན་གྱི་བདེ་བ་མི་སྒྲུབ་པའི་ངེས་པ་མ་ མཐོང་བའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་ཡང་བསལ་བྱའི་ཁྱབ་པ་མེད་ དོ་ཞེས་སྦྱོར་བ་སྔ་མ་ལ་ཡང་རྒོལ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ག༷ང་ཚེ༷་བད༷ག་ད༷ང་གཞ༷ན་གཉི༷་ག༵ ། སྡུ༷ག་ བསྔ༷ལ་མི༷་འདོ༷ད་པ་ཉིད་དུ་མཚུ༷ངས་པ༷་ལ༵། བད༷ག་ད༷ང་གཞན་ཁྱད༷་པ༷ར་ཅི༷་ཡོ༷ད་ན༵། རྒྱུ་ ག༷ང་ཕྱི༷ར་གཞ༷ན་མི༷ན་བད༷ག་སྲུ༷ང་བྱེ༷ད་དེ་ཁྱད་པར་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་གང་ཡིན་ པ་བསལ་བྱ་ཡིན་པས་ཁྱབ་བོ། ། ག༷ལ་ཏེ༷་གཞན་དེ༷་ལ༷་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་བ༵ས། བད༷ག་ལ༷་དེ་དུས་སུ་མི༷་གནོ༷ད་པའི་ཕྱི༷ར་མི༷་ བསྲུ༵ང་ངོ་ཞེ་ན། འོ་ན་མ༷་འོ༷ངས་པ༷་ཡི༷་དུས་ན་དམྱལ་སོགས་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་བྱུང་གིས་དོགས་ པ་ཡ༵ང་། ད་ལྟ་དངོས་སུ་གནོ༷ད་པ་མི༷་བྱེ༷ད་ན༷་དེ༷་ཅི༷ས་བསྲུ༵ང་སྟེ་བསྲུང་བའི་ལས་ལ་འབད་ པ་མི་བྱེད་པར་ཐལ་ལོ། །མི་འདྲ་སྟེ་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ནི་གཞན་རྒྱུད་རང་གིས་མྱོང་ ལ། བད༷ག་གི༷ས་བསགས་པའི་འབྲས་བུ་དེ༷་ནི༷་བདག་རང་གིས་མྱོ༷ང་བའི་ཕྱིར་མ་འོངས་ པ་ཡིན་ཡང་བསྲུང་ངོ་སྙམ༷་པ༵འི། རྣམ༷་པ༷ར་རྟོ༷ག་པ་བྱེད་ན་དེ༷་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོ༷ག་པ༷་སྟེ༵། འདི༷་ ལྟར༷་བདག་དོན་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པ་ལ་བདག་ཏུ་ལོག་པར་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་དང་། མ་ འོངས་པ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཤི༷་བ༷་ལྟར་བའ༷ང་གཞ༷ན་ཉི༷ད་ཡིན་ལ༵། དེ་ལ་ལྟོས་ཏེ་སྐྱེ༷་བ༷་མ་འོངས་པ་ ཡ༷ང་ནི༷་གཞ༷ན་ཉི༷ད་ཡི༵ན་པ་ལ་མྱོང་བྱེད་གཅིག་ཏུ་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ག༷ང་གི་ཚེ༷་གང་ ཟག་ག༷ང་གི༷་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ག༵ང་ཡིན་པ། དེ༷་ནི༷་དེ༷་ཉི༷ད་ཀྱི༷ས་བསྲུ༷ང་གི་གཞན་ནི་མི་བསྲུང་བ་ ངེས་ན༵། རྐ༷ང་པ༷འི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཡང་ལ༷ག་པ༷འི་སྡུག་བསྔལ་ནི་མི༵ན་ན། ཅི༷འི་ཕྱི༷ར་ལག་པ་དེ༷་ ནི༷་རྐང་པ་དེ༷་བསྲུ༷ང་བྱེ༵ད་དེ་ལག་པས་རྐང་པ་སྐྱོབ་པ་ཡང་མི་རིགས་པར་འགྱུར་རོ། །ག༷ལ་ ཏེ༷་(ལག་པས་བསྲུང་བྱ་)རི༷གས་པ༷་མི༷ན་ཡ༷ང་ལག་པ་འདི༵། ཡིད་བད༷ག་ཏུ༷་འཛི༷ན་པ༷་ལ་གོམས་ 1-248 ཆེས་པས་རྐང་པའི་སྡུག་བསྔལ་བསྲུང་བ་ལ་འཇུ༷ག་གོ་ཞེ༷་ན༵། འ

【現代漢語翻譯】 並非如此，因為有情眾生具有自性的法相已經成立。不確定也不成立，因為這樣會導致對自性也無益。相違也不成立，理由與之前的論證相同。即使有利，也因為自他有差別，所以沒有成辦他者安樂的周遍性。如果有人反駁後面的論式說：並非如此，當自他二者在希求安樂上相同時，自他成辦安樂與不成辦安樂有什麼差別呢？沒有任何差別。因為什麼緣故，僅僅努力成辦自己的安樂，而不成辦他者的安樂，這種決定是不合理的，所以沒有過失。同樣，即使是痛苦，也沒有必須遣除的周遍性。如果有人反駁之前的論式說：並非如此，當自他二者在不欲痛苦上相同時，自他有什麼差別呢？因為什麼緣故，不是守護他者而是守護自己呢？因為這種差別是不合理的，所以凡是痛苦都必須遣除，具有周遍性。 如果有人說：『他人遭受痛苦，因為那時不會損害到我，所以我不守護。』那麼，對於未來可能在地獄等處遭受痛苦的擔憂，即使現在沒有實際損害，又為什麼要守護呢？這樣會導致不努力去守護。』不能這樣說，因為他人的痛苦是他人自己感受，而自己所造的業果是自己感受，所以即使是未來的痛苦也要守護。』如果有人這樣分別，那是顛倒的，因為這樣會將與自己毫不相關的事物執著為自己，並且依賴於未來，就像死亡一樣，也是他者。依賴於死亡，未來的出生也是他者，卻執著為同一個感受者。當任何眾生的任何痛苦，必須由其自身守護，而他人不能守護時，既然腳的痛苦不是手的痛苦，為什麼手要守護腳呢？這樣會導致手救護腳也是不合理的。如果有人說：『即使（手守護腳）不合理，但因為手習慣於執著意為自我，所以會去守護腳的痛苦。』

【English Translation】 It is not so, because the characteristic of sentient beings having self-nature has been established. Uncertainty is also not established, because this would lead to not benefiting even the self-nature. Contradiction is also not established, for the same reason as the previous argument. Even if it is beneficial, there is no pervasiveness of accomplishing the happiness of others because there is a difference between self and others. If someone refutes the latter formulation by saying: 'It is not so, when self and others are the same in desiring happiness, what difference is there between self and others accomplishing or not accomplishing happiness? There is no difference. For what reason do you strive only to accomplish your own happiness and not accomplish the happiness of others? This determination is unreasonable, so there is no fault.' Similarly, even if it is suffering, there is no pervasiveness of having to be eliminated. If someone refutes the previous formulation by saying: 'It is not so, when self and others are the same in not wanting suffering, what difference is there between self and others? For what reason do you protect yourself and not others? Because this difference is unreasonable, therefore all suffering must be eliminated, it has pervasiveness. If someone says: 'Others suffer, because it does not harm me at that time, so I do not protect them.' Then, for the worry that suffering may occur in the future in hells and so on, even if it does not actually harm now, why protect it? This would lead to not striving to protect it.' It cannot be said like that, because the suffering of others is felt by others themselves, and the result of one's own actions is felt by oneself, so even future suffering must be protected.' If someone makes such distinctions, it is inverted, because in this way, things that have nothing to do with oneself are clung to as oneself, and relying on the future, like death, is also other. Relying on death, future birth is also other, but it is clung to as the same experiencer. When any suffering of any being must be protected by themselves, and others cannot protect it, since the suffering of the foot is not the suffering of the hand, why does the hand protect the foot? This would lead to the hand protecting the foot also being unreasonable. If someone says: 'Even if (the hand protecting the foot) is unreasonable, but because the hand is accustomed to clinging to the mind as self, it will go to protect the suffering of the foot.'

---

ོ་ན་དེ་བཞིན་དུ་བད༷ག་གིས་ ཀྱང་གཞ༷ན་གྱི་མི༷་རི༷གས་པའམ་སྡུག་བསྔལ་ག༷ང་ཡི༷ན་དེ༵། ཅི༷་ནུ༷ས་པ༷ར་ནི༷་སྤང༷་བྱ༷་ཉི༵ད་ དུ་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ་གོམས་པས་དེ་བསྲུང་བ་ལ་འཇུག་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁོ་ན་ རེ། གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ནི་བདག་ལས་རྒྱུད་ཐ་དད་པས་མི་བསྲུང་ལ། རང་གི་སེམས་རྒྱུད་ དང་ཚོགས་པ་གཅིག་པའི་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་གནོད་པ་བསྲུང་ངོ་ཞེ་ན། དཔྱད་ན་འདིའང་ མི་རིགས་ཏེ། སེམས་ལ་རྒྱུ༷ད་ཅེས་པ་ནི་སྐད་ཅིག་གི་ཕྲེང་བ་ཙམ་ལ་བཏགས་པ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་བརྫུན་པ་ད༷ང་ཕུང་པོ་གཞན་གྱི་ཚོ༷གས་ཞེ༷ས་བྱ༷་བ༷་ཡང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་འདུས་པ་ལ་ཚོགས་ པ་ཙམ་དུ་བཏགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་བདེན་པར་མེད་པ་ནི༵། དཔེར་ན་ཕྲེ༷ང་བ༷འི་རྡཽག་པོ་དུ་མ་ མཐུད་པ་ལ་ཕྲེང་རྒྱུད་ཅེས་བཏགས་པ་དང་། དམ༷ག་དང་ལ༷་སོ༷གས་པའི་སྒྲས་གཡག་རྔ་དང་ ནེའུ་བསིང་དང་ནགས་ཚལ་རྣམས་རྫས་སོ་སོ་དུ་མ་འདུས་པ་ལྟར་སྣང་བ་ལ་ཚོགས་པ་ཞེས་ བཏགས་པ་བཞི༷ན་དུ་བརྫུ༵ན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཅ༷ན་ག༷ང་ཡིན་པའི་རྒྱུད་དང་ ཚོགས་པ་དེ༷་བདེན་པར་མེ༷ད་པ༵། དེ༷ས་ན་མྱོང་བྱ་སྡུག་བསྔལ་འདི༷་མྱོང་བ་པོ་སུ༷་ཞི༷ག་གིས་ དབ༷ང་དུ་བྱེད་པ༷ར་འགྱུ༵ར་ཏེ་འཁྲུལ་སྣང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ་དཔྱད་ན་གཅིག་དང་དུ་མའི་དངོས་ པོར་བདེན་པ་མེད་དོ་ཞེས་ཚིག་ཟུར་གྱིས་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་སྦྱར་བའོ། །དེས་ན་དོན་དམ་ པར་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་གྱི་བད༷ག་པོ༷་མེ༷ད་པ༷ར་ནི༵། རང་གཞན་ཐ༷མས་ཅ༷ད་བྱེ༷་བྲ༷ག་མེ༷ད་པ༷་ཉི༵ད། ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཡི༷ན་པའི་ཕྱི༷ར་རང་གཞན་གཉི་གའི་སྡུག་བསྔལ་དེ༷་བས༷ལ་ བྱ༷་ཡིན་པའི་ཁྱབ་པ་གྲུབ་སྟེ། བདག་གཞན་བསྲུང་མི་བསྲུང་གི་ངེ༷ས་པ༷ས་འདི༷ར་ནི༷་ཅི༷་ཞི༷ག་ བྱ༷། ཞེས་པའོ། །འདིར་འགའ་ཞིག་ན་རེ། འོ་ན་ཅི༷འི་ཕྱི༷ར་འགྲོ་བ་ཀུ༷ན་གྱི༷་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ ནི༵། བཟློ༷ག་པ༷ར་བྱ༷་ཞེ༷ས་རྒོལ་ན་བརྩ༷ད་དུ༷་མེ༵ད་དེ་དོན་དམ་པར་བདག་མེད་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ ཙམ་དུ་སྡུག་བསྔལ་བཟློག་བྱ་ཡིན་པར་ཚུ་རོལ་མཛེས་པ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་མངོན་སུམ་ 1-249 དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ག༷ལ་ཏེ༷་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་གནོད་པའི་དུས་ན་སྡུག་བསྔལ་ བཟློ༷ག་ན༷འ༷ང་རང་གཞན་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ཀྱི་བཟློ༵ག་བྱ་ཉིད་དུ་མཚུངས་ལ། དེ༷་ལྟ་མི༷ན་པར་དོན་ དམ་དུ་མི་གནོད་པའི་དུས་ན་བད༷ག་ཀྱང༷་སེ༷མས་ཅ༷ན་བཞི༵ན་དུ་བསྲུང་བྱ་མ་ཡིན་པར་ཡང་ མཚུངས་པས་བདེན་པ་གཉི་གའི་ལུགས་ལ་བདག་གཞན་མཉམ་པར་གྲུབ་བོ། །སླར་ཡང་ཁ་ ཅིག་ན་རེ། སེམས་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བསམ་པའི་དོན་དུ་སྙི༷ང་རྗེ༷་ཅན་དེའི་དཀའ་སྤྱད་ལ་ ཞུགས་ན་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཇེ་མ༷ང་ལ་འགྱུ༷ར་བ༵ས། ཅི༷་ཕྱི༷ར་ན༷ན་གྱི༷ས་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེ༷ད་ཅེ༷་ན༵། སྐྱོན་ མེད་དེ་སྙིང་རྗེ་ཅན་དཀའ་སྤྱ

【現代漢語翻譯】 那麼，同樣地，我也會避免其他人的痛苦。如果能夠避免，就應該避免，因為習慣成自然，就會開始保護它。有人會說：『別人的痛苦與我無關，所以我不會保護它。我只會保護與我的心識相連，並且屬於同一聚合的身體所受的傷害。』如果這樣分析，也是不合理的。因為所謂的『心識相續』，只不過是剎那生滅的念頭相續而已，所以是虛假的。而所謂的『其他蘊的集合』，也只是微塵聚集在一起而已，所以也只是假立的。因此，它們都不是真實的。例如，將許多珠子串在一起，稱為『珠串』；或者像軍隊、森林等，雖然看起來是由許多不同的物質組成的，但實際上只是假名為『集合』而已。因此，痛苦的相續和集合都不是真實的。那麼，這種感受到的痛苦，又由誰來主宰呢？如果分析如幻如夢的現象，就會發現無論是單一還是多個事物，都沒有真實的自性。』這段話暗示了勝義諦的觀點。因此，在勝義諦中，痛苦是沒有所有者的。無論是自己還是他人，都沒有差別。但在世俗諦中，痛苦是存在的，所以無論是自己還是他人的痛苦，都應該消除。這樣就確立了普遍的觀點，即無論是否保護自己或他人，都沒有什麼區別。有人會問：『那麼，為什麼我們要阻止所有眾生的痛苦呢？』這並不是一個爭論點，因為即使在勝義諦中無我，但在世俗諦中，痛苦仍然是可以被阻止的。就像楚羅美巴（Tsuröm Maepa）等人所證悟的那樣。因此，即使在世俗諦中，當受到傷害時，阻止痛苦，那麼自己和他人的痛苦都應該同樣地被阻止。如果不是這樣，在勝義諦中，當沒有受到傷害時，自己也像其他眾生一樣，不應該被保護。因此，在兩種真諦的觀點下，自己和他人是平等的。還有人會說：『爲了利益眾生而生起慈悲心，如果參與到他們的苦行中，只會增加痛苦。那麼，為什麼要強調生起慈悲心呢？』這沒有過錯，因為慈悲心的人會參與到苦行中。

【English Translation】 Then, similarly, I would also avoid the suffering of others. If it can be avoided, it should be avoided, because habit makes perfect, and one will begin to protect it. Someone might say: 'The suffering of others is not related to me, so I will not protect it. I will only protect the body that is connected to my mind and belongs to the same aggregate.' If analyzed in this way, it is also unreasonable. Because the so-called 'mindstream' is just a continuous stream of momentary thoughts, so it is false. And the so-called 'collection of other aggregates' is just a collection of dust particles, so it is also just nominally established. Therefore, they are not real. For example, stringing many beads together is called a 'bead string'; or like an army, a forest, etc., although they appear to be composed of many different substances, they are actually just nominally called 'collections'. Therefore, the continuum and collection of suffering are not real. Then, who is the master of this felt suffering? If one analyzes phenomena as illusory and dreamlike, one will find that whether it is a single or multiple things, there is no real self-nature.' This passage implies the view of ultimate truth. Therefore, in ultimate truth, suffering has no owner. Whether it is oneself or others, there is no difference. But in conventional truth, suffering exists, so whether it is one's own or others' suffering, it should be eliminated. This establishes the universal view that whether or not one protects oneself or others makes no difference. Someone might ask: 'Then why should we prevent the suffering of all beings?' This is not a point of contention, because even though there is no self in ultimate truth, in conventional truth, suffering can still be prevented. Just as Tsuröm Maepa and others have realized. Therefore, even in conventional truth, when harmed, preventing suffering, then one's own and others' suffering should be prevented equally. If this is not the case, in ultimate truth, when not harmed, oneself, like other beings, should not be protected. Therefore, from the perspective of the two truths, oneself and others are equal. Some also say: 'If one engages in the ascetic practices of sentient beings for the sake of generating compassion for their suffering, it will only increase suffering. So why emphasize generating compassion?' This is not a fault, because a compassionate person will engage in ascetic practices.

---

ད་ལ་ཞུགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་གཅིག་གིས་འགྲོ༷་བ༷་མཐའ་ཡས་ པའི༷་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་(རྣམ་པ་མང་པོ་)བས༷ལ་བ་བྱས༷་པ་ན༵། ཇི༷་ལྟར༷་(སེམས་ཅན་ལ་)སྙི༷ང་རྗེ༷(བསྐྱེད་པ) འི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་མ༵ང་སྟེ་མང་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ག༷ལ་ཏེ༷་(སྐྱེས་བུ་སྙིང་རྗེ་ཅན་ཅིག་ གི་)སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་གཅི༷ག་གི༷ས་ནི༵། (སེམས་ཅན་)མ༷ང་པོ༷འི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་མེ༷ད་འགྱུ༷ར་ན༵། །(གཞན་ ལ་)བརྩེ༷་ད༷ང་ལྡན༷་པ༷ས་(སྙིང་རྗེའི་དབང་གིས་བྱུང་བའི་)སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་དེ༵། །ར༷ང་ད༷ང་གཞ༷ན་ལ༷་(གཉིས་ ཀའི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བའི་ཕྱིར་)བསྐྱེ༷ད་བྱ༷་ཉི༵ད། །ཅེས་པའམ་ཡང་ན་པ་རའི་སྒྲ་མཆོག་ལ་ཡང་ འཇུག་པས་རང་ལ་མཆོག་ཏུ་བསྐྱེད་བྱ་ཉིད། ཅེས་པར་ཡང་རུང་ངོ་། །དེ༷ས་ན༷་བྱང་སེམས་ མེ༷་ཏོ༷ག་ཟླ༷་མཛེ༷ས་ཀྱི༷ས། རྒྱ༷ལ་པོ༷འི་གནོ༷ད་པ༷་ཤེ༷ས་ཀྱང༷་ནི༵། །བད༷ག་གི༷ས་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་མ༷་ བས༷ལ་ཏེ༵། །མ༷ང་པོ༷འི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཟ༷ད་འགྱུ༷ར་ཕྱི༵ར། །ཞེས་པའི་དོན་འདི་ལྟར་རྗེས་སུ་ཐོས་ ཏཻ། འདས་པའི་དུས་ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་པད་མ་དང་ཟླ་བ་རྣམ་པར་དག་པ་མངོན་པར་འཕགས་ པའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བྱོན་ཅིང་རྒྱལ་པོ་ཡང་བྱུང་བར་གྱུར་པ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་མཛད་ཅིང་ཡུན་རིང་དུ་བཞུགས་ནས་ཡོངས་ སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ། །དེ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་བསྟན་པ་ནུབ་པར་གྱུར་པ་ ན་རིན་པོ་ཆེ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཕོ་བྲང་དུ་རྒྱལ་པོ་དཔས་བྱིན་ཞེས་བྱ་བ་བྱུང་བར་གྱུར་ 1-250 ཏོ། །དེའི་ཚེ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལྟ་བ་ལོག་པར་གྱུར་པ་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔའ་རབ་ཏུ་མང་པོ་བྱུང་བར་གྱུར་ཀྱང་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཡུལ་འཁོར་དང་གྲོང་བརྡལ་ལས་ སྐྲག་པར་གྱུར་པ་རྣམས་ལ་ཆོས་སྨྲ་བ་མེ་ཏོག་ཟླ་མཛེས་དང་ལྷན་ཅིག་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཞེས་ བྱ་བའི་ནགས་ཁྲོད་དགོན་པར་བརྟེན་ཅིང་བཞུགས་སོ། །དེ་ནས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ མེ་ཏོག་ཟླ་མཛེས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བར་དགོངས་བཞིན་པས་ནང་དུ་ཡང་ དག་འཇོག་ལ་ཞུགས་པ་ལས། བདག་གིས་གྲོང་དང་གྲོང་བརྡལ་དང་ཡུལ་འཁོར་དུ་སོང་ ལ་སེམས་ཅན་ལམ་ངན་པར་ཞུགས་པར་རྣམས་དགེ་བའི་ལམ་ལ་གཞག་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་ སེམས་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེས་ཏེ། ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་རྣམས་ལ་དོན་དེ་སྨྲས་སོ། །དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བཀག་པར་གྱུར་ཅིང་། བདག་ཉིད་དང་རྒྱལ་པོ་ཡང་ཉམས་པར་མཁྱེན་ བཞིན་དུ་ནགས་ཁྲོད་དེ་ནས་འཐོན་ཏེ་རིམ་གྱིས་ཆོས་སྟོན་ཅིང་རྒྱལ་པོ་དེའི་ཕོ་བྲང་འཁོར་དུ་ ཕྱིན་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོའི་བུ་དང་བློན་པོ་དང་མདུན་ན་འདོན་ལ་སོགས་པ་སེམས་ ཅན་མང་པོ་རྣམས་ཇི་ལྟར་འདུལ་བའི་ཐབས་རྣམ་པ་དུ་མས་ཡང་དག་པའི་ལམ་ལ་འཇོག་ ཅིང་ཆོས་སྟོན

【現代漢語翻譯】 當進入痛苦時，一個痛苦就能消除無量眾生的痛苦（多種形式）。為什麼（對眾生）慈悲（生起）的痛苦越多，反而不會變得更多呢？因此，如果一個（具有慈悲心的）人的痛苦能夠消除眾多（眾生）的痛苦，那麼，具有慈愛之心的（由慈悲產生的）痛苦，就應該為自己和他人（爲了消除兩者的痛苦）而生起。或者，由於『པ་ར』的語調極佳，也可以理解為應該為自己而生起。因此，菩薩美月（Mētog Zla Mdzés）雖然知道國王的危害，但爲了消除眾多人的痛苦，我沒有消除自己的痛苦。正如所聽到的那樣，過去世有一位如來，名為寶蓮月凈顯勝王（Rinpoché dang Padma dang Zla ba Rnampar Dagpa Ngönpar Phagpai Gyalpo），他既是如來，也是國王。那位世尊在行持佛陀的事業后，長久住世並最終涅槃。他涅槃后，教法衰落，在名為寶殿（Rinpoché dang Ldanpa）的宮殿里，出現了一位名為施護（Dpas Byin）的國王。當時，眾生的見解都變得邪惡，雖然涌現出許多具有慈悲心的菩薩，但他們都害怕鄉村和城鎮。於是，說法者美月（Mētog Zla Mdzés）與普賢（Kuntuzangpo）一起，住在森林中的寂靜處。之後，菩薩美月（Mētog Zla Mdzés）心中想著要慈悲眾生，進入禪定。他心想：『我應該去鄉村和城鎮，將那些走入邪道的眾生安置在善道上。』他心中生起這樣的念頭，並對梵行者們說了這件事。他們都勸阻他，但他還是在明知自己和國王都會遭受損害的情況下，離開了森林，逐漸說法，來到了國王的宮殿附近。之後，他用各種方法調伏國王的王子、大臣和侍從等眾多眾生，將他們安置在正道上，併爲他們說法。 當進入痛苦時，一個痛苦就能消除無量眾生的痛苦（多種形式）。為什麼（對眾生）慈悲（生起）的痛苦越多，反而不會變得更多呢？因此，如果一個（具有慈悲心的）人的痛苦能夠消除眾多（眾生）的痛苦，那麼，具有慈愛之心的（由慈悲產生的）痛苦，就應該為自己和他人（爲了消除兩者的痛苦）而生起。或者，由於『པ་རའི་』的語調極佳，也可以理解為應該為自己而生起。因此，菩薩美月（Mētog Zla Mdzés）雖然知道國王的危害，但爲了消除眾多人的痛苦，我沒有消除自己的痛苦。正如所聽到的那樣，過去世有一位如來，名為寶蓮月凈顯勝王（Rinpoché dang Padma dang Zla ba Rnampar Dagpa Ngönpar Phagpai Gyalpo），他既是如來，也是國王。那位世尊在行持佛陀的事業后，長久住世並最終涅槃。他涅槃后，教法衰落，在名為寶殿（Rinpoché dang Ldanpa）的宮殿里，出現了一位名為施護（Dpas Byin）的國王。當時，眾生的見解都變得邪惡，雖然涌現出許多具有慈悲心的菩薩，但他們都害怕鄉村和城鎮。於是，說法者美月（Mētog Zla Mdzés）與普賢（Kuntuzangpo）一起，住在森林中的寂靜處。之後，菩薩美月（Mētog Zla Mdzés）心中想著要慈悲眾生，進入禪定。他心想：『我應該去鄉村和城鎮，將那些走入邪道的眾生安置在善道上。』他心中生起這樣的念頭，並對梵行者們說了這件事。他們都勸阻他，但他還是在明知自己和國王都會遭受損害的情況下，離開了森林，逐漸說法，來到了國王的宮殿附近。之後，他用各種方法調伏國王的王子、大臣和侍從等眾多眾生，將他們安置在正道上，併爲他們說法。

【English Translation】 When entering suffering, a single suffering can eliminate the immeasurable suffering (in many forms) of beings. Why is it that the more suffering of compassion (arising) (for sentient beings), the more it does not become? Therefore, if the suffering of one (compassionate) person can eliminate the suffering of many (sentient beings), then the suffering possessed of love (arising from compassion) should be generated for oneself and others (to eliminate the suffering of both). Or, since the sound of 'para' is excellent, it can also be understood as generating it supremely for oneself. Therefore, the Bodhisattva Metok Zla Dzes (Mētog Zla Mdzés), although knowing the harm of the king, did not eliminate his own suffering in order to exhaust the suffering of many. As it was heard, in the past there was a Tathagata named Jewel Lotus Moon Pure Manifest Victorious King (Rinpoché dang Padma dang Zla ba Rnampar Dagpa Ngönpar Phagpai Gyalpo), who was both a Tathagata and a king. That Bhagavan, having performed the deeds of a Buddha, lived long and eventually passed into Nirvana. After he passed into Nirvana, the teachings declined, and in a palace called Jewel Palace (Rinpoché dang Ldanpa), there arose a king named Dpas Byin (Dpas Byin). At that time, the minds of sentient beings became perverted, and although many Bodhisattvas with compassionate hearts arose, they were afraid of villages and towns. Therefore, the Dharma speaker Metok Zla Dzes (Mētog Zla Mdzés), together with Kuntuzangpo (Kuntuzangpo), relied on and resided in a solitary place in the forest. Then, the Bodhisattva Metok Zla Dzes (Mētog Zla Mdzés), thinking with compassion for sentient beings, entered into meditative absorption. He thought, 'I should go to villages and towns and place those sentient beings who have entered the wrong path on the path of virtue.' Such a thought arose in his mind, and he spoke of this matter to those who practiced similarly to Brahma. They also restrained him, but knowing that both himself and the king would be harmed, he left the forest, gradually teaching the Dharma, and went to the vicinity of the king's palace. Then, he subdued many sentient beings, such as the king's son, ministers, and attendants, placing them on the right path and teaching them the Dharma. When entering suffering, a single suffering can eliminate the immeasurable suffering (in many forms) of beings. Why is it that the more suffering of compassion (arising) (for sentient beings), the more it does not become? Therefore, if the suffering of one (compassionate) person can eliminate the suffering of many (sentient beings), then the suffering possessed of love (arising from compassion) should be generated for oneself and others (to eliminate the suffering of both). Or, since the sound of 'para' is excellent, it can also be understood as generating it supremely for oneself. Therefore, the Bodhisattva Metok Zla Dzes (Mētog Zla Mdzés), although knowing the harm of the king, did not eliminate his own suffering in order to exhaust the suffering of many. As it was heard, in the past there was a Tathagata named Jewel Lotus Moon Pure Manifest Victorious King (Rinpoché dang Padma dang Zla ba Rnampar Dagpa Ngönpar Phagpai Gyalpo), who was both a Tathagata and a king. That Bhagavan, having performed the deeds of a Buddha, lived long and eventually passed into Nirvana. After he passed into Nirvana, the teachings declined, and in a palace called Jewel Palace (Rinpoché dang Ldanpa), there arose a king named Dpas Byin (Dpas Byin). At that time, the minds of sentient beings became perverted, and although many Bodhisattvas with compassionate hearts arose, they were afraid of villages and towns. Therefore, the Dharma speaker Metok Zla Dzes (Mētog Zla Mdzés), together with Kuntuzangpo (Kuntuzangpo), relied on and resided in a solitary place in the forest. Then, the Bodhisattva Metok Zla Dzes (Mētog Zla Mdzés), thinking with compassion for sentient beings, entered into meditative absorption. He thought, 'I should go to villages and towns and place those sentient beings who have entered the wrong path on the path of virtue.' Such a thought arose in his mind, and he spoke of this matter to those who practiced similarly to Brahma. They also restrained him, but knowing that both himself and the king would be harmed, he left the forest, gradually teaching the Dharma, and went to the vicinity of the king's palace. Then, he subdued many sentient beings, such as the king's son, ministers, and attendants, placing them on the right path and teaching them the Dharma.

---

་པ་རྒྱལ་པོ་དཔས་བྱིན་ལམ་ནས་འགྲོ་བ་མཐོང་སྟེ། འདིས་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་ རངས་པར་བྱས་སོ་སྙམ་ནས་ཤིན་ཏུ་ཁྲོས་ཤིང་ཕྲག་དོག་གིས་བསླང་བའི་སེམས་ཀྱིས་བསད་ པའི་དོན་དུ་རང་གི་བུ་རྣམས་ལ་བསྒོ་བ་དང་། དེ་རྣམས་ཀྱང་དེ་གསོད་པ་ལ་ཕྱིར་ཕྱོགས་ པར་གོ་ནས་གསོད་པའི་གཤེད་མ་དགའ་བྱེད་ལ་བཀའ་བསྒོའོ། །དེས་ཀྱང་རྒྱལ་པོའི་བཀའ་ བཞིན་བྱས་ནས་ཕྱག་དང་ཞབས་ལ་སོགས་པ་རིམ་གྱིས་བཅད་ཅིང་སྤྱན་གཉིས་ཀྱང་རྐམ་ པས་ཕྱུང་སྟེ་སྲོག་དང་བྲལ་བར་བྱས་སོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་དེ་སྲོག་དང་བྲལ་བའི་ལུས་ལས་ ངོ་མཚར་རྨད་དུ་བྱུང་བ་དུ་མ་བྱུང་ཞིང་ལམ་ཁ་ན་འདུག་པ་རྒྱལ་པོ་དེས་མཐོང་ནས་དགེ་སློང་ འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའོ་སྙམ་དུ་ངེས་པར་གྱུར་ཏེ་ཤིན་ཏུ་འགྱོད་པས་རྒྱལ་པོ་ 1-251 ཡོངས་སུ་གདུངས་པར་གྱུར་ཅིང་རྣམ་པ་དུ་མར་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་དང་བཅས་པས་གསོལ་ བ་འདེབས་སོ། །ཞེས་སོགས་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོའི་མདོ་ལས་རྒྱས་པར་གསུངས་སོ། ། དེ༷་ལྟར༷་གཞན་ཕན་ལ་རྒྱུ༷ད་ནི༷་གོ༷མས་གྱུ༷ར་པ༷། གཞ༷ན་གྱི༷་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཞི༷་དག༷འ་བ༷ས། །པ༷ད་མ༷འི་མཚོ༷་ལ༷་ང༷ང་བ༷་(རྣམས་ངང་གིས་འཇུག་པ་)ལྟར༷། །(དམྱལ་བ་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་)མན༷ར་མེ༷ད་ པ༷ར་ཡ༷ང་དགའ་བཞིན་དུ་འཇུ༷ག་པ༷ར་འགྱུ༵ར་ཏེ། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། གཞན་དོན་བརྩོན་ ལྡན་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་འདི། །གང་ཚེ་མནར་མེད་ལ་ཡང་དགར་འཛིན་པ། །དེ་འདྲ་བ་ དག་སྲིད་ན་གཞན་བརྟེན་ཅན། །སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ག་ལ་འཇིགས། །ཞེས་ གསུངས་སོ། །དོན་ལའང་སེ༷མས་ཅ༷ན་(སྡུག་བསྔལ་གྱིས་འཆིང་བ་ལས་)རྣམ༷་པ༷ར་གྲོ༷ལ་བ༷་ན༵། དག༷འ་བ༷འི་ཕུལ་རྒྱ༷་མཚོ༷་ལྟར་ཟབ་ཡངས་སྐྱེས་པ་ག༷ང་ཡི༷ན་པ༵། དེ༷་ཉི༷ད་ཀྱི༷ས་ནི༷་འབྲས་བུ་ ཆོ༷ག་མི༷ན་ན༵མ། རང་དོན་ཐ༷ར་པ༷འི་རོ་མྱང་འདོ༷ད་པ༷ས་ཅི༷་ཞི༷ག་བྱ༷། ཞེས་པ་སྟེ། འགྲོ་བ་མ་ ལུས་རང་བཞིན་མངོན་དུ་མཛད་གང་གི །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ནི་ཞར་ལས་བྱུང་བ་སྟེ། །གཞན་དབང་གྱུར་པ་ཁྱེད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ལས་ནི། །ཅུང་ཟད་ཙམ་ཞིག་ཚིག་གི་རྗོད་བྱེད་ སྙན་ངག་མཁན། །ཞེས་འགྲེལ་པར་དྲངས་སོ། ། རང་དོན་དང་ལན་ལ་མི་ལྟོས་པ་དེ༷་ལྟ༷་བས༷་ན་གཞ༷ན་གྱི༷་དོ༷ན་བྱས༷་ཀྱང༷་། (བདག་གིས་ བྱའོ་སྙམ་པའི་)རློ༷མ་སེ༷མས་ད༷ང་ནི༷་(དཀའ་བ་སྤྱད་པས་རྨད་དུ་བྱུང་ངོ་སྙམ་པའི་རང་ལ་)ངོ༷་མཚ༷ར་མེ༵ད(ལ་ལན་ ལ་མི་ལྟོས་པར་མཐའ)། །གཅི༷ག་ཏུ༷་གཞ༷ན་དོ༷ན་ལ༷་དག༷འ་བ༵ས། །(དམ་པའི་ལས་བྱས་པའི་)རྣམ༷་སྨི༷ན་ འབྲ༷ས་བུ༷་(བཟང་པོ་འབྱུང་སྙམ་དུ་འདོད་ཅིང་)རེ༷་བ༷འང་མེ༵ད། །ཅེས་སོ། །(བདག་གཞན་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པ་) དེ༷་བ༷ས་ཇི༷་ལྟར༷་(སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་)ཆུ༷ང་ངུ༷་ན༵། །ཚིག་མི༷་སྙན༷་པ་ཙམ་ལ༷ས་ཀྱང༷་བད༷ག་བསྲུ༷ང་ བ

【現代漢語翻譯】 國王大益（Dpas Byin，Great Benefit）在路上行走時，看到一位比丘，心想：『這個人已經滿足了一切的生命。』於是非常生氣，被嫉妒驅使，爲了殺死他，命令自己的兒子們。但他的兒子們拒絕殺害這位比丘，於是國王命令劊子手嘎覺（Dga' Byed，Joyful Maker）去執行。劊子手遵照國王的命令，逐漸地砍斷了比丘的手腳等肢體，並用鉤子挖出了他的雙眼，最終奪走了他的生命。之後，這位比丘的遺體上出現了許多奇妙的景象，國王看到躺在路上的遺體，確信這位比丘是一位偉大的菩薩，於是深深地懊悔，國王完全被痛苦所折磨，以各種方式哀嚎哭泣，並祈求寬恕。』這些內容在《三昧王經》（Ting Nge 'Dzin rGyal Po'i mDo）中有詳細的描述。 正如《三昧王經》所說，那些習慣於利他的人，會因他人的痛苦平息而感到快樂，就像天鵝進入蓮花湖一樣（自發地進入）。（爲了地獄眾生的利益）他們會樂意進入無間地獄。正如《經莊嚴論》（mDo sDe'i rGyan）中所說：『這位精進利他、具有慈悲心的人，在任何時候都會樂於進入無間地獄。這樣的人，又怎麼會被輪迴中的痛苦所嚇倒呢？』 實際上，（從痛苦中）完全解脫眾生，所產生的喜悅如大海般深廣，這難道不是最終的果實嗎？那些渴望品嚐個人解脫滋味的人，又能做什麼呢？正如（寂天菩薩）所說：『所有眾生都實現了自性，如來就是由此而生。你（指佛陀）的功德超越了其他一切，即使是雄辯的詩人也難以完全表達。』這是引自注釋中的內容。 如果不考慮個人利益和回報，那麼即使是爲了他人而行動，也不會有（『我做了這件事』的）傲慢，也不會有（『我做了多麼了不起的事情』的）驚訝（並且不求回報）。完全是爲了他人的利益而感到快樂，（做了善行）也不會期待（好的）成熟果報。（因為沒有自他的分別），那麼即使是微小的（痛苦之因），比如不悅耳的言語，也會保護自己。

【English Translation】 King Great Benefit (Dpas Byin) was walking on the road and saw a monk. He thought, 'This person has satisfied all lives.' So he was very angry, driven by jealousy, and in order to kill him, he ordered his sons. But his sons refused to kill the monk, so the king ordered the executioner Joyful Maker (Dga' Byed) to carry it out. The executioner followed the king's order, gradually cutting off the monk's hands, feet, and other limbs, and gouging out his eyes with hooks, finally taking his life. After that, many wonderful sights appeared from the monk's lifeless body, and the king saw the body lying on the road and was convinced that this monk was a great Bodhisattva, so he deeply regretted it, and the king was completely tormented by pain, wailing and crying in various ways, and begging for forgiveness.' These contents are described in detail in the 《Samadhiraja Sutra》 (Ting Nge 'Dzin rGyal Po'i mDo). As the 《Samadhiraja Sutra》 says, those who are accustomed to benefiting others will be happy when the suffering of others is relieved, just like swans enter a lotus lake (spontaneously). (For the benefit of the hell beings) they will gladly enter the Avici Hell. As the 《Ornament of the Sutras》 (mDo sDe'i rGyan) says: 'This person who diligently benefits others and has compassion will be happy to enter the Avici Hell at any time. How can such a person be frightened by the sufferings in samsara?' In reality, completely liberating beings (from suffering), the joy that arises is as deep and vast as the ocean, isn't this the ultimate fruit? What can those who desire to taste the flavor of personal liberation do? As (Shantideva) said: 'All beings have realized their own nature, and the Tathagata is born from this. Your (referring to the Buddha) merits surpass all others, and even eloquent poets cannot fully express them.' This is quoted from the commentary. If one does not consider personal benefits and rewards, then even if one acts for the benefit of others, there will be no arrogance ('I did this'), and no surprise ('I did something amazing') (and no expectation of return). One is completely happy for the benefit of others, and (doing good deeds) does not expect (good) ripening results. (Because there is no distinction between self and others), then even small (causes of suffering), such as unpleasant words, will protect oneself.

---

༵(ར་བྱེད་ན)། དེ༷་བཞི༷ན་གཞ༷ན་ལ༷འ༷ང་(གནོད་པ་ཆུང་ངུ་ཙམ་ལའང་)བསྲུ༷ང་སེ༷མས་ད༵ང་། །སྙི༷ང་རྗེ༷འི་ སེ༷མས་ནི༷་མཉམ་པ་དེ༷་ལྟར༷་གོམས་པར་བྱ༷། (ཐོག་མེད་ནས་)གོ༷མས་པ༷་ཡི༷ས་ནི༷་གཞ༷ན་ཕ་མ་ 1-252 ད༷ག་གི༵ ། ཁུ༷་བ༷་ཁྲ༷ག་གི༷་ཐི༷གས་པ༷་ལ༵། །བདག་གི་དངོ༷ས་པོ༷ར་འཛིན་པའི་རྒྱུ་མེ༷ད་པ༷ར་གྱུ༷ར་ ཀྱང༷་ནི༵། གོམས་པས་བད༷ག་གོ༷་ཞེ༷ས་ནི༷་འཁྲུལ་ཤེ༷ས་བརྟན་པོ་འཇུག་པ༷་ལྟར༷། དེ༷་བཞི༷ན་(དུ་ སེམས་ཅན་) གཞ༷ན་གྱི༷་ལུ༷ས་ལ༷་ཡ༵ང་། བད༷ག་ཅེ༷ས་ཅི༷་ཡི༷་ཕྱི༷ར་མི༷་གཟུ༵ང་སྟེ་གཟུང་ནུས་སོ། ། དེ་ལྟར་བདག་གཞན་མཉམ་པ་གོམས་ནས་བད༷ག་གི༷་ལུ༷ས་བདེ་བ་ནི༷་གཞ༷ན་སྡུག་པའི་ ཚབ་ད༷ག་ཏུ༷འ༵ང་། བ༷ཞག་པ༷འི་བློ་དེ༷་ལྟར༷་གོམས་སུ་བཅུག་ན་དཀ༷འ་བ༷་མེ༵ད་དོ། །དེ་ཡང་ བད༷ག་ཉི༷ད་སྐྱོ༷ན་བཅ༷ས་གཞ༷ན་ད༷ག་ལ༵། ཡོ༷ན་ཏ༷ན་རྒྱ༷་མཚོ༷ར་ཤེ༷ས་པ་གོམས་བྱས༷་ན༵ས། བད༷ག་གི་གཅེས་འཛི༷ན་ཡོ༷ངས་སུ༷་དོ༷ར་བ༷་ད༵ང་། གཞ༷ན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བླང༷་བ༷་ནི༷་བསྒོ༷མ་ པ༷ར་བྱའོ༵། །ཇི༷་ལྟར༷་ལ༷ག་པ༷་(དང་རྐང་པ་)ལ༷་སོ༷གས་པ༵། དབྱེ་བ་མང་ཡང་ལུ༷ས་ཀྱི༷་ཡ༷ན་ལ༷ག་ ཡི༷ན་པར་སུ་ཡང་འདོ༷ད་པ་ལྟར༷། དེ༷་བཞི༷ན་དུ་འགྲོ༷་བ༷་སེམས་ཅན་ཞེས་དམིགས་ཡུལ་ གཅིག་ཏུ་བྱས་པའི༷་ཡ༷ན་ལ༷ག་ཏུ༵། ཅི༷་ཕྱི༷ར་ལུ༷ས་ཅ༷ན་རྣམ༷ས་མི༷་འདོ༵ད(དེ་འདོད་པའི་བློ་སྐྱེའོ)། །ཇི༷་ ལྟར༷་བད༷ག་མེ༷ད་ཀྱང་ཁུ་ཁྲག་འདུས་པའི་ལུ༷ས་འདི༷་ལ༵། གོ༷མས་པ༷ས་བད༷ག་གི༷་བློ༷་འབྱུ༷ང་ བ༵། །དེ༷་བཞི༷ན་སེ༷མས་ཅ༷ན་གཞ༷ན་ལ༷་ཡ༵ང་། །(བདག་ཉིད་དུ་)གོ༷མས་པ༷ས་བད༷ག་གཞན་བརྗེ་ བའི་བློ༷་ཅི༷ས་མི༷་སྐྱེ༵། རྗེས་པ་དེ༷་ལྟ༷་ན༷་ནི༷་གཞ༷ན་གྱི༷་དོ༵ན། བྱས༷་ཀྱང༷་ངོ༷་མཚ༷ར་(དུ་འཛིན་པ་དང་ སེམས་ཁེངས་པའི་)རློ༷མ་(པ་)མི༷་འབྱུ༵ང་སྟེ། བད༷ག་ཉི༷ད་ཀྱི༷ས་ནི༷་ཟ༷ས་ཟོ༷ས་པ༵། །ལ༷ན་(དང་ཕྱི་ མར་རྣམ་སྨིན་) ལ༷་རེ༷་བ༷་མི༷་འབྱུ༷ང་བཞི༵ན་ནོ། །དེ༷་བ༷ས་ཇི༷་ལྟར༷་ཆུ༷ང་ངུ༷་ན༵། །མི༷་སྙན༷་ལ༷ས་ ཀྱང༷་བད༷ག་བསྲུ༷ང་བ༵(ར་འདོད་པ)། །དེ༷་བཞི༷ན་འགྲོ༷་ལ༷་བསྲུ༷ང་(བའི་)སེ༷མས་བརྗེ་བ་ད༵ང་། (དུ་ ཁ་དང་བྲལ་འདོད་ཀྱི་) སྙི༷ང་རྗེ༷འི་སེ༷མས་ནི༷་གོ༷མས་པ༷ར་བྱ༷། །ཆུང་ངུ་ནས་ཀྱང་གོམས་དགོས་པ་ དེ༷་བ༷ས་མགོ༷ན་པོ༷་སྤྱ༷ན་ར༷ས་གཟི༵གས། ཐུ༷གས་རྗེ༷་ཆེ༷ན་པོ༷ས་འགྲོ༷་བ༷་ཡི༵། །ཐ་ན། འཁོ༷ར་ གྱི༷་འཇི༷གས་པ༷འ༷ང་བས༷ལ་བ༷འི་ཕྱི༵ར། །ར༷ང་གི༷་མཚན༷་ཐོས་པ་ཙམ་ཡ༷ང་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་ པར་བྱི༷ན་གྱི༷ས་བརླ༵བས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། གང་སེམས་ཅན་འགའ་ཞིག་སེམས་མྱོས་པས་ཀྱང་ 1-253 བདག་གི་མིང་ཙམ་འཛིན་པར་བྱེད་ན་དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ལ། ཐ་ན་འཁོར་གྱི་འཇིགས་ཤིང་སྐྲག་པ་ཙམ་ཡང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ བར་ངས་བྱིན་གྱ

【現代漢語翻譯】 同樣，對於他人，即使是微小的傷害，也要懷有守護之心和慈悲之心，並習慣於這種平等對待。（從無始以來）習慣成自然，即使他人的父母的血滴，不再被視為自己的所有物，但就像習慣成自然，『這是我的』這種錯覺也會根深蒂固一樣。同樣，對於他人的身體，為什麼不能視為『我』呢？是可以的。如此這般，習慣了自他平等之後，將自己的身體的快樂，用來代替他人的痛苦，如果習慣於這種想法，就不會感到困難。而且，認識到自己充滿缺點，他人充滿功德，如同功德的海洋，習慣之後，完全捨棄對自己的珍愛，承擔他人的痛苦，這就是要修習的。就像手（和腳）等，雖然有多種區分，但誰都認為它們是身體的組成部分一樣。同樣，將眾生視為一個整體的目標，為什麼不能將有情眾生視為其中的一部分呢？（這種想法會產生的）。就像沒有『我』，但由精血組成的身體，因為習慣而產生『我』的執念一樣。同樣，對於其他眾生，（將他們視為自己）通過習慣，為什麼不能生起自他交換的想法呢？如果這樣做了，即使幫助了他人，也不會產生傲慢（和自滿），就像自己吃了食物，不會期待（來世的）回報一樣。因此，即使是微小的，不悅意的行為，也想要保護自己（的想法）。同樣，對於眾生，要交換守護之心（和渴望分離的）慈悲之心，並習慣於此。因為要從小就習慣，所以怙主觀世音菩薩，以大慈悲心，甚至爲了消除眾生的輪迴之苦，僅僅聽到他的名字，也能利益眾生。正如所說：『如果某個眾生，即使在心醉神迷的狀態下，也能記住我的名字，那麼他的一切痛苦都不會發生，甚至連輪迴的恐懼也不會發生，我發誓。』

【English Translation】 Similarly, towards others, even for the slightest harm, have a protective mind and a compassionate heart, and become accustomed to this equality. (From beginningless time) Habit becomes nature, even if the blood drops of others' parents are no longer regarded as one's own possessions, but just as habit becomes nature, the illusion of 'this is mine' becomes deeply ingrained. Similarly, towards the bodies of others, why can't it be regarded as 'me'? It can be. In this way, after becoming accustomed to self-other equality, using the happiness of one's own body to replace the suffering of others, if one becomes accustomed to this thought, it will not feel difficult. Moreover, recognizing that oneself is full of faults and others are full of merits, like an ocean of merits, after becoming accustomed to it, completely abandoning the cherishing of oneself and taking on the suffering of others, this is what one should practice. Just like hands (and feet) etc., although there are many distinctions, everyone considers them to be parts of the body. Similarly, regarding sentient beings as a single whole, why can't sentient beings be regarded as a part of it? (This thought will arise). Just as there is no 'I', but the body composed of essence and blood, due to habit, the attachment to 'I' arises. Similarly, towards other sentient beings, (regarding them as oneself) through habit, why can't the thought of exchanging self and other arise? If one does this, even if one helps others, arrogance (and complacency) will not arise, just as when one eats food, one does not expect (future) rewards. Therefore, even for the slightest, unpleasant action, one wants to protect oneself (the thought). Similarly, towards sentient beings, exchange the protective mind (and the desire to be separated from) the compassionate heart, and become accustomed to this. Because one must become accustomed to it from a young age, the protector Avalokiteśvara, with great compassion, even in order to eliminate the suffering of samsara for sentient beings, merely hearing his name can benefit sentient beings. As it is said: 'If a certain sentient being, even in a state of intoxication, can remember my name, then all his suffering will not occur, and even the fear of samsara will not occur, I vow.'

---

ིས་བརླབས་པའོ། །ཞེས་འགྲེལ་པར་དྲངས་པའོ། །གོམས་ཀྱང་མི་ནུས་པོ་ སྙམ་པས་དཀ༷འ་ལ༷ས་ཕྱི༷ར་ལྡོ༷ག་མི༷་བྱ༷་སྟེ༵། འདི༷་ལྟར༷་གོ༷མས་པ༷འི་མཐུ༷་ཡི༷ས་ནི༵། །དང་པོ་བློ་ མ་བྱང་དུས་བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་ག༷ང་གི༷་མི༷ང་ཐོ༷ས་པ་ཙམ་གྱིས་འཇི༷གས་པ༷་ཡ༵ང་། ཕྱིས་གོམས་ དུས་དེ༷་ཉི༷ད་སྤྱད་དུ་མེ༷ད་ན༷་མི༷་དག༷འ་བར༷་འགྱུ༵ར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་ག༷ང་ཞི༷ག་བད༷ག་ད༷ང་གཞ༷ན་རྣམ༷ས་ནི༵། སྡུག་བསྔལ་ལས་མྱུ༷ར་དུ༷་བསྐྱ༷བ་པ༷ར་ འདོ༷ད་པ༷་དེ༵ས། བད༷ག་ད༷ང་གཞ༷ན་དུ༷་བརྗེ༷་བྱ༷་བ༵། །ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་མ་ཡིན་པ་ལ་སྐྲག་ པའམ་བློར་མ་ཤོང་བ་དགོས་ནས་ཤིན་ཏུ་གས༷ང་བ༷འི་ད༷མ་པ༷་སྤྱ༷ད་པ༷ར་བྱའོ༵། ། བརྗེ་བ་ལ་ཕངས་པར་ཡང་མི་བྱ་སྟེ། བདག་ཉིད་སྐྱོན་བཅས་ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་ བད༷ག་ལུ༷ས་ག༷ང་ལ༷་(བདག་ཏུ་འཛིན་པར་བསྐྱེད་པའི་)ཆ༷གས་པ༷་ཡི༵ས། འཇི༷གས་གན༷ས་ཆུ༷ང་བ་ནད་ ཕྲ་མོ་ཙམ་ལ༷་འཇི༷གས་པ་སྐྱེ༷་བ༵་དང་། འཇི༷གས་པ༷་གཞན་ཡང་སྐྱེ༷་བ༷འི་ལུ༷ས་དེ༷་ལ༵། (སེམས་ ལྡན་)སུ༷་ཞི༷ག་དགྲ༷་བཞི༷ན་སྡ༷ང་མི༷་བྱེ༵ད་དེ་སྡང་བར་ངོས་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ ལུ༷ས་ག༷ང་ཞིག་བཀྲེ༷ས་པ་ད༷ང་སྐོ༷མ་པ་དང་གོས་དང་བྲལ་བ་ལ་སོ༷གས་པའི་ན༵ད། གསོ༷་བ༷འི་ ཆོ༷་ག༷་བྱེ༷ད་འདོ༷ད་པ༵ས། །(ཟས་དང་སྨན་སོགས་ཀྱི་ཕྱིར་)བྱ༷་ད༷ང་ཉ༷་ད༷ང་རི༷་དྭ༷གས་ད༵ག །གསོ༷ད་ པ༷ར་བྱེ༷ད་ཅི༷ང་ལ༷མ་དུ་སྒུ༷ག་ནས་ཆོམ་རྐུན་ཡང་བྱེ༵ད། ག༷ང་ཞི༷ག་ནོར་གྱི་ཁེ༷་ད༷ང་རང་མཐོ་ བར་འདོད་པ་རི༷མ་གྲོ༷འི་ཕྱི༵ར། (འདི་དག་གསོན་ན་བདག་ལ་རྙེད་བཀུར་མི་ཡོང་ངོ་སྙམ་པས་)ཕ༷་ད༷ང་མ༷་ཡ༷ང་ གསོ༷ད་བྱེ༷ད་ཅི༵ང་། །དཀོ༷ན་མཆོ༷ག་གསུ༷མ་གྱི༷་དཀོ༷ར་རྐུ༷་བ༵། །རྒྱུ་དེ༷ས་ན༷་འབྲས་བུ་མན༷ར་ མེ༷ད་པའི་དམྱལ་བ་སོགས་སུ་བསྲེ༷ག་པ༷ར་འགྱུ༵ར། །དེས་ན་མཁ༷ས་པ༷་(རིག་པ་དང་ལྡན་པ་)སུ༷་ ཞི༷ག་(སྡུག་བསྔལ་གྱི་འབྱུང་གནས་སུ་གྱུར་པའི་)ལུ༷ས་འདི༷་ལ༵། (དགའ་བས་)འདོ༷ད་ཅི༷ང་(བརྩེ་བས་) བསྲུ༷ང་ 1-254 (ཞིང་སྐྱོང་བ་)ད༷ང་(རྙེད་པས་)མཆོ༷ད་བྱེ༷ད་ཀྱི༷། །འདི༷་ལ༷་སུ༷་ཞི༷ག་དགྲ༷་བཞི༷ན་དུ༵། །བལྟ༷་བ༷ར་མི༷་ བྱེ༷ད་བརྙ༷ས་མི༷་བྱེ༷ད། །ཅེས་པ་སྟེ། ལུས་གཞན་དོན་དགེ་བ་ལ་བཏང་བ་བསྔགས་སོ། ། ག༷ལ་ཏེ༷་ལུས་སོགས་གཞན་ལ་བྱི༷ན་ན༷་རང་ཅི༷་སྤྱ༷ད་ཅེ༵ས། བདག༷་དོ༷ན་(སྒྲུབ་པར་)སེ༷མས་ པ༷་འདྲེ༷་ཡི༷་ཚུ༵ལ(ཏེ་ཡི་དྭགས་སུ་འགྱུར་ཏེ་སེར་སྣ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ)། །ག༷ལ་ཏེ༷་(བདག་གིས་ལོངས་)སྤྱ༷ད་ན༷་ (གཞན་སློང་བ་པོ་དེ་ལ་)ཅི༷་སྦྱི༷ན་ཞེ༵ས། །(རང་དོན་ལ་མི་ལྟོས་པ་)གཞ༷ན་(བདེ་བའི་)དོ༷ན་སེ༷མས་པ༷་ ལྷ༷་ཡི༷་ཆོ༵ས (ཏེ་ལྷའི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་འགྱུར་རོ)། །ཞེས་པ་དང་། བད༷ག་(གི་བདེ་བ་ཐོབ་པའི་)ཕྱི༷ར་གཞ༷ན་ ལ༷་(ལུས་ངག་གི་ཆད་པས་)གནོ༷ད་

【現代漢語翻譯】 ཞེས་འགྲེལ་པར་དྲངས་པའོ། །（這是在註釋中引用的。） གོམས་ཀྱང་མི་ནུས་པོ་སྙམ་པས་དཀ༷འ་ལ༷ས་ཕྱི༷ར་ལྡོ༷ག་མི༷་བྱ༷་སྟེ༵། འདི༷་ལྟར༷་གོ༷མས་པ༷འི་མཐུ༷་ཡི༷ས་ནི༵། །（即使覺得習慣也很困難，也不要因為困難而退縮。像這樣，通過習慣的力量：） དང་པོ་བློ་མ་བྱང་དུས་བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་ག༷ང་གི༷་མི༷ང་ཐོ༷ས་པ་ཙམ་གྱིས་འཇི༷གས་པ༷་ཡ༵ང་། ཕྱིས་གོམས་དུས་དེ༷་ཉི༷ད་སྤྱད་དུ་མེ༷ད་ན༷་མི༷་དག༷འ་བར༷་འགྱུ༵ར་བའི་ཕྱིར་རོ། །（最初，在心智尚未成熟時，僅僅聽到菩提行（Byang chub spyod pa）的名字就會感到恐懼。但後來習慣了，如果不能實踐，反而會不高興。） དེས་ན་ག༷ང་ཞི༷ག་བད༷ག་ད༷ང་གཞ༷ན་རྣམ༷ས་ནི༵། སྡུག་བསྔལ་ལས་མྱུ༷ར་དུ༷་བསྐྱ༷བ་པ༷ར་འདོ༷ད་པ༷་དེ༵ས། བད༷ག་ད༷ང་གཞ༷ན་དུ༷་བརྗེ༷་བྱ༷་བ༵། །（因此，那些希望迅速從痛苦中解救自己和他人的人，應該交換自己和他人。） ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་མ་ཡིན་པ་ལ་སྐྲག་པའམ་བློར་མ་ཤོང་བ་དགོས་ནས་ཤིན་ཏུ་གས༷ང་བ༷འི་ད༷མ་པ༷་སྤྱ༷ད་པ༷ར་བྱའོ༵། །（對於那些不是大乘（Theg chen）根器的人，如果他們感到害怕或無法理解，那麼就應該實踐非常秘密的誓言。） བརྗེ་བ་ལ་ཕངས་པར་ཡང་མི་བྱ་སྟེ། བདག་ཉིད་སྐྱོན་བཅས་ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་（也不要吝惜交換，正如所說，'自身充滿過患'） བད༷ག་ལུ༷ས་ག༷ང་ལ༷་(བདག་ཏུ་འཛིན་པར་བསྐྱེད་པའི་)ཆ༷གས་པ༷་ཡི༵ས། འཇི༷གས་གན༷ས་ཆུ༷ང་བ་ནད་ཕྲ་མོ་ཙམ་ལ༷་འཇི༷གས་པ་སྐྱེ༷་བ༵་དང་། འཇི༷གས་པ༷་གཞན་ཡང་སྐྱེ༷་བ༷འི་ལུ༷ས་དེ༷་ལ༵། (སེམས་ལྡན་)སུ༷་ཞི༷ག་དགྲ༷་བཞི༷ན་སྡ༷ང་མི༷་བྱེ༵ད་དེ་སྡང་བར་ངོས་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །（對於那個因執著而對微小威脅，如小病，都感到恐懼，併產生其他恐懼的身體，誰會不把它當作敵人一樣憎恨呢？因為有理由憎恨它。） གཞན་ཡང་ལུ༷ས་ག༷ང་ཞིག་བཀྲེ༷ས་པ་ད༷ང་སྐོ༷མ་པ་དང་གོས་དང་བྲལ་བ་ལ་སོ༷གས་པའི་ན༵ད། གསོ༷་བ༷འི་ཆོ༷་ག༷་བྱེ༷ད་འདོ༷ད་པ༵ས། །(ཟས་དང་སྨན་སོགས་ཀྱི་ཕྱིར་)བྱ༷་ད༷ང་ཉ༷་ད༷ང་རི༷་དྭ༷གས་ད༵ག །（此外，爲了治療飢渴、缺乏衣物等疾病，想要進行治療儀式的人，爲了食物和藥物等，會殺害鳥、魚和野生動物。） གསོ༷ད་པ༷ར་བྱེ༷ད་ཅི༷ང་ལ༷མ་དུ་སྒུ༷ག་ནས་ཆོམ་རྐུན་ཡང་བྱེ༵ད། ག༷ང་ཞི༷ག་ནོར་གྱི་ཁེ༷་ད༷ང་རང་མཐོ་བར་འདོད་པ་རི༷མ་གྲོ༷འི་ཕྱི༵ར། (འདི་དག་གསོན་ན་བདག་ལ་རྙེད་བཀུར་མི་ཡོང་ངོ་སྙམ་པས་)ཕ༷་ད༷ང་མ༷་ཡ༷ང་གསོ༷ད་བྱེ༷ད་ཅི༵ང་། །（他們殺害它們，在路上埋伏，甚至進行搶劫。那些爲了財富和自己的地位，爲了供養，甚至殺害父母，因為他們認為如果這些人活著，自己就得不到供養和尊重。） དཀོ༷ན་མཆོ༷ག་གསུ༷མ་གྱི༷་དཀོ༷ར་རྐུ༷་བ༵། །རྒྱུ་དེ༷ས་ན༷་འབྲས་བུ་མན༷ར་མེ༷ད་པའི་དམྱལ་བ་སོགས་སུ་བསྲེ༷ག་པ༷ར་འགྱུ༵ར། །（他們偷竊三寶（dkon mchog gsum）的財物。因為這個原因，他們會被燒燬在沒有間斷的痛苦地獄等處。） དེས་ན་མཁ༷ས་པ༷་(རིག་པ་དང་ལྡན་པ་)སུ༷་ཞི༷ག་(སྡུག་བསྔལ་གྱི་འབྱུང་གནས་སུ་གྱུར་པའི་)ལུ༷ས་འདི༷་ལ༵། (དགའ་བས་)འདོ༷ད་ཅི༷ང་(བརྩེ་བས་) བསྲུ༷ང་(ཞིང་སྐྱོང་བ་)ད༷ང་(རྙེད་པས་)མཆོ༷ད་བྱེ༷ད་ཀྱི༷། །（因此，哪個智者會貪戀、守護、供養這個作為痛苦之源的身體呢？） འདི༷་ལ༷་སུ༷་ཞི༷ག་དགྲ༷་བཞི༷ན་དུ༵། །བལྟ༷་བ༷ར་མི༷་བྱེ༷ད་བརྙ༷ས་མི༷་བྱེ༷ད། །ཅེས་པ་སྟེ། ལུས་གཞན་དོན་དགེ་བ་ལ་བཏང་བ་བསྔགས་སོ། །（誰不會像對待敵人一樣看待和鄙視它呢？因此，讚美將身體用於利他善行。） ག༷ལ་ཏེ༷་ལུས་སོགས་གཞན་ལ་བྱི༷ན་ན༷་རང་ཅི༷་སྤྱ༷ད་ཅེ༵ས། བདག༷་དོ༷ན་(སྒྲུབ་པར་)སེ༷མས་པ༷་འདྲེ༷་ཡི༷་ཚུ༵ལ(ཏེ་ཡི་དྭགས་སུ་འགྱུར་ཏེ་སེར་སྣ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ)། །（如果將身體等施予他人，自己用什麼呢？想著自利的人就像餓鬼一樣，因為他們很吝嗇。） ག༷ལ་ཏེ༷་(བདག་གིས་ལོངས་)སྤྱ༷ད་ན༷་(གཞན་སློང་བ་པོ་དེ་ལ་)ཅི༷་སྦྱི༷ན་ཞེ༵ས། །(རང་དོན་ལ་མི་ལྟོས་པ་)གཞ༷ན་(བདེ་བའི་)དོ༷ན་སེ༷མས་པ༷་ལྷ༷་ཡི༷་ཆོ༵ས (ཏེ་ལྷའི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་འགྱུར་རོ)། །（如果自己享用，那給別人什麼呢？不顧自己，想著他人利益的人就像天神一樣。） བད༷ག་(གི་བདེ་བ་ཐོབ་པའི་)ཕྱི༷ར་གཞ༷ན་ལ༷་(ལུས་ངག་གི་ཆད་པས་)གནོ༷ད་（爲了自己的快樂，用身語的懲罰去傷害他人）

【English Translation】 That is quoted in the commentary. Even if you feel that getting used to it is difficult, do not turn back because of the difficulty. Like this, through the power of habit: Initially, when the mind is not yet mature, just hearing the name of the Bodhisattva's conduct (Byang chub spyod pa) is frightening. But later, when you are used to it, you will be unhappy if you cannot practice it. Therefore, those who wish to quickly save themselves and others from suffering should exchange themselves and others. For those who are not of the Mahayana (Theg chen) lineage, if they are afraid or cannot comprehend it, then they should practice the very secret vows. Do not be stingy in exchanging, as it is said, 'The self is full of faults.' Who would not hate the body that is attached to the self, that is afraid of small threats like minor illnesses, and that generates other fears, as if it were an enemy? Because there is reason to hate it. Furthermore, those who want to perform rituals to cure diseases such as hunger, thirst, and lack of clothing, kill birds, fish, and wild animals for food and medicine. They kill them, lie in wait on the road, and even rob. Those who want wealth and their own status, and who want to make offerings, even kill their parents, thinking that if these people live, they will not receive offerings and respect. They steal the wealth of the Three Jewels (dkon mchog gsum). Because of this, they will be burned in the hells of uninterrupted suffering. Therefore, which wise person would desire, protect, and worship this body, which is the source of suffering? Who would not look at and despise it like an enemy? Therefore, praise the use of the body for altruistic good deeds. If you give your body and so on to others, what will you use yourself? Those who think of their own benefit are like hungry ghosts, because they are stingy. If you enjoy it yourself, what will you give to others who are asking for it? Those who think of the benefit of others, regardless of themselves, are like gods. Harming others with the punishment of body and speech for the sake of one's own happiness

---

བྱས༷་ན༵། །དམྱལ༷་ལ༷་སོ༷གས་པ༷ར་ལྟུ༷ང་བ༷ར་འགྱུ༵ར། །གཞ༷ན་ (བདེ་བའི་)ཕྱི༷ར་བད༷ག་ལ༷་གནོ༷ད་བྱས༷་ན༵། །(འདས་མ་འདས་ཀྱི་)ཕུ༷ན་སུ༷མ་ཚོ༷གས་པ༷་ཐ༷མས་ ཅ༷ད་འཐོ༵བ། །ཞེས་པ་དང་། (ལང་ཚོ་དང་གཟུགས་ནོར་སོགས་)བད༷ག་ཉི༷ད་མཐོ༷་བ༷ར་འདོ༷ད་པ༷་ དེ༵ས། །ང༷ན་འགྲོ༷་ང༷ན་ད༷ང་གླེ༷ན་པ༷ར་འགྱུ༵ར། །དེ༷་ཉི༷ད་གཞ༷ན་ལ༷་སྤོ༷་(པ་སྟེ་ཕ་རོལ་མཐོ་བར་) བྱས༷་ན༵། །བདེ༷་འགྲོ༷ར་རི༷མ་གྲོ༷་(ཕུན་ཚོགས་)འཐོ༷བ་པ༷ར་འགྱུ༵ར། །ཞེས་པ་དང་། བད༷ག་གི༷་ དོ༷ན་དུ༷་གཞ༷ན་(བཙན་ཐབས་སུ་བྲན་དུ་)བཀོ༷ལ་ན༵། །(ཕྱི་མར་)བྲ༷ན་ལ༷་སོ༷གས་པ༷་(དང་མི་སྡུག་པ་)མྱོ༷ང་ བ༷ར་འགྱུ༵ར། །གཞ༷ན་གྱི༷་དོ༷ན་དུ༷་བད༷ག་སྤྱ༷ད་(ཅིང་བྲན་དུ་བཀོལ་)ན༵། །(ཕྱི་མར་)རྗེ༷་དཔོ༷ན་ཉི༷ད་ སོ༷གས་(པས་རིགས་གཟུགས་བཟང་པོ་)མྱོ༷ང་བ༷ར་འགྱུ༵ར། །ཞེས་པ་དང་། (མདོར་ན་)འཇི༷ག་རྟེ༷ན་(གྱི་ འདི་ཕྱིའི་)བདེ༷་བ༷་ཇི༷་སྙེ༷ད་པ༵། །དེ༷་ཀུ༷ན་གཞ༷ན་(ལ་ཕན་)བདེ༷་འདོ༷ད་ལ༷ས་བྱུ༵ང་། །འཇི༷ག་རྟེ༷ན་ (གྱི་འདི་ཕྱིའི་)སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཇི༷་སྙེ༷ད་པ༵། །དེ༷་ཀུ༷ན་ར༷ང་བདེ༷་འདོ༷ད་ལ༷ས་བྱུ༵ང་། །ཞེས་པ་ཤོ་ལོ་ཀ་ རེ་རེས་ཀྱང་རང་གཞན་གཙོ་བོར་བྱས་པའི་སྐྱོན་ཡོན་རེ་འཆད་པས་ཀྱང་གཞན་དོན་ཁོ་ན་ལ་ བསྔགས་སོ། ། མདོར་བསྡུ་ན་མ༷ང་དུ༷་བཤ༷ད་ལྟ༷་ཅི༷་ཞི༷ག་དགོ༵ས། བྱི༷ས་པ༷་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ར༷ང་ གི༷་དོ༷ན་བྱེ༷ད་པས་འཁོར་བར་ཇི་ཙམ་འཁྱམས་པའི་སྐྱོན་ད༵ང་། ཐུ༷བ་པ༷་རྒྱ༷ལ་བ་སྲས་བཅས་ 1-255 རྣམས་གཞ༷ན་གྱི༷་དོ༷ན་མཛ༷ད་པ༵ས། ཐར་པའི་ཡོན་ཏན་ཇི་ཙམ་ཐོབ་པ་འདི༷་གཉི༷ས་ཀྱི༷་ནི༷་ ཁྱད༷་པ༷ར་ལྟོ༷ས (ལ་བདག་གཞན་མཉམ་བརྗེ་ལ་འབད་པར་གྱིས)། ཞེས་པའོ། ། དེའི་ཕྱིར་བད༷ག་བདེ༷་གཞ༷ན་གྱི༷་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ད༵ག །ཡ༷ང་ད༷ག་བརྗེ༷་བ༷་ལ་བརྩོན་པར་ མ༷་བྱས༷་ན༵། མཐར་ཐུག་སང༷ས་རྒྱ༷ས་ཉི༷ད་དུ༷་མི༷་འགྲུ༷བ་ཅི༵ང་། གནས་སྐབས་འཁོ༷ར་བ༷་ན༷་ ཡ༷ང་བདེ༷་བ༷་(ཕུན་ཚོགས་ཐོབ་པ་)མེ༵ད། འཇི༷ག་རྟེ༷ན་ཕ༷་རོ༷ལ་(ཏུ་བདེ་བ་མི་འགྲུབ་པ་)ཕ༷ར་ཞོ༷ག་གི༵ ། (ཚེ་ འདིར་ཡང་ལས་ཀྱི་གླས་འཚོ་བའི་)བྲ༷ན་གཡོ༷ག་(གཞན་)ལ༷ས་མི༷་བྱེ༷ད་པ༷་ད༵ང་། །རྗེ༷་དཔོ༷ན་(ཡང་བླ་)རྔ༷ན་ པ༷་མི༷་སྟེ༷ར་བ༵ས། །ལས་དང་རྔན་པ་མ་བརྗེས་པའི་ཕྱིར་དཔོན་གཡོག་གཉི་གའི་ཚེ༷་འདི༷འི་ དོ༷ན་ཡ༷ང་འགྲུ༷བ་མི༷་འགྱུ༵ར། དེས་ན་མཐོ༷ང་བ་ཚེ་འདི་ད༷ང་མ༷་མཐོ༷ང་བ་ཚེ་ཕྱི་མ་ལ་ཡང་བདེ༷་ འགྲུ༷བ་པ༵འི། ཕུ༷ན་སུ༷མ་བདེ༷་སྐྱི༷ད་ཀྱི་རྒྱུ་བདག་གཞན་བརྗེ་བ་ཡོ༷ངས་བོ༷ར་ཞི༵ང་། གཞ༷ན་ལ༷་ སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་བྱས༷་པ༷འི་རྒྱུ༵ས། །བླང་དོར་ལ་རྨོ༷ངས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམ༷ས་འབྲས་བུ་དམྱལ་ སོགས་ཀྱི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་མི༷་བཟ༷ད་པ་ངོས་ལེ༵ན་ན་སྙིང་རྗེའོ། ། འཇི༷ག་རྟེ༷ན་ད༷ག་ན༷་(ཡིད་མི་བདེ་བའི་ར

【現代漢語翻譯】 若為（自己）而害他，必墮地獄等處。若為（他人安）而損自己，（過去未來）一切功德皆得。（如是等等）。 （對於青春、美貌、財富等）若自欲高昇，必墮惡趣成愚人。若將彼（高昇）予他人，必于善趣得順緣。（如是等等）。 若為己利而役使他人（強迫為奴），（來世）必受奴僕（及醜陋）之苦。若為他利而自用（且被役使），（來世）必受君王等（種族相貌莊嚴）之樂。（如是等等）。 （總之）世間（今生來世）諸安樂，皆由利他之心生。世間（今生來世）諸痛苦，皆由自利之心生。（如是等等）。 如是每一頌，皆從自他之利弊而讚揚利他。 總而言之，何須多言？凡諸凡夫，因自利而於輪迴中流轉。諸佛菩薩，因利他而得解脫之功德。此二者之差別，當細觀之（當努力修持自他交換）。 是故，若不勤于將自樂與他苦如實交換，則終不能成佛，且於輪迴中亦無安樂（得順緣）。來世（不得安樂）且莫說，（今生亦無安樂）。（今生）不作（以勞力換取生活）之奴僕，君主（亦不）給與報酬。因未交換勞酬，故主僕二者今生之事亦不能成辦。是故，無論可見之今生，或不可見之來世，若欲成就安樂，當捨棄自他交換之善因，而以加害他人之因，令愚昧眾生承受地獄等難忍之苦果，此乃慈悲心也。 世間（不如意）之苦

【English Translation】 If one harms others for (one's own sake), one will surely fall into hell and other realms. If one harms oneself for (the sake of others' happiness), one will attain all (past and future) perfections. (And so on). If one desires to elevate oneself (with youth, beauty, wealth, etc.), one will surely fall into the lower realms and become a fool. If one gives that (elevation) to others, one will surely attain favorable conditions in the happy realms. (And so on). If one employs others (forcibly as slaves) for one's own benefit, (in the future) one will surely experience the suffering of being a slave (and ugliness). If one uses oneself (and is employed as a slave) for the benefit of others, (in the future) one will surely experience the happiness of being a king, etc. (with a good family and beautiful form). (And so on). In short, all the happiness of the world (in this life and the next) arises from the desire to benefit others. All the suffering of the world (in this life and the next) arises from the desire for one's own benefit. (And so on). Thus, each verse explains the faults and virtues of prioritizing oneself and others, thereby praising only the benefit of others. In short, what need is there to say much? All ordinary beings wander in samsara because they act for their own benefit. All Buddhas and Bodhisattvas attain the qualities of liberation because they act for the benefit of others. Look at the difference between these two (and strive to exchange self and others). Therefore, if one does not diligently exchange one's own happiness for the suffering of others, one will ultimately not attain Buddhahood, and there will be no happiness (attaining favorable conditions) even in samsara. Let alone the next life (not attaining happiness), (there is no happiness in this life either). (In this life), one does not act as a servant (who earns a living through labor), and the master (also) does not give rewards. Because labor and reward are not exchanged, the affairs of both master and servant cannot be accomplished in this life. Therefore, whether in this visible life or in the invisible future life, if one wants to achieve happiness, one must abandon the cause of exchanging self and others, and with the cause of harming others, cause ignorant beings to endure the unbearable suffering of hell and other realms, which is compassion. The suffering of the world (of unhappiness)

---

ྒྱུའི་)འཚེ༷་བ༷་ག༷ང་ཡོ༷ད་ད༵ང་། །(སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་རྣམས་ལ་) འཇི༷གས་ད༷ང་(ལུས་ཀྱི་)སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཇི༷་སྙེ༷ད་ཡོ༷ད་(པར་)གྱུ༷ར་པ༵། །དེ༷་ཀུ༷ན་གྱི་ཉེས་པའི་རྩ་བ་ བད༷ག་ཏུ༷་འཛི༷ན་པ༷་ལ༷ས་བྱུ༷ང་བར་གྱུར་ན༵། བདག་གཞན་བརྗེ་བ་སོགས་དགེ་བའི་གེགས་ འདྲེ༷་ཆེ༷ན་(པོ་བདག་འཛིན་)དེ༷ས་ཀོ༷་(རང་གི་ལག་གིས་དུག་ཟ་བ་བཞིན་)བད༷ག་ལ༷་ཅི༷་ཞི༷ག་བྱ༷། གལ་ཏེ་ རྒྱུ་བད༷ག་འཛིན་ཉི༷ད་ཡོ༷ངས་སུ༷་མ༷་བཏ༷ང་ན༵། འབྲས་བུ་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་སྤོ༷ང་བ༷ར་མི༷་ནུ༷ས་ཏེ༵(དེ་ སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར)། ཇི༷་ལྟར༷་མེ༷་ནི༷་ལག་ནས་མ༷་བཏ༷ང་ན༵། །(དེའི་འབྲས་བུ་)བསྲེ༷ག་པ༷་ སྤོ༷ང་བ༷ར་མི༷་ནུ༷ས་པ་བཞི༵ན་ནོ། ། དེ༷་ལྟ༷་བས༷་ན་ཉེས་རྩ་བདག་འཛིན་སྤངས་པ་ལས་བད༷ག་རང་གི་གནོ༷ད་པ་མཐའ་དག་ ཞི༷་བ༷་ད༵ང་། གཞ༷ན་གྱི༷་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཞི༷་བྱ༷འི་ཕྱི༷ར། །བད༷ག་ཉི༷ད་ཀྱི་བདེ་བ་གང་ཡིན་གཞ༷ན་ 1-256 ལ༷་བཏ༷ང་བྱ༷་ད༵ང་། གཞ༷ན་རྣམ༷ས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གང་ཡིན་བད༷ག་གི་བཞི༷ན་དུ་གཟུ༷ང་བ༷ར་ ཁས་བླང་ཞིང་སྒྲུབ་པས་བདག་གཞན་བརྗེ་བ་བསྒོམ་པར་བྱའོ༵། ། བདག་གཞན་བརྗེས་ཕྱིན་ཆད་བད༷ག་ནི༷་གཞ༷ན་གྱི༷་དབ༷ང་གྱུ༷ར་ཅེ༵ས། (ཐེ་ཚོམ་དང་ཕྱིན་ཅི་ ལོག་མེད་པར་)ཡི༷ད་ཁྱོ༷ད་ངེ༷ས་པ༷ར་ཤེ༷ས་གྱི༷ས་ལ༵། །(དུས་འདི་ནས་བཟུང་ནས་)སེ༷མས་ཅ༷ན་ཀུ༷ན་ལ་ གང་ཕན་གྱི་དོ༷ན་མ༷་གཏོ༷གས་པ༵། ད༷་ནི༷་ཁྱོ༷ད་ཀྱི༷ས་གཞ༷ན་རང་དོན་སོགས་ཡིད་ལ་ཡང་མི༷་ བས༵མ་མོ། །(བདག་གཞན་བརྗེ་བས་)ལུས་ཀྱང་གཞ༷ན་དབ༷ང་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་མི༷ག་དང་རྣ་བ་ ལ༷་སོ༷གས་པ༷་ཡི༵ས། ར༷ང་དོ༷ན་(དུ་ལྟ་བ་དང་ཉན་པ་སོགས་)སྒྲུ༷བ་པ༷་རི༷གས་མ༷་ཡི༵ན། །གཞན་དེ༷འི་ དོ༷ན་དུ་ཡང་མི༷ག་ལ༷་སོ༷གས་པ༷འི་དབང་པོ་དང་རྐང་ལག་ལ་སོགས་པ་ཡི༵ས། སེམས་ཅན་དེ༷་ རྣམས་ལ༷་ནམ་ཡང་ལོ༷ག་པ༷ར་བྱ༷་བ་མི༷་རི༵གས་ཏེ་གཞན་ལ་ཕན་པར་བསམས་ནས་བརྗེས་ པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ༷ས་ན༷་ད་ནི་སེ༷མས་ཅ༷ན་ཁོ་ནའི་དོན་གཙོ༷ར་བྱས༷་ཏེ༵། བད༷ག་ཉི༷ད་ལུ༷ས་ལ༷་ གཞན་ཕན་གྱི་ཆ་ཅི་དང་ཅི༷་མཐོ༷ང་བ༵། དེ༷་ད༷ང་དེ༷་ནི༷་རང་གི་ཡིད་ཀྱིས་ཕྲོ༷གས་ན༷ས་ཀྱང༷་། གཞ༷ན་ད༷ག་(བདག་ཏུ་བྱས་པ་)ལ༷་ནི༷་ཅི་ཕ༷ན་པ༷ར་སྤྱོ༵ད་ཅིག ། དེ་ལྟར་བདག་གཞན་བརྗེ་དུས་བདག་འཛིན་ལན་ཅིག་མགོ་དམའ་བར་བྱས་ཀྱང་སླར་ མི་ལྡོག་པ་དགོས་པས། འདི་ལ་བདག་གིས་ཞེན་བྱ་ཞིང་། །འཁོན་དུ་གཟུང་ནས་གཡུལ་ སྤྲད་དེ། །ཞེས་སྔར་གསུངས་པ་དང་མཐུན་པར་སྤང་གཉེན་གཉིས་པོ་གཡུལ་སྤྲད་པའི་དོན་ དུ་གཉེན་པོ་བདག་མེད་དམ༷ན་པ་དང་སོ༷གས་ཀྱི་སྒྲས་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་ཡང་བད༷ག་ཉིད་ཀྱི་ དབང་དུ༷་བྱ༷་བ༷་ད༵ང་། སྤང་བྱ་བདག་ལྟ་དམན་པ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་རྣམས་གཞ༷ན་ཉི༷ད་ དུ༷་ནི༷་བད༷ག་གི་བློས་ཐ་དད་དུ་བྱས༷་ན༵ས། རྣམ༷་ར

【現代漢語翻譯】 有什麼樣的恐懼和痛苦？所有這些罪過的根源都來自於執著于自我。交換自他的善行之障礙，那個大惡魔（執著于自我）會對我做什麼？如果完全放棄執著自我的念頭，就無法擺脫痛苦的果報（因為它是痛苦的根源）。正如不從手中放下火，就無法擺脫被燒傷一樣。 因此，通過放棄罪惡之根——執著自我，我自己的所有傷害都會平息，爲了平息他人的痛苦，我應該將自己所有的快樂給予他人，並承擔他人的痛苦。承諾並實踐，修持自他交換。 一旦交換了自他，我完全屬於他人。請確信這一點，不要有任何懷疑或顛倒。從現在開始，除了對眾生有益的事情之外，你什麼都不要想。現在你不要再想自己或他人的利益。因為身體也屬於他人，所以不應該用眼睛和耳朵等來追求自己的利益（如看和聽）。爲了他人的利益，應該用眼睛等感官和手腳等來幫助眾生，永遠不要做任何有害的事情，因為我們已經爲了利益他人而交換了自他。因此，現在應該只專注于眾生的利益。無論在自己身上看到什麼有益於他人的東西，都要用自己的意念奪走它，併爲了他人的利益而使用它。 像這樣在交換自他時，即使有一次讓執著自我的念頭低頭，也必須確保它不會再抬頭。因此，正如之前所說：『我應該執著於此，懷恨在心，與之戰鬥。』 就像與敵人戰鬥一樣，應該將敵人——無我的弱者，以及中等和強者都置於自己的控制之下。應該用自己的智慧將應該拋棄的弱、中、強烈的我執，都視為他人。然後，完全...

【English Translation】 What fears and sufferings are there? All these faults arise from clinging to self. What can that great demon (self-grasping) do to me, the obstacle to the virtue of exchanging self and others? If the thought of clinging to self is not completely abandoned, one cannot abandon the suffering result (because it is the cause of suffering). Just as one cannot abandon being burned if one does not let go of the fire from one's hand. Therefore, by abandoning the root of evil, self-grasping, all harm to myself will be pacified, and in order to pacify the suffering of others, I should give all my happiness to others and take on the suffering of others. Vow and practice, cultivate the exchange of self and others. Once self and other have been exchanged, I completely belong to others. Please be sure of this, without any doubt or reversal. From now on, do not think of anything other than what is beneficial to all sentient beings. Now you should not think of your own or others' interests. Because the body also belongs to others, it is not appropriate to use the eyes and ears, etc., to pursue one's own interests (such as seeing and hearing). For the sake of others, one should use the senses such as eyes, and limbs such as hands and feet, to help sentient beings, and never do anything harmful, because we have exchanged self and others for the benefit of others. Therefore, now one should focus only on the benefit of sentient beings. Whatever one sees in oneself that is beneficial to others, one should take it away with one's own mind and use it for the benefit of others. Like this, when exchanging self and other, even if the thought of self-grasping is made to bow its head once, one must ensure that it does not rise again. Therefore, as it was said before: 'I should cling to this, hold a grudge, and fight with it.' Just like fighting with an enemy, one should place the enemy—the weak, the middling, and the strong non-self—under one's own control. One should regard the weak, middling, and strong self-grasping that should be abandoned as others with one's own wisdom. Then, completely...

---

ྟོ༷ག་གམ་ཐེ་ཚོམ་མེ༷ད་པ༷འི་སེ༷མས་ཀྱི༷ས་སུ༵། གཉེན་པོ་ལས་མཐོ་བའི་བདག་ལྟ་ལ་ཕྲ༷ག་དོ༷ག་དང་སྤང་གཉེན་མཉམ་པ་ལ་འགྲ༷ན་སེམས་ ད༷ང་སྤང་བྱ་དམའ་བ་ལ་ང༷་རྒྱ༷ལ་བསྒོ༵མ་མོ། །འདི་དག་ཉོན་མོངས་ཀྱི་མིང་ཅན་ཡིན་ཡང་ངོ་ 1-257 བོ་གཉེན་པོ་ཡིན་པས་རྣམ་བྱང་དུ་འགྱུར་ལ། སྒོམ་ཚུལ་ཡང་བདག་གསར་རྙིང་གི་ཐ་སྙད་ ལ་ཊཱི་ཀ་མཛད་པ་སྔ་རབས་པ་རྣམས་འཆད་ཀྱང་། དཔྱད་ན་བདག་འཛིན་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་ བསྒོམ་པར་འདུས་ཤིང་། གཞུང་སྔ་ཕྱི་ལ་བརྟགས་ཀྱང་ཉེས་པའི་རྩ་བ་ཉོན་མོངས་བདག་ འཛིན་ལ་ཕྲག་དོག་སོགས་སྒོམ་པ་སློབ་དཔོན་གྱི་དགོངས་པར་གསལ་ལོ། ། དེས་ན་སྤང་བྱ་བདག་ལྟ་འདི༷་ནི༷་བཀུ༷ར་བྱས༷་མགོ་མཐོ་ལ་བད༷ག་ལ༷་མི༵ན། འདི༷་བཞི༷ན་ གཉེན་པོ་བད༷ག་གི༷ས་འབྱོར་བ་མ༷་རྙེ༷ད་ཅི༵ང་། འདི༷་ནི༷་བསྟོ༷ད་བྱས༷་བད༷ག་ལ༷་སྨོ༵ད། འདི༷་ བདེ༷་བད༷ག་ནི༷་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ལ༵་གནས་ན་མི་བཟོད་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཉེན་ པོ་བད༷ག་ནི༷་(ཁུར་ཁུར་བ་པོ་)དམན་པའི་ལ༷ས་རྣམ༷ས་བྱེ༷ད་པ༷་ད༵ང་། སྤང་བྱ་འདི༷་ནི༷་(ལས་མེད་ པར་) བདེ༷་བ༷་ཉི༷ད་དུ༷་གན༵ས (པ་མི་རིགས་སོ་སྙམ་པའི་ཕྲག་དོག་དང་། སྤང་བྱ་)འདི༷་ནི༷་འཇི༷ག་རྟེ༷ན་ལ༷་ སྟོབས་ཆེ༷་བ་ད༵ང་། གཉེན་པོ་བད༷ག་སྟོབས་དམ༷ན་ཞིང་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་མེ༷ད་པ༷ར་གྲག༵་ན་ཡང་ངོ་། །གཉེན་པོ་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་མེ༷ད་པ༷ས་སྤང་བྱ་འཇོམས་པའི་བྱ་བ་ཅི༷་ཞི༷ག་བྱ༷་(དགོས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ པས་)སྟེ། བད༷ག་ནི་ཀུ༷ན་ཏུ་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བའི་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་ལྡན༷་པ༷་ཉི༵ད་ཡིན་པས། གཉེན་ པོ་ག༷ང་བ༷ས་སྤང་བྱ་འདི༷་དམ༷ན་པའི་ཆ་དེ༷་ཡོ༷ད་ཅི༵ང་། སྤང་བྱ་ག༷ང་བ༷ས་བད༷ག་མཆོ༷ག་ཏུ་ གྱུར་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྟ་བ་རྣམ་དག་གི་ཡོན་ཏན་དེ༷་ཡ༷ང་ཡོ༵ད་པའི་ཕྱིར་འདི་ལ་གཡུལ་ སྤྲད་པར་ནུས་པའོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཉམས་པ་དང་འཇིག་ཚོགས་ཀྱི་ལྟ་བར་ལྷུང་བ་ དེའི་ཚེ་མི་ནུས་སོ་སྙམ་ན། (སོ་སོ་ཐར་པའི་)ཚུ༷ལ་ཁྲི༷མས་(ཉམས་པ་དང་འཇིགས་ལྟ་སོགས་ལྔ་)ལྟ༷་བ༷་རྒུ༷ད་ སོ༷གས་ནི༵། །སྤང་བྱ་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་སྟོ༷བས་ཀྱི༷ས་ཡིན་གྱི་བད༷ག་གི་དབ༷ང་གིས་མི༵ན་ཡང་། ཅི༷་ ནུ༷ས་བད༷ག་གི༷ས་(ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་སོགས་ལས་)གསོ༷་དགོ༷ས་ཏེ༵། དེའི་དོན་དུ་གནོ༷ད་པ༷འ༷ང་(སེམས་ ཅན་)བད༷ག་གི༷ས་ད༷ང་དུ༷་བླ༵ང་ཞིང་འགྲན་ནོ། །འོ༷ན་ཏེ༷་བད༷ག་སྤང་བྱ་འདི༷འི་ཡོན་ཏན་གྱིས་ གསོ༷་བྱ༷་མི༵ན་ཏེ་འདི་ལ་དེའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་བཞིན་དུ་ཅི༷་ཕྱི༷ར་བད༷ག་ལ༷་ 1-258 བརྙ༷ས་པ༷་བྱེ༷ད་དེ་བརྙས་པར་ཡང་མི་རིགས་ལ། འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་ལ་ཆེ་དང་། ཞེས་པའི་ ཚིག་གིས་ཡོན་ཏན་ཡོད་དོ་སྙམ་ན་བད༷ག་ལ༷་བདག་ལྟ་དེ༷་ཡི༷་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་རང་དོན་འབའ་ཞིག་ པ་ཉིད་ཀྱི༵ས། ཅི༷་བྱ༷་སྟེ་འདི༷ར་བད༷ག་རང་དོན་ལ་འཇུག་པའི་ཡ

【現代漢語翻譯】 以毫無疑惑的心。 對高於對治的自見生起嫉妒，對與對治平等的生起競爭心，對低於應斷除的生起傲慢。這些雖然名為煩惱，但本體是對治，因此會轉為清凈。關於修習的方式，雖然早期論師們對新舊『我』的術語作了解釋，但考察后發現，都是以我執為對境進行修習。考察新舊論典，可知過患的根本是煩惱我執，對嫉妒等進行修習，是導師的意趣。 因此，應斷除的這種我見，不應被恭敬，不應自視甚高，不應認為『我是』。同樣，對治『我』也未獲得財富。不應讚揚它，不應對『我』表示尊敬。當這個安樂的『我』處於痛苦中時，會變得無法忍受。同樣，對治『我』（承擔者）會做低賤的事情，而應斷除的『我』（無所事事）則安住在安樂之中（認為不合理而生起嫉妒）。應斷除的『我』在世間擁有強大的力量，而對治『我』即使被稱為力量弱小且沒有功德，又如何呢？ 對治沒有功德，如何能做摧毀應斷除之事的行為（因為根本不需要）？因為『我』具有遠離一切執著的功德。哪個對治具有應斷除的低下之處？哪個應斷除的『我』具有成為殊勝的戒律和清凈見解的功德？因此，能夠與之交戰。雖然如此，如果戒律破損，墮入壞聚見，那時就不能了。戒律（破損和五種壞聚見等）和見解衰敗等，都是因為應斷除的煩惱的力量，而不是因為『我』的力量。即使如此，『我』如何（從戒律破損等中）恢復呢？爲了那個目的，（眾生）『我』也甘願接受損害並與之競爭。然而，『我』不是用應斷除之『我』的功德來恢復的，因為『我』沒有那種能力。 即使沒有那種能力，為何還要輕蔑『我』呢？也不應該輕蔑。如果認為『這個在世間是偉大的』，因此具有功德，那麼『我』的自見，僅僅具有自私自利的功德，又有什麼用呢？因為『我』沉溺於自利之中。

【English Translation】 With a mind free from doubt. Jealousy arises towards the self-view that is higher than the antidote, a competitive mind arises towards that which is equal to the antidote, and pride arises towards that which is lower than what should be abandoned. Although these are called afflictions, their essence is the antidote, so they will transform into purification. Regarding the method of practice, although early scholars explained the terms of the new and old 'self', upon examination, it is found that all practice is done by taking self-grasping as the object. Examining the old and new scriptures, it is known that the root of faults is the affliction of self-grasping, and practicing jealousy etc. is the intention of the teacher. Therefore, this self-view that should be abandoned should not be respected, should not be regarded as superior, and should not be thought of as 'I am'. Similarly, the antidote 'self' has not obtained wealth. It should not be praised, and respect should not be shown to 'self'. When this blissful 'self' is in suffering, it becomes unbearable. Similarly, the antidote 'self' (the bearer) does lowly things, while the 'self' that should be abandoned (being idle) abides in bliss (giving rise to jealousy because it is considered unreasonable). The 'self' that should be abandoned has great power in the world, but what if the antidote 'self' is called weak and without merit? How can the antidote, without merit, perform the act of destroying what should be abandoned (because it is not needed at all)? Because 'I' possesses the merit of being free from all attachments. Which antidote has the lowliness of what should be abandoned? Which 'self' that should be abandoned has the merit of becoming superior discipline and pure view? Therefore, it is able to wage war with it. Although this is so, if the discipline is broken and one falls into the view of the aggregates of decay, then one cannot. Discipline (broken and the five views of the aggregates of decay, etc.) and the decline of views, etc., are all due to the power of the afflictions that should be abandoned, not due to the power of 'I'. Even so, how can 'I' recover (from the broken discipline, etc.)? For that purpose, the (sentient beings) 'I' also willingly accepts harm and competes with it. However, 'I' is not restored by the merits of the 'self' that should be abandoned, because 'I' does not have that ability. Even without that ability, why despise 'I'? One should not despise it either. If one thinks that 'this is great in the world', therefore it has merit, then what is the use of the self-view of 'I', which only has the merit of being selfish and self-serving? Because 'I' is immersed in self-interest.

---

ོ༷ན་ཏ༷ན་ཅ༵ན་ཡིན་པས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་ང༷ན་འགྲོ༷་གདུ༷ག་པ༷འི་ཁ༷ར་འཕེན་པའི་ཉེས་པ་ཅན་དུ་གན༷ས་པ༵། འགྲོ༷་ལ༷་སྙི༷ང་ རྗེ༷་ཡུད་ཙམ་ཡང་མེ༷ད་པར་རང་དོན་ཁོ་ན་ལ་འཆུམས་པ༷འི་བདག་ལྟ་འདི༵། རང་གི་ཉེས་པ་ ཁས་མི་ལེན་པར་མ་ཟད་ཕྱི༷ར་ལ༷་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་ཡོད་དོ་སྙམ་དུ་ལོག་པར་ངེས་པའི་རློ༷མ་པ༷་ཡི༵ས། མཁ༷ས་པ༷་ད༷ག་ལ༷་ཅིའི་ཕྱིར་བསྡོ༷་བ༷ར་འདོ༵ད་སྙམ་དུ་ཕྲག་དོག་སྒོམ་པའོ། ། གཉེན་པོ་བད༷ག་ད༷ང་སྟོབས་མཉམ༷་པའི་བདག་འཛིན་ལ༷་ལྟ༷ས་ན༷ས་ནི༵། སྟོབས་(དང་ ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་)ག༷ང་གི༷ས་ར༷ང་ཉི༷ད་ལྷག༷་བྱ༷འི་ཕྱི༵ར། བད༷ག་གི༷་རྙེ༷ད་འབྱོར་ད༷ང་བཀུ༷ར་སྟི༷་ མགོ་མཐོ་བའི་ཆ་ནི༵། བདག་ལྟ་ལ་རྩོ༷ད་པ༷་ཡི༷ས་ཀྱང༷་བདག་གཞན་བརྗེ་བའི་དོན་དུ་ངེ༷ས་ པ༷ར་སྒྲུ༵བ་བོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་ཅི༷་ན༷ས་གཉེན་པོ་བད༷ག་གི༷་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་ནི༵། འཇི༷ག་རྟེ༷ན་ ཀུ༷ན་ལ༷་གས༷ལ་བ༷(ར་གྲགས་པ་)ད༵ང་། །གཞ༷ན་ཡ༷ང་བདག་འཛིན་འདི༷་ཡི༷་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་ག༵ང་། སུ༷ས་ཀྱང༷་ཐོ༷ས་པ༷ར་མི༷་འགྱུ༷ར་བྱ༷། (ཞིང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་)བད༷ག་གི༷་སྐྱོ༷ན་ཡ༷ང་མི་མངོན་པར་ སྦ༷་བྱ༷་ཞི༵ང་། བད༷ག་ནི༷་ཡོན་ཏན་ལྷག་པས་མཆོ༷ད་པར་འགྱུ༷ར་གྱི་བདག་འཛིན་འདི༷་ལ༷་ མི༵ན། བད༷ག་དེ༷ང་གཞན་དོན་འབྱོར་པའི་རྙེ༷ད་པ༷་ལེ༷གས་པར་རྙེ༷ད་ཅི༵ང་། བད༷ག་ནི༷་མཐོ་ བས་བཀུ༷ར་འགྱུ༷ར་འདི༷་ལ༷་མི༵ན་པར་སྒྲུབ་པའོ། །བདག་འཛིན་འདི༷་ནི༷་(རྙེད་བཀུར་མེད་པས་)མ༷་ རུ༷ངས་བྱས༷་པ༷་ལ༵། ཡུ༷ན་རི༷ང་པོར་འབྲེལ་བའི་དགྲ་ཆོམས་སོ་སྙམ་དུ་བད༷ག་ནི༷་དག༷འ་བ༷ས་ ལྟ༵་ཞིང་། འགྲོ༷་བ༷་ཀུ༷ན་གྱི༷་གནས་སུ་བདག་འཛིན་ལ་ཁྲེལ་བའི་བཞ༷ད་ག༷ད་ད༵ང་། ཕ༷ན་ཚུ༷ན་ གཏམ་འདྲེ་བ་ན་ཡང་། རྣམ་འགྲེལ་ལས། ཉེས་ཀུན་དེ་ཡི་རྩ་བ་ཅན། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་ བདག་འཛིན་ལ་སྨོ༷ད་པ༷་ད༷ག་ཏུ༷་བྱའོ༵། །གཉེན་པོ་ལས་དམན་པའི་བདག་འཛིན་ལ་བལྟས་ 1-259 ནས་ཀྱང་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་འདི༷འ༷ང་བད༷ག་ད༷ང་ནི༵། ལྷ༷ན་ཅི༷ག་ཏུ༷་ནི༷་(མཉམ་པ་རེ་ནས་)འགྲ༷ན་ཞེ༷ས་ གྲག༵་(ཅེས་པ་ནི་མི་འདོད་པ་དང་མི་རིགས་པར་སྟོན་པའོ་)སྟེ། (དམན་པ་)འདི༷་ད༷ང་བདག་(བསྟན་བཅོས་) ཐོ༷ས་ད༷ང་ཤེ༷ས་ར༷བ་བ༵མ། གཟུ༷གས་རི༷གས་ནོ༷ར་གྱི༷་མཉམ༷་མ༷མ་ཅི༵། ཞེས་ང་རྒྱལ་སྒོམ་པ་ སྟེ། འདི་ལ་ཐོས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ༷་ལྟར༷་ཉེས་ རྩ་བཅོམ་སྟེ་བདག་གཞན་བརྗེ་བར་ཀུ༷ན་ལ༷་གྲ༷གས་པ༷་ཡི༵། བད༷ག་གི༷་གཞན་དོན་སྤྱོད་པའི་ ཡོ༷ན་ཏ༷ན་ཐོ༷ས་ན༷ས་ནི༵། མཐའ་ཡས་པའི་འགྲོ་བ་རྣམས་(ལུས་ཀྱི་)སྤུ༷་ལྡང༷་(ཞིང་ཡིད་)དག༷འ་བ༷་ སྐྱེ༷་འགྱུ༷ར་བ༵འི། བ༷དེ་སྐྱི༷ད་ལ༷་ནི༷་ཡོ༷ངས་སུ༷་སྤྱོ༵ད་པར་གྱུར་ཅིག་སྙམ་དུ་དགོངས་པའོ། །ཅི༷་སྟེ༷་ བདག་འཛིན་འདི༷་ལ༷་བརྟེན་ནས་ལོངས་སྤྱོད་རྙེ༷ད་པ་ཡོ༷ད

【現代漢語翻譯】 因此，我安住在惡趣痛苦的根本中，對眾生沒有絲毫的慈悲，只顧自己的利益。不僅不承認自己的過錯，反而認為自己有功德，傲慢自大，為何要與智者交往而生起嫉妒之心呢？ 依靠與自己力量相當的自愛執，爲了在力量（和功德等方面）超越他人，我執著于自己的名利和地位。與自愛執爭鬥，也必定是爲了交換自他的利益。以這樣的方式，我的功德在世間廣為人知，還有什麼自愛執的功德，能讓任何人也聽不到呢？ （依靠自愛執）我的過錯也被隱藏起來，我因功德而受到讚揚，而不是自愛執。我能很好地獲得自他利益的財富，我因高位而受到尊敬，而不是自愛執。對於這個（沒有名利的）自愛執，我長期以來都認為它是一個被擊敗的敵人，我高興地看著它。對於一切眾生的處境，我都以羞辱自愛執的嘲笑和相互交談來表達。 正如《釋量論》所說：『一切過患皆由此生。』因此，應當譴責自愛執。依靠不如自己的自愛執，這些煩惱也與我一起競爭（意為不希望和不情願），這個（不如自己的自愛執）與我的聞思修相比如何？或者與我的種姓、財富相比又如何？這樣生起我慢。因為這個自愛執沒有絲毫的聞思修功德。 因此，摧毀罪惡之根，自他交換的美名廣為人知。聽到我利他行為的功德后，愿無邊眾生（身體）生起汗毛豎立（內心）歡喜，愿他們完全享受安樂。如果依靠自愛執能獲得利益，那又如何呢？

【English Translation】 Therefore, I dwell in the root of the suffering of evil destinies, without any compassion for sentient beings, only caring for my own benefit. Not only do I not admit my own faults, but I also think that I have merits, arrogant and conceited, why should I associate with the wise and give rise to jealousy? Relying on self-love that is equal to my own strength, in order to surpass others in strength (and merits, etc.), I am attached to my own fame, fortune, and status. Fighting with self-love is also definitely for the sake of exchanging the benefits of self and others. In this way, my merits are widely known in the world, what merits of self-love are there that no one can hear? (Relying on self-love) my faults are also hidden, and I am praised for my merits, not self-love. I can obtain the wealth of self-other benefit well, and I am respected for my high position, not self-love. For this self-love (without fame and fortune), I have long regarded it as a defeated enemy, and I look at it with joy. For the situation of all sentient beings, I express it with ridicule of shaming self-love and mutual conversation. As the Pramāṇavārttika says: 'All faults arise from this.' Therefore, self-love should be condemned. Relying on self-love that is inferior to oneself, these afflictions also compete with me (meaning unwilling and unwilling), how does this (inferior self-love) compare with my learning, thinking, and meditation? Or how does it compare with my caste and wealth? Thus arises pride. Because this self-love has no merit of learning, thinking, and meditation. Therefore, destroying the root of evil, the good name of exchanging self and others is widely known. After hearing the merits of my altruistic actions, may boundless sentient beings (body) have goosebumps (heart) rejoice, may they fully enjoy happiness. If relying on self-love can obtain benefits, then what?

---

་ཀྱང༷་། སྡིག་ཏུ་མི་འགྱུར་བར་ག༷ལ་ ཏེ༷་ང༷་ཡི༷་ལ༷ས་གཞན་དོན་དགེ་བ་བྱེ༷ད་ན༵། འདི༷་ལ༷་(སྲོག་)འཚོ༷་བ༷་ཙ༷མ་གྱི་(ལོངས་སྤྱོད་)བྱི༷ན་ ན༵ས། བད༷ག་གི༷་སྟོ༷བས་ཀྱི༷ས་དེ༷་ཙམ་དང་དུ་བླང༷་བར་བྱ༷་བ་ནི་གཞན་དོན་སྟོབས་ལྡན་གྱི་ རྒྱུ་ཆགས་པ་ཕྲ་མོ་མི་སྤོང་བའོ། །གལ་ཏེ་བདག་ལྟ་འདི༷་ནི༷་མགོ་མཐོ་ན་འཚོ་བ་ཙམ་གྱི་བདེ༷་ བ་ལ༷ས་ཀྱང་ཉམ༷ས་བྱ༷་ཞི༵ང་། བད༷ག་གི༷ས་འདི་ལ་གནོ༷ད་པའི་ཆོས་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ ཤེས་རབ་ད༷ང་རྟག༷་ཏུ་སྦྱ༷ར་བར་བྱ༷་སྟེ། འདི༷་ཡི༷ས་སྐྱེ་བ་བརྒྱ༷་ཕྲ༷ག་(དུ་མར་དུས་)ཐ༷མས་ཅ༷ད་ དུ༵། འཁོ༷ར་བ༷ར་(འཁོར་བའི་ཚེ་)བད༷ག་ལ༷་(བརྡེག་བཅིང་གསོད་སོགས་ཀྱི་)གནོ༷ད་པ༷་བྱས༷་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡི༷ད་ཁྱོ༷ད་(ཐོག་མེད་ནས་) ར༷ང་དོ༷ན་བྱེ༷ད་འདོ༷ད་པ༵ས། །བསྐ༷ལ་པ༷་གྲ༷ངས་མེ༷ད་འད༷ས་གྱུ༷ར་ ཀྱང༷་། །བདག་འཛིན་ལས་བྱུང་བའི་ང༷ལ་བ༷་ཆེ༷ན་པོ༷་དེ༷་ལྟ༷་བུ༵ས། ཁྱོ༷ད་ཀྱི༷ས་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ འབ༷འ་ཞི༷ག་བསྒྲུ༵བས (ཀྱང་དོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་ཐོབ་བོ)། ། དེ༷་ལྟར༷་རང་དོན་བདག་འཛིན་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པར་ངེ༷ས་པ༷ས་ད་ནི་གཞ༷ན་ ད༷ག་གི༵ ། དོ༷ན་(བདག་གཞན་བརྗེ་བ་)ལ༷་ར༷བ་ཏུ༷་འཇུ༷ག་པར་གྱི༷ས་ད༵ང་། ཐུ༷བ་པ༷འི་བཀ༷འ་ནི༷་མི༷་ སླུ༷་བ༵ས། །(བདག་གཞན་རྗེས་པ་)དེ༷་ཡི༷་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་ཕྱི༷ས་མཐོ༷ང་འགྱུ༵ར། །ག༷ལ་ཏེ༷་ཁྱོ༷ད་ཀྱི༷ས་(སྐྱེ་བ་) 1-260 སྔ༷་དུ༷ས་སུ༵། །གཞན་དོན་སྤྱོད་པའི་ལ༷ས་འདི༷་བྱས༷་པ༷ར་གྱུ༷ར་ན༷་ནི༵། འབྲས་བུ་སང༷ས་རྒྱ༷ས་ ཐོབ་ནས་རང་གཞན་ཕུ༷ན་སུ༷མ་ཚོགས་པའི་བདེ༷་བ་ལ་སྤྱོད་པ་མི༷ན་པ༵། འཁོར་བར་འོ་བརྒྱལ་ བ་འདི༷་འདྲ༷འི་གན༷ས་སྐབ༷ས་འགྱུ༷ར་མི༷་སྲི༵ད་(པ་ལས་དེ་མ་བྱས་པས་འདི་ལྟར་གྱུར)དོ། །དེ༷་བ༷ས་འདི༷་ ལྟར༷་གཞ༷ན་(ཕ་མ་)ད༷ག་གི༵ ། ཁུ༷་བ༷་ཁྲ༷ག་གི༷་ཐི༷གས་པ༷་ལ༵། །ཁྱོ༷ད་ཀྱི༷ས་ང༷ར་འཛི༷ན་བྱས༷་པ༷་ ལས་བདག་ཏུ་འཁྲུལ་བའི་ངེས་ཤེས་བརྟན་པོ་བྱུང་བ་ལྟར༷། དེ༷་བཞི༷ན་གཞ༷ན་ལ༷འ༷ང་བདག་ ཏུ་འཛིན་པའི་བློ་གོ༷མས་པ༷ར་གྱི༵ས། ཞེས་པ་ལ་འགའ་ཞིག་གཞན་ལ་བདག་ཏུ་བཟུང་ཡང་ དེ་མ་ཡིན་ལ་དེར་འཛིན་ཕྱིར་ཁུ་ཁྲག་ལ་བདག་ཏུ་འཁྲུལ་བ་དང་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན། མངོན་པར་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་ལ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་འདི་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་ཚད་མས་ གྲུབ་སྟེ། དཔལ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་ཞལ་སྔ་ནས། ནོར་བུ་སྒྲོན་མའི་འོད་དག་ལ། །ནོར་བུ་ བློ་ཡིས་མངོན་རྒྱུག་པ། །ལོག་པའི་ཤེས་པར་ཁྱད་མེད་ཀྱང་། །ཇི་ལྟར་དོན་བྱེད་ལ་ཁྱད་ཡོད། །ཅེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་ད་ནི་སེམས་ཅན་གཞ༷ན་གྱི༷་དོན་དུ་ཐབས་གང་གིས་ཇི་ལྟར་ཕན་སྙམ་པའི་ རྟོ༷ག་ཆེ༷ན་འབའ་ཞིག་བྱས༷་ན༷ས་ནི༵། བད༷ག་གི༷་ལུ༷ས་ལ༷་གཞན་ཕན་གྱི་དངོས་པོ་ཅི་དང་ ཅི༷་སྣ༷ང་བ༵། དེ༷་ད༷ང་དེ

【現代漢語翻譯】 同樣，如果爲了利益他人而行善，就不會變成罪惡。 僅僅爲了維持（生命）而給予（享受），然後憑藉自己的力量接受它，這是不捨棄為他人利益而產生的微小力量。 如果這種我執比僅僅爲了生存的快樂還要糟糕，那麼我應該經常將認識到無我之法的智慧與此結合。 因為在無數世中，它（我執）一直在輪迴中傷害我（通過毆打、監禁、殺害等）。 （無始以來）你（心）一直渴望為自己謀利！ 即使無數劫已過去，你所做的也只是因我執而產生巨大的痛苦，沒有獲得任何利益。 因此，既然我執肯定會帶來痛苦，現在就應該完全致力於利益他人。 佛陀的教誨是不會欺騙人的！ （交換自他后）你將會看到它的優點。 如果你（在過去）做過利益他人的行為，那麼獲得佛果后，就不會享受自他圓滿的快樂，也不會有像現在這樣在輪迴中如此疲憊的境地（因為你沒有這樣做，所以才變成這樣）。 因此，就像你對（父母的）精血， 產生強烈的我執，堅信那是『我』一樣，同樣地，也要習慣於將他人視為『我』。 有些人可能會想，即使將他人執為『我』，但那終究不是『我』，那麼將精血誤認為『我』又有什麼區別呢？ 因為與渴望的結果相關聯，所以這在尺度上是卓越的。正如法稱論師所說：『寶石燈的光芒，用智慧去追求寶石，與錯誤的認知沒有區別，但它們在實現目標上有什麼不同呢？』 因此，現在應該僅僅思考如何以任何方式利益眾生。 我的身體有什麼可以利益他人的？

【English Translation】 Likewise, if one does good for the sake of others, it will not become a sin. Merely giving (enjoyment) to sustain (life), and then accepting it with one's own strength, is not abandoning the small power that arises for the benefit of others. If this self-grasping is worse than the mere happiness of survival, then I should constantly combine the wisdom that realizes the Dharma of selflessness with it. Because in hundreds of births, it (self-grasping) has harmed me (through beatings, imprisonment, killings, etc.) in samsara. You (mind) have desired to benefit yourself (since beginningless time)! Even though countless eons have passed, all you have done is create great suffering from self-grasping, without gaining any benefit. Therefore, since self-grasping certainly creates suffering, now you should fully engage in benefiting others. The Buddha's teachings are not deceptive! You will see its virtues later (after exchanging self and others). If you had done the work of benefiting others (in the past), then after attaining Buddhahood, you would not be enjoying the happiness of self and others being complete, nor would you be in such a state of exhaustion in samsara (because you did not do it, that's why it has become like this). Therefore, just as you have a strong attachment to (parents') semen and blood, And a firm conviction that it is 'I', likewise, get used to regarding others as 'I'. Some might think, even if one grasps others as 'I', but that is ultimately not 'I', then what difference is there between mistaking semen and blood as 'I'? Because it is related to the desired result, this is proven to be superior in measure. As the esteemed Dharmakirti said: 'The light of a jewel lamp, pursuing a jewel with wisdom, is no different from wrong knowledge, but how are they different in achieving the goal?' Therefore, now one should only think about how to benefit sentient beings in any way. What in my body can benefit others?

---

༷་ཉི༷ད་བློས་ཕྲོ༷གས་བྱས༷་ན༵ས། ཁྱོ༷ད་ཀྱི༷ས་གཞ༷ན་ལ༷་ཕ༷ན་པ༷ར་སྤྱོ༵ད། །སྐབས་སུ་བད༷ག་(བདེ་བར་གནས་པས་)སྐྱི༷ད་(ཅིང་)གཞ༷ན་ནི༷་(སྡུག་བསྔལ་བར་གནས་པས་)མི༷་སྐྱི༷ད་ལ༵། །བད༷ག་(ནི་རིགས་རུས་སོགས་པས་)མཐོ༷་(ཞིང་)གཞ༷ན་ནི༷་དམ༷འ་བ༷་ད༵ང་། །བད༷ག་ནི༷་(གཞན་རྣམས་) ཕ༷ན་བྱེ༷ད་(ལ་)གཞ༷ན་མི༷ན་ཞེ༵ས། །བད༷ག་ལ༷་ཕྲ༷ག་དོ༷ག་བྱས་ནས་ཀྱང་སྐྱིད་པ་ལ་སོགས་ གཞན་ལ་སྦྱོར་བ་ཅི༷ས་མི༷་བྱེ༵ད་དེ་བྱ་དགོས་སོ། ། བད༷ག་(གི་ལུས་)ནི༷་(གཉིད་སོགས་ཀྱི་)བདེ༷་ད༷ང་བྲ༷ལ་གྱི༷ས་ཏེ༵། །གཞ༷ན་གྱི༷་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ བད༷ག་ལ༷་སྦྱོ༵ར། །ག༷ང་ཚེ༷་(བདག་)འདི༷་ནི༷་རང་གཞན་གྱི་དོན་ཅི༷་བྱེ༷ད་ཅེ༵ས། བད༷ག་གི༷་སྐྱོ༷ན་ 1-261 ཡོན་ལ༷་བརྟག༷་པ༷ར་གྱི༵ས། །ཞེས་པ་དང་། (འོན་ཏེ་སྐྱོན་མ་རྙེད་ནས་)གཞ༷ན་གྱི༷ས་ཉེ༷ས་པ༷་བྱས༷་ པ༷་ཡ༵ང་། །(ཁྱོད་ཀྱི་ལས་ངན་གྱིས་ཉེས་སོ་ཞེས་)ར༷ང་གི༷་སྐྱོ༷ན་དུ༷་བསྒྱུ༷ར་བྱོ༷ས་ལ༵། །བད༷ག་གི༷་ཉེ༷ས་ པ༷་ཆུ༷ང་བྱས༷་ཀྱང༷་། །(མི་སྦེད་པར་)སྐྱེ༷་བོ༷་མ༷ང་པོའམ་ཐུབ་པ་ཆེ་ལ༷་ར༷བ་ཏུ༷་ཤོ༵གས (པ་སླར་མི་ བྱེད་པའི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པར་གྱིས)། ཞེས་པ་དང་། གཞ༷ན་གྱི༷་གྲ༷གས་པ༷་ལྷག༷་བརྗོ༷ད་པ༵ས། །ར༷ང་ གི༷་གྲ༷གས་པ༷་ཟི༷ལ་གྱི༷ས་གནོ༵ན(ཅིང་སྦ་བར་གྱིས་ཤིག)། །བད༷ག་ནི༷་བྲ༷ན་གྱི༷་ཐ༷་མ༷་(ཤིན་ཏུ་དམན་པ་) ལྟར༷། །(སེམས་ཅན་གཞན་གྱི་)དོ༷ན་རྣམ༷ས་ཀུ༷ན་ལ༷་(ལས་སུ་)བཀོ༷ལ་བ༷ར་གྱི༷ས། །ཞེས་པ་དང་། རང་དོན་བདག་འཛིན་གྱིས་གཞན་དོན་མི་བྱེད་པ་འདི༷་ནི༷་སྐྱོ༷ན་བཅ༷ས་ར༷ང་བཞི༷ན་(ཡིན་པའི་ ཕྱིར་)ཏེ༵། གློ༷་བུ༷ར་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་ཆ༷ས་མི༷་བསྟོ༵ད། །རང་དོན་འདི༷་ཡི༷་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་ཅི༷་ན༷ས་ཀྱང༷་། །(གང་ ཟག་)འག༷ས་ཀྱང༷་མི༷་ཤེ༷ས་(པ་)དེ༷་ལྟར༷་(སྦ་བར་)གྱི༷ས། །ཞེས་པས་ཀྱང་བདག་གཞན་བརྗེས་ པའི་བྱ་བ་འབའ་ཞིག་འཆད་དོ། །(མང་དུ་བརྗོད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་)མདོ༷ར་(བསྡུ་)ན༷་བད༷ག་གི༷་དོ༷ན་གྱི༷་ ཕྱི༷ར། །ཁྱོ༷ད་ཀྱི༷ས་གཞ༷ན་ལ༷་གནོ༷ད་པ་བྱས༷་པའམ་བྱེད་པ་ག༵ང་ཡིན་པ་དེ་དོར་ལ། གནོ༷ད་ པའམ་སྡུག་བསྔལ་གང་ཡིན་དེ༷་སེ༷མས་ཅ༷ན་དོ༷ན་གྱི༷་ཕྱི༵ར། བད༷ག་ཉི༷ད་ལ༷་ནི༷་འབ༷བ་པ༷ར་ གྱི༷ས། །རྒྱུ་གང་གིས་བདག་འཛིན་འདི༷་ནི༷་གཉ༷འ་བའམ་གདོང་ཧ་ཅང་དྲ༷ག་པར་འགྱུ༷ར་ཚུ༷ལ་ དུ༵། ཤེ༷ད་བསྐྱེ༷ད་པ༷ར་ནི༷་མི༷་བྱ༷་སྟེ༷། །བ༷ག་མ༷་གས༷ར་བ༷འི་ཚུ༷ལ་བཞི༷ན་དུ༵། །རང་སྡིག་པ་ལ་ འཛེམ་པའི་ངོ༷་ཚ༷་དང་གཞན་འཕྱ་བས་འཇི༷གས་པའི་ཁྲེལ་ཡོད་ད༷ང་ལྡན་པས་སྒོ་གསུམ་བག་ ཡོད་པར་བསྡ༷མས་ཏེ༷་གཞན་དོན་སྤྱོད་པ་ལ་བློ་བཞ༵ག་གོ ། བདག་གཞན་བརྗེ་བ་དེ༷་བྱ༷་བ་དང་དེ༷་ལྟར༷་གཞན་དོན་འགྲུབ་པའི་ཐབས་རྣམས་ལ་ཡང་ གན༷ས་བྱ༷་ཞི༵ང་། དེ༷་ལྟར༷་ཁྱོ༷ད་ཀྱི༷ས་རང་དོན་བདག་འཛིན་མི༷་བྱ༷་བ༵། དེ༷་ལྟར༷་

【現代漢語翻譯】 捨棄一切自利的想法，用你的行為去利益他人。 當自己安樂而他人痛苦時，當自己高貴而他人卑賤時，當自己是施恩者而他人不是時，即使因自私而感到快樂，也不應將快樂施與自己，而應施與他人。 自己的身體不應貪圖安逸，而應承受他人的痛苦。當自己思考『我能為自他做些什麼』時，應反思自己的缺點。 即使沒有發現自己的過錯，當他人指責你時，也要將他人的指責視為自己的過錯。即使自己的過錯很小，也要向大眾或大德公開承認，並下決心不再重犯。 讚揚他人的功德，隱藏自己的功德。把自己看作是最低賤的僕人，為一切眾生的利益服務。 執著于自我利益而不為他人著想，這本身就是一種過失。不要炫耀自己突如其來的優點。對於自己的優點，要像誰也不知道一樣隱藏起來。 以上都在講述交換自他的行為。簡而言之，爲了自己的利益而去損害他人，這種行為應該拋棄。爲了眾生的利益，將痛苦留給自己承受。 不要以任何方式助長這種自私自利的念頭，就像新娘一樣，要以羞愧於自己的惡行和害怕他人的指責的心態，謹慎地守護自己的身語意，並將心思放在利益他人之上。 要實踐交換自他的行為，並安住于成就他人利益的方法中。因此，你不應執著于自我利益。

【English Translation】 Abandon all thoughts of self-interest, and use your actions to benefit others. When you are comfortable and others are suffering, when you are noble and others are lowly, when you are the benefactor and others are not, even if you feel happy due to selfishness, you should not give that happiness to yourself, but give it to others. Your own body should not crave comfort, but should bear the suffering of others. When you think, 'What can I do for myself and others?' you should reflect on your own shortcomings. Even if you don't find your own faults, when others accuse you, you should regard their accusations as your own faults. Even if your faults are small, you should openly admit them to the public or great virtues, and resolve not to repeat them. Praise the merits of others, and hide your own merits. Regard yourself as the lowest servant, and work for the benefit of all beings. Clinging to self-interest and not thinking of others is itself a fault. Do not flaunt your sudden merits. As for your own merits, hide them as if no one knows. All of the above are talking about the act of exchanging self and others. In short, for your own benefit, harming others, this behavior should be abandoned. For the benefit of sentient beings, leave the suffering to yourself to bear. Do not in any way encourage this selfish thought, like a new bride, with a sense of shame for your own evil deeds and fear of the accusations of others, carefully guard your body, speech and mind, and put your mind on benefiting others. Practice the act of exchanging self and others, and abide in the methods of accomplishing the benefit of others. Therefore, you should not cling to self-interest.

---

སེམས་འདི༷་ནི༷་ དབ༷ང་དུ་བྱ༷་སྟེ༷། གཞན་དོན་སྤྱོད་པའི་དམ་བཅའ་དེ༷་ལ༷ས་འད༷ས་པའི་བྱ་བ་ལ་འཇུག་སྲིད་ ན༷་དེ་མ་ཐག་རང་སེམས་ཚ༷ར་གཅ༷ད་ཅིང་བྱ༷་བ་དམ་པ་ལ་བསྐུལ་བར་བྱའོ། ། 1-262 འོ༷ན་ཏེ༷་དེ༷་ལྟར༷་གད༷མས་(ཤིང་བཀག་)ཀྱང༷་(སེམས་འདི་ཉེས་སྤྱོད་ལ་འཇུག་ཅེས་)ནི༵། །སེ༷མས་ ཁྱོ༷ད་དེ༷་ལྟར༷་མི༷་བྱེ༷ད་ན༵། །(ལུས་བེམ་པོ་ལ་ཉེས་པ་མི་རྟེན་པས་སེམས་)ཁྱོ༷ད་ལ༷་ཉེ༷ས་པ༷་ཀུ༷ན་བརྟེ༷ན་ (ནས་འབྱུང་) པ༵ས། །ཁྱོ༷ད་ཉི༷ད་(སྟོབས་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་)ཚ༷ར་གཅ༷ད་(པར་)བྱ༷་བ༷ར་ཟ༵ད་དོ། །(སེམས་) ཁྱོ༷ད་ཀྱི༷ས་ཁོ༷་བོ༷་ཐོག་མེད་འཁོར་བ་ག༷ར་(ཁྲིད་ཅིང་བསླུས་པས་)བརླ༷ག་(པར་བྱས་)པ༵འི། སྔོ༷ན་གྱི༷་ དུ༷ས་(ཡུན་རིང་པོ་) དེ༷་གཞ༷ན་འདས་ཚར་བ་ཡི༷ན་ཏེ༵། ད་ལྟ་ང༷ས་ཉེས་པའི་རྩ་བར་མཐོ༷ང་བཞིན་ དུ་ད༷་ཁྱོ༷ད་ག༷ང་དུ༷་འགྲོ༵་སྟེ། འགྲོ་ས་མེད་པས་ཁྱོ༷ད་ཀྱི༷་རང་དོན་བདག་ལྟའི་དྲེ༷གས་པ༷་ཀུ༷ན་ གཞོ༷མ་པར་བྱའོ༵། །དེས་ན་ད༷་དུ༷ང་(སྔར་བསླུས་པ་བཞིན་)བད༷ག་ལ༷་ར༷ང་གི༷་དོ༵ན། །སྒྲུབ་རྒྱུ་ཡོ༷ད་ སྙམ༷་སེ༷མས་པ༷་དེ༷་དོ༷ར་(ནས་གཞན་དོན་ལ་ཞུགས་)ཅི༵ག །བད༷ག་གི༷ས་གཞ༷ན་ལ༷་ཁྱོ༷ད་བཙོ༷ངས་ ཏེ་བདག་གཞན་བརྗེས་ཟིན་གྱི༵ས། གཞན་དོན་ལ་སྐྱོ༷་བ༷ར་མ༷་སེ༷མས་པར་སྟོབས་ནུས་ཞོ༷་ ཤ༷་ཕུ༵ལ་ཅིག་ཅེས་པའོ། །ག༷ལ་ཏེ༷་སྔར་བ༷ག་མེ༷ད་གྱུ༷ར་ན༷ས་ཀྱང་ད་དུང་ཁྱོ༵ད། སེ༷མས་ཅ༷ན་ རྣམ༷ས་ལ༷་མ༷་བྱི༷ན་ན༵། །སླར་ཡང་ཁྱོ༷ད་ཀྱི༷ས་ཁོ༷་བོ༷་དམྱལ༷་བ༷་ཡི༵། སྲུ༷ང་མ༷་རྣམ༷ས་ལ༷་སྟེ༷ར་ བ༷ར་ངེ༵ས་ཏེ་ལན་གྲངས་དུ་མར་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ལ་སྦྱོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ༷་ལྟར༷་ཁྱོ༷ད་ ཀྱི༷ས་རེ་ལྟ༷འམ་དུ་མ་ཞི༵ག །སྔར་ཡང་ཁོ༷་བོ༷་དམྱལ་བར་བྱི༷ན་པ༷ས་ཡུ༷ན་རི༷ང་སྡུ༵ག(བསྔལ་བར་ བྱས་པས)། ད༷་ནི༷་འཁོ༷ན་(རྙིང་པ་) རྣམ༷ས་དྲན༷་བྱས༷་ཏེ༵། །ཁྱོ༷ད་ཀྱི༷་ར༷ང་དོ༷ན་སེ༷མས་པ༷(འི་བློ་རྩ་ བ་ནས་)གཞོ༵མ་ཞིང་གཞན་དོན་དགེ་བ་ལ་སྦྱར་རོ། །ག༷ལ་ཏེ༷་བད༷ག་ནི༷་རང་དོན་དག༷འ་བདེ་ (ཐོབ་པར་)འདོ༷ད་ན༵འང་། ར༷ང་(དོན་) ལ༷་བད༷ག་གི༷ས་དག༷འ་བདེ་དོན་དུ་གཉེར་བར༷་མི༷་བྱ་ ༷སྟེ། ག༷ལ་ཏེ༷་བད༷ག་ནི༷་སྡུག་བསྔལ་ལས་བསྲུ༷ང་འདོ༷ད་ན༵འང་། (སེམས་ཅན་)གཞ༷ན་ད༷ག་(གི་ དོན་དུ་ལུས་འདི་)རྟག༷་ཏུ༷་བསྲུ༷ང་བ༷ར་བྱ༷་སྟེ། རྒྱལ་བ་བྱམས་པའི་ཞལ་སྔ་ནས། གཞན་གྱི་དོན་ ཉིད་རང་གི་དོན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་གཞན་དོན་དུ་མ་བཏང་ཡང་ (རྣམ་པ་)ཇི༷་ལྟ༷་ཇི༷་ལྟར༷་ལུ༷ས་འདི༷་ནི༵། །(བདེ་བའི་ཡོ་བྱད་ཀྱིས་)ཡོ༷ངས་སུ༷་སྐྱོ༷ང་བ༷ར་བྱེ༷ད་གྱུ༷ར་པ༵། 1-263 །དེ༷་ལྟ༷་དེ༷་ལྟར༷་ཤི༷ན་ཏུ༷་ནི༵། །བདག་འཛིན་ཇེ་དམ་ལ་འགྲོ་བས་བཟེ༷་རེ༷་ཅ༷ན་བཟོད་སྲད་ཆུང་ འགྱུ༷ར་ཉི༷ད་དུ༷་ལྷག་པར་ཡང་ལྟུ༵ང་ངོ་། །དེ༷

【現代漢語翻譯】 此心，應善加調伏。若違背利他之誓願，而趨入其他事務，應立即呵斥自心，策勵其行持善業。 若如是訓誡（並加以制止），此心（仍舊趨入惡行），若心不聽從，（身體如木偶，不會造惡，故）一切過患皆由心而生，故應以自身之力呵斥（此心）。 汝心自無始輪迴以來，已多次欺騙、引誘於我，如今我已識破汝為罪惡之根源，汝將往何處去？無處可逃，故應摧毀汝一切自利之我慢。 因此，莫再如往昔般，心想為我謀利，應捨棄此念（而投入利他之事）。我已將自身出賣於他人，完成自他交換，故莫再憐惜自身，應竭盡全力，奉獻身心。 縱然往昔因放逸而未曾佈施自身于眾生，若今仍不佈施，則汝必將再次被獄卒奪走，多次遭受不如法的懲罰。如是，汝還期望什麼？ 往昔汝已多次將我交付于地獄，令我長受痛苦。如今應憶念舊恨，從根本上摧毀汝自利之心，轉而行持利他之善業。 縱然我欲求自利之安樂，亦不應為自身追求安樂。縱然我欲逃離痛苦，亦應恒常守護（此身）以利益眾生。如རྒྱལ་བ་བྱམས་པ།（勝者慈氏，即彌勒佛）所言：『利他即是自利。』 若不付出利他，無論如何養護此身，只會令我執更加堅固，變得嬌生慣養、脆弱不堪，最終墮落。

【English Translation】 This mind should be well tamed. If it deviates from the vow to act for the benefit of others and engages in other activities, one should immediately rebuke one's own mind and urge it to engage in virtuous deeds. Even if admonished (and restrained) in this way, if the mind (still engages in misdeeds), if the mind does not obey, (the body is like a puppet and does not commit evil, so) all faults arise from the mind, therefore, one should rebuke (the mind) with one's own strength. Your mind, from beginningless samsara, has deceived and seduced me many times. Now that I have recognized you as the root of evil, where will you go? There is nowhere to escape, so you should destroy all your selfish arrogance. Therefore, do not think of benefiting yourself as in the past, you should abandon this thought (and engage in benefiting others). I have already sold myself to others and completed the exchange of self and others, so do not pity yourself, you should do your best to dedicate your body and mind. Even if you have not given yourself to sentient beings due to negligence in the past, if you still do not give now, then you will surely be taken away by the jailers again, and suffer many unlawful punishments. What do you still expect? In the past, you have given me to hell many times, causing me to suffer for a long time. Now you should remember the old hatred, fundamentally destroy your selfish mind, and turn to practice the virtuous deeds of benefiting others. Even if I want to seek happiness for my own benefit, I should not seek happiness for myself. Even if I want to escape from suffering, I should always protect (this body) to benefit sentient beings. As རྒྱལ་བ་བྱམས་པ། (rgyal ba byams pa, Victorious Maitreya, i.e., Maitreya Buddha) said: 'Benefiting others is benefiting oneself.' If you do not give for the benefit of others, no matter how you care for this body, it will only make my self-grasping stronger, become pampered, fragile, and ultimately fall.

---

་ལྟར༷་ལྟུ༷ང་བ༷་བདག་འཛིན་བརྐམ་ཆགས་ཅན་དེ༷་ ཡི༷་ཡ༵ང་། འདོ༷ད་པ༷་ས༷་སྟེང་འདི༷་ཐ༷མས་ཅ༷ད་གང་བའི་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི༷ས་ཀྱང་། རྫོ༷གས་པ༷ར་ ནུ༷ས་པ༷་(ཆོག་ཤེས་པ་ཚིམ་པའི་ནུས་པ་)ཡོ༷ད་མི༷ན་ན༵། །(ང་ལས་ནུ་ལྟ་བུ་)དེ༷་ཡི༷་རང་དོན་འདོ༷ད་པ༷་སུ༷ས་ (རྫོགས་པར་)བྱེ༷ད་ནུ༵ས (ཏེ་མི་ནུས་སོ། )། (རྙེད་པར་དཀའ་བས་སྒྲུབ་པའི་)ནུ༷ས་མེ༷ད་(འདོད་ཡོན་)འདོ༷ད་ལ༷་ ཐོག་མར་ཆགས་སོགས་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་ད༵ང་། ཕྱི་ནས་བས༷མ་པ༷་(ཡིད་བདེ་བར་གནས་པའང་)ཉམ༷ས་ པ༷་དང་འ༷ང་གི་སྒྲས་སྦྱོར་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་ཞུགས་ནས་ཉེས་པ་དུ་མ་ཡང་སྐྱེ༷་བ༷ར་འགྱུ༵ར་ལ། ག༷ང་ཞི༷ག་རང་དོན་ཀུ༷ན་ལ༷་ལྟོ༷ས་པ་(སྟེ་རེ་འདོད་གང་ཡང་)མེ༷ད་པ༵། དེ༷་ཡི༷་ཕུ༷ན་ཚོ༷གས་ཟ༷ད་མི༷་ ཤེ༵ས་སོ། །(འདོད་པ་ལ་ཚིམ་པ་མེད་པ་)དེ༷་བ༷ས་ལུ༷ས་ཀྱི༷་འདོ༷ད་པ༷་ནི༵། །འཕེ༷ལ་ཕྱི༷ར་རང་འདོད་ཀྱི་ སྐབ༷ས་དབྱེ༷་མི༷་བྱ༷་སྟེ༷། ག༷ང་ཞི༷ག་ཡི༷ན་འོ༷ང་(བ་སྟེ་འདོད་བྱའི་དངོས་པོ་)མི༷་འཛི༷ན་པ༵། །དེ༷་ནི༷་དངོ༷ས་ པོ༷་བཟ༷ང་པོ༷་ཡི༵ན(ཏེ་གཞན་དུ་ན་དུ་ཁ་འཕེལ་བའི་ཕྱིར་རོ)། །ཞེས་པ་སྟེ། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་ སྔ་ནས། ནོར་རྣམས་ཀུན་གྱི་ནང་ན་ཆོག་ཤེས་པ། །རབ་མཆོག་ལགས་པར་ལྷ་མིའི་སྟོན་པས་ གསུངས། །ཀུན་ཏུ་ཆོག་མཁྱེན་མཛོད་ཅིག་ཆོག་མཁྱེན་ན། །ནོར་མི་བདོག་ཀྱང་ཡང་དག་ འབྱོར་པ་ལགས། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། ལུས་བསྐྱངས་ནས་ཀྱང་ཐ༷་མ༷ར་བེམ་རིག་བྲལ་བ་ན་(ལུས་འདི་བསྲེགས་པ་ན་)ཐ༷ལ་བ༷འི་ མཐ༷ས་གཏུ༷གས་(པར་འགྱུར་)ཤི༵ང་། ས་རྡོ་བཞིན་དུ་མི༷་གཡོ༷་བས་སྐྱེས་བུ་གཞ༷ན་གྱི༷ས་བསྐྱོ༷ད་ བྱ༷་བ༵། མི༷་གཙ༷ང་གཟུ༷གས་ནི༷་(བྱུང་བ་ན་འཇིགས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་)མི༷་བཟ༷ད་པ༵། །(ལུས་)འདི༷་ ལ༷་ཅི༷་ཕྱི༷ར་བད༷ག་ཏུ༷་འཛི༵ན་ཏེ་ཞེན་པ་འཁྲུལ་ལོ། །(བདག་ནི་)གསོ༷ན་ན༷མ་ཡ༷ང་ན༷་ཤི༷་ཡ༷ང་ བླ༵འི། །བད༷ག་ལ༷་ལུས་མི་གཙང་བའི་འཁྲུ༷ལ་འཁོ༷ར་འདི༷ས་ཅི༷་བྱ༷། བོ༷ང་པ་དང་འགལ་དུམ་ སོ༷གས་དང་འདི༷་ལ་ཁྱད༷་ཅི༷་ཡོ༷ད་ན༵། (རྗེས་སུ་བརྩེ་བས་)ཀྱི༷་ཧུ༷ད་(བདག་མེད་པ་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་)ང༷་ 1-264 རྒྱ༷ལ་སེ༷ལ་བར་མི༷་བྱེ༵ད་པའི་འགྲོ་བ་ཀུན་སྙིང་རྗེའོ། །ལུ༷ས་ཀྱི༷་འཚོ་ཆིས་ཁ༷་ཏ༷་བྱས༷་པ༷་ཡི༵ས། ཐར་པའི་དོ༷ན་མེ༷ད་བཞིན་དུ་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་གྱི་རྒྱུ་ལས་མང་པོ་ཉེ༷ར་བས༷གས་ན༵ས། བདག་ དང་གཞན་དུ་བཟུང་བའི་རྗེ༷ས་སུ༷་ཆ༷གས་ད༷ང་ཁོ༷ང་ཁྲོ༷་སྐྱེ་བ༵འི་གཞི། ཤི༷ང་སྡོང་རུལ་པ་དང་ མཚུ༷ངས་པ་འདི༷་ལ༷་ཞེན་ནས་ཅི༷་ཞི༷ག་བྱ༷། བད༷ག་གི༷ས་(ཐམས་ཅད་རྗེས་སུ་བཟུང་བའི་རྣམ་པ་)འདི༷་ ལྟར༷་(ཤས་གོས་ཀྱིས་)བསྐྱ༷ངས་(ཞིང་བསོས་)པ༷་ད༵ང་། །(དུར་ཁྲོད་དུ་)བྱ༷་རྒོ༷ད་སོ༷གས་ཀྱི༷ས་(ལྕེ་སྤྱང་སོགས་ པས་)ཟོ༷ས་ཀྱང༷་རུ༵ང་། །རིམ་པ་ལྟར་ཆ༷གས་མ

【現代漢語翻譯】 猶如餓鬼般貪執於我者，唉！即使世間充滿一切欲樂，也無法得到滿足（知足的能力）。誰能滿足他們的私慾呢？（無法滿足）。（因難以獲得而努力追求的）無能之輩，最初生起貪戀等煩惱，之後思緒（內心平靜）也隨之消逝，並因顛倒錯亂而產生諸多過患。 然而，對於那些對自身利益毫無需求（即無任何期望）的人來說，他們的圓滿是無窮無盡的。（對慾望永不滿足）。因此，對於身體的慾望，不要爲了增長而隨意區分對待。對於那些不執著于任何事物（即所欲之物）的人來說，那才是真正的美好事物（否則只會徒增痛苦）。 正如聖者龍樹菩薩所說：『在一切財富之中，知足是最好的。這是人天導師所宣說的。請時時保持知足，若能知足，即使沒有財富，也是真正的富裕。』 即使精心養護身體，最終在身心分離時（身體被焚燒時），也終將化為灰燼。如同泥土石頭般無法動彈，只能被他人移動。不凈之身（因產生恐懼之源）令人厭惡。為何還要執著於此身呢？真是愚癡啊！（我）無論是生是死，都無所謂。對於我來說，這不凈之身的幻象又有何用呢？它與膿包、斷肢等又有何區別呢？（隨後以慈悲心）憐憫那些未能消除（無我執著，卻執著於我的）我慢的眾生。以身體的食物來滿足口腹之慾，非但無助於解脫，反而積累了更多的痛苦之因。執著于自我與他人的分別，是產生貪戀和嗔恨的基礎。對於這如同腐朽樹木般的身體，又有何可執著的呢？無論我（以各種方式）養護（滋養）它，還是（在墓地裡）被禿鷲等（豺狼等）吞噬，都一樣。 逐漸生起貪戀。

【English Translation】 Like a hungry ghost, clinging to the self, alas! Even if this world is filled with all pleasures, it cannot be fully satisfied (the ability to be content). Who can fulfill their selfish desires? (It cannot be done). Those who are incapable (of achieving what is difficult to obtain), initially give rise to afflictions such as attachment, and later their thoughts (inner peace) also vanish, and due to inversion and confusion, many faults arise. However, for those who have no need (i.e., no expectations) for their own benefit, their perfection is endless. (There is no satisfaction for desire). Therefore, for the desires of the body, do not arbitrarily distinguish for the sake of growth. For those who do not cling to anything (i.e., what is desired), that is the real good thing (otherwise it will only increase suffering). As the noble Nāgārjuna said: 'Among all wealth, contentment is the best. This is what the teacher of gods and humans has declared. Please always be content, and if you are content, even if you have no wealth, you are truly rich.' Even if the body is carefully nurtured, it will eventually turn to ashes when the mind and body are separated (when the body is burned). Like dirt and stones, it cannot move and can only be moved by others. The impure body (because it becomes a source of fear) is disgusting. Why cling to this body? It's foolish! (I) Whether I live or die, it doesn't matter. What is the use of this illusion of an impure body to me? What is the difference between it and boils, severed limbs, etc.? (Then, with compassion) pity all beings who have not eliminated (the ego that clings to the self) pride. Satisfying the appetite with the body's food not only does not help liberation, but also accumulates more causes of suffering. Clinging to the distinction between self and others is the basis for generating attachment and hatred. What is there to cling to in this body, which is like a rotten tree? Whether I nurture (nourish) it (in various ways) or (in the cemetery) it is devoured by vultures, etc. (jackals, etc.), it is the same. Gradually arise attachment.

---

ེ༷ད་ཞེ༷་སྡ༷ང་ཡོ༷ད་མི༷ན་ན༵། །ཅི༷་སྟེ༷་(ཤིང་དང་མཚུངས་ པའི་བེམ་པོ་)དེ༷་ལ༷་ཆ༷གས་པ༷ར་བྱེ༵ད(དེ་མི་རིགས་སོ)། །ག༷ང་ཞི༷ག་སྨད༷་(ཅིང་སྤངས་)པ༷ས་ཁྲོ༷་བ༷་ད༵ང་། །ག༷ང་ཞི༷ག་བསྟོ༷ད་པ༷ས་(མཆོད་ཅིང་བསྙེན་བཀུར་བས་)མགུ༷་འགྱུ༷ར་བ༵། །ག༷ལ་ཏེ༷་བརྟགས་ན་ལུས་ སེམས་བེམ་པོ་དེ༷་ཉི༷ད་ཀྱིས་ཤེ༷ས་རྒྱུ་མེ༷ད་ན༵། བད༷ག་གི༷ས་ལུས་བསྐྱང་བའི་དོན་དུ་འཁོར་བ་ ཐོག་མཐའ་མེད་པར་དགོས་པ་ག༷ང་གི༷་ང༷ལ་བ༷་བྱས༷། ཞེས་དྲིས་པའོ། །ག༷ང་ཞི༷ག་ན་རེ་ལུ༷ས་ འདི༷་སེམས་ཀྱི་འདོ༷ད་བྱར་གྱུ༷ར་པ༵ས། དེ༷་ད༷ང་བད༷ག་བཤེ༷ས་ཤིང་འདྲིས་པའི་དོན་དུ་འབད་ པ་ཡི༷ན་ནོ་ཞེ༷་ན༵། འོ་ན་སེམས་ཅན་ཐ༷མས་ཅ༷ད་(རང་གི་ལུས་ལ་ཆགས་པས་)ར༷ང་གི༷་ལུ༷ས་འདོ༷ད་ པ༵ས། དེ༷་རྣམས་ལ༷འང་བད༷ག་ཀོ༷་ཅི༷ས་མི༷་དག༵འ་སྟེ་དགའ་བར་རིགས་སོ། ། (བདག་འཛིན་མ་སྤངས་ན་འགྲོ་དོན་མི་ནུས་པ་)དེ༷་བ༷ས་བད༷ག་གི༷ས་(དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་)ཆ༷གས་ (པ་སྟེ་ལྟོས་པ་)མེ༷ད་པ༵ར། །འགྲོ༷་(བ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་)ལ༷་ཕ༷ན་(བདེ་སྒྲུབ་པའི་)ཕྱི༷ར་ལུ༷ས་གཏ༷ང་ བྱ༷། །གཞན་ལ་ཕན་དགོས་པ་དེ༷ས་ན༷་ལུས་འདི༷་ལ༷་ཉེ༷ས་དམིགས་མ༷ང་ཡ༵ང་། ལ༷ས་བྱེད་པ་ རྣམས་ཀྱི༷་སྤྱ༷ད་ཆ་བཞི༷ན་དུ་དགོས་པ་ལ་ལྟོས་ནས་གཟུ༷ང་བ༷ར་བྱའོ༵། ། མཉམ་བཞག་མེད་པར་ཉོན་མོངས་མི་སྤོང་པ་དེ༷་བ༷ས་ན་བྱི༷ས་པ༷འི་སྤྱོ༷ད་པ༷་དོན་མེད་ རྣམ་རྟོག་སྔར་མང་དུ་སྤྱད་པས༷་ཆོ༵ག །ད་ནི་བད༷ག་གི༷ས་མཁ༷ས་པ༷་རྒྱལ་བ་སྲས་དང་བཅས་ པའི༷་རྗེ༷ས་བསྙེ༷གས་ཏེ༵། དེ་དག་གི་བསླབ་པ་ལ་རྗེས་སུ་སློབ་བོ་རྗེས་སུ་སྒྲུབ་པོ་ཞེས་དམ་ 1-265 བཅས་པ་ལྟར་སྒོ་གསུམ་བ༷ག་ཡོ༷ད་ཀྱི་གཏ༷མ་ཇི་སྙེད་པ་ནི༷་དྲན༷་བྱས༷་ན༵ས། མཉམ་བཞག་གི་ གེགས་(སེམས་དམན་པར་བྱེད་པའི་)གཉི༷ད་ད༷ང་(ལས་ཞུམ་པའམ་སྙོམ་པའི་ལེ་ལོ་)རྨུ༷གས་པ༷་བཟློ༷ག་པ༷ར་ བྱ༵(བ་ནས་མཁས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ངོ་། )། རྒྱ༷ལ་སྲས༷་ཐུ༷གས་རྗེ༷་ཆེ༷་རྣམ༷ས་(ཀྱིས་མཛད་པ་)ལྟར༷། །(གཉེན་ པོ་ལ་)རི༷གས་པ༷འི་སྲ༷ན་ནི༷་གཟུ༷གས་བྱ༷་སྟེ༵། །(སྤང་གཉེན་གྱི་བླང་དོར་ལ་)ཉི༷ན་མཚ༷ན་ཕྱེ༷ད་པ༷ར་(ཏེ་ མཐའ་དག་ཏུ་)མ༷་འབ༷ད་ན༵། །བད༷ག་གི༷་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ན༷མ་མཐ༷ར་ཕྱི༵ན(ཏེ་མི་ཕྱིན་པའི་ཕྱིར་རོ)། །ཞེས་ པའི་ཤོ་ལོ་ཀ་འདི་བདག་གིས་མཐོང་བའི་རྒྱ་དཔེ་ན་མི་སྣང་ཞིང་འགྲེལ་ཆེན་དུའང་མི་གསུང་ མོད། འཆད་ན་སླའོ། །དེ༷་བ༷ས་ན་འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་དང་གནོད་སེམས་དང་གཉིད་རྨུགས་ དང་རྒོད་འགྱོད་དང་ཐེ་ཚོམ་སྟེ་ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་གི་སྒྲི༷བ་པ༷་ལྔ་པོ་བས༷ལ་བ༷འི་ཕྱི༷ར། ལོ༷ག་པ༷འི་ལ༷མ་རྣམ་རྟོག་འཕྲོ་བ་ལ༷ས་སེ༷མས་བླ༷ན་ཏེ༵། ཡ༷ང་ད༷ག་པའི་དམི༷གས་པ་ཆོས་ཀྱི་ དབྱིངས་ལ༷་རྟག༷་པ༷ར་ཡ༵ང་། (ཞི་ལྷག་གི་སྒོ་ནས་)བད༷ག་གི༷ས་རྟོག་མེད་དུ་མཉམ༷་པ༷ར་ག

【現代漢語翻譯】 難道沒有貪戀嗎？如果（如同木頭的軀體）執著於它，那又是什麼原因呢？ 什麼被貶低會生氣，什麼被讚揚會高興呢？ 如果仔細觀察，身體和心識這個軀體本身並沒有知覺， 我爲了養護身體，在無始無終的輪迴中，又做了什麼無意義的努力呢？這是提問。 有人說：『這個身體是心識所喜愛的，爲了與它親近熟悉才努力的。』 那麼，一切有情（因為執著于自己的身體）都喜愛自己的身體， 對他們也應該喜歡，為什麼不喜歡呢？ （如果不能捨棄我執，就無法利益眾生）因此，我對（一切事物）沒有執著， 爲了利益（一切眾生），我將捨棄身體。 因為需要利益他人，所以即使這個身體有很多過患， 也應該像使用工具一樣，爲了需要而保留它。 沒有禪定就無法斷除煩惱，因此，過去已經做了很多孩子般的無意義散亂之事，已經足夠了。 現在我將追隨智者——諸佛及其眷屬的足跡， 按照他們所教導的去學習和實踐，就像發誓一樣，守護好身口意三門， 憶念一切有益的教言，驅除禪定的障礙——昏沉和睡眠（以及懈怠）。（然後追隨智者的足跡） 如諸佛子大悲者一樣， 應以智慧之犁， 日夜勤懇地耕耘（斷除和修習）， 否則我的痛苦何時才能結束呢？ 這幾句偈頌在我見到的藏文版本和註釋中都沒有，但講解起來很容易。 因此，爲了去除貪慾、嗔恨、睡眠、昏沉、掉舉、後悔和懷疑這五種止觀的障礙， 從錯誤的散亂歧途上收攝心識， 並將心恒常安住在真實的對境——法界上， （通過止觀雙運）我將無分別地安住。

【English Translation】 Is there no attachment? If (like a wooden body) one clings to it, then what is the reason? What is angered by being belittled, and what is pleased by being praised? If one observes carefully, the body and mind, this very body, has no awareness, For the sake of nourishing the body, in the beginningless and endless cycle of existence, what meaningless efforts have I made? This is the question. Someone says: 'This body is loved by the mind, and effort is made to be close and familiar with it.' Then, all sentient beings (because they are attached to their own bodies) love their own bodies, They should also be liked, why not like them? (If one cannot abandon self-grasping, one cannot benefit beings) Therefore, I have no attachment to (all things), For the sake of benefiting (all sentient beings), I will give up my body. Because it is necessary to benefit others, even though this body has many faults, It should be kept like using tools, depending on the need. Without meditation, one cannot eliminate afflictions, therefore, in the past, many childish and meaningless distractions have been done, which is enough. Now I will follow in the footsteps of the wise ones—the Buddhas and their retinues, I will learn and practice according to what they have taught, just like making a vow, guarding the three doors of body, speech, and mind, Remembering all beneficial teachings, dispelling the obstacles to meditation—drowsiness and sleep (as well as laziness). (Then follow in the footsteps of the wise) Like the great compassionate Bodhisattvas, One should use the plow of wisdom, Diligently cultivate day and night (to abandon and practice), Otherwise, when will my suffering end? These verses are not found in the Tibetan versions and commentaries that I have seen, but they are easy to explain. Therefore, in order to remove the five obstacles of calm abiding and insight—desire, hatred, sleep, drowsiness, excitement, regret, and doubt, Gathering the mind from the wrong path of distraction, And constantly placing the mind on the true object—the Dharmadhatu, (Through the union of calm abiding and insight) I will abide without conceptualization.

---

ཞ༷ག་ པ༷ར་བྱ༵(འདིས་མཉམ་གཞག་གི་ངོ་བོ་བསྟན་ཅིང་། ཇི་ལྟར་སྒོམ་ཐབས་རྒྱས་པར་ཀ་མ་ལ་ཤི་ལའི་སྒོམ་རིམ་ལས་ཤེས་པར་ བྱ)འོ། ། བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་དཔ༷འི་སྤྱོ༷ད་པ༷་ལ༷་འཇུ༷ག་པ༷་ལ༷ས། གཙོ་བོར་བས༷མ་གཏ༷ན་བསྟན༷་པ༷་ ཞེ༷ས་བྱ༷་བ༷་སྟེ༷་ལེ༷འུ༷་བརྒྱ༷ད་པ༷འོ༵།། །། ༈ ལེའུ་དགུ་པ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བསྟན་པ། ༈ དེ་ལྟར་བསམ་གཏན་གྱི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཞི་གནས་ཀྱི་རང་ བཞིན་རྣམ་པར་བཤད་པའི་རྗེས་སུ། ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཆོས་ལ་སོ་སོར་རྟོག་ པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ལྷག་མཐོང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་འགྲེལ་པ་ལས། སྤྱིའི་དོན་ཕན་ ཡོན་ལ་མཁས་པས་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པ་དང་། བདེན་གཉིས་ལ་མཁས་པས་ལམ་དུ་སྒྲུབ་པ་ དང་། འབྲས་བུ་ལ་མཁས་པས་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་ཚུལ་ཏེ་གསུམ་གྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་དོན་དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། ཡོན་ཏན་རིན་པོ་ཆེ་སྡུད་པར། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་ 1-266 ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོངས་ཤེས་ནས། །ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་པ་ལས་ཡང་དག་འདའ་བར་ འགྱུར། །ཞེས་པ་དང་། ཡུམ་རྒྱས་པ་ལས་ཀྱང་། རབ་འབྱོར། འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་ཆུ་ཀླུང་ གང་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ཐམས་ཅད་ཆུ་ཀླུང་ཆེན་པོ་གང་ན་བ་དེར་འདོང་ངོ་། །དེ་དག་ཀྱང་ཆུ་ཀླུང་ དེ་དང་འགྲོགས་ཤིང་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་ག་ལ་བ་དེར་འདོང་ངོ་། །རབ་འབྱོར། དེ་བཞིན་དུ་ཕ་ རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔ་ཡང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་ཡོངས་སུ་ཟིན་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ མཁྱེན་པ་ཉིད་གང་ན་བ་དེར་འདོང་ངོ་། །ཞེས་སོགས་རྒྱས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཤེས་རབ་ ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་གཅེས་པར་བཟུང་ནས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྒྲུབ་པ་ལ་ནན་ཏན་སྙིང་པོར་ བྱ་བ་བཞེད་དོ། །དོན་གཉིས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་ལ་མཁས་པ་དང་། བདེན་གཉིས་དབྱེ་བ་ལ་མཁས་པ་དང་། བདེན་གཉིས་སྒོམ་པ་ལ་མཁས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ ངོ་བོ་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པ་སྟེ། ཡབ་སྲས་མཇལ་བའི་མདོ་ལས། འཇིག་རྟེན་མཁས་ པའི་བདེན་པ་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །ཁྱོད་ཀྱིས་གཞན་ལས་མ་གསན་རང་གིས་གཟིགས། །དེ་ནི་ ཀུན་རྫོབ་བདེན་དང་དོན་དམ་སྟེ། །བདེན་པ་གསུམ་པོ་གང་ཡང་མ་མཆིས་སོ། །ཞེས་པ་དང་། དབུ་མ་རྩ་བའི་ཤེས་རབ་ལས་ཀྱང་། གང་དག་བདེན་པ་འདི་གཉིས་ཀྱི། །རྣམ་དབྱེ་རྣམ་པར་ མི་ཤེས་པ། །དེ་དག་སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་ཡི། །ཟབ་མོའི་དེ་ཉིད་རྣམ་མི་ཤེས། །ཞེས་པ་དང་། བདེན་གཉིས་ལས་ཀྱང་། བདེན་གཉིས་རྣམ་དབྱེ་ཤེས་པ་རྣམས། །ཐུབ་པའི་བཀའ་ལ་མི་ རྨོངས་ཏེ། །དེ་དག་མ་ལུས་ཚོགས་བསགས་ནས། །ཕུན་ཚོགས་ཕ་རོལ་འགྲོ་བ་ཉིད། །ཅེས་ གསུངས་པའོ། །དེ་ལས་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི། མ་རིག་པས་བསླད་པ་ཐར་པ་ལ་སྒྲིབ་ བྱེད་གློ་བུར་དྲི་མའི་ཆ་མ་བརྟགས་ན་ཉམས་དགའ

【現代漢語翻譯】 ཞ༷ག་པ༷ར་བྱ༵ (此解釋了等舍的本質，以及如何從卡瑪拉希拉的《修習次第》中詳細瞭解修習方法)。 《入菩薩行論》中，主要講述禪定的章節是第八品。 第九品，講述智慧波羅蜜多。 在如是宣說了具有專注一境之心的寂止自性之後，接下來解釋以如實分辨諸法為特徵的勝觀智慧自性。總的來說，要通過精通利益、精通二諦而在道上修習、精通果而證悟空性這三個方面來理解。首先，從利益的角度來說，《功德寶藏》中說：『以智慧完全了知諸法自性后，將徹底從三界中解脫。』《大般若經》中也說：『善現，譬如所有恒河，都流向大河；它們與大河匯合，最終流入大海。善現，同樣，五種波羅蜜多若被智慧波羅蜜多所攝持，也將趨向一切智智。』因此，應當珍視般若波羅蜜多，並以精進實修作為核心。其次，從二諦的角度來說，要精通二諦的體性、二諦的差別以及二諦的修習。其中，體性是指世俗諦和勝義諦。《父子相見經》中說：『世間智者的諦實有二，汝當不從他聞而自見。彼即世俗諦與勝義諦，無有第三諦。』《中觀根本慧論》中也說：『若人不了知，此二諦之別，則不了知佛陀甚深之教。』《二諦論》中也說：『若人知二諦之差別，則不迷於能仁之教，彼等盡皆積聚資糧，趨向圓滿彼岸。』 此外，世俗諦的體性是：被無明所染污，是解脫的障礙，是暫時的垢染，未經觀察時令人愉悅。

【English Translation】 ཞ༷ག་པ༷ར་བྱ༵ (This explains the nature of equanimity, and how to learn the method of cultivation in detail from Kamalaśīla's 'Stages of Meditation'). In 'Entering the Way of the Bodhisattva', the chapter mainly teaching meditation is the eighth chapter. Chapter Nine, Teaching the Perfection of Wisdom. After thus explaining the nature of calm abiding, which has the characteristic of a mind focused on one point, next is explained the nature of insight wisdom, which has the characteristic of individually discerning dharmas as they truly are. In general, it should be understood through three aspects: being skilled in benefits, generating wisdom; being skilled in the two truths and practicing on the path; and being skilled in the result and realizing emptiness. Firstly, from the perspective of benefit, 'The Jewel Garland' says: 'Having completely known the nature of dharmas through wisdom, one will truly transcend completely from the three realms.' The Extensive Mother also says: 'Subhuti, just as all the rivers, however many there are, flow into the great river Ganges; they join with that river and flow into the great ocean. Subhuti, similarly, if the five perfections are completely grasped by the perfection of wisdom, they will flow to where all-knowingness is.' Therefore, one should cherish the Perfection of Wisdom and diligently make its practice the core. Secondly, from the perspective of the two truths, one should be skilled in the nature of the two truths, skilled in the distinctions of the two truths, and skilled in the meditation on the two truths. Among these, the nature refers to the conventional and the ultimate. The 'Sutra of the Meeting of Father and Son' says: 'The truths of the wise of the world are twofold; you should see them yourself, not hear them from others. These are the conventional truth and the ultimate truth; there is no third truth.' The 'Fundamental Wisdom of the Middle Way' also says: 'Those who do not know the distinction between these two truths do not know the profound reality of the Buddha's teaching.' The 'Two Truths' also says: 'Those who know the distinction between the two truths are not confused about the Sugata's teachings; they completely accumulate merit and go to the excellent other shore.' Furthermore, the nature of the conventional truth is: defiled by ignorance, it is an obstacle to liberation, it is a temporary stain, and it is pleasing if unexamined.

---

་ཞིང་དོན་དུ་སྣང་བ་འདི་ཡིན་ཏེ། དབུ་མ་ ལ་འཇུག་པར། གཏི་མུག་རང་བཞིན་སྒྲིབ་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །དེས་གང་བཅོས་མ་བདེན་ པར་སྣང་དེ་ནི། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་ཞེས་ཐུབ་པ་དེས་གསུངས་པ། །བཅོས་མར་གྱུར་པའི་ 1-267 དངོས་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་ཏུའོ། །ཞེས་པ་དང་། བདེན་གཉིས་ལས་ཀྱང་། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་འདི་ ཁོ་ན། །ཀུན་རྫོབ། ཅེས་གསུངས་པའོ། །འདི་ལ་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བདེན་པར་བཟུང་བའི་ ཆ་ནས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཞེས་ཐ་སྙད་མཛད་དེ། སློབ་དཔོན་ཤེས་རབ་འབྱུང་གནས་ཀྱིས་ འགྲེལ་པར། འཇིག་རྟེན་པའི་ཞེན་པ་ལས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཞེས་བརྗོད་དེ། འཇིག་རྟེན་པ་ ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་སྨྲ་བ་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་། དེ་ཁོ་ན་ ཉིད་བཏང་སྙོམས་སུ་བཞག་སྟེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཞེས་གསུངས་སོ་ཞེས་བཤད་དོ། །དོན་ དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་གློ་བུར་བ་དཔྱད་མི་བཟོད་པ་དང་ཚུ་རོལ་མཐོང་བའི་བློ་ལས་ འདས་པ་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འདི་ཉིད་དུའང་། དོན་དམ་བློ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །ཞེས་པ་དང་། བདེན་གཉིས་ལས་ཀྱང་། ཀུན་རྫོབ་དེ་བཞིན་ཉིད་གང་ཡིན། །དེ་ཉིད་དམ་ པའི་དོན་གྱིར་བཞེད། །ཅེས་གསུངས་པའོ། །འདི་ཉིད་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་འཁྲུལ་མེད་ཀྱི་ ཡུལ་དུ་བདེན་པའི་ཆ་ནས་དོན་དམ་བདེན་པར་འཇོག་སྟེ། (དེ་ནི་དགོས་པ་མཆོག་ཡིན་པས། དོན་དམ་མྱ་ ངན་འདས་པ་ཡིན། །ཞེས་) ཆོས་མངོན་པའི་མདོ་ལས། དོན་དམ་པ་གང་ཞེ་ན། འཕགས་པའི་ཡེ་ ཤེས་དམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་དོན་ཏོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། ད་ནི་དེ་དག་གི་དབྱེ་བ་ལ་མཁས་པར་བྱ་བ་ལས། ཀུན་རྫོབ་ལ་ཡང་རྟེན་འབྲེལ་གཞན་ དབང་གིས་མཚན་ཉིད་ཅན་དོན་བྱེད་ནུས་པར་ཐུན་མོང་དུ་སྣང་བ་རྣམས་ལ་ཡང་དག་པའི་ ཀུན་རྫོབ་དང་། མེད་བཞིན་དུ་བརྟགས་པ་ཆུ་ནང་གི་ཟླ་བ་དང་མེ་ལོང་གི་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་ བུ་ཀུན་བརྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་སྣང་བ་ཙམ་ལ་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་དབྱེ་བ་མཛད་ དེ། བདེན་གཉིས་ལས། སྣང་དུ་འདྲ་ཡང་དོན་བྱེད་དག །ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་མི་ནུས་ཕྱིར། །ཡང་དག་ཡང་དག་མ་ཡིན་པའི། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ནི་དབྱེ་བ་བྱས། །ཞེས་གསུངས་པའོ། །དེ་ བཞིན་དུ། དོན་དམ་པ་ལ་ཡང་འགྱུར་མེད་ཡོངས་གྲུབ་གྱི་དོན་དམ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ལ་དཔྱད་ 1-268 ན་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་སྟོང་ཉིད་ལ་ཡང་རྗེས་མཐུན་པའི་དོན་དམ་ཞེས་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་ ཡོད་དེ། བདེན་གཉིས་ལས། སྐྱེ་ལ་སོགས་པ་བཀག་པ་ཡང་། །ཡང་དག་པ་དང་མཐུན་ཕྱིར་ འདོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །འདིའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་སྔ་རབས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ དོན་དམ་མཚན་ཉིད་པ་དང་རྗེས་མཐུན་པ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བ་ལས། དུས་ཕྱིས་ཀྱི་གང་ཟག་མང་ པོ་ཞིག་ལྟ་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ཟང་ཟིང་གིས་ཅི་བྱ་གཏོལ་མེ

【現代漢語翻譯】 這顯現為世俗諦（kunrdzob，相對真理，梵文：saṃvṛti-satya），正如《入中論》（dbu ma la 'jug pa）所說：『愚昧自性障蔽故，是名世俗；由此所蔽諸事物，彼等顯現為不真，佛說彼為世俗諦；虛假之事物皆為世俗。』以及《二諦論》（bden gnyis las）所說：『如何顯現唯此乃，世俗。』 對於此，孩童們執著為真實的層面，因此稱之為世俗諦。學誠論師（slob dpon shes rab 'byung gnas）在註釋中說：『由於世間人的執著，故稱世俗諦。世間人說世俗諦，追隨他們的說法，薄伽梵（bcom ldan 'das，Bhagavan，世尊）也保持沉默，而說世俗諦。』 勝義諦（don dam pa'i bden pa，絕對真理，梵文：paramārtha-satya）是世俗諦的突發性，不可分析，超越了從此岸看到彼岸的智慧，是法性（chos nyid，dharmatā），是真如（de bzhin nyid，tathātā）。正如這裡所說：『勝義非是心之境。』以及《二諦論》所說：『何為世俗之真如，彼即被認為是勝義。』 此真如在聖者無謬智慧的境界中，因其真實性而被認為是勝義諦。（因為那是至高的需要，所以是勝義涅槃。）正如《阿毗達磨經》（chos mngon pa'i mdo las）所說：『何為勝義？是聖者智慧，聖者境界之義。』 現在要精通這些的區分：在世俗諦中，對於那些以緣起（rten 'brel，pratītyasamutpāda，因緣和合）和依他起（gzhan dbang，paratantra，依他起性）為特徵，具有作用的事物，普遍顯現的，是真實的世俗諦；而對於那些不存在卻被臆想的事物，如水中的月亮和鏡中的影像，以遍計所執（kun brtags，parikalpita，遍計所執性）為特徵，僅僅是顯現的，是虛假的世俗諦。《二諦論》中說：『顯現雖相似，然作用，以能與不能故，已作真實與非真，世俗之區分。』 同樣，對於勝義諦，也有不變的圓成實（yong grub，pariniṣpanna，圓成實性）之勝義諦；以及對於世俗諦，經過分析卻一無所成的空性（stong nyid，śūnyatā），也有隨順的勝義諦。正如《二諦論》所說：『遮止生等，亦因隨順真實故，而許。』 追隨這些，前代人將勝義諦分為自性勝義諦和隨順勝義諦兩種。然而，後來的許多人卻陷入了各種觀點的混亂之中，不知所措。

【English Translation】 This appears as the conventional truth (kunrdzob, relative truth, Sanskrit: saṃvṛti-satya), as it is said in the Entering the Middle Way (dbu ma la 'jug pa): 'Because ignorance obscures reality, it is called conventional; those things obscured by it appear as untrue; the Buddha said that is the conventional truth; all false things are conventional.' And as it is said in the Two Truths (bden gnyis las): 'How it appears, only this is, conventional.' Regarding this, children grasp the aspect as true, therefore it is called conventional truth. Master Śerab Jungne (slob dpon shes rab 'byung gnas) says in the commentary: 'Due to the attachment of worldly people, it is called conventional truth. Worldly people speak of conventional truth, following their words, the Bhagavan (bcom ldan 'das, Bhagavan, Blessed One) also remained silent and spoke of conventional truth.' The ultimate truth (don dam pa'i bden pa, absolute truth, Sanskrit: paramārtha-satya) is the suddenness of the conventional, unanalyzable, beyond the wisdom of seeing from this shore to the other, is the nature of reality (chos nyid, dharmatā), is suchness (de bzhin nyid, tathātā). As it is said here: 'The ultimate is not the object of the mind.' And as it is said in the Two Truths: 'What is the suchness of the conventional, that is considered the ultimate.' This suchness, in the realm of the unerring wisdom of the noble ones, is considered the ultimate truth because of its truthfulness. (Because that is the supreme need, it is the ultimate nirvana.) As it is said in the Abhidharma Sutra (chos mngon pa'i mdo las): 'What is the ultimate? It is the meaning of the object of the noble wisdom of the noble ones.' Now, one must be skilled in distinguishing these: In the conventional truth, for those things that are characterized by dependent origination (rten 'brel, pratītyasamutpāda, dependent arising) and other-powered (gzhan dbang, paratantra, other-powered nature), and that have the ability to function, which are universally apparent, is the true conventional truth; and for those things that do not exist but are imagined, such as the moon in the water and the image in the mirror, characterized by the completely imputed (kun brtags, parikalpita, completely imputed nature), which are merely appearances, is the false conventional truth. It is said in the Two Truths: 'Although appearances are similar, yet function, because of the ability and inability, the distinction between true and untrue, of the conventional, has been made.' Similarly, for the ultimate truth, there is also the unchanging, perfectly established (yong grub, pariniṣpanna, perfectly established nature) ultimate truth; and for the conventional truth, the emptiness (stong nyid, śūnyatā) that is not established in any way when analyzed, there is also the conforming ultimate truth. As it is said in the Two Truths: 'The cessation of birth and so on, is also accepted because it conforms to the true.' Following these, the earlier ones divided the ultimate truth into two types: the ultimate truth by nature and the conforming ultimate truth. However, many later people have fallen into confusion with various views and are at a loss.

---

ད་པར་གྱུར་ནས་ཡོད་པའི་དོན་དམ་ མཚན་ཉིད་པ་དེ་བོར་ནས། རྗེས་མཐུན་པའི་དོན་དམ་སྟོང་ཉིད་མེད་དགག་ཙམ་དོན་དམ་དུ་ བརྟགས་པ་ལ་འཆེལ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དོན་དམ་པའོ་ཞེས་ལྟ་ བ་མཐོན་པོར་བཞེད་པ་རྣམས་ལ་ནི། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། དངོས་རྣམས་སྐྱེ་བ་ཀུན་ རྫོབ་ཏུ། །དམ་པའི་དོན་དུ་རང་བཞིན་མེད། །རང་བཞིན་མེད་ལ་འཁྲུལ་བ་གང་། དེ་ནི་ཡང་ དག་ཀུན་རྫོབ་འདོད། །ཅེས་པ་དང་། བདེན་གཉིས་ལས་ཀྱང་། བརྟགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ ཡི། །བཀག་པ་བརྟགས་མིན་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དེ་བས་འདི་ནི་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །ཡང་དག་དོན་ ཡིན་ཡང་དག་མིན། །ཞེས་གསུངས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར་ཅིའང་མེད་པའི་སྟོང་པ་ནི་དོན་དམ་ བདེན་པ་མཚན་ཉིད་པར་ཁས་མི་ལེན་ནོ། ། བདེན་གཉིས་སྒོམ་པ་ལ་མཁས་པར་བྱ་བ་ནི། ཀུན་རྫོབ་གློ་བུར་པ་རྣམ་པར་དཔྱད་ ན་མེད་པ་དང་། དོན་དམ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡོད་པར་ཡིད་ཆེས་པས་སྒོམ་པ་སྟེ། ཆོས་མངོན་པར། ཡོད་པ་ལ་ཡང་ཡོད་པར་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །མེད་པ་ལ་ཡང་མེད་པར་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །འདི་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ ལ་འཇུག་པ་ཡང་དག་པ་སྟེ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའོ་ཞེས་མདོ་དྲངས་ནས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། ། འབྲས་བུ་ལ་མཁས་པས་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་ཚུལ་ལ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་ལས། ཀུན་རྫོབ་ ལ་མཁས་པས་བདེན་མེད་རྟོགས་ཚུལ་ནི། ཀུན་རྫོབ་དང་གློ་བུར་དྲི་མ་དང་འདུས་བྱས་དང་ 1-269 རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་དང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དང་། ཀུན་བརྟགས་གཞན་དབང་ རྣམས་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཏེ། འདི་མཐའ་དག་སྟོང་པར་སྒྲུབ་པ་ལ། དབུ་མའི་རྒྱན་ལས། བདག་དང་གཞན་སྨྲས་དངོས་འདི་དག །ཡང་དག་ཏུ་ན་གཅིག་པ་དང་། །དུ་མའི་རང་བཞིན་ བྲལ་བའི་ཕྱིར། །རང་བཞིན་མེད་དེ་གཟུགས་བརྙན་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་རྗེས་སུ་ འབྲངས་ནས་སྣང་བ་བདེན་མེད་དུ་སྒྲུབ་པ་ལ་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་གྱི་གཏན་ཚིགས་དང་། དབུ་མའི་རྩ་བ་ལས། བདག་ལས་མ་ཡིན་གཞན་ལས་མིན། །གཉིས་ལས་མ་ཡིན་རྒྱུ་མེད་ མིན། །དངོས་པོ་གང་དག་གང་ན་ཡང་། །སྐྱེ་བ་ནམ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་ མཐུན་པར་རང་བཞིན་སྐྱེ་མེད་དུ་སྒྲུབ་པ་ལ་རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མའི་གཏན་ཚིགས་དང་། བདེན་ གཉིས་ལས། དུ་མས་དངོས་པོ་གཅིག་མི་བྱེད། །གཅིག་གིས་དུ་མའི་དངོས་མི་བྱེད། །དུ་ མས་དུ་མའང་བྱེད་མིན་ཏེ། །གཅིག་གིས་གཅིག་བྱེད་པ་ཡང་མིན། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་ མཐུན་པར་བྱེད་པོས་སྟོང་པར་སྒྲུབ་པ་ལ་མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་གི་གཏན་ཚིགས་དང་། བློ་གྲོས་ རྒྱ་མཚོས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། གང་དག་བརྟེན་ནས་འབྱུང་དེ་དག །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཅིར་ཡང་ མེད། །གང་དག་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ། །དེ་དག་གང་དུའང་སྐྱེ་བ་མེད།

【現代漢語翻譯】 那些已經墮入歧途，拋棄了真正的特徵，執著于僅僅否定相符的真實空性，認為一切法皆無成立才是真實的人們啊！對於那些持有這種高見的人，《楞伽經》中說：『諸法生皆是世俗諦，勝義諦中無自性。無自性中何有錯亂？此乃真實世俗諦。』《二諦論》中也說：『若遮遣所計之自性，如何能成非所計？故此乃是世俗諦，真實亦非真。』這些話語都能駁斥他們，因此我們不承認一無所有的空性是具有特徵的勝義諦。 善於修習二諦，即是對世俗的無常進行觀察，確信勝義諦是不變的法性，從而進行修習。如《阿毗達磨》所說：『于有，如實知有；于無，如實知無。此乃是正確進入空性，而非顛倒。』正如經中所引用的那樣。 從精通果的角度來理解空性的方式可以分為兩種。第一種，通過精通世俗來理解無實有。世俗、無常的垢染、有為法、由因緣所生、緣起以及遍計所執、依他起，這些都是名稱的不同。爲了證明這一切皆空，《中觀莊嚴論》中說：『我與他所說的這些事物，若真實而言，既非一亦非多，無自性，如影像。』遵循此論，爲了證明顯現無實有，可以使用一異離一的理證。《中觀根本慧論》中說：『非自生，非他生，非共生，亦非無因生。何處有法，何處亦無生。』與此相符，爲了證明無自性生，可以使用金剛屑的理證。《二諦論》中說：『多不作一，一不作多，多亦不作多，一亦不作一。』與此相符，爲了證明作者空性，可以使用四句生滅的理證。《大乘寶積經· 勝思惟梵天所問經》中說：『凡是依緣而生的事物，其自性皆空無所有。凡是自性空無所有的事物，于任何處皆無生。』

【English Translation】 Those who have fallen astray, abandoning the true characteristic, clinging to merely negating the corresponding true emptiness, and considering the non-establishment of all dharmas as the ultimate truth! To those who hold such high views, the Laṅkāvatāra Sūtra says: 'All things are born in conventional truth; in ultimate truth, there is no self-nature. Where there is no self-nature, what delusion is there? This is the true conventional truth.' The Two Truths also says: 'If the imputed self-nature is negated, how can it become non-imputed? Therefore, this is conventional truth; the real is not real.' These words refute them, so we do not accept that emptiness, which is devoid of anything, is the ultimate truth characterized. To be skilled in meditating on the two truths is to contemplate the impermanence of the conventional and to believe that the ultimate truth is the unchanging nature of dharma, thereby meditating. As the Abhidharma says: 'Regarding what exists, to truly know that it exists; regarding what does not exist, to truly know that it does not exist. This is the correct entry into emptiness, not inverted.' Just as it is explained by quoting the sutra. The way to understand emptiness from the perspective of being skilled in the result can be divided into two. First, understanding the absence of inherent existence through being skilled in the conventional. Conventional, adventitious defilements, conditioned phenomena, arising from causes and conditions, dependent arising, and the imputed and other-powered natures are all different names. To prove that all of this is empty, the Ornament of the Middle Way says: 'These things spoken of as self and other, if truly considered, are neither one nor many, devoid of self-nature, like reflections.' Following this treatise, to prove that appearances are without inherent existence, one can use the reasoning of being separate from one and many. The Root Verses on the Middle Way says: 'Not from oneself, not from another, not from both, nor without a cause. Wherever there are things, there is never any birth.' In accordance with this, to prove the absence of inherent birth, one can use the reasoning of the diamond sliver. The Two Truths says: 'Many do not make one thing, one does not make many things, many do not make many, nor does one make one.' In accordance with this, to prove the emptiness of the agent, one can use the reasoning of the fourfold negation of arising and ceasing. The Sūtra Requested by Sagaramati says: 'Whatever arises dependently, by its very nature is empty of anything. Whatever is empty of its own nature, in any place, there is no birth.'

---

།ཅེས་གསུངས་པ་དང་། མཐུན་པར་ཀུན་རྫོབ་སྟོང་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པ་ལ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་གི་གཏན་ཚིགས་ཏེ། གཏན་ཚིགས་ཆེན་པོ་བཞི་པོ་གང་ཡང་རུང་བས་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་པ་ན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་དང་སྒྱུ་མ་དང་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟ་བར་སྣང་བ་བདེན་ མེད་དུ་རྟོགས་པ་སྟེ། དབུ་མ་རྩ་བའི་ཤེས་རབ་ལས། རྨི་ལམ་ཇི་བཞིན་སྒྱུ་མ་བཞིན། །དྲི་ཟའི་ གྲོང་ཁྱེར་ཇི་ལྟ་བ། །དེ་བཞིན་སྐྱེ་དང་དེ་བཞིན་གནས། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་འཇིག་པར་གསུངས། །ཞེས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། ། དོན་དམ་ལ་མཁས་པས་དྲི་བྲལ་རྟོགས་ཚུལ་ནི། དོན་དམ་པ་དང་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ 1-270 ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་འགོག་བདེན་དང་ཡོངས་གྲུབ་ལ་སོགས་པ་ མཚན་གྱི་རྣམ་གྲངས་ཏེ། འདི་དག་ངོ་བོ་ཅི་ཡང་མེད་པ་ཆད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཡང་དྲི་མ་གློ་བུར་ བས་སྟོང་པ་ལ་སྟོང་པ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། རྣམ་དབྱེར་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་ ཅན། །གློ་བུར་དག་གིས་ཁམས་སྟོང་གི། རྣམ་དབྱེ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །བླ་མེད་ཆོས་ ཀྱིས་སྟོང་མ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། (ཀུན་བརྟགས་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་གྲུབ་པ་)མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་(དུ་)ཤེས་ཤིང་། །དེ་བཞིན་(དུ་ གཞན་དབང་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་)ཡོད་(ཀྱང་དོན་དམ་དུ་མེད་)པའི་སྟོང་(པ་)ཉིད་དང་། །(ཡོངས་གྲུབ་ ནི་)རང་བཞིན་(གྱིས་གློ་བུར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་)སྟོང་པ་ཉིད་(དུ་)ཤེས་ན། །སྟོང་པ་ཤེས་པ་ཞེས་ བརྗོད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་དབྱེ་དགོས་ཀྱི། ཐམས་ཅད་དུ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྟོང་པར་ བལྟ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། འོད་སྲུང་གང་ཟག་ཏུ་ལྟ་བ་རི་རབ་ ཙམ་ནི་བླའི། མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་དང་། དབུ་མ་རྩ་ཤེར་ལས། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ལྟ་ཉེས་ན། །ཤེས་རབ་ཆུང་རྣམས་ཕུང་བར་འགྱུར། །ཇི་ ལྟར་སྦྲུལ་ལ་བཟུང་ཉེས་དང་། །རིགས་སྔགས་ལོག་པར་བཀླགས་པ་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་ སོ། །དེས་ན་ལྟ་བ་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་ནན་ཏན་དུ་བྱའོ། ། ད་ནི་གཞུང་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། སྔར་བཤད་པའི་ཡ༷ན་ལ༷ག་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔས་བསྡུས་པ་འདི༷་ད༷ག་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ནི༵། ཐུ༷བ་པ༷ས་ཡུམ་རྒྱས་པར། ཤེས་ རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་བྲལ་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མིང་ཡང་ མི་ཐོབ་བོ། །ཞེས་ཤེ༷ས་ར༷བ་གཙོ་བོ་དང་གཞན་ཕལ་པའི་དོ༷ན་དུ༷་གསུ༵ངས། དེ༷་ཡི༷་ཕྱི༷ར་ན༷་ ཁམས་གསུམ་གྱི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ད༵ག །ཞི༷་ཞིང་འཚང་རྒྱ་བ༷ར་འདོ༷ད་པ༷ས་ཤེ༷ས་ར༷བ་བསྐྱེ༵ད་ པར་བྱ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོངས་ཤེས་ནས། །ཁམས་གསུམ

【現代漢語翻譯】 如是說后，爲了與此相符，以世俗為空性而成立，需依賴緣起之理。 以四大正理中的任何一個進行觀察和分析時，世俗的一切法，如同夢境、幻術、乾闥婆城等顯現，從而了悟其無實有。如《中觀根本慧論》所說：『如夢如幻，如乾闥婆城，如是生如是住，如是亦滅。』 通達勝義者，證悟離垢之方式：勝義諦、真如、真實之邊際、法界、滅諦、圓成實等，皆為異名。這些本體並非一無所有，並非斷滅，而是遠離了突發性的垢染，故稱之為『空』。如《寶性論》所說：『具有分別之相，自性為客塵所空；無有分別之相，非無上法所空。』等等，廣說如是。 因此，《經莊嚴論》中說：『知一切遍計所執皆是世俗，故為空性；如是知他起僅為世俗，雖有而勝義中無，故為空性；知圓成實自性本空，遠離一切客塵，故為空性。』如是說，需要區分。若視一切皆為一無所有的空性，則非正見。如《寶積經》所說：『彌勒，於人我見如須彌山王，是猶勝彼增上慢者，謂空性為是。』 《中觀根本慧論》中說：『若人見空性，生為大過患，無智者破壞，如蛇執不善，如咒術倒誦。』因此，對於清凈的見解，應當精進。 現在開始進入正文。之前所說的以佈施等五種波羅蜜多所攝持的這些，世尊在廣大的《般若經》中說，若離般若波羅蜜多，則五波羅蜜多連波羅蜜多的名字都得不到。因此，爲了般若為主要，其他為次要而宣說。因此，想要寂滅三有之苦，證得菩提，應當修習般若。以般若能完全了知諸法自性，三有

【English Translation】 Having said this, in order to be consistent with it, to establish conventional reality as emptiness, one must rely on the reasoning of dependent origination. When examined and analyzed by any of the four great reasonings, all conventional phenomena are realized to be unreal, appearing like dreams, illusions, Gandharva cities, and so on. As stated in the 'Fundamental Wisdom of the Middle Way': 'Like a dream, like an illusion, like a Gandharva city, thus is birth, thus is abiding, thus also is destruction.' The way in which those skilled in ultimate reality realize freedom from defilements is as follows: ultimate reality, suchness, the ultimate limit of reality, the realm of phenomena, the truth of cessation, perfect accomplishment, and so on, are all synonyms. These are not nothing in essence, nor are they annihilation, but they are empty of adventitious defilements, hence they are called 'empty'. As stated in the 'Uttaratantra': 'Having characteristics of differentiation, the essence is empty of adventitious defilements; having no characteristics of differentiation, it is not empty of the supreme Dharma.' And so on, as explained extensively. Therefore, in the 'Ornament of the Sutras', it is said: 'Knowing that all that is imputed is conventional, hence it is emptiness; likewise, knowing that what is dependent is merely conventional, existing but not ultimately, hence it is emptiness; knowing that the perfectly established is naturally empty of all adventitious phenomena, hence it is emptiness.' As it is said, it is necessary to differentiate. It is not correct to view everything as an emptiness that is nothing at all. As stated in the 'Ratnakuta Sutra': 'Maitreya, the view of self is like Mount Sumeru, it is still better than those with arrogance who think of emptiness as being.' In the 'Fundamental Wisdom of the Middle Way', it is said: 'If one views emptiness incorrectly, it will become a great misfortune; the unwise will be destroyed, like a snake grasped wrongly, like a mantra recited incorrectly.' Therefore, one should diligently strive for a pure view. Now, let us enter the text. These, which were previously explained as being encompassed by the five perfections such as generosity, the Buddha said in the extensive Prajnaparamita Sutra that if one is without the Prajnaparamita, then the five perfections will not even have the name of perfections. Therefore, it was taught that wisdom is the main thing and the others are secondary. Therefore, those who wish to pacify the suffering of the three realms and attain enlightenment should cultivate wisdom. With wisdom, one can fully know the nature of phenomena, and the three realms

---

་མ་ལུས་ 1-271 པ་ལས་ཡང་དག་འདའ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འཇིག་རྟེན་པའི་ཡུལ་ཀུ༷ན་རྫོ༷བ་ཏུ་བདེན་པ་གློ་བུར་བ་ད༷ང་ནི༷་འཕགས་པའི་ཡུལ་དོ༷ན་ ད༷མ་དུ་བདེན་པ་རང་བཞིན་པ་སྟེ༷། འདི༷་དག་ནི༷་སོ་སྐྱེ་དང་འཕགས་པའི་བདེ༷ན་པ༷་གཉི༷ས་ སུ༷་འདོ༵ད། དེ་ལས་དོ༷ན་ད༷མ་ནི་སོ་སྐྱེའི་བློ༷་ཡི༷་སྤྱོ༷ད་ཡུལ་མི༵ན་པ་ཆོས་ཉིད་མ་འཁྲུལ་བར་ གྲུབ་ལ། སོ་སྐྱེའི་བློ༷་ཡུལ་དང་བཅས་པ་ནི༷་ཀུ༷ན་རྫོ༷བ་ཆོས་ཅན་འཁྲུལ་བ་ཡི༷ན་པ༷ར་བརྗོ༵ད་ (བདེན་པ་གཉིས་བསྟན་པར། ལྷའི་བུ་དག་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་ ཡུལ་དུ་འགྱུར་ན་དོན་དམ་པའི་གྲངས་སུ་མི་འགྲོ་བའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པར་འགྱུར་ཏེ་དོན་ དམ་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ལས་ཀྱང་འདས་སོ། །ཞེས་གསུངས་)དེ། དབུ་མ་ལ་འཇུག་པར། ཡང་དག་མཐོང་ཡུལ་གང་ཡིན་དེ་ཉིད་དེ། །འཁྲུལ་བ་མཐོང་བ་ཀུན་ རྫོབ་བདེན་པར་བརྗོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །འོ་ན་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་དང་འགོག་པ་ དང་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་བདེན་པ་བཞིར་གསུངས་པ་དང་ཇི་ལྟར་མི་འགལ་ཞེ་ན་བདེན་ ཏེ། གདུལ་བྱའི་དབང་གིས་བཞིར་ཕྱེ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། བསྡུ་ན་བདེན་པ་གསུམ་ཀུན་རྫོབ་ ཀྱི་བདེན་པར་འདུས་ལ། འགོག་བདེན་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགལ་ བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །བདེན་པ་གཉིས་པོ་དེ༷་ལ༷་འཇི༷ག་རྟེ༷ན་དུ་རྟོགས་བྱེད་ཀྱི་གང་ཟག་ རིགས་རྣམ༷་གཉི༷ས་མཐོ༵ང་སྟེ། ཆོས་ཉིད་སྐྱེ་མེད་རྟོགས་པའི་རྣ༷ལ་འབྱོ༷ར་པ༷་ད༷ང་འཁྲུལ་སྣང་ བདེན་པར་འཛིན་པའི་ཕ༷ལ་པ༷འོ༵། །རྟོགས་ཚུལ་དེ༷་གཞིར་བྱས་པ་ལ༷་འཇི༷ག་རྟེ༷ན་ཕ༷ལ་པ༷་ ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་ལྟ་བ་ལ་ནི༵། རྣ༷ལ་འབྱོ༷ར་པའི་འཇི༷ག་རྟེ༷ན་ནམ་སྣང་ཚུལ་ཀུན་རྫོབ་ བདེན་མེད་ཉིད་ཀྱི༷ས་གནོ༷ད་ཅི༵ང་། རྣ༷ལ་འབྱོ༷ར་པ༷་རང་ཡ༷ང་བློ༷་ཁྱད༷་ཀྱི༵ས། གོ༷ང་མ༷་གོ༷ང་ མ༷་སྟེ་རྟོགས་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་རྣམ༷ས་ཀྱི༷ས་འོག་མ་འོག་མ་རྟོགས་པ་དམན་པ་རྣམས་ལ་ གནོ༵ད་དེ། འདི་ལྟར་ས་དང་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་དང་། གཉིས་པ་དྲི་མ་མེད་པ་དང་། གསུམ་པ་ 1-272 འོད་བྱེད་པ་དང་། བཞི་པ་འོད་འཕྲོ་བ་དང་། ལྔ་པ་སྦྱང་དཀའ་བ་དང་། དྲུག་པ་མངོན་དུ་གྱུར་ པ་དང་། བདུན་པ་རིང་དུ་སོང་བ་དང་། བརྒྱད་པ་མི་གཡོ་བ་དང་། དགུ་པ་ལེགས་པའི་བློ་ གྲོས་དང་། བཅུ་པ་ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ས་བཅུའི་རིམ་པ་གོང་མ་གོང་མའི་ཡོན་ཏན་ ཁྱད་པར་ཅན་ཐོབ་པས་འོག་མ་འོག་མའི་རྟོགས་པ་ལ་གནོད་པ་ལྟ་བུ་ལྟོས་ནས་ཁྱད་པར་དུ་ གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་རིགས་ཏེ་དཔེར་ན། ཕྱི་རོལ་པ་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ། ནང་པ་བདག་ མེད་དུ་སྨྲ་བས་གནོད་པ་དང་། ནང་པའི་གྲུབ་མཐའ་བཞི་པོ་ཡང་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཤེས་བྱའི

【現代漢語翻譯】 འཇིག་རྟེན་པའི་ཡུལ་ཀུ༷ན་རྫོ༷བ་ཏུ་བདེན་པ་གློ་བུར་བ་ད༷ང་ནི༷་འཕགས་པའི་ཡུལ་དོ༷ན་ད༷མ་དུ་བདེན་པ་རང་བཞིན་པ་སྟེ༷། འདི༷་དག་ནི༷་སོ་སྐྱེ་དང་འཕགས་པའི་བདེ༷ན་པ༷་གཉི༷ས་སུ༷་འདོ༵ད། (世俗諦於世間是暫時的真理，勝義諦于聖者是自性真理。這些被認為是凡夫和聖者的兩種真理。) དེ་ལས་དོ༷ན་ད༷མ་ནི་སོ་སྐྱེའི་བློ༷་ཡི༷་སྤྱོ༷ད་ཡུལ་མི༵ན་པ་ཆོས་ཉིད་མ་འཁྲུལ་བར་གྲུབ་ལ། སོ་སྐྱེའི་བློ༷་ཡུལ་དང་བཅས་པ་ནི༷་ཀུ༷ན་རྫོ༷བ་ཆོས་ཅན་འཁྲུལ་བ་ཡི༷ན་པ༷ར་བརྗོ༵ད། (其中，勝義諦不是凡夫心識的行境，而是以不變的法性而成立的。而凡夫心識及其對境，則被認為是世俗諦，其自性是虛假的。) (བདེན་པ་གཉིས་བསྟན་པར། ལྷའི་བུ་དག་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་ན་དོན་དམ་པའི་གྲངས་སུ་མི་འགྲོ་བའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པར་འགྱུར་ཏེ་དོན་དམ་པ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ལས་ཀྱང་འདས་སོ། །ཞེས་གསུངས་)དེ། (如《二諦經》所說：『天子啊，如果勝義諦成為身語意三者的對境，那它就成了世俗諦，而不是勝義諦了。勝義諦甚至超越了遍知者的智慧境界。』) དབུ་མ་ལ་འཇུག་པར། ཡང་དག་མཐོང་ཡུལ་གང་ཡིན་དེ་ཉིད་དེ། །འཁྲུལ་བ་མཐོང་བ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་བརྗོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །(《入中論》中說：『真實所見即是勝義諦，虛妄所見則稱為世俗諦。』) འོ་ན་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་དང་འགོག་པ་དང་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་བདེན་པ་བཞིར་གསུངས་པ་དང་ཇི་ལྟར་མི་འགལ་ཞེ་ན་བདེན་ཏེ། གདུལ་བྱའི་དབང་གིས་བཞིར་ཕྱེ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། བསྡུ་ན་བདེན་པ་གསུམ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པར་འདུས་ལ། འགོག་བདེན་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། །(那麼，苦、集、滅、道四聖諦的說法，與此有何矛盾呢？ 實際上，這只是爲了適應不同根器的眾生而作的區分。如果歸納起來，苦、集、道三諦都包含在世俗諦中，而滅諦本身就是勝義諦，因此沒有任何矛盾。) བདེན་པ་གཉིས་པོ་དེ༷་ལ༷་འཇི༷ག་རྟེ༷ན་དུ་རྟོགས་བྱེད་ཀྱི་གང་ཟག་རིགས་རྣམ༷་གཉི༷ས་མཐོ༵ང་སྟེ། ཆོས་ཉིད་སྐྱེ་མེད་རྟོགས་པའི་རྣ༷ལ་འབྱོ༷ར་པ༷་ད༷ང་འཁྲུལ་སྣང་བདེན་པར་འཛིན་པའི་ཕ༷ལ་པ༷འོ༵། །(對於這兩種真理，世間存在著兩種不同型別的證悟者：一是證悟法性無生的瑜伽士，二是執著于虛幻顯現的凡夫。) རྟོགས་ཚུལ་དེ༷་གཞིར་བྱས་པ་ལ༷་འཇི༷ག་རྟེ༷ན་ཕ༷ལ་པ༷་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་ལྟ་བ་ལ་ནི༵། རྣ༷ལ་འབྱོ༷ར་པའི་འཇི༷ག་རྟེ༷ན་ནམ་སྣང་ཚུལ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་མེད་ཉིད་ཀྱི༷ས་གནོ༷ད་ཅི༵ང་། རྣ༷ལ་འབྱོ༷ར་པ༷་རང་ཡ༷ང་བློ༷་ཁྱད༷་ཀྱི༵ས། གོ༷ང་མ༷་གོ༷ང་མ༷་སྟེ་རྟོགས་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་རྣམ༷ས་ཀྱི༷ས་འོག་མ་འོག་མ་རྟོགས་པ་དམན་པ་རྣམས་ལ་གནོ༵ད་དེ། (基於這種證悟方式，凡夫所見的世俗諦，會受到瑜伽士所見的世間或顯現的世俗諦無自性的妨害。瑜伽士本身也會因為智慧的差異，而出現證悟程度高者妨害證悟程度低者的情況。) འདི་ལྟར་ས་དང་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་དང་། གཉིས་པ་དྲི་མ་མེད་པ་དང་། གསུམ་པ་འོད་བྱེད་པ་དང་། བཞི་པ་འོད་འཕྲོ་བ་དང་། ལྔ་པ་སྦྱང་དཀའ་བ་དང་། དྲུག་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དང་། བདུན་པ་རིང་དུ་སོང་བ་དང་། བརྒྱད་པ་མི་གཡོ་བ་དང་། དགུ་པ་ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་དང་། བཅུ་པ་ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་གྱི་མཐར་ཐུག་པ་ས་བཅུའི་རིམ་པ་གོང་མ་གོང་མའི་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་ཐོབ་པས་འོག་མ་འོག་མའི་རྟོགས་པ་ལ་གནོད་པ་ལྟ་བུ་ལྟོས་ནས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །(例如，初地極喜地、二地離垢地、三地發光地、四地焰慧地、五地難勝地、六地現前地、七地遠行地、八地不動地、九地善慧地、十地法雲地，這十地菩薩的境界，也是因為獲得了越來越殊勝的功德，而使得後後之地的證悟會妨害前前之地的證悟，這是相對而言的。) འདི་ནི་རིགས་ཏེ་དཔེར་ན། ཕྱི་རོལ་པ་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ། ནང་པ་བདག་མེད་དུ་སྨྲ་བས་གནོད་པ་དང་། ནང་པའི་གྲུབ་མཐའ་བཞི་པོ་ཡང་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཤེས་བྱའི། (這就像外道主張有我，而內道主張無我，從而對外道的觀點產生妨害一樣。佛教的四大宗派中，毗婆沙宗所知的一切)

【English Translation】 The truth for worldly people, the conventional truth, is temporary, while the truth for noble beings, the ultimate truth, is intrinsic. These are regarded as the two truths for ordinary beings and noble beings. Among them, the ultimate truth is not the object of ordinary beings' minds, but is established as the unchanging nature of reality. The minds of ordinary beings and their objects are considered the conventional truth, which is deceptive in nature. (As stated in 'The Exposition of the Two Truths': 'Oh, sons of the gods, if the ultimate truth becomes the object of body, speech, and mind, it becomes a conventional truth, not an ultimate truth. The ultimate truth transcends even the wisdom of the omniscient one.') In 'Entering the Middle Way', it is said: 'That which is seen correctly is the ultimate truth; that which is seen mistakenly is called the conventional truth.' How does this not contradict the teaching of the four truths, which are characterized by suffering, origin, cessation, and path? It is true that they are divided into four only to suit the capacity of those to be tamed. If they are condensed, three truths are included in the conventional truth, and the truth of cessation is the ultimate truth itself, so there is no contradiction at all. Regarding these two truths, two types of individuals are seen in the world who realize them: the yogi who realizes the unborn nature of reality, and the ordinary person who clings to illusory appearances as true. Based on that way of realization, the ordinary world's view of conventional truth is harmed by the yogi's world, or the appearance of the absence of conventional truth. The yogi himself, due to differences in intelligence, is harmed by those with higher realizations harming those with lower realizations. For example, the first ground, the Joyful, the second, the Stainless, the third, the Illuminating, the fourth, the Radiant, the fifth, the Difficult to Tame, the sixth, the Manifest, the seventh, the Far-Reaching, the eighth, the Immovable, the ninth, the Excellent Intelligence, and the tenth, the Ultimate Cloud of Dharma. The qualities of the higher and higher grounds harm the realization of the lower and lower grounds because they are relatively different. This is the analogy: just as the outsiders who assert a self are harmed by the insiders who assert no-self, and among the four schools of Buddhism, the Vaibhashika knows all knowable things.

---

་ གཞི་ལྔ་པོ་ཐམས་ཅད་རྫས་ཡོད་དུ་སྨྲ་བ་ལ། མདོ་སྡེ་པ་གཟུགས་སེམས་སེམས་བྱུང་གསུམ་ དོན་དམ་དུ་ཡོད་ཀྱི་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་དང་ཆོས་ཉིད་འདུས་མ་བྱས་རྫས་སུ་མེད་པར་སྨྲ་བས་ གནོད་པ་དང་། དེ་དག་ལ་ཡང་སེམས་ཙམ་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཁོ་ན་དོན་དམ་དུ་ཡོད་ཀྱི་ཕྱི་ རོལ་གྱི་དོན་རྫས་སུ་མེད་པར་སྨྲ་བས་གནོད་པ་དང་། དེ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་དབུ་མ་པ་ཆོས་ ཐམས་ཅད་སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་པ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་བཞེད་པས་ གནོད་པ་ལྟ་བུའོ། ། རྣལ་འབྱོར་པ་དང་ཕལ་པ་གཉི༷་ག༷་ཡ༷ང་ནི༷་བདེན་མེད་དུ་འདོ༷ད་པ༷འི་དཔེ༷་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ ལ་སོགས་པས༵། གྲུབ་པར་བྱ་བའི་འབྲ༷ས་བུ༷འམ་དགོས་པའི༷་དོ༷ན་བདེན་མེད་དུ༷་དཔེ་དང་ མཐུན་པར་མ་བརྟགས་མ༷་དཔྱ༷ད་པའི་ཕྱི༵ར། འཇི༷ག་རྟེ༷ན་ཕལ་པ༷་ཡི༷ས་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ ལ་སོགས་པའི་དངོ༷ས་པོ་ཀུན་རྫོབ་རྣམས་བདེན་བདེན་པོར་མཐོ༷ང་ཞི༵ང་། དེ་ལ་ཡ༷ང་ད༷ག་ ཉི༷ད་དུ༷འ༷ང་རྟོ༷ག་བྱེ༷ད་ཀྱི༷། བརྫུན་པ་སྒྱུ༷་མ༷་ལྟ༷་བུ༷ར་རྟོགས་པ་མི༷ན་པ༷ས་དངོས་པོ་བདེན་མེད་ དུ་དཔྱོད་པའི་སྐབས་འདི༵ར། རྣ༷ལ་འབྱོ༷ར་པ༷་ད༷ང་འཇི༷ག་རྟེ༷ན་རྩོ༵ད་དེ་རྣལ་འབྱོར་པ་བདེན་ མེད་དུ་རྟོགས་པའི་ཀུན་རྫོབ་ལ་འཇིག་རྟེན་པས་བདེན་པར་ཞེན་ནས་མ་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། 1-273 འཇིག་རྟེན་པ་དག་ན་རེ། ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་བདེན་མེད་ཡིན་ན་གཟུ༷གས་སོ༷གས་ ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་བདེན་པའི་དོན་བྱེད་ནུས་པར་མངོ༷ན་སུ༷མ་ཉི༷ད་དུ་གྲུབ་ པས་བསལ་ལོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ། སྣང་བ་ཙམ་དུ་དོན་བྱེད་ནུས་ཀྱང༷་ནི༵། འཇིག་རྟེན་ལ་ གྲ༷གས་པ༷་ཙམ་གྱིས༷་མངོན་སུམ་ཡི༷ན་གྱི༷་དོན་ལ་མི་འཁྲུལ་བའི་ཚ༷ད་མ༷ས་(ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ ལས། མིག་དང་རྣ་བ་སྣ་ཡང་ཚད་མ་མིན། །ལྕེ་དང་ལུས་དང་ཡིད་ཀྱང་ཚད་མ་མིན། །གལ་སྟེ་དབང་པོ་འདི་དག་ཚད་ཡིན་ན། །འཕགས་པའི་ལམ་གྱིས་སུ་ལ་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་བཤད། )དོན་ལ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མི༵ན། ཡིན་ན་ཐམས་ ཅད་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གྲགས་པ་ཙམ་དེ༷་ནི༷་མི༷་གཙ༷ང་ བ་དང་ལ༷་སོ༷གས་ཀྱི་སྒྲས་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་མི་རྟག་པ་དང་བདག་མེད་པ་ལ༵། གཙ༷ང་བ་ དང་སོ༷གས་ཀྱི་སྒྲས་བདེ་བ་དང་རྟག་པ་དང་བདག་ཏུ་འཇིག་རྟེན་ལ་གྲ༷གས་པ༷་བཞི༷ན་དུ༷་ བརྫུ༵ན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལུང་ལས། བྲམ་ཟེ་ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཅེས་ བྱ་བ་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་དང་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་དོ། །འདུས་བྱས་ཐམས་ ཅད་སྐད་ཅིག་མ། །མི་གནས་བྱ་བ་ག་ལ་ཡོད། །འདི་དག་བྱུང་བ་དེ་ཉིད་ནི། །བྱ་བ་དེ་ཉིད་ བྱེད་པར་བརྗོད། །ཅེས་འདི་དག་ཡོད་པར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ། ཉི་ ཤུ་པ་ལས། གཟུགས་སོགས་སྐྱེ་མཆེད་ཡོད་པར་

【現代漢語翻譯】 對於主張一切五基（梵文：pañca-skandha，五蘊）皆實有的人來說，有部宗認為色、心、心所三種在勝義諦中是存在的，而俱不相應行和法性無為法並非實有，這是一種妨害。對於這些，唯識宗認為只有識是勝義諦中存在的，外境並非實有，這又是一種妨害。對於所有這些，中觀宗認為一切法性空寂、無我，遠離一切戲論邊，這又是一種妨害。 瑜伽士和普通人對於事物無自性的理解，就像幻術等例子一樣。由於沒有對要成立的果或目的的無自性，與例子相符地進行考察和研究，所以世俗的普通人認為色蘊等一切世俗諦的事物是真實存在的，並且認為它們確實是真實的，但並不像幻術那樣認識到它們的虛假性。因此，在這個研究事物無自性的場合，瑜伽士與世俗之人爭論，因為瑜伽士認識到世俗諦是無自性的，而世俗之人卻執著於它是真實的，所以兩者不一致。 世俗之人會說：如果世俗諦像幻術一樣是無自性的，那麼色蘊等五蘊、十二處、十八界如何能夠實現真實的功用呢？這明明是現量成立的，所以應該否定這種說法。答：確實如此，僅僅是顯現就能實現功用。然而，僅僅是世俗共稱的顯現，是世俗諦，並非不欺騙實義的量（量，梵文：pramāṇa）。（引自《三摩地王經》：『眼耳鼻非量，舌身意亦然，設若諸根是正量，聖道復應為何用？』）並非在實義上成立為真實。如果那樣，一切眾生都應證悟真如。因此，僅僅是共稱的顯現，就像用『不凈』等詞語來表達痛苦、無常、無我，以及用『清凈』等詞語來表達快樂、常、我一樣，在世俗中是虛假的。 如果是這樣，那麼世尊在經中說：『婆羅門，所謂一切，即是五蘊、十二處、十八界。』『一切有為法，皆是剎那生滅。』『不住之法於何有？此等生起之當下，即說彼法正在行。』這樣說與您主張的空性不就相違背了嗎？答：確實如此。《二十頌論》中說：『色等諸處有』

【English Translation】 To those who assert that all five aggregates (Sanskrit: pañca-skandha) are substantially existent, the Sautrāntika school argues that form, mind, and mental factors are truly existent in the ultimate sense, while non-associated compositional factors and dharma-nature unconditioned phenomena are not substantially existent, which is a refutation. Regarding these, the Mind-Only school argues that only consciousness is truly existent in the ultimate sense, and external objects are not substantially existent, which is another refutation. Regarding all of these, the Madhyamaka school argues that all dharmas are empty and selfless, free from all extremes of elaboration, which is yet another refutation. The understanding of non-inherent existence by yogis and ordinary people is like the example of illusion. Because the non-inherent existence of the fruit or purpose to be established is not examined and investigated in accordance with the example, ordinary worldly people perceive all conventional truths such as the aggregates of form as truly existent, and they regard them as truly real, but they do not recognize their falsity like an illusion. Therefore, in this context of investigating the non-inherent existence of things, the yogi argues with the worldly person because the yogi recognizes that conventional truth is non-inherently existent, while the worldly person clings to it as truly existent, so they disagree. Worldly people might say: If conventional truth is non-inherently existent like an illusion, how can the aggregates, elements, and sense bases function effectively in a real way? This is clearly established by direct perception, so this assertion should be refuted. Answer: It is true that they can function effectively merely as appearances. However, mere appearances that are conventionally accepted are conventional truths, not valid cognition (Sanskrit: pramāṇa) that does not deceive reality. (From the Samadhiraja Sutra: 'Eyes, ears, and noses are not valid cognition; tongues, bodies, and minds are also not valid cognition. If these faculties were valid, what use would the noble path be?') They are not established as truly real in reality. If they were, all beings would realize suchness. Therefore, mere conventional appearances, like using the terms 'impure' etc. to express suffering, impermanence, and selflessness, and using the terms 'pure' etc. to express happiness, permanence, and self, are false in the conventional world. If that is the case, then the Blessed One said in the scriptures: 'Brahman, all that is called everything is the five aggregates, twelve sense bases, and eighteen elements.' 'All conditioned phenomena are momentary.' 'Where does the non-abiding dharma exist? The moment these arise, it is said that those dharmas are acting.' Doesn't this contradict your assertion of emptiness? Answer: It is true. The Twenty Verses states: 'Form and other sense bases exist.'

---

ནི། །དེས་འདུལ་བ་ཡི་སྐྱེ་བོ་ལ། །དགོས་ པའི་དབང་གིས་གསུངས་པ་སྟེ། །བརྫུས་ཏེ་བྱུང་བའི་སེམས་ཅན་བཞིན། །ཞེས་འབྱུང་བ་ ལྟར། འཇི༷ག་རྟེ༷ན་པ་རྣམས་དང་པོར་མེད་པའི་སྒྲ་ལ་སྐྲག་ཏུ་འོང་བས་རིམ་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ ལ་གཞུ༷ག་པ༷འི་དོ༷ན་དུ༷་ནི༵། མགོ༷ན་པོ༷ས་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་དངོ༷ས་པོར་ཡོད་པ་སྐད་བསྟན༷་ པ་ཡིན་གྱི་དེ༷་ཁོ་ན་ཉི༷ད་དོན་དམ་དུ༵། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་དེ༷་ད༷ག་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར་ སྐ༷ད་ཅི༷ག་མ༷་ཉི༷ད་དུའང་བདེན་པ་མི༵ན་ནོ། །འོ་ན་ཀུ༷ན་རྫོ༷བ་ཏུ༷་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་སྐད་ ཅིག་མ། ཞེས་གསུངས་པ་དང་ཡ༷ང་འག༷ལ་ཞེ༷་ན༵། དེ་ནི་རྣ༷ལ་འབྱོ༷ར་ཀུ༷ན་རྫོ༷བ་ལ་དགོངས་ 1-274 པས་ཉེ༷ས་པ་མེ༷ད་དེ༵། གང་ཟག་ལ་བདག་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཐ་སྙད་སྐད་ཅིག་མ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣལ་འབྱོར་པས་ རྟོགས་ཀྱང་ཕལ་པས་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་སྐད་ཅིག་མར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་ མེད་དེ་འཇི༷ག་རྟེ༷ན་པའི་ཐ་སྙད་ལ༷་ལྟོ༷ས་ནས་བཞག་པའི་ཀུན་རྫོབ་དེ༷་ཉི༷ད་རྣལ་འབྱོར་པས་ སྐད་ཅིག་མར་མཐོ༵ང་གི་ཀུན་རྫོབ་ལོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་གཞ༷ན་དུ༷་ རྟོག་ན་བུ༷ད་མེ༷ད་ཀྱི་ལུས་མི༷་གཙ༷ང་བ༵ར། རྣལ་འབྱོར་པས་ངེ༷ས་པར་རྟོ༷གས་ཀྱང་འཇི༷ག་རྟེ༷ན་ པས་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་གཙང་བར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་གྱི༷ས་གནོ༷ད་པར་འགྱུ༵ར་ཏེ་དེ་ལྟར་ཡང་མ་ ཡིན་ནོ། ། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟར་ངེས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བར་འགྱུར་ རོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཡུམ་ལས་གསུངས་ཏེ། ལྷའི་བུ་དག་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་རྨི་ལམ་ ལྟ་བུའོ། །རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་དང་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་ཡང་ཞེས་པ་ནས། ལན་ཅིག་ ཕྱིར་འོང་ཞུགས་འབྲས་དང་ཕྱིར་མི་འོང་ཞུགས་འབྲས་དང་དགྲ་བཅོམ་ཞུགས་འབྲས་དང་ རང་སངས་རྒྱས་དང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་དུ་ཡང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་རྨི་ ལམ་ལྟ་བུ་སོགས་རྒྱས་པར་འབྱུང་ངོ་། །ཞེས་པ་ལ། འོ་ན་སྒྱུ༷་འདྲ༷འི་རྒྱ༷ལ་ལ༷་ཕྱག་མཆོད་ བསྙེན་བཀུར་སོགས་འབད་ཀྱང་བསོ༷ད་ན༷མས་ནི༵། ཇི༷་ལྟར༷་འབྱུང་སྟེ་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་ལ་ ཟན་བྱིན་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་སངས་རྒྱས་དངོ༷ས་ཡོ༷ད་ལ༷་བརྟེན་ནས་དངོས་ཡོད་ཀྱི་ བསོད་ནམས་འབྱུང་བར་འདོད་པ་ཇི༷་བཞི༵ན་དུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ལ་བརྟེན་ནས་ཀྱང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ བསོད་ནམས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་འགལ་བ་མེད་དོ། ། ག༷ལ་ཏེ༷་སེ༷མས་ཅ༷ན་ཡང་སྒྱུ༷་འདྲ༷་ན༵། ཤི༷་ན༷ས་ཇི༷་ལྟར༷་སྐྱེ༷་ཞིང་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་ཏེ་ སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་ཞིག་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་བཞིན་ནོ་ཞེ༷་ན༵། མི་འགལ་ཏེ་ཇི༷་སྲི༷ད་སྔགས་ལ་ 1-275 སོགས་པའི་རྐྱེ༷ན་རྣམ༷

【現代漢語翻譯】 因此，爲了調伏有情眾生，佛陀根據他們的根器和需要而宣說了這些教義，就像經中說到的『如幻化生』一樣。因為世間的人們最初會對『無』的聲音感到恐懼，所以佛陀爲了讓他們逐漸進入空性的境界，才示現了蘊等諸法實有的說法。但實際上，從勝義諦的角度來看，蘊等諸法因為沒有自性，所以即使在一剎那間也不是真實存在的。如果這樣說，那麼與『一切有為法都是剎那生滅』的世俗諦相違背嗎？並非如此，這是針對獲得人無我三摩地瑜伽士而言的，沒有過失。因為獲得人無我三摩地的瑜伽士們，在世俗諦中也能了知一切法都是剎那生滅的。如果瑜伽士了知，而凡夫不能了知，那麼世俗諦不就變成剎那生滅了嗎？沒有這種過失，因為世俗諦是相對於世間人的名言安立的，而瑜伽士所見的剎那生滅的世俗諦，與世間人的世俗諦並沒有不同。如果有人認為不同，那麼就會出現這樣的過失：瑜伽士們清楚地了知女人的身體是不清凈的，而世間人卻不瞭解，因此女人的身體就變成清凈的了。但事實並非如此。 如果一切法都如幻如化，那麼佛陀也變成如幻如化了嗎？《般若經》中說：『善男子，一切法如幻如夢。』乃至『須陀洹（梵文：Srotaāpanna，梵文羅馬擬音：Srotaāpanna，漢語字面意思：入流者）和須陀洹果（梵文：Srotaapattiphala，梵文羅馬擬音：Srotaapattiphala，漢語字面意思：入流果）』，乃至『一來果（梵文：Sakrdāgāmin，梵文羅馬擬音：Sakrdāgāmin，漢語字面意思：一來者）、不來果（梵文：Anāgāmin，梵文羅馬擬音：Anāgāmin，漢語字面意思：不來者）、阿羅漢（梵文：Arhat，梵文羅馬擬音：Arhat，漢語字面意思：應供）和阿羅漢果（梵文：Arhattaphala，梵文羅馬擬音：Arhattaphala，漢語字面意思：應供果）、獨覺（梵文：Pratyekabuddha，梵文羅馬擬音：Pratyekabuddha，漢語字面意思：緣覺）和圓滿正等覺佛（梵文：Samyaksambuddha，梵文羅馬擬音：Samyaksambuddha，漢語字面意思：正等覺者）』，都是如幻如夢。』如果這樣，那麼對於如幻的佛陀，即使我們努力地進行頂禮、供養、承侍等，又怎麼能產生功德呢？就像給幻化的人施捨食物一樣。確實如此，就像依靠真實的佛陀才能產生真實的功德一樣，依靠如幻的佛陀也能產生如幻的功德，因此沒有相違之處。 如果眾生也是如幻的，那麼死後又如何轉生，如何結生相續呢？就像幻化的人死後不會再生一樣。這並不矛盾，只要有咒語等的因緣存在，幻化的人就可以繼續顯現。

【English Translation】 Therefore, in order to tame sentient beings, the Buddha spoke these teachings according to their faculties and needs, just as it is said in the scriptures, 'Like those born by illusion.' Because worldly people are initially afraid of the sound of 'nothingness,' the Buddha showed the existence of aggregates and other phenomena in order to gradually lead them into the realm of emptiness. But in reality, from the perspective of ultimate truth, aggregates and other phenomena are not truly existent even for a moment because they have no self-nature. If this is the case, does it contradict the conventional truth that 'all conditioned phenomena are momentary'? Not at all, this is in reference to yogis who have attained the Samadhi of selflessness of persons, and there is no fault. Because yogis who have attained the Samadhi of selflessness of persons can also understand that all phenomena are momentary in conventional truth. If yogis understand it, but ordinary people do not, does the conventional truth become momentary? There is no such fault, because the conventional truth is established in relation to the terminology of worldly people, and the momentary conventional truth seen by yogis is no different from the conventional truth of worldly people. If someone thinks it is different, then the following fault will occur: Yogis clearly understand that a woman's body is impure, but worldly people do not understand, so a woman's body becomes pure. But this is not the case. If all phenomena are like illusions, then does the Buddha also become like an illusion? The Prajnaparamita Sutra says: 'Sons of the gods, all phenomena are like illusions and dreams.' And so on, 'Srotaāpanna (藏文：རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པ་，梵文天城體：Srotaāpanna，梵文羅馬擬音：Srotaāpanna，漢語字面意思：入流者) and Srotaapattiphala (藏文：རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་，梵文天城體：Srotaapattiphala，梵文羅馬擬音：Srotaapattiphala，漢語字面意思：入流果),' and so on, 'Sakrdāgāmin (藏文：ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང་，梵文天城體：Sakrdāgāmin，梵文羅馬擬音：Sakrdāgāmin，漢語字面意思：一來者), Anāgāmin (藏文：ཕྱིར་མི་འོང་，梵文天城體：Anāgāmin，梵文羅馬擬音：Anāgāmin，漢語字面意思：不來者), Arhat (藏文：དགྲ་བཅོམ་，梵文天城體：Arhat，梵文羅馬擬音：Arhat，漢語字面意思：應供) and Arhattaphala (藏文：དགྲ་བཅོམ་ཞུགས་འབྲས་，梵文天城體：Arhattaphala，梵文羅馬擬音：Arhattaphala，漢語字面意思：應供果), Pratyekabuddha (藏文：རང་སངས་རྒྱས་，梵文天城體：Pratyekabuddha，梵文羅馬擬音：Pratyekabuddha，漢語字面意思：緣覺) and Samyaksambuddha (藏文：ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་，梵文天城體：Samyaksambuddha，梵文羅馬擬音：Samyaksambuddha，漢語字面意思：正等覺者) are all like illusions and dreams.' If so, then how can merit arise even if we diligently prostrate, make offerings, and serve the illusory Buddha? It's like giving food to an illusory person. Indeed, just as real merit arises from relying on a real Buddha, illusory merit can also arise from relying on an illusory Buddha, so there is no contradiction. If sentient beings are also like illusions, then how do they transmigrate after death and how do they connect to the next life? It's like an illusory person not being reborn after death. This is not contradictory, as long as the causes and conditions of mantras and so on exist, the illusory person can continue to appear.

---

ས་ཚོ༷གས་གྱུ༷ར་པ༵། དེ༷་སྲི༷ད་སྒྱུ༷་མ༷འ༷ང་འབྱུ༷ང་བ༷ར་འགྱུ༵ར། །དེ་བཞིན་ དུ་ཇི་སྲིད་མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་ཚོགས་པ་དེ་སྲིད་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱང་ཉིང་ མཚམས་སྦྱོར་ཞིང་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ་རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པ་མ་ལོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཀྱང་ སྒྱུ་མ་རྒྱུ༷ན་ཐུང་ལ་འདི་རྒྱུ་(སྟེ་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་མི་)རི༷ང་(དུ་འབྱུང་བ་)ཙ༷མ་གྱི༷ས་ཇི༷་ལྟར༷་ན༵། སེ༷མས་ ཅ༷ན་(དོན་དམ་པར་)བདེ༷ན་པ༷ར་ཡོ༷ད་པ༷་ཡི༵ན་ཏེ་ཁྱད་པར་མེད་དོ། ། འོ་ན་བདེན་མེད་ཀྱི་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་གནོད་བྱས་ཀྱང་དགེ་སྡིག་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ་སྒྱུ་ མ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྒྱུ༷་མ༷་མཁན་གྱིས་སྤྲུལ་པའི༷་སྐྱེ༷ས་བུ༷་བས༷ད་པ་དང་དེ་ལ་ རྐུས་པ་སྣང་བ་སོ༷གས་ལ༵། སེ༷མས་སྲིད་པ་ཙམ་དུའང་མེ༷ད་པའི་ཕྱི༷ར་ན༷་སྲོག་གཅོད་སོགས་ ཀྱི་སྡི༷ག་མེ༷ད་དེ༵། སེམས་ཅན་ནི་སྒྱུ༷་མ༷་ལྟ་བུའི༷་སེ༷མས་ད༷ང་ལྡན༷་པ༷་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕན་གནོད་ བྱས་པ་ལ༵། བསོ༷ད་ན༷མས་ད༷ང་ནི༷་སྡི༷ག་པ༷་འབྱུ༵ང་ངོ་། །སྒྱུ་མ་ལ་སེམས་མེད་པའི་རྟགས་མ་ གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྔ༷གས་དང་སྨན་སོ༷གས་རྣམ༷ས་ལ༷་རྟ་གླང་སྐྱེས་བུ་སེམས་ལྡན་བསྐྱེད་ པའི་ནུ༷ས་མེ༷ད་ཕྱི༷ར། སྒྱུ༷་མ༷འི་སེ༷མས་ནི༷་ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་འབྱུ༷ང་བ༷་མེ༵ད་པས་སོ། །སྣ༷་ཚོ༷གས་ རྐྱེ༷ན་ལ༷ས་བྱུ༷ང་བ༷་ཡི༵། །སྒྱུ༷་མ༷་དེ༷་ཡ༷ང་སེམས་ཡོད་མེད་སྣ༷་ཚོ༷གས་ཉི༵ད་སྲིད་དོ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ ཏེ་རྐྱེ༷ན་བེམ་པོ་གཅི༷ག་གི༷ས་ནི༷་འབྲས་བུ་བེམ་རིག་ཀུ༷ན་བསྐྱེད་ནུ༷ས་པ༵། ག༷ང་ན༷་ཡ༷ང་ནི༷་ ཡོ༷ད་པ་མ༷་ཡི༵ན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱད་པར་དེ་ཙམ་གྱིས་སྤྱིའི་དཔེ་ལ་འཁྲུལ་བར་ནི་མི་འགྱུར་ ཏེ་དོན་དམ་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ལ་ནི་འཁྲུལ་བ་འདི་དག་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་ཀུན་ རྫོབ་འཁོར་བའི་ཆོས་ལ་ནི་འདི་དག་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་འཁྲུལ་སྣང་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ རོ། །ག༷ལ་ཏེ༷་དོ༷ན་ད༷མ་སྐྱེ་མེད་མྱ༷་ང༷ན་འད༵ས (གཞི་ནི་ཕུང་པོ་ལྷག་བཅས་དང་ལྷག་མེད་དང་མི་གནས་པའི་ མྱང་འདས་ཆོས་སྐུ་དང་། རང་བཞིན་གྱི་མྱང་འདས་དོན་དམ་བདེན་པའོ)། །འཁོ༷ར་བ༷་ཀུ༷ན་རྫོ༷བ་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་ ལས་འཇོག་པ་དེ༷་ལྟ༷་ན༵། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་སངས་རྒྱས་ནས་ཀྱང་མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་སྟོན་ 1-276 པས་སྐྱེ་སོགས་ཀྱི་ཆོས་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་སང༷ས་རྒྱ༷ས་ཀྱང༷་ནི༷་འཁོ༷ར་འགྱུ༷ར་བ༵ས། དེའི་ དོན་དུ་བྱང༷་ཆུ༷བ་སྤྱོ༷ད་པ༷ས་ཅི༷་ཞི༷ག་བྱ༷་སྟེ་འབད་ཀྱང་འཁོར་བ་ལས་མ་གྲོལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ ན། བདེན་ཏེ་སྤྱིར་རྐྱེ༷ན་རྣམ༷ས་རྒྱུ༷ན་ནི༷་མ༷་ཆ༷ད་ན༵། འཁོར་བར་མ་ཟད་སྒྱུ༷་མ༷འ༷ང་ལྡོ༷ག་པ༷ར་ མི༷་འགྱུ༷ར་གྱི༵། བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་མཐར་ཕྱིན་པས་མ་རིག་པ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེ༷ན་རྣམ༷ས་བག་ ཆགས་དང་བཅས་པ་རྒ

【現代漢語翻譯】 如是因緣聚合，則如幻之事物亦生起。同樣地，只要無明等因緣聚合，眾生的相續也會持續連線和生起，因為因緣聚合未曾止息。然而，幻術的持續時間短暫，而眾生的相續卻綿延不絕，這又如何解釋呢？難道眾生是真實存在的，所以才會有這樣的差別嗎？ 如果眾生並非真實存在，那麼對其行善或作惡，也不會產生功德或罪過，因為這就像幻術一樣，是這樣嗎？幻術師所變幻出來的人被殺害，或者被盜竊等等，因為其中連一絲一毫的『心』都不存在，所以殺生等罪過並不存在。但眾生卻具有如幻的心，因此對其行善或作惡，會產生功德和罪過。幻術沒有心識的論證並不成立，因為咒語和藥物等能夠創造出馬、牛、人等有情眾生，這證明幻術在世俗層面也是不存在心識的。如果有人問，由各種因緣所生的幻術，也可能存在有心識和無心識的各種情況，是這樣嗎？並非如此，因為單一的物質因緣無法產生物質和心識兩種結果。在任何情況下，這都是不可能的。僅僅是這些微小的差別，並不會使我們對一般的比喻產生誤解，因為在勝義諦中，涅槃之法不存在這些錯亂，而在世俗諦的輪迴之法中，這些現象都類似於由因緣所生的幻象。 如果勝義諦是無生無滅的涅槃（其基礎是具有餘蘊、無餘蘊、不住涅槃的法身，以及自性涅槃的勝義諦），而輪迴是世俗諦的生滅之法，那麼，即使在法界中成佛，仍然會示現十二行相，具有生等現象，那麼佛也仍然會流轉于輪迴之中。既然如此，修持菩提道又有何意義呢？即使努力，也無法從輪迴中解脫，是這樣嗎？確實如此，一般來說，只要因緣沒有斷絕，不僅輪迴不會止息，就連幻術也不會消失。但是，通過圓滿的菩提行，可以徹底摧毀無明等因緣，包括其習氣。

【English Translation】 When such a collection of causes comes together, illusory things also arise. Similarly, as long as ignorance and other causes gather, the continuum of sentient beings will continue to connect and arise, because the collection of causes has not ceased. However, the duration of an illusion is short, while the continuum of sentient beings is continuous. How can this be explained? Is it because sentient beings are truly existent that there is such a difference? If sentient beings are not truly existent, then doing good or evil to them will not produce merit or demerit, because it is like an illusion. Is that so? The person conjured up by a magician is killed, or is stolen from, etc., because there is not even a trace of 'mind' in it, so there is no sin of killing, etc. But sentient beings have an illusion-like mind, so doing good or evil to them will produce merit and demerit. The argument that illusions have no mind is not valid, because mantras and medicines can create horses, cattle, humans, and other sentient beings, which proves that illusions do not exist in the conventional sense either. If someone asks, is it possible that illusions, which are born from various causes, may have various situations of having mind and not having mind? It is not so, because a single material cause cannot produce both material and mental results. In any case, this is impossible. These small differences do not confuse us about the general metaphor, because in the ultimate truth, the Dharma of Nirvana does not have these confusions, while in the conventional truth of Samsara, these phenomena are similar to illusions born from causes. If the ultimate truth is the unproduced and unceasing Nirvana (the basis of which is the Dharmakaya with remainder, without remainder, and non-abiding Nirvana, and the ultimate truth of self-nature Nirvana), and Samsara is the conventional truth of birth and death, then even after becoming a Buddha in the Dharmadhatu, one will still manifest the twelve deeds, having phenomena such as birth, so the Buddha will still transmigrate in Samsara. In that case, what is the point of practicing the Bodhisattva path? Even if one strives, one cannot be liberated from Samsara, is that so? Indeed, in general, as long as the causes are not cut off, not only will Samsara not cease, but even illusions will not disappear. However, through the complete Bodhisattva practice, ignorance and other causes, including their habitual tendencies, can be completely destroyed.

---

ྱུ༷ན་ནི༷་ཆ༷ད་པ༷ས་ན༵། ཀུ༷ན་རྫོ༷བ་ཏུ༷་སྐྱེ་སོགས་སྟོན་ན་ཡ༷ང་ལས་ཀྱིས་ མ་བཅིངས་པའི་ཕྱིར་མ་གྲོལ་བའི་སྐྱོན་མི༷་འབྱུ༷ང་ངོ༵་། །དབུ་མ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། ཇི་ལྟར་ས་ བོན་མཐའ་མཐོང་བཞིན། །དེ་ལ་ཐོག་མ་ཡོད་མིན་ལྟར། །དེ་བཞིན་རྒྱུ་ནི་མ་ཚང་ཕྱིར། །སྐྱེ་ བ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་མདོ་སྡེ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒོལ་བ་བསལ་པའི་རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བ་དག་ ན་རེ། ག༷ང་གི་ཚེ༷་དབུ་མ་པའི་ལུགས་ལ་བློ་འཁྲུ༷ལ་བ༷་དོན་ལ་ཡོ༷ད་པ་མི༷ན་ན༵། འཁྲུལ་སྣང་ སྒྱུ༷་མ༷་ག༷ང་གི༷ས་དམི༷གས་པ༷ར་འགྱུ༵ར་ཏེ་(མི་འགྱུར་བས་ཐལ་)དམིགས་བྱེད་ཤེས་པ་མ་གྲུབ་པའི་ ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། ག༷ང་ཚེ༷་སེམས་ཙམ་པ་ཁྱོ༷ད་ལ༷འང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་སྒྱུ༷་མ༷་ཉི༵ད། མེ༷ད་ན༷་དེ༷་ཚེ༷་ (ཤེས་པ་ཆོས་ཅན་ཡུལ་)ཅི༷་ཞི༷ག་དམི༵གས་ཏེ་(དམིགས་པ་མེད་པར་ཐལ་)དམིགས་བྱ་ཡུལ་མ་གྲུབ་པའི་ ཕྱིར་རོ། །ག༷ལ་ཏེ༷་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དེ༷་ཁོ་ན་ཉི༷ད་དུ༷་མེད་ཀྱང་གཞ༷ན་ཤེས་པའི་རྣམ་པར་སྒྱུ་མ་ ཡོ༵ད་པས་དམིགས་ལ། རྣམ༷་པ༷་དེ༷་ནི༷་འཛིན་ཆ་སེ༷མས་ཉི༷ད་ཡི༵ན་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡང་ མེད་པ་མི་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། གོ་འོ་ན་ག༷ང་ཚེ༷་སེ༷མས་ཉི༷ད་སྒྱུ༷་མ༷་ཡིན་ན༵། དེ༷་ཚེ༷་(སེམས་ཙམ་པ་ ཆོས་ཅན་སེམས་)ག༷ང་ཞི༷ག་ག༷ང་གི༷ས་མཐོ༵ང་སྟེ་(མི་མཐོང་བར་ཐལ་)རིག་པ་གཅིག་ཉིད་ལ་མཐོང་བྱ་ མཐོང་བྱེད་གཉིས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འཇི༷ག་རྟེ༷ན་(སེམས་ཅན་)གྱི༷་ནི༷་མགོ༷ན་པོ༷(སངས་རྒྱས་ཀྱི) ས་ཀྱང༷་། །སེ༷མས་ཀྱི༷ས་སེ༷མས་མི༷་མཐོ༷ང་ཞེ༷ས་གསུ༵ངས། །ར༷ལ་གྲི༷འི་སོ༷་ནི༷་ར༷ང་ལ༷་ར༵ང་ (གིས)། །ཇི༷་ལྟར༷་མི༷་གཅོ༷ད་དེ༷་བཞི༷ན་ཡི༵ད(དེ་སེམས་ཀྱང་རང་གིས་རང་མི་རིག་སྟེ་ཤེས་པ་ཆ་མེད་གཅིག་ལ་རིག་ 1-277 བྱ་རིག་བྱེད་རིག་པའི་བདག་ཉིད་གསུམ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ)། །ཅེས་པའི་དོན་གཙུག་ན་རིན་པོ་ཆེས་ཞུས་པའི་ མདོ་ལས། འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན། རལ་གྲིའི་སོ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རལ་གྲིའི་སོ་དེ་ཉིད་ལ་གཅོད་ པར་མི་ནུས་པ་དང་། སོར་མོའི་རྩེ་མོ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སོར་མོའི་རྩེ་མོ་དེ་ཉིད་ལ་རེག་པར་མི་ནུས་ པ་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་དེ་ཉིད་མཐོང་བར་མི་ནུས་སོ། །ཞེས་གསུངས་ པའོ། །ཁོ་ན་རེ། ཇི༷་ལྟར༷་དཔེར་ན་མ༷ར་མེ༷་(ཆོས་ཅན་)གཉིས་མེད་ཀྱང་ར༷ང་གི༷་དངོ༵ས་པོ། རང་ གིས་ཡ༷ང་ད༷ག་གས༷ལ་བ༷ར་བྱེ༷ད་པ་བཞི༷ན་དུ་སེམས་རང་གིས་རང་རིག་གོ་ཞེ་ན༵། དཔེ་མ༷ར་ མེ༷་(ཆོས་ཅན་)ཡང་རང་གིས་རང་གས༷ལ་བ༷ར་བྱས༷་པ་མི༷ན་ཏེ༵། ག༷ང་གི་ཕྱི༷ར་ན་མར་མེ་རང་གི་ ངོ་བོ་ནམ་དུ་ཡང་མུ༷ན་གྱི༷ས་བསྒྲི༷བས་པ༷་མེ༵ད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབུ་མ་རྩ་ཤེ་ལས་ཀྱང་། མར་ མེ་དག་ནི་གང་དག་ན། །དེ་ཡོད་པ་ན་མུན་པ་མེད། །མར་མེས་ཅི་ཞིག

【現代漢語翻譯】 如果以世俗諦顯示生等，因為沒有被業束縛，所以不會有不解脫的過失。《中觀四百論》中說：『如同見到種子的盡頭，對於它來說沒有開端一樣。同樣，因為因不齊全，所以不會有生。』 這樣，在駁斥了經部宗等論敵之後，瑜伽行派的人說：『當你們中觀宗的觀點出現錯亂時，錯亂的顯現會以什麼作為對境呢（不會有對境，所以有錯）？因為能取識不成立。』如果這樣問，那麼當你們唯識宗沒有外境時，那時（識，有法，境）又以什麼作為對境呢（沒有對境的過失）？因為所取境不成立。如果說，雖然外境本身不存在，但是因為有識的行相，所以可以作為對境，而且行相是能取識本身，所以即使沒有外境也沒有妨礙。』那麼，如果識本身是幻化的，那時（唯識宗，有法，識）又以什麼來見呢（有不見的過失）？因為在一個覺知上，能見和所見是相違的。』世間（眾生）的怙主（佛陀）也說：『心不能見心。』如同刀刃不能自己斬斷自己一樣（識也不能自己認識自己，因為識在一個無分的狀態下，能知、所知、知者三者是不存在的）。』 在《寶積經》中說：『例如，刀刃不能斬斷刀刃，指尖不能觸碰指尖，同樣，心不能見心。』 他們說：『如同燈（有法）雖然不是兩個，但是它能真實地照亮自己一樣，心也能自己認識自己。』如果這樣說，那麼燈（有法）也不能自己照亮自己，因為燈的自性任何時候都不會被黑暗遮蔽。《中觀根本慧論》中也說：『燈在何處，那裡就沒有黑暗。燈做什麼呢？』

【English Translation】 If it shows birth etc. in conventional truth, since it is not bound by karma, there will be no fault of non-liberation. In the Catuhsataka it says: 'Just as seeing the end of a seed, there is no beginning for it. Likewise, because the cause is not complete, birth will not occur.' Thus, after refuting the opponents such as the Sautrantikas, the Yogacarins say: 'When your Madhyamika view is confused, what will the confused appearance take as its object (there will be no object, so there is a fault)? Because the grasper consciousness is not established.' If asked this way, then when you Vijnanavadins have no external object, then what will (consciousness, the subject, the object) take as its object (the fault of having no object)? Because the grasped object is not established. If you say, 'Although the external object itself does not exist, it can be taken as an object because there is an aspect of consciousness, and the aspect is the grasper consciousness itself, so even if there is no external object, there is no contradiction,' then, if consciousness itself is illusory, then what will (Vijnanavadin, the subject, consciousness) see (the fault of not seeing)? Because on one cognition, the seer and the seen are contradictory.' The protector of the world (Buddha) also said: 'The mind cannot see the mind.' Just as the blade of a sword cannot cut itself (consciousness cannot know itself, because in an indivisible state of consciousness, the knower, the known, and the act of knowing do not exist).' In the Ratnakuta Sutra it says: 'For example, a sword blade cannot cut a sword blade, a fingertip cannot touch a fingertip, likewise, the mind cannot see the mind.' They say: 'Just as a lamp (dharmin) is not two, but it can truly illuminate itself, the mind can also know itself.' If you say so, then the lamp (dharmin) cannot illuminate itself either, because the nature of the lamp is never obscured by darkness. The Mulamadhyamakakarika also says: 'Where there is a lamp, there is no darkness. What does the lamp do?'

---

་སྣང་བར་བྱེད། །མུན་ པ་སེལ་བས་སྣང་བྱེད་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཡང་ཁོ་ན་རེ། མར་མེ་རང་གསལ་གྱི་དཔེར་མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་སྔོན་པོ་ ལ་ཡང་ཤེ༷ལ་དཀར་པོ་སྔོན་པོར་བསྒྱུར་བ་བཞི༷ན་དུ་སྔོ་བྱེད་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཡོད་པ་དང་ བཻཌཱུརྱའི་སྔོ༷ན་པོ༷་རང་སྔོ༷་བ་ཉི༷ད་ལ༵ས། སྔོ་བྱེད་གཞ༷ན་ལ༷་ལྟོ༷ས་པ༷་ཡོ༷ད་པ་མ༷་ཡི༵ན་པའི་ཆ་ གཉིས་སུ་ཡོད་དོ། །དེ༷་བཞི༷ན་དུ་མར་མེ་འག༷འ་ཞི༷ག་གིས་བུམ་པ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་ གསལ་བར་བྱེད་པ་ན་གསལ་བྱ་གཞ༷ན་ལ༷་ནི༵། ལྟོ༷ས་པའི་ཆ་ཅིག་ད༷ང་འགའ་ཞིག་གིས་རང་ གསལ་བར་བྱེད་པ་ན་གསལ་བྱ་གཞན་ལ་ལྟོ༷ས་པ་མེ༷ད་པ༷འ༷ང་མཐོ༵ང་བས་སོ་ཞེ་ན། ཤེལ་ དང་བཻཌཱུརྱའི་སྔོན་པོ་གང་ཡིན་ཡང་དང་པོ་(དཔེ་མ་གྲུབ་སྟེ། བཻཌཱུརྱ་ཆོས་ཅན། རང་སྔོན་པོར་མ་གྲུབ་པར་ཐལ་) སྔོ༷་ཉི༷ད་མི༷ན་པ་ལ༷་ཕྱི་ནས་སྔོ༷ན་པོ༷ར་དེ༵། གཞན་ལ་མ་ལྟོས་པར་བད༷ག་རང་གི༷ས་བད༷ག་ ཉི༷ད་བྱས༷་པ༷་ནི་མེ༵ད་དེ། འདུས་བྱས་གང་ཡིན་རང་ལས་དོན་གཞན་སྔ་མ་རྒྱུ་ལ་མ་ལྟོས་པ་མི་ སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། 1-278 དེས་ན་མར་མེ་རབ་ཏུ་གསལ་ཡང་ཤེས་པ་རང་རིག་ཏུ་སྒྲུབ་པའི་དཔེར་མི་རུང་སྟེ་མ༷ར་ མེ༷་གས༷ལ་བ༷ར་བྱེ༷ད་དོ༷་ཞེ༵ས། མར་མེ་ལས་གཞན་ཐ་སྙད་པའི་ཤེ༷ས་པ༷ས་ཤེ༷ས་ཏེ༷་རྗོ༷ད་ པར་བྱེ༷ད་པ་ཡིན་ན༵། བློ༷་ནི༷་རང་གིས་རང་གས༷ལ་བ༷་ཉི༷ད་དོ༷་ཞེ༵ས། ཤེས་པ་ག༷ང་གི༷ས་ཤེ༷ས་ ན༷ས་དེ༷་སྐ༷ད་བརྗོ༷ད་དེ་ཐ་སྙད་འདོགས་བྱེད་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་དཔེ་མི་འདྲ་ཞིང་དོན་ཡང་ འཁྲུལ་ལོ། །ག༷ང་གི་ཚེ༷་སེམས་འག༷འ་ཡིས༷་ཀྱང༷་སེམས་རང་མཐོ༷ང་བ་སྲིད་པ་མི༷ན་ན༵། གཞི་ རང་རིག་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་གས༷ལ་བ༷འ༷མ་ནི༷་མི༷་གས༷ལ་བ༵། མོ༷་གཤ༷མ་ལ་ བུ༷་མོ༷་མི་སྲིད་པའི་འགྱི༷ང་བ༷ག་ལེགས་མི་ལེགས་སྨྲ་བ་བཞི༵ན། དེ༷་ནི༷་བརྗོ༷ད་ཀྱང༷་དོ༷ན་མེ༷ད་ དོ༵། །ཁོ་ན་རེ། ག༷ལ་ཏེ༷་ཤེས་པ་ར༷ང་རི༷ག་དོན་ལ་ཡོ༷ད་པ་མི༷ན་ན༵(ཤེས་པ་ཆོས་ཅན)། བདག་རྒྱུད་ ལ་རྣམ༷་ཤེ༷ས་སྐྱེས་པ་སྔ་ཕྱི་དྲན༷་པ༷ར་ཇི༷་ལྟར༷་འགྱུ༵ར་ཏེ(མི་འགྱུར་བར་ཐལ)། མི་དྲན་པར་ཐལ་བ་ ལས་དྲན་པ་མྱོང་བྱེད་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རང་རིག་པ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། ཁྱབ་པ་མེད་དེ་རང་མ་མྱོང་ ཡང་གཞ༷ན་གཟུགས་སོགས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མྱོ༷ང་བ༷་ཡུལ་ད༷ང་འབྲེ༷ལ་བ༷་ལ༵ས། དུས་ཕྱིས་ དེའི་རྣམ་པ་ཤེས་པ་ཕྱི་མས་དྲན༷་པར་འགྱུ༷ར་བའི་ཕྱིར་ཏེ་དཔེར་ན་བྱི༷་བ༷འམ་ཁྱི་སྨྱོན་པའི༷་ དུ༷ག་ལུས་ལ་འཕོས་ནས་དུས་གཞན་དུ་འབྲུག་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་དྲན་པ་(དུག་ལངས་པ་) བཞི༷ན་ནོ༵། ། ཁོ་ན་རེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ལྟས་ཀྱི་རིག་པ་ལ་སོགས་པ་རྐྱེ༷ན་གཞ༷ན་ད༷ག་ད༷ང་ལྡན༷་ པ༷ས་ནི༵། རིང་བ་གཞན་གྱི་ཤེས་པའང་མཐོ༷ང་བའི་ཕྱི༷ར་ཉེ་བ་ར༷ང་ཉི༷ད་ཀྱི་ཤེས་པ་ར༷བ

【現代漢語翻譯】 它顯現光明，因為驅散黑暗，所以是顯現者。』 他又說：『燈不是自明的例子，例如，就像白色的水晶被染成藍色一樣，有些藍色依賴於其他使之變藍的東西，而有些如藍寶石的藍色，它自身就是藍色的，不依賴於其他使之變藍的東西。』同樣，當一些燈照亮瓶子等事物時，它依賴於被照亮的事物；而當一些燈自身發光時，它不依賴於被照亮的事物。』如果這樣說，那麼無論是水晶還是藍寶石的藍色，首先（這個例子是不成立的，因為藍寶石作為所立宗，它本身不是藍色的前提沒有成立），不是藍色，然後才變成藍色，沒有不依賴於其他事物而自己變成自己的情況，因為任何有為法都不能不依賴於先前的因。 因此，即使燈非常明亮，也不能作為證明意識是自證的例子，因為燈照亮事物，是通過燈以外的其他概念意識來認識和表達的。而心是自己照亮自己的，因為沒有其他東西可以認識它並表達它。如果心不能自己看到自己，那麼建立自證的基礎就不成立，那麼說光明或不光明，就像沒有母親就不可能有孩子，說好或不好一樣。即使說了，也沒有意義。 他又說：『如果意識實際上不是自證的（意識，作為所立宗），那麼如何能記得自己過去所經歷的各種意識呢（不能記得）？』因為不能記得，所以能記得的體驗者就成立了，因此自證就成立了。』如果這樣說，那是不周遍的，因為即使沒有親自體驗，也能通過與外境的關聯來體驗其他事物，比如顏色等外境，之後通過後來的意識來回憶。例如，瘋狗或鳥中毒后，在其他時候，由於龍等因素，會回憶起中毒的情況。

【English Translation】 『It illuminates, because it dispels darkness, therefore it is the illuminator.』 He also said: 『A lamp is not an established example of self-illumination, because, for example, just as a white crystal can be turned blue, some blueness depends on other things that make it blue, while some, like the blueness of a sapphire, is inherently blue and does not depend on other things to make it blue.』 Similarly, 『when some lamps illuminate objects such as vases, they depend on the objects being illuminated; and when some lamps illuminate themselves, they do not depend on the objects being illuminated.』 If it is said like this, then whichever is the blue of crystal or sapphire, first (this example is not established, because the sapphire as the subject, the premise that it is not blue itself is not established), it is not blue, and then it becomes blue, there is no situation where it becomes itself without depending on other things, because any conditioned phenomenon cannot but depend on the previous cause. Therefore, even if a lamp is very bright, it cannot be used as an example to prove that consciousness is self-aware, because the lamp illuminates things, and it is known and expressed by conceptual consciousness other than the lamp. But the mind is self-illuminating, because there is nothing else that can know it and express it. If the mind cannot see itself, then the basis for establishing self-awareness is not established, then saying light or not light, is like saying good or bad when there can be no child without a mother. Even if it is said, it is meaningless. He also said: 『If consciousness is not actually self-aware (consciousness, as the subject), then how can one remember the various past experiences of consciousness in one's own mindstream (cannot remember)?』 Because one cannot remember, the experiencer who can remember is established, therefore self-awareness is established.』 If it is said like this, it is not pervasive, because even if one has not personally experienced it, one can experience other things through association with external objects, such as colors, and then recall it through later consciousness. For example, after a mad dog or bird is poisoned, at other times, due to factors such as dragons, one remembers the poisoning (the poison flares up).

---

་ཏུ་ གས༷ལ་བར་ཅིའི་ཕྱིར་མི་མཐོང་ཞེ་ན༵། ཁྱབ་པ་མེད་དེ་དེ་ལྟ་ན་གྲུ༷བ་པ༷འི་མི༷ག་སྨ༷ན་སྦྱོ༷ར་བ༷་ ལ༵ས། རིང་བ་ས་འོག་གི་གཏེར་བུ༷མ་ལ་སོགས་མཐོ༷ང་བའི་ཕྱིར་ཉེ་བ་མིག་ལ་བྱུག་པའི་མི༷ག་ སྨ༷ན་ཉི༷ད་ཀྱང་མཐོང་བར་འགྱུ༷ར་བ་ལས་དེ་ལྟ་མི༵ན་པ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་རང་རིག་མེད་ན་མྱོང་བ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ཇི༷་ལྟར༷་ན་མིག་ཤེས་ལ་སོགས་ 1-279 པས་མངོན་སུམ་དུ་མཐོ༷ང་བ་དང་། གང་ཟག་གམ་ལུང་ལས་ཐོ༷ས་པ་དང་། ཚུལ་གསུམ་ པའི་རྟགས་ལས་ཤེ༷ས་པ༷འི་རྗེས་དཔག་ལ་སོགས་པ་ཡོད་དེ་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་མེད་པར་ འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་དེ་ད༵ག །འདི༷ར་ནི༷་དག༷ག་པ༷ར་བྱ༷་བ་མི༷ན་ཏེ༵། འཇིག་རྟེན་ལ་གྲགས་པའི་ཐ་ སྙད་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་འདི༷ར་ནི༷་གང་འགོག་ཅེ་ན་སྡུ༷ག་ བསྔ༷ལ་རྒྱུ༷ར་གྱུ༷ར་པ༵། རང་རིག་དོན་དམ་དུ་བདེ༷ན་པ༷ར་རྟོ༷ག་པ༷་སོགས་བདག་ལྟ་ལས་བྱུང་ བའི་བདེན་ཞེན་བཟློ༷ག་བྱ༷་ཡི༵ན་ཏེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ལས། བདེན་པར་འཛིན་པའི་ དབང་གིས་སྐྱོན། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པ། །དགྲ་རྣམས་རབ་བྱུང་དེ་བཟློག་ན། །དེ་རྣམས་འབྱུང་བར་ག་ལ་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། ། སླར་ཡང་སེམས་ཙམ་རྣམ་བརྫུན་པ་དག་ན་རེ། སེ༷མས་ལ༷ས་སྒྱུ༷་མ༷་གཞ༷ན་མི༷ན་པས་ཕྱི་ རོལ་དོན་གྱི་དངོས་པོ་ཡང་མ་ཡིན་ཞི༵ང་། གཞ༷ན་མི༷ན་པ༷་ཤེས་པའི་ངོ་བོར༷་ཡ༷ང་མི༷་བརྟག༷ས་ པས་ནང་སེམས་ཀྱང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྔར་གྱི་སྐྱོན་དེ་དག་གང་ཡང་མེད་དོ་ཞེ་ན༵། ཅི་སྒྱུ་མ་ དངོ༷ས་པོ་ཡིན་ན༷་ཇི༷་ལྟར༷་ན་དེ༷་ནང་སེམས་ལས་གཞ༷ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མི༵ན་ཏེ། དངོས་པོ་ གང་ཞིག་རིག་པ་མ་ཡིན་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ལས་གཞ༷ན་མི༷ན་ནོ་ཞེ༷་ན༷། འོ་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱི་དངོ༷ས་པོ༷ར་མེ༵ད་ཅིང་ནང་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་འགྱུར་ཏེ་དེ་ ལྟ་ན། གང་ཚེ་གང་ཞིག་གང་གིས་མཐོང་། །ཞེས་བཀག་ཟིན་ཏོ། །འདིར་སློབ་དཔོན་ཤེས་ རབ་འབྱུང་གནས་ནི། སེམས་ལས་སྒྱུ་མ་གཞན་ཡིན་ན་འགྲོ་བ་སེམས་ཙམ་དུ་འདོད་པ་དང་ འགལ་ལོ། །གཞན་མ་ཡིན་ན། གང་ཚེ་ཁྱོད་ལ་སྒྱུ་མ་ཉིད། །མེད་ན། ཞེས་སོགས་སྔར་བསྟན་ པའི་སྐྱོན་ཡོད་དོ། །གཉི་ག་ཡིན་ན་མི་འཐད་དེ་གཅིག་ལ་ཕན་ཚུན་འགལ་བ་འདུ་མི་སྲིད་ པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉི་ག་མ་ཡིན་ན་དམིགས་བྱ་དམིགས་བྱེད་ཀྱི་འབྲེལ་བ་མི་འཐད་དོ་ཞེས་མུ་ བཞི་བརྟགས་ནས་འགོག་གོ ། 1-280 སྐབས་དོན་ནི། ཇི༷་ལྟར༷་དཔེར་ན་སྒྱུ༷་མ༷འི་གླང་པོ་ལ་སོགས་པ་བདེ༷ན་པ་མི༷ན་ཡ༵ང་། འཁྲུལ་བའི་སྣང་ངོར་བལྟ༷་བྱ༷་ཡིན་པ་དེ༷་བཞི༷ན་དུ་ལྟ༷་བྱེ༷ད་ཀྱི་ཡི༵ད། དོན་དུ་བདེན་པ་མིན་ ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ཡུལ་དམིགས་པ་མི་འགལ་བའི་ཕྱིར། གང་ཚེ་འཁྲུལ་བ་ཡོད་མིན་ན། །སྒྱུ་མ་གང་ག

【現代漢語翻譯】 『為什麼不能清楚地看到呢？』因為沒有遍及一切，如果那樣，那麼成就的眼藥，爲了看到遠處地下埋藏的寶藏等，塗在眼睛上的眼藥本身也應該能看到，但事實並非如此。 如果這樣，沒有自證，體驗是不合理的，那麼如何通過眼識等現量見到，或者通過人或教言聽到，或者通過三相推理等比量來了解呢？如果這樣，所有的名言都將不復存在。並非如此！因為這裡不是要破斥，而是爲了安立世間所稱的名言，如其所顯現的都是世俗諦。那麼，這裡要遮止什麼呢？要遮止的是痛苦之因，將自證執著為勝義諦等，從我見產生的實執。因為唯有進入那真實性，執著為真實的過患，貪嗔等怨敵才會出現，如果遮止了這些，它們怎麼還會產生呢？』如是說。 再次，唯識宗的虛假顯現者說：『因為心是幻術，不是外境的實物，也不是能被識別的識的自性，所以也不是內心的，因此之前的所有過失都不存在。』如果幻術是實物，那麼它怎麼不是內心之外的外境呢？因為任何事物都被認為是與識不同的。如果不是心之外的，那麼因此它就不是外境的實物，而是內識的自性，如果是那樣，『誰在何時以何見？』就已經被駁斥了。這裡，導師智藏說：『如果幻術與心不同，就與行者認為一切唯心相違背。如果不是其他，那麼，當幻術不存在時，』等等，之前所說的過失依然存在。如果是兩者，那是不合理的，因為一個事物不可能同時具有相互矛盾的屬性。如果兩者都不是，那麼能取和所取的聯繫是不合理的。』通過四句分析來遮止。 要點是：就像幻術的象等不是真實的，但在錯覺的顯現中是可見的一樣，能見和所見的識，實際上不是真實的，但在名言中作為對境並不矛盾。『何時沒有錯覺，幻術又是什麼呢？』

【English Translation】 『Why can't it be seen clearly?』 Because it doesn't pervade everything. If that were the case, then an accomplished eye medicine, in order to see distant underground treasures, etc., the eye medicine applied to the eyes should also be able to see itself, but that is not the case. If that is the case, without self-awareness, experience is unreasonable. Then how can one see directly through eye consciousness, etc., or hear through people or teachings, or understand through inference based on the three modes of reasoning? If that were the case, all conventions would cease to exist. It is not so! Because here it is not to refute, but to establish the conventions known in the world, as they appear, are all relative truths. Then, what is to be negated here? What is to be negated is the cause of suffering, clinging to self-awareness as the ultimate truth, etc., the clinging to reality arising from the view of self. Because only by entering that reality, the fault of clinging to reality, enemies such as attachment and hatred will arise. If these are negated, how can they arise? ' As it is said. Again, the false appearance proponents of Cittamātra (Mind-Only) say: 'Because the mind is an illusion, not an external object, nor the nature of consciousness that can be recognized, so it is not internal either, therefore none of the previous faults exist.' If illusion is a real object, then how is it not an external object outside the mind? Because anything is considered to be different from consciousness. If it is not outside the mind, then therefore it is not a real object of the external world, but becomes the nature of inner consciousness. If that is the case, 'Who sees, when, and with what?' has already been refuted. Here, the teacher Jñānagarbha (Wisdom Source) says: 'If illusion is different from the mind, it contradicts the practitioner's view that everything is mind-only. If it is not other, then, when the illusion does not exist,' etc., the previously stated faults still exist. If it is both, it is unreasonable, because one thing cannot simultaneously have mutually contradictory attributes. If it is neither, then the connection between the grasper and the grasped is unreasonable.' It is negated through fourfold analysis. The main point is: Just as the illusory elephant, etc., are not real, but are visible in the appearance of illusion, the seeing and the seen consciousness, in reality, are not real, but as objects in conventional truth, there is no contradiction. 'When there is no illusion, what is illusion?'

---

ིས་དམིགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་པས་གནོད་པ་མེད་དོ། ། ག༷ལ་ཏེ༷་སླར་ཡང་སེམས་ཙམ་པ་དག་ན་རེ། བལྟ་བྱེད་ཀྱི་ཡིད་བདེན་པར་མེད་ན་འཁོར་ འདས་གཞི་མེད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་དུ་འོང་བས་འཁྲུལ་སྣང་འཁོ༷ར་བ༷་འདི་སེམས་བདེན་ དངོ༷ས་ལ་རྟེ༷ན་པ་ཅ༵ན་དུ་འདོད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་འཁོར་བ་དེ༷་ནི༷་སེམས་ལས་གཞ༷ན་དུ༷་དངོས་ མེད་ནམ་མཁ༷འ་དང་འདྲ༷་བར༷་འགྱུ༵ར་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་འཁོར་བ་དངོ༷ས་མེ༷ད་དེ་སེམས་དངོ༷ས་པོ་ལ༷་བརྟེ༷ན་པ༷ས་ནི༵། སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་ པའི་དོན་བྱེ༷ད་ད༷ང་ལྡན༷་པ༷ར་ཇི༷་ལྟར༷་འགྱུ༵ར་ཏེ་དངོས་མེད་ཀྱིས་གང་ལ་རྟེན་ཀྱང་འབྲས་བུ་ འབྱིན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སེམས་ཙམ་པ་ཁྱོ༷ད་ཀྱི༷་ལུགས་ལ་སེ༷མས་ནི༷་བརྟེན་པ་ ཡུལ་གྱི་གྲོ༷གས་མེ༷ད་པ༵ར། ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་གཅི༷ག་པུ༷་ཉི༷ད་དུ༷་འགྱུ༷ར་བ༷་ཡི༵ན་ནོ། །ག༷ང་ ཚེ༷་སེ༷མས་ནི༷་གཟུ༷ང་(འཛིན་གྱི་འཁྲུལ་བ་དང་)བྲ༷ལ་བ༵(འི་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གཅིག་པུ་ཡིན་ན)། །དེ༷འི་ཚེ༷་ འཛིན་པ་ཡང་མེད་པས་སེམས་ཅན་ཐ༷མས་ཅ༷ད་དེ༷་བཞི༷ན་གཤེ༵གས་པ་ཤ་སྟག་ཏུ་གྱུར་ལ། དེ༷་ལྟ༷་ན༷་ཡ༷ང་སྣང་བ་སེ༷མས་ཙ༷མ་དུ༵། བརྟག༷ས་ཏེ་ཞེན་པ་ལ༷འང་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་ཅི༷་ཞི༷ག་ཡོ༵ད་དེ་ འབྲས་བུ་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འོ་ན་དབུ་མ་པས་འགྲོ་བ་སྒྱུ༷་མ༷་ལྟ༷་བུ༷ར་བདེན་མེད་ཤེ༷ས་(པ་དེ་ཆོས་ཅན། དེའང་ཡོན་ཏན་ཅི་ཞིག་ ཡོད་དེ་ལམ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་)ན༷་ཡ༵ང་། (དེས་)ཇི༷་ལྟར༷་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་ལྡོ༷ག་འགྱུ༷ར་ཏེ༵(མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ)། །(རྟགས་གྲུབ་སྟེ་)ག༷ང་(གི་)ཚེ༷་སྒྱུ༷་མ༷(མཁན་གྱིས་སྤྲུལ་པ)འི་བུ༷ད་མེ༷ད་ཡིད་འོང་ལ༵། (སྒྱུ་མར་མ་ཤེས་ པའི་ལྟད་མོ་པ་ཚོགས་པར་མ་ཟད་སྒྱུ་མ་)དེ༷་སྤྲུལ་བར་བྱེ༷ད་པ་པོ་ཉི༷ད་ཀྱིས་སྒྱུ་མར་ཤེས་ཀྱང༷་ 1-281 འདོད་ཆ༷གས་སྐྱེ༷་འགྱུ༵ར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཡོན་ཏན་མེད་པར་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་ སྒྱུ་མའི་བུད་མེད་དེ༷་བྱེ༷ད་པ༷་པོ་ནི༷་(ཤེས་བྱ་ལ་དངོས་པོར་ཆགས་པའི་)ཤེ༷ས་བྱ༷འི་སྒྲིབ་པ་ད༵ང་། ཉོ༷ན་ མོ༷ངས་སྒྲིབ་པའི་བ༷ག་ཆ༷གས་(ཏེ་ས་བོན་འཁོར་བ་ཐོག་མེད་ནས་བཞགས་པ་དེ་)མ༷་སྤང༷ས་པ༵(ཡི་རྒྱུ་མཚན)། །དེ༷ས་ན༷་སྒྱུ་མའི་བུད་མེད་དེ༷་མཐོ༷ང་བ༷་ན༷་སྒྱུ་མ་མཁན་དེ༵། དངོས་པོ་བདེན་མེད་སྟོ༷ང་ཉི༷ད་ དུ་བསྒོམ་པའི་བ༷ག་ཆ༷གས་ཉམ༷་སྟོབས་ཆུ༷ང་བ་ཉི༵ད་ཀྱིས་ཆགས་པ་སྐྱེའོ། །དེས་ན་སྣང་བ་ བདེན་མེད་སྟོ༷ང་ཉི༷ད་དུ་བསྒོམས་པའི་བ༷ག་ཆ༷གས་གོ༷མས་པ༷ས་ནི༵། ཐོག་མར་དངོ༷ས་པོ༷འི་ བ༷ག་ཆ༷གས་བདེན་ཞེན་སྤོ༷ང་འགྱུ༷ར་ཞི༵ང་། དངོས་པོ་དངོས་མེད་ཅི༷་ཡ༷ང་བདེན་པར་མེ༷ད་ ཅེ༷ས་གོ༷མས་པ༷ས་ནི༵། སྟོང་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་དེ༷་ཡ༷ང་ཕྱི༷་ན༷ས་སྤོ༷ང་བ༷འི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་

【現代漢語翻譯】 ཞེས་པས་དམིགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་པས་གནོད་པ་མེད་དོ། །——這樣說就沒有損害。 ག༷ལ་ཏེ༷་སླར་ཡང་སེམས་ཙམ་པ་དག་ན་རེ། བལྟ་བྱེད་ཀྱི་ཡིད་བདེན་པར་མེད་ན་འཁོར་འདས་གཞི་མེད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་དུ་འོང་བས་འཁྲུལ་སྣང་འཁོ༷ར་བ༷་འདི་སེམས་བདེན་དངོ༷ས་ལ་རྟེ༷ན་པ་ཅ༵ན་དུ་འདོད་དོ་ཞེ་ན། ——如果唯識宗的人又說：『如果能見的意識不是真實的，那麼輪迴和涅槃就會變成沒有基礎，因此，這種錯覺的輪迴必須依賴於真實的意識。』 འོ་ན་འཁོར་བ་དེ༷་ནི༷་སེམས་ལས་གཞ༷ན་དུ༷་དངོས་མེད་ནམ་མཁ༷འ་དང་འདྲ༷་བར༷་འགྱུ༵ར་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །——那麼，輪迴就會變得像意識之外的虛空一樣，因為你們已經承認外境是不存在的。 དེ་ལྟ་ན་འཁོར་བ་དངོ༷ས་མེ༷ད་དེ་སེམས་དངོ༷ས་པོ་ལ༷་བརྟེ༷ན་པ༷ས་ནི༵། སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་པའི་དོན་བྱེ༷ད་ད༷ང་ལྡན༷་པ༷ར་ཇི༷་ལྟར༷་འགྱུ༵ར་ཏེ་དངོས་མེད་ཀྱིས་གང་ལ་རྟེན་ཀྱང་འབྲས་བུ་འབྱིན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །——如果輪迴不是真實的，它又怎麼能依賴於真實的意識，產生痛苦的作用呢？因為非真實的事物無論依賴於什麼，都不可能產生結果。 དེས་ན་སེམས་ཙམ་པ་ཁྱོ༷ད་ཀྱི༷་ལུགས་ལ་སེ༷མས་ནི༷་བརྟེན་པ་ཡུལ་གྱི་གྲོ༷གས་མེ༷ད་པ༵ར། ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་གཅི༷ག་པུ༷་ཉི༷ད་དུ༷་འགྱུ༵ར་བ༷་ཡི༵ན་ནོ། །——因此，按照你們唯識宗的觀點，意識是依賴於境的，如果沒有境的幫助，那麼就只有能境的唯一的覺知。 ག༷ང་ཚེ༷་སེ༷མས་ནི༷་གཟུ༷ང་(འཛིན་གྱི་འཁྲུལ་བ་དང་)བྲ༷ལ་བ༵(འི་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གཅིག་པུ་ཡིན་ན)། །དེ༷འི་ཚེ༷་འཛིན་པ་ཡང་མེད་པས་སེམས་ཅན་ཐ༷མས་ཅ༷ད་དེ༷་བཞི༷ན་གཤེ༵གས་པ་ཤ་སྟག་ཏུ་གྱུར་ལ།——當意識脫離了能取（執著的錯覺）(的無二智慧)時，由於沒有所取，一切眾生都變成了如來。 དེ༷་ལྟ༷་ན༷་ཡ༷ང་སྣང་བ་སེ༷མས་ཙ༷མ་དུ༵། བརྟག༷ས་ཏེ་ཞེན་པ་ལ༷འང་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་ཅི༷་ཞི༷ག་ཡོ༵ད་དེ་འབྲས་བུ་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །——如果這樣，既然一切顯現都只是唯心，那麼執著於此又有什麼意義呢？因為結果已經成立了。 འོ་ན་དབུ་མ་པས་འགྲོ་བ་སྒྱུ༷་མ༷་ལྟ༷་བུ༷ར་བདེན་མེད་ཤེ༷ས་(པ་དེ་ཆོས་ཅན། དེའང་ཡོན་ཏན་ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ་ལམ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་)ན༷་ཡ༵ང་། (དེས་)ཇི༷་ལྟར༷་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་ལྡོ༷ག་འགྱུ༷ར་ཏེ༵(མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ)། །——如果中觀宗認為眾生如幻，知道他們不是真實的，那麼煩惱怎麼可能被斷除呢？ (རྟགས་གྲུབ་སྟེ་)ག༷ང་(གི་)ཚེ༷་སྒྱུ༷་མ༷(མཁན་གྱིས་སྤྲུལ་པ)འི་བུ༷ད་མེ༷ད་ཡིད་འོང་ལ༵། (སྒྱུ་མར་མ་ཤེས་པའི་ལྟད་མོ་པ་ཚོགས་པར་མ་ཟད་སྒྱུ་མ་)དེ༷་སྤྲུལ་བར་བྱེ༷ད་པ་པོ་ཉི༷ད་ཀྱིས་སྒྱུ་མར་ཤེས་ཀྱང༷་1-281འདོད་ཆ༷གས་སྐྱེ༷་འགྱུ༵ར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཡོན་ཏན་མེད་པར་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། ——（理由成立，因為）當（魔術師變出的）迷人的幻化女子，（不僅是那些不知道這是幻術的觀眾，而且）即使是變出這個幻術的人，明明知道這是幻術，仍然會生起貪戀。這豈不是一樣沒有任何意義嗎？ བདེན་ཏེ་སྒྱུ་མའི་བུད་མེད་དེ༷་བྱེ༷ད་པ༷་པོ་ནི༷་(ཤེས་བྱ་ལ་དངོས་པོར་ཆགས་པའི་)ཤེ༷ས་བྱ༷འི་སྒྲིབ་པ་ད༵ང་། ཉོ༷ན་མོ༷ངས་སྒྲིབ་པའི་བ༷ག་ཆ༷གས་(ཏེ་ས་བོན་འཁོར་བ་ཐོག་མེད་ནས་བཞགས་པ་དེ་)མ༷་སྤང༷ས་པ༵(ཡི་རྒྱུ་མཚན)། །——確實如此，但是變出幻化女子的那個人，是因為他沒有斷除（對所知事物產生實執的）所知障和煩惱障的習氣（也就是從無始輪迴以來就種下的種子）。 དེ༷ས་ན༷་སྒྱུ་མའི་བུད་མེད་དེ༷་མཐོ༷ང་བ༷་ན༷་སྒྱུ་མ་མཁན་དེ༵། དངོས་པོ་བདེན་མེད་སྟོ༷ང་ཉི༷ད་དུ་བསྒོམ་པའི་བ༷ག་ཆ༷གས་ཉམ༷་སྟོབས་ཆུ༷ང་བ་ཉི༵ད་ཀྱིས་ཆགས་པ་སྐྱེའོ། །——因此，當魔術師看到幻化女子時，他之所以會生起貪戀，是因為他修習事物非真、空性的習氣力量還不夠強大。 དེས་ན་སྣང་བ་བདེན་མེད་སྟོ༷ང་ཉི༷ད་དུ་བསྒོམས་པའི་བ༷ག་ཆ༷གས་གོ༷མས་པ༷ས་ནི༵། ཐོག་མར་དངོ༷ས་པོ༷འི་བ༷ག་ཆ༷གས་བདེན་ཞེན་སྤོ༷ང་འགྱུ༷ར་ཞི༵ང་། དངོས་པོ་དངོས་མེད་ཅི༷་ཡ༷ང་བདེན་པར་མེ༷ད་ཅེ༷ས་གོ༷མས་པ༷ས་ནི༵། སྟོང་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་དེ༷་ཡ༷ང་ཕྱི༷་ན༷ས་སྤོ༷ང་བ༷འི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་——因此，通過修習顯現非真、空性的習氣，首先會捨棄對事物習氣的真實執著。通過習慣於事物和非事物都不是真實的，最終也會捨棄對空性的執著，從而不再產生煩惱。

【English Translation】 Thus, there is no harm in aiming at it. Furthermore, some Cittamatrins (Mind-Only School) say: 'If the mind that perceives is not real, then samsara (cyclic existence) and nirvana (liberation) would become baseless. Therefore, this illusory samsara must rely on a truly existent mind.' If that is the case, then samsara would become like space, which is unreal and separate from the mind, because you have already admitted that external objects do not exist. If samsara is unreal, how can it depend on a real mind to produce the function of suffering? Because whatever an unreal thing depends on, it cannot produce a result. Therefore, according to your Cittamatrin system, the mind is dependent and without the help of an object. The knower, the subject, becomes the only one. When the mind is free from grasping (the illusion of grasping) (the sole non-dual wisdom), then since there is no grasper, all sentient beings become entirely Tathagatas (Buddhas). Even then, what is the benefit of clinging to the imputation that appearances are only mind, since the result has already been accomplished? If the Madhyamikas (Middle Way School) say that beings are like illusions and know that they are not real, how can afflictions be reversed? The reason is established because when a captivating illusory woman (conjured by a magician) is seen, not only the audience who do not know it is an illusion, but even the magician who conjures it up still generates desire. So, isn't it the same as having no benefit? It is true that the magician who conjures the illusory woman has not abandoned the obscurations of knowledge (the attachment to phenomena as real) and the habitual tendencies of afflictions (the seeds planted since beginningless time). Therefore, when the magician sees the illusory woman, he generates desire because his habituation to meditating on the emptiness of phenomena as unreal is weak. Therefore, by habituating oneself to meditating on the emptiness of appearances as unreal, one first abandons the clinging to the reality of the habitual tendencies of phenomena. By habituating oneself to the idea that neither phenomena nor non-phenomena are real, one eventually abandons the clinging to emptiness as well, and thus afflictions no longer arise.

---

བའི་གཞི་འགག་པར༷་འགྱུ༵ར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་སྤང་བའི་ཕྱིར། །སྟོང་ ཉིད་བདུད་རྩི་བསྟན་པ་ཡིན། །གང་ཞིག་དེ་རུ་འཛིན་པ་ཡང་། །འདིར་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་སྤངས་པ་ ལགས། །ཞེས་འགྲེལ་པར་དྲངས་པ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་གོམས་པ་ག༷ང་གི་ཚེ༷་བདེན་དངོས་ག༷ང་ཞི༷ག་མེ༷ད་དོ༷་ཞེ༵ས། བརྟག༷་བྱ༷འི་དངོ༷ས་ པོ༷་འཁྲུལ་སྣང་མི༷་དམི༷གས་པ༵། དེ༷འི་ཚེ༷་འཁྲུལ་དངོ༷ས་ཀྱང་མེ༷ད་པས་ཤེས་པ་རྟེ༷ན་དང་བྲ༷ལ་ བ༵་ན། བློ༷་ཡི༷་མདུ༷ན་དུ༷་ཡོད་མེད་ཇི༷་ལྟར༷་གན༵ས་ཏེ་ཞེན་ཡུལ་འགག་གོ །ག༷ང་ཚེ༷་(དོན་དམ་པར་) དངོ༷ས་(པོར་ཡོད་པ་)ད༷ང་དངོ༷ས་(པོར་)མེ༷ད་(པ་)ད༵ག །བློ༷་ཡི༷་(སྟེ་སེམས་ཀྱི་)མདུ༷ན་ན༷་ཞེན་ཡུལ་དུ་ མི༷་གན༷ས་པ༵། དེ༷་ཚེ༷་ཡུལ་གྱི་རྣམ༷་པ༷་གཞ༷ན་འཛིན་པའི་ངོ་བོར་སྐྱེ་བ་ཡང་མེ༷ད་པ༵ས། གཟུང་ བ་དམི༷གས་པ༷་མེ༷ད་པ༷ར་གྱུར་པ་ན་འཛིན་པ་རྣམ་རྟོག་གི་ཚོགས་མཐའ་དག་ར༷བ་ཏུ༷་ཞི༵། ཞེས་པ་འདིས་སྤངས་པ་ཕུན་ཚོགས་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་དག་འདོད་པ་བཞིན་དུ་ཆད་ པའི་མྱང་འདས་མར་མེ་ཤི་བ་ལྟ་བུ་བསྟན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་ལས། ཐུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ནི། །ཟག་པ་མེད་པའི་ཆོས་གང་དག །ཐོབ་གྱུར་རྣམ་ཀུན་རྣམ་དག་པ། 1-282 །དེ་དག་རང་བཞིན་མཚན་ཉིད་ཅན། །ཞེས་བཤད་པའི་རྟོགས་པ་ཕུན་ཚོགས་ཀྱང་ཐོབ་པའི་ ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་རྣམ་རྟོག་རབ་ཏུ་ཞི་བ་ན་ཀུན་སློང་མེད་པའི་ཕྱིར་གདུལ་བྱའི་རེ་འདོད་སྐོང་བ་ འགལ་ལོ་ཞེ་ན། མི་འགལ་ཏེ་དཔེར་ན་(ཅི་བསམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་སྟེར་བའི་)ཡི༷ད་བཞི༷ན་ནོ༷ར་བུ༷་(དང་ བསམས་པའི་དོན་འབྱུང་བའི་)དཔ༷ག་བས༷མ་ཤི༵ང་། རྣམ་རྟོག་མེད་ཀྱང་འགྲོ་བའི་ཇི༷་ལྟར༷་རེ༷་བ༷་ ཡོ༷ངས་སུ་སྐོ༷ང་བ༵། དེ༷་བཞི༷ན་དུ་སྔོན་བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པའི་དུས་སུ་རྟོག་པ་མེད་ཀྱང་གདུ༷ལ་ བྱ༷འི་དོན་སྒྲུབ་པར་སྨོ༷ན་ལ༷མ་བཏབ་པ་ཉིད་ཀྱི༷། དབ༷ང་གི༷ས་(བདུད་བཞི་ལས་)རྒྱ༷ལ་བ༷འི་ སྐུ༷་(མཚན་དཔེས་སྤྲས་པ་དེས་རྟོག་པ་མེད་བཞིན་དུ་)མངོན་སུམ་དུ་སྣ༷ང་བ་ལ་སོགས་ཇི་ལྟར་འོས་པའི་ འཕྲིན་ལས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འབྱུང་ངོ༵་། །སངས་རྒྱས་ཕལ་པོ་ཆེའི་མདོ་ལས། ཡིད་བཞིན་ནོར་ བུའི་རྒྱལ་པོ་ནི། །ཇི་ལྟར་ཡོད་བསམ་རྫོགས་བྱེད་པ། །དེ་བཞིན་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་། །རྟག་ཏུ་སྨོན་ལམ་རྫོགས་པར་སྒྲུབ། །ཅེས་གསུང་བའོ། ། སྨོན་ལམ་འདེབས་མཁན་འདས་པའི་ཕྱིར་འདི་རིགས་སོ་སྙམ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེ༷ར་ན༷་ སྔོན་བྲམ་ཟེ་ཤང་ཀུ་ཞེས་བྱ་བས་ན༷མ་མཁ༷འ་ལྡི༷ང་གི༷་ནི༵། མཆོ༷ད་སྡོ༷ང་བསྒྲུ༷བས་ན༷ས་སྨོན་ ལམ་བཏབ་ཅིང་རིག་སྔགས་གྲུབ་པ་འད༷ས་གྱུ༷ར་ཏེ༵། མཆོད་སྡོང་དེ༷་ཡང་འད༷ས་ནས་ཡུ༷ན་ རི༷ང་ལོ༷ན་ཡ༷ང་རིག་སྔགས་དེ༵། དུ༷ག་དང་གདོན་ལ༷་སོ༷གས་པ༷་ཞི༷་བྱེ༷ད་བཞི༵ན།

【現代漢語翻譯】 成為基礎的止息。正如所說：『爲了斷除一切分別念，宣說了空性甘露。如果有人執著於此，那麼你在此也應捨棄。』正如註釋中所引用的那樣。 如此串習之後，何時真實存在之物都不存在呢？當觀察之物（即現象）的錯覺顯現不被注意到時，那時錯覺之物也不存在，因爲了知與所依分離。那麼，心識如何存在於面前，執著之境如何止息呢？當（勝義諦中）存在和不存在，都不存在於心識面前作為執著之境時，那時境的顯現也不會作為他者的自性而生起。當所取不被注意到時，能取分別唸的集合完全寂滅。這表明了圓滿的捨棄，而不是像其他人所認為的那樣，是斷滅的涅槃，如燈火熄滅一般。正如《現觀莊嚴論》中所說：『佛陀的自性身，是無漏之法，獲得一切圓滿清凈，具有自性特徵。』因此，也獲得了圓滿的證悟。 如此，當分別唸完全寂滅時，因為沒有動機，滿足所化眾生的願望是否相違呢？不相違，例如如意寶（能賜予所想之果的寶物）和如意樹（能生出所想之物的樹）。即使沒有分別念，也能完全滿足眾生的願望。同樣，在過去行菩薩道時，即使沒有分別念，也發願成辦所化眾生的利益。憑藉（從四魔中）勝利之身（以相好莊嚴之身，即使沒有分別念）顯現等等，如何如理如分地成就事業呢？在《華嚴經》中說：『如意寶王，如何思念而圓滿，如是佛陀法性，恒時圓滿願力。』 如果認為發願者已經逝去，所以情況不同，那是不對的。例如，過去有個名叫香庫的婆羅門，在虛空中建造祭壇，發願併成就了明咒，即使他已經逝去，祭壇也已經消失很久，但明咒仍然能息滅毒藥和邪魔等。

【English Translation】 It becomes the cessation of the basis. As it is said: 'In order to abandon all conceptual thoughts, the nectar of emptiness is taught. If someone clings to that, then you should abandon it here as well.' Just as quoted in the commentary. After becoming accustomed to this, when does the truly existent thing not exist? When the illusion of the object to be examined (i.e., phenomena) is not noticed, then the illusory thing also does not exist, because knowing is separated from its basis. Then, how does the mind exist in front, and how does the object of attachment cease? When existence and non-existence (in the ultimate sense) do not exist in front of the mind as an object of attachment, then the appearance of the object will not arise as the nature of another. When the object of grasping is not noticed, the collection of grasping conceptual thoughts completely subsides. This shows the perfection of abandonment, not, as others think, the annihilationist nirvana, like a lamp extinguished. As it is said in the Ornament for Clear Realization: 'The Buddha's nature body is the unpolluted Dharma, having attained all perfect purity, possessing the characteristics of self-nature.' Therefore, the perfection of realization is also attained. Thus, when conceptual thoughts are completely pacified, is it contradictory to fulfill the wishes of those to be tamed because there is no motivation? It is not contradictory, for example, like the wish-fulfilling jewel (a jewel that grants the desired result) and the wish-fulfilling tree (a tree that produces the desired things). Even without conceptual thoughts, the wishes of beings can be completely fulfilled. Similarly, in the past, when practicing the Bodhisattva path, even without conceptual thoughts, one made the aspiration to accomplish the benefit of those to be tamed. By the power of the victorious body (from the four maras, adorned with marks and signs, even without conceptual thoughts) appearing manifestly, etc., how are the activities accomplished spontaneously as appropriate? In the Avatamsaka Sutra it is said: 'The king of wish-fulfilling jewels, how it fulfills what is thought, likewise the Dharma-nature of the Buddha, always accomplishes the power of aspiration.' If you think that the one who made the aspiration has passed away, so the situation is different, that is not correct. For example, in the past there was a Brahmin named Shangku, who built an altar in the sky, made aspirations and accomplished a mantra, even though he had passed away and the altar had disappeared for a long time, the mantra still pacifies poison and demons, etc.

---

སྔོན་བྱང༷་ ཆུ༷བ་སྤྱོ༷ད་ད༷ང་རྗེ༷ས་མཐུ༷ན་སྨོན་ལམ་རྫོགས་པ༵ས། རྒྱ༷ལ་བ༷འི་མཆོ༷ད་སྡོ༷ང་(འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་པར་ གདུལ་བྱ་གང་ལ་གང་འོས་ཀྱི་དོན་མཛད་པ་)བསྒྲུ༷བས་པ༷་ཡ༵ང་། །བྱང༷་ཆུ༷བ་(ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ཡིན་ལ་དེ་ ལ་སེམས་པས་བྱང་ཆུབ་)སེ༷མས་དཔ༷འ་(མི་གནས་པའི་)མྱ༷་ང༷ན་ལ༵ས། །འད༷ས་ཀྱང༷་(རྒྱལ་བས་གདུལ་བྱའི་ བསམས་པའི་)དོ༷ན་རྣམ༷ས་ཐ༷མས་ཅ༷ད་མཛ༵ད་པའི་རྣམ་འཕྲུལ་འབྱུང་སྟེ། དཀོན་མཆོག་སྒྲོན་མ་ ལས། གང་གི་གཟུགས་གང་གནས་གང་ཆ་བྱད་གང་། །དེ་དང་དེ་དག་དེ་ལྟར་ཆུ་ལས་མཐོང་། 1-283 །འོན་ཀྱང་ཆུ་ལ་བྱམས་སྡང་རྣམ་རྟོག་མེད། །དྲང་སྲོང་ཏིང་འཛིན་རྣམ་འཕྲུལ་དེ་འདྲའོ། །ཞེས་ གསུངས་སོ། ། འོ་ན་སེ༷མས་ཡིད་རྣམ་ཤེས་འགགས་ནས་རྣམ་རྟོག་མེ༷ད་པ༷་ལ༷་མཆོ༷ད་བྱས༷་པ༷ས། ཇི༷་ ལྟར༷་(བསོད་ནམས་ཀྱི་)འབྲ༷ས་བུ༷་(དང་)ལྡན༷་པ༷ར་འགྱུ༵ར། ཞེ་ན། (སྟོན་པ་ལ་མཆོད་པས་བསོད་ནམས་འབྱུང་ སྟེ་) ག༷ང་ཕྱི༷ར་(སངས་རྒྱས་མྱ་ངན་ལས་མ་འདས་པར་)བཞུ༷གས་པ༷འ༷མ་(ཕུང་པོ་ལྷག་མེད་དུ་)མྱ༷་ང༷ན་(ལས་) འད༵ས (པ་ལ)། །(མཆོད་པའི་འབྲས་བུ་བསོད་ནམས་)མཚུ༷ངས་པ༷་ཉི༷ད་དུ༷་བཤ༷ད་ཕྱི༷ར་རོ༵། །ཇི་སྐད་ དུ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ལས། གང་ཡང་བཞུགས་ལ་མཆོད་པ་དང་། །གང་ཡང་མྱ་ ངན་འདས་པ་ཡི། །རིང་བསྲེལ་ཡུངས་འབྲུ་ཙམ་མཆོད་པ། །སེམས་ཀྱང་མཚུངས་ལ་འབྲས་ བུའང་མཚུངས། །ཞེས་སོ། །མཚུངས་པའི་སྒྲས་(སངས་རྒྱས་མཆོད་པའི་འབྲས་བུ་ངེད་ལྟར་ན་)ཀུ༷ན་ རྫོ༷བ་བ༷མ་(ཁྱེད་ལྟར་ན་)ནི༷་དེ༷་(ཁོ་ན་)ཉི༷ད་དུ༷་ཡིན་ཞེ་ན་གང་ཡིན་པའ༵ང་། རུང༷་སྟེ༷་དེ༷་འབྲ༷ས་ལུ༷ང་ ལ༷ས་ཡི༵ན་པ་ལ་འུ་ཅག་ཅི་ཞིག་རྩོད། དཔེ༷ར་ན༷་རང་རང་ལུགས་ཀྱིས་དོན་དམ་དུ་བདེ༷ན་ པ༷འི་སང༷ས་རྒྱ༷ས་ལ༵། ཇི༷་ལྟར༷་མཆོད་ཚུལ་འབྲ༷ས་བུ༷་དང་བཅ༷ས་པ༷་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ ལུང་བཞི༵ན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་སྟེ། མེ་ཏོག་བརྩེགས་པའི་གཟུངས་ལས། སེང་གེ་རྣམ་པར་ བརྩེ་བ། འགའ་ཞིག་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་ སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་ལྡན་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་ལ་མཆོད་པའི་རྣམ་ པར་སྨིན་པ་དེ་ཡང་དཔག་ཏུ་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། སྟོང་ཉིད་བག་ཆགས་གོམས་པས་ནི། །ཞེས་སོགས་གང་གསུངས་པ་དེ་ཡང་མ་བཟོད་ པར། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་སོགས་པ་ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་དག་ན་རེ། འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ པོ་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་ཀུན་འབྱུང་བ་དང་འགོག་པ་དང་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་རྣམས་མངོན་ དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར། དང་པོར་དབུགས་འབྱུང་རྔུབ་དང་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་ལ་སོགས་པ་བསྒོམས་ 1-284 པས་ཚོགས་ལམ་དང་སྦྱོར་ལམ་རྫོགས་ཏེ་རིམ་གྱིས་བདེ༷ན་པ༷་བཞི་མི་རྟག་སོགས་རྣམ་པ་ བཅུ་དྲུ

【現代漢語翻譯】 前行。 以凈行和隨順愿文的圓滿，成就了勝者的供養田（輪迴存在期間，對任何應調伏的眾生行利益之事）。證悟（即佛的法身，以其為心的菩提心）菩薩（不住涅槃）雖已逝世（勝者爲了調伏眾生的意樂），卻示現種種化身利益眾生。如《寶炬經》所說：『其形何處住，其相為何等，彼等如是相，水中皆能見，然於水中者，無有愛與憎，瑜伽定自在，化現亦如是。』 那麼，心、意、識止息，沒有分別唸的狀態，進行供養，如何能獲得（功德的）果報呢？答：因為（對佛陀的供養能生功德），無論（佛陀）住世，還是（無餘涅槃）逝世，（供養的果報功德）都是一樣的。如《菩薩藏經》所說：『若有住世之供養，及於涅槃逝世后，舍利如芥子之供養，其心平等果亦等。』 『平等』一詞，（按我們看來，供養佛陀的果報）是世俗諦，還是（按你們看來）是勝義諦呢？無論哪種都可以，因為這是果的經典所說，我們爭論什麼呢？例如，各自按自己的宗派，對勝義諦的佛陀，如何供養以及果報如何，應如世尊所說那樣理解。如《花積經》所說：『獅子奮迅者，若有以如來、應供、正遍知，具足無量功德之佛陀，為此而行供養，則其異熟果報亦應知為無量。』 『因串習空性習氣故』等等所說，他們無法忍受。分別說部等聲聞部派說：爲了現見四聖諦，即苦、集、滅、道四種行相，首先修習出入息念等，圓滿了資糧道和加行道，逐漸地將四諦的十六種行相

【English Translation】 The preliminary. With the accomplishment of pure conduct and conforming aspiration prayers, the field of offering of the Victorious Ones (acting for the benefit of whatever beings are to be tamed as long as samsara exists) is established. The Bodhicitta (which is the Dharmakaya of the Buddha, with that as the mind, Bodhicitta) Bodhisattva (who does not abide in Nirvana), although having passed away (the Victorious Ones, according to the thoughts of those to be tamed), manifests various emanations to benefit beings. As it is said in the 'Lamp of the Precious Ones Sutra': 'Wherever his form abides, whatever his appearance, those and those such appearances, are seen in the water. However, in the water, there is no love or hatred, the ascetic's samadhi, the emanation is like that.' Then, if the mind, intellect, and consciousness cease, and there is no conceptualization, how can offering be made to have (meritorious) results? Answer: Because (offering to the Buddha produces merit), whether (the Buddha) abides or has passed away (into complete Nirvana), (the result of offering merit) is the same. As it is said in the 'Bodhisattva Pitaka Sutra': 'If there is offering to one who abides, and after one has passed into Nirvana, offering relics the size of mustard seeds, the mind is equal and the result is equal.' The word 'equal', (according to us, the result of offering to the Buddha) is conventional truth, or (according to you) is ultimate truth? Whichever it is, it is fine, because this is said in the sutra of results, what are we arguing about? For example, each according to their own school, how to offer to the Buddha of ultimate truth, and how the results are, should be understood as the Blessed One said. As it is said in the 'Flower Heap Sutra': 'Lion's Roar, if there is a Tathagata, Arhat, Perfectly Enlightened Buddha, endowed with immeasurable qualities, for that reason, the ripening of offering to him should also be known as immeasurable.' Because of the habit of emptiness, etc., what was said, they could not bear. The Vaibhashika and other Shravaka schools say: In order to manifest the four noble truths, namely the characteristics of suffering, origin, cessation, and path, first practicing mindfulness of breathing in and out, etc., completes the path of accumulation and the path of joining, and gradually the sixteen aspects of the four truths

---

ག་གི་བདག་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོ༷ང་བ༷འི་ལམ་ཐོབ་ནས། དེའི་རྗེས་ལ་སྒོམ་ལམ་ གྱིས་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་ཟད་པར་བྱས་པས་གྲོ༷ལ་(ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པར་) འགྱུ༷ར་གྱི༵། (ཆོས་ཐམས་ཅད་)སྟོ༷ང་(པ་)ཉི༷ད་མཐོ༷ང་བ༷ས་ཅི༷་ཞི༷ག་བྱ༵(སྟེ་ཐར་བའི་ཐབས་གཞན་ཡོད་པའི་ ཕྱིར)། །ཞེས་ཟེར་རོ། །འདིའི་དགོངས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ལན་ནི། ག༷ང་ཕྱི༷ར་(བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ པའི་ཐབས་གཞན་མེད་པ་དེས་ཕྱིར་ཐེག་ཆེན་གྱི་)ལུ༷ང་ལ༷ས་ལ༷མ་འདི༷་ནི༵། །མེ༷ད་པ༷ར་(བྱང་ཆུབ་མེད་ཅེས་) བྱང༷་ཆུ༷བ་མེ༷ད་པ༷ར་གསུ༵ངས། །ཞེས་པས་བཏབ་པ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ ལ་འཇུག་པའི་མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་བྱང་ཆུབ་གསུམ་པོ་ འཐོབ་པ་འདི་ནི་གནས་ཡོད་ཅིང་སྐབས་ཡོད་དོ། །འཇམ་དཔལ་དངོས་པོའི་འདུ་ཤེས་ཅན་ གྱིས་ནི་བྱང་ཆུབ་གསུམ་པོ་ཐོབ་པའི་གནས་མེད་ཅིང་སྐབས་མེད་དོ། །ཞེས་པ་དང་། ཡུམ་ ལས་ཀྱང་། རྒྱལ་བ་འདས་དང་མ་བྱོན་ཕྱོགས་བཅུར་གང་བཞུགས་པ། །ཀུན་ལམ་ཕ་རོལ་ ཕྱིན་པ་འདི་ཡིན་གཞན་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཚིག་འདི་མ་བཟོད་པར་ཉན་ཐོས་པ་ དག་ན་རེ། ཆོས་འཁོར་གནས་དང་ཡངས་པ་ཅན། །ས་དཀར་ཅན་དང་ལྷ་ཡི་གནས། །བྱིས་ པ་གསོད་དང་ཀཽ་ཤམ་བྷི། །འབྲོག་གནས་མཆོད་རྟེན་རི་དང་ནི། །འོད་མའི་ཚལ་དང་དགྲར་ བཅས་དང་། །སེར་སྐྱ་ཡི་ནི་གྲོང་ཁྱེར་ཏེ། །འདི་རྣམས་སུ་ནི་ཐུབ་པ་ཡི། །སྐྱེས་མཆོག་ལོ་རེ་ ལོ་རེ་བཞུགས། །འབར་བའི་ཕུག་གི་གནས་སུ་གཉིས། །སྨན་གྱི་ནགས་སུ་ལོ་བཞི་སྟེ། །རྒྱལ་ པོའི་ཁབ་ཀྱི་གྲོང་དུ་ལྔ། །དཀའ་བ་སྤྱད་པ་ལོ་དྲུག་སྟེ། །ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་གཉན་ཡོད་དུ། །ཉི་ ཤུ་རྩ་དགུ་ཁབ་གནས་སུ། །དེ་ལྟར་རྒྱལ་བ་བརྒྱད་ཅུ་ལ། །ཐུབ་མཆོག་དམ་པ་མྱ་ངན་འདས། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་བཞུགས་པ་ཡི། །བསོད་ནམས་གནས་ནི་དེ་དག་ལ། །རྟག་ཏུ་ལུས་ དང་ངག་དང་ཡིད། །གུས་པས་བཏུད་དེ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ཆེན་པོ་ 1-285 ལས་གསུངས་པའི་གནས་དེ་དག་གང་དུ་བཞུགས་པ་ན་ཡང་སྟོན་པའི་ཉན་ཐོས་འོད་སྲུང་ ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པས་མ་ཐོས་པའི་ཕྱིར། ག༷ལ་ཏེ༷་ལུང་དེ་ལྟར་བཤད་ཀྱང་ཐེ༷ག་ཆེ༷ན་སྟོང་ ཉིད་སྟོན་པ་ནི་(ཀླུ་སྒྲུབ་ལ་སོགས་པས་རང་བཟོ་བྱས་པ་ཟད་ཀྱི་)སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ཡིན་པར་མ༷་གྲུ༷བ་ བོ་ཞེ་ན༵། (ཐེག་ཆེན་བཀར་མ་གྲུབ་ན་)ཁྱོ༷ད་ཀྱི༷་ལུ༷ང་ཡང་དག་པར་ལྡན་པ་དེ་གཅིག་ལས་འཕྲོས་པ་ ལ་སོགས་ནི༷་ཇི༷་ལྟར༷་ན་བཀའ་ཡིན་པར་གྲུ༵བ(སྟེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མ་མེད་དོ)། །ཅེས་དྲིས་པས་ཁོ་ན་རེ། ག༷ང་ཕྱི༷ར་(བདག་གི་ལུང་འདི་)ཁྱོད་དང་ཁོ་བོ་ཅག་གཉི༷་ག༷་ལ༷་འདི༷་བཀའ་ཡིན་པར་མཐུན་སྣང་དུ་ གྲུ༵བ་པས་སོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ད༷ང་པོ༷་འདི་ཁས་མི་ལེན་པའི་སྔ་རོལ་ཏུ་ཁྱོ༷ད་ལ༷་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལུ

【現代漢語翻譯】 有人說：『通過親眼見到自性，然後通過修道斷除三界的煩惱，就能獲得解脫（並證得涅槃）。僅僅見到（一切法）空性有什麼用呢？（因為還有其他解脫的方法）。』 對於這種特別的觀點，回答是：正因為（沒有其他獲得菩提的方法），所以大乘的經典說：『沒有這條道路（就沒有菩提）。』 正如《入一切法平等性經》所說：『文殊，以空性作意，能獲得三種菩提，這是有可能的。文殊，執著實物概念的人，沒有獲得三種菩提的可能性。』 《般若經》中也說：『過去、未來、現在，十方諸佛所行之道，都是般若波羅蜜多，沒有其他的道路。』 聽到這些話，一些聲聞部的修行者不高興地說：『佛陀每年都會在以下這些地方停留：鹿野苑、廣嚴城、白地城、天界、殺童處、 कौशाम्बी (Kauśāmbī，憍賞彌)、牧場、佛塔、山、光明園、與敵人處、桑迦尸城。 『世尊每年都會在這些地方停留，在燃燒洞穴住了兩年，在藥林住了四年，在王舍城住了五年，苦行了六年，在舍衛城住了二十三年，在迦毗羅衛國住了二十九年。』 『就這樣，世尊在八十年中，最終證得涅槃。全知者所住的這些福地，我以身、語、意，恭敬地頂禮膜拜。』 既然世尊住在這些地方，為什麼像大迦葉這樣的聲聞弟子沒有聽說過呢？ 如果有人說：『即使經典這樣說，大乘宣講空性（是龍樹等人的自創，）也無法證明是佛陀的教言。』 （如果大乘不是佛陀的教言，那麼）如何證明你所持的經典是正確的教言呢？ 當被問到這個問題時，他們會說：『因為你我都認為這是佛陀的教言。』 那麼，在你沒有承認這一點之前，你如何證明你的聲聞部經典是正確的呢？

【English Translation】 Some say, 'By directly seeing the self-nature, and then by exhausting the afflictions of the three realms through the path of meditation, one attains liberation (and achieves Nirvana). What is the use of merely seeing (all dharmas as) emptiness? (Because there are other ways to attain liberation).' To this particular view, the answer is: Precisely because (there is no other way to attain Bodhi), the Mahayana scriptures say: 'Without this path (there is no Bodhi).' As stated in the Sutra on Entering the Equality of All Dharmas: 'Manjushri, by contemplating emptiness, one can attain the three Bodhis, this is possible. Manjushri, for those who hold onto the concept of substantial entities, there is no possibility of attaining the three Bodhis.' Also, in the Prajnaparamita Sutra, it is said: 'The path of all Buddhas, past, future, and present, abiding in the ten directions, is this Prajnaparamita; there is no other path.' Hearing these words, some Shravakas (followers of the Hearer Vehicle) said unhappily: 'The Buddha stayed in these places every year: Sarnath, Vaishali, White Earth City, the realm of the gods, the place of killing children, कौशाम्बी (Kauśāmbī, Kaushambi), pastures, stupas, mountains, the Grove of Light, with enemies, and Sankashya. 'The Blessed One stayed in these places every year, lived in the Burning Cave for two years, in the Medicine Forest for four years, in Rajagriha for five years, practiced austerities for six years, in Shravasti for twenty-three years, and in Kapilavastu for twenty-nine years.' 'Thus, in eighty years, the Blessed One ultimately attained Nirvana. To these blessed places where the All-Knowing One resided, I bow down with body, speech, and mind, with reverence.' Since the Buddha stayed in these places, why haven't Shravaka disciples like Mahakashyapa heard of it? If someone says, 'Even if the scriptures say so, the Mahayana teaching of emptiness (is self-created by Nagarjuna and others,) and cannot be proven to be the Buddha's teaching.' (If the Mahayana is not the Buddha's teaching, then) how can you prove that the scriptures you hold are the correct teachings? When asked this question, they will say, 'Because both you and I agree that this is the Buddha's teaching.' Then, before you acknowledge this, how can you prove that your Shravaka scriptures are correct?

---

ང་ འདི༷་བཀའ་ཡིན་པ་མ༷་གྲུ༵བ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེའི་ཚེ་གཉི་ག་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ ཕྱིར་རོ། །ཁོ་ན་རེ་བདེན་མོད། ངག་གང་ཞིག་མདོ་སྡེ་ལ་འཇུག །འདུལ་བ་སྣང་། མངོན་ པའི་ཆོས་ཉིད་དང་མི་འགལ་བ་སྟེ་མཚན་ཉིད་གསུམ་ལྡན་བརྒྱུད་པ་བར་མ་ཆད་ལ་སོགས་ པའི་རྐྱེ༷ན་ག༷ང་གི༷ས་ནི༷་ངེད་ཀྱི་ལུང་དེ༷་བཀའ་ཡིན་པར༷་ཡི༷ད་ཆེ༵ས་སོ་ཞེ་ན། དེ༷་ནི༷་བཀའ་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཐུན་མོང་ཡིན་པས་ཐེ༷ག་ཆེ༷ན་ལ༷་ཡ༷ང་མཚུ༵ངས་པའི་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་རུང་ངོ་། ། འོ་ན་ཁོ་བོ་ཅག་ལས་གཞ༷ན་སུ་ཡང་རུང་བ་གཉི༷ས་བླང་བྱར་འདོ༷ད་པ༷ས་ངེད་ཀྱི་ལུང་ བདེ༷ན་ནོ་ཞེ་ན༷་འོ་ན་ནི༵། མུ་སྟེགས་ཚངས་པའི་རི༷ག་བྱེ༷ད་ཀྱི་ངག་དང་སོ༷གས་ཀྱི་སྒྲས་སྐྲ་ཅན་ པ་དང་སེར་སྐྱ་བའི་གཞུང་རྣམས་ཀྱང༷་བདེ༷ན་པ༷་ཉིད་དུ་ཧ་ཅང་ཐལ་བར༷་འགྱུ༵ར་བའི་ཕྱིར་མི་ རིགས་སོ། །ཡང་ཁོ་ན་རེ། ཐེ༷ག་ཆེ༷ན་ནི་(ཁ་ཅིག་བཀའ་སྨྲ་ཁ་ཅིག་མི་སྨྲ་བའི་)རྩོ༷ད་པ་དང་བཅ༷ས་པའི་ ཕྱི༷ར་འདོར་རོ་ཞེ༷་ན༵། འོ་ན་ནང་བའི་ལུ༷ང་ལ༷་མུ༷་སྟེ༷གས་པ༷་རྣམ༷ས་ད༵ང་། དེར་མ་ཟད་ལུ༷ང་ གཞ༷ན་ལ༷་ཡ༷ང་ར༷ང་གཞ༷ན་གྱི་སྡེ་པ་ཕན་ཚུན་སོ་སོ་ད༵ག །རྩོ༷ད་བཅ༷ས་ཡི༷ན་ཕྱི༷ར་དོ༷ར་བྱ༷ར་ འགྱུ༵ར། །དེ་ལྟ་ན་ཁྱོད་ནི་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ག་འདོར་བར་བྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཅན་ཆོས་ཀྱིས་ 1-286 ཕོངས་པར་འགྱུར་བའི་ལས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པས་ངན་སོང་དུ་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་ པ་ལས་གཞན་ཅི་ཡང་མི་བརྗོད་དོ། ། དེ་བཞིན་དུ། བདེན་པ་མཐོང་བས་གྲོལ་འགྱུར་གྱི། །སྟོང་ཉིད་མཐོང་བས་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་པའི་ཚིག་གིས་ལུང་གི་དོན་ཡང་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་ན་ཤིན་ཏུ་མི་ལེགས་ཏེ། འདི་ལྟར་ ཐུན་མོང་དུ། མིང་གི་དགེ་སློང་དང་། ཁས་མཆེ་བའི་དགེ་སློང་དང་། སློང་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་ གྱི་དགེ་སློང་དང་། གསོལ་བ་དང་བཞིའི་ལས་ཀྱིས་བསྙེན་པར་རྫོགས་པའི་དགེ་སློང་དང་། ཉོན་མོངས་པ་བཅོམ་པའི་དགེ་སློང་སྟེ་ལྔ་གསུངས་པ་ལས། བཞི་པ་དང་ལྔ་པ་གཉིས་ནི་ མཆོག་ཡིན་ཞིང་། ཁྱད་པར་དུའང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན༷་པ་དཔག་བསམ་ཤིང་གི་རྩ༷་བ་དང་ འདྲ་བར་ཉོན་མོངས་པ་བཅོམ་པའི་དགེ༷་སློ༷ང་ཉི༷ད་ཡི༷ན་ལ༵། དེ་ལས་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་མཐུན་ གྱི་ཡལ་ག་དང་མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུ་དུ་མ་འབྱུང་བ་ཡིན་མོད། འོན་ཀྱང་དེ་ལྟ་བུའི་དགེ༷་སློ༷ང་ ཉི༷ད་དང་ཀྱང༷་གི་སྒྲས་ཐར་པའི་རྩ་ལག་གཞན་ཡང་སྟོང་ཉིད་ཟབ་མོ་མ་བསྒོམས་ན་དཀ༷འ་ བ༷ར་གན༵ས། དེ་བཞིན་དུ་སེ༷མས་ནི༷་བདེན་བཞི་ལ་དམི༷གས་པ་བདེན་ཞེན་ད༷ང་བཅ༷ས་པ་ རྣམ༷ས་ཀྱི༷། (ཁྱེད་ཉན་ཐོས་པའི་)ལུགས་ལ་(ཆོས་ཅན་ཕུང་པོ་ལྷག་མེད་ཀྱི་)མྱ༷་ང༷ན་འད༷ས་པ༷འ༷ང་དཀ༷འ་ བ༷ར་དོན་ལ་གན༵ས་ཏེ(མི་འབྱུང་བར་ཐལ)། དངོས་འཛིན་གྱིས་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་མ

【現代漢語翻譯】 如果這樣說，這就不成立，因為兩者之間沒有共同之處。如果有人說：『哪些言論符合經藏，符合律藏，不違背法性，具備這三個特徵，傳承沒有中斷，基於這些原因，我們相信這些言論是佛語。』那麼，所有佛語都具有共同的特徵，大乘也同樣具備這些特徵，因此不能作為區分的理由。 如果有人說：『除了我們之外，沒有人接受兩種教義，所以我們的言論是真實的。』那麼，外道梵天的吠陀經以及其他如毛髮外道和自在外道的論典也會變成真實的，這太過分了，因此不合理。如果有人說：『大乘存在爭論（有些人說是佛語，有些人說不是），所以應該捨棄。』那麼，小乘的論典也會受到外道的質疑。不僅如此，其他論典也會因為自方和他方的爭論而被捨棄。如果那樣，你就會因為捨棄三藏而成為一個缺乏智慧、造作惡業的人，最終墮入惡道。』除了這些，我無話可說。 同樣，如果有人用『通過證悟真諦才能解脫，證悟空性有什麼用？』這句話來駁斥佛語的意義，那是非常不好的。因為，通常來說，有五種比丘：名義上的比丘、自稱的比丘、乞討的比丘、通過四種羯磨受具足戒的比丘、以及斷除煩惱的比丘。其中，第四種和第五種是最好的。特別是，佛陀的教法就像如意樹的根，斷除煩惱的比丘才是根本。從這裡會產生菩提分法的枝葉、花朵和果實。然而，即使是這樣的比丘，如果他不修習甚深的空性，也很難安住。同樣，那些心執著於四諦的人，也很難獲得（法蘊相續滅盡的）涅槃，因為他們仍然執著于實有，無法從輪迴中解脫。

【English Translation】 If it is said like that, it will not be established, because there is no common ground between the two. If someone says, 'Which statements conform to the Sutra Pitaka, conform to the Vinaya Pitaka, do not contradict the nature of Dharma, possess these three characteristics, and the lineage is uninterrupted, based on these reasons, we believe these statements are the Buddha's words.' Then, all the Buddha's words have common characteristics, and the Mahayana also has these characteristics, so it cannot be used as a reason for distinction. If someone says, 'No one accepts two doctrines other than us, so our words are true.' Then, the Vedas of the Brahmanical heretics and other treatises such as the hairy heretics and the Samkhya heretics would also become true, which is too much, so it is unreasonable. If someone says, 'The Mahayana has disputes (some say it is the Buddha's words, some say it is not), so it should be abandoned.' Then, the Hinayana's treatises will also be questioned by the heretics. Not only that, other treatises will also be abandoned because of the disputes between one's own side and the other side. If that is the case, you will become a person who lacks wisdom, creates evil deeds by abandoning the three pitakas, and will eventually fall into evil realms.' Besides these, I have nothing to say. Similarly, if someone uses the sentence 'Liberation is attained by seeing the truth, what is the use of seeing emptiness?' to refute the meaning of the Buddha's words, that is very bad. Because, generally speaking, there are five kinds of monks: nominal monks, self-proclaimed monks, begging monks, monks who have taken full ordination through the four karmas, and monks who have destroyed afflictions. Among them, the fourth and fifth are the best. In particular, the Buddha's teachings are like the root of a wish-fulfilling tree, and the monk who has destroyed afflictions is the root. From here, the branches, flowers, and fruits of the factors of enlightenment will arise. However, even such a monk, if he does not practice profound emptiness, it is difficult to abide. Similarly, those whose minds are attached to the Four Noble Truths will also find it difficult to attain Nirvana (the cessation of the aggregates), because they are still attached to inherent existence and cannot be liberated from samsara.

---

ི་སྲིད་པའི་ ཕྱིར་རོ། ། གལ་ཏེ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་མཐོང་བ་ན་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་སྤང༷ས་པ༷ས་སྡུག་བསྔལ་ལས་ གྲོ༷ལ་ལོ་ཞེ་ན༷། འོ་ན་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་དེ༵འི། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་བདེན་བཞི་མཐོང་བའི་ དེ༷་མ༷་ཐ༷ག་ཏུ༷་སྤངས་ཟིན་པ་དེ༷ར་འགྱུ༷ར་རོ༵། །འདོད་པར་མི་ནུས་ཏེ་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་མེ༷ད་ཀྱང༷་ འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་དེ༷་ད༷ག་ལ༵། སྔོན་གྱི་ལ༷ས་ཀྱི༷་ནུ༷ས་པ༷་སྨིན་པའི་སྡུག་བསྔལ་མཐོ༷ང་ བ༷་ཡི༵ན་ཏེ། འཕགས་པ་མཽད་གལ་གྱི་བུ་དང་རྒྱལ་པོ་ཨུ་ད་ཡ་ནས་ཡན་ལག་བཅད་པ་དང་ 1-287 འགུམ་པའི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྣམ་འགྲེལ་ལས། ལོག་ཤེས་དང་ནི་དེས་བསྐྱེད་སྲེད། །བཅས་པའི་སེམས་ ཀྱི་དབང་གིས་ནི། །དམན་པའི་གནས་སུ་སྐྱེ་བ་ཡིན། །དེ་སྤངས་པ་ན་སྐྱེ་བ་མེད། །ཅེས་ གསུངས་པ་ལྟར། རེ༷་ཤི༷ག་ཡང་སྲིད་ཉེ༷་བར༷་ལེ༷ན་པའི་རྒྱུ་སྲེ༷ད་པ༷་ནི༵། མེ༷ད་ཅེ༷ས་ངེ༷ས་པ༷་ཉི༷ད་ ཀྱི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་རང་མཚན་པ་མེད་དོ་ཅེ༷་ན༵། སྲེ༷ད་པའམ་ཀུན་འབྱུང་འདི༷་ཀུན་ བརྟགས་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་མངོན་གྱུར་ཅ༷ན་མི༷ན་ཡ༵ང་། ཡང་དག་དོན་ལ་འཇུག་པ་ཡི། །སེམས་ ཀྱི་གེགས་སུ་རྟག་གྱུར་པ། །དུས་རྣམས་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བ་དེ། །མ་འདྲེས་པ་ཡི་མ་རིག་འདོད། །ཅེས་ཆོས་མངོན་པའི་མདོར་གསུངས་པའི་ཀུ༷ན་རྨོ༷ངས་བཞི༷ན་དུ༷་ལྷན་སྐྱེས་ཉོན་མོངས་བག་ ལ་ཉལ་གྱི་སྲེད་པ་ཅི༷་སྟེ༷་མེ༵ད། ཚོ༷ར་བ༷འི་རྐྱེ༷ན་གྱི༷ས་སྲེ༷ད་པ༷་འབྱུང་བ་ལུགས་ཡི༵ན་ལ། ཚོ༷ར་ བ༷་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་དེ༷་ད༷ག་ལ༷་ཡ༷ང་ཡོ༵ད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་བདེན་བཞི་ལ་དམིགས་ཤིང་ཉེ་བར་དམི༷གས་པ༷་ད༷ང་ནི༷་བཅ༷ས་པ༷འི་སེ༵མས། འག༷འ་ཞི༷ག་གིས་བསྒོམས་ཀྱང་བདེན་ཞེན་ལ༷་ནི༷་གན༷ས་པ༷ར་འགྱུ༵ར་གྱི། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་སྲེད་པ་ནི་མི་ལྡོག་གོ །སྟོ༷ང་ཉི༷ད་ད༷ང་ནི༷་བྲ༷ལ་བ༷འི་སེ༵མས། །དམིགས་བཅས་ བསྒོམས་པས་སྲེད་པ་མངོན་གྱུར་འག༷གས་པ༷་ལྟར་སྣང་ཡང་ས་བོན་མ་ཁེགས་པས་སླ༷ར་ ཡ༷ང་སྐྱེ༷་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་དུ་འགྱུ༷ར་ཏེ༵། དཔེར་ན་འདུ༷་ཤེ༷ས་མེ༷ད་པ༷འི་སྙོ༷མས་འཇུ༷ག་ གི་དུས་སུ་བསམ་གཏན་ལ་བརྟེན་ནས་འཇུག་པའི་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་ལན་ཅིག་བཀག་ ཀྱང་སད་པ་ན་སླར་ཡང་སྐྱེ་བ་བཞི༵ན་ནོ། །དཔལ་ཕྲེང་གིས་ཞུས་པར། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ ལྟ་ལགས་པས་དགྲ་བཅོམ་པ་དེ་དག་ཀྱང་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཀྱི་ལྷག་མ་དང་བཅས་པ་ལགས་སོ། །ཞེས་པ་དང་། རྒྱུད་བླ་མ་ལས་ཀྱང་། དེས་ན་སངས་རྒྱས་མ་ཐོབ་བར། །མྱ་ངན་འདས་པ་མི་ འཐོབ་སྟེ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ༷ས་ན༷་བསྟན་རྩ་དགེ་སློང་དང་མྱ་འདས་མཐར་ཐུག་ཐོབ་ 1-288 པར་འདོད་པས་སྟོ༷ང་ཉི༷ད་ཟབ་མོ་བསྒོ༷མ་པ༷ར་བྱའོ༵(སྟོང་ཉིད་བསྒོམས་ན་ཉོན་མོངས་པ་རྩ་བ་ནས་འཇོམས་ ཤིང་ཐེ་ཚོམ་ཙམ་སྐྱེས་པས་ཀྱ

【現代漢語翻譯】 是爲了存在。 如果證悟了聖諦，就能通過斷除煩惱而從痛苦中解脫嗎？那麼，聖聲聞者在證悟苦、集、滅、道四諦的那一剎那，就應該已經斷除了一切痛苦。但這是不可能的，因為即使沒有煩惱，聖聲聞者仍然會體驗到過去業力成熟所帶來的痛苦，正如佛陀所說，聖者目犍連之子和國王優陀延遭受肢體殘害和死亡的痛苦。 即便如此，《釋量論》中說：『邪見以及由此產生的貪愛，受制於有執著的心，會導致投生於低劣之處。斷除這些，就不會再有投生。』正如所說，如果認為貪愛是導致再次受生的近取因已經斷除，因此作為果的自性痛苦就不存在了，那麼，貪愛或集諦，即使不是俱生煩惱的顯現，但它仍然是『進入真實義的心之障礙，恒常存在，在一切時中生起，被稱為不混雜的無明』，正如《阿毗達磨經》中所說的俱生無明一樣，難道沒有俱生煩惱的隨眠貪愛嗎？以感受為緣而生起貪愛是合理的，而聖聲聞者也有感受。 因此，即使以四諦為所緣，並以作意和有執著的心來修習，也只會停留在對真實的執著上，而不會逆轉痛苦之因——集諦貪愛。遠離空性的心，即使通過修習有相，使顯現的貪愛看似止息，但由於種子未被摧毀，仍然會再次產生煩惱。例如，在無想定中，依靠禪定暫時壓制六識，但醒來后仍然會再次生起。在《華鬘請問經》中說：『世尊，既然如此，那麼阿羅漢也仍然具有生法的殘餘。』《寶性論》中也說：『因此，在未獲得佛果之前，無法獲得究竟的寂滅。』因此，想要獲得教法的根本——比丘和究竟的寂滅，就應該修習甚深的空性。（修習空性可以從根本上摧毀煩惱，即使只產生一絲懷疑，也……）

【English Translation】 It is for existence. If one sees the noble truths, does one become liberated from suffering by abandoning afflictions? Then, that noble Śrāvaka (Hearer) should have abandoned all suffering immediately upon seeing the four truths of suffering, origin, cessation, and path. But this is not possible, because even without afflictions, that noble Śrāvaka still experiences the suffering that ripens from the power of past karma, as it is said that the noble Maudgalyāyana's son and King Udayana experienced the suffering of having their limbs cut off and dying. Even so, the Pramāṇavārttika (Commentary on Valid Cognition) says: 'Wrong knowledge and the craving it generates, due to the power of the mind with attachment, cause rebirth in a lower state. When that is abandoned, there is no rebirth.' As it is said, if one thinks that craving, which is the proximate cause of rebirth, is eliminated, and therefore the suffering that is its result does not exist, then, even if craving or origin is not a manifestation of conceptual afflictions, it is still 'an obstacle to the mind that engages with the true meaning, is constant, arises at all times, and is called unmixed ignorance,' like the co-emergent ignorance mentioned in the Abhidharma Sutra. Is there no co-emergent latent craving? It is reasonable for craving to arise from feeling, and that noble Śrāvaka also has feeling. Therefore, even if one meditates with a mind that focuses on the four truths and is attached to them, one will remain attached to the truth, and the craving that is the origin of suffering will not be reversed. A mind that is devoid of emptiness, even if it appears to stop the manifestation of craving through meditating with an object, will still become afflicted with the afflictions that arise again because the seed has not been destroyed. For example, in the state of non-conceptual absorption, the six consciousnesses that enter based on meditation are temporarily suppressed, but they arise again upon awakening. In the Sutra Requested by Palfreng it says: 'Bhagavan, since that is the case, then those Arhats also have a remainder of the law of birth.' And the Uttaratantra (Sublime Continuum) also says: 'Therefore, until Buddhahood is attained, one cannot attain ultimate Nirvana.' Therefore, one who desires to attain the root of the teachings—a Bhikṣu (monk) and ultimate Nirvana—should meditate on profound emptiness. (Meditating on emptiness destroys afflictions from the root, and even if a slight doubt arises...)

---

ང་སྲིད་པ་འཇིག་པར་བྱེད་དེ། བཞི་བརྒྱ་པར། བསོད་ནམས་ཆུང་ངུས་ཆོས་འདི་ལ། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་ བར་ཡང་མི་འགྱུར། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཙམ་ཞིག་གིས། །སྲིད་པ་བསྲུལ་པོར་བྱེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ)། ། ང༷ག་ག༷ང་མདོ༷་སྡེ༷་ལ༷་འཇུ༷ག་དེ༵། །ག༷ལ་ཏེ༷་སང༷ས་རྒྱ༷ས་གསུ༷ང་འདོ༷ད་ན༵། །ཐེ༷ག་ཆེ༷ན་ ཕ༷ལ་ཆེ༷ར་ཁྱེ༷ད་ཅ༷ག་གི༵ ། མདོ༷་ད༷ང་མཚུ༷ངས་འདོ༷ད་མི༷ན་ན༷མ་ཅི༵། །ག༷ལ་ཏེ༷་མ༷་རྟོ༷གས་ གཅི༷ག་གི༷ས་ནི༵། །ཐ༷མས་ཅ༷ད་སྐྱོ༷ན་ད༷ང་བཅ༷ས་འགྱུ༷ར་ན༵། །མདོ༷་མཚུ༷ངས་གཅི༷ག་གི༷ས་ ཐ༷མས་ཅ༷ད་ནི༵། །རྒྱ༷ལ་བ༷འི་གསུ༷ངས་པ༷་ཅི༷ས་མ༷་ཡི༵ན། །ང༷ག་ག༷ང་འོ༷ད་སྲུ༷ང་ཆེ༷ན་པོ༷་ལ༵། །སོ༷གས་པ༷ས་གཏི༷ང་དཔོ༷གས་མ༷་གྱུ༷ར་པ༵། །དེ༷་ནི༷་ཁྱེ༷ད་ཀྱི༷ས་མ༷་རྟོ༷གས་པ༵ས། །གཟུ༷ང་བྱ་ ༷མི༷ན་པ༷ར་སུ༷་ཞི༷ག་བྱེ༷ད། །ཅེས་པ་འདིའི་འགྲེལ་པར་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་འབྱུང་གནས་ བློ་གྲོས་ན་རེ། ངག་གང་མདོ་སྡེ་ལ་འཇུག་དེ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ གསུམ་ནི་འགའ་ཞིག་གིས་རང་བཟོར་བསྣན་པ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། སྐབས་སུ་བབ་ པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ལུང་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་དཔྱད་པའི་སྐབས་སུ་ཡིན་ནོ། །བསྟན་རྩ་དགེ་ སློང་ཉིད་ཡིན་ན། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལུང་རྣམས་ལ་རྩོད་པ་ལས་སྐབས་གཞན་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་སྔ་མ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པར་རིགས་སོ། །འདིས་བརྗོད་མ་ཐག་པའི་རྩོད་པ་ཡང་བརྗོད་པ་ ནི་གཞུང་རྩོམ་པ་པོ་སྐབས་སུ་བབ་པ་ལ་མི་མཁས་པར་འགྱུར་ཏེ། རྐྱེན་གང་གིས་ནི་ཞེས་ པ་ལ་སོགས་པ་སྔར་བརྗོད་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་ཀྱིས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོད་ སྲུང་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་མ་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་གཞུང་རྩོམ་པ་པོས་སྦྱར་བ་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེས་ངེས་སོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདི་རང་བཟོར་བསྣན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ལ། དེ་བཞིན་དུ་བཻ་རོ་ཙ་ན་རཀྵི་ཏ་དང་། བི་བྷཱུ་ཏི་ཙནྡྲའི་འགྲེལ་པར་ཡང་དགག་པ་མཛད་ཅིང་། བོད་ཀྱི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་ལས་ཀྱང་གཞུང་མ་འབྲེལ་བ་དགོངས་ནས་འཁྲུགས་པ་ 1-289 བསྡེབས་ཀྱིན་བཤད་པ་མཛད་དེ། འོན་ཀྱང་རྒྱ་དཔེར་བྱུང་བ་དང་རྒྱ་འགྲེལ་ཁ་ཅིག་ཏུ་ཡང་ བཤད་པའི་ཕྱིར། འཆད་ན་གོ་སླ་ཞིང་། བསྟན་རྩ་དགེ་སློང་ཉིད་ཡིན་ན། །ཞེས་པའི་གོང་དུ་ བླངས་ན་འབྲེལ་ཆེའོ། །རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་སྤོང་བ་ལ་རྨོ༷ངས་པ༷ས་འབྲས་བུ་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཅ༷ན་ འཁོར་བའི་དོ༷ན་དུ༵། བདེན་དངོས་ལ་ཆ༷གས་པ་ད༷ང་སྟོང་ཉིད་ལ་འཇི༷གས་(པའི་རྒྱུ་སྐྲག་པའི་) མཐ༷འ་ལ༷ས་གྲོ༷ལ་པ༵ར། ཤེས་པས་སྲིད་ལ་མི་གནས་ཤིང་། །སྙིང་རྗེས་ཞི་ལ་མི་གནས་པའི་ ཚུལ་དུ་འཁོ༷ར་བ༷ར་གན༷ས་པ༷་གྲུ༷བ་གྱུ༷ར་པ༵། མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་འདི༷་ནི༷་སྟོ༷ང་ཉི༷ད་ འབྲ༷ས་བུ༷་ཡི༵ན། ཞེས་པའམ། ཡང་ན། ཆགས་འཇིགས་མཐའ་ལས་མ་གྲོལ་བས། །འདི

【現代漢語翻譯】 我將摧毀輪迴。在《四百論》中說：'即使是微小的功德，也不會對這個法產生懷疑。僅僅是產生懷疑，就會摧毀輪迴。' 如果想要進入經藏，如果想要宣說佛語，你們這些大乘行者，難道不想讓經藏與你們的觀點相符嗎？如果因為一個人的不理解，導致一切都變得有缺陷，那麼僅僅因為經藏相符，就能證明一切都是佛陀所說嗎？ 對於無法測度其深度的《大護光明經》等經典，如果你們因為不理解，就說不應該接受，那誰會這樣做呢？ 對此，大學者謝饒炯乃洛哲（Śe rab 'byung gnas blo gros，智慧生處慧）解釋說：'如果想要進入經藏'等三句偈頌，有些人認為是後來新增的，因為它們與上下文不符，是對經文的錯誤理解。如果討論的是《根本戒律比丘》，那麼這些引文應該在其他場合引用，而不是在這裡。如果像這樣引用與目前討論無關的內容，那麼作者就被認為不擅長把握重點，因為之前已經引用了'什麼因緣'等兩句偈頌。'大護光明'等詞語不連貫，因此可以肯定不是作者所加。因此，可以肯定這些是後來新增的。 同樣，貝若扎納喇嘛（Vairocana Rakṣita）和比布底旃陀羅（Vibhūticandra）的註釋中也提出了異議。一些藏族善知識也認為這些內容與經文不連貫，因此將它們混合在一起進行解釋。然而，由於這些內容出現在漢文版本和一些漢文註釋中，如果進行解釋，會更容易理解。如果將'根本戒律比丘'放在前面，會更連貫。 由於對產生一切的因（指煩惱）的無明，導致了輪迴的痛苦果報，對於真實存在的事物產生執著，對於空性產生恐懼（即害怕空性的原因），從這些極端中解脫出來。通過智慧，不住于輪迴；通過慈悲，不住于寂滅，以這種方式安住于輪迴。不住涅槃，這就是空性的果報。'或者說，沒有從執著和恐懼的極端中解脫出來，這...'

【English Translation】 I will destroy samsara. In the Four Hundred Verses, it says: 'Even a small amount of merit will not cause doubt about this Dharma. Merely having doubt will destroy samsara.' If you want to enter the sutras, if you want to proclaim the Buddha's words, do you, the Mahayana practitioners, not want the sutras to agree with your views? If because of one person's misunderstanding, everything becomes flawed, then merely because the sutras agree, can it be proven that everything is the Buddha's word? For scriptures such as the Great Light Protection Sutra, whose depths cannot be measured, if you say that they should not be accepted because you do not understand them, who would do that? Regarding this, the great scholar Śe rab 'byung gnas blo gros (Wisdom Arising Place Intelligence) explains: 'If you want to enter the sutras,' etc., these three verses are considered by some to be later additions, because they are inconsistent with the context and are a misinterpretation of the scriptures. If the discussion is about the Fundamental Vinaya Bhikshu, then these quotations should be cited on other occasions, not here. If content unrelated to the current discussion is cited in this way, then the author is considered unskilled at grasping the main point, because the two verses 'What causes,' etc., have already been cited. The words 'Great Light Protection' etc. are incoherent, so it can be affirmed that they were not added by the author. Therefore, it can be affirmed that these were later additions. Similarly, objections were also raised in the commentaries of Vairocana Rakṣita and Vibhūticandra. Some Tibetan spiritual friends also considered these contents to be inconsistent with the scriptures, so they explained them by mixing them together. However, since these contents appear in the Chinese version and some Chinese commentaries, it would be easier to understand if they were explained. It would be more coherent if 'Fundamental Vinaya Bhikshu' were placed at the beginning. Due to ignorance of the cause of all arising (referring to afflictions), leading to the suffering result of samsara, attachment to things that are truly existent, and fear of emptiness (i.e., the reason for fearing emptiness), liberation from these extremes. Through wisdom, not abiding in samsara; through compassion, not abiding in nirvana, abiding in samsara in this way. Not abiding in nirvana, this is the result of emptiness. 'Or, not being liberated from the extremes of attachment and fear, this...'

---

་ནི་ སྟོང་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡི། །དོན་ལ་རྨོངས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཅན། །འཁོར་བར་གནས་པ་འགྲུབ་ པར་འགྱུར། །ཞེས་པའི་གཞུང་ལ་སྦྱར་ནས་འགྲེལ་པས་འཆད་དོ། ། དེ༷་ལྟར༷་ན་སྟོ༷ང་པ༷་ཉི༷ད་ཀྱི་གཞུང་དང་དོན་གཉི་གའི་ཕྱོ༷གས་ལ༵། སུ༷ན་འབྱི༷ན་པ༷་ནི༷་ འཐ༷ད་མ༷་ཡི༵ན། (རྒྱུ་མཚན་)དེ༷ས་ན༷་(ལམ་ཡིན་ནམ་མིན་མཉམ་པའི་)ཐེ༷་ཚོ༷མ་མི༷་ཟ༷་བ༵ར། །(ཆོས་ཐམས་ ཅད་རང་བཞིན་མེད་པའི་)ཟབ་མོ་སྟོ༷ང་པ༷་ཉི༷ད་ནི༷་བསྒོ༷མ་པ༷ར་བྱ༷། མཐོང་ལམ་མར་བཅད་ཀྱི་སྤང་ བྱ་ཀུན་བརྟགས་(ཆགས་སོགས་)ཉོ༷ན་མོ༷ངས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་དང་། སྒོམ་ལམ་ཡར་བཅད་ཀྱི་སྤང་བྱ་ ལྷན་སྐྱེས་(ཆོས་དབྱིངས་ཤེས་ཤིང་ཁོང་དུ་ཆུད་བྱེད་ལ་སྒྲིབ་པས་)ཤེ༷ས་བྱ༷འི་སྒྲི༷བ་པ༷་ཡི༵། མུ༷ན་པ༷འི་གཉེ༷ན་ པོ༷་སྟོ༷ང་པ༷་ཉི༵ད། །མྱུ༷ར་དུ༷་ཐ༷མས་ཅ༷ད་མཁྱེ༷ན་(པ་ཐོབ་པར་)འདོ༷ད་པ༵ས། །(སྟོང་ཉིད་)དེ༷་ནི༷་ཇི༷་ ལྟར༷་སྒོ༷མ་མི༷་བྱེ༷ད། །ཅེས་པ་སྟེ། ལང་ཀའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། ཁྱོད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་ཤེས་བྱའི་ སྒྲིབ། །མཚན་མ་མེད་པས་རྟག་ཏུ་འདག །ཅེས་གསུངས་སོ། །དངོ༷ས་འཛིན་ག༷ང་ཡིན་སྡུ༷ག་ བསྔ༷ལ་སྐྱེ༷ད་བྱེ༷ད་པ༵། དེ༷་ངོས་ལ༷ས་སྐྲ༷ག་པ༷་སྐྱེ༷་འགྱུ༷ར་རིགས་ན༵། སྟོ༷ང་ཉི༷ད་ཟབ་མོ་(འཁོར་ བའི་)སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཞི༷་བྱེ༷ད་པ༵། དེ༷་ལ༷་འཇི༷གས་པ༷་ཇི༷་ལྟར༷་སྐྱེ༵(སྟེ་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་དགའ་བར་རིགས)། །ཞེས་པ་སྟེ། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་ཀྱང་། འགྲོ་བ་དེའི་གནས་མིན་ 1-290 ལ་སྐྲག་པས་གདུང་བྱེད་འགྱུར། །བསོད་ནམས་མ་ཡིན་ཕུང་ཆེན་བསགས་བྱས་ཡུན་རིང་དུ། །རིགས་མེད་གྲོགས་ངན་སྔོན་དགེ་མ་བསགས་བློ་མ་སྦྱངས། །ཆོས་འདིས་སྐྲག་འགྱུར་འདི་ ན་དོན་ཆེན་འདི་ལས་ལྷུང་། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཟབ་མོ་ལ་མི་སྐྲག་པའི་བཟོད་པ་ ཐོབ་པར་གྱུར་ཅིག ། མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་དངོས་པོ་གང་ཡིན་སྐད་ཅིག་གིས་འགྱུར་ཞིང་མི་རྟག་པའི་ རྣམ་པ་མ་གོ་བར་ཤེས་རིག་གི་རྒྱུན་ཙམ་ལ་བསམས་ནས་རྣམ་ཤེས་འདིས་ལུས་འདི་བོར་ ཡང་གཞན་བདག་ཏུ་བྱེད་པས་བདག་རྟག་པའོ་སྙམ་དུ་བལྟས་ཤིང་། དེ་བཞིན་དུ་འདི་རྒྱུན་ མི་འཆད་པས་སེམས་ཅན་དང་། འདི་ཡོད་ཀྱི་བར་དུ་ལུས་འཚོ་བས་སྲོག་དང་། འདིས་སྐྱེ་བ་ ལེན་པས་སྐྱེ་བ་པོ་དང་། ལུས་བསྐྱེད་ཅིང་གསོ་བས་གསོ་བ་དང་། སྐྱེས་བུ་མགོ་སྟོང་ལྡན་རིག་ བྱེད་ཀྱི། སྒྲ་འདོན་པ་ཁོ་ན་ཡོད་པར་འདོད་པས་སྐྱེས་བུ་དང་། འགྲོ་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུད་དུ་སྐྱེ་ ཞིང་སྦྱོར་བས་སྦྱོར་བ་དང་། སྐྱེས་ནས་དར་གྱི་བར་དུ་ནི་གང་། དར་ཡོལ་ནས་ཤིའི་བར་དུ་ནི་ ཟག་པས་གང་ཟག་དང་། སྐྱེ་རྒུའི་བདག་པོ་ཤེད་ཅེས་བྱ་བས་སྐྱེད་པར་འདོད་པས་ཤེད་ལས་ སྐྱེས་སམ་ཤེད་བུ་དང་། ལུས་སྐྱེ་འཇིག་ཐམས་ཅད་འདིས་བྱེད་པ

【現代漢語翻譯】 將此文與『證悟空性之果，于義理愚昧而受苦者，終將安住于輪迴』之論典結合起來解釋。 如是，對於空性之論與義理兩方面，駁斥是不合理的。（原因）因此，不要猶豫（于道與非道之間），應當修習甚深空性。（諸法皆無自性）。斷除見道所斷的遍計（貪等）煩惱之障，以及修道所斷的俱生（障礙了知法界並證悟）所知之障的黑暗之對治即是空性。爲了迅速獲得一切智（果位），為何不修習（空性）呢？正如《楞伽經》所說：『汝之煩惱與所知障，因無相而恒常止息。』無論執著於何物皆是痛苦之因，若因此而生恐懼，那麼，甚深空性（輪迴的）寂滅痛苦之法，為何要懼怕呢（因為是一切功德的來源，所以應該歡喜）？正如《經莊嚴論》所說：『眾生因懼怕非其居處而受苦，積累大量非福德，長久以來，無善友，未積善根，未調伏心，因此法而生懼，於此有大利益而由此墮落。』因此，愿獲得不懼怕甚深佛法的忍辱。 外道認為，無論何物皆是剎那變化且無常，他們只思索識的連續性，認為此識捨棄此身亦會成為他者的主宰，因此認為『我』是常恒的。同樣，因為此識的連續不斷，所以稱為有情；因為此識存在於生命期間，所以稱為命；因為此識取受生，所以稱為生者；因為此識產生並養育身體，所以稱為養育者；因為士夫只有空洞的頭腦和吠陀經的聲音，所以稱為士夫；因為此識在各種輪迴中產生並結合，所以稱為結合者；因為從出生到壯年是增長，從壯年到死亡是衰減，所以稱為補特伽羅；因為生靈的主宰『自在』創造了他們，所以稱為自在所生或自在之子；因為身體的生滅都由此識所為，所以...

【English Translation】 This is explained by combining this text with the treatise: 'Those who are ignorant of the meaning of the fruit of emptiness will remain in samsara.' Thus, it is not reasonable to refute both the doctrine and the meaning of emptiness. (Reason) Therefore, without hesitating (between the path and the non-path), one should cultivate profound emptiness. (All phenomena are without inherent existence). The antidote to the darkness of the afflictive obscurations of imputation (such as attachment), which are to be abandoned by the path of seeing, and the cognitive obscurations of coemergence (which obscure the knowledge of the dharmadhatu and its realization), which are to be abandoned by the path of cultivation, is emptiness. Why would one not cultivate (emptiness) in order to quickly attain omniscience (the state of enlightenment)? As stated in the Lankavatara Sutra: 'Your afflictions and cognitive obscurations are always pacified by the absence of characteristics.' Whatever is clung to is the cause of suffering, and if fear arises from that, then why fear profound emptiness (the means of) pacifying the suffering (of samsara)? (Because it is the source of all good qualities, one should rejoice). As stated in the Ornament of the Sutras: 'Beings suffer because they fear what is not their abode, accumulate great non-merit, and for a long time, without good friends, without accumulating merit, without taming the mind, they fear this Dharma, and in this, there is great benefit and from this, they fall.' Therefore, may one attain the patience of not fearing the profound Dharma. The non-Buddhists believe that whatever exists changes in an instant and is impermanent. They only contemplate the continuity of consciousness, thinking that even if this consciousness abandons this body, it will become the master of another, thus believing that 'I' is permanent. Similarly, because this consciousness is continuous, it is called a sentient being; because this consciousness exists during life, it is called life; because this consciousness takes birth, it is called the one who is born; because this consciousness produces and nourishes the body, it is called the nourisher; because the purusha only has an empty head and the sound of the Vedas, it is called purusha; because this consciousness is born and combines in various transmigrations, it is called the combiner; because from birth to maturity there is growth, and from maturity to death there is decay, it is called a person; because the lord of beings, Ishvara, creates them, it is called born of Ishvara or son of Ishvara; because all the birth and death of the body is done by this consciousness, therefore...

---

ས་བྱེད་པ་པོ་དང་། དགེ་མི་ དགེའི་ལས་བྱེད་དུ་འཇུག་པས་བྱེད་དུ་འཇུག་པ་པོ་དང་། རྣམ་སྨིན་མྱོང་བར་བྱེད་པས་ཚོར་ བ་པོ་དང་། དབང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་ཡུལ་ཤེས་པས་ཤེས་པ་པོ་དང་། ཡུལ་མཐོང་བས་མཐོང་ བ་པོ་དང་། ཕུང་པོ་སློང་ཞིང་སྐྱེད་པས་སློང་བ་པོ་དང་། སྐྱེ་མཆེད་དང་ཁམས་ཀྱང་བསྐྱེད་པས་ ཀུན་ནས་སློང་བ་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྣམ་གྲངས་མང་པོ་བརྟགས་ནས། བྱེད་ལས་ཐ་དད་ཀྱང་ ངོ་བོ་སེམས་གཅིག་པུའོ་སྙམ་ནས་བདག་རྟག་པ་དང་གཅིག་པུ་དང་རང་དབང་ཅན་གྱི་ཆོས་ གང་མཐུན་མཐུན་དུ་སྦྱར་ཏེ་གང་ཟག་གི་བདག་འདོད་ཅིང་། དེས་ཆོས་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་ སྐྱེ་མཆེད་བདག་གི་བར་འཛིན་པའི་ཆ་ནས་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཅེས་ཁས་ལེན་ནོ། །འོན་ཀྱང་འདི་ 1-291 ཐམས་ཅད་མི་རྟག་དུ་མ་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པས་མཚན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་མི་ རིགས་སོ། །དེས་ན་འདིར་ཡང་སྟོང་ཉིད་ལ་སྐྲག་པར་མི་འོས་པའི་ཚིག་ཟུར་གྱིས་བདག་མེད་ པ་སྒྲུབ་པར་བཞེད་ནས། ག༷ལ་ཏེ༷་(འཇིགས་མཁན་གྱི་)བད༷ག་འག༷འ་ཡོ༷ད་ན༷་ནི༵། །དངོས་པོའམ་ སྟོང་ཉིད་ཅི༷་ཡ༷ང་རུ༷ང་ལ༷ས་འཇི༷གས་འགྱུ༷ར་བདེན་ན༵། བད༷ག་ནི༷་འག༷འ་ཡ༷ང་(ཁྱད་པར་) ཡོ༷ད་མི༷ན་པ༵ས། །འཇི༷གས་པ༷ར་འགྱུ༷ར་བ༷འི་གང་ཟག་སུ༷་ཞི༷ག་ཡི༵ན། དྲིས་པ་སྟེ། འགྲེལ་ པར། བདག་ཡོད་མ་ཡིན་འབྱུང་འགྱུར་མིན། །བདག་གི་བ་མེད་ཡོད་མི་འགྱུར། །འོན་ཀྱང་ བྱིས་པ་སྐྲག་འགྱུར་ཏེ། །མཁས་པ་རྣམས་ནི་འཇིགས་པ་མེད། །ཅེས་དྲངས་སོ། ། འདི་ལྟར་བརྟགས་ན། སོ༷་ད༷ང་(མགོ་བོའི་)སྐྲ༷་(དང་རྐང་ལག་གི་)སེ༷ན་བད༷ག་(ཏུ་གཟུང་བའི་ ཡུལ་)མ༷་ཡི༵ན། །བད༷ག་ནི༷་རུ༷ས་པ༷་ཁྲ༷ག་མ༷་ཡི༵ན། །(སྣ་ལས་བྱུང་བའི་)སྣ༷བས་(བདག་)མི༷ན་བ༷ད་ ཀ༷ན་(ནམ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ལུད་པ་བདག་)མ༷་ཡི༷ན་ཏེ༵། །(རྨ་ལས་བྱུང་བའི་)ཆུ༷་སེ༷ར་ད༷ང་ནི༷་(ཁྲག་རུལ་ པའི་)རྣ༷ག་ཀྱང༷་(བདག་) མི༵ན། །བད༷ག་ནི༷་ཞ༷ག་(སྟེ་ལུས་ཀྱི་སྣུམ་མམ་ཚིལ་གྱི་ཁུ་བ་)ད༷ང་(རབ་ཏུ་རྔུལ་བའི་) རྔུ༷ལ་(ཡང་)མི༷ན་ཏེ༵། །གློ༷་མཆི༷ན་ད༷ག་ཀྱང༷་བད༷ག་མ༷་ཡི༵ན། །ན༷ང་ཁྲོ༷ལ་གཞ༷ན་(གཉེ་མ་སོགས་ དང་རྒྱུ་མཐའ་ཕྲ་མོ་ཡན་ཆད་)ཡ༷ང་བད༷ག་མི༷ན་ཏེ༵། །བད༷ག་ནི༷་ཕྱི༷་ས༷་(སྟེ་བཤང་བ་དང་)གཅི༷ན་(ཡང་)མ༷་ ཡི༵ན། །ཤ༷་ད༷ང་པ༷གས་པ༷་བད༷ག་མི༷ན་ཏེ༵། །(ལུས་ཀྱི་མེ་ཁམས་)དྲོ༷ད་ད༷ང་(དབུགས་འབྱུང་འཇུག་གི་) རླུ༷ང་ཡ༷ང་བད༷ག་མ༷་ཡི༵ན། །(མིག་རྣ་བ་སྣ་ཁ་བཤང་གཅིའི་ལམ་གྱི་)བུ༷་ག༷་(དགུ་ཡང་)བད༷ག་མི༷ན་རྣམ༷་ ཀུན༷་ཏུ༵། །(མིག་ནས་ལུས་ཀྱི་བར་ལ་བརྟེན་པའི་)རྣམ༷་ཤེ༷ས་དྲུ༷ག་ཀྱང༷་བད༷ག་མ༷་ཡི༵ན། །ཞེས་པ་ལ། སོ་ནས་ཤ་ལྤགས་ཀྱི་བར་ས་དང་ཆུའི་ཁམས་དང་། དྲོད་མེའི་ཁམས་དང་། དབུགས་རྒྱུ་བ་ རླུང་གི་ཁམས་དང་། དགུས་མཚོན་པའི་བུ་ག་རྣམས་ནམ་མཁའི་ཁམས་དང་། མ

【現代漢語翻譯】 『作者』（ས་བྱེད་པ་པོ་，sa byed pa po）和『使作者』（དགེ་མི་དགེའི་ལས་བྱེད་དུ་འཇུག་པས་བྱེད་དུ་འཇུག་པ་པོ་，dge mi dge'i las byed du 'jug pas byed du 'jug pa po），『感受者』（རྣམ་སྨིན་མྱོང་བར་བྱེད་པས་ཚོར་བ་པོ་，rnam smin myong bar byed pas tshor ba po，指體驗異熟果報者），『知者』（དབང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་ཡུལ་ཤེས་པས་ཤེས་པ་པོ་，dbang po la brten nas yul shes pas shes pa po，指通過感官瞭解對像者），『見者』（ཡུལ་མཐོང་བས་མཐོང་བ་པོ་，yul mthong bas mthong ba po，指看到對像者），『生起者』（ཕུང་པོ་སློང་ཞིང་སྐྱེད་པས་སློང་བ་པོ་，phung po slong zhing skyed pas slong ba po，指產生和增長蘊者），以及『普生起者』（སྐྱེ་མཆེད་དང་ཁམས་ཀྱང་བསྐྱེད་པས་ཀུན་ནས་སློང་བ་པོ་，skye mched dang khams kyang bskyed pas kun nas slong ba po，指產生處和界者），通過考察這些眾多的名稱，認為雖然作用各異，但本體都是心，因此執著于常、一、自在的『我』，並將符合這些特徵的法強加於其上，從而認同人我。並且，由於他們認為蘊、處、界是『我』的，所以也承認法我。然而，這一切都是無常、眾多、不自在的，與『我』的定義截然相反，因此是不合理的。 因此，這裡爲了用不畏懼空性的措辭來論證無我，說道：『如果存在（ག༷ལ་ཏ༷་，藏文，'jigs mkhan gyi，梵文天城體，ghalta，梵文羅馬擬音，frightened one，漢語字面意思：害怕者）我（བད༷ག་，藏文，bdag，梵文天城體，ātman，梵文羅馬擬音，atman，漢語字面意思：我），那麼無論事物還是空性，都會感到恐懼，這是真的。』『我（བད༷ག་，藏文，bdag，梵文天城體，ātman，梵文羅馬擬音，atman，漢語字面意思：我）沒有任何（འག༷འ་ཡ༷ང་，藏文，khyad par，梵文天城體，kaṃcana，梵文羅馬擬音，kamcana，漢語字面意思：任何）差別，那麼誰會感到恐懼呢？』這是個提問。正如《釋論》中引用的：『沒有我，就不會有生滅；沒有我的，就不會存在或變化。然而，孩童會感到恐懼，智者則不會。』 如此觀察，頭髮（སྐྲ༷་，藏文，skra，梵文天城體，keśa，梵文羅馬擬音，kesha，漢語字面意思：頭髮）和指甲（སེ༷ན་，藏文，sen，梵文天城體，nakha，梵文羅馬擬音，nakha，漢語字面意思：指甲）不是我（བད༷ག་，藏文，bdag，梵文天城體，ātman，梵文羅馬擬音，atman，漢語字面意思：我）的對境，骨頭（རུ༷ས་པ༷་，藏文，rus pa，梵文天城體，asthi，梵文羅馬擬音，asthi，漢語字面意思：骨頭）和血（ཁྲ༷ག་，藏文，khrag，梵文天城體，rakta，梵文羅馬擬音，rakta，漢語字面意思：血）也不是我（བད༷ག་，藏文，bdag，梵文天城體，ātman，梵文羅馬擬音，atman，漢語字面意思：我）。鼻涕（སྣ༷བས་，藏文，snabs，梵文天城體，siṃhāṇaka，梵文羅馬擬音，simhanaka，漢語字面意思：鼻涕）不是我（བད༷ག་，藏文，bdag，梵文天城體，ātman，梵文羅馬擬音，atman，漢語字面意思：我），痰（བ༷ད་ཀ༷ན་，藏文，bad kan，梵文天城體，śleṣman，梵文羅馬擬音，shlesman，漢語字面意思：痰）也不是我（བད༷ག་，藏文，bdag，梵文天城體，ātman，梵文羅馬擬音，atman，漢語字面意思：我），膿（རྣ༷ག་，藏文，rnag，梵文天城體，pūya，梵文羅馬擬音，puya，漢語字面意思：膿）和黃水（ཆུ༷་སེ༷ར་，藏文，chu ser，梵文天城體，pūya，梵文羅馬擬音，puya，漢語字面意思：膿）也不是我（བད༷ག་，藏文，bdag，梵文天城體，ātman，梵文羅馬擬音，atman，漢語字面意思：我）。脂肪（ཞ༷ག་，藏文，zhag，梵文天城體，medas，梵文羅馬擬音，medas，漢語字面意思：脂肪）和汗水（རྔུ༷ལ་，藏文，rngul，梵文天城體，sveda，梵文羅馬擬音，sveda，漢語字面意思：汗水）不是我（བད༷ག་，藏文，bdag，梵文天城體，ātman，梵文羅馬擬音，atman，漢語字面意思：我），肺（གློ༷་，藏文，glo，梵文天城體，yakṛt，梵文羅馬擬音，yakrit，漢語字面意思：肝）和肝臟（མཆི༷ན་，藏文，mchin，梵文天城體，kloman，梵文羅馬擬音，kloman，漢語字面意思：脾）也不是我（བད༷ག་，藏文，bdag，梵文天城體，ātman，梵文羅馬擬音，atman，漢語字面意思：我）。內臟（ན༷ང་ཁྲོ༷ལ་，藏文，nang khrol，梵文天城體，antara，梵文羅馬擬音，antara，漢語字面意思：內部）也不是我（བད༷ག་，藏文，bdag，梵文天城體，ātman，梵文羅馬擬音，atman，漢語字面意思：我），糞便（ཕྱི༷་ས༷་，藏文，phyi sa，梵文天城體，viṣ，梵文羅馬擬音，vish，漢語字面意思：糞便）和尿液（གཅི༷ན་，藏文，gcin，梵文天城體，mūtra，梵文羅馬擬音，mutra，漢語字面意思：尿液）也不是我（བད༷ག་，藏文，bdag，梵文天城體，ātman，梵文羅馬擬音，atman，漢語字面意思：我）。肉（ཤ༷་，藏文，sha，梵文天城體，māṃsa，梵文羅馬擬音，mamsa，漢語字面意思：肉）和面板（པ༷གས་པ༷་，藏文，pags pa，梵文天城體，carman，梵文羅馬擬音，carman，漢語字面意思：面板）不是我（བད༷ག་，藏文，bdag，梵文天城體，ātman，梵文羅馬擬音，atman，漢語字面意思：我），體溫（དྲོ༷ད་，藏文，drod，梵文天城體，uṣṇatā，梵文羅馬擬音，ushnata，漢語字面意思：熱）和呼吸（རླུ༷ང་，藏文，rlung，梵文天城體，vāyu，梵文羅馬擬音，vayu，漢語字面意思：風）也不是我（བད༷ག་，藏文，bdag，梵文天城體，ātman，梵文羅馬擬音，atman，漢語字面意思：我）。九竅（བུ༷་ག༷་，藏文，bu ga，梵文天城體，randhra，梵文羅馬擬音，randhra，漢語字面意思：孔）也不是我（བད༷ག་，藏文，bdag，梵文天城體，ātman，梵文羅馬擬音，atman，漢語字面意思：我）。從眼到身的六識（རྣམ༷་ཤེ༷ས་དྲུ༷ག་，藏文，rnam shes drug，梵文天城體，ṣaḍvijñāna，梵文羅馬擬音，shadvijnana，漢語字面意思：六識）也不是我（བད༷ག་，藏文，bdag，梵文天城體，ātman，梵文羅馬擬音，atman，漢語字面意思：我）。』 其中，從牙齒到面板是地和水的元素，體溫是火的元素，呼吸是風的元素，九竅代表空的元素，

【English Translation】 『The doer』 (ས་བྱེད་པ་པོ་, sa byed pa po) and 『the causer of doing』 (དགེ་མི་དགེའི་ལས་བྱེད་དུ་འཇུག་པས་བྱེད་དུ་འཇུག་པ་པོ་, dge mi dge'i las byed du 'jug pas byed du 'jug pa po), 『the feeler』 (རྣམ་སྨིན་མྱོང་བར་བྱེད་པས་ཚོར་བ་པོ་, rnam smin myong bar byed pas tshor ba po, referring to the one who experiences the results of karma), 『the knower』 (དབང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་ཡུལ་ཤེས་པས་ཤེས་པ་པོ་, dbang po la brten nas yul shes pas shes pa po, referring to the one who knows objects through the senses), 『the seer』 (ཡུལ་མཐོང་བས་མཐོང་བ་པོ་, yul mthong bas mthong ba po, referring to the one who sees objects), 『the producer』 (ཕུང་པོ་སློང་ཞིང་སྐྱེད་པས་སློང་བ་པོ་, phung po slong zhing skyed pas slong ba po, referring to the one who generates and increases the skandhas), and 『the all-producer』 (སྐྱེ་མཆེད་དང་ཁམས་ཀྱང་བསྐྱེད་པས་ཀུན་ནས་སློང་བ་པོ་, skye mched dang khams kyang bskyed pas kun nas slong ba po, referring to the one who generates the ayatanas and dhatus). After examining these many names, they think that although the functions are different, the essence is only mind. Therefore, they cling to a permanent, single, and independent 『self』 and impose characteristics that match these features, thereby identifying with the personal self. Furthermore, because they consider the skandhas, ayatanas, and dhatus to be 『mine,』 they also acknowledge the dharma self. However, all of this is impermanent, multiple, and dependent, which is completely contrary to the definition of 『self,』 and therefore unreasonable. Therefore, here, in order to argue for no-self with words that do not fear emptiness, it is said: 『If there is a (ག༷ལ་ཏ༷་, Tibetan, 'jigs mkhan gyi, Sanskrit Devanagari, ghalta, Sanskrit Romanization, ghalta, Chinese literal meaning: frightened one) self (བད༷ག་, Tibetan, bdag, Sanskrit Devanagari, ātman, Sanskrit Romanization, atman, Chinese literal meaning: self), then whether it is a thing or emptiness, it will be afraid, that is true.』 『The self (བད༷ག་, Tibetan, bdag, Sanskrit Devanagari, ātman, Sanskrit Romanization, atman, Chinese literal meaning: self) has no (འག༷འ་ཡ༷ང་, Tibetan, khyad par, Sanskrit Devanagari, kaṃcana, Sanskrit Romanization, kamcana, Chinese literal meaning: any) difference, so who will be afraid?』 This is a question. As quoted in the commentary: 『Without self, there will be no arising or ceasing; without mine, there will be no existence or change. However, children will be afraid, but the wise will not.』 Observing in this way, hair (སྐྲ༷་, Tibetan, skra, Sanskrit Devanagari, keśa, Sanskrit Romanization, kesha, Chinese literal meaning: hair) and nails (སེ༷ན་, Tibetan, sen, Sanskrit Devanagari, nakha, Sanskrit Romanization, nakha, Chinese literal meaning: nails) are not the object of 『self』 (བད༷ག་, Tibetan, bdag, Sanskrit Devanagari, ātman, Sanskrit Romanization, atman, Chinese literal meaning: self), bones (རུ༷ས་པ༷་, Tibetan, rus pa, Sanskrit Devanagari, asthi, Sanskrit Romanization, asthi, Chinese literal meaning: bones) and blood (ཁྲ༷ག་, Tibetan, khrag, Sanskrit Devanagari, rakta, Sanskrit Romanization, rakta, Chinese literal meaning: blood) are not 『self』 (བད༷ག་, Tibetan, bdag, Sanskrit Devanagari, ātman, Sanskrit Romanization, atman, Chinese literal meaning: self). Snot (སྣ༷བས་, Tibetan, snabs, Sanskrit Devanagari, siṃhāṇaka, Sanskrit Romanization, simhanaka, Chinese literal meaning: snot) is not 『self』 (བད༷ག་, Tibetan, bdag, Sanskrit Devanagari, ātman, Sanskrit Romanization, atman, Chinese literal meaning: self), phlegm (བ༷ད་ཀ༷ན་, Tibetan, bad kan, Sanskrit Devanagari, śleṣman, Sanskrit Romanization, shlesman, Chinese literal meaning: phlegm) is not 『self』 (བད༷ག་, Tibetan, bdag, Sanskrit Devanagari, ātman, Sanskrit Romanization, atman, Chinese literal meaning: self), pus (རྣ༷ག་, Tibetan, rnag, Sanskrit Devanagari, pūya, Sanskrit Romanization, puya, Chinese literal meaning: pus) and serum (ཆུ༷་སེ༷ར་, Tibetan, chu ser, Sanskrit Devanagari, pūya, Sanskrit Romanization, puya, Chinese literal meaning: pus) are not 『self』 (བད༷ག་, Tibetan, bdag, Sanskrit Devanagari, ātman, Sanskrit Romanization, atman, Chinese literal meaning: self). Fat (ཞ༷ག་, Tibetan, zhag, Sanskrit Devanagari, medas, Sanskrit Romanization, medas, Chinese literal meaning: fat) and sweat (རྔུ༷ལ་, Tibetan, rngul, Sanskrit Devanagari, sveda, Sanskrit Romanization, sveda, Chinese literal meaning: sweat) are not 『self』 (བད༷ག་, Tibetan, bdag, Sanskrit Devanagari, ātman, Sanskrit Romanization, atman, Chinese literal meaning: self), lungs (གློ༷་, Tibetan, glo, Sanskrit Devanagari, yakṛt, Sanskrit Romanization, yakrit, Chinese literal meaning: liver) and liver (མཆི༷ན་, Tibetan, mchin, Sanskrit Devanagari, kloman, Sanskrit Romanization, kloman, Chinese literal meaning: spleen) are not 『self』 (བད༷ག་, Tibetan, bdag, Sanskrit Devanagari, ātman, Sanskrit Romanization, atman, Chinese literal meaning: self). Internal organs (ན༷ང་ཁྲོ༷ལ་, Tibetan, nang khrol, Sanskrit Devanagari, antara, Sanskrit Romanization, antara, Chinese literal meaning: internal) are not 『self』 (བད༷ག་, Tibetan, bdag, Sanskrit Devanagari, ātman, Sanskrit Romanization, atman, Chinese literal meaning: self), feces (ཕྱི༷་ས༷་, Tibetan, phyi sa, Sanskrit Devanagari, viṣ, Sanskrit Romanization, vish, Chinese literal meaning: feces) and urine (གཅི༷ན་, Tibetan, gcin, Sanskrit Devanagari, mūtra, Sanskrit Romanization, mutra, Chinese literal meaning: urine) are not 『self』 (བད༷ག་, Tibetan, bdag, Sanskrit Devanagari, ātman, Sanskrit Romanization, atman, Chinese literal meaning: self). Flesh (ཤ༷་, Tibetan, sha, Sanskrit Devanagari, māṃsa, Sanskrit Romanization, mamsa, Chinese literal meaning: flesh) and skin (པ༷གས་པ༷་, Tibetan, pags pa, Sanskrit Devanagari, carman, Sanskrit Romanization, carman, Chinese literal meaning: skin) are not 『self』 (བད༷ག་, Tibetan, bdag, Sanskrit Devanagari, ātman, Sanskrit Romanization, atman, Chinese literal meaning: self), body heat (དྲོ༷ད་, Tibetan, drod, Sanskrit Devanagari, uṣṇatā, Sanskrit Romanization, ushnata, Chinese literal meaning: heat) and breath (རླུ༷ང་, Tibetan, rlung, Sanskrit Devanagari, vāyu, Sanskrit Romanization, vayu, Chinese literal meaning: wind) are not 『self』 (བད༷ག་, Tibetan, bdag, Sanskrit Devanagari, ātman, Sanskrit Romanization, atman, Chinese literal meaning: self). The nine orifices (བུ༷་ག༷་, Tibetan, bu ga, Sanskrit Devanagari, randhra, Sanskrit Romanization, randhra, Chinese literal meaning: hole) are not 『self』 (བད༷ག་, Tibetan, bdag, Sanskrit Devanagari, ātman, Sanskrit Romanization, atman, Chinese literal meaning: self). The six consciousnesses (རྣམ༷་ཤེ༷ས་དྲུ༷ག་, Tibetan, rnam shes drug, Sanskrit Devanagari, ṣaḍvijñāna, Sanskrit Romanization, shadvijnana, Chinese literal meaning: six consciousnesses) from the eye to the body are not 『self』 (བད༷ག་, Tibetan, bdag, Sanskrit Devanagari, ātman, Sanskrit Romanization, atman, Chinese literal meaning: self).』 Among them, from teeth to skin are the elements of earth and water, body heat is the element of fire, breath is the element of wind, and the nine orifices represent the element of space.

---

ིག་ནས་ཡིད་ ཀྱི་བར་གྱི་དབང་ཤེས་དྲུག་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཁམས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཁམས་དྲུག་སོ་སོ་བའམ། འདུས་པའི་ཕུང་པོ་གང་ཡང་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་གྱི་བདག་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མི་ 1-292 རྟག་དུ་མ་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་ལ། དོན་དམ་པར་རང་རང་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྣམ་ཤེས་དྲུག་ལ་བདག་འགོག་པ་མ་བཟོད་པར་གྲངས་ཅན་པ་(ཁོའི་ལུགས་ཀྱིས། བདག་ སེམས་པ་ཅན་སྦྲུལ་དང་འདྲ་བ་རང་བཞིན་རྟག་ལ་གནས་སྐབས་མི་རྟག་སྟེ་སྦྲུལ་གྱི་འཁྱིལ་བ་དང་དྲང་པོ་བཞིན་ལ་) རྣམས་ ན་རེ། ག༷ལ་ཏེ༷་སྒྲ༷་ལ་སོགས་པ་ལྔ་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི༷་རྣམ་པར་ཤེ༷ས་པ་ནི་རྟག༷་གོ་ཞེ་ན༵། འོ་ ན་རྣ་བའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་སྒྲ་ཡོད་མེད་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ཀྱི་ཚེ༷་ན༷་(ཆོས་ཅན་)སྒྲ༷་འཛི༷ན་པར་འགྱུ༵ར་ཏེ། སྒྲ་འཛིན་པའི་རང་བཞིན་དེ་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་པར་མི་ནུས་ཏེ་ཤེ༷ས་བྱ༷་སྒྲ་མེ༷ད་པའི་ དུས་ན༷་ཡུལ་ཅི༷་ཞི༷ག་སྒྲ་འཛིན་གྱིས་རི༵ག་སྟེ་རིག་པ་མི་སྲིད་ན། རྒྱུ་མཚན་ག༷ང་གི༷ས་ན་ཐམས་ ཅད་དུ་སྒྲ་འཛིན་གྱི་ཤེ༷ས་པ༷་རྟག་གོ་ཞེ༷ས་རྗོ༷ད་པར་བྱེ༷ད་དེ། དེས་ན་སྒྲ་འཛིན་རྟག་པའི་དམ་ བཅའ་བུད་དོ། །ག༷ལ་ཏེ༷་ཡུལ་ཤེ༷ས་པ་མེ༷ད་ཀྱང་ཤེ༷ས་པ་རྟག་པ་ཡི༷ན་པས་མི་འགལ་ལོ་ ཞེ་ན༵། མ་ཡིན་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་ཤི༷ང་བེམ་པོ་ཡ༷ང་(ཆོས་ཅན་སྒྲ་འཛིན་གྱི་)ཤེ༷ས་པ༷་རྟག་པ་ཡིན་པར༷་ཧ་ ཅང་ཐ༷ལ་བ༷ར་འགྱུ༵ར་(ཏེ་སྒྲ་མེད་)བའི་ཕྱིར་རོ། །ཡུལ་མེད་ན་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཤེས་པ་འབྱུང་ མི་སྲིད་པ་དེ༷ས་ན༷་ཤེ༷ས་བྱ༷་སྒྲ་རུང་ཡུལ་དུ་ཉེ༷ར་གན༷ས་པ༵། མེ༷ད་པ༷ར་སྒྲ་འཛིན་གྱི་ཤེ༷ས་པ༷་ དེའང་མེ༷ད་ཅེ༷ས་བྱ་བ་ངེ༵ས་པའི་ཕྱིར་ཤེས་བྱ་མེད་ཀྱང་སྒྲ་རིག་པར་ནི་སུས་ཀྱང་སྨྲ་བར་མི་ ནུས་སོ། ། ཁོ་ན་རེ། ཤེས་བྱ་སྒྲ་མེད་པ་ན་ཤེས་པ་རྟག་པ་དེ༷་ཉི༷ད་ཀྱི༷ས་ནི༷་ཡུལ་གཟུ༷གས་ཤེ༷ས་པས་ རྣམ་ཤེས་རྟག་པ་མི་འགལ་ལོ་ཞེ་ན༵། འོ་ན་(གཟུགས་ཤེས་པ་)དེ༷འི་ཚེ༷་(ཆོས་ཅན་)སྒྲ་ཐོ༷ས་པ༷འ༷ང་ཅི༷་ སྟེ༷་མི༵ན་ཏེ་(ཡིན་པར་ཐལ་)དེ་ཉིད་སྒྲ་འཛིན་ཤེས་པ་ཡིན་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ག༷ལ་ ཏེ༷་སྒྲ༷་རུང་ཡུལ་དུ་མི༷་ཉེ༷་བའི་ཕྱི༷ར་མ་ཐོས་སོ་ཞེ་ན༵། རེས་འགའ་ཐོས་རེས་འགའ་མ་ཐོས་པ་ དེ༷ས་ན༷་དེ༷་འཛིན་པ་ཡི༷་རྣམ་ཤེ༷ས་རྟག་པ༷འང་དོན་མེ༵ད་པར་གྱུར་ཏོ། །གཞན་ཡང་སྒྲ༷་འཛི༷ན་ ཉན་ཤེས་ཀྱི་ར༷ང་བཞི༷ན་ག༷ང་ཡི༷ན་པ༵(འི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན)། དེ༷་ཡུལ་གཟུ༷གས་འཛི༷ན་པ༷ར་ཇི༷་ 1-293 ལྟར༷་འགྱུ༵ར་(མི་འགྱུར་བར་ཐལ་)ཏེ། དབང་པོ་ལྔ་ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་ཡིན་གྱི་བསྲེས་ནས་འཛིན་ པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཁོ་ན་རེ། དབང་ཤེས་གཅིག་ཉིད་ཀྱིས་རེས་སྒྲ་འཛིན་རེས་གཟུགས་འཛིན་པ་མི་འགལ་ ཏེ་དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་གཅི༷ག་ཉི༷ད་རང་གི་བུ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཕ༷་ད༷ང་ཕ་ལ་ལྟོས་ཏེ་བུ

【現代漢語翻譯】 從眼識到意識之間的六種識，都是各自獨立的識之界。因此，這六界無論是單獨存在還是聚合在一起，都不是恒常、單一、自主的『我』。在世俗層面，它們是無常、多重、受制於他者的；而在勝義層面，它們各自的自性皆是空性。 對於否認六識為『我』這一點，數論派（他們的觀點是：『我』，即有情，類似於蛇，其自性是恒常的，而狀態是無常的，就像蛇的盤繞和伸直一樣）反駁說：如果以聲等五境為對象的識是恒常的，那麼當耳識面對聲音存在與否的所有情況時，都應該能夠認知聲音，因為認知聲音的自性是恒常的。但這是不可能的，因為在所知之聲不存在的時候，耳識又如何去認知呢？既然沒有所知對象，認知也就不可能發生。那麼，以什麼理由說在任何時候，認知聲音的識都是恒常的呢？因此，聲識恒常的論斷是不成立的。如果說，即使沒有所知對象，識仍然是恒常的，這並不矛盾。那麼，樹木等無情物也同樣可以被認為是（聲識的）恒常識，這將導致荒謬的推論（因為沒有聲音）。因為沒有對境，依賴於它的識也不可能產生。因此，所知之聲存在與否，都會導致聲識存在與否的必然性。所以，即使沒有所知對象，也沒有人會說能夠認知聲音。 他們又說：當沒有所知之聲時，正是因為識的恒常性，所以能夠認知色等對境，因此識的恒常性並不矛盾。那麼，在這種情況下，為什麼聽不到聲音呢？（因為應該聽到聲音）。因為你已經承認這個識就是認知聲音的識。如果說，因為聲音不在附近所以聽不到，那麼有時聽到有時聽不到，這使得認知聲音的識的恒常性變得毫無意義。此外，聽覺的自性是什麼（這個識），它又如何能夠認知色等對境呢（不可能認知），因為五根對各自的對境是確定的，不可能混雜認知。 他們又說：一個識既可以認知聲音，又可以認知顏色，這並不矛盾，例如一個人相對於自己的兒子是父親，相對於父親是兒子。

【English Translation】 The six consciousnesses, from eye consciousness to mental consciousness, are distinct realms of consciousness. Therefore, these six realms, whether existing separately or aggregated together, are not a permanent, singular, and autonomous 'self'. On the conventional level, they are impermanent, multiple, and subject to others; while on the ultimate level, their respective natures are all emptiness. To the denial of the six consciousnesses as 'self', the Samkhya school (whose view is: 'Self', i.e., sentient being, is like a snake, whose nature is constant, while its states are impermanent, like the coiling and straightening of a snake) retorts: If the consciousness that takes sound and the other five objects as its objects is constant, then when the ear consciousness faces all situations of the existence or non-existence of sound, it should be able to cognize sound, because the nature of cognizing sound is constant. But this is impossible, because when the knowable sound does not exist, how can the ear consciousness cognize it? Since there is no knowable object, cognition cannot occur. Then, for what reason is it said that the consciousness that cognizes sound is constant at all times? Therefore, the assertion that sound consciousness is constant is untenable. If it is said that even without a knowable object, consciousness is still constant, this is not contradictory. Then, inanimate objects such as trees could also be considered constant consciousness (of sound), which would lead to an absurd inference (because there is no sound). Because there is no object, the consciousness that depends on it cannot arise. Therefore, whether the knowable sound exists or not leads to the certainty of the existence or non-existence of sound consciousness. So, even without a knowable object, no one would say that one can cognize sound. They further say: When there is no knowable sound, it is precisely because of the constancy of consciousness that one can cognize objects such as color, so the constancy of consciousness is not contradictory. Then, in this case, why is sound not heard? (Because sound should be heard). Because you have already admitted that this consciousness is the consciousness that cognizes sound. If it is said that sound is not heard because it is not nearby, then sometimes hearing and sometimes not hearing makes the constancy of the consciousness that cognizes it meaningless. Furthermore, what is the nature of auditory consciousness (this consciousness), how can it cognize objects such as color (it cannot cognize), because the five senses are definite for their respective objects, and it is impossible to cognize them in a mixed way. They further say: It is not contradictory that one consciousness can cognize sound and also cognize color, for example, one person is a father in relation to his son and a son in relation to his father.

---

༷་ཉི༷ད་དུ༵་འཇོག་ པ་མི་འགལ་བ་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་བརྟག༷ས་ནས་བཞག་པ་ཡི༷ན་གྱི་གཉིས་ཡིན་ཡ༷ང་ད༷ག་ ཉི༷ད་མི༷ན་ཏེ༵། དངོས་པོ་གཅིག་ཉིད་ལ་རང་བཞིན་གཉིས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཁོ་ན་རེ། མི་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་འགྲོ་བ་རྡུལ་མུན་པ་སྙིང་སྟོབས་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ གཅིག་པ་གཙོ་བོར་བརྟག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། འདི༷་ལྟར༷་སྙི༷ང་སྟོ༷བས་རྡུ༷ལ་ད༷ང་ ནི༵། །མུ༷ན་པ༷་རྟག་པ་ཡིན་ན་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་བུ༷་མི༷ན་ཕ༷་ཡ༷ང་མི༵ན་ནོ། །དེས་ན་གཟུགས་འཛིན་རྣམ་ཤེས་དེ༷་ནི༷་ཡུལ་སྒྲ༷་འཛི༷ན་ད༷ང་ལྡན༷་པ༵འི། ར༷ང་བཞི༷ན་དུ༷་ནི༷་ མཐོ༷ང་མ༷་ཡི༵ན་ཏེ། རང་གི་ཡུལ་གཟུགས་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཁོ་ན་རེ། རྣམ་འགྱུར་སྣ་ཚོགས་པའི་ག༷ར་མཁ༷ན་(གཅིག་ཉིད་རེས་འཇིག་སྡེ་དང་རེས་སྲིད་བསྒྲུབ་) ལྟ༷་བུ༷ར་ཤེས་པ་གཅིག་ཉིད་གཟུགས་ལ་ལྟ་བའི་ཚུ༷ལ་ལས་རྣམ་འགྱུར་གཞ༷ན་གྱི༵ས། སྐབས་ སུ་བབ་པ་ན་སྒྲ་སོགས་ཡུལ་གཞན་གྱི་དེ༷་ཉི༷ད་མཐོ༷ང་བ་པོ་ཡང་ཡིན་པས་མི་འགལ་ལོ་ཞེ་ན༷། འོ་ན་རྣམ་འགྱུར་ཤིན་ཏུ་མང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཤེས་རིག་གི་བདག་དེ༷་(ཆོས་ཅན་)རྟག༷་པ་(མིན་པར་ ཐལ་སྣ་ཚོགས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་)ནི་མི༵ན་ནོ། ། ག༷ལ་ཏེ༷་ཡུལ་གཞན་དང་འབྲེལ་བས་ཚུ༷ལ་གཞ༷ན་སྣ་ཚོགས་སུ་གྱུར་ཀྱང་བདག་དེ༷་ཉི༷ད་ འགྱུར་བ་མེད་དོ་ཞེ་ན༵། འོ་ན་ཁྱོད་ཀྱི་བདག་གཅི༷ག་པུ་ཉི༷ད་དེ༷་ནི༷་(ཆོས་ཅན་)སྔོ༷ན་མེ༷ད་པའི་ གཅི༵ག་པུ་(མ་ཡིན་པར་ཐལ་)སྟེ་སྣ་ཚོགས་དུ་མ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ངོ་མཚར་རོ། །ག༷ལ་ཏེ༷་ཡུལ་ གྱི་དབང་གིས་ཚུ༷ལ་གཞ༷ན་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ཡང་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཐ་དད་དུ་བདེ༷ན་པ་མི༷ན་ 1-294 པས་གཅིག་དང་དུ་མ་མི་འགལ་ལོ་ཞེ་ན༵། འོ་ན་གཟུགས་འཛིན་དང་སྒྲ་འཛིན་དེ༷་ཡི༷་ར༷ང་གི༷་ ར༷ང་བཞི༷ན་གཅིག་ཏུ་འཇོག་བྱེད་གང་ཡིན་པ་སྨྲོ༵ས་ཤིག ། ཁོ་ན་རེ། ཤེ༷ས་པ་ཉི༷ད་དུ་མཚུངས་པ་ལས་འཇོག་གོ་ཅེ༷་ན༷་འོ་ན་དེ༷་ལྟ༷་ན༵། སེམས་ལྡན་གྱི་ སྐྱེ༷ས་བུ་ཀུ༷ན་གྱི་རྒྱུད་(ཆོས་ཅན་)ཐ་དད་པས་དུ་མ་ཡང་གཅི༷ག་ཏུ༷་ཐ༷ལ་བ༷ར་འགྱུ༵ར་ཏེ་ཤེས་པར་ མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེར་མ་ཟད་ཁྱེད་རང་འདོད་པའི་བདག་སེ༷མས་པ༷་ཅན་དང་གཙོ་བོ་ སེ༷མས་མེ༷ད་དེ༷་ད༷ག་ཀྱང༷་། (ཆོས་ཅན་)དངོས་པོ་གཅི༷ག་ཉིད་དུ་འགྱུ༷ར་ཏེ་ག༷ང་གི་ཕྱི༷ར་ན་དངོས་ པོར་ཡོ༷ད་ཉི༷ད་མཚུ༵ངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ག༷ང་ཚེ༷་གཟུགས་འཛིན་དང་སྒྲ་འཛིན་ ཡུལ་ཐ་དད་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས་སོ་སོར་འཇོག་པ་ལས་བྱེ༷་བྲ༷ག་ཕྱི༷ན་ཅི༷་ལོ༵ག །ངོ་ བོ་གཅིག་ཡིན་པ་དེ༷འི་ཚེ༷་ཤེས་པ་ཙམ་དུ་འདྲ༷་བ༷འི་རྟེ༷ན་ག༷ང་ལས་ཡི༵ན། དེའི་ཁྱད་པར་ཅུང་ ཟད་ཀྱང་མེད་ན་བ་མེན་དང་བ་ལང་འདྲ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། འོན་ཀྱང་བ་ལང་ཁོ་ནར་འགྱུར་ བ་

【現代漢語翻譯】 如果說，就像安立為『一』不相違背一樣。那麼，這是經過觀察而安立的，雖然是『二』，但並非真實的一，因為一個事物不可能有兩種自性。 對方說：並非不可能，因為『行』（Rajas，激性）、『塵』（Tamas，惰性）、『暗』（Sattva，悅性）三種自性，是觀察其主要部分而安立的。答：不對。如果『悅性』、『激性』和『惰性』是常恒的，那麼由於生者和所生是相違背的，因此兒子不是父親，父親也不是兒子。 因此，執取色法的識，與執取聲音等對境的識，在自性上是不能相見的，因為它們各自的對境僅僅是色法。 對方說：就像善於變化多種形象的藝人（一人一時而為天神，一時而為世間人），一個識從觀察色法的方式中，在適當的時候，也能見到聲音等其他對境，因此不相違背。答：如果變化非常多，那麼識的本體（有法）就不是常恒的（因為會變成多種多樣）。 如果說，由於與不同對境相聯繫而變成多種形象，但本體並沒有改變。答：那麼，你所說的唯一本體（有法）就不是先前沒有的唯一（因為也是多種多樣），這真是太奇怪了！ 如果說，由於對境的力量而顯現為多種形象，但識的體性並非真實存在差異，因此『一』和『多』並不相違背。答：那麼，請說出執取色法的識和執取聲音的識，將它們的自性安立為『一』的依據是什麼？ 對方說：因為在『識』這一點上相同，所以安立為『一』。答：如果是這樣，那麼所有有情眾生的相續（有法），由於在『識』這一點上相同，也會變成『一』。 不僅如此，你們所承認的『神我』（Purusha，覺性）和『自性』（Prakriti，原質），一個有心識，一個沒有心識，也會變成一個事物，因為它們都存在『事物』的屬性。 此外，當執取色法的識和執取聲音的識，由於對境不同而被區分為不同時，那麼區分又有什麼用呢？當本體是『一』時，僅僅因為在『識』這一點上相似，又有什麼依據呢？如果沒有任何差別，就不會像母牦牛和牦牛一樣，而只會變成牦牛。

【English Translation】 If you say that it is not contradictory to establish it as 'one'. Then, this is established after investigation. Although it is 'two', it is not truly one, because it is impossible for one thing to have two natures. The opponent says: It is not impossible, because the three natures of 'Rajas' (activity), 'Tamas' (inertia), and 'Sattva' (harmony) are established by observing their main parts. Answer: That's not right. If 'Sattva', 'Rajas', and 'Tamas' are permanent, then since the producer and the produced are contradictory, the son is not the father, and the father is not the son. Therefore, the consciousness that grasps form and the consciousness that grasps sound and other objects cannot see each other in nature, because their respective objects are only form. The opponent says: Just like an artist who is good at changing various forms (one person is a god at one time and a worldly person at another time), one consciousness can also see other objects such as sound from the way of observing form, so it is not contradictory. Answer: If there are very many changes, then the essence of consciousness (subject) is not permanent (because it will become many different things). If you say that although it becomes various forms due to being connected with different objects, the essence does not change. Answer: Then, your single essence (subject) is not the only one that did not exist before (because it is also many different things), which is really strange! If you say that although it appears as various forms due to the power of the object, the nature of consciousness is not really different, so 'one' and 'many' are not contradictory. Answer: Then, please tell me what is the basis for establishing the nature of the consciousness that grasps form and the consciousness that grasps sound as 'one'? The opponent says: Because they are the same in 'consciousness', they are established as 'one'. Answer: If so, then the continuums (subject) of all sentient beings will also become 'one' because they are the same in 'consciousness'. Moreover, the 'Purusha' (spirit) and 'Prakriti' (matter) that you admit, one with consciousness and one without consciousness, will also become one thing, because they both have the attribute of 'thing'. In addition, when the consciousness that grasps form and the consciousness that grasps sound are distinguished as different due to different objects, then what is the use of distinguishing? When the essence is 'one', what is the basis for being similar only in 'consciousness'? If there is no difference, it will not be like a female yak and a yak, but will only become a yak.

---

བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གྲངས་ཅན་པ་ལ་སོགས་པས་བརྟགས་པ་ཤེས་རིག་གི་བདག་བཀག་ ནས་ད་ནི་རིགས་པ་ཅན་ལ་སོགས་པས་སེམས་མེད་ཀྱི་བདག་བརྟགས་པ་ཡང་འགོག་པར་ བཞེད་ནས། སེ༷མས་མེ༷ད་པ༷་ཡ༷ང་ཡུལ་ལ་སྤྱོད་པའི་བད༷ག་མི༷ན་ཏེ༵། སེ༷མས་མེ༷ད་པ་ཉི༷ད་ ཀྱིས་ཕྱི༷ར་བུ༷མ་པ་དང་སྣམ་བུ་ལ་སོ༷གས་པ་བཞི༵ན་ཞེས་སྨོས་སོ། ། ཁོ་ན་རེ། འོ༷ན་ཏེ༷་རང་གི་ངོ་བོ་སེམས་མེད་ཀྱང་སེ༷མས་རྫས་གཞན་ད༷ང་ལྡན༷་པ༷འི་ ཕྱི༷ར། ཡུལ་ཤེ༷ས་སོ་ཞེ་ན༷། འོ་ན་(བདག་དེ་ཆོས་ཅན་)སྔར་སེམས་མེད་མི༷་ཤེ༷ས་པའི་བདག་ཏུ་ དམ་བཅས་པ་འཇི༷ག་པ༷ར་ཐ༵ལ་(ཡུལ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་)ལོ། །ཅི༷་སྟེ༷་བད༷ག་གི་ངོ་བོ་ལ༷་འགྱུ༷ར་བ་ མེ༷ད་པས་མི་འཇིག་གོ་ཞེ་ན༵། སེ༷མས་རྫས་གཞན་ལྡན་པ༷ས་(བདག་)དེ༷་ལ༷་(ཆོས་ཅན་)ཡུལ་ཤེས་ པའི་བྱ་བ་ཅི༷་ཞི༷ག་བྱས༷(ཏེ་བྱར་མེད་པར་ཐལ)། གལ་ཏེ་བྱས་ན་མི་རྟག་པ་དང་གཞན་དབང་ཅན་ དུ་འགྱུར་རོ། །དེ༷་ལྟར༷་ན་ཡུལ་ཤེ༷ས་པ་མེ༷ད་ཅིང་བྱ༷་བྱེད་བྲ༷ལ་བ༵(བདག་ཡིན་ཞེ་ན)། (འོ་ན་)ན༷མ་ 1-295 མཁ༷འ་(ཆོས་ཅན་)ལ་བད༷ག་ཏུ༷་མིང་བྱས༷་པ༷ར་འགྱུ༵ར་ཏེ་(ཤེས་མེད་བྱ་བྲལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་)རོ། ། ཁོ་ན་རེ། ག༷ལ་ཏེ༷་བད༷ག་ནི༷་ཡོ༷ད་མི༷ན་ན༵། །རྒྱུ་ལ༷ས་དང་འབྲ༷ས་བུ་རྣམ་སྨིན་མི་སླུ་བའི་ འབྲེ༷ལ་བ༷་རི༷གས་མི༷ན་ཏེ༵། ལ༷ས་བྱས༷་ན༷ས་ནི༷་བྱེད་པ་པོ་ཞི༷ག་སྟེ་འབྲས་བུ་མྱོང་དུས་ན་མེད་ པ༷ས་ན༵། བྱེད་པ་པོ་སུ༷་ཡི༷་ལ༷ས་འབྲས་སུ༷་འབྲེལ་བར་འགྱུ༷ར་ཞེ༷་ན༵། འོ་ན་བྱ༷་བ༷་ལས་དང་ འབྲ༷ས་བུ་རྣམ་སྨིན་དང་དེ་དག་གི་གཞི༷་ཚེ་སྔ་ཕྱིའི་ཕུང་པོ་ཐ༷་ད༷ད་ད༵ང་། གནས་སྐབས་དེ་དང་ དེ༷ར་ཡང་བད༷ག་གི་ངོ་བོ་སེམས་མེད་ཅིང་རྟག་པར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ བྱེ༷ད་པ༷་མེ༷ད་པ༷ར་ཡ༵ང་། ཡུ༷་བུ༷་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉི༷་ག༷་ལ༷་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུ༷བ་པ༵ས། འདི༷ར་ རྩ༷ད་དོ༷ན་མེ༷ད་མ༷་ཡི༷ན་ན༵མ། ཞེས་དྲིས་པའོ། ། ཁོ་ན་རེ། རྩོད་པ་དོན་མེད་མ་ཡིན་ཏེ་བདག་མེད་ན་ལས་བྱས་པ་ཆུད་ཟོད་པའི་ཉེས་པར་ ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། གང་ཟག་གཅིག་ཉིད་རྒྱུ༷་ལས་དང་ལྡན༷་ཞིང་འབྲ༷ས་བུ༷་རྣམ་སྨིན་ ད༷ང་བཅ༷ས་ཞེ༵ས། བདག་གཅིག་ཏུ་མཐོ༷ང་བ༷་འདི༷་ནི༷་སྲི༷ད་མ༷་ཡི༵ན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཤི་བའང་ གཞན་ཉིད་ལ། །སྐྱེ་བ་ཡང་ནི་གཞན་ཉིད་ཡིན། །ཞེས་སྔར་དུ་བཀག་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཁོ་ན་རེ། འོ་ན་འདི་ཉིད་ཀྱིས་བྱས་པའི་ལས་གཞན་གྱིས་ཇི་ལྟར་མྱོང་བར་འགྱུར་ཞེས་ པའི་ལུང་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་དང་པོ་ལས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་སེམས་སྐད་ཅིག་ གིས་འགགས་ཀྱང་དེའི་བག་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུ༷ན་གཅི༷ག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པ་ལ༷་ནི༷་བརྟེ༷ན་ ན༷ས་སུ༵། སྨིན་པ་ན་ཡང་སེམས་རྒྱུན་དེས་མྱོང་བ་ལ་(ལས་)བྱེ༷ད་(པ་)པོ༷་(དང་འབྲས་བུ་ལ་ལོངས་) སྤྱོ༷ད་

【現代漢語翻譯】 如是，數論派等遮止了作為探究對象的覺識之我，現在，勝論派等也想遮止對無心之我的探究。 他們說：『無心之我並非是能對境作用的作者，就像外面的瓶子和毯子等一樣。』 對方說：『如果自性雖是無心，但因與他心識結合，就能了知對境。』 （答：）那麼，你先前立宗的無心、無知的我，就成了相違（因為能知對境）。 如果說我的自性不變，所以不相違，那麼，與他心識結合后，（我）對境了知的行為又做了什麼（即沒有作用）？如果做了，就成了無常和受他支配。 如果說沒有對境了知，也沒有能作和所作（的作者），（那還是我嗎？）那麼，虛空（作為例子）也可以被命名為我（因為無知且無作用）。』 對方說：『如果我不存在，那麼從因到果，以及異熟果不虛的關聯就不成立了，因為造業時有作者，受果報時卻沒有，那麼作者是誰？業果又與誰相關聯呢？』 （答：）那麼，行為（業）和異熟果，以及它們的所依——前後世的蘊體各異，並且你已承認在那些狀態下，我的自性是無心且常恒的，因此也沒有享受果報的作者。』 『你們雙方（有我和無我）在辯論中都顯現出相似的觀點，在這裡爭論還有什麼意義嗎？』 對方說：『爭論並非沒有意義，如果沒有我，那麼造業就會有空耗的過失，為什麼不會呢？』 （答：）『某一個補特伽羅具有因（業），並伴隨著果（異熟果），』這種認為有一個常一之我的觀點是不合理的，因為先前已經遮止了：『死亡是此人，出生是他人。』 對方說：『那麼，這人所造的業，怎麼會由他人來感受呢？』這與經文相違。 （答：）這是因為最初造業的現行心識雖然剎那滅盡，但它的習氣相續從一延續到另一，因此成熟時，也是由那個心識相續來感受（業果）。』

【English Translation】 Thus, the Samkhyas (數論派) and others refuted the self as consciousness, which is the object of investigation. Now, the Vaisheshikas (勝論派) and others also intend to refute the investigation of the non-mental self. They say, 'The non-mental self is not the agent that acts on objects, just like external pots and blankets.' The opponent says, 'If the self's nature is non-mental, it can still know objects because it is combined with other mental substances.' (Answer:) Then, your previous proposition of a non-mental, unknowing self becomes contradictory (because it can know objects). If you say that the self's nature is unchanging, so it is not contradictory, then what action of knowing objects does (the self) do after combining with other mental substances (i.e., it has no effect)? If it does, it becomes impermanent and subject to others. If you say there is no knowing of objects, and there is no agent or action (is that still a self?), then space (as an example) can also be named as a self (because it is unknowing and without action).' The opponent says, 'If the self does not exist, then the unfailing connection from cause to effect, and the maturation of results, is not established, because there is an agent when creating karma, but there is none when experiencing the result. So who is the agent? And with whom is the karmic result related?' (Answer:) Then, the action (karma) and the maturation of results, and their basis—the aggregates of previous and subsequent lives—are different, and you have already admitted that in those states, the self's nature is non-mental and permanent, so there is no agent to enjoy the results either.' 'You both (with and without a self) appear to have similar views in the debate, so what is the point of arguing here?' The opponent says, 'The debate is not meaningless, because if there is no self, then creating karma would have the fault of being wasted, why wouldn't it?' (Answer:) 'The view that one person has the cause (karma) and is accompanied by the result (maturation of results),' this view of a single, permanent self is unreasonable, because it has already been refuted: 'Death is this person, and birth is another.' The opponent says, 'Then, how can the karma created by this person be experienced by another?' This contradicts the scriptures. (Answer:) This is because although the initial active consciousness that creates karma ceases in an instant, its habitual imprint continues from one to another, so when it matures, it is also experienced by that stream of consciousness.'

---

(པ་)པོ༷་ཞེ༷ས་བྱ༷ར་བསྟ༵ན་པའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་འད༷ས་ད༷ང་མ༷་འོ༷ངས་པ༷་ཡི༷་སེ༵མས (ཆོས་ཅན)། བད༷ག་མི༷ན་ཏེ་དེ༷་དག་ནི༷་རིམ་པས་འགགས་པ་དང་མ་སྐྱེས་ནས་མེ༷ད་པ༷འི་ཕྱི༵ར་ རོ། །འོ༷ན་ཏེ༷་སྐྱེ༷ས་སེ༷མས་ད་ལྟར་བ་བད༷ག་ཡི༷ན་(ཞེ་)ན༵། མི་འཐད་དེ་དེ༷་ཞི༷ག་ན༷་དེ་ཡ༷ང་ འཇིག་པའི་ཕྱིར་བད༷ག་རྟག་པ་མེ༷ད་དོ༵། །(ལུས་སེམས་ཚོགས་པ་ལ་བདག་ཡོད་དོ་སྙམ་ན་)དཔེ༷ར་ན༷་ཆུ༷་ 1-296 ཤི༷ང་སྡོ༷ང་བོ༷་ད༵ག །ཆ༷་ཤ༷ས་ཕྱེ༷་ན༷་(ཤིང་རིམ་པས་བཤུས་ན་སྙིང་པོ་)འག༷འ་(ཡང་)མེ༷ད་པ༵། །དེ༷་བཞི༷ན་ (དུ་སེམས་སམ་ཕུང་པོ་ལ་རིགས་པས་)རྣམ༷་པ༷ར་དཔྱ༷ད་པ༷་ཡི༵ས། །བཙ༷ལ་ན༷་བད༷ག་ཀྱང༷་ཡ༷ང་ད༷ག་ པར་ཡོད་པ་མི༵ན་ཏེ་རི་བོང་གི་རྭ་དང་མཚུངས་སོ། ། ཁོ་ན་རེ། ག༷ལ་ཏེ༷་སེ༷མས་ཅ༷ན་ནམ་བདག་ཡོ༷ད་མི༷ན་ན༵། ཐེག་ཆེན་པས་སུ༷་ལ༷་སྙི༷ང་རྗེ༷་ བྱ༷་ཞེ༷་ན༵། འབྲ༷ས་བུ༷་ཐར་པའི༷་དོ༷ན་དུ༷་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པར་ཁ༷ས་བླང༷ས་པ༵འི། ཡུལ་ནི་བྱིས་ པ་རྨོ༷ངས་པ༷ས་བདེན་པར་བརྟག༷ས་པ༷་ག༷ང་ཡི༷ན་པ༷་ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཅན་ པའོ༵། །དོན་དམ་པར་སེ༷མས་ཅ༷ན་མེ༷ད་ན་སྙིང་རྗེའི་འབྲ༷ས་བུ་སུ༷་ཡི༷་འཐོབ་བྱ་ཡི༵ན་ཞེ་ན། བདེ༷ན་ཏེ༷་འོ༷ན་ཀྱང༷་བྱིས་པ་རྨོ༷ངས་པའི་སྣང་ཡུལ་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པ་ལ༷ས་འབྲས་བུ་ ཐོབ་པར་འདོ༵ད་པ་མི་འགལ་བས། འཁོར་བའི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཉེ༷་བ༷ར་ཞི༷་དོ༷ན་དུ༵། འབྲ༷ས་བུ༷་ དེ་ཁོ་ནའི༷་རྟོགས་པ་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་སུ་རྨོ༷ངས་པ༷འི་སྣང་ཡུལ་ཀུན་རྫོབ་བཟློ༷ག་པར་མི༷་བྱ་ ༷སྟེ། ཀུན་རྫོབ་མེད་པར་དོན་དམ་པ་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་བདག་ཀྱང་བཟློག་བྱ་མ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་རྒྱུ༷་ཡི༷་(ངར་འཛིན་པའི་)ང༷་རྒྱ༷ལ་ནི༵། །བད༷ག་ཏུ༷་རྨོ༷ངས་པ༷ས་འཕེ༷ལ་ བ༷ར་འགྱུ༵ར་བས་བཟློག་དགོས་ཏེ། རྣམ་འགྲེལ་ལས། བདག་ཡོད་ན་ནི་གཞན་དུའང་ཤེས། །བདག་གཞན་ཆ་ལས་འཛིན་དང་སྡང་། །འདི་དག་དང་ནི་འབྲེལ་བ་ལས། །ཉེས་པ་ཐམས་ ཅད་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །བདག་བཟློག་པ་དེ༷་ལ༷ས་ཀྱང༷་སྡུག་བསྔལ་ རྒྱུའི་ང་རྒྱལ་བཟློ༷ག་ནུས་པའི་ངེས་པ་མེ༷ད་ཅེ༷་ན༵། མ་ཡིན་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གསང་ བའི་མདོ་ལས། ཞི་བའི་བློ་གྲོས་འདི་ལྟ་སྟེ། ཤིང་གི་རྩ་བ་བཅད་པས་ཡལ་ག་དང་ལོ་འདབ་ ཐམས་ཅད་སྐམ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ཉེ་བར་ཞི་བས་ཉོན་ མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཞི་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། (བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཉེན་པོར་) བད༷ག་མེ༷ད་སྒོ༷མ་པ༷་མཆོ༷ག་ཡི༷ན་ནོ༵། ། 1-297 ད་ནི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ལ་འཇུག་པའི་དོན་དུ་བདག་གི་གཞི་འགོག་པར་བཞེད་ནས། ལུ༷ས་ནི༷་(ལོང་བུ་མན་ཆད་ཀྱི་)རྐ༷ང་པ༷་(གཉིས་པོ་དག་པུས་མོ་ཐོག་གི་)བྱི༷ན་པ༷་མི༵ན། །(པུས་མོས་སྟེང་གི

【現代漢語翻譯】 這是關於『補特伽羅』(gang zag，梵文pudgala，人我)的闡述。如果不是這樣，那麼過去和未來的心（法），不應是『我』，因為它們逐漸消逝，或者尚未產生就已經不存在了。如果說現在產生的『心』是『我』，那也是不合理的，因為它也會消逝，所以『我』不是恒常的。（如果認為身心聚合是『我』）就像樹木一樣，如果分開各個部分（如果逐漸剝開樹皮），就沒有樹心。同樣地，（通過理智）分析（心或蘊），如果尋找『我』，也找不到真實存在的『我』，就像兔子的角一樣。 有人會問：如果眾生或『我』不存在，那麼大乘佛教徒應該對誰生起慈悲心呢？爲了獲得解脫的果實，發誓修習慈悲心的對象，是那些被無知的孩童認為是真實的、如幻如夢的眾生。如果從勝義諦的角度來看，沒有眾生，那麼慈悲心的果實應該由誰來獲得呢？這是真的，但是，由於針對無知孩童所見的眾生而生起慈悲心，並希望從中獲得果實，這並不矛盾。爲了平息輪迴的痛苦，爲了實現那個果實，不應該否定無知者所見的世俗現象，因為沒有世俗諦就無法證悟勝義諦。那麼，『我』也不應該被否定嗎？應該否定，因為導致痛苦的（我執）傲慢，會因無知地執著于『我』而增長。正如《釋量論》中所說：『如果有了我，就會有他；有了我和他，就會有執著和嗔恨；從這些以及與這些相關的，會產生所有的過患。』因此，必須否定『我』。即使否定了『我』，也不能確定就能消除導致痛苦的傲慢。並非如此，如來在《秘密經》中說：『寂靜的智慧是這樣的：砍斷樹的根，所有的枝葉都會枯萎。同樣，平息了對壞聚見的執著，所有的煩惱都會平息。』因此，（作為對治我執的）修習無我是最殊勝的。 現在，爲了進入法無我的境界，首先要破除『我』的基礎。身體（從腳底到頭頂）不是腿（膝蓋以上的部分），也不是膝蓋。

【English Translation】 This is an explanation of 'Pudgala' (gang zag, Sanskrit pudgala, the self of a person). If it were not so, then the past and future minds (dharmas) should not be 'I', because they gradually disappear, or do not exist since they have not yet arisen. If it is said that the 'mind' that arises now is 'I', that is also unreasonable, because it will also disappear, so 'I' is not permanent. (If it is thought that the aggregation of body and mind is 'I') Just like trees, if the various parts are separated (if the bark is gradually peeled off), there is no heartwood. Similarly, (through reason) analyzing (the mind or skandhas), if one searches for 'I', one cannot find a truly existing 'I', just like a rabbit's horn. Someone might ask: If sentient beings or 'I' do not exist, then who should Mahayana Buddhists generate compassion towards? The object of vowing to cultivate compassion in order to obtain the fruit of liberation is sentient beings who are considered real by ignorant children, like illusions and dreams. If, from the perspective of ultimate truth, there are no sentient beings, then who should obtain the fruit of compassion? This is true, but it is not contradictory to generate compassion for sentient beings seen by ignorant children and hope to obtain fruit from it. In order to pacify the suffering of samsara, in order to realize that fruit, one should not deny the conventional phenomena seen by the ignorant, because without conventional truth, ultimate truth cannot be realized. So, should 'I' not be denied either? It should be denied, because the arrogance (of ego-grasping) that leads to suffering will increase due to ignorantly clinging to 'I'. As it says in the Pramāṇavārttika: 'If there is I, there will be others; with I and others, there will be attachment and hatred; from these and those related to these, all faults will arise.' Therefore, 'I' must be denied. Even if 'I' is denied, it is not certain that the arrogance that causes suffering can be eliminated. Not so, the Tathagata said in the Guhyasamāja Tantra: 'The wisdom of peace is like this: cutting off the root of a tree, all the branches and leaves will wither. Similarly, pacifying the clinging to the view of the perishable aggregate, all afflictions will be pacified.' Therefore, (as an antidote to ego-grasping) cultivating no-self is the most supreme. Now, in order to enter the realm of the absence of self of phenomena, one must first break the foundation of 'I'. The body (from the soles of the feet to the top of the head) is not the legs (the part above the knees), nor the knees.

---

་)བརླ༷་ ད༷ང་རྐེ༷ད་པ༷འ༷ང་ལུ༷ས་མ༷་ཡི༵ན། །ལྟོ༷་(སྟེ་གསུམ་)ད༷ང་རྒྱ༷བ་ཀྱང༷་ལུ༷ས་མི༷ན་ཏེ༵། །བྲ༷ང་ད༷ང་དཔུ༷ང་ པ༷འ༷ང་ལུ༷ས་མ༷་ཡི༵ན། །(གློའི་)རྩི༷བ་ལོ༷གས་ལ༷ག་པ༷འ༷ང་ལུ༷ས་མི༷ན་ཏེ༵། །མཆ༷ན་ཁུ༷ང་(གཉིས་དང་) ཕྲ༷ག་(གཉིས་)པ༷འ༷ང་ལུ༷ས་མ༷་ཡི༵ན། །ན༷ང་ཁྲོ༷ལ་རྣམ༷ས་ཀྱང༷་དེ༷་མི༷ན་ལ༵། །མགོ༷་ད༷ང་མགྲི༷ན་ པ༷འ༷ང་ལུ༷ས་མི༷ན་ན༵། །འདི༷་ལ༷་ལུ༷ས་ནི༷་ག༷ང་ཞི༷ག་ཡི༵ན། །ཞེས་པ་ལ་བདག་འཛིན་གྱི་གཞི་ ལུས་ནི་རྐང་པ་བྱིན་པ་སོགས་འདུས་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཞིང་ཆ་ཤས་སོ་སོ་ནི་ལུས་མིན་ཏེ་ དེ་དག་ལོག་ཀྱང་ལུས་མི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོ་སོར་སྦྱར་བས་ཞེན་པ་འགོག་པའོ། ། ག༷ལ་ཏེ༷་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་ལུ༷ས་འདི༷་ཡན་ལག་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ལ༵་ཁྱབ་པར་གནས་སོ་ཞེ་ན། ཅི་ཕྱོ༷གས་རེ༷་ཡི༷ས་ནི༷་ཁྱབ་པར་གན༷ས་གྱུ༷ར་ན༵། རེག་པའི་(ལུས་ཀྱི་)ཆ༷་(ཤས་)རྣམ༷ས་(ཡན་ལག་གི་) ཆ༷་(ཤས་གང་)ལ༷་གན༷ས་འགྱུ༷ར་མོ༵ད། (ཡན་ལག་ཅན་ལུས་)དེ༷་(ཆོས་ཅན་གཅིག་པུ་)ར༷ང་ཉི༷ད་ནི༷་ག༷ང་ ལ༷་གན༵ས (ཏེ་གཅིག་མེད་པར་ཐལ་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་ཤེས་སོ)། །ག༷ལ་ཏེ༷་(ཕྱོགས་རེ་ཙམ་མ་ཡིན་པར་)བད༷ག་ ཉི༷ད་ཀུ༷ན་གྱི༷་ལུ༵ས། །རིལ་པོ་རེ་ལ༷ག་སོ༷གས་རྣམ༷ས་ལ༷་གན༷ས་ན༷་ནི༵། (ལུས་ཆོས་ཅན་)ལ༷ག་ (པ་དང་)སོ༷གས་(ཀྱི་སྒྲས་རྐང་པ་སོགས་ཡན་ལག་)དེ༷་ད༷ག་ཇི༷་སྙེ༷ད་(ཡོད་)པ༵(འི)། །(གྲངས་དང་སྙམ་པའི་)དེ༷་ སྙེ༷ད་ཀྱི༷་ནི༷་ལུ༷ས་སུ༷་འགྱུ༵ར། །ཞེས་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་ཁ་བསྒྱུར་མ་བསྒྱུར་དང་། བསྒྲིབས་མ་ བསྒྲིབས་དང་། གཡོ་མི་གཡོ་སོགས་ཀྱིས་དཔྱད་ན་ལུས་བདེན་པ་མེད་དོ། ། དེ་ལྟར་ཕྱི༷་ད༷ང་ན༷ང་དུ་བརྟགས་ན༷་ལུ༷ས་མེ༷ད་ན༵། ཇི༷་ལྟར༷་(ཏེ་རྣམ་པ་གང་གིས་)ལ༷ག་(པ་དང་ རྐང་པ་)སོ༷གས་ལ༷་ལུ༷ས་ཡོ༵ད(པ་རྣམ་པར་འཇོག་སྟེ་འཇོག་པར་མི་རིགས་སོ)། །(ལག་སོགས་ལས་ཐ་དད་པ་གཅིག་ ལ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན་)ལ༷ག་སོ༷གས་(ཀྱི་སྒྲས་རྐང་པ་དང་ཡན་ལག་)རྣམ༷ས་ལ༷ས་གཞ༷ན་པའི་ལུས་ཀྱང་མེ༷ད་ ན༵། བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཞི་(ལུས་)དེ༷་ནི༷་ཇི༷་ལྟར༷་ཡོ༷ད་པ༷་ཡི༵ན(ཞེས་འདྲི་བའོ)། །(རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ 1-298 ལུས་) མེད་ཀྱང་འཁྲུལ་སྣང་འཆར་བ་དེ༷ས་ན༷་ལུ༷ས་(བདེན་པ་)མེ༷ད་(པ་དེ་བཞིན་དུ་)ལ༷ག་(པ་དང་རྐང་ པ་) སོ༷གས་ལ༵། (རྫས་གཅིག་དང་བྲལ་ཡང་མ་རིག་པས་)རྨོ༷ངས་པ༷་ཡི༷ས་ནི༷་ལུ༷ས་(པོ་ཞེས་གཅིག་གི་)བློ༷ར་ འགྱུ༵ར་ཏེ(དོན་དམ་པར་གཅིག་མིན་ནོ)། །དབྱི༷བས་སུ༷་བཀོ༷ད་པ༷འི་ཁྱད༷་པ༷ར་གྱི༵ས (ལག་སོགས་ལ་ལུས་ སུ་འཁྲུལ་ཏེ་དཔེར་ན)། །ཐོ༷་ཡོ༷ར་ལ༷་ནི༷་(མེའི་རང་བཞིན་མེད་ཀྱང་གྱེན་དུ་འགྲེང་བ་སོགས་མི་དང་ཆོས་མཚུངས་པས་) མི༷་བློ༷་སྐྱེ་བ་བཞི༵ན་ནོ། །ཇི༷་སྲི༷ད་ཐག་རིང་བ་ལ་སོགས་པས་འཁྲུལ་བའི་རྐྱེ༷ན་ཚོ༷གས་དེ༷་ སྲི༷ད་དུ༵། ཐོ༷་

【現代漢語翻譯】 肢體並非身體，腹部和背部也不是身體，胸部和肩膀也不是身體，肋骨、腋窩和手臂也不是身體，眼窩、肩膀也不是身體，內臟等也不是身體，頭和頸也不是身體，那麼，身體到底是什麼呢？ 對於這個問題，執著于身體的基礎，即身體並非是腿、腳等部分的集合，各個部分也不是身體，因為即使這些部分消失，身體也不會隨之消失。因此，通過將各個部分分開來分析，可以阻止對身體的執著。 如果說具有各個肢體的身體遍佈于所有肢體之中，那麼，身體的各個部分是否也遍佈于各個肢體之中呢？身體的各個部分存在於肢體的哪個部分呢？（因為無法確定身體的各個部分存在於哪個肢體之中，所以無法得知）。 如果說身體的整體存在於各個肢體之中，那麼，身體存在於多少個肢體之中呢？（身體）會變成與肢體數量相同的數量嗎？ 同樣地，如果從正反兩面、遮蓋與否、動與不動等方面進行分析，就會發現身體並不真實存在。 既然如此，如果從內外進行觀察，發現身體並不存在，那麼，手和腳等肢體又如何能被稱為身體呢？（即不應該被稱為身體）。如果說存在一個不同於手腳等肢體的身體，那麼，作為執著對象的身體又是如何存在的呢？ （通過分析發現）身體並不存在，但由於錯誤的認知，身體的幻象仍然顯現。同樣地，手腳等肢體，（雖然在勝義諦上是分離的，但由於無明），會錯誤地認為它們是一個整體，就像在土堆上，（雖然沒有人的本性，但由於直立等相似之處），會產生人的錯覺一樣。 只要存在距離遙遠等導致錯覺的條件，就會持續產生錯覺。

【English Translation】 Limbs are not the body, nor are the abdomen and back the body. The chest and shoulders are not the body, nor are the ribs, armpits, and arms the body. Eye sockets and shoulders are not the body, nor are the internal organs. The head and neck are not the body. So, what exactly is the body? To this question, the basis of clinging to the body, that is, the body is not other than the collection of legs, feet, etc., and the individual parts are not the body, because even if these parts disappear, the body will not disappear with them. Therefore, by analyzing each part separately, one can prevent attachment to the body. If it is said that the body with all its limbs pervades all the limbs, then do the individual parts of the body also pervade the individual limbs? In which part of the limbs do the individual parts of the body exist? (Because it is impossible to determine in which limb the individual parts of the body exist, it is impossible to know). If the whole body exists in each limb, then in how many limbs does the body exist? Would (the body) become as many as the number of limbs? Similarly, if analyzed from both sides, covered or uncovered, moving or not moving, it will be found that the body does not truly exist. Since this is the case, if one observes from the inside and outside and finds that the body does not exist, then how can hands, feet, and other limbs be called the body? (That is, they should not be called the body). If there is a body different from hands, feet, and other limbs, then how does the body, which is the object of attachment, exist? Although (through analysis it is found that) the body does not exist, the illusion of the body still appears due to mistaken cognition. Similarly, hands, feet, and other limbs (although separate in ultimate truth, due to ignorance) are mistakenly thought to be a single entity, just as on a mound of earth (although there is no human nature, due to similarities such as standing upright) the illusion of a person arises. As long as there are conditions that cause illusion, such as being far away, the illusion will continue to arise.

---

ཡོ༷ར་(ཏེ་ཤིང་དུམ་འཐོར་བགྲེང་བ་ལ་)སྐྱེ༷ས་བུ༷་ལྟར༷་སྣ༷ང་བ༵། །དེ༷་བཞི༷ན་ཇི༷་སྲི༷ད་ལ༷ག་ སོ༷གས་འདུས་པ་ལ༵། ལུས་དེ༷་ཡོ༷ད་དོ་སྙམ་པའི་འཁྲུལ་བ་མ་སངས་ཀྱི་བར་དེ༷་སྲི༷ད་དུ་གཞི་ དེ༷ར་ལུ༷ས་སྣང༷་གི་ཞེན་པ་འཇུག་པས་རབ་རིབ་ཅན་ལ་སྐྲ་ཤད་སྣང་བ་ལྟར་དོན་ལ་མེད་དོ། ། དེ༷་བཞི༷ན་དུ་ཞིབ་པར་བརྟགས་ན་སོ༷ར་མོ༷(དང་རྟིང་པ་སོགས་དུ་མ་འདུས་པ)འི་ཚི༷གས་ཡི༷ན་ ཕྱི༵ར། ལ༷ག་པ༷(དང་རྐང་པ་ཆོས་ཅན་གཅིག་ཏུ་བདེན་པར་འགྱུར་བ)འ༷ང་ག༷ང་ཞི༷ག་ཡི༷ན་པ༷ར་འགྱུ༵ར(ཏེ་མི་ བདེན་ནོ)། །(སོར་མོ་)དེ༷་ཡ༷ང་ཚི༷གས་(དུ་མ་)ཀྱི༷་ཚོ༷གས་ཡི༷ན་(པའི་)ཕྱི༵ར། ཚི༷གས་ཀྱང༷་ར༷ང་གི༷་ཆ༷་ ཕྱེ༷་བ༵ས། །དུ་མར་འགྱུར་ལ་ཆ༷་རེ་རེ་ཡ༷ང་རྡུ༷ལ་དུ༷་ཕྱེ༷་བ༷་སྟེ༵། རྡུ༷ལ་དེ༷འ༷ང་ཤར་ནུབ་ལ་སོགས་ པ་ཕྱོ༷གས་ཆ༷འི་དབྱེ༷་བ༷་ཡི༵ས། རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ཕྱོ༷གས་དབྱེ༷་དང་ཆ༷་ཤ༷ས་མཐའ་དག་ད༷ང་ བྲ༷ལ་བའི་ཕྱི༷ར། ནམ་མཁ༷འ་བཞི༷ན་དུ་སྟོང་པར་འགྱུར་ཏེ་དེ༷ས་ན༷་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་གཞི་ རྡུ༷ལ་ཕྲ་རབ་ཙམ་ཡ༷ང་བདེན་པར་མེ༵ད་དོ། ། དེ༷་ལྟར༷་(དཔྱད་ན་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ་ལོག་པར་རྟགས་པ་)རྨི༷་ལ༷མ་ལྟ༷་བུ༷་ཡི༵། །གཟུ༷གས་ལ༷་རྟོག་དཔྱོ༷ད་ལྡན༷་པ་སུ༷་ཞི༷ག་(ཡིད་དུ་འོང་བར་རྟགས་ནས་)ཆ༵གས (ཏེ་རྨོངས་པར་མི་རིགས་ སོ)། །ག༷ང་ཚེ༷་(སྔར་བརྗོད་པ་)དེ༷་ལྟར༷་ལུ༷ས་(རིང་བཞིན་)མེ༷ད་པ༵(ར་གྲུབ་པ)། །དེ༷་ཚེ༷་(ཆགས་པ་པོ་)སྐྱེ༷ས་ ག༷ང་(ཆགས་ཡུལ་) བུ༷ད་མེ༷ད་ག༵ང་(ཞིག་ཡིན་དེ་ཆགས་པར་མི་རིག་པ)། །ཞེས་པ་སྟེ། འཕགས་པ་འབྱུང་ བ་མེད་པའི་མདོ་ལས། གང་གིས་ལུས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པར་མཐོང་བ་དེ་ནི་ལུས་ལ་ 1-299 རྗེས་སུ་བལྟ་བའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་ཚོར་བ་ལ་བདག་གིར་འཛིན་པས་དེའི་གཞི་ཡང་བདེན་མེད་དུ་བརྟག་པར་ བྱ་སྟེ། གལ་ཏེ་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་གྱི་ཚོར་བ་དེ༷་ཁོ་ན་ཉི༷ད་དུ༷་བདེན་པར་ཡོ༷ད་ན༵། ཅི༷་སྟེ༷་ར༷བ་ཏུ་ ཉམས་དག༷འི་བདེ་བ་ལ༷་མི༷་གནོ༵ད་དེ་གནོད་པར་རིགས་པ་ལས་དགའ་བདེ་མྱོང་དུས་ན་ སྡུག་བསྔལ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་བདེན་པར་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཚོར་བ་བདེ༷་བ་བདེན་ པར་ཡོད་ན༷་བཀྲེས་སྐོམ་གྱི་མྱ༷་ང༷ན་གདུ༷ང་སོ༷གས་ལ༵། ཞི༷མ་སོ༷གས་མྱོང་བའི་བདེ་བར་ཅི༷་སྟེ༷་ དག༷འ་མི༷་བྱེ༷ད་དེ་བྱེད་པར་རིགས་པ་ལས་རེས་འགའ་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུངས་པའི་ཕྱིར་ བདེན་པར་མ་གྲུབ་བོ། ། དགའ་བདེ་སྟོ༷བས་ད༷ང་ལྡན༷་པ༷ས་ཟི༷ལ་མན༷ན་ཕྱི༷ར། ག༷ལ་ཏེ༷་སྡུག་བསྔལ་དེ༷་བདེན་ པར་ཡོད་ཀྱང་མྱོ༷ང་མ༷་ཡི༷ན་ཞེ་ན༵། ག༷ང་ཞི༷ག་ཉམ༷ས་མྱོ༷ང་བད༷ག་ཉི༷ད་མི༵ན། །དེ༷་ནི༷་ཚོ༷ར་བ༷་ ཇི༷་ལྟར༷་ཡི༵ན་ཏེ་ཚོར་བའི་མཚན་ཉིད་མྱོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྐྱོན་མེད་དེ་སྡུ

【現代漢語翻譯】 就像把木柴隨意堆放，看起來像一個『人』(སྐྱེས་བུ་，person)。同樣地，只要手等各部分(ལག་སོགས་，hands etc.)組合在一起，『身體存在』(ལུས་དེ་ཡོད་དོ་，the body exists)的錯覺未消除，就會一直執著于『身體』(ལུས་，body)的顯現。這就像患有眼疾的人看到空中的毛髮一樣，實際上並不存在。 同樣地，如果仔細分析，會發現『手指』(སོར་མོ་，finger)是由(多個)『關節』(ཚིགས་，joints)組成的。那麼，『手』(ལག་པ་，hand)又是什麼呢？(它也不真實存在)。『手指』(སོར་མོ་，finger)也是(多個)『關節』(ཚིགས་，joints)的集合。『關節』(ཚིགས་，joints)也可以被分解成更小的部分。每個部分又可以分解成『微塵』(རྡུལ་，dust)。『微塵』(རྡུལ་，dust)也有東西南北等方向的區分。如果進行詳細分析，就會發現方向和組成部分都消失了。因此，它就像天空一樣是空性的。所以，即使是最小的『微塵』(རྡུལ་，dust)也不真實存在。 因此，(通過分析，我們發現萬法自性本空，就像天空一樣，但人們卻顛倒地執著於它)，這就像『夢』(རྨི་ལམ་，dream)一樣。誰會對『色』(གཟུགས་，form)產生貪執呢？(不應該執著)。如果『身體』(ལུས་，body)不存在，那麼誰會貪戀『男人』(སྐྱེས་，man)或『女人』(བུད་མེད་，woman)呢？正如《聖生經》中所說：『誰能視身體如虛空，誰就能對身體保持正念。』 有些人執著于『感受』(ཚོར་བ་，feeling)為『我』(བདག་，self)，因此也應該分析感受的基礎是否真實存在。如果『痛苦』(སྡུག་བསྔལ་，suffering)的感受是真實存在的，為什麼它會受到『快樂』(བདེ་བ་，happiness)的影響呢？它本應該不受影響。因為在體驗快樂時，痛苦就消失了，所以痛苦不是真實存在的。同樣，如果『快樂』(བདེ་བ་，happiness)的感受是真實存在的，為什麼它會受到飢渴等痛苦的影響呢？它本應該不受影響。因為有時我們會因痛苦而感到難受，所以快樂也不是真實存在的。 如果說快樂太強大，壓制了痛苦，所以即使痛苦存在也無法感受到。那麼，如果沒有任何體驗，又怎麼能稱之為『感受』(ཚོར་བ་，feeling)呢？感受的定義就是體驗。

【English Translation】 Just as a pile of scattered firewood appears as a 'person' (སྐྱེས་བུ་, person), similarly, as long as the 'body' (ལུས་, body) is perceived as existing due to the aggregation of parts like hands (ལག་སོགས་, hands etc.), the delusion persists. This is like someone with impaired vision seeing hairs in the air, which are not actually there. Similarly, upon careful analysis, a 'finger' (སོར་མོ་, finger) is composed of (multiple) 'joints' (ཚིགས་, joints). Then, what is a 'hand' (ལག་པ་, hand)? (It does not truly exist). A 'finger' (སོར་མོ་, finger) is also a collection of (multiple) 'joints' (ཚིགས་, joints). 'Joints' (ཚིགས་, joints) can also be divided into smaller parts. Each part can be further divided into 'dust particles' (རྡུལ་, dust). 'Dust particles' (རྡུལ་, dust) also have distinctions of east, west, north, and south. Upon detailed analysis, directions and components disappear. Therefore, it becomes empty like the sky. Thus, even the smallest 'dust particle' (རྡུལ་, dust) does not truly exist. Therefore, (through analysis, we find that all phenomena are empty in nature, like the sky, but people mistakenly cling to them), it is like a 'dream' (རྨི་ལམ་, dream). Who would be attached to 'form' (གཟུགས་, form)? (One should not be attached). If the 'body' (ལུས་, body) does not exist, then who would be attached to a 'man' (སྐྱེས་, man) or a 'woman' (བུད་མེད་, woman)? As stated in the Holy Inconceivable Sutra: 'Whoever sees the body as equal to the sky has established mindfulness of the body.' Some people cling to 'feeling' (ཚོར་བ་, feeling) as 'self' (བདག་, self), so the basis of feeling should also be examined to see if it truly exists. If the feeling of 'suffering' (སྡུག་བསྔལ་, suffering) truly exists, why is it affected by 'happiness' (བདེ་བ་, happiness)? It should be unaffected. Because when experiencing happiness, suffering disappears, so suffering does not truly exist. Similarly, if the feeling of 'happiness' (བདེ་བ་, happiness) truly exists, why is it affected by the misery of hunger and thirst? It should be unaffected. Because sometimes we are tormented by suffering, so happiness is not truly established. If it is said that happiness is too powerful and suppresses suffering, so even if suffering exists, it cannot be felt. Then, if there is no experience, how can it be called 'feeling' (ཚོར་བ་, feeling)? The definition of feeling is experience.

---

༷ག་བསྔ༷ལ་ཕྲ༷་ མོ༷་ཉི༷ད་དུ༷་མྱོང་བ་ཡོ༵ད་པས་སོ་ཞེ་ན། འདི༷་ཡི༷་སྡུག་བསྔལ་ནི་བདེ་བ་ར༷གས་ཤིང་སྟོབས་དང་ ལྡན་པ༷ས་ཟིལ་གྱིས་མནན་ཏེ་བས༷ལ་ནས་མི་མྱོང་བར་ཁས་བླངས་པ་མི༷ན་ན༵མ་ཞེས་བོས་ པའོ། ། ཁོ་ན་རེ། བདེན་མོད་སྡུག་བསྔལ་ཕྲ་མོ་དེ༷་ནི༷་བདེ་བ་སྟོབས་ལྡན་དེ༷་ལ༷ས་གཞ༷ན་དག༷འ་ བདེ་ཙ༵མ། ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་ལ་འདོགས་པའི་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ༷་ན༷་བདེ་བ་ཕྲ༷་ཉི༷ད་དེ༷་ཡ༷ང་སྡུག་ བསྔལ་དེ༵འི་ངོ་བོ་ཡིན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་མི་འཐད་དོ། །ག༷ལ་ཏེ༷་སྡུག་བསྔལ་དང་འག༷ལ་བ་ བདེ་བའི་རྐྱེ༷ན་གྱི་རེག་པ་སྐྱེ༷ས་པ༷ས་ན༵། སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་དངོས་སུ་སྐྱེ༷ས་པ༷་མི༷ན་པས་ཕྲ་བའོ་ཞེ་ ན༷། འོ་ན་ནི༵། (ཚོར་བ་དུཿཁ་ཆོས་ཅན་བདེན་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་)ཚོ༷ར་བ༷་(བདེན་པར་)རྟོ༷ག་པ༷་མངོ༷ན་ཞེ༷ན་ ཉི༵ད། །ཡི༷ན་ནོ་ཞེ༷ས་བྱ༷་བ༷ར་གྲུ༷བ་མི༷ན་ན༵མ། ཞེས་པ་སྟེ། རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པར་སྣང་ 1-300 བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ༷་ཉི༷ད་ཕྱི༷ར་ན༷་ཚོར་བར་རྟོག་པ་འདི༷་ཡི༷་ནི༵། །གཉེ༷ན་པོ༷ར་རྣམ༷་དཔྱོ༷ད་ཤེས་ རབ་འདི༷་བསྒོ༷མས་ཏེ༵། དེས་རྣམ༷་པར་བརྟག༷ས་པ་ན་ཞེན་ཡུལ་མེད་པས་ཡིད་བདེ་བ་ཞི༷ང་ དང་འདྲ་བ་ལ༷ས་བྱུ༷ང་བ༷་ཡི༵། བས༷མ་གཏ༷ན་རྩེ་གཅིག་མི་རྟོག་པའི་བདེ་བ་ལོ་ཐོག་ལྟ་བུ་ནི་ རྣ༷ལ་འབྱོ༷ར་པ༷་ཡི༷་ཟ༵ས་ཏེ་ལུས་སེམས་ཟག་མེད་ཀྱི་བདེ་བས་རྟས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ག༷ལ་ཏེ༷་ཡུལ་དབང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གསུམ་མ་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལས་བྱུང་བའི་ ཚོར་བའི་ཚོར་བ་མི་འགག་གོ་ཞེ་ན། ཅི་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབ༷ང་པོ་དང་གཟུགས་ལ་ སོགས་པའི་དོ༷ན་བ༷ར་དང་བཅ༷ས་ན༵། དེ༷་ད༷ག་ག༷ང་དུ༷་ཕྲ༷ད་ཅིང་རེག་པ༷ར་འགྱུ༵ར། བ༷ར་ མེ༷ད་ན༷་ཡ༷ང་གཅི༷ག་ཉི༷ད་དེ༵། །དབང་པོ་ག༷ང་ཞི༷ག་ཡུལ་ག༷ང་ད༷ང་ཕྲ༷ད་པ༷ར་འགྱུ༵ར། དཔྱད་ ན་དབང་པོའི་རྡུ༷ལ་ཕྲ༷ན་དེ་ཡུལ་གྱི་རྡུ༷ལ་ཕྲ༷ན་ལ༷་(ཆོས་ཅན་ཕན་ཚུན་)འཇུ༷ག་པ་མེ༵ད་དེ། རྡུལ་ ཕྲན་དེ༷་ནི༷་ཕན་ཚུན་འཇུག་པའི་ཆ་དང་སྐབ༷ས་མེ༷ད་མཉམ༷་པ༷་ཡི༵ན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་ཞུགས་ ཀྱང་ཕྲད་པ་ཙམ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། མ༷་ཞུ༷གས་པ༷་ལ༷་འདྲེ༷་བ་མེ༷ད་དེ་འདྲེ་ན་ཆ་ཤས་ཅན་དུ་འགྱུར་ ཞི༵ང་། མ༷་འདྲེ༷ས་པ༷་ལ༷་ཕྲ༷ད་པ༷་མེ༵ད་དོ། །ཆ༷་མེ༷ད་པ༷་ད༷ང་ཕྲ༷ད་པ༷་ཞེ༵ས། །བྱ༷་བ༷་གཞི་མཐུན་ ཇི༷་ལྟར༷་འཐ༷ད་པ༷ར་འགྱུ༵ར། དབང་པོ་དང་ཡུལ་ཕྲ༷ད་པ༷་ད༷ང་ནི༷་ཆ༷་ཤས་མེ༷ད་པ༵། མི་འགལ་ བར་ག༷ལ་ཏེ༷་མཐོ༷ང་ན༷་བསྟན༷་པ༷ར་གྱི༵ས། ཞེས་པ་སྟེ། དཔལ་ལྡན་དབྱིག་གཉེན་གྱི་ཞལ་སྔ་ ནས་ཀྱང་། དྲུག་གིས་གཅིག་ཅར་སྦྱར་བ་ན། །ཕྲ་རབ་རྡུལ་ཆ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར། །དྲུག་པོ་དག་ ཀྱང་གོ་གཅིག་ན། །གོང་བུའང་རྡུལ་ཕྲན་ཙམ་དུ་འགྱུར། །ཞེས་གསུང་ངོ་། །རྣམ༷་ཤེ༷ས་ཀྱིས་ ཡུལ་རིག་པ་ཡིན་ཡང་ལུ༷ས་མེ༷ད་པ༷འི་ཕྱིར་དེ་ལ༷་ནི༵། ལྷག་པར་ཡང་ཕ

【現代漢語翻譯】 問：如果說，細微的痛苦也經歷過，那麼，這種痛苦不是被粗大而強大的快樂所壓制，從而被消除而沒有經歷嗎？ 答：確實如此，但細微的痛苦只是比強大的快樂稍微令人愉快一點而已，將非常細微的痛苦強加於快樂之上是沒有過錯的。如果說，細微的快樂也是痛苦的本質，那是不合理的。如果說，與痛苦相反的快樂的因緣所產生的觸覺，並不是實際產生痛苦，所以才是細微的，那麼，如果這樣，（感受，痛苦，法，不是真實的，是錯誤的），感受本身就是對（真實）的執著顯現，不是嗎？因為它是通過概念的虛構而顯現的。因此，對於感受的概念，通過修習辨別智慧，當通過智慧進行辨別時，由於沒有執著的對象，心就像平靜的湖水一樣安寧，由此產生的禪定一緣不散亂的快樂，就像成熟的莊稼一樣，瑜伽士享用它，身體和心靈被無漏的快樂所滋養。 問：如果說，由於對境、根、作意三者沒有被遮止，因此從它們產生的感受也不會停止，那麼，眼睛等感官和色等對境，以及它們之間的間隔，在何處相遇併產生觸覺呢？如果沒有間隔，它們就是一體的。哪個感官會與哪個對境相遇呢？如果進行分析，感官的微塵不會進入對境的微塵（法，相互），因為微塵之間沒有相互進入的部分和機會，它們是相同的。如果說，即使沒有進入，也只是存在相遇，那麼，沒有進入就沒有混合，如果混合就會變成有部分，沒有混合就沒有相遇。沒有部分和相遇，這樣的說法如何能成立呢？感官和對境的相遇是沒有部分的，如果不矛盾，請展示出來。正如尊貴的世親所說：『六者一時和合時，極微應成六分物，六塵若復同一處，聚沫應成極微塵。』雖然意識能夠認知對境，但由於沒有身體，因此更是如此。

【English Translation】 Question: If it is said that even subtle suffering has been experienced, isn't this suffering suppressed by the coarse and powerful happiness, thus being eliminated and not experienced? Answer: Indeed, but the subtle suffering is only slightly more pleasant than the powerful happiness, and there is no fault in imposing the very subtle suffering on happiness. If it is said that subtle happiness is also the essence of suffering, that is unreasonable. If it is said that the touch arising from the cause of happiness, which is the opposite of suffering, does not actually produce suffering, so it is subtle, then, if that is the case, (feeling, suffering, dharma, is not true, is wrong), feeling itself is the very manifestation of clinging to (truth), isn't it? Because it appears as fabricated by concepts. Therefore, for the concept of feeling, by cultivating discriminating wisdom, when discriminated by wisdom, since there is no object of clinging, the mind is as peaceful as a calm lake, and the happiness of meditative one-pointedness arising from this, like a ripe crop, is consumed by the yogi, and the body and mind are nourished by uncontaminated bliss. Question: If it is said that since the object, sense faculty, and attention are not obstructed, the feeling arising from them will not cease, then where do the sense organs such as the eyes and the objects such as forms, along with the interval between them, meet and produce contact? If there is no interval, they are one. Which sense organ will meet with which object? If analyzed, the atoms of the sense organ will not enter the atoms of the object (dharma, mutually), because there is no part or opportunity for the atoms to enter each other, they are the same. If it is said that even if there is no entry, there is only a meeting, then there is no mixing without entry, and if there is mixing, it will become part, and there is no meeting without mixing. How can the statement of no part and meeting be established? The meeting of sense organs and objects is without parts, if it is not contradictory, please show it. As the venerable Vasubandhu said: 'When six are combined at once, the ultimate particle should become six parts, and if the six are in the same place, the foam should become the ultimate particle.' Although consciousness can cognize the object, but since there is no body, it is even more so.

---

ྲ༷ད་པ༷འི་ཆོས་འཐ༷ད་པ༷་ མ༷་ཡི༷ན་པ་ཉི༵ད་དོ། །ཡུལ་དབང་ཡིད་བྱེད་སོ་སོ་བར་མ་ཟད་ཚོ༷གས་པ༷འ༷ང་དངོ༷ས་པོ༷ར་མེ༷ད་ ཕྱི༷ར་རེག་པ་མི་འཐད་དེ༷། ཕྱོགས་དབྱེ་ཆ་ཤས་དང་བྲལ་ཕྱིར་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སྔ༷ར་ནི༷་ཇི༷་ ལྟར༷་རྣམ༷་པར་དཔྱ༷ད་ནས་བདེན་མེད་དུ་གྲུབ་པ་བཞི༷ན་ནོ། ། 1-301 དེ༷་ལྟར༷་རྒྱུ་རེ༷ག་པ༷་ཡོ༷ད་མི༷ན་ན༷། འབྲས་བུ་ཚོ༷ར་བ༷་བདེ་སྡུག་ག༷ང་ལ༷ས་འབྱུ༷ང་བ༷ར་ འགྱུ༷ར། བླང་དོར་དུ་འཛིན་པའི་ང༷ལ་འདི༷་ཅི༷་ཡི༷་དོ༷ན་དུ༷་ཡི༵ན། སྡུག་བསྔལ་མ་བཟོད་པས་ སོ་ཞེ་ན་(འཁོར་བ་ལ་ཆོས་ཅན་)སྡུག་བསྔལ་བདེན་མེད་ག༷ང་གི༷ས་གང་ཟག་ག༷ང་ལ༷་གནོ༷ད་པ༷ར་ འགྱུ༷ར(ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ་ཚོར་བ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། )། ག༷ང་ཚེ༷་ཚོ༷ར་པོ༷་གང་ཟག་འག༷འ་མེ༷ད་ཅི༷ང་། ཞེན་ཡུལ་ཚོ༷ར་བ༷འ༷ང་ཡོ༷ད་པ༷་མ༷་ཡི༷ན་པ༷། (ཚོར་བྱ་ཚོར་བྱེད་མེད་པ་)དེ༷་ཚེ༷་གན༷ས་སྐབ༷ས་འདི༷་ མཐོ༷ང་ན༷ས། །བདེ་བ་ལ་སྲེ༷ད་པ༷་ཅི༷་ཕྱི༷ར་ལོ༷ག་མི༷་འགྱུ༷ར། མིག་གིས་མཐོ༷ང་བ༷འ༷མ་ནི༷་ལུས་ ཀྱིས་རེ༷ག་པ༷་སོགས་དང་ཚོར་བར་སྣང་བ་ཡ༷ང་། རྨི༷་ལ༷མ་དང་སྒྱུ༷་མ་འདྲ༷་བའི༷་བད༷ག་ཉི༷ད་ ཀུན་རྫོབ་འཁྲུལ་སྣང་ཙམ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི༷ས་བདེན་པར་མེད་དོ། ། གལ་ཏེ་ཡོད་ན་དུས་མཉམ་པའམ་སྔ་ཕྱིར་སྐྱེས་པ་གང་གིས་མཐོང་། དང་པོ་ལྟར་ན་ (ཚོར་བ་ཆོས་ཅན་ད་ལྟར་གྱི་སེམས་དེ་ཡིས་མཐོང་པ་མིན་པར་ཐལ་)སེ༷མས་ད༷ང་ལྷ༷ན་ཅི༷ག་སྐྱེ༷ས་པ༷(འབྲེལ་མེད་ དོན་གཞན་ཡིན་པ)འི་ཕྱི༷ར། ཚོ༷ར་བ༷་ནི་སེམས་དེ༷་ཡི༷ས་མཐོ༷ང་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ་དུས་མཉམ་པ་རྒྱུ་འབྲས་ སུ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་ཚོར་བ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་སྔ༷་མ་ད༷ང་ཤེས་པ་ཡུལ་ཅན་གྱི་ རྣམ་པ་ཕྱི༷་མ༷ར་སྐྱེ༷ས་པ༷ས་མྱོང་ངོ་ཞེ་ན་དེ་ལྟ་མོད་ཀྱ༷ང་། སྔར་གྱི་རྣམ་པ་དྲན༷་པ༷ར་འགྱུ༷ར་གྱི༷་ དངོས་སུ་མྱོ༷ང་བ་ནི་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ་ཤེས་པ་དེ་དུས་ན་ཚོར་བ་དེ་འགགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་པ་ ར༷ང་གི༷ས་བད༷ག་ཉི༷ད་མྱོ༷ང་བ་ཡང་མི༷ན་ཏེ་རང་རིག་པ་བཀག་ཟིན་ལ༷། གཞ༷ན་ད༷ག་གི༷ས་ ཀྱང༷་མྱོ༷ང་བ་མ༷་ཡི༷ན་ཏེ་དུས་མཉམ་དང་སྔ་ཕྱིར་མྱོང་བ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔྱད་ན་ཚོ༷ར་ བ་པོ༷འི་བདག་འག༷འ་ཡ༷ང་ཡོ༷ད་མི༷ན་ཏེ༷། དེ༷ས་ན༷་ཚོ༷ར་བ༷་བདག་གིར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱང་དེ༷་ ཉི༷ད་དུ་བདེན་པ་མི༷ན་ན། དེ༷་ལྟར༷་བད༷ག་མེ༷ད་ཅིང་རྟེན་འབྲེལ་ཚོ༷གས་པ་སྒྱུ་མ་ཙམ་འདི༷་ ལ༷། བདེ་སྡུག་ཏུ་ཞེན་པ་འདི༷་ཡི༷ས་ཅི༷་སྟེ༷་འཁོར་བར་འཁྱམ་པའི་གནོ༷ད་པ༷་བྱས༷། ཞེས་པ་སྟེ། ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པའི་མདོ་ལས། ཚོར་བ་མྱོང་བར་རབ་བསྟན་པ། །ཚོར་བ་པོ་ལས་ 1-302 ཚོར་བ་གཞན། །གུད་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། །གང་གིས་དེ་ནི་ཚོར་བར་འགྱུར། །བྱང་ཆུབ་ཅི་ འདྲ་དེ་བཞིན་དུ། །ཞི་ཞིང་དག་ལ་འོད་གསལ་བར། །ཚོར་བ་འདི་ལ་མཁས་པ་རྣམས།

【現代漢語翻譯】 觸的法不合理，根本不存在。因為境、根、識各自不成立，組合起來也不成立，所以觸是不合理的。因為已經通過『遠離方分和部分』等方式，像之前一樣分析，證明了無實有。因此，如果觸不存在，那麼從哪裡產生作為果的苦樂感受呢？執著于取捨的這種辛勞是爲了什麼呢？如果說因為無法忍受痛苦，那麼（輪迴作為所立）痛苦無實有，又會損害哪個補特伽羅（即不會損害，因為感受不成立）。當感受者不存在，所執著的感受也不存在時（無能取所取），那時看到這種狀態，為什麼對快樂的貪戀不會消失呢？眼睛所見或身體所觸等顯現的感受，也只是如夢如幻的自性，是世俗的虛假顯現，因此不是真實的。 如果存在，那麼是同時還是先後產生而見？如果像第一種情況（感受作為所立，不是現在的心所見，因為），與心同時產生（是無關聯的他體），所以感受不是心所見，因為同時產生與因果相違。然而，如果說感受具有境的相，先產生，而識具有境的相，后產生，從而體驗，即使如此，也只是回憶起之前的相，而不是真正體驗，因為識產生時，感受已經滅盡。識自己也不能體驗自己，因為已經遮止了自證。其他也不能體驗，因為已經遮止了同時和先後體驗。分析起來，根本沒有感受者，因此，感受也不是可以作為我的法，因為那也不是真實的。因此，在這種無我、緣起組合的如幻之法上，執著于苦樂，又會造成什麼損害，以至於在輪迴中流轉呢？ 如《正法集經》所說：『感受被很好地宣說為體驗，感受與感受者不同，如果不存在分離，那麼誰會體驗它呢？』就像菩提一樣，寂靜、清凈、光明，智者們對這種感受……'

【English Translation】 The dharma of contact is unreasonable, it simply does not exist. Because the object, sense faculty, and consciousness are each not established, and their combination is also not established, therefore contact is unreasonable. Because it has already been analyzed through 'being apart from directions and parts' etc., just as before, proving that it is without inherent existence. Therefore, if contact does not exist, then from where does the feeling of pleasure and pain, which is the result, arise? What is the purpose of this labor of clinging to acceptance and rejection? If it is said that it is because of the inability to endure suffering, then (cyclic existence as the subject) suffering is without inherent existence, and it will harm which person (i.e., it will not harm, because feeling is not established). When the feeler does not exist, and the feeling that is clung to also does not exist (no grasper or grasped), then seeing this state, why does the craving for happiness not cease? The feeling that appears as seen by the eye or touched by the body, etc., is also merely the nature of dream and illusion, a mere conventional, deceptive appearance, therefore it is not real. If it exists, then is it seen by that which arises simultaneously or successively? If like the first case (feeling as the subject, is not seen by the present mind, because), it arises simultaneously with the mind (is an unrelated other), therefore feeling is not seen by that mind, because simultaneous arising contradicts cause and effect. However, if it is said that feeling has the aspect of the object, arising first, and consciousness has the aspect of the object, arising later, thereby experiencing, even so, it is only recalling the previous aspect, and not truly experiencing, because when consciousness arises, that feeling has already ceased. Consciousness itself also cannot experience itself, because self-awareness has already been refuted. Others also cannot experience it, because experiencing simultaneously and successively has been refuted. Upon analysis, there is no feeler at all, therefore, feeling is also not a dharma that can be taken as self, because that is also not real. Therefore, on this selfless, dependently originated, illusory aggregation, clinging to pleasure and pain, what harm does it cause, so that one wanders in cyclic existence? As stated in the Collected Dharma Sutra: 'Feeling is well explained as experiencing, feeling is different from the feeler, if there is no separation, then who will experience it? Just like enlightenment, peaceful, pure, and luminous, the wise ones regarding this feeling...'

---

།དྲན་ པ་དེ་ལ་ཉེ་བར་འཇོག །ཅེས་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ། བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་ཡི༷ད་ནི༷་དབ༷ང་པོ་དྲུག་པོ་རྣམ༷ས་ལ༷་མི༷་གན༷ས་དེ་དབང་ པོ་ཡོད་ཀྱང་ཡུལ་མེད་ན་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུ༷གས་སོ༷གས་ཡུལ་དྲུག་ལ༷་ཡང་གནས་ པ་མི༷ན་ཏེ་ཡུལ་ཡོད་ཀྱང་དབང་པོ་མེད་ན་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོ་དང་ཡུལ་གྱི་བ༷ར་ ན༷འ༷ང་གནས་པ་མི༷ན་ཏེ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་གསུམ་པོ་དེའི་ཕྱིར་རིམ་ པ་ལྟར། ན༷ང་ན༷འ༷ང་སེ༷མས་མི༷ན་ཕྱི༷་མི༷ན་ཞི༷ང་། །གཞ༷ན་དུ༷་ཡ༷ང་ནི༷་རྙེ༷ད་མ༷་ཡི༷ན། །ཞེས་ སོ། །སེམས་ག༷ང་ཞི༷ག་ནང་ལུ༷ས་ལ་གནས་པ་མི༷ན་ཞིང་གཞ༷ན་ཕྱི་རོལ་ཏུ༷འ༷ང་མི༷ན། དེ་དག་ འདྲེ༷ས་པར་ཡང་མི༷ན་ལ་དེ་གསུམ་ལས་ལོ༷གས་སུ༷འ༷ང་བཙལ་ན་འག༷ར་ཡང་བདེན་པ་མེ༷ད་ པ༷། དེ༷་ནི༷་ཅུ༷ང་ཟ༷ད་ཙམ་ཡང་བདག་ཏུ་གྲུབ་པ་མི༷ན་ནོ་དེ༷འི་ཕྱི༷ར། སེ༷མས་ཅ༷ན་གྱི་སེམས་གློ་ བུར་བ་ནི་བདེན་པར་མེད་ལ་དེའི་ར༷ང་བཞི༷ན་འོད་གསལ་བ་ནི་མྱ༷་ང༷ན་ལས་འད༷ས་པའོ། ། གློ་བུར་གྱི་སེམས་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་ཤེས་སྐྱེ་བ་དོན་ལ་མེད་དེ། ཤེ༷ས་བྱ༷་གཟུགས་ སོགས་ལ༷ས་སྔ༷་རོལ་ཏུ་དེ་འཛིན་མིག་ཤེ༷ས་ལ་སོགས་པ་ཡོ༷ད་ན༵། ཤེས་པ་དེ༷་ནི༷་ཅི༷་ལ༷་ དམི༷གས་ན༷ས་སྐྱེ༵་སྟེ་རང་གི་སྔོན་དུ་དམིགས་རྐྱེན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །(གལ་ཏེ་དབང་)ཤེ༷ས་ད༷ང་ ཤེ༷ས་བྱ༷་(གཟུང་ཡུལ་དུས་)ལྷ༷ན་ཅི༷ག་(ཏུ་སྐྱེས་)ན༵། །(དབང་ཤེས་)དེ༷་ནི༷་(གཟུང་ཡུལ་)ཅི༷་ལ༷་དམི༷གས་ ན༷ས་སྐྱེ༵་སྟེ་རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ༷ན་ཏེ༷་གཟུགས་སོགས་ཤེ༷ས་བྱ༷འི་ ཕྱི༷ས་རྣམ་ཤེས་སྐྱེ་བ་ཡོ༷ད་ན༵། དེ༷་ཚེ༷་ཤེ༷ས་པ༷་ག༷ང་ལ༷ས་སྐྱེ༵་སྟེ་དེ་དུས་ན་ཤེས་བྱ་དུས་ལས་ འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཕགས་པ་གཙུག་ན་རིན་པོ་ཆེའི་མདོ་ལས། དེ་སེམས་ཀུན་ཏུ་ཚོར་ བ་ན་སེམས་དེ་ནི་ནང་དང་ཕྱི་དང་དེ་གཉི་ག་དང་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ལ་ 1-303 ཡང་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མི་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་པ་དང་། འཕགས་པ་འབྱུང་བ་མེད་པའི་མདོ་ ལས་ཀྱང་། སེམས་མིང་ཙམ་དུ་ཤེས་ན་དེ་ནི་སེམས་ལ་རྗེས་སུ་ལྟ་བའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་ པའོ། །ཞེས་གསུངས་པའོ། ། དེ༷་ལྟར༷་ཕྱི་ནང་གི་ཆོ༷ས་རྣམ༷ས་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ཀྱི༷། གནས་ལུགས་ལ་དཔྱད་ན་སྐྱེ༷་བ༷་ཀུན་ རྫོབ་གློ་བུར་བ་དོན་ལ་ཡོད་པར་རྟོ༷གས་པ༷ར་འགྱུ༷ར་བ་མ༷་ཡི༵ན་པས་རྟག་པའི་མཐའ་བསལ་ ཞིང་། རང་བཞིན་མྱང་འདས་སླུ་མེད་བདེན་པར་གྲུབ་པས་ཆད་པའི་མཐའ་བསལ་ནས་ཟུང་ འཇུག་དབུ་མའི་གནས་ལུགས་ལ་ཆོས་དྲན་པ་ཉེ་བར་འཇོག་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། གང་ཞིག་ རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་། །དེ་ལ་ཁྱོད་ནི་སྟོང་ཉིད་བཞེད། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་དམ་ཆོས་ཏེ། །དེ་དང་མཚུངས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས། །དེ་ནི་དེ་ཉིད་དོན་མེ

【現代漢語翻譯】 『專注於此。』如是說。 同樣，執著于『我』的意識不住於六根，因為即使有根，如果沒有對境也不會產生。也不住於色等六境，因為即使有境，如果沒有根也不會產生。也不住于根與境之間，因為無法明確觀察到。基於這三個理由，依次是：『內心非心，外非境，於他處亦不可得。』 哪種心不住于內身，也不在外境？它們不混合，也無法從這三者中分離出來，即使尋找也找不到真實。那怕是稍微成立的『我』也沒有，因此，眾生的心是虛幻的，其自性光明是涅槃。 由於虛幻的心不成立，所以識的產生實際上是沒有意義的。如果識（能知）在所知（色等）之前存在，那麼識緣何而生？因為它之前沒有所緣的條件。（如果根）識與所知（所取境）同時產生，那麼識緣何而生？因為因果不可能同時。或者，如果識在所知（色等）之後產生，那麼識從何而生？因為那時所知已經過去。 在《聖寶頂經》中說：『當心完全被感知時，此心在內、外、二者之間，以及蘊、界、處中都無法如實見到。』以及在《聖無生經》中也說：『如果知道心只是一個名稱，那就是專注於心唸的近住。』 因此，如果觀察內外一切法的實相，就會明白生是虛假的、暫時的，實際上並不存在，從而破除了常邊；而自性涅槃是真實不虛的，從而破除了斷邊，從而專注于雙運中觀的實相。正如所說：『凡是依緣而生起，你認為那是空性，那也是殊勝法，與如來相同，那是真如之義。』

【English Translation】 'Focus on that.' Thus it is said. Similarly, the mind that clings to 'self' does not reside in the six sense faculties, because even if there is a faculty, it will not arise without an object. Nor does it reside in the six objects such as form, because even if there is an object, it will not arise without a faculty. Nor does it reside between the faculty and the object, because it cannot be clearly observed. For these three reasons, in order: 'The mind is not inside, not outside, and cannot be found elsewhere.' Which mind does not reside within the body, nor in the external environment? They are not mixed, nor can they be separated from these three; even if you search, you will not find truth. Even a little bit of 'self' is not established, therefore, the mind of sentient beings is adventitious, and its self-nature of clear light is nirvana. Since the adventitious mind is not established, the arising of consciousness is actually meaningless. If consciousness (the knower) exists before the knowable (form, etc.), then what does consciousness arise from? Because there is no object of focus before it. (If the sense) consciousness and the knowable (object of grasping) arise simultaneously, then what does (the sense consciousness) arise from? Because cause and effect cannot be simultaneous. Or, if consciousness arises after the knowable (form, etc.), then from what does consciousness arise? Because at that time the knowable has passed. In the Aryaratnakuta Sutra: 'When the mind is fully perceived, this mind cannot be truly seen within, without, between the two, and in the skandhas, dhatus, and ayatanas.' And in the Aryanutpāda Sutra it is also said: 'If one knows that the mind is just a name, that is the close placement of mindfulness that follows the mind.' Therefore, if one examines the true nature of all phenomena, both internal and external, one will realize that birth is illusory and temporary, and does not actually exist, thereby eliminating the extreme of permanence; and that the self-nature of nirvana is unfailing and truly established, thereby eliminating the extreme of annihilation, and thus focusing on the true nature of the union of the Middle Way. As it is said: 'Whatever arises dependently, you consider that to be emptiness, that is also the supreme Dharma, the same as the Tathagata, that is the meaning of Suchness.'

---

ད་ཀྱང་། །དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ རྫས་སུ་བཞེད། །ཡང་དག་དེ་ནི་མི་སླུ་ལ། །དེ་རྟོགས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་བརྗོད། །ཅེས་འགྲེལ་ པར་དྲངས་པ་བཞིན་ནོ། ། འདི་དག་གི་དོན་ལ་འགའ་ཞིག་ན་རེ། ག༷ལ་ཏེ༷་དེ༷་ལྟར༷་ཀུ༷ན་རྫོ༷བ་དོན་ལ་བདེན་པར་ མེ༵ད་པའི་ལུགས་དེ༷་ལ༷་བདེ༷ན་གཉི༷ས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ག༷་ལ༷་ཡོ༵ད་དེ་མེད་པར་འགྱུར་ལ། བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཡ་གྱལ་དེ༷་ཡ༷ང་ཀུ༷ན་རྫོ༷བ་སྟོང་ཉིད་ལས་གཞ༷ན་སེམས་འཁྲུལ་བའི་སྣང་ བ་ཉིད་ཀྱི༷ས་འཇོག་ན༵། སེ༷མས་ཅ༷ན་རང་བཞིན་མྱ༷་ང༷ན་འདས་ཞེས་སྔར་བརྗོད་ཀྱང་ག༷་ལ༷་ འད༵འ་སྟེ་འཁྲུལ་སྣང་མ་ཟད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ་རེ་ཤིག་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དེ༷་ ནི༷་རང་བཞིན་ལས་གཞ༷ན་སེ༷མས་ཀྱི་དྲི་མ་རྣམ༷་རྟོ༷ག་གློ་བུར་བུའི་ཆ་སྣང་བ་ཙམ་ལ་འཇོག་ སྟེ༷། དེ༷་ནི༷་ར༷ང་གི༷་ངོ་བོ་ཀུ༷ན་རྫོ༷བ་ཉིད་ཡིན་གྱི་རང་བཞིན་དོན་དམ་མི༵ན་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་སྔ་ མ་ལས་འབྲས་བུ་ཕྱི༷ས་འབྱུང་གི་ཚུལ་དེ༷་ངེ༷ས་པ་ལས་མ་འདས་ན༷་དེའི་བར་དུ་རང་རང་སྣང་ ངོར་ཀུན་རྫོབ་ཡོད་པས་བདེན་གཉིས་རྣམ་གཞག་དེ༷་ཡོ༷ད་དེ༵། མི༷ན་པར་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་ 1-304 གཞག་འགགས་ན༷་དེའི་སྣང་ངོར་ཀུ༷ན་རྫོ༷བ་མེ༷ད་པ༷་ཉི༵ད་ཡིན་པས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་ གཞག་མེད་ཀྱང་རང་བཞིན་མྱང་འདས་ཡོད་དེ། མྱ་ངན་འདས་པ་བདེན་གཅིག་པུ་གྲུབ་པའི་ ཕྱིར་རོ། །ཀུན་རྫོབ་སྟོང་པ་ཡིན་ན་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མི་འགལ་ཏེ་རྟོ༷ག་ པ་སྒྲོ་འདོག་པའི་བློ་ད༷ང་བརྟག༷་པ༷ར་བྱ༷་བ༷་སྒྲོ་གདགས་པའི་ཡུལ་ཀུན་རྫོབ་ད༵ག །གཉི༷ས་པོ༷་ ཕ༷ན་ཚུ༷ན་ལྟོས་ནས་རྟེན་དང་བརྟེ༷ན་པ༷་ཡི༵ན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་དུ་ཇི༷་ལྟར༷་གྲ༷གས་པ༷་ལ༷་བརྟེ༷ན་ ན༵ས། རྣམ༷་པ༷ར་དཔྱ༷ད་པ༷འི་ཐ་སྙད་ཐ༷མས་ཅ༷ད་བརྗོ༵ད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ག༷ང་ཚེ༷་རྣམ༷་པ༷ར་ དཔྱ༷ད་པ༷་ཡི༵། །རྣམ༷་དཔྱོ༷ད་བློ་གྲོས་ཀྱི༷ས་ནི༷་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཡུལ་བདེན་མེད་དུ་དཔྱོ༷ད་བྱེ༷ད་ ན༵། དེ༷་ཚེ༷་རྣམ༷་དཔྱོ༷ད་ཀྱི་བློ་དེ༷་ཡ༷ང་ནི༵། སླར་ཡང་བདེན་མེད་དུ་རྣམ༷་པར་དཔྱོ༷ད་དགོས་པའི་ ཕྱི༷ར་ན༷་རྣམ་དཔྱོད་ཐུ༷ག་པ༷་མེ༵ད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ་དཔྱ༷ད་བྱ༷་ཀུན་རྫོབ་ལ་ རྣམ༷་པ༷ར་དཔྱ༷ད་ཅིང་བརྟག་པ་བྱས༷་པ་ན༵། རྣམ༷་དཔྱོ༷ད་ཀྱི་བློ་དེ་ལ༷་ནི༷་རྟེ༷ན་ནས་ཡུལ་བདེན་ ཡོ༷ད་མི༵ན། རྟེ༷ན་མེ༷ད་ཅིང་ཡུལ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱི༷ར་ན༷་དེ་ལ་རྟེན་པའི་རྣམ་དཔྱོད་ཐུག་མེད་དུ་ མི༷་སྐྱེ༷་སྟེ༵། རང་བཞིན་རྣམ་དག་ཏུ་མ་ཟད་དྲི་མ་མ་སྐྱེས་པ་དེ༷་ཡ༷ང་མྱ༷་ང༷ན་འད༷ས་པ༷ར་བརྗོ༷ད་ དེ་སྤངས་པ་ཕུན་ཚོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དངོས་པོ་དོན་དུ་བདེན་པར་སྨྲ་བ་ག༷ང་གི༷་ལུགས་ལྟར༷་ན༷་དཔྱད་བྱ་ཤེས་བྱ་དང་དཔྱོད་ བྱེད་ཤེས་པ་འདི༷་གཉི༷ས་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་བདེ༵ན་ད

【現代漢語翻譯】 此外，（經文）還認為如實性是實體的本質。正如註釋中所引用的那樣：『真實的不會欺騙，理解它的人被稱為佛。』 對於這些意義，有些人說：『如果按照世俗諦在究竟意義上沒有真實性的方式，那麼二諦的區分就會消失。如果二諦中的一個，即世俗諦，僅僅通過心識的錯覺顯現來確立，而不是空性，那麼先前所說的『眾生自性涅槃』又有什麼意義呢？因為錯覺的顯現還沒有停止。』 對此，沒有過失。因為暫且來說，世俗諦僅僅建立在自性之外的心識的污垢、虛妄的念頭和偶然的顯現之上。這是因為它的自性是世俗諦，而不是自性上的勝義諦。如果從先前的因產生後續的果的方式是確定的，那麼在此期間，在各自的顯現中存在世俗諦，因此二諦的區分是存在的。如果因果的區分停止，那麼在其顯現中就沒有世俗諦，因此即使沒有二諦的區分，自性涅槃也是存在的，因為涅槃是唯一真實的。' 如果世俗是空性的，那麼它就不是推理的對象。這並不矛盾，因為能進行推測的虛構心識，以及作為虛構對象的世俗，這兩者是相互依賴的，就像所依和能依一樣。因為在世間，所有的分析性術語都是基於衆所周知的（世俗）而表達的。 如果當分析性的智慧分析世俗的對象，認為它不是真實的，那麼這種分析性的智慧也需要再次被分析為不真實，這樣分析就永無止境了。這沒有過失，因為當對作為分析對象的世俗進行分析和考察時，分析性的智慧並不依賴於真實的所依，因為沒有所依，對象也無法成立，因此依賴於它的分析不會無休止地產生。自性完全清凈，並且沒有產生污垢，這也被稱為涅槃，因為它是圓滿的捨棄。 如果有人按照認為事物在究竟上是真實的觀點，那麼作為分析對象的所知和作為分析主體的知識這兩者在作為所依和能依上是真實的。

【English Translation】 Furthermore, (the scripture) considers suchness as the substance of reality. As quoted in the commentary: 'The true does not deceive, and the one who understands it is called a Buddha.' Regarding these meanings, some say: 'If, according to the way that conventional truth has no truth in the ultimate sense, then the distinction of the two truths would disappear. If one of the two truths, namely conventional truth, is established merely by the appearance of the mind's delusion, and not by emptiness, then what is the meaning of the previously stated 'sentient beings are by nature nirvana'? Because the appearance of delusion has not ceased.' To this, there is no fault. Because, for the time being, conventional truth is established merely upon the mind's defilements, false thoughts, and momentary appearances that are other than its own nature. This is because its nature is conventional truth, and not ultimate truth in its own nature. If the way that the subsequent effect arises from the previous cause is certain, then during that time, conventional truth exists in each of their appearances, therefore the distinction of the two truths exists. If the distinction of cause and effect ceases, then in its appearance there is no conventional truth, therefore even without the distinction of the two truths, self-nature nirvana exists, because nirvana is the only true one. If the conventional is emptiness, then it is not an object of reasoning. This is not contradictory, because the fabricating mind that speculates, and the conventional that is the object of fabrication, both are mutually dependent, like the support and the supported. Because in the world, all analytical terms are expressed based on what is well-known (conventionally). If, when analytical wisdom analyzes the object of the conventional, considering it to be untrue, then that analytical wisdom also needs to be analyzed again as untrue, so the analysis would be endless. This has no fault, because when analyzing and examining the conventional as the object of analysis, the analytical wisdom does not rely on a true support, because without a support, the object cannot be established, therefore the analysis that relies on it will not arise endlessly. The self-nature is completely pure, and the non-arising of defilements is also called nirvana, because it is the perfection of abandonment. If someone, according to the view that things are truly existent in the ultimate sense, then both the knowable as the object of analysis and the knowledge as the subject of analysis are true as the support and the supported.

---

གོས་པ་ལས། རིགས་པས་དཔྱད་ན་ དེ༷་ཉི༷ད་བདེན་པ་ཤི༷ན་ཏུ༷་དཀ༷འ་བ༷ར་གན༵ས་ཏེ། འདི་ལྟར་ག༷ལ་ཏེ༷་ཤེ༷ས་པ་ཚད་མའི་དབ༷ང་ ལ༷ས་དོ༷ན་ཤེས་བྱ་གྲུ༵བ་ན། བརྟེན་པ་ཤེ༷ས་ཡོ༷ད་ཉི༷ད་ལ༷་རྟེ༷ན་ཤེས་བྱ་ཅི༷་ཞིག་བདེན་པར་ ཡོ༵ད་དེ་མེད་དོ། །འོ༷ན་ཏེ༷་རྟེན་ཤེ༷ས་བྱ༷འི་མཐུ་ལ༷ས་བརྟེན་པ་ཤེ༷ས་པ་གྲུ༵བ་ན། རྟེན་ཤེ༷ས་བྱ་ ༷ཡོ༷ད་པ་ལ༷འ༷ང་རྟེ༷ན་པ་ཤེས་པ་ཅི༷་ཞིག་བདེན་པར་ཡོ༵ད་དེ་དཔྱད་ན་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ འཇིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །རེ་རེ་ནས་དཔྱད་ན་དེ་ལྟར་བདེན་ཡང་དེ༷་སྟེ༷་འམ་ཅི་སྟེ་ཤེས་དང་ཤེས་ 1-305 བྱ་ཕ༷ན་ཚུ༷ན་ལྟོས་པའི་དབ༷ང་གི༷ས་བདེན་པར་ཡོ༵ད་དོ་ཞེ་ན། འོ་ན་གཉི༷་ག༷་ཡ༷ང་ནི༷་བདེན་ དངོས་སུ་མེ༷ད་པ༷ར་འགྱུ༵ར་ཏེ་ལྟོས་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ག༷ལ་ཏེ༷་མ་ངེས་སོ་སྙམ་ ན་མ་ཡིན་ཏེ་ལྟོས་པ་བུ༷་མེ༷ད་པར་ཕ༷འི་ཐ་སྙད་གྲུབ་པ་མི༷ན་ན༵། བུ༷་ཉི༷ད་ག༷ང་ལ༷ས་བྱུ༷ང་བ༷་ ཡི༵ན་ཏེ་སྐྱེད་བྱེད་ཕ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། བུ༷འི་ཐ་སྙད་མེ༷ད་པ༷ར་ནི༷་ཕ༷འི་ཐ་སྙད་ཀྱང་མེ༷ད་ པ༵། དེ༷་བཞི༷ན་དུ་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱ་དེ༷་གཉི༷ས་ཀྱང་ལྟོས་ནས་གཞག་པས་གཅིག་མ་གྲུབ་ན་ གཅིག་ཀྱང་མེ༷ད་པ༷་ཉི༵ད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དཔེར་ན་མྱུ༷་གུ༷་ས༷་བོ༷ན་ལ༷ས་སྐྱེ༷ས་ཤི༵ང་། ས༷་བོ༷ན་སྔོན་དུ་སོང་བར་མྱུ་གུ་དེ༷་ཉི༷ད་ཀྱི་ རྟགས་ཀྱི༷ས་རྟོ༷གས་པ་དེ་བཞི༵ན་དུ། ཤེ༷ས་བྱ༷་གཞལ་བྱ་ལ༷ས་སྐྱེ༷ས་པའི་ཤེ༷ས་པ༷་ཚད་མ་ཡི༵ས། ཤེས་བྱ་དེ༷་དོན་དུ་ཡོ༷ད་པ༷་ཉིད་ནི༷་ཅི༷ས་མི༷་རྟོ༵གས་ཞེ་ན། མི་མཚུངས་ཏེ་མྱུ༷་གུ༷་ལ༷ས་གཞ༷ན་མྱུ་ གུ་འཛིན་པའི་ཤེ༷ས་པ༷་ཡི༵ས། ས༷་བོ༷ན་ཡོ༷ད་ཅེ༷ས་རྟོ༷གས་འགྱུ༷ར་ན༵། །འདིར་ག༷ང་ཕྱི༷ར་ཤེ༷ས་ བྱ༷་དེ༷་རྟོ༷གས་པ༵འི། །ཤེ༷ས་པ༷་ཚད་མ་ཡོ༷ད་ཉི༷ད་བློ་ག༷ང་ལ༷ས་རྟོ༵གས་ཏེ་རང་ལས་ལོགས་སུ་ ཚད་མ་མི་འགྲུབ་ལ་རང་རིག་པ་བཀག་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ། རྒྱང་འཕེན་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་ལ་ལོག་པར་རྟོག་པ་ཁ་ཅིག་ནི། ཉི་ཤར་ཆུ་ བོ་ཐུར་དུ་འབབ་པ་དང་། །སྲན་ཟླུམ་ཚེར་མ་བཟང་རིང་རྣོ་བ་དང་། །རྨ་བྱའི་མདོངས་ལེགས་ ལ་སོགས་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །སུས་ཀྱང་མ་བྱས་རང་གི་ངོ་བོས་བྱུང་། །ཞེས་སྨྲ་བ་ཡང་མི་ རིགས་ཏེ། རེ༷་ཤི༷ག་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་འཇི༷ག་རྟེ༷ན་པ་རྣམས་ཀྱི་མངོ༷ན་སུ༷མ་དང་རྗེས་དཔག་ ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི༷ས། དངོས་པོ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུ༷་རྣམ༷ས་ཐ༷མས་ཅ༷ད་རྣམ་པ་དུ་མར་ མཐོ༷ང་བ༷ས་གྲུབ་པ་ཡི༵ན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་པ༷ད་མ༷འི་སྡོ༷ང་བུ༷་དང་གེ་སར་དང་ལོ་མ་དང་ ཁ་དོག་ལ་སོ༷གས་དབྱེ༷་བ་མང་པོ་ནི༵། རྒྱུ༷་ཡི༷་དབྱེ༷་བ༷ས་བསྐྱེ༷ད་པ༷་ཡི༵ན་ཏེ། ངེས་པ་མེད་ན་ ཐམས་ཅད་དུ་འབྱུང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། 1-306 འོ་ན་རྒྱུ༷་དབྱེ༷་ག༷ང་གི༷ས་འབྲས་བུའི་ཁྱ

【現代漢語翻譯】 從道理上分析，這個觀點非常難以成立。如果說，通過作為量（pramana， प्रमाण，pramāṇa，有效認知）的知識的力量，可以成立所知事物，那麼，所依賴的知識本身，有什麼所知事物可以被認為是真實的呢？並沒有。如果說，通過所知事物的力量，可以成立依賴它的知識，那麼，所知事物存在的情況下，又有什麼依賴它的知識可以被認為是真實的呢？如果這樣分析，就會破壞世俗的約定俗成。 如果逐一分析，即使那樣成立，如果說知識和所知事物是互相依賴而成立的，那麼，一切事物都將變成非真實存在，因為它們都具有依賴性。如果認為這不確定，那是不對的，因為沒有兒子，父親的稱謂就無法成立。兒子從何而來呢？因為產生了養育者父母。沒有兒子的稱謂，也就沒有父親的稱謂。同樣，知識和所知事物也是互相依賴而成立的，如果一個不成立，另一個也就不存在。 例如，幼芽從種子中生長出來，通過幼芽的跡象可以推斷出種子先於幼芽存在。同樣，通過從可量（gzhal bya，所量）中產生的作為量的知識，為什麼不能推斷出所知事物是真實存在的呢？這並不相同，因為通過不同於幼芽的、認知幼芽的知識，可以推斷出種子的存在。但是，在這裡，認知所知事物的作為量的知識，又是通過什麼來認知的呢？因為無法從自身之外成立量，並且已經駁斥了自證。 同樣，一些外道，如順世論者，對因果關係產生錯誤的認知，他們說：『太陽東昇，河流向下流淌，豆莢是圓的，荊棘是細長的，尖銳的，孔雀的羽毛美麗，等等諸法，都是自然而然產生的，沒有任何造作者。』這種說法也是不合理的。因為僅僅通過世俗的現量和比量等，就可以觀察到各種事物的因是由多種因素構成的。因此，蓮花的莖、花蕊、葉子和顏色等多種差異，是由因的差異所產生的。如果不是這樣，那麼一切事物都應該隨時隨地產生。

【English Translation】 From the perspective of reasoning, this view is extremely difficult to establish. If it is said that through the power of knowledge as pramana (प्रमाण, pramāṇa, valid cognition), knowable things can be established, then what knowable thing can be considered true in the knowledge itself that is relied upon? There is none. If it is said that through the power of knowable things, the knowledge that relies on it can be established, then what knowledge that relies on it can be considered true when knowable things exist? If analyzed in this way, the conventions of the world will be destroyed. If analyzed one by one, even if it is established in that way, if it is said that knowledge and knowable things are established by relying on each other, then all things will become non-existent, because they all have dependence. If it is thought that this is uncertain, that is not correct, because without a son, the title of father cannot be established. Where does the son come from? Because the nurturing parents are produced. Without the title of son, there is no title of father. Similarly, knowledge and knowable things are also established by relying on each other, and if one is not established, the other will not exist. For example, a sprout grows from a seed, and the seed is inferred to exist before the sprout by the sign of the sprout. Similarly, through the knowledge as pramana that arises from the measurable (gzhal bya, that which is measured), why can't it be inferred that knowable things are real? This is not the same, because through the knowledge of perceiving the sprout, which is different from the sprout, the existence of the seed can be inferred. But here, through what is the knowledge as pramana that cognizes knowable things cognized? Because pramana cannot be established apart from itself, and self-awareness has already been refuted. Similarly, some non-Buddhists, such as the Lokayatas (materialists), have a wrong understanding of causality, they say: 'The sun rises in the east, rivers flow downwards, pods are round, thorns are slender and sharp, peacock feathers are beautiful, and so on, all phenomena arise naturally, without any creator.' This statement is also unreasonable. Because just through worldly direct perception and inference, it can be observed that the causes of various things are composed of many factors. Therefore, the many differences in the stem, pistil, leaves, and colors of the lotus flower are produced by the differences in the causes. If this were not the case, then all things should arise anytime and anywhere.

---

ད་པར་རྣམས་བྱས༷་ཞེ༷་ན༵། དངོས་པོ་གང་དང་གང་ གི་སྔ༷ར་རོལ་གྱི༷་རྒྱུ༷འི་ཁྱད་པར་སྣ་ཚོགས་པའི་དབྱེ༷་བ་ཉི༷ད་ལ༷ས་སོ༵། །ཅི༷་ཕྱི༷ར་སྔ་རོལ་གྱི་རྒྱུ༷་ འདས་པ་ཡི༷ས་ཕྱི་རོལ་གྱི་འབྲ༷ས་བུ་བསྐྱེ༷ད་པར་ནུ༵ས་ཞེ་ན། སྔ༷ར་གྱི༷་རྒྱུ༷་ཡི༷་ངོ་བོ་འགགས་ ཀྱང་དེའི་ནུས་པའི་མཐུ༷་རྒྱུན་མཐུད་པ་ཉི༷ད་ལ༵ས་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་བསྐྱེད་པར་ནུས་ཏེ། སྐྱེས་པ་རབས་ཀྱི་ཕྲེང་བར། གལ་ཏེ་པད་མའི་སྡོང་བུ་སོགས་དང་འདྲ་ཞེ་ན། འོ་ནའང་རྟག་ཏུ་ རྒྱུ་མེད་པར་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ། ཆུ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་རྣམས་ཡོད་ན་དེ་རྣམས་ནི། སྐྱེ་བར་བྱེད་ཀྱི་ དེ་རྣམས་མེད་ན་མི་སྐྱེའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། ཡང་། སྐྱེ་ལྡན་གཞན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །རྒྱུ་ནི་དབང་ཕྱུག་བྱེད་པར་བརྗོད། །སེམས་ མེད་པར་ནི་རང་གི་འབྲས། །རང་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རྩོམ་ནུས་མིན། །ཞེས་འགྲེལ་པར་དྲངས་པ་ ལྟར་རིགས་པ་ཅན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ན་རེ། དབ༷ང་ཕྱུ༷ག་ཉིད་འགྲོ༷་བ༷་སྣ་ཚོགས་པའི་བསྐྱེད་ པ་དང་གནས་པ་དང་འཇིག་པས་དབྱིབས་སྣ་ཚོགས་པར་བྱིན་གྱིས་བརློབ་པའི༷་རྒྱུ༷་ཡི༷ན་ནོ་ཞེ་ ན༵། གོ་དེ་ལྟ་ན་རེ༷་ཤི༷ག་(ཁྱེད་རྒྱུར་འདོད་པའི་)དབ༷ང་ཕྱུ༷ག་ག༷ང་ཡི༷ན་སྨྲོ༵ས། ཞེས་དྲིས་པའི་ལན་ དུ་ཁོ་ན་རེ། ས་ལ་སོགས་པ་འབྱུ༷ང་བ་ཆེན་པོ་རྣམ༷ས་སོ་(དབང་ཕྱུག་ཡིན་ནོ་)ཞེ༷་ན༷། དེ༷་ལྟ༷་མོ༵ད། འབྱུང་བ་ལ་དབང་ཕྱུག་གི་མི༷ང་ཙ༷མ་བཏགས་པ་ལ༷་ཡ༷ང་བྱེད་པ་པོ་ཡིན་མ་ཡིན་ལ་སོགས་ཅི༷་ ཞི༷ག་རྩོད་དེ་མིང་ནི་ཇི་ལྟར་འདོད་ལ་རག་ལས་པས་ང༵ལ་བ་མི་དགོས་སོ། །འོ༷ན་ཀྱང༷་ཁྱོད་ ཀྱི་དམ་བཅའ་ལ་གནོད་པ་ཡོད་དེ་ས༷་སོ༷གས་འབྱུང་བ་རྣམས་ནི་དུ༷་མ༷་ད༵ང་། མི༷་རྟག༷་པ་དང་ ཡུལ་ལ་སེམས་གཡོ༷་བ་མེ༷ད་པས་ལྷ༷་དབང་ཕྱུག་གཅིག་པུ་དང་རྟག་པ་དང་ཡུལ་ལ་ལོངས་ སྤྱོད་པ་པོ་མི༷ན་ཞི༵ང་། ས་སོགས་ནི་ཀུན་གྱི་གོམ་པས་བགོ༷མ་བྱ༷་ཉི༷ད་ད༷ང་མི༷་གཙ༷ང་བ༷་ཕྱི་ ས་སོགས་ཀྱང་ཡིན་སྲིད་པས༵། དེ༷་ནི༷་དབ༷ང་ཕྱུ༷ག་ཉི༷ད་མ༷་ཡི༵ན་ཏེ་ཡིན་ན་དེ་དག་ཏུ་ཐལ་ བའི་ཕྱིར་རོ། །དབ༷ང་ཕྱུ༷ག་ནི་ནམ་མཁ༷འ་ཞེ་ན། (ནམ་མཁའ་ཆོས་ཅན་དབང་ཕྱུག་)མི༷ན་ཏེ་ 1-307 གཡོ༷་བ་མེ༷ད་པའི་ཕྱི༷ར་རོ། །བད༷ག་གོ་ཞེ་ན། མི༷ན་ཏེ་གལ་ཏེ་བདག་འགའ་ཡོད་ན་ནི། ཞེས་ སོགས་ཀྱིས་སྔ༷ར་ནི༷་བཀ༷ག་ཟི༷ན་པའི་ཕྱི༷ར་རོ། །བས༷མ་བྱ་མི༷ན་པ༷་ཡི༷་བྱེ༷ད་པོ༷་ཡ༵ང་། མ་ཡིན་ ཏེ་བས༷མ་མི༷ན་བརྗོ༷ད་པ༷ས་ཅི༷་ཞི༷ག་བྱ༷། རྟོག་ཡུལ་ན་མེད་པ་བརྗོད་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ རོ། །དེའི་ཕྱིར་དབང་ཕྱུག་དེ༷ས་བསྐྱེ༷ད་པར་འདོ༷ད་པ༷འི་འབྲས་བུའང་ག༷ང་ཞི༷ག་ཡི༵ན་བདག་ གོ་ཞེ་ན། བད༷ག་(ནི༷་)དེ༷་ད༷ང་ས༷་དང་སོ༷གས་པའི་སྒྲས་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་དང་ནམ་མཁའ་ དང་དུས་དང་ཕྱོགས་དང་ཡིད་དེ་བྱ་བ་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ད

【現代漢語翻譯】 如果問『這些是如何產生的？』，答案是：事物各自先前存在的因的各種差異所致。如果問『為什麼先前的因，已經滅亡，還能產生後來的果呢？』，答案是：雖然先前的因的本體已經滅亡，但其力量的延續能夠產生果的差異。就像世代相傳的蓮花莖等一樣。即使如此，也不是永遠沒有因，如果存在水等因，它們就會生長；如果不存在，就不會生長。』正如經文所說。 又如：『一切有情眾生的因，都說是自在天所為。無心之物，不能自己產生自己的果。』正如註釋中所引用的那樣，理智者等人說：『自在天是各種事物產生、存在和毀滅的原因，他以各種形式加持它們。』如果這樣說，那麼，請說出你所認為的自在天是什麼？』當被問到時，他們回答說：『是地等大種（自在天）。』即使如此，僅僅給地等貼上自在天的標籤，爭論它是否是作者又有什麼意義呢？名字取決於你的喜好，所以沒有必要爭論。然而，你的承諾是有害的，因為地等元素是無常的，沒有心識，不是唯一的神，不是永恒的，也不是享受者。地等是每個人都可以踐踏的，是不潔凈的，也可能是糞便等。因此，它們不是自在天，如果是，那就太過分了。』如果自在天是虛空，那麼，（虛空，作為所立宗，不是自在天），因為它沒有活動。』如果自在天是『我』，那麼，不是，因為之前已經用『如果存在某種我』等理由否定過了。』不可思議的作者也不是，因為不可思議的言語又有什麼用呢？因為無法表達不存在於認知領域的事物。因此，如果問『自在天所產生的果是什麼？』，答案是：『我』（是果），以及『地』等詞所代表的水、火、風、空、時間和方位，以及『意』，這些都是行為和果的本質。

【English Translation】 If asked, 'How are these produced?' The answer is: 'From the various differences in the causes that existed prior to each thing.' If asked, 'Why can the previous cause, which has already ceased, still produce the later effect?' The answer is: 'Although the essence of the previous cause has ceased, the continuation of its power can produce the difference in the effect. Just like the lineage of lotus stems, etc. Even so, it is not that there is never a cause; if there are causes such as water, they will grow; if they do not exist, they will not grow.' As the scriptures say. Furthermore: 'The cause of all sentient beings is said to be the doing of Ishvara (自在天). Things without mind cannot produce their own effects by themselves.' As quoted in the commentary, reasoners and others say: 'Ishvara (自在天) is the cause of the production, existence, and destruction of various things, and he blesses them in various forms.' If so, then, 'Tell us, what is the Ishvara (自在天) that you consider to be?' When asked, they replied: 'It is the great elements such as earth (Ishvara 自在天).' Even so, merely labeling earth, etc., as Ishvara (自在天), what is the point of arguing whether it is the agent or not? The name depends on your preference, so there is no need to argue. However, your commitment is harmful, because the elements such as earth are impermanent, without consciousness, not the only god, not eternal, and not the enjoyer. Earth, etc., can be trampled by everyone, are impure, and may be feces, etc. Therefore, they are not Ishvara (自在天), and if they were, it would be too much.' If Ishvara (自在天) is space, then, (space, as the subject, is not Ishvara 自在天), because it has no activity.' If Ishvara (自在天) is 'self', then, no, because it has already been negated with reasons such as 'if there is some self' etc. The inconceivable agent is also not, because what is the use of inconceivable words? Because it is impossible to express things that do not exist in the realm of cognition. Therefore, if asked, 'What is the effect produced by that Ishvara (自在天)?' The answer is: 'Self' (is the effect), and water, fire, wind, space, time, and direction, represented by the words 'earth' etc., and 'mind', these are the essence of action and effect.

---

༵ང་། བྱེད་པ་པོ་དབ༷ང་ཕྱུ༷ག་གི་(རྒྱུན་ སྔ་ཕྱི་ཆོས་ཅན་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་)ངོ༷་བོ༷་རྟག༷་པར་ཁས་བླངས་པ་མི༷ན་ན༵མ(སྟེ་རྟག་པ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར)། ཡང་འདིར་བསྐྱེད་བྱ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་འདོད་ན་རྟག་པའི་དམ་བཅའ་བུད་དོ། །དེས་ན་ ཤེ༷ས་པ༷་(འབྲས་བུ་ཡིན་ཞེ་ན་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། དབང་ཕྱུག་ལས་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། )ཤེ༷ས་བྱ༷་(མི་རྟག་པ་)ལ༷ས་ སྐྱེ༷ས་(པའི་ཕྱིར་)ད༵ང་། །ཐོ༷ག་མེ༷ད་བདེ༷་སྡུ༷ག་མྱོང་བ་ལ་སོགས་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་ལ༷ས་དགེ་མི་ དགེ་སྣ་ཚོགས་བསགས་པའི་རྒྱུ་ལ༷ས་འབྲས་བུ་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་རྣམ་འགྱུར་དུ་མར་སྣང་བ་ཙམ་ ཡི༵ན་གྱི། དབང་ཕྱུག་དེ༷་ཡི༷ས་ག༷ང་ཞི༷ག་བསྐྱེ༷ད་པ༷་སྨྲོ༵ས། ཞེས་དྲིས་པ་སྟེ་དེའི་ནུས་པ་ཅུང་ ཟད་ཀྱང་མ་དམིགས་པར་སྟོན་པའོ། །གཞན་ཡང་རྒྱུ༷་དབང་ཕྱུག་རྟག་ལ༷་ཐོ༷ག་མ༷་ཡོ༷ད་མི༷ན་ དུ་འདོད་ན༵། འབྲ༷ས་བུ༷(འི་དངོས་པོ་ལ་ཆོས་ཅན་)ཐོ༷ག་མ༷ར་འདི་བསྐྱེད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ག༷་ལ༷་ཡོ༵ད་ དེ་མེད་པར་འགྱུར་ལ། འདོད་ན་འཇིག་རྟེན་འཆགས་པའི་རྒྱུ་བྱེད་པ་དང་འགལ་ལོ། །ཐོག་ མེད་ཀྱི་རྒྱུ་རྟག་པ་ཡིན་ན་རྟག༷་ཏུ༷་ཅི༷འི་ཕྱི༷ར་འབྲས་བུ་བྱེ༷ད་པ་པོ་མི༷ན་ཏེ༵། བར་མ་ཆད་དུ་བྱེད་ དགོས་པ་ལས་རེས་འགའ་བར་ཆད་པ་དང་འགལ་ལོ། །རྟག་ཏུ་བྱེད་མོད་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་ མེད་དུས་བར་ཆད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་དེ༷་ནི༷་གཞ༷ན་ལ༷་ལྟོ༷ས་པ༷་མི༵ན་པའི་རང་དབང་ཅན་ ཉམས་སོ། །སྔར་ནི་དབང་ཕྱུག་དེ༷ས་བྱས༷་མི༷ན་པའི་འགྲོ་བ་གཞ༷ན་ཡོ༷ད་མི༷ན་དུ་ཁས་བླངས་ ན༵། རྒྱུ་དེ༷ས་ད་འདི༷་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་སོགས་ག༷ང་ལ༷་ལྟོ༷ས་པ༷ར་འགྱུ༵ར། ག༷ལ་ཏེ༷་ལྟོ༷ས་ན༷་ 1-308 རྐྱེན་ཚོ༷གས་པ༷་ཉི༵ད། རྒྱུ༷་ཡི༷ན་འགྱུ༷ར་གྱི༷་དབ༷ང་ཕྱུ༷ག་བྱེད་པོ་མི༵ན། རྒྱུ་ཚོ༷གས་པ་གྲངས་ཚང་ ཞིང་གེགས་མེད་ན༷་འབྲས་བུ་མི༷་སྐྱེ༷་དབ༷ང་མེ༷ད་ཅི༵ང་། རྒྱུ་དེ༷་མེ༷ད་པ༷ར་ནི༷་དབང་ཕྱུག་གིས་ བསྐྱེ༷ད་པ༷འང་མེ༵ད་དོ། །ག༷ལ་ཏེ༷་དབ༷ང་ཕྱུ༷ག་མི༷་འདོ༷ད་བཞི༵ན། །འབྲས་བུ་སྐྱེ་བར་བྱེ༷ད་(ཅེ་) ན༷་(དབང་ཕྱུག་ཆོས་ཅན་རྐྱེན་)གཞ༷ན་གྱི༷་དབ༷ང་དུ༷་ཐ༵ལ། འོན་ཏེ། འདོ༷ད་པ་ལས་སྐྱེ་ན༷འ༷ང་འདོ༷ད་ ལ༷་ར༷ག་ལ༷ས་པས་གཞན་དབང་དུ་འགྱུ༵ར། བྱེ༷ད་ཅིང་འབྲས་བུ་གྲུབ་པ་ཅིག་ཡིན་ན༷འ༷ང་ དབ༷ང་ཕྱུ༷ག་རྟག་པ་ག༷་ལ༷་ཡི༵ན་ཏེ་ཐམས་ཅད་འགལ་བའི་ཕྱིར་བདག་ལྟ་ལས་བྱུང་བའི་ མངོན་ཞེན་ཙམ་དུ་བས་སོ། ། དཔྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒོལ་བ་ག༷ང་ད༷ག་རྡུ༷ལ་ཕྲ༷ན་རྟག༷་པའི་ཕུང་པོ་འདུས་པ་ལས་ འཇིག་རྟེན་སྐྱེའོ་ཞེས་སྨྲ༷་བ༵། དེ༷་ད༷ག་ཀྱང༷་ནི༷་མི་འཐད་མོད། རྡུལ་དེའང་ཕྱོགས་ཆའི་དབྱེ་བ་ ཡིས། །ཞེས་སོགས་སྔ༷ར་བཤད་པས་བཟློ༷ག་ཟི༵ན་ཏེ་རྒྱུ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ གཙོ༷་བོ༷་(ནི་རང་བཞིན་གྱི་མི

【現代漢語翻譯】 那麼，你不是承認自在天（Īśvara，自在，有能力）的自性是常恒的嗎（即因為是常恒的）？如果在這裡認為有生者和能生者，那麼常恒的誓言就落空了。因此，如果說識（作為果）是從所識（無常）中產生的，那麼，識（作為有法）就不是從自在天所生的。無始以來的苦樂感受等等，僅僅是眾生積累的各種善與非善業的因，顯現為器情世界的各種變化而已。那麼，自在天創造了什麼呢？這樣詢問，是爲了顯示對其能力一無所見。此外，如果認為因——自在天是常恒的，並且沒有開始，那麼，對於果（的實體作為有法）來說，最初產生這個的範疇要麼存在，要麼不存在。如果認為存在，就與創造世界的因相矛盾。如果無始之因是常恒的，那麼為什麼常恒者不是果的作者呢？因為必須不間斷地產生果，這與有時中斷相矛盾。如果說常恒地產生，但因為沒有同時產生的條件而中斷，那麼，這就喪失了不依賴於他者的自主性。如果先前承認沒有自在天未創造的眾生，那麼，這個因現在依賴於什麼同時產生的條件呢？如果依賴，那麼僅僅是條件的集合才是因，而不是自在天。如果因的集合完整且沒有障礙，那麼果就不會產生，這是不可能的。如果沒有那個因，自在天也不會創造。如果自在天不如意，果也會產生，那麼自在天就成了他者的奴隸。即使從如意中產生，也因為依賴於如意而成為他者的奴隸。即使是作者並且果已經成立，自在天又有什麼用呢？因為一切都是矛盾的，所以僅僅是源於我見（ātma-dṛṣṭi，認為有「我」的錯誤見解）的執著而已。 那些辯論者，例如分析論者，他們說世界是從常恒的微塵集合中產生的，這也是不合理的。因為先前已經通過『微塵也因部分而有差別』等論述駁斥過了，因為已經駁斥了因。此外，勝論派（Vaiśeṣika， विशेषिक， विशेषिक，一種古印度哲學流派，主張宇宙由原子構成）也...

【English Translation】 So, don't you admit that the nature of Īśvara (自在天, the powerful one) is eternal (i.e., because it is eternal)? If here it is considered that there is a producer and a product, then the vow of permanence is nullified. Therefore, if it is said that consciousness (as a result) arises from the knowable (impermanent), then consciousness (as a subject) is not born from Īśvara. The experience of happiness and suffering without beginning, etc., are merely the result of sentient beings accumulating various virtuous and non-virtuous karmas, appearing as various transformations of the vessel and content world. Then, what did Īśvara create? This question is asked to show that no power is seen. Furthermore, if it is thought that the cause—Īśvara—is permanent and without beginning, then, for the fruit (the entity as a subject), the category of initially producing this either exists or does not exist. If it is thought to exist, it contradicts the cause of creating the world. If the beginningless cause is permanent, then why is the permanent one not the creator of the fruit? Because it must produce the fruit uninterruptedly, which contradicts occasional interruptions. If it produces constantly, but interrupts because there is no simultaneous condition, then it loses the autonomy of not depending on others. If it was previously admitted that there are no beings not created by Īśvara, then what simultaneous conditions does this cause now depend on? If it depends, then only the collection of conditions is the cause, not Īśvara. If the collection of causes is complete and without obstacles, then the fruit will not arise, which is impossible. If that cause is absent, then Īśvara will not create either. If Īśvara does not desire it, the fruit will arise, then Īśvara becomes the slave of others. Even if it arises from desire, it becomes the slave of others because it depends on desire. Even if it is the creator and the fruit is established, what is the use of Īśvara? Because everything is contradictory, it is merely an attachment arising from the view of self (ātma-dṛṣṭi, the mistaken view of 'I'). Those debaters, such as the analysts, who say that the world arises from the collection of permanent atoms, that is also unreasonable. Because it has already been refuted by arguments such as 'atoms also differ due to parts,' because the cause has been refuted. Furthermore, the Vaiśeṣika (勝論派, a school of ancient Indian philosophy that argues that the universe is made up of atoms) also...

---

ང་གི་རྣམ་གྲངས་རེ་དེའང་མི་འཇིག་པས་)རྟག༷་པ༷་(ཡོངས་སུ་གྱུར་པའི་ཚུལ་གྱིས་)འགྲོ༷་ བ༷་ཡི༵ས། རྒྱུ༷་ཡི༷ན་པ༷ར་ནི༷་མུ་སྟེགས་གྲ༷ངས་ཅ༷ན་པ་རྣམས་འདོ༵ད་དོ། །དེའང་། སྙི༷ང་སྟོ༷བས་ རྡུ༷ལ་ད༷ང་མུ༷ན་པ༷་ཞེ༵ས། །བྱ༷་བ༷འི་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་སུམ་ཆ་མཉམ༷་པ༷་ནི༵། རང་བཞིན་གཙོ༷་བོ༷་ཞེ༷ས་བྱ༷ར་ར༷བ་ཏུ༷་བརྗོ༷ད། ཆ་མི༷་མཉམ༷་པ་ན་འགྲོ༷་བ༷་སྣ་ཚོགས་སྐྱེད་ སྡུད་ཀྱི་རྣམ་འགྱུར་འབྱུང་བ་ཡི༷ན་པ༷ར་བརྗོ༷ད་ཅིང་ཁས་ལེན་ཏེ། སྔར་ལེའུ་དྲུག་པའི་སྐབས་ སུ། རང་བཞིན་ལས་ཆེན་དེ་ལས་ང་རྒྱལ་ཏེ། །དེ་ལས་ཚོགས་ནི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་འབྱུང་། །དེ་ ལྟར་བཅུ་དྲུག་འབྱུང་བ་དེ་ཡི་ཡང་། །དེ་ཙམ་ལྔ་ལས་འབྱུང་བ་རྣམ་ལྔ་འབྱུང་། །ཞེས་སོགས་ དྲངས་ནས་འདོད་ཚུལ་རྒྱས་པར་བཀོད་པ་བཞིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་གཙོ་བོ་གཅི༷ག་ཏུ་འདོད་ལ༷་རྡུལ་མུན་སྙིང་སྟོབས་ཀྱི་ར༷ང་བཞི༷ན་གསུ༷མ་ཉི༷ད་དུ་ ཡང་ཁས་ལེན་པ་ནི༵། རི༷གས་པ་མི༷ན་ཏེ་འགལ་བ་དེ༷ས་ན༷་གཙོ་བོ་དེ༷་བདེན་པར་ཡོ༷ད་པ་མི༵ན་ 1-309 ནོ། །གཙོ་བོ་མེད་པ་དེ༷་བཞི༷ན་དུ་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་གསུམ་ཡང་བདེན་པར་ཡོ༷ད་མི༷ན་ཏེ༵། རྡུལ་མུན་ སྙིང་སྟོབས་དེ༷་རེ་རེ་ཡ༷ང་སོ༷་སོ༷ར་ཕྱེ་ན་རྡུལ་གྱི་རྡུལ་སོགས་རྣམ༷་པ་གསུ༷མ་གསུམ་དུ་འགྱུར་ བའི་ཕྱི༷ར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གསང་བའི་{བསླབ་བཏུས་{མདོ་}ལས། གཙོ་བོ་ཡོད་པ་ མ་ཡིན་ལ། །གཙོ་བོ་གསུམ་དུའང་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་བཞིན་ཡོན་ཏན་ཡོད་གྱུར་ན། །དེ་དག་ རེ་རེའང་གསུམ་གསུམ་སྟེ། །འགྲོ་བ་ལྷག་མ་རྣམ་དགུར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །ཡོ༷ན་ཏ༷ན་གསུམ་པོ་མེ༷ད་ན༷་སྒྲ༷་དེ་ཙམ་ལ་སོ༷གས་རྣམ་འགྱུར་རྣམས་ཀྱང༷་། ཡོ༷ད་ཉི༷ད་ཤི༷ན་ ཏུ༷་རྒྱ༷ང་རི༷ང་འགྱུ༵ར་ཏེ་རྒྱུ་མེད་ལ་འབྲས་བུ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་བདེ་སོགས་དང་ ལྡན་པར། །གསལ་བ་གསལ་བར་མཐོང་བ་ཡིན། །ཞེས་འགྲེལ་པར་དྲངས་པ་ལྟར་གྲངས་ ཅན་པ་རྣམས་བདེ་སོགས་ཀུན་ཁྱབ་བདེན་པ་གསལ་བར་ཁས་ལེན་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་སེ༷མས་མེ༷ད་ གོ༷ས་ཀྱི་སྣམ་བུ་དང་ཙན་དན་གྱི་ཕྲེང་བ་ལ༷་སོ༷གས་པ༷་རྣམས་ལ༵འང་། བདེ༷་བ་དང་སོ༷གས་ ཀྱི་སྒྲས་སྡུག་བསྔལ་དང་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ཚོར་བ་ཡོ༷ད་པ༷ར་ཐལ་བ་ལས་དེ་ལྟ་བུ་སྲི༷ད་པ༷འ༷ང་ མི༵ན་ཏེ་བདེ་སོགས་ནི་སེམས་ཁོ་ནའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བདེ་སོགས་ཉིད་མིན་ཡང་ སྣམ་སོགས་ཀྱི་དངོ༷ས་རྣམ༷ས་བདེ་སོགས་དེ༷འི་རྒྱུ༷འི་ར༷ང་བཞི༷ན་དུ་གནས་པས་མི་འགལ་ལོ་ ཞེ་ན༵། མཁའ་བཞིན་དེས་ན་རྡུལ་ཡང་མེད། །ཅེས་དངོ༷ས་པོ༷་རྣམ༷་དཔྱ༷ད་མ༷་ཟི༷ན་ན༵མ། ཡང་ ཁྱོ༷ད་ཀྱི༷་ལུགས་ལ་རྣམ་འགྱུར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ༷་ཡ༷ང་བདེ༷་སོ༷གས་ཀྱི་ངོ་བོ་རྡུལ་མུན་སྙིང་ སྟོབས་ཉི༵ད་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར། བདེ་སོགས་དེ༷་ལ༷ས་སྣ༷མ་སོ༷གས་འབྱ

【現代漢語翻譯】 因為我的各個方面都不會毀滅，所以是永恒的，這是數論派（Sāṃkhya）所主張的。他們認為，『悅性（Sattva，snying stobs， सत्त्व，sattva，本質/心力），暗性（Tamas，mun pa， तमस्，tamas，黑暗/惰性）和動性（Rajas，rdul， रजस्，rajas，塵/活動）』這三種性質（guṇa，yon tan）的平衡狀態是自性（Prakṛti，rang bzhin gtso bo），當這三種性質不平衡時，就會產生各種各樣的變化。正如之前第六品中所說：『從自性中產生大，從大中產生我慢，從我慢中產生十六種變化，在這十六種變化中，又有五種從五唯中產生。』等等，詳細闡述了他們的觀點。 然而，他們既主張有一個單一的自性（Prakṛti，gtso bo），又承認悅性、暗性和動性這三種性質，這是不合理的，因為這種矛盾導致自性（Prakṛti，gtso bo）的存在是不真實的。如果自性不存在，那麼這三種性質也不可能是真實的，因為如果將悅性、暗性和動性分開，每一種性質又會變成三種，正如《秘密集經》（Guhyasamāja Tantra）的{學處總集經（Bslab btus mdo）}中所說：『自性不是單一存在，也不是三種存在，如果性質存在，那麼每一種性質又會變成三種，最終導致九種變化。』 如果這三種性質不存在，那麼聲音等變化也就不可能存在，因為沒有原因就不會有結果。正如註釋中所說：『這些與快樂等相關聯，清晰地顯現出來。』數論派承認快樂等是普遍存在的真理，如果是這樣，那麼對於沒有意識的布匹和檀香念珠等事物，也應該有快樂、痛苦和中性的感受，但這是不可能的，因為快樂等只是意識的屬性。如果布匹等事物不是快樂等本身，而是快樂等的原因，那麼這並不矛盾，就像虛空一樣，因此也沒有塵埃。難道你們沒有徹底分析事物嗎？或者，按照你們的觀點，所有變化的根本原因都是快樂等的本質，即悅性、暗性和動性，那麼快樂等又如何產生布匹等事物呢？

【English Translation】 Because my every aspect is indestructible, it is eternal, which is asserted by the Sāṃkhyas (number counters). They believe that the balanced state of the three qualities (guṇa, yon tan): 『Sattva (snying stobs, सत्त्व, sattva, essence/mind power), Tamas (mun pa, तमस्, tamas, darkness/inertia), and Rajas (rdul, रजस्, rajas, dust/activity)』 is Prakṛti (rang bzhin gtso bo), and when these three qualities are unbalanced, various changes occur. As mentioned in the sixth chapter before: 『From Prakṛti arises Mahat, from Mahat arises Ahaṃkāra, from Ahaṃkāra arise sixteen transformations, and among these sixteen transformations, five arise from the five tanmātras.』 etc., elaborating their view in detail. However, they both assert that there is a single Prakṛti (gtso bo) and acknowledge the three qualities of Sattva, Tamas, and Rajas, which is unreasonable because this contradiction leads to the existence of Prakṛti (gtso bo) being untrue. If Prakṛti does not exist, then these three qualities cannot be true either, because if Sattva, Tamas, and Rajas are separated, each quality will become three, as stated in the {Compendium of Trainings Sūtra (Bslab btus mdo)} of the Guhyasamāja Tantra: 『Prakṛti is not a single existence, nor is it three existences, if qualities exist, then each quality will become three, ultimately leading to nine transformations.』 If these three qualities do not exist, then changes such as sound are also impossible, because without a cause, there will be no result. As the commentary says: 『These are associated with happiness etc., appearing clearly.』 The Sāṃkhyas acknowledge that happiness etc. are universally existing truths, if so, then for inanimate objects such as cloth and sandalwood rosaries, there should also be feelings of happiness, suffering, and neutrality, but this is impossible because happiness etc. are only attributes of consciousness. If cloth etc. are not happiness etc. themselves, but are the cause of happiness etc., then this is not contradictory, just like space, therefore there is no dust either. Have you not thoroughly analyzed things? Or, according to your view, the root cause of all changes is the essence of happiness etc., namely Sattva, Tamas, and Rajas, then how do happiness etc. produce cloth etc.?

---

ུ༷ང་བ༷་རིགས་པ་ལས་ འདིར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་སྔར་གྱི་དམ་བཅའ་དོན་མེ༵ད་དོ། །ཅི་སྟེ་སྣ༷མ་སོ༷གས་ ལ༷ས་ནི༷་བདེ༷་སོ༷གས་སྐྱེ་བ་ཡི༵ན་ན། སྣམ་སོགས་དེ༷་བདེན་པར་མེ༷ད་པའི་ཕྱི༷ར་ན༷་བདེ༷་སྡུག་ སོ༷གས་ཀྱང་མེ༵ད་དོ། ། དེ་ལྟར་བདེ༷་སོ༷གས་(ཆོས་ཅན་)སྙིང་སྟོབས་རྡུལ་དང་མུན་པའི་རང་བཞིན་རྟག༷་པ༷་ཉི༷ད་ 1-310 དུ༷་ནི༵(ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ)། ན༷མ་ཡ༷ང་(ཚད་མས་)དམི༷གས་པ༷་ཡོ༷ད་མ༷་ཡི༵ན་(པའི་ཕྱིར་)ཏེ། སྣམ་ སོགས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་གང་རུང་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་བདེ༷་སོ༷གས་རྟག་པ་གས༷ལ་ བ༷ར་ཡོ༷ད་པ་ཉི༷ད་ཡིན་ན༵། (བདེ་སོགས་ཆོས་ཅན། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིན་པར་ཐལ། ཅིའི་ཕྱིར་ན་)ཚོར་ བ་གསུམ་པོ་མྱོ༷ང་བ༷་ཅི༷་ཕྱི༷ར་འཛི༷ན་མ༷་ཡི༵ན་ཏེ་རྟག་ཏུ་མྱོང་བར་ཐལ་བ་ལས་སྐབས་འགའ་ ཞིག་ཏུ་མ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་མི་རྟག་གོ །ཚོར་བ་དེ༷་ཉི༷ད་ཕྲ༷་མོ༷ར་གྱུ༷ར་པས་གསལ་བར་མི་མྱོང་ངོ་ ཞེ་ན༷། འོ་ན་དེ༵། ར༷གས་ད༷ང་ཕྲ༷་བ༷འ༷ང་གསལ་མི་གསལ་དུ་ཇི༷་ལྟར༷་འཇོག་པ་ཡི༵ན། བདེ་བ་ སོགས་ར༷གས་པ༷་གསལ་བའི་གནས་སྐབས་དོ༷ར་ན༷ས་ཕྲ༷་བ་མི་མངོན་པར་འགྱུ༷ར་བ༵་ལའོ་ཞེ་ ན། ཕྲ༷་ར༷གས་དེ༷་ད༷ག་མི༷་རྟག༷་པ་ཉི༵ད་དོ། །དེ༷་བཞི༷ན་དུ་དེ་ཉིད་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ དངོ༷ས་པོ༷་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ཀྱང༷་། མི༷་རྟག༷་ཉི༷ད་དུ༷་ཅི༷ས་མི༷་འདོ༵ད་དེ་བདེ་སོགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་ར༷གས་པ༷་གསལ་བའི་ངོ་བོ་བདེ༷་བ་ལ༷ས་གཞ༷ན་མི༷ན་ན༵། དེ་ཉིད་ ཀྱིས་བདེ༷་བ༷་གས༷ལ་བ༷ར་མི༷་རྟག༷་པ་ཉི༵ད་དུ་གྲུབ་སྟེ་དེ་དག་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཁོ་ན་རེ། ག༷ལ་ཏེ༷་རྒྱུ་གསལ་བར་མེ༷ད་པ༷་འག༷འ་ཡ༷ང་ནི༵། འབྲས་བུ་སྐྱེ༷་བ་མི༷ན་ཏེ་མེ༷ད་ པའི་ཕྱི༷ར་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་བཞིན་ནོ་ཞེ༷ས་སྨྲ་ཞིང་དམ་འཆའ་བར་འདོ༷ད་ན༵། ཞེས་ཕྱོགས་ སྔ་མ་བཀོད་པའོ། །རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་གས༷ལ་བ༷ར་དོན་དུ་མེ༷ད་ཀྱང༷་སྐྱེ༷་བ༷་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་ནི༵། ཁྱོ༷ད་མི༷་འདོ༷ད་ཀྱང༷་སྣང་བ་ཙམ་དུ་གན༷ས་པ༷་ཉི༵ད་དེ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ག༷ལ་ཏེ༷་ཁྱོད་འདོད་པ་བཞིན་རྒྱུ༷་གང་ཡིན་ལ༷་དེའི་འབྲ༷ས་བུ་དོན་དུ་གསལ་བར་གན༷ས་ ན༵། ཟ༷ན་ཟ༷་བ་ན་མི༷་གཙ༷ང་བ་ཟ༷་བ༷ར་འགྱུ༵ར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རས་བལ་གྱི་ས་བོན་ཡང་ རས་ཡུག་ཧ་ཅང་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ར༷ས་ཀྱི༷་རི༷ན་གྱི༷ས་ར༷ས་བ༷ལ་གྱི༵། ས༷་བོ༷ན་ ཉོ༷ས་ལ༷་བགོ༷་བ༷ར་གྱི༷ས། །ཞེས་བཞད་གད་མཛད་པའོ། །རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་གསལ་བར་ཡོད་ 1-311 ཀྱང་འཇི༷ག་རྟེ༷ན་རྨོ༷ངས་པ༷ས་ས་བོན་ལ་རས་གསལ་བར་མ༷་མཐོ༷ང་བས་མི་གོན་ནོ་ཞེ་ན༵། མ་ཡིན་ཏེ། དེ༷་ཉི༷ད་ཤེ༷ས་པ་སེར་སྐྱ་སོགས་ཀྱི༷འང་རྣམ་གཞ༷ག་རས་ཡུག་གོན་པ་དེ༷་ཉི༵ད་ ཡིན་པའི་ཕྱ

【現代漢語翻譯】 如果從理性的角度來看，因為這裡出現了顛倒，所以之前的承諾就變得毫無意義了。如果從『薩姆』（Snam，藏語音譯，指一種物質）等產生快樂等，那麼因為『薩姆』等不是真實的，所以快樂、痛苦等也不存在。 如此一來，快樂等（法，chos can，事物）的本質是勇氣、塵土和黑暗，並且是永恒的（這不成立），因為任何時候（通過量，tshad mas， प्रमाण ）都無法觀察到（因為承認『薩姆』等是原因或結果）。如果快樂等是永恒且清晰存在的，那麼為什麼不體驗這三種感覺呢？因為如果總是體驗，那麼有時不體驗就是無常的。如果說感覺變得微細而無法清晰體驗，那麼粗細和清晰與否又該如何區分呢？如果說捨棄粗大的快樂等清晰狀態，而變得微細不可見，那麼這種粗細也是無常的。同樣，為什麼不承認這二十五種自性（二十五諦）也是無常的呢？因為它們跟隨快樂等。如果粗大的事物清晰的本質不是快樂，那麼由此可以證明快樂的清晰也是無常的，因為它們本質相同。 有人說：『如果原因不清晰，就不會產生結果，因為不存在，就像虛空中的花朵一樣。』這是在陳述先前的觀點。即使原因中的結果不清晰，僅僅是世俗的產生，即使你不承認，也只是顯現而已，因為這是通過世俗的量（ प्रमाण ）來證明的。 如果像你所希望的那樣，任何原因中都清晰地存在著結果，那麼吃米飯時就會變成吃不凈之物。同樣，棉花的種子也會變成過多的棉布。如果那樣，就應該用棉花的價值來分割棉花的種子。』這是在開玩笑。即使原因中清晰地存在著結果，但因為愚昧的世人沒有看到種子中清晰的棉花，所以才不會穿戴。並非如此，因爲了解『僧佉』（Samkhya，數論派）等的人也同樣會穿戴棉布。

【English Translation】 From the perspective of reason, because there is a reversal here, the previous commitment becomes meaningless. If happiness, etc., arise from 'Snam' (Snam, Tibetan transliteration, referring to a substance), etc., then because 'Snam,' etc., are not real, happiness, suffering, etc., also do not exist. Thus, the nature of happiness, etc. (dharmas, chos can, things), is courage, dust, and darkness, and is eternal (this is not established), because at no time (through valid cognition, tshad mas, प्रमाण ) can it be observed (because 'Snam,' etc., are admitted as either cause or effect). If happiness, etc., are eternal and clearly existent, then why are these three feelings not experienced? Because if they were always experienced, then the fact that they are sometimes not experienced means they are impermanent. If it is said that the feeling becomes subtle and cannot be clearly experienced, then how should coarseness and clarity be distinguished? If it is said that the coarse, clear state of happiness, etc., is abandoned and becomes subtle and invisible, then this coarseness and subtlety are also impermanent. Similarly, why not admit that these twenty-five natures (twenty-five Tattvas) are also impermanent? Because they follow happiness, etc. If the clear essence of a coarse thing is not happiness, then it can be proven that the clarity of happiness is also impermanent, because they are of the same essence. Someone says: 'If the cause is not clear, the result will not arise, because it does not exist, like a flower in the sky.' This is stating the previous view. Even if the result in the cause is not clear, the mere conventional arising, even if you do not admit it, is only an appearance, because it is proven by conventional valid cognition ( प्रमाण ). If, as you wish, the result clearly exists in any cause, then eating rice would become eating impure things. Similarly, the seed of cotton would become too much cotton cloth. If that were the case, then the value of the cotton should be used to divide the cotton seeds.' This is a joke. Even if the result clearly exists in the cause, because ignorant people do not see the clear cotton in the seed, they do not wear it. This is not the case, because those who understand 'Samkhya' (Samkhya, the Samkhya school) also wear cotton cloth.

---

ིར་རོ། །རས་ཡུག་བགོ་བྱར་ཤེ༷ས་པ་དེ༷་འཇི༷ག་རྟེ༷ན་ལ༷་ཡ༷ང་ནི༵། ཡོ༷ད་པ༷ར་ཅི༷་སྟེ༷་ མཐོ༷ང་མ༷་ཡི༵ན་ཏེ་མཐོང་བས་ན་ཁྱད་པར་མི་སྣང་ངོ་། །འཇི༷ག་རྟེ༷ན་པའི་ཐ་སྙད་བདེན་པར་ མེད་པའི་ཕྱིར་(རས་བལ་ལ་རས་མཐོང་ཡང་)ཚ༷ད་མ༷་ཉི༷ད་མི༷ན་(པས་བལ་མི་གྱོན་)ནོ་ཞེ་ན༵། དེ་ཉིད་ཤེས་ པས་གས༷ལ་བ༷ར་མཐོ༷ང་བ༷འ༷ང་(ཆོས་ཅན་མི་གྱོན་པར་ཐལ་)བདེ༷ན་པ(འམ་ཚད་མ་)མ༷་ཡི༵ན་ནོ་ཞེས་ རིགས་པ་མཚུངས་ཤིང་། ཐ་སྙད་བདེན་མེད་ཁས་བླངས་པས་ཁྱེད་ཅག་ཀྱང་ཁོ་བོ་ཅག་གི་ ཕྱོགས་སུ་ལྷུང་བ་ཡང་ཡིན་ནོ། ། ག༷ལ་ཏེ༷་ཁྱོད་ཀྱི་ལུགས་ལ་ཐ་སྙད་པའི་ཚ༷ད་མ༷་དོན་དམ་པར་ཚ༷ད་མ་མི༷ན་ན༵། ཚད་ མིན་གྱི་བློ་དེ༷ས་གཞ༷ལ་བའི་འབྲས་བུ་བརྫུ༷ན་པ༷ར་མི༷་འགྱུ༷ར་ར༵མ། དེ༷་ཉི༷ད་དུ༷་ན༷་དངོས་པོ་ སྟོ༷ང་པ༷་ཉི༵ད། བསྒོ༷མ་པ༷་བརྫུན་པ་དེ༷འི་ཕྱི༷ར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་དཔྱོད་ པའི་ཚད་མ་ཡང་མི༷་འཐ༷ད་པར་འགྱུ༵ར་རོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་རྟོག་པས་ བརྟག༷ས་པ༷འི་དངོ༷ས་ལ༷་བདེན་མེད་དུ་འཇལ་བའི་བློས་མ༷་རེ༷ག་པ༵ར། སྣང་བ་དེ༷་ཡི༷་དངོ༷ས་ པོ་བདེན་མེ༷ད་འཛི༷ན་མ༷་ཡི༵ན། དེ༷་ཕྱི༷ར་བརྫུ༷ན་པ༷འི་དངོ༷ས་ག༷ང་ཡི༵ན། དེ༷་ཡི༷་དངོ༷ས་པོ་ བདེན་པར་མེ༷ད་པས་གས༷ལ་བ༷ར་བརྫུ༵ན། ཡང་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་པ་ལ་མི་འཐད་པ་མེད་དེ་ ཀུན་རྫོབ་བདེན་མེད་དུ་མ་དཔྱད་ན་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་གེགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ༷ས་ན༷་ རྨི༷་ལ༷མ་(གྱི་)བུ༷་(ཡང་བརྫུན་ལ་)ཤི༷་(བ་ཡང་བརྫུན་ཡིན་)ལ༵། །དེ༷་(བུ་ཡོད་བཞིན་དུ་)མེ༷ད་སྙམ༷་པ༷འི་རྣམ༷་ རྟོ༷ག་ནི༵། །དེ༷་ཡོ༷ད་རྣམ༷་པ༷ར་རྟོ༷ག་པ༷་ཡི༵། །གེ༷གས་ཀྱང་ཡི༷ན་ལ་རྨི་ལམ་དེ༷་ཡ༷ང་བརྫུ༷ན་པ༷་ ཡི༵ན་པ་མི་འགལ་བ་བཞིན་ནོ། ། དེ༷་བ༷ས་དེ༷་ལྟར༷་རྣམ༷་དཔྱ༷ད་ན༵། །དངོས་པོ་འག༷འ་ཡ༷ང་རྒྱང་འཕེན་པ་སྨྲ་བ་ལྟར་རྒྱུ༷་ 1-312 མེ༷ད་ཡོ༷ད་མ༷་ཡི༵ན། གྲངས་ཅན་པ་སྨྲ་བ་ལྟར་དངོས་པོ་སོ༷་སོ༷་བ༷འ༷མ་དཔྱོད་པ་བ་སྨྲ་བ་ལྟར་ རྡུལ་ཕྲན་རྟག་པ་འདུ༷ས་པ༷་ཡི༵། རྐྱེ༷ན་རྣམ༷ས་ལ༷་ཡ༷ང་འབྲས་བུ་གསལ་བར་གན༷ས་མ༷་ཡི༵ན། ཟད་བྱེད་པ་སྨྲ་བ་ལྟར་དུས་གསུམ་རྫས་གྲུབ་ཀྱང་མ་ཡིན་པས་ཡུལ་དུས་གཞ༷ན་ན༷ས་འོ༷ངས་ པ༷འ༷ང་མ༷་ཡི༷ན་ལ༵། སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་མི་རྟག་པས་ད་ལྟར་བ་གན༷ས་པ༷་མ༷་ཡི༷ན་ཞིང་འདས་ པར་འགྲོ༷་བ་ཡང་བདེན་པ་མ༷་ཡི༵ན་མོད། འོན་ཀྱང་རྨོ༷ངས་པ༷ས་བདེ༷ན་པ༷ར་ག༷ང་བྱས༷་ཀྱི་ ཀུན་རྫོབ་འཁྲུལ་སྣང་ཙམ་འདི༵། རྒྱུ༷་མ༷་ལ༷ས་ནི༷་ཁྱད༷་ཅི༷་ཡོ༵ད་དེ་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་ཙམ་མོ། །སྒྱུ༷་མ༷ས་སྤྲུ༷ལ་པ༷་ག༷ང་ཡི༷ན་ད༵ང་། ཀུན་རྫོབ་རྒྱུ༷་རྣམ༷ས་ཀྱི༷ས་ནི༷་ག༷ང་སྤྲུ༷ལ་(ཞིང་བསྐྱེད་པའི་འབྲས་ བུ་)པ༵། དེ༷་ནི༷་(སྐྱེ་བ་)ག༷ང་ན༷ས་འོ༷ངས་འགྱུ༷ར་ཞི༵ང་། །(འཇིག་པ་)ག༷ང་དུ༷་འགྲོ༷

【現代漢語翻譯】 如果有人認為用布匹來區分等級在世俗中也是如此，那是因為他們沒有真正看清。因為世俗的區分並非真實存在（即使他們認為棉布就是棉布），所以這並非是衡量的標準（因此他們不穿棉布）。如果有人這樣說，那麼，通過認識到這一點，清楚地看到（事物並非如其所見），這本身就不是真實的（或標準）。 這種推理是相似的，並且由於你們已經承認世俗的虛幻性，你們實際上也落入了我們的陣營。 如果按照你們的觀點，世俗的標準並非究竟的標準，那麼，用非標準的認知所衡量出的結果難道不是虛假的嗎？如果真是那樣，那麼一切事物本身就是空性。因此，通過虛假的冥想，來論證一切法無自性的衡量標準也將變得無效。如果有人這樣說，那沒有問題。僅僅在世俗層面，通過概念來衡量的對象，其虛幻性是無法通過認知來觸及的。因此，顯現的事物並非執著于虛幻。因此，什麼是虛假的事物？由於事物本身不真實，所以它清晰地顯現為虛假。此外，冥想空性並沒有什麼不妥，因為如果不分析世俗的虛幻性，那將會成為證悟空性的障礙。因此，夢中的孩子死去（也是虛假的）。認為孩子存在卻又認為他不存在的分別念，以及認為他存在的分別念，既是障礙，夢境本身也是虛假的，這二者並不矛盾。 因此，如果這樣進行分析，那麼就像那些主張將事物完全拋棄的人一樣，事物並非無因無果。就像數論者所說的那樣，事物是分離的，或者像勝論者所說的那樣，微塵是常駐的。因緣也並非清晰地存在於結果中。就像主張毀滅的人所說的那樣，過去、現在、未來三時的事物並非真實存在，因此它們並非從其他時間和地點而來，也不是僅僅在瞬間就不停駐，所以現在的事物並非停駐，逝去也並非真實。然而，由於愚昧而執著于真實的世俗顯現，與原因又有什麼不同呢？它僅僅是從因緣中產生的。就像幻術師所變幻的事物，以及世俗因緣所變幻（和產生的結果），它們從何而來，又將去向何處呢？

【English Translation】 If someone thinks that distinguishing classes with cloth is also the case in the world, it is because they have not really seen clearly. Because worldly distinctions are not real (even if they think cotton is cotton), it is not a standard of measurement (therefore they do not wear cotton). If someone says this, then by recognizing this, clearly seeing (things are not as they seem), this itself is not real (or a standard). This reasoning is similar, and since you have already admitted the illusory nature of the mundane, you actually fall into our camp as well. If, according to your view, mundane standards are not ultimate standards, then wouldn't the results measured by non-standard cognition be false? If that is the case, then everything itself is emptiness. Therefore, the standard of measuring all dharmas as without self-nature through false meditation will also become invalid. If someone says this, there is no problem. Merely on the mundane level, the illusory nature of objects measured through concepts cannot be touched by cognition. Therefore, the manifested things are not attached to illusion. Therefore, what are false things? Since things themselves are not real, they clearly appear as false. Furthermore, there is nothing wrong with meditating on emptiness, because if the illusory nature of the mundane is not analyzed, it will become an obstacle to realizing emptiness. Therefore, the death of a child in a dream (is also false). The conceptual thought that the child exists but also thinks he does not exist, and the conceptual thought that he exists, are both obstacles, and the dream itself is false, these two are not contradictory. Therefore, if analyzed in this way, then like those who advocate abandoning things completely, things are not without cause and effect. Just as the Samkhyas say, things are separate, or as the Vaisheshikas say, atoms are permanent. Causes and conditions are also not clearly present in the result. Just as those who advocate destruction say, things of the past, present, and future are not real, therefore they do not come from other times and places, nor do they stay only for a moment, so present things are not staying, and passing away is not real. However, due to ignorance, clinging to the real mundane appearance, what is the difference from the cause? It is merely produced from causes and conditions. Like the things transformed by a magician, and the things transformed (and the results produced) by mundane causes and conditions, where do they come from, and where will they go?

---

་བ༷འ༷ང་བརྟག༷་པ༷ར་ གྱི༵ས། །ཞེས་པ་སྟེ། ཡུམ་ལས། གཟུགས་ནི་གང་ནས་ཀྱང་འོང་བ་མེད། གང་དུ་ཡང་འགྲོ་བ་ མེད། གར་ཡང་གནས་པར་འགྱུར་བ་མེད་དོ། །ཞེས་སོགས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་རྒྱས་པར་ གསུངས་སོ། །དེས་ན་ཀུན་རྫོབ་ག༷ང་ཞི༷ག་འཁྲུལ་ཤེས་ག༷ང་ད༷ང་ཉེ༷་བ༷་ཡི༵ས། མཐོ༷ང་འགྱུ༷ར་ འཁྲུལ་རྟོག་དེ༷་མེ༷ད་ན༷་སྣང་བ་ཙམ་དུའང་བདེན་མི༷ན་པ༵། བཅོ༷ས་བུ༷་གློ་བུར་བ་མེ་ལོང་གི་ གཟུ༷གས་བརྙ༷ན་ད༷ང་ཆུ་ཟླ་སྨིག་རྒྱུ་སོགས་དང་མཚུ༷ངས་པ༵། དེ༷་ལ༷་བརྟགས་ན་བདེ༷ན་པ་ ཉི༷ད་ཇི༷་ལྟར༷་ཡོ༵ད། ཅེས་པ་སྟེ་རྣམ་དཔྱོད་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྣང་བ་སྒྱུ་མའི་གནས་ལུགས་རྟོགས་ པར་གྱུར་ཅིག །ཅི་སྟེ་དངོ༷ས་པོ༷་བདེན་པ་ཡོ༷ད་པ༷ར་གྱུ༷ར་པ༷་མཐའ་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ན་ དེ་ལ༵། རྒྱུ༷་ཡི༷ས་དགོ༷ས་པ༷་ཅི༷་ཞི༷ག་ཡོ༵ད་དེ་གྲུབ་ཟིན་རྒྱུ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ༷ན་ཏེ༷་དེ༷་ ནི༷་མེ༷ད་པའི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་ན༷་ཡ༵ང་། རྒྱུ༷་ཡི༷ས་དགོ༷ས་པ༷་ཅི༷་ཞི༷ག་ཡོ༵ད་དེ་མེད་པ་ནི་རྒྱུ་ རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བྱེ༷་བ༷་བརྒྱ༷་ཕྲ༷ག་རྒྱུ༷་ཡི༷ས་ཀྱང༷་། །དངོ༷ས་པོ༷་མེ༷ད་པ༷་བསྒྱུ༷ར་དུ༷་མེ༵ད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་པའི་གན༷ས་སྐབ༷ས་དེ༷་ཡང་དངོ༷ས་པོ་ ཇི༷་ལྟར༷་ཡི༵ན་ཏེ་ཕན་ཚུལ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོ༷ས་གྱུ༷ར་གཞ༷ན་ཡ༷ང་དངོས་མེད་ག༷ང་ 1-313 ཞི༷ག་ཡི༵ན་ཏེ་དེ་དག་གཞི་མཐུན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉི་ག་མེ༷ད་ཚེ༷་དངོ༷ས་ཡོ༷ད་སྲི༷ད་ མི༷ན་ན༵། དངོ༷ས་པོ༷་ཡོ༷ད་པ༷ར་ན༷མ་ཞི༷ག་འགྱུ༵ར། །འགལ་ཟླ་དངོ༷ས་པོ༷་སྐྱེ༷ས་པ༷ར་མ༷་གྱུ༷ར་ ན༵། དངོ༷ས་མེ༷ད་ད༷ང་ནི༷་འབྲ༷ལ་མི༷་འགྱུ༵ར། །དངོ༷ས་མེ༷ད་ད༷ང་ནི༷་མ༷་བྲ༷ལ་ན༵། །དངོ༷ས་པོ༷་ ཡོ༷ད་པ༷འི་སྐབ༷ས་མི༷་སྲི༵ད་དེ་དེ་དག་ཕན་ཚུན་སྤངས་འགལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་མེད་ དངོས་པོར་མི་འགྱུར་བར་མ་ཟད་དངོ༷ས་པོ༷འ༷ང་དངོས་པོ་མེ༷ད་པ༷ར་འགྱུ༷ར་མི༷ན་ཏེ༵། འགྱུར་ ན་དངོས་པོ་གཅིག་ཉིད་ཡོད་མེད་ཀྱི་ར༷ང་བཞི༷ན་གཉི༷ས་སུ༷་ཐ༷ལ་བར་འགྱུ༷ར་བ་ལས་དེ་འདྲ་ མི་སྲིད་པའི་ཕྱི༵ར་རོ། ། དེ༷་ལྟར༷་བརྗོད་པའི་རིམ་པས་ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སྣང་བ་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་ ཕབ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པ་དོན་དམ་པའི་ཕྱོགས་ལ་འག༷ག་པ༷་ ཡོ༷ད་མི༷ན་ཞི༵ང་། དངོ༷ས་པོ༷འ༷ང་ཡོ༷ད་མི༷ན་དེ༷་ཡི༷་ཕྱི༷ར། །འགྲོ༷་བ༷་འདི༷་ད༷ག་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ཀྱི་ ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི༵། རྟག༷་ཏུ༷་མ༷་སྐྱེ༷ས་པ་དང་མ༷་འག༷གས་པ་ཉི༵ད་ཡིན་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་ འདས་ཀྱིས་ཀྱང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་མ་བྱུང་ཡང་རུང་སྟེ་ཆོས་རྣམས་ ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་གནས་པ་ཡིན་ལ། ཆོས་མཉམ་པ་ཉིད་དང་ཆོས་གནས་པ་ཉིད་དང་ཆོས་ཀྱི་ དབྱིངས་ཉིད་ད

【現代漢語翻譯】 བ༷འ༷ང་བརྟག༷་པ༷ར་གྱི༵ས། (此句無具體含義，為音節) །ཞེས་པ་སྟེ། (意為：即是說) ཡུམ་ལས། (出自《般若經》) གཟུགས་ནི་གང་ནས་ཀྱང་འོང་བ་མེད། (色，無所從來) གང་དུ་ཡང་འགྲོ་བ་མེད། (亦無所去) གར་ཡང་གནས་པར་འགྱུར་བ་མེད་དོ། (亦無所住) །ཞེས་སོགས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་རྒྱས་པར་གསུངས་སོ། (等等，經中廣說了通達一切相智的道理) །དེས་ན་ཀུན་རྫོབ་ག༷ང་ཞི༷ག་འཁྲུལ་ཤེས་ག༷ང་ད༷ང་ཉེ༷་བ༷་ཡི༵ས། (那麼，世俗與何種錯覺認知最為接近呢？) མཐོ༷ང་འགྱུ༷ར་འཁྲུལ་རྟོག་དེ༷་མེ༷ད་ན༷་སྣང་བ་ཙམ་དུའང་བདེན་མི༷ན་པ༵། (如果沒有顯現的錯覺，那麼僅僅是顯現也不真實) བཅོ༷ས་བུ༷་གློ་བུར་བ་མེ་ལོང་གི་གཟུ༷གས་བརྙ༷ན་ད༷ང་ཆུ་ཟླ་སྨིག་རྒྱུ་སོགས་དང་མཚུ༷ངས་པ༵། (就像突如其來的裝飾，如同鏡中的影像、水中的月亮、海市蜃樓等) དེ༷་ལ༷་བརྟགས་ན་བདེ༷ན་པ་ཉི༷ད་ཇི༷་ལྟར༷་ཡོ༵ད། (如果對此進行觀察，真實性又在哪裡呢？) ཅེས་པ་སྟེ་རྣམ་དཔྱོད་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྣང་བ་སྒྱུ་མའི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པར་གྱུར་ཅིག (即是說，愿以分別智慧之光，證悟如幻之實相) །ཅི་སྟེ་དངོ༷ས་པོ༷་བདེན་པ་ཡོ༷ད་པ༷ར་གྱུ༷ར་པ༷་མཐའ་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ན་དེ་ལ༵། (如果事物被證實為真實存在，那麼) རྒྱུ༷་ཡི༷ས་དགོ༷ས་པ༷་ཅི༷་ཞི༷ག་ཡོ༵ད་དེ་གྲུབ་ཟིན་རྒྱུ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། (還需要原因做什麼呢？因為它已經成立，不需要依賴原因) །འོ༷ན་ཏེ༷་དེ༷་ནི༷་མེ༷ད་པའི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་ན༷་ཡ༵ང་། (然而，如果它被確定為完全不存在) རྒྱུ༷་ཡི༷ས་དགོ༷ས་པ༷་ཅི༷་ཞི༷ག་ཡོ༵ད་དེ་མེད་པ་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། (還需要原因做什麼呢？因為不存在的事物無法通過因緣產生) །མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། (並非不成立) བྱེ༷་བ༷་བརྒྱ༷་ཕྲ༷ག་རྒྱུ༷་ཡི༷ས་ཀྱང༷་། (即使成百上千的原因) །དངོ༷ས་པོ༷་མེ༷ད་པ༷་བསྒྱུ༷ར་དུ༷་མེ༵ད་པའི་ཕྱིར་རོ། (也無法將不存在的事物轉變過來) །མེད་པའི་གན༷ས་སྐབ༷ས་དེ༷་ཡང་དངོ༷ས་པོ་ཇི༷་ལྟར༷་ཡི༵ན་ཏེ་ཕན་ཚུལ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། (不存在的狀態又怎麼會是事物呢？因為它們彼此矛盾) །དངོ༷ས་གྱུ༷ར་གཞ༷ན་ཡ༷ང་དངོས་མེད་ག༷ང་ཞི༷ག་ཡི༵ན་ཏེ་དེ་དག་གཞི་མཐུན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། (如果成為事物，又怎麼會是不存在呢？因為它們不可能有共同的基礎) །གཉི་ག་མེ༷ད་ཚེ༷་དངོ༷ས་ཡོ༷ད་སྲི༷ད་མི༷ན་ན༵། (如果兩者都不存在，事物又怎麼可能存在呢？) དངོ༷ས་པོ༷་ཡོ༷ད་པ༷ར་ན༷མ་ཞི༷ག་འགྱུ༵ར། (事物又何時會存在呢？) །འགལ་ཟླ་དངོ༷ས་པོ༷་སྐྱེ༷ས་པ༷ར་མ༷་གྱུ༷ར་ན༵། (如果矛盾的事物沒有產生) དངོ༷ས་མེ༷ད་ད༷ང་ནི༷་འབྲ༷ལ་མི༷་འགྱུ༵ར། (那麼就不會與不存在分離) །དངོ༷ས་མེ༷ད་ད༷ང་ནི༷་མ༷་བྲ༷ལ་ན༵། (如果沒有與不存在分離) །དངོ༷ས་པོ༷་ཡོ༷ད་པ༷འི་སྐབ༷ས་མི༷་སྲི༵ད་དེ་དེ་དག་ཕན་ཚུན་སྤངས་འགལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། (那麼事物存在的狀態是不可能的，因為它們彼此是互相排斥的) །དངོས་མེད་དངོས་པོར་མི་འགྱུར་བར་མ་ཟད་དངོ༷ས་པོ༷འ༷ང་དངོས་པོ་མེ༷ད་པ༷ར་འགྱུ༷ར་མི༷ན་ཏེ༵། (不僅不存在不會變成事物，而且事物也不會變成不存在) འགྱུར་ན་དངོས་པོ་གཅིག་ཉིད་ཡོད་མེད་ཀྱི་ར༷ང་བཞི༷ན་གཉི༷ས་སུ༷་ཐ༷ལ་བར་འགྱུ༷ར་བ་ལས་དེ་འདྲ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱི༵ར་རོ། (如果轉變，那麼同一個事物就會變成既存在又不存在的兩種自性，這是不可能的) ། དེ༷་ལྟར༷་བརྗོད་པའི་རིམ་པས་ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སྣང་བ་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པ་དོན་དམ་པའི་ཕྱོགས་ལ་འག༷ག་པ༷་ཡོ༷ད་མི༷ན་ཞི༵ང་། (如此，通過上述論述，確定了世俗如幻的顯現是不真實的，一切法在空性中是同一的，這並沒有阻礙勝義諦) དངོ༷ས་པོ༷འ༷ང་ཡོ༷ད་མི༷ན་དེ༷་ཡི༷་ཕྱི༷ར། (事物也不存在，因此) །འགྲོ༷་བ༷་འདི༷་ད༷ག་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི༵། (所有這些行者的法性，即是真如) རྟག༷་ཏུ༷་མ༷་སྐྱེ༷ས་པ་དང་མ༷་འག༷གས་པ་ཉི༵ད་ཡིན་ཏེ། (恒常不生不滅) བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་། (世尊也說) དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་མ་བྱུང་ཡང་རུང་སྟེ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་གནས་པ་ཡིན་ལ། (如來出現與否，諸法的法性是恒常存在的) ཆོས་མཉམ་པ་ཉིད་དང་ཆོས་གནས་པ་ཉིད་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་དོ། (即法平等性、法住性、法界性)

【English Translation】 བ༷འ༷ང་བརྟག༷་པ༷ར་གྱི༵ས། (This sentence has no specific meaning, it's just syllables). །ཞེས་པ་སྟེ། (Meaning: that is to say) ཡུམ་ལས། (From the Prajnaparamita Sutra) གཟུགས་ནི་གང་ནས་ཀྱང་འོང་བ་མེད། (Form, comes from nowhere) གང་དུ་ཡང་འགྲོ་བ་མེད། (Goes nowhere) གར་ཡང་གནས་པར་འགྱུར་བ་མེད་དོ། (Stays nowhere) །ཞེས་སོགས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་རྒྱས་པར་གསུངས་སོ། (Etc., the sutra extensively explains the wisdom of understanding all aspects) །དེས་ན་ཀུན་རྫོབ་ག༷ང་ཞི༷ག་འཁྲུལ་ཤེས་ག༷ང་ད༷ང་ཉེ༷་བ༷་ཡི༵ས། (So, which delusion is closest to conventional truth?) མཐོ༷ང་འགྱུ༷ར་འཁྲུལ་རྟོག་དེ༷་མེ༷ད་ན༷་སྣང་བ་ཙམ་དུའང་བདེན་མི༷ན་པ༵། (If there is no appearing delusion, then even mere appearance is not true) བཅོ༷ས་བུ༷་གློ་བུར་བ་མེ་ལོང་གི་གཟུ༷གས་བརྙ༷ན་ད༷ང་ཆུ་ཟླ་སྨིག་རྒྱུ་སོགས་དང་མཚུ༷ངས་པ༵། (Like a sudden ornament, like a reflection in a mirror, the moon in water, a mirage, etc.) དེ༷་ལ༷་བརྟགས་ན་བདེ༷ན་པ་ཉི༷ད་ཇི༷་ལྟར༷་ཡོ༵ད། (If you examine this, where is the truth?) ཅེས་པ་སྟེ་རྣམ་དཔྱོད་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྣང་བ་སྒྱུ་མའི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པར་གྱུར་ཅིག (That is to say, may the light of discriminating wisdom realize the illusory nature of reality) །ཅི་སྟེ་དངོ༷ས་པོ༷་བདེན་པ་ཡོ༷ད་པ༷ར་གྱུ༷ར་པ༷་མཐའ་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ན་དེ་ལ༵། (If things are proven to be truly existent, then) རྒྱུ༷་ཡི༷ས་དགོ༷ས་པ༷་ཅི༷་ཞི༷ག་ཡོ༵ད་དེ་གྲུབ་ཟིན་རྒྱུ་ལ་མི་ལྟོས་པའི་ཕྱིར་རོ། (What need is there for a cause? Because it is already established and does not depend on a cause) །འོ༷ན་ཏེ༷་དེ༷་ནི༷་མེ༷ད་པའི་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ངེས་ན༷་ཡ༵ང་། (However, if it is determined to be completely non-existent) རྒྱུ༷་ཡི༷ས་དགོ༷ས་པ༷་ཅི༷་ཞི༷ག་ཡོ༵ད་དེ་མེད་པ་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། (What need is there for a cause? Because non-existent things cannot be produced by causes and conditions) །མ་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། (It is not unestablished) བྱེ༷་བ༷་བརྒྱ༷་ཕྲ༷ག་རྒྱུ༷་ཡི༷ས་ཀྱང༷་། (Even hundreds of thousands of causes) །དངོ༷ས་པོ༷་མེ༷ད་པ༷་བསྒྱུ༷ར་དུ༷་མེ༵ད་པའི་ཕྱིར་རོ། (Cannot transform a non-existent thing) །མེད་པའི་གན༷ས་སྐབ༷ས་དེ༷་ཡང་དངོ༷ས་པོ་ཇི༷་ལྟར༷་ཡི༵ན་ཏེ་ཕན་ཚུལ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། (How can the state of non-existence be a thing? Because they are mutually contradictory) །དངོ༷ས་གྱུ༷ར་གཞ༷ན་ཡ༷ང་དངོས་མེད་ག༷ང་ཞི༷ག་ཡི༵ན་ཏེ་དེ་དག་གཞི་མཐུན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། (If it becomes a thing, how can it be non-existent? Because they cannot have a common basis) །གཉི་ག་མེ༷ད་ཚེ༷་དངོ༷ས་ཡོ༷ད་སྲི༷ད་མི༷ན་ན༵། (If both do not exist, how can things exist?) དངོ༷ས་པོ༷་ཡོ༷ད་པ༷ར་ན༷མ་ཞི༷ག་འགྱུ༵ར། (When will things exist?) །འགལ་ཟླ་དངོ༷ས་པོ༷་སྐྱེ༷ས་པ༷ར་མ༷་གྱུ༷ར་ན༵། (If contradictory things have not arisen) དངོ༷ས་མེ༷ད་ད༷ང་ནི༷་འབྲ༷ལ་མི༷་འགྱུ༵ར། (Then they will not be separated from non-existence) །དངོ༷ས་མེ༷ད་ད༷ང་ནི༷་མ༷་བྲ༷ལ་ན༵། (If they are not separated from non-existence) །དངོ༷ས་པོ༷་ཡོ༷ད་པ༷འི་སྐབ༷ས་མི༷་སྲི༵ད་དེ་དེ་དག་ཕན་ཚུན་སྤངས་འགལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། (Then the state of things existing is impossible, because they are mutually exclusive) །དངོས་མེད་དངོས་པོར་མི་འགྱུར་བར་མ་ཟད་དངོ༷ས་པོ༷འ༷ང་དངོས་པོ་མེ༷ད་པ༷ར་འགྱུ༷ར་མི༷ན་ཏེ༵། (Not only does non-existence not become a thing, but a thing also does not become non-existent) འགྱུར་ན་དངོས་པོ་གཅིག་ཉིད་ཡོད་མེད་ཀྱི་ར༷ང་བཞི༷ན་གཉི༷ས་སུ༷་ཐ༷ལ་བར་འགྱུ༷ར་བ་ལས་དེ་འདྲ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱི༵ར་རོ། (If it transforms, then the same thing will become both existent and non-existent, which is impossible) དེ༷་ལྟར༷་བརྗོད་པའི་རིམ་པས་ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སྣང་བ་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རོ་གཅིག་པ་དོན་དམ་པའི་ཕྱོགས་ལ་འག༷ག་པ༷་ཡོ༷ད་མི༷ན་ཞི༵ང་། (Thus, through the above discussion, it is determined that the conventional illusory appearance is not true, and all dharmas are of one taste in emptiness, which does not hinder the ultimate truth) དངོ༷ས་པོ༷འ༷ང་ཡོ༷ད་མི༷ན་དེ༷་ཡི༷་ཕྱི༷ར། (Things also do not exist, therefore) །འགྲོ༷་བ༷་འདི༷་ད༷ག་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི༵། (The nature of all these practitioners, that is, Suchness) རྟག༷་ཏུ༷་མ༷་སྐྱེ༷ས་པ་དང་མ༷་འག༷གས་པ་ཉི༵ད་ཡིན་ཏེ། (Is always unborn and unceasing) བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་། (The Bhagavan also said) དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་མ་བྱུང་ཡང་རུང་སྟེ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་གནས་པ་ཡིན་ལ། (Whether the Tathagatas appear or not, the nature of dharmas remains constant) ཆོས་མཉམ་པ་ཉིད་དང་ཆོས་གནས་པ་ཉིད་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་དོ། (That is, the equality of dharmas, the abiding of dharmas, and the realm of dharmas)

---

ང་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ཞེས་གསུངས་ པ་འགྲེལ་པར་དྲངས་ཤིང་། ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པ་ལས་ཀྱང་། རིགས་ཀྱི་བུ། དེ་བཞིན་ ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་བླ་དྭགས་ཏེ་དེ་ནི་མི་སྐྱེ་མི་འགག་གོ །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འགྲོ༷་བ༷་རྨི༷་ལ༷མ་(ན་མེད་བཞིན་དུ་སྣ་ཚོགས་མྱོང་བ་)ལྟ༷་བུ༷་སྟེ༷། རྣམ༷་པ༷ར་དཔྱ༷ད་ན༷་ཆུ༷་ཤི༷ང་འདྲ༵། །(སྒྲིབ་གཉིས་སྤངས་པས་གྲོལ་བའི་)མྱ༷་ང༷ན་འད༷ས་ད༷ང་(ཉོན་མོངས་ ཀྱི་འཆིང་བ་ལས་མ་གྲོལ་བའི་མྱ་ངན་ལས་)མ༷་འད༷ས་པ༷འ༵ང་། །དེ༷་ཁོ་ན་ཉི༷ད་དུ༷་ནི༷་ཁྱད༷་པ༷ར་མེ༵ད་ 1-314 དེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་སེམས་ཅན་ཁམས། །དོན་གྱིས་དེ་དག་ཁྱད་པར་མེད། །བདག་ ཉིད་དང་ནི་གཞན་དག་ཀྱང་། །དེ་དང་མཉམ་པར་ཁྱོད་བཞེད་ལགས། །ཞེས་འགྲེལ་ཆེན་དུ་ དྲངས་པ་ལྟར་ཡིན་ལ། འོན་ཀྱང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱད་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ལན་གྲངས་དུ་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ༷་ལྟར༷་(དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་)སྟོ༷ང་པ༷འི་དངོ༷ས་རྣམ༷ས་ལ༵། །(འཇིག་རྟེན་ཆོས་བརྒྱད་ལས་ རྙེད་པ་)ཐོ༷བ་པ༷་ཅི༷་ཡོ༷ད་(རྙེད་པ་གཞན་ལ་)ཤོ༷ར་ཅི༷་ཡོ༵ད། །(གང་ཟག་)ག༷ང་གི༷ས་རི༷མ་གྲོ༷་(སྟེ་མཆོད་ པའམ་བསྟོད་པ་)བྱས༷་པ༷འ༵མ། །ཡོ༷ངས་སུ༷་བརྙ༷ས་(པས་ཏེ་སྨད་པའམ་གནོད་པ་བྱས་)པ༷འ༷ང་ཅི༷་ཞི༷ག་ ཡོ༵ད། །བདེ༷་བ༷འ༷མ་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ག༷ང་ལ༷ས་ཡི༵ན། །(མ་གྲགས་པ་ལ་)མི༷་དག༷ར་ཅི༷་ཡོ༷ད་(གྲགས་ པ་ལ་)དག༷ར་ཅི༷་ཡོ༵ད། །ཅེས་པ་སྟེ། ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པའི་མདོ་ལས། སྟོང་ཉིད་སྨྲ་བ་ ནི་མི་གནས་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་མི་འཕྲོགས་ཏེ། དེ་ཐོབ་པས་དགའ་བ་ ཡང་མེད་ཤོར་བས་མི་དགའ་བ་ཡང་མེད། གྲགས་པས་ཡི་སོས་པ་ཡང་མེད་མ་གྲགས་པས་ སྲོ་ཤི་བ་ཡང་མེད། སྨད་པས་ཞུམ་པ་ཡང་མེད་བསྟོད་པས་དགའ་བར་སེམས་པ་ཡང་མེད། བདེ་བས་ཆགས་པར་འགྱུར་བ་ཡང་མེད་སྡུག་བསྔལ་བས་ཡིད་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཡང་ མེད་དེ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། ། དེ༷་ཉི༷ད་དུ༷་ནི༷་བཙ༷ལ་བྱས༷་ན༵། །སྟོང་ཉིད་ལས་གཞན་མི་རྙེད་པས་གང་ཟག་ག༷ང་ཞི༷ག་ སྲེ༷ད་ཅི༷ང་ཞེན་ཡུལ་ག༷ང་ལ༷་སྲེ༵ད་དེ་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པའི་གནས་མེད་དོ། །དཔྱ༷ད་ན༷་གསོ༷ན་པོ༷འི་འཇི༷ག་རྟེ༷ན་འདི༵། །བདེན་པར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ག༷ང་ཞི༷ག་འདི༷ར་ ནི༷་འཆི༷་འགྱུ༷ར་ཏེ༵། འབྱུ༷ང་འགྱུ༷ར་སྐྱེ་བ་ག༷ང་ཡི༷ན་བྱུ༷ང་གྱུ༷ར་སྐྱེས་ཟིན་ཡང་ག༵ང་། (སྡུག་པའི་) གཉེ༷ན་ད༷ང་(མཛའ་བའི་)བཤེ༷ས་ཀྱང༷་ག༷ང་ཞི༷ག་ཡི༵ན། །འདིར་ཆོས་ཐ༷མས་ཅ༷ད་(དེ་ཁོ་ནར་སྟོང་པ་ ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་)ན༷མ་མཁ༷འ་འདྲ༷་བ༷ར་ནི༵། གཞུང་རྩོམ་པ་པོ་བད༷ག་དང་འདྲ

【現代漢語翻譯】 引用解釋了『如是性』和『非顛倒如是性』。在《正法集經》中也說：『善男子，所謂如是性，是空性的別名，它不生不滅。』等等。 因為自性是空性，所以輪迴就像夢境（雖然沒有，卻能體驗各種各樣的感受）。 如果進行觀察，（從二障中解脫的）涅槃和（未從煩惱束縛中解脫的）非涅槃，就像水和樹一樣，實際上沒有差別。 正如《大疏》中引用的：『諸佛與眾生界，實際上沒有差別。你認為自己和他人也與此相同。』然而，並非在所有方面都沒有差別，因為在世俗諦中，已經多次顯示了差別。 因此，對於（自性）空性的事物來說，（從世間八法中）得到什麼，失去什麼？誰進行了供養或讚頌？誰進行了貶低或傷害？ 快樂或痛苦又從何而來？不為人知又有什麼關係？為人所知又有什麼關係？』 正如《正法集經》中所說：『宣說空性的人，因為不住于任何事物，所以不會被世間法所動搖。得到時不會高興，失去時也不會不高興。』 『為人稱讚時不會感到快樂，不為人知時也不會沮喪。受到貶低時不會沮喪，受到讚揚時也不會感到高興。享受快樂時不會執著，遭受痛苦時也不會厭惡。』 如果在那之中進行尋找，除了空性之外什麼也找不到，那麼誰會貪戀，又會執著于什麼呢？因為沒有執著于『我』和『我的』之處。 如果觀察，這個虛幻的世界，因為不是真實存在的，那麼誰會在這裡死亡？ 誰會出生？誰已經出生？（痛苦的）親戚和（友好的）朋友又是誰呢？因為一切法（在那之中都是空性），就像虛空一樣，作者也像虛空。

【English Translation】 It quotes explanations of 'Suchness' and 'Non-inverted Suchness.' Also, in the 'Compendium of the True Dharma Sutra,' it says: 'Son of good family, what is called Suchness is another name for emptiness; it neither arises nor ceases.' etc. Because the nature is emptiness, samsara is like a dream (experiencing various feelings as if they exist, even though they don't). If examined, Nirvana (liberation from the two obscurations) and non-Nirvana (not liberated from the bonds of afflictions) are like water and a tree, with no actual difference. As quoted in the Great Commentary: 'Buddhas and the realm of sentient beings, in essence, have no difference. You consider yourself and others to be the same as this.' However, it is not without difference in all aspects, because differences have been shown many times in conventional truth. Therefore, for things that are empty (by nature), what is gained (from the eight worldly concerns), what is lost? Who has made offerings or praises? Who has disparaged or harmed? From where does happiness or suffering come? What does it matter to be unknown? What does it matter to be known?' As it says in the 'Compendium of the True Dharma Sutra': 'One who speaks of emptiness, because they do not abide in anything, is not swayed by worldly dharmas. They are not happy when they gain, nor unhappy when they lose.' 'They are not pleased when praised, nor discouraged when unknown. They are not disheartened when disparaged, nor do they rejoice when praised. They do not become attached to pleasure, nor do they become averse to suffering.' If one searches within that, one finds nothing other than emptiness, so who would crave, and what would one cling to? Because there is no place to grasp onto 'I' and 'mine.' If examined, this illusory world, because it is not truly established, then who will die here? Who will be born? Who has already been born? Who are the (suffering) relatives and (friendly) friends? Because all dharmas (are empty in that), like the sky, the author is also like the sky.

---

༷་བ་རྣམས་ཀྱིས༷་ 1-315 རྟོགས་ཤིང་ཡོ༷ངས་སུ༷་གཟུ༷ང་བ༷ར་གྱི༵ས། ཞེས་པ་སྟེ། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ ལེགས་པར་གྲུབ་བོ། ། དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པའི་སེམས་ཅན་སྙིང་རྗེ་སྟེ་ཚེ་འདིར་བད༷ག་ཉི༷ད་བདེ༷་བ༷ར་འདོ༷ད་ རྣམ༷ས་ཀྱང༷་། ཐབས་ལ་རྨོངས་པས་འཐ༷བ་ད༷ང་སྤྲོ༷་བ༷འི་རྒྱུ༷་ད༷ག་གི༵ས། རིམ་པ་ལྟར་(རྙེད་ བཀུར་སོགས་དང་བྲལ་བས་)ར༷བ་ཏུ༷་འཁྲུ༷ག་ད༷ང་(རྙེད་བཀུར་སོགས་བྱུང་བས་)དག༷འ་བ༷ར་བྱེ༵ད། དེ་དག་ གི་དབང་གིས་(སྡུག་པ་དང་བྲལ་བའི་)མྱ༷་ང༷ན་དང་འབ༷ད་རྩོ༷ལ་(གྱིས་ངལ་བ་)དང་(རྙེད་བཀུར་སོགས་དང་ བྲལ་ན་)རྩོ༷ད་པ༷་ད༵ང་། ཕ༷ན་ཚུ༷ན་(རྐང་ལག་སོགས་)གཅོ༷ད་(པ་)ད༷ང་(ལུས་ལ་མཚོན་གྱིས་)འབི༷གས་པ༷་ ད༵ང་། །སྡི༷ག་(པ་མི་དགེ་བའི་ལས་རྣམས་)ད༷ག་གི༷ས་ནི༷་ཚེ༷གས་(དཀའ་བ་)ཆེ༷ན་(པོས་)འཚོ༵་བའི་ཕྱིར་ རོ། །སེམས་ཅན་རྣམས་བདེ༷་འགྲོ༷ར་འཁོར་བ་ཐོག་མེད་ཀྱི་བར་ལ་ཡ༷ང་ད༷ང་ཡ༷ང་འོ༷ངས་ ཏེ༵། བ༷དེ་བ༷་མ༷ང་པོ༷་སྤྱ༷ད་སྤྱ༷ད་ན༵ས། །སྙིང་པོ་མ་ལོངས་པར་སྡིག་པའི་དབང་དུ་གྱུར་པས་ ཤི༷་ན༷ས་ང༷ན་སོ༷ང་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ནི༵། ཡུ༷ན་རི༷ང་(ལ་བཟོད་པར་མི་ནུས་པའི་)མི༷་བཟ༷ད་རྣམ༷ས་སུ༷་ལྟུ༵ང་ དགོས་པས་ཕྱི་མར་ཡང་སྙིང་རྗེའོ། ། འཁོར་བའི་རང་བཞིན་བསམས་ནའང་སྙིང་རྗེ་སྟེ། སྲི༷ད་པ༷་ན༷་ནི༷་ལྟུང་བའི་གཡ༷ང་ས༷་ མ༵ང་ལ། དེ༷ར་ནི༷་འདི་ལས་ཐར་པའི་ཐབས་དེ༷་ཁོ་ན་ཉི༷ད་རྟོགས་པ་མང་བ་མི༷ན་པ་འདི༷་འདྲ༵་ བར་གནས་པའི་ཕྱིར་དང་། སྲིད་པ་དེ༷ར་ཡ༷ང་མ་རིག་པ་དང་ཤེས་རབ་ཕ༷ན་ཚུ༷ན་འག༷ལ་ བ༷ས་ན༵། སྲི༷ད་ན༷་རྣམ་དཔྱོད་ཀྱི་དེ༷་ཉི༷ད་འདི༷་འདྲ༷་ལ་བློ་འཇུག་པ་ཙམ་ཡང་མེ༵ད་པའི་ཕྱིར་ རོ། །སྲིད་པ་དེ༷ར་ཡ༷ང་(སྡུག་བསྔལ་གཞན་གྱི་དཔེར་བརྗོད་མི་ནུས་)དཔེ༷་མེ༷ད་(བཟོད་པར་དཀའ་བས་)མི༷་ བཟ༷ད་པ༵འི། སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་(ཐེག་ཆེན་མ་རྟོགས་པས་ཐར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་)རྒྱ༷་མཚོ༷་(ནད་ཞི་བའི་དོན་དུ་དགེ་བ་ མི་བྱེད་པར་སྨན་ཁབ་དུས་ཆད་པ་མེད་པས་རྣམ་སྨིན་)མཐ༷འ་ལ༷ས་འད༵ས་པས་རྒལ་དཀའ་ལ། དེ༷ར་ནི༷་དེ༷་ ལྟར༷་འཁོར་ཡང་གཉེན་པོ་སྟོ༷བས་ཆུ༷ང་ཞི༵ང་། དེ༷ར་ནི༷་ཚེ༷་ཡ༷ང་ཐུ༷ང་བ༷་ཉི༵ད་ཀྱིས་འབད་ལོང་ 1-316 མེད་པ་སྙིང་རྗེའོ། །དེ༷ར་ལོང་ཅུང་ཟད་བྱུང་ཡ༷ང་གསོ༷ན་ད༷ང་ན༷ད་མེ༷ད་ཀྱི༷། བྱ་བྱེ༷ད་(དེ་རྟོགས་ པ་)ད༷ང་བཀྲེ༷ས་ད༷ང་(ལམ་གྱི་དུབ་པ་སོགས་ཀྱིས་)ང༷ལ་བ༷་ད༵ང་། གཉི༷ད་ད༷ང་(ལོག་པའམ་རྨི་ལམ་རྣམ་པར་) འཚེ༷་ད༷ང་དེ༷་བཞི༷ན་དུ༵། །བྱི༷ས་(པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་)ད༷ང་འགྲོ༷གས་པ༷་(བདག་སྟོད་གཞན་སྨོད་ལ་སོགས་ པ་)དོ༷ན་མེ༷ད་ཀྱི༷ས། །ཚེ༷་(འདིར་)ནི༷་(དགེ་བ་མ་བྱས་པས་འབྲས་བུ་)དོ༷ན་མེ༷ད་མྱུ༷ར་འད༷འ་ཡི༵། །རྣམ༷་ དཔྱོ༷ད་ཤེས་རབ་ཤི༷ན་ཏུ༷་རྙེ༷ད་པ༷ར་དཀ༵འ་བ་སྙིང་རྗེའོ། །སྲིད་

【現代漢語翻譯】 諸智者應如是覺悟並完全領受。（此句意為）通達無我的智慧已圓滿成就。 對於未能如是覺悟的有情，應生起慈悲心。那些今生只求自身安樂之人，因對方便法愚昧無知，以爭鬥和炫耀為因，逐漸（因失去利養恭敬等）而極度煩惱，或（因獲得利養恭敬等）而歡喜。受這些影響，他們遭受（與痛苦分離的）憂傷、努力（帶來的疲憊），以及（失去利養恭敬等時的）爭執，互相殘害（肢體等）、刺傷（身體），並造作各種罪業，因此歷經艱辛維持生計。有情眾生在無始輪迴中，一次又一次地往返于善趣，享受諸多安樂之後，卻未能獲得實義，反而受罪業支配，死後墮入惡趣，遭受難以忍受的痛苦，因此對他們來世的遭遇也應生起慈悲心。 思及輪迴的自性，亦應生起慈悲心。因為在輪迴中，充滿墮落的深淵，且能從此解脫的唯一方法極難領悟，眾生皆處於此境。又因輪迴中，無明與智慧相互對立，在輪迴中，即使是稍有智慧之人，也難以生起正念。 輪迴中，存在著無法比擬、難以忍受的痛苦，如同一片苦海，（因未能證悟大乘）而無法從中解脫。（他們不為息滅病苦而行善，卻無間斷地接受藥物和鍼灸治療，最終承受異熟果報），苦海無邊無際，難以逾越。即使偶有轉機，對治之力也十分微弱。又因壽命短促，無暇精進修行，故應生起慈悲心。即使稍有閑暇，也被瑣事、疾病、飢餓、（旅途勞頓等）疲憊、睡眠和（妄念或夢境）所擾亂。與凡夫俗子交往，進行無意義的爭論（如自讚毀他等），虛度此生，（因未行善）而毫無意義地迅速消逝。因此，獲得辨別智慧極為困難，故應生起慈悲心。

【English Translation】 The wise should realize and fully embrace this. (This means) the wisdom that realizes selflessness is perfectly accomplished. For sentient beings who have not realized this, compassion should arise. Those who only desire their own happiness in this life are ignorant of skillful means, and with causes of strife and boasting, gradually (due to being separated from gain and respect, etc.) become extremely agitated, or (due to the occurrence of gain and respect, etc.) become happy. Under the influence of these, they experience grief (separated from suffering), effort (with fatigue), and (if separated from gain and respect, etc.) contention, mutually harming (limbs, etc.), piercing (the body), and committing all kinds of sins, thus living for the sake of great hardship. Sentient beings, in the beginningless cycle of samsara, have come and gone to happy realms again and again, enjoying much happiness, but without gaining the essence, they are dominated by sins, and after death, they fall into the lower realms, suffering unbearable miseries, so compassion should arise for their future experiences as well. Thinking about the nature of samsara, compassion should also arise. Because in samsara, there are many abysses of falling, and the only method to escape from there is very difficult to realize, and beings remain in this state. Also, because in samsara, ignorance and wisdom are mutually opposed, in samsara, even those with a little wisdom, it is difficult to generate mindfulness. In samsara, there are incomparable and unbearable sufferings, like an ocean of suffering, (because they have not realized the Mahayana) they cannot escape from it. (They do not do good deeds to pacify illness, but continuously receive medicine and acupuncture, and ultimately endure the ripening of karma), the ocean is boundless and difficult to cross. Even if there is a slight opportunity, the power of the antidote is very weak. Also, because life is short, there is no time to practice diligently, so compassion should arise. Even if there is a little leisure, it is disturbed by trivial matters, diseases, hunger, (travel fatigue, etc.) fatigue, sleep, and (delusions or dreams). Associating with ordinary people, engaging in meaningless disputes (such as praising oneself and criticizing others, etc.), wasting this life, (because they have not done good deeds) it passes quickly without meaning. Therefore, it is extremely difficult to obtain discriminating wisdom, so compassion should arise.

---

པ་དེ༷ར་གཞན་ཡ༷ང་ཐོག་མེད་ ནས་རྣམ༷་གཡེ༷ང་གོ༷མས་སྟོབས་ཆེས་པ༷་ནི༵། བཟློ༷ག་པ༷འི་ཐ༷བས་ནི༷་ག༷་ལ༷་ཡོ༵ད། །དེ༷ར་ཡ༷ང་ ང༷ན་སོ༷ང་ཆེ༷ན་པོ༷ར་ནི༵། །ལྟུ༷ང་ཕྱི༷ར་བདུ༷ད་ལས་སྡིག་པ་ལ་ནི༷་བརྩོ༷ན་པ༷ར་བྱེ༷ད། (གནས་སྐབས་) དེ༷ར་ནི༷་(ཡང་དག་པའི་ལྟ་བའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་)ལོ༷ག་པ༷འི་ལ༷མ་(རྒྱང་འཕེན་པ་སོགས་)མ༷ང་ཞི༵ང་། ཡང་དག་ པའི་ལམ་ལ་(ལམ་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན་སྙམ་པའི་)ཐེ༷་ཚོ༷མ་སྐྱེས་པ་ལ༷ས་ཀྱང༷་བརྒ༷ལ་དཀ༷འ་སྟེ༵་སྙིང་རྗེའོ། །སླ༷ར་ཡ༷ང་མཐའ་མེད་འཁོར་བར་འཁྱམ་དུས་(མི་ཁོམ་པ་བརྒྱད་སྤངས་པའི་)ད༷ལ་བ༷་རྙེ༷ད་དཀ༷འ་ ཞི༵ང་། སང༷ས་རྒྱ༷ས་འབྱུ༷ང་བ་ལ་སོགས་པའི་འབྱོར་པ་རྙེ༷ད་པའང་ཤི༷ན་ཏུ༷་དཀ༵འ། གལ་ཏེ་ རྙེད་ཀྱང་འདོད་པ་དང་སྲེད་པ་ལྟ་བ་དང་མ་རིག་པ་སྟེ་ཉོ༷ན་མོ༷ངས་པའི་ཆུ༷་བོ༷་བཞི་པོ་སྤང༷་ དཀ༷འ་སྟེ༵། འདི་དག་ནི་རྒྱུན་གྱིས་འོག་ཕྱོགས་འབའ་ཞིག་ཏུ་འཁྱེར་བའི་ཕྱིར་ཨེ༷་མ༷་སྡུ༷ག་ བསྔ༷ལ་བརྒྱུ༷ད་པ༷ར་འགྱུ༵ར་བ་སྙིང་རྗེའོ། ། དེ༷་ལྟར༷་ཤི༷ན་ཏུ༷་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཡ༵ང་། །ར༷ང་སྡུ༷ག་རང་གིས་མི༷་མཐོ༷ང་ག༷ང་ཡི༷ན་པ༵། །སྡུ༷ག་ བསྔ༷ལ་ཆུ༷་བོ༷ར་གན༷ས་པའི་སེམས་ཅན་འདི༷་ད༵ག །ཀྱི༷་ཧུ༷ད་མ་རུང་བར་གྱུར་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་ ཅན་གྱིས་མྱ༷་ང༷ན་གྱི་ཁུར་བཀུར་ཏེ་གཞན་དོན་སྤྱོད་པ་ལ་བརྩོན་པ་བྱ༷་བ༷ར་འོ༵ས་སོ། །རང་ སྡུག་མི་མཐོང་བ་ནི་དཔེ༷ར་ན༷་འག༷འ་ཞི༷ག་ཡ༷ང་ཡ༷ང་ཁྲུ༵ས། བྱས༷་ཏེ༷་ཡ༷ང་ཡ༷ང་མེ༷ར་འཇུ༷ག་ པ༵། །དེ༷་ལྟར༷་ཤི༷ན་ཏུ༷་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་བ༵། །སྤེལ་བར་གན༷ས་ཀྱང༷་བད༷ག་ཉི༷ད་ཚ་བ་ན་ཁྲུས་དང་ གྲང་བ་ན་མེ་ལ་འཇུག་པར་དབང་ངོ་ཞེས་བདེ༷ར་རློ༷མ་བཞི༵ན་ནོ། །དེ༷་ལྟར༷་བརྗོད་པའི་རིམ་ 1-317 པས་ཡ་ང་བའི་འཁོར་བར་འཁྱམ་ཡང་ན་ཚོད་འཁོགས་པའི་རྒ༷་བ་ད༷ང་སྲོག་འགགས་པས་ འཆི༷་བ་མེ༷ད་པ༵། བཞི༷ན་དུ༷་སྡིག་པ་སྤྱོ༷ད་པ༷ས་གན༷ས་རྣམ༷ས་ལ༵། ད༷ང་པོ༷་ཉི༷ད་དུ༷་རང་གིས་ རང་བས༷ད་ཅིང་བཅོམ་བྱས༷་ན༵ས། ང༷ན་སོ༷ང་དུ་རྒུད་པའི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་མི༷་བཟ༷ད་འོ༵ང་བ་སྙིང་ རྗེའོ། ། དེ༷་ལྟར༷་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་མེ༷ས་གདུ༷ངས་(པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་)ལ༵། །བསོ༷ད་ན༷མས་སྤྲི༷ན་ལ༷ས་ ལེ༷གས་བྱུ༷ང་བ༵། །ར༷ང་རང་གི༷་བདེ༷་བ༷འི་ཚོ༷གས་ཇི་ལྟར་འོས་པའི་ཆ༷ར་གྱི༷ས། སོ་སོའི་སྡུག་ བསྔལ་མེ་ཚོགས་ཞི༷་ཞིང་བདེ་བས་ཚིམ་པ་བྱེ༷ད་པའི་འཕྲིན་ལས་སྟོབས་དང་ལྡན་པ༷ར་ བད༷ག་ན༷མ་ཞི༷ག་འགྱུ༵ར། ཞེས་སྨོན་པའོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བདག་ན༷མ་ཞི༷ག་དམི༷གས་པ༷་མེ༷ད་ཚུ༷ལ་དུ༵། གུ༷ས་པ༷ས་བསོ༷ད་ན༷མས་ ཚོ༷གས་བས༷གས་ཏེ༵། །དམི༷གས་འཛིན་རྟོག་པ༷ས་ཕུ༷ང་བ༷ར་གྱུ༷ར་རྣམ༷ས་ལ༵། ཟབ་མོ་སྟོ༷ང་པ༷་ ཉི༷ད་ནི༷་སྟོ༷ན་པ༷ར་འགྱུ༵ར། ཞེས་པ་སྟེ། མྱུར་བ་ཉིད་དུ་དེ་ལྟར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་པའི་དོན་ནོ། ། བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས

【現代漢語翻譯】 此外，從無始以來，串習妄念的力量非常強大，有對治之法。然而，墮入惡趣的原因，是由於受到惡魔的驅使而努力造惡。（暫時的） 在那裡（與正確見地相違背的）邪道（如斷見等）很多，即使對正道產生（這是不是正道呢？）的懷疑，也難以逾越，真是可悲啊！ 再次，在無邊輪迴中漂泊時，（脫離八無暇）獲得閑暇非常困難，獲得佛陀出世等圓滿的順緣也非常困難。即使獲得了，也難以斷除慾望和貪戀、邪見和無明這四條煩惱之河，因為這些總是將人帶向下方，唉，真是可悲，苦難相續不斷！ 如此極其痛苦，自己卻看不到自己的痛苦，這個沉溺於痛苦之河的眾生啊！可悲啊，對於變得如此糟糕的眾生，有悲心者應承擔起悲傷的重擔，努力行持利他之事。 看不到自己的痛苦，譬如有人反覆洗澡，又反覆進入火中。雖然極其痛苦，卻安於其中，還自以為是地認為熱了就洗澡，冷了就進入火中取暖。 如是，以顛倒的次第，在可怕的輪迴中漂泊，或者被年老力衰所困，或者因生命終結而死亡。像這樣，由於造惡，（墮入）惡趣。最初，自己殺死自己，毀滅自己，墮入惡趣，遭受難以忍受的痛苦，真是可悲啊！ 如是，愿我何時能以功德之云，降下甘露，熄滅被痛苦之火焚燒的眾生的痛苦，並以安樂使他們滿足，擁有成辦事業的力量！ 同樣，愿我何時能以無所緣的方式，恭敬地積累功德資糧，併爲那些被能取所縛的人們，宣說甚深空性！ 菩提心（Byang chub sems，菩提心，bodhicitta）

【English Translation】 Moreover, from beginningless time, the power of habitual wandering thoughts is very strong, but there is a method to counteract it. However, the cause of falling into the lower realms is striving to do evil under the influence of demons. (Temporary) There, many wrong paths (such as nihilistic views) (that are contrary to the correct view) exist, and even if doubts arise about the right path (is this the right path?), it is difficult to overcome, alas! Again, when wandering in endless samsara, it is very difficult to obtain leisure (freedom from the eight unfree states), and it is also very difficult to obtain perfect conditions such as the appearance of a Buddha. Even if obtained, it is difficult to abandon the four rivers of afflictions: desire and craving, wrong views, and ignorance, because these always carry beings downwards. Alas, it is pitiable that suffering continues! So extremely painful, yet one does not see one's own suffering. This sentient being immersed in the river of suffering! Alas, for beings who have become so terrible, a compassionate one should bear the burden of sorrow and strive to perform altruistic deeds. Not seeing one's own suffering is like someone repeatedly bathing and repeatedly entering the fire. Although extremely painful, they are content with it, and self-righteously think that when it is hot, they will bathe, and when it is cold, they will enter the fire to warm themselves. Thus, in a reversed order, wandering in the terrible samsara, either trapped by old age and weakness, or dying from the end of life. Like this, due to doing evil, (falling into) the lower realms. Initially, one kills oneself, destroys oneself, falls into the lower realms, and suffers unbearable pain, alas! Thus, may I at what time, with clouds of merit, send down nectar, extinguish the suffering of beings burned by the fire of suffering, and satisfy them with happiness, possessing the power to accomplish deeds! Likewise, may I at what time, in a non-referential manner, respectfully accumulate the accumulations of merit, and for those bound by grasping, proclaim the profound emptiness! Bodhicitta

---

་དཔ༷འི་སྤྱོ༷ད་པ༷་ལ༷་འཇུ༷ག་པ༷་ལ༷ས། ཤེ༷ས་ར༷བ་ཀྱི༷་ཕ༷་རོ༷ལ་ཏུ༷་ཕྱི༷ན་ པ༷འི་ལེ༷འུ༷་སྟེ༷་དགུ༷་པ༷འོ༵།། །། ༈ ལེའུ་བཅུ་པ། ཡོངས་སུ་བསྔོ་བ། ༈ དེ་ལྟར་རྩོམ་པའི་བྱ་བ་ལེགས་པར་མཐར་ཕྱིན་པའི་རྗེས་སུ་བསྔོ་བ་སྨོན་ལམ་འབྲེལ་ བས་(ཞི་བ་ལྷ་)བད༷ག་གི༷ས་(སྐྱོན་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་གློ་པ་ལ་གནས་པའི་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཐམས་ ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ནི་)བྱང༷་ཆུ༷བ་(དེའི་ཆེད་དུ་)སྤྱོ༷ད་པ༷་(སྦྱིན་སོགས་ལ་གོམས་པ་)ལ༵། འཇུ༷ག་པ༷་(སྔར་བསྟན་ པ་དང་འཆད་འགྱུར་དང་བཅས་པ་)རྣམ༷་པ༷ར་བས༷མས་ནས་གཞུང་དུ་བཀོད་པ༷་ཡི༵། དགེ༷་བ༷་(བདག་ལ་) ག༷ང་(བྱུང་བ་)དེ༷ས་འགྲོ༷་བ༷་(སྟེ་སྐྱེ་བོ་)ཀུ༵ན། །བྱང༷་ཆུ༷བ་སྤྱོ༷ད་ལ༷་འཇུ༷ག་པ༷ར་(ཏེ་ཚིག་བློ་ལ་ལེན་དོན་ ཡིད་ལ་བསྒོམས་པས་མཛེས་པར་)ཤོ༵ག །ཅེས་རྒྱུ་ལམ་ལ་འཇུག་པར་སྨོན་པ་སྟེ་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ འཐོབ་པ་ལ་མི་འཁྲུལ་བའི་མཐར་ཐུག་གི་སྨོན་ལམ་ཡང་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། 1-318 གནས་སྐབས་སུ་ཡང་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་རྣམས་ནི་གཞན་དོན་ལྷུར་མཛད་ཅིང་ལྷག་པར་ ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཅན་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བའི་ཕྱིར་(ཤར་ལ་སོགས་པའི་)ཕྱོ༷གས་རྣམ༷ས་ཀུ༷ན་ན༷་ལུ༷ས་ ད༷ང་སེ༵མས། རིམ་པ་ལྟར་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་(ཏེ་གནོད་པ་དང་)ན༷ད་པ༷་(ནི་གདུང་བ་ཕོངས་པ་གྲངས་)ཇི༷་སྙེ༷ད་ (ཡོད་)པ༵། དེ༷་ད༷ག་(ཤཱནྟ་དེ་བ་)བད༷ག་གི༷་བསོ༷ད་ན༷མས་(ཀྱི་སྟོབས་)ཀྱི༵ས། །(ལུས་ཀྱི་)བདེ༷་(བ་དང་ ཡིད་བདེ་པའི་)དག༷འ་(བ་ཟད་མི་ཤེས་པའི་)རྒྱ༷་མཚོ༷་(ལྟ་བུ་)ཐོ༷བ་པ༷ར་ཤོ༵ག །(འགྲོ་བ་)དེ༷་ད༷ག་འཁོ༷ར་ བ༷་ཇི༷་སྲི༷ད་དུ༵། །ན༷མ་ཡ༷ང་བདེ༷་ལ༷ས་ཉམ༷ས་མ༷་གྱུ༵ར། །འགྲོ༷་བ༷ས་བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་དཔ༷འ་ ཡི༵། །གཞན་ཕན་བདེ༷་བ༷་རྒྱུ༷ན་མི༷་འཆ༷ད་ཐོ༷བ་ཤོ༵ག །འཇི༷ག་རྟེ༷ན་གྱི་ཁ༷མས་རབ་འབྱམས་ན༷་ དམྱལ༷་བ༷་ད༵ག །ག༷ང་ད༷ག་ཇི༷་སྙེ༷ད་ཡོ༷ད་པ༷་རྣམ༷ས། །(སར་གནས་ཀྱི་བྱང་སེམས་ཁོ་ན་སྐྱེ་བའི་ཞིང་ཁམས་) དེ༷་ད༷ག་ཏུ༷་ནི༷་ལུ༷ས་ཅ༷ན་རྣམ༷ས། །འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་(སངས་རྒྱས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་ཞིང་ཟག་མེད་ ཀྱི་བདེ་བ་འདི་ལ་ཡོད་པས་)བདེ༷་བ་ཅ༷ན་གྱི་བདེ༷་བ༷་ལྟ་བུས༷་དག༷འ་(བ་དང་ལྡན་)བ༷ར་ཤོ༵ག །འཇིག་ རྟེན་གྱི་ཁམས་རེ་རེའི་འོག་ན་ཡང་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་མནར་མེད་པ་དང་བཅས་པའི་ཚ་ བ་བརྒྱད་དང་། ཉེ་འཁོར་བ་བཅུ་དྲུག་དང་། གྲང་དམྱལ་བརྒྱད་དང་བཅས་པ་གནས་ངེས་ པ་ཅན་དུ་ཡོད་པར་གསུངས་ཤིང་། མཛོད་ལས་ཀྱང་། འདི་འོག་སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་ན། །མནར་ མེད་པ་ཡང་དེ་ཙམ་མོ། །དེ་ཡི་སྟེང་ན་དམྱལ་བ་བདུན། །(ཞེས་)མནར་མེད་པའི་སྟེང་ན་རབ་ ཏུ་ཚ་བ་དང་། ཚ་བ་དང་། ངུ་འབོད་ཆེན་པོ་དང་། ངུ་འབོད་དང་། བསྡུས་འཇོམས་དང་། ཐིག་ ནག་དང་། ཡང་སོས་སོ། །བརྒྱད་པོ་ཀུན་ལས་ལྷག་བཅུ་དྲུག

【現代漢語翻譯】 《入菩薩行論》第九品：智慧品完。 第十章：迴向 如此，在寫作之事圓滿完成後，通過迴向祈願的聯繫，(寂天)我，爲了菩提，思維並著述了入行論（包括之前已講述的和將要講述的內容）。愿我所獲得的善業，能使一切眾生都進入菩薩行。這既是祈願進入因道，也顯示了最終獲得佛果，不會錯謬的究竟祈願。 即使在過渡階段，偉人們也致力於利益他人，尤其憐憫痛苦者，因此，在所有方向，身體和心靈，次第承受痛苦和疾病的一切眾生，愿他們都能通過我的功德力，獲得如喜樂無盡之海般的安樂。愿他們生生世世，永不離安樂。愿眾生恒常獲得菩薩的利他安樂。在無盡的世界中，所有地獄眾生，愿他們所在之處，一切有情，都能如處在具有無垢安樂的佛土般歡喜。每個世界之下，都有眾生，包括無間地獄在內的八熱地獄，十六近邊地獄，以及八寒地獄，都處於固定的位置。如《俱舍論》所說：『此下二萬俱胝處，無間地獄亦復如是。其上有七地獄。』無間地獄之上，有極熱地獄、熱地獄、大叫喚地獄、叫喚地獄、眾合地獄、黑繩地獄、以及等活地獄。每個地獄都有十六個附屬地獄。

【English Translation】 Chapter Nine of 'Entering the Bodhisattva's Way': The Wisdom Chapter is complete. Chapter Ten: Dedication Thus, after the task of writing is well completed, through the connection of dedication and aspiration, I (Shantideva), for the sake of Bodhi, have contemplated and composed the 'Entering the Bodhisattva's Way' (including what has been taught before and what will be taught). May whatever merit I have gained, enable all beings to enter the Bodhisattva's conduct. This is both an aspiration to enter the causal path and also shows the ultimate aspiration to attain the fruit of Buddhahood without error. Even in the interim, great beings are dedicated to the benefit of others, and especially compassionate towards those who suffer, therefore, in all directions, may all beings who sequentially endure suffering and disease in body and mind, through the power of my merit, obtain happiness like an inexhaustible ocean of joy. May they, lifetime after lifetime, never be separated from happiness. May beings constantly obtain the Bodhisattva's altruistic happiness. In the endless realms of the world, all hell beings, wherever they may be, may all sentient beings, in those places, rejoice as if in a Buddha-field with immaculate bliss. Beneath each world, there are beings, including the eight hot hells including Avici hell, the sixteen neighboring hells, and the eight cold hells, all in fixed locations. As the Abhidharmakosha says: 'Below this, twenty thousand kotis, the Avici hell is also the same. Above it are seven hells.' Above the Avici hell are the extremely hot hell, the hot hell, the great wailing hell, the wailing hell, the crushing hell, the black rope hell, and the reviving hell. Each hell has sixteen subsidiary hells.

---

།དེ་དག་གི་ནི་ངོས་བཞི་ན། །མེ་ མ་མུར་དང་རོ་མྱགས་དང་། །སྤུ་གྲིའི་ལམ་སོགས་ཆུ་བོ་ཡིན། །(ཞེས་)རལ་གྲི་ལོ་མ་ཅན་དང་། ལྕགས་ཀྱི་ཤལ་མ་ལི་མཚོན་ཆར་གཅིག་པས་སྤུ་གྲི་སོགས་ཁོངས་སུ་བསྡུའོ། །ཆུ་བུར་ཅན་ སོགས་གྲང་བརྒྱད་གཞན། །འདི་ལྟ་སྟེ། ཆུ་བུར་ཅན་དང་། ཆུ་བུར་རྡོལ་པ་དང་། སོ་ཐམ་ཐམ་ དང་། ཨ་ཆུ་ཟེར་བ་དང་། ཀྱི་ཧུད་ཟེར་བ་དང་། ཨུཏྤལ་ལྟར་གས་པ་དང་། པདྨ་ལྟར་གས་པ་ 1-319 དང་། པད་མ་ལྟར་ཆེར་གས་པའོ། །ཚེ་ཚད་ནི། མི་རྣམས་ཚེ་ལོ་ལྔ་བཅུ་ལ། །འདོད་པ་དག་ གི་ལྷ་རྣམས་ལས། །འོག་མ་དག་གི་ཉིན་ཞག་གཅིག །དེས་ན་ཚེ་ལོ་ལྔ་བརྒྱའོ། །གོང་མ་གཉི་ ག་གཉིས་འགྱུར་རོ། །ཚེ་དང་ཉིན་ཞག་གཉི་ག་ཞེས་སྦྱར་རོ། །ཡང་སོས་ལ་སོགས་དྲུག་རིམ་ བཞིན། །འདོད་ལྷའི་ཚེ་དང་ཉིན་ཞག་མཉམ། །དེ་ན་དེ་དག་རྣམས་ཀྱི་ཚེ། །འདོད་པའི་ལྷ་ དང་འདྲ་བ་ཡིན། །རབ་ཏུ་ཚ་བྱེད་མནར་མེད་ནི། །བར་གྱི་བསྐལ་པའོ། །ཞེས་དང་། ཏིལ་ སྦྱང་ནས་ནི་ལོ་བརྒྱ་ཞིང་། །ཏིལ་གཅིག་ཕྱུང་བས་ཟད་གྱུར་པ། །ཆུ་བུར་ཅན་གྱི་ཚེ་ཡིན་ཏེ། །གཞན་གྱི་ཚེ་ནི་ཉི་ཤུས་བསྒྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའོ། །དེ་ལྟར་གྲ༷ང་བ༷ས་ཉམ༷་ཐ༷ག་དྲོ༷་ཐོ༷བ་ ཤོ༵ག །བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་དཔ༷འི་སྨོན་ལམ་སྤྲི༷ན་ཆེ༷ན་ལ༵ས། བྱུ༷ང་བ༷འི་ཆུ༷་བོ༷་མཚོ་ཆེན་པོ་ལྟར་ མཐ༷འ་ཡ༷ས་པའི་ཆར་རྣམས་ཀྱི༵ས། ཡང་སོས་ལ་སོགས་པ་ཚ༷་བ༷ས་ཉམ༷་ཐ༷ག་བསི༷ལ་བ༷ར་ ཤོ༵ག ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་འདོད་ལོག་གི་རྣམ་སྨིན་ར༷ལ་གྲི༷་ལོ༷་མ༷འི་ན༷གས་ཚ༷ལ་ཡ༵ང་། དེ༷་ལ༷་དག༷འ་ཚ༷ལ་སྡུ༷ག་གུ༷ར་ཤོ༵ག །ཤ༷ལ་མ༷་ལི༷་ཡི༷་སྡོ༷ང་པོ༷་ཡ༵ང་། །དཔ༷ག་བས༷མ་ཤི༷ང་དུ༷་ འཁྲུ༷ང་བ༷ར་ཤོ༵ག །མཐི༷ང་རི༷ལ་ངུ༷ར་པ༷་ད༷ག་ད༷ང་ང༷ང་བ༷་ད༵ང་། །བཞ༷ད་སོ༷གས་སྐ༷ད་སྙན༷་ འབྱི༷ན་པ༷ས་མཛེ༷ས་གྱུ༷ར་པ༵། །པ༷ད་མ༷་དྲི༷་བསུ༷ང་ཆེ༷་ལྡན༷་མཚོ༷་ད༷ག་གི༵ས། །དམྱལ༷་བ༷འི་ ས༷་ཕྱོ༷གས་ད༷ག་ནི༷་ཉམ༷ས་དག༷ར་ཤོ༵ག །སོ༷ལ་ཕོ༷ང་དེ༷་ཡ༷ང་རི༷ན་ཆེ༷ན་ཕུ༷ང་པོ༷ར་གྱུ༵ར། །ས༷་ བསྲེ༷གས་ཤེ༷ལ་གྱི༷་ས༷་གཞི༷་བསྟ༷ར་བ༷ར་ཤོ༵ག །བསྡུ༷ས་འཇོ༷མས་རི༷་བོ༷་རྣམ༷ས་ཀྱང༷་མཆོ༷ད་ པ༷་ཡི༵། །གཞ༷ལ་མེ༷ད་ཁ༷ང་དུ་སྣང་བར་གྱུ༷ར་ཅིག །དེ་ཡངས་བདེ༷ར་གཤེ༷གས་སྲས་བཅས་ ཀྱིས་ག༷ང་བ༷ར་ཤོ༵ག །ཡང་སོས་སུ་མད༷ག་མ༷་རྡོ༷་བསྲེ༷གས་མཚོ༷ན་གྱི༷་ཆ༷ར་བ༷་འབབ་པ་ད༵ག །དེ༷ང་ན༷ས་བཟུ༷ང་སྟེ༷་མེ༷་ཏོ༷ག་ཆ༷ར་བ༷ར་གྱུ༵ར། །ཕ༷ན་ཚུ༷ན་མཚོ༷ན་གྱི༷ས་འདེ༷བས་པ༷་དེ༷་ཡ༷ང་ ནི༵། །དེ༷ང་ན༷ས་རྩེད་མོ་རྩེ༷་ཕྱི༷ར་མེ༷་ཏོ༷ག་འཕེ༷ན་པ༷ར་ཤོ༵ག །ཉེ་འཁོར་བའི་ཆུ༷་བོ༷་ར༷བ་མེ༷ད་མེ༷་ 1-320 ད༷ང་འདྲ༷་ན༷ང་བྱི༷ང་བ༷་ད༵ག །ཤ༷་ཀུ༷ན་ཞི༷ག་གྱུ༷ར་རུ༷ས་གོ༷ང་མེ༷་ཏོ༷ག་ཀུ༷ན་ད༷འི་མདོ༵ག །བད༷ག་ གི༷་དགེ༷་བ༷འི་སྟོ༷བས་ཀྱི༷ས་ལྷ༷་ཡི༷་ལུ༷ས་ཐོ༷བ་ན༵ས། །ལྷ

【現代漢語翻譯】 『在其四面，有火焰、腐爛、刀刃路等河流。』（這是指）刀葉林和鐵樹林，與武器相同，因此刀刃等都包含在內。還有其他八種寒冷地獄，例如水泡地獄等。例如：水泡地獄、水泡破裂地獄、索塔姆塔姆地獄、阿曲地獄、吉戶地獄、如烏 উৎপল（梵文，utpala，藍色蓮花）般裂開的地獄、如蓮花般裂開的地獄、如大蓮花般裂開的地獄。壽命方面：人們的壽命是五十年，在欲界諸天中，下層諸天的一天一夜，相當於他們的五百年壽命。上層二者則翻倍。壽命和晝夜二者結合起來計算。復活等地獄的壽命和晝夜，依次與欲界天相同。因此，它們的壽命與欲界天相同。極熱地獄和無間地獄，持續一個中劫。』以及『將芝麻磨碎一百年，每取出一粒芝麻，當芝麻取完時，那是水泡地獄的壽命，其他地獄的壽命則乘以二十。』 如是，愿以菩提心大愿云，如大河匯入大海般無盡的雨水，使寒冷所苦得以溫暖！ 愿菩薩以顛倒之業所感的刀葉林，成為歡樂的花園！愿鐵樹林，生長成如意樹！愿青頸鳥、天鵝等，發出美妙的聲音，以蓮花盛開、香氣四溢的湖泊，使地獄的土地變得美麗！愿煤炭坑變成珍寶堆！愿燒焦的土地變成水晶地面！愿聚集的山丘變成供養的無量宮殿！愿此廣闊之地充滿善逝及其眷屬！愿從復活地獄開始，降下膿血、鐵雨等，從今以後變成花雨！愿互相投擲武器，從今以後變成互相投擲鮮花嬉戲！愿周圍的河流，如無盡的火焰般燃燒，血肉消盡，只留下白骨，如鮮花般美麗！愿我以善業的力量，獲得天人的身體，利益一切眾生！

【English Translation】 'On their four sides, there are rivers of flames, putrefaction, and paths of blades.' (This refers to) the sword-leaf forest and the iron Shalmali tree, which are the same as weapons, so blades and the like are included. There are also eight other cold hells, such as the Blister Hell and others. For example: the Blister Hell, the Bursting Blister Hell, the Atata Hell, the Hahaha Hell, the Huhuva Hell, the Hell that Cracks Like an উৎপল (Sanskrit, utpala, blue lotus), the Hell that Cracks Like a Lotus, and the Hell that Cracks Greatly Like a Lotus. Regarding lifespan: people's lifespan is fifty years, and in the desire realm gods, one day and night of the lower gods is equal to five hundred years of their lifespan. The upper two are doubled. Lifespan and day and night are combined to calculate. The lifespan and day and night of the Resurrection Hell and others are the same as the desire realm gods. Therefore, their lifespans are the same as the desire realm gods. The Extremely Hot Hell and the Uninterrupted Hell last for a middle kalpa.' And 'Grinding sesame seeds for a hundred years, taking out one sesame seed at a time, when the sesame seeds are exhausted, that is the lifespan of the Blister Hell, and the lifespan of the other hells is multiplied by twenty.' Thus, may the great cloud of the aspiration of Bodhicitta, like endless rain from a great river flowing into the ocean, alleviate the suffering of cold with warmth! May the sword-leaf forest, perceived by Bodhisattvas as the ripening of inverted karma, become a joyful garden! May the iron Shalmali tree grow into a wish-fulfilling tree! May the azure-necked birds, swans, and others, emit beautiful sounds, and may the land of hell be adorned with lakes full of blooming lotuses and fragrant scents! May the coal pits become piles of jewels! May the scorched earth be transformed into crystal ground! May the gathered hills become immeasurable palaces of offerings! May this vast place be filled with the Sugata and his retinue! May the pus and blood, iron rain, and the like, that fall from the Resurrection Hell onward, become rain of flowers from now on! May the mutual throwing of weapons become the throwing of flowers for play from now on! May the surrounding rivers, burning like endless flames, consume flesh and blood, leaving only white bones, as beautiful as flowers! May I, through the power of virtuous deeds, obtain the body of a deva and benefit all beings!

---

༷་མོ༷་རྣམ༷ས་ད༷ང་ལྷ༷ན་ཅི༷ག་ཁྲུས་ཀྱི་ཆུ་ བོ་ད༷ལ་གྱི༷ས་འབ༷བ་པ་རྣམས་སུ་རྩེ་ཞིང་གན༷ས་པར་ཤོ༵ག །ཆོ་འཕྲུལ་མཐོང་བའི་ཚེ་ཅི༷་ཕྱི༷ར་ འདི༷ར་ནི༷་གཤི༷ན་རྗེ༷འི་མི༷་ད༷ང་ཁྭ༷་ད༷ང་བྱ༷་རྒོ༷ད་མི༷་བཟ༷ད་རྣམ༷ས་སྐྲ༷ག་བྱེ༷ད། ཀུ༷ན་ན༷ས་མུ༷ན་ བས༷ལ་བདེ༷་དག༷འ་བསྐྱེ༷ད་པ༷འི་མཐུ༷་བཟ༷ང་འདི༷་ཀོ༷་སུ༷་ཡི༷་མཐུ༷་སྙམ༷་སྟེ༷། །གྱེ༷ན་དུ༷་བལྟ༷ས་ ན༷ས་ན༷མ་མཁ༷འི་དཀྱི༷ལ་ན༷་སྐྱབས་གནས་མཐུ་ལྡན་ཕྱག༷་ན༷་རྡོ༷་རྗེ༷་འབ༷ར་བ༷་བཞུ༷གས་ མཐོ༷ང་ན༵ས། ར༷བ་ཏུ༷་དག༷འ་བ༷འི་ཤུ༷གས་ཀྱི༷ས་སྡི༷ག་ད༷ང་བྲ༷ལ་ན༷ས་དེ༷་ད༷ང་ལྷ༷ན་ཅི༷ག་ འགྲོ༷གས་པ༷ར་ཤོ༵ག །ཡང་མེ༷་ཏོ༷ག་ཆ༷ར་བ༷་སྤོ༷ས་ཆུ༷་ད༷ང་འདྲེ༷ས་འབ༷བ་པ༷་ཡི༵ས། །དམྱལ༷་ བ༷འི་མེ༷་མད༷ག་ཆི༷ལ་ཆི༷ལ་གསོ༷ད་པ༷་མཐོ༷ང་གྱུ༷ར་ན༵ས། །གློ༷་བུ༷ར་བདེ༷་བ༷ས་ཚི༷མ་པ༷་འདི༷་ ཅི༷་བས༷མ་པ༷་ད༵ང་། །སེ༷མས་དམྱལ༷་རྣམ༷ས་ཀྱི༷ས་ཕྱག༷་ན༷་པ༷ད་མ༷་ཅན་མགོན་པོ་སྤྱན་རས་ གཟིགས་མཐོ༷ང་བ༷ར་ཤོ༵ག ། ཐོག་མར་མཐོང་བ་ཁ་ཅིག་གིས་གྲོ༷གས་ད༷ག་འཇི༷གས་པ༷་བོ༷ར་ལ༷་རི༷ངས་པ༷ར་ཚུ༷ར་ ཤོ༷ག་འུ༷་བུ༷འི་ཐ༷ད་དུ༷་ནི༵། ག༷ང་གི་མཐུ༷་ཡི༷ས་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཐ༷མས་ཅ༷ད་བྲ༷ལ་ཞི༷ང་དག༷འ་བ༷འི་ ཤུ༷གས་ཕྱི༷ན་ལ༵། །འགྲོ༷་བ༷་ཀུ༷ན་ན༷ས་ཡོ༷ངས་སྐྱོ༷བ་བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་དཔ༷འ་འོད་དང་ལྡན་ ཞིང་བདག་ཅག་ཐུགས་བརྩེ༷་བ༷་སྐྱེ༷ས་གྱུ༷ར་པ༵། གཞོ༷ན་ནུ༷་རལ་པའི་ཟུ༷ར་ཕུ༷ད་ལྔ་པ་ཅ༷ན་གཟི་ བརྗིད་འབ༷ར་ཞིང་འཇི༷གས་པ༷་མེ༷ད་པ༷ར་བྱེ༷ད་པ༷་སུ༷་ཞི༷ག་ལྟར་ཕྱི༵ན་ཟིན་གྱིས། སེམས་ཅན་ དམྱལ་བ་ཁྱེ༷ད་རྣམས་ཀྱི༷ས་ལྟོས་ཤིག །སུ་ལ་ཞེ་ན། ལྷ༷་བརྒྱ༷འི་ཅོ༷ད་པ༷ན་ད༷ག་གི༷ས་ཞ༷བས་ ཀྱི༷་པ༷ད་མོ༷་ལ༷་མཆོ༷ད་ཅི༵ང་། ཐུ༷གས་རྗེ༷ས་འདི་དག་གིས་བརླ༷ན་པ་དང་བཅས་པའི་སྤྱ༷ན་ལྡན་ དབུ༷་ལ༷་མེ༷་ཏོ༷ག་དུ༷་མ༷འི་ཚོ༷གས་ཀྱི༷ས་ཆ༷ར་འབ༷བ་པ༵། ཁ༷ང་བརྩེ༷གས་ཡི༷ད་འོ༷ང་དུ་མའི་ནང་ ན་ལྷ༷་མོ༷་སྟོ༷ང་ཕྲ༷ག་བསྟོ༷ད་དབྱང༷ས་སྒྲོ༷གས་ལྡན༷་འདི༷་ལ་ལྟོ༷ས་ཞེ༵ས། སྦྲན་པ་དང་ཐམས་ཅད་ 1-321 ཀྱིས་མགོན་པོ་འཇ༷མ་དབྱང༷ས་དེ༷་འ༷དྲ་མཐོ༷ང་ན༷ས་ད༷་ནི༷་སེ༷མས་ཅན་དམྱལ༷་བ་རྣམས་དག་ པའི་ཀུ༷་ཅོ༷་འདོ༷ན་པ༷ར་ཤོ༵ག ། དེ༷་ལྟར༷་བད༷ག་གི༷་དགེ༷་བ༷ས་རྒྱལ་བའི་སྲས་པོ་ཀུ༷ན་ཏུ༷་བཟ༷ང་པོ་དང་བྱམས་པ་ལ༷་ སོ༵གས། བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་དཔ༷འ་རྣམས་སྒྲི༷བ་པ༷་མེ༷ད་པའི་སྤྲི༷ན་ལས་བདེ༷་བ༷་ད༵ང་། བསི༷ལ་ ཞི༷ང་དྲི༷་ཞི༷མ་ང༷ད་ལྡང༷་སྤོས་ཆུའི་ཆ༷ར་བ༷་འབེ༷བས་མཐོ༷ང་ན༵ས། །སེ༷མས་ཅ༷ན་དམྱལ༷་བ༷་ དེ༷་ད༷ག་མངོ༷ན་པ༷ར་དག༷འ་གྱུ༷ར་ཅི༵ག །དུ༷ད་འགྲོ༷་རྣམ༷ས་ཀྱང༷་གཅི༷ག་ལ༷་གཅི༵ག །ཟ༷་བ༷འི་ འཇི༷གས་ད༷ང་བྲ༷ལ་བ༷ར་ཤོ༵ག། སྒྲ༷་མི༷་སྙན༷་པ༷འི་མི༷་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་ལ་སོགས་པའི་ འབྱོར་བ་བཟང་པོ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་བཞི༷ན་ད

【現代漢語翻譯】 愿他們與天女們一同在清澈的浴池中嬉戲玩耍。當看到奇蹟時，他們會想，'為什麼這裡有閻羅王的使者、烏鴉和兇猛的鳥類來製造恐懼？' 遍除黑暗，帶來喜悅的這種美好力量，會是誰的力量呢？' 向上看，在天空的中央，他們會看到庇護所，手持燃燒金剛杵的強大者。 看到后，他們會因極度的喜悅而擺脫罪惡，並與他同行。 此外，當看到花雨混合著香水灑落，熄滅地獄之火時，他們會突然感到滿足，心想，'這是什麼？' 愿地獄眾生看到手持蓮花的怙主觀世音菩薩。 最初，一些人看到朋友們因恐懼而逃離，他們會想，'來吧，到這裡來！' 在那裡，憑藉他的力量，所有的痛苦都被消除，喜悅的力量涌現。 愿所有眾生都受到保護，菩提薩埵充滿光明，對我們慈悲。 那個年輕的，頭頂有五個髮髻，光芒四射，無所畏懼的人是誰？ 看看他！ 地獄的眾生們，看啊！ 是誰呢？ 眾神以他們的頭飾敬獻他的蓮足，他的眼睛充滿了慈悲，頭上落滿了鮮花。 在無數令人愉悅的宮殿中，有成千上萬的天女歌頌讚美，看著他！' 通過吟唱和一切，愿眾生地獄的眾生們，現在都能夠歌頌讚美怙主文殊菩薩。 愿憑藉我的功德，諸如普賢菩薩和慈氏菩薩等諸佛之子，從無礙的雲層中降下幸福，看到涼爽、芬芳的香水雨降臨。 愿那些地獄眾生感到快樂。 愿動物們擺脫互相吞噬的恐懼。 愿他們像享受如意樹等美好事物一樣，享受悅耳的聲音。

【English Translation】 May they sport and dwell together with the goddesses in the clear bathing pools. When seeing miracles, they will think, 'Why are the messengers of Yama, crows, and fierce birds here causing fear?' Whose power is this good power that dispels darkness and generates joy?' Looking upwards, in the center of the sky, they will see the refuge, the powerful one holding a blazing vajra. Having seen that, they will be freed from sin by the force of great joy and go together with him. Moreover, when seeing showers of flowers mixed with scented water falling and extinguishing the fires of hell, they will suddenly be filled with happiness, thinking, 'What is this?' May the hell beings see the protector Avalokiteśvara holding a lotus in his hand. Initially, some seeing friends fleeing in fear, they will think, 'Come, come here!' There, by whose power all suffering is removed and the force of joy comes forth. May all beings be protected, the Bodhisattva be full of light, and be born with compassion for us. Who is that youthful one with five locks of hair on his head, blazing with glory, and making one fearless? Look at him! Hell beings, look! Who is it? The gods offer their crowns at his lotus feet, his eyes are filled with compassion, and showers of various flowers fall on his head. In the midst of countless delightful palaces, thousands of goddesses sing praises, look at him!' Through chanting and everything, may the beings of hell now be able to sing praises to the protector Mañjuśrī. May, by my merit, the sons of the Buddhas, such as Samantabhadra and Maitreya, send down happiness from unobstructed clouds, seeing showers of cool, fragrant scented water falling. May those hell beings become manifestly joyful. May the animals be free from the fear of eating each other. May they enjoy pleasant sounds like enjoying the good fortune of the wish-fulfilling tree and so forth.

---

ུ༵། ཡི༷་དྭ༷གས་རྣམ༷ས་ནི༷་བདེ༷་བ༷ར་གྱུ༵ར། །འཕ༷གས་པ༷་སྤྱ༷ན་ར༷ས་གཟི༷གས་དབ༷ང་གི༵ ། ཕྱག༷་ན༷ས་འབ༷བ་པ༷འི་འོ༷་རྒྱུ༷ན་གྱི༵ས། །ཡི༷་ དྭ༷གས་རྣམ༷ས་ནི༷་ཚི༷མ་བྱས༷་ཤི༵ང་། །ཁྲུ༷ས་བྱས༷་རྟག༷་ཏུ༷་བསི༷ལ་བ༷ར་ཤོ༵ག ། གཞན་ཡང་འཇིག་རྟེན་དུ་ལོ༷ང་བ༷་རྣམ༷ས་ཀྱི༷ས་གཟུག༷ས་མཐོ༷ང་ཤོ༵ག །འོ༷ན་པ༷ས་རྟག༷་ ཏུ༷་ཐོ༷ས་པ༷ར་ཤོ༵ག །ལྷ༷་མོ༷་སྒྱུ༷་འཕྲུ༷ལ་ལ་ཐུབ་པ་ཆེན་པོ་འཁྲུངས་པ་བཞི༷ན་དུ༷་ནི༵། སྦྲུ༷མ་ མ༷འ༷ང་གནོ༷ད་མེ༷ད་བཙ༷འ་བ༷ར་ཤོ༵ག །གཅེ༷ར་བུ༷་རྣམ༷ས་ཀྱི༷ས་གོ༷ས་ད༷ག་ད༵ང་། །བཀྲེ༷ས་པ༷་ རྣམ༷ས་ཀྱི༷ས་ཟ༷ས་ད༷ང་ནི༵། །སྐོ༷མ་པ༷་རྣམ༷ས་ཀྱི༷ས་ཆུ༷་ད༷ག་ད༵ང་། །བཏུ༷ང་བ༷་ཞི༷མ་པོ༷་ཐོ༷བ་ པ༷ར་ཤོ༵ག །བཀྲེ༷ན་པ༷་རྣམ༷ས་ཀྱི༷ས་ནོ༷ར་ཐོ༷བ་ཤོ༵ག །མྱ༷་ང༷ན་ཉམ༷་ཐ༷ག་དག༷འ་ཐོ༷བ་ཤོ༵ག །ཡི༷་ཆ༷ད་རྣམ༷ས་ཀྱང༷་ཡི༷ད་སོ༷ས་ཤི༵ང་། །བ༷རྟན་པ༷་ཕུ༷ན་སུ༷མ་ཚོ༷གས་པ༷ར་ཤོ༵ག །སེ༷མས་ ཅ༷ན་ན༷ད་པ༷་ཇི༷་སྙེ༷ད་པ༵། །མྱུ༷ར་དུ༷་ན༷ད་ལ༷ས་ཐ༷ར་གྱུ༷ར་ཅི༵ག །འགྲོ༷་བ༷འི་ན༷ད་ནི༷་མ༷་ལུ༷ས་ པ༵། །རྟག༷་ཏུ༷་འབྱུ༷ང་བ༷་མེ༷ད་པ༷ར་ཤོ༵ག །སྐྲ༷ག་པ༷་རྣམ༷ས་ནི༷་འཇི༷གས་མེ༷ད་ཤོ༵ག །བཅི༷ངས་ པ༷་རྣམ༷ས་ནི༷་གྲོ༷ལ་བ༷ར་གྱུ༵ར། །མཐུ༷་མེ༷ད་རྣམ༷ས་ནི༷་མཐུ༷་ལྡན༷་ཞི༵ང་། །སེ༷མས་ནི༷་ཕ༷ན་ཚུ༷ན་ གཉེ༷ན་གྱུ༷ར་ཅི༵ག །མགྲོ༷ན་པོ༷་ད༷ག་ནི༷་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ལ༵། །ཕྱོ༷གས་རྣམ༷ས་ཐ༷མས་ཅ༷ད་བདེ༷་བ༷ར་ 1-322 ཤོ༵ག །དགོས་པ་ག༷ང་གི༷་དོ༷ན་དུ༷་འགྲོ༷་བྱེ༷ད་པ༵། དེ༷་འབ༷ད་མི༷་དགོ༷ས་གྲུ༷བ་གྱུ༷ར་ཅི༵ག །ནོར་བུ་ ལྡོན་པ་ལ་སོགས་པ་གྲུ༷་ད༷ང་གྲུ༷་ཆེ༷ན་གཟིངས་སུ་ཞུ༷གས་པ༷་རྣམ༷ས། ཡི༷ད་ལ༷་བས༷མ་པ༷་གྲུ༷བ་ གྱུ༷ར་ཏེ༵། །ཆུ༷་ཡི༷་ངོ༷གས་སུ༷་བདེ༷ར་ཕྱི༷ན་ན༵ས། །གཉེ༷ན་ད༷ང་ལྷ༷ན་ཅི༷ག་དག༷འ་བ༷ར་ཤོ༵ག །མྱ་ ༷ང༷ན་དགོན་པ་རྣམས་སུ་ལ༷མ་གོ༷ལ་འཁྱ༷མས་པ༷་རྣམ༷ས། ལམ་སྟོན་པའི་མགྲོ༷ན་པོ༷་ད༷ག་ད༷ང་ ཕྲ༷ད་གྱུ༷ར་ན༵ས། ཆོ༷མ་རྐུ༷ན་སྟ༷ག་སོ༷གས་འཇི༷གས་མེ༷ད་པ༵ར། །མི༷་ང༷ལ་བདེ༷་བླ༷ག་འདོ༷ང་བ༷ར་ ཤོ༵ག །དགོ༷ན་སོ༷གས་ལ༷མ་མེ༷ད་ཉམ༷་ང༷་བ༵ར། །བྱི༷ས་པ༷་རྒ༷ན་པོ༷་མགོ༷ན་མེ༷ད་པ༵། །གཉི༷ད་ ལོ༷ག་མྱོ༷ས་ཤི༷ང་ར༷བ་མྱོ༷ས་རྣམ༷ས། །ལྷ༷་ད༷ག་སྲུ༷ང་བ༷་བྱེ༷ད་པ༷ས་བར་ཆད་མེད་པར༷་ཤོ༵ག ། མི༷་ད༷ལ་བརྒྱད་པོ་ཀུ༷ན་ལ༷ས་ཐ༷ར་པ༷་ད༵ང་། ད༷ད་པ་ད༷ང་ཤེ༷ས་ར༷བ་དང་སྙིང་བརྩེ༷ར་ལྡན༷་ ཞི༵ང་། ཟ༷ས་ད༷ང་སྤྱོ༷ད་པ༷་ཕུ༷ན་ཚོ༷གས་ན༵ས། །རྟག༷་ཏུ༷་ཚེ༷་ར༷བས་དྲན༷་གྱུ༷ར་ཅི༵ག །སེམས་ཅན་ ཐ༷མས་ཅ༷ད་ན༷མ་མཁ༷འི་མཛོ༷ད་བཞི༷ན་དུ༵། ལོ༷ངས་སྤྱོ༷ད་ཟ༷ད་པ༷་མེ༷ད་པ༷ར་ཤོ༵ག །དེའི་དོན་ དུ་རྩོ༷ད་པ༷་མེ༷ད་ཅི༷ང་འཚེ༷་མེ༷ད་པ༵ར། ར༷ང་དབ༷ང་དུ༷་ནི༷་སྤྱོ༷ད་པ༷ར་ཤོ༵ག །སེ༷མས་ཅ༷ན་གཟི༷་ བརྗི༷ད་ཆུ༷ང་ངུ༷་ག༵ང་། །དེ༷་ད༷ག་གཟི༷་བརྗི༷ད་ཆེ༷་བ༷ར་

【現代漢語翻譯】 愿一切有情眾生皆得安樂。 憑藉聖觀自在（Avalokiteśvara）尊者手中流出的甘露， 愿一切有情眾生皆得飽足， 沐浴清涼，恒時安適。 愿盲者得見諸色相， 聾者恒時得聞妙音。 如蓮花化生般，大雄誕生於幻母腹中， 愿孕婦無損順產。 愿裸者得衣， 饑者得食， 渴者得水， 獲得甘美飲品。 愿貧者得財， 悲傷者得歡喜。 愿失望者重拾希望， 獲得堅固圓滿的信心。 所有患病眾生， 愿速脫疾病痛苦。 一切眾生的疾病， 愿永不復發。 愿怖畏者得無畏， 受縛者得解脫。 無助者得助力， 彼此互為友伴。 愿所有旅客， 無論身在何方皆得安樂。 無論為任何目的而奔波， 皆能毫不費力，心想事成。 乘坐寶船等大小船隻者， 愿一切願望皆得實現， 在水邊平安抵達后， 與親友歡聚一堂。 在荒野等寂靜處迷路彷徨者， 愿與引路人相遇， 遠離盜匪虎狼等一切怖畏， 毫不疲倦，輕鬆到達目的地。 在荒涼無助的曠野中， 孤苦伶仃的老弱病殘， 以及睡眠不足、精神恍惚者， 愿得諸神守護，遠離一切障礙。 愿脫離八無暇， 具足信心、智慧與慈悲， 衣食豐足， 恒時憶念前世。 愿一切眾生的受用，如虛空寶藏般， 永無匱乏。 愿他們無爭無害， 自由自在地享用一切。 愿一切微小眾生， 皆能具足偉大光輝。

【English Translation】 May all sentient beings be happy. Through the stream of nectar flowing from the hands of the noble Avalokiteśvara (the compassionate bodhisattva), May all sentient beings be satisfied, Bathed in coolness, may they always be comfortable. May the blind see forms, May the deaf always hear beautiful sounds. Like the birth from a lotus, may the Great Hero be born from the womb of the illusion-like mother, May pregnant women have safe and easy births. May the naked be clothed, May the hungry be fed, May the thirsty be watered, And receive delicious drinks. May the poor find wealth, May the sorrowful find joy. May the hopeless regain hope, And gain steadfast and complete faith. All sick sentient beings, May they quickly be freed from illness. The diseases of all beings, May they never recur. May the frightened be fearless, May the bound be liberated. May the helpless gain help, And may they be friends to one another. May all travelers, Be happy in all directions. Whatever purpose they travel for, May it be accomplished effortlessly. Those who travel on jeweled ships and other large and small vessels, May all their wishes be fulfilled, Having safely arrived at the shore, May they rejoice together with their relatives and friends. Those who wander lost in desolate places like wildernesses, May they meet guides, Free from the fear of robbers, tigers, and other dangers, May they reach their destination easily without fatigue. In desolate and helpless wildernesses, The lonely, weak, old, and disabled, And those who are sleep-deprived and mentally confused, May they be protected by the gods and be free from obstacles. May they be free from the eight unfavorable conditions, Possessing faith, wisdom, and compassion, With abundant food and resources, May they always remember their past lives. May the resources of all sentient beings be like a treasure of space, Never diminishing. May they enjoy everything freely, Without strife or harm. May all small and insignificant beings, Possess great splendor.

---

ཤོ༵ག །དཀ༷འ་ཐུ༷བ་ཅ༷ན་ག༷ང་གཟུ༷གས་ ང༷ན་པ༵། །གཟུ༷གས་བཟ༷ང་ཕུ༷ན་སུ༷མ་ཚོ༷གས་གྱུ༷ར་ཅི༵ག །འཇི༷ག་རྟེ༷ན་བུ༷ད་མེ༷ད་ཇི༷་སྙེ༷ད་པ༵། །དེ༷་ད༷ག་སྐྱེ༷ས་པ༷་ཉི༷ད་གྱུ༷ར་ཅི༵ག །མ༷་ར༷བས་རྣམ༷ས་ནི༷་མཐོ༷་ཐོ༷བ་ཅི༵ང་། །ང༷་རྒྱ༷ལ་ད༷ག་ཀྱང༷་ བཅོ༷མ་པ༷ར་ཤོ༵ག །བད༷ག་གི༷་བསོ༷ད་ན༷མས་འདི༷་ཡི༷ས་ནི༵། །སེ༷མས་ཅ༷ན་ཐ༷མས་ཅ༷ད་མ༷་ ལུ༷ས་པ༵། །སྡི༷ག་པ༷་ཐ༷མས་ཅ༷ད་སྤང༷ས་ན༷ས་ནི༵། །རྟག༷་ཏུ༷་དགེ༷་བ༷་བྱེ༷ད་པ༷ར་ཤོ༵ག །བྱང༷་ཆུ༷བ་ ཀྱི་སེ༷མས་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ད༷ང་མི༷་འབྲ༷ལ་ཞི༵ང་། གཞན་དོན་བྱང༷་ཆུ༷བ་སྤྱོ༷ད་ལ༷་གཞོ༷ལ་བ༷་ ད༵ང་། སང༷ས་རྒྱ༷ས་རྣམ༷ས་ཀྱི༷ས་ཡོ༷ངས་བཟུ༷ང་ཞི༵ང་། །བདུ༷ད་ཀྱི༷་ལ༷ས་ཀྱང༷་སྤང༷་བ༷ར་ཤོ༵ག ། སེ༷མས་ཅ༷ན་དེ༷་ད༷ག་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ནི༵། །ཚེ༷་ཡ༷ང་དཔ༷ག་མེ༷ད་རི༷ང་བ༷ར་ཤོ༵ག །རྟག༷་ཏུ༷་ བདེ༷་བ༷ར་འཚོ༷་འགྱུ༷ར་ཞི༵ང་། །འཆི༷་བ༷འི་སྒྲ༷་ཡ༷ང་གྲ༷ག་པར་མ༷་གྱུ༵ར་ཅིག །དཔ༷ག་བས༷མ་ 1-323 ཤི༷ང་གི༷་སྐྱེ༷ད་མོ༷ས་ཚ༵ལ། །ཡིད་འོང་རྣམས་སང༷ས་རྒྱ༷ས་ད༷ང་ནི༷་སང༷ས་རྒྱ༷ས་སྲ༵ས། །ཆོ༷ས་ སྙན༷་སྒྲོ༷གས་པ༷ས་ག༷ང་བ༷་ཡི༵ས། །སའི་ཕྱོ༷གས་རྣམ༷ས་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ག༷ང་བ༷ར་ཤོ༵ག །ཐ༷མས་ ཅ༷ད་དུ༷་ཡ༷ང་ས༷་གཞི༷་རྣམ༷ས། །གསེ༷ག་མ༷་དང་གྱོ་མོ་དང་ཚ་སྒོ་ཅན་ལ༷་སོ༷གས་མེ༷ད་པ༷་ད༵ང་། ལ༷ག་མཐི༷ལ་ལྟར༷་མཉམ༷་ནོར་བུ་བཻ༷ཌཱུ༷རྱའི༵། །ར༷ང་བཞི༷ན་འཇ༷མ་པོ༷ར་གན༷ས་གྱུ༷ར་ཅི༵ག །ཞིང་ཁམས་སོ་སོར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འཁོ༷ར་གྱི༷་དཀྱི༷ལ་འཁོ༷ར་ཡོ༷ད་དགུ༷ར་ཡ༵ང་། ཕལ་ཆེར་ ཐེག་ཆེན་བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་ད༷པའ་མ༷ང་པོ༷་རྣམ༷ས། ར༷ང་གི༷་ལེ༷གས་སྤྱོད་གཞན་ཕན་མཛད་ པ༷ས་ས༷་སྟེ༷ང་ད༵ག །བརྒྱ༷ན་པ༷ར་མཛ༷ད་དེ༷་ཡུན་རིང་བཞུ༷གས་གྱུ༷ར་ཅི༵ག །ལུ༷ས་ཅ༷ན་ཀུ༷ན་ གྱི༷ས་བྱ༷་ད༷ང་ནི༵། །ཤི༷ང་ད༷ང་འོ༷ད་ཟེ༷ར་ཐ༷མས་ཅ༷ད་ད༵ང་། །ཐ་ན་ན༷མ་མཁ༷འ་ལ༷ས་ཀྱང༷་ཆོ༷ས་ ཀྱི༷་སྒྲ༵། །རྒྱུ༷ན་མི༷་ཆ༷ད་པ༷་ཐོ༷ས་པ༷ར་ཤོ༵ག །སེམས་ཅན་དེ༷་ད༷ག་རྟག༷་ཏུ༷་སང༷ས་རྒྱ༷ས་ད༵ང་། །སང༷ས་རྒྱ༷ས་སྲས༷་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དུ་མ་ད༷ང་ཕྲ༷ད་གྱུ༷ར་ཅི༵ག །ཕྲད་ནས་ཀྱང་མཆོ༷ད་ པ༷འི་སྤྲི༷ན་ནི༷་མཐ༷འ་ཡ༷ས་པ༵ས། འགྲོ༷་བ༷འི་བླ༷་མ༷་དེ་རྣམས་མཆོ༷ད་ཅིང་བཀའ་དྲིན་རྒྱ་ཆེར་ ནོད་པ༷ར་ཤོ༵ག ། ལྷ༷་ཡ༷ང་དུ༷ས་སུ༷་ཆ༷ར་འབེ༷བས་ཤི༵ང་། །ལོ༷་ཐོ༷ག་ཕུ༷ན་སུ༷མ་ཚོ༷གས་པ༷ར་ཤོ༵ག །རྒྱ༷ལ་པོ༷་ ཆོ༷ས་བཞི༷ན་བྱེ༷ད་གྱུ༷ར་ཅི༵ག །འཇི༷ག་རྟེ༷ན་ད༷ག་ཀྱང༷་ད༷ར་བ༷ར་ཤོ༵ག །སྨ༷ན་རྣམ༷ས་མཐུ༷་ད༷ང་ ལྡན༷་པ༷་ད༵ང་། །གས༷ང་སྔ༷གས་བཟླ༷ས་བརྗོ༷ད་འགྲུ༷བ་པ༷ར་ཤོ༵ག །མཁ༷འ་འགྲོ༷་སྲི༷ན་པོ༷་ལ༷་ སོ༷གས་པ༵། །གདུག་པ་ཅན་རྣམས་ཀྱང་སྙི༷ང་རྗེ༷འི་སེ༷མས་ད༷ང་ལྡན༷་གྱུ༷ར་ཅི༵ག །སེ༷མས་ཅ༷ན་ འག༷འ་ཡ༷ང་སྡུ༷ག་པར་མ༷་གྱུ༵ར་ཅིག །སྡིག་པར་མ་གྱུར་ཅིག །ན་བར་མ་གྱུར་ཅིག །

【現代漢語翻譯】 愿我獲得難以征服的形體， 愿我擁有完美無瑕的相貌。 世間所有女子， 愿她們都轉生為男子。 愿所有傲慢者， 都能獲得解脫， 愿他們的驕慢被摧毀。 愿我以此功德， 所有眾生無一遺漏， 斷除一切罪業之後， 恒常行持善事。 愿菩提心不離於意， 愿我致力於為利他而行菩提道， 愿我為諸佛所攝受， 愿我遠離一切魔業。 愿所有這些眾生， 皆得無量長壽， 恒常安樂生活， 甚至聽不到死亡之聲。 如意樹的妙林， 悅意之境充滿諸佛與佛子， 以及宣揚妙法之聲， 愿所有地方皆充滿此等。 愿一切處所， 無有瓦礫、砂石、熱灰等物， 如掌心般平坦， 成為以毗琉璃寶為自性的柔軟之地。 愿各個剎土中， 皆有佛陀眷屬的壇城。 大多數大乘菩薩， 以自身善行利益他人， 以此莊嚴大地， 愿他們長久住世。 愿一切有情眾生， 乃至飛鳥、樹木、光芒， 甚至虛空中， 都能恒常聽聞佛法之音。 愿這些眾生恒常與諸佛， 以及眾多佛子菩薩相遇。 相遇之後，以無量供云， 供養引導眾生的上師們， 並獲得廣大的加持。 愿天神按時降雨， 愿五穀豐收， 愿國王依法執政， 愿世間繁榮昌盛。 愿藥物具有力量， 愿密咒唸誦得以成就。 愿空行母、羅剎等， 所有具惡者，皆具慈悲之心。 愿無有眾生受苦， 愿無有眾生作惡， 愿無有眾生生病。

【English Translation】 May I obtain a form that is difficult to conquer, May I possess a flawless and perfect appearance. Whatever number of women there are in the world, May they all be reborn as men. May all those who are arrogant, Achieve liberation, And may their pride be destroyed. May I, through this merit, Without leaving out any sentient beings, Having abandoned all sins, Constantly perform virtuous deeds. May the mind of Bodhicitta (enlightenment-mind) not be separated from my mind, May I be devoted to practicing the Bodhisattva path for the benefit of others, May I be taken care of by all the Buddhas, And may I abandon all demonic activities. May all those sentient beings, Have immeasurable long lives, Constantly live in happiness, And may they not even hear the sound of death. The wonderful grove of wish-fulfilling trees, A pleasing place filled with Buddhas and their children, And with the sound of proclaiming the excellent Dharma, May all places be filled with these. May all places, Be without gravel, stones, hot ashes, and the like, As smooth as the palm of the hand, And may they become soft lands with the nature of lapis lazuli. In each of the Buddha-fields, May there be mandalas of the retinues of the Buddhas. Most of the Mahayana Bodhisattvas, Adorn the earth by benefiting others with their own virtuous deeds, May they remain for a long time. May all embodied beings, Even birds, trees, and all rays of light, And even from the sky, Constantly hear the sound of Dharma. May those sentient beings always meet with the Buddhas, And with many Bodhisattva children of the Buddhas. Having met them, with limitless clouds of offerings, May they make offerings to those gurus who guide beings, And receive vast blessings. May the gods send down rain in due time, May the harvest be perfect and complete, May the kings act in accordance with the Dharma, And may the world flourish. May medicines be endowed with power, May the recitation of secret mantras be accomplished. May the Dakinis (sky dancers), Rakshasas (flesh eaters), and others, All those who are evil, possess a mind of compassion. May no sentient being suffer, May no one commit evil deeds, May no one be sick.

---

འཇི༷གས་ ད༷ང་བརྙ༷ས་པ༷ར་མི༷་འགྱུ༷ར་ཞི༵ང་། །འག༷འ་ཡ༷ང་ཡི༷ད་མི༷་བདེ༷་བ་ཙམ་དུའང་མ༷་གྱུ༵ར་ཅིག ། གང་དུ་དགེ་མདུན་དང་གཙུ༷ག་ལ༷ག་ཁ༷ང་གི་གཞུང་གནས་པའི་ཁང་པ་རྣམ༷ས་ཀྱང་ལུང་ ཀློ༷ག་པ༷་ད༵ང་། ཁ༷་དོ༷ན་བྱེད་པ་དང་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱི༷ས་བསྟན་པ་རྒྱ༷ས་པས་ 1-324 ལེ༷གས་པར་ཡུན་རིང་དུ་གན༷ས་པར་ཤོ༵ག །རྟག༷་ཏུ༷་དགེ༷་འདུ༷ན་ཐུགས་མཐུ༷ན་པ༷་ད༵ང་། དགེ༷་ འདུ༷ན་དོ༷ན་ཆོས་སྤྱོད་རྒྱ་ཆེན་ཡ༷ང་གྲུ༷བ་པ༷ར་ཤོ༵ག ། ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་ལ་བསླ༷བ་པ༷ར་འདོ༷ད་པ༷འི་དགེ༷་སློ༷ང་རྣམ༷ས། དབེ༷ན་པ༷་ད༷ག་ ཀྱང༷་ཐོ༷བ་པ༷ར་ཤོ༵ག །དེར་ཡང་གཡེ༷ང་བ༷་ཐ༷མས་ཅ༷ད་སྤང༷ས་ན༷ས་ནི༵། སེ༷མས་ནི༷་ལ༷ས་རུ༷ང་ སྒོ༷མ་གྱུ༷ར་ཅི༵ག །དགེ༷་སློ༷ང་མ༷་རྣམ༷ས་བསོད་སྙོམས་རྙེ༷ད་ལྡན༷་ཞི༵ང་། འཐ༷བ་ད༷ང་གནོ༷ད་པ༷་ སྤོ༷ང་བ༷ར་ཤོ༵ག །དེ༷་བཞི༷ན་ར༷བ་ཏུ༷་བྱུ༷ང་བ༷་ཀུ༵ན། །ཚུ༷ལ་ཁྲི༷མས་ཉམ༷ས་པ༷་མེ༷ད་པ༷ར་ཤོ༵ག ། གལ་ཏེ་ཚུ༷ལ་ཁྲི༷མས་འཆ༷ལ་པ༷་སྲིད་ནའང་དེས༷་ཡི༷ད་བྱུ༷ང་ན༵ས། རྟག༷་ཏུ༷་སྡི༷ག་པ༷་ཟ༷ད་བྱེ༷ད་ ཤོ༵ག །བདེ༷་འགྲོ༷་ད༷ག་ཀྱང༷་ཐོ༷བ་གྱུ༷ར་ན༵ས། །དེ༷ར་ཡ༷ང་བརྟུ༷ལ་ཞུ༷གས་མི༷་ཉམ༷ས་ཤོ༵ག ། མཁ༷ས་པ༷་སྡེ་སྣོད་འཛིན་པ་རྣམ༷ས་ནི༷་བཀུ༷ར་བ༷་ད༵ང་། བསོ༷ད་སྙོ༷མས་ད༷ག་ཀྱང༷་རྙེ༷ད་ པ༷ར་ཤོ༵ག །རྒྱུ༷ད་ནི༷་ལས་སུ་རུང་བས་ཡོ༷ངས་སུ༷་ད༷ག་པ༷་ད༵ང་། །ཕྱོ༷གས་རྣམ༷ས་ཀུ༷ན་ཏུ༷་ གྲ༷གས་པ༷ར་ཤོ༵ག །ངག་གི་ཉེས་པ་ལ་སོགས་པས་ང༷ན་སོ༷ང་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་མི༷་མྱོ༷ང་ཞི༵ང་། དཀ༷འ་བ༷་སྤྱ༷ད་པ༷་མེ༷ད་པ༷ར་ཡ༵ང་། །ལྷ༷་བ༷ས་ལྷག༷་པ༷འི་ལུ༷ས་ཀྱི༷ས་ནི༵། །དེ༷་ད༷ག་སང༷ས་རྒྱ༷ས་ མྱུ༷ར་འགྲུ༷བ་ཤོ༵ག །སེ༷མས་ཅ༷ན་ཀུ༷ན་གྱི༷ས་ལ༷ན་མ༷ང་དུ༵། །སང༷ས་རྒྱ༷ས་ཐ༷མས་ཅ༷ད་མཆོ༷ད་ བྱེ༷ད་ཅི༵ང་། །སང༷ས་རྒྱ༷ས་ཀྱི་འཕྲིན་ལས་བདེ༷་བ༷་བས༷མ་ཡ༷ས་ཀྱི༷ས། རྟག༷་ཏུ༷་བདེ༷་ད༷ང་ལྡན༷་ གྱུ༷ར་ཅི༵ག །བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་དཔ༷འ་རྣམ༷ས་ཀྱི༷ས་ནི༵། །འགྲོ༷་དོ༷ན་ཐུ༷གས་ལ༷་དགོ༷ངས་འགྲུ༷བ་ ཤོ༵ག །མགོ༷ན་པོ༷་ཡི༷ས་ནི༷་སྨོན་ལམ་ག༷ང་དགོ༷ངས་པ༵། སེ༷མས་ཅ༷ན་རྣམ༷ས་ལ༷་འཕྲིན་ལས་དེ༷་ འབྱོ༷ར་ཤོ༵ག ། དེ༷་བཞི༷ན་ར༷ང་སང༷ས་རྒྱ༷ས་རྣམ༷ས་ད༵ང་། །ཉ༷ན་ཐོ༷ས་རྣམ༷ས་ཀྱང༷་བདེ༷་གྱུ༷ར་ཅི༵ག །ལྷ༷་ ད༷ང་ལྷ༷་མི༷ན་མི༷་རྣམ༷ས་ཀྱི༵ས། །རྟག༷་ཏུ༷་མཆོ༷ད་པ༷འི་བས༷མ་ལྡན༷་ཤོ༵ག །ཅེས་རྒྱ་དཔེར་འབྱུང་ ངོ་། །བད༷ག་ཀྱང༷་འཇ༷མ་དབྱང༷ས་བཀ༷འ་དྲི༷ན་གྱི༷ས། །ས༷་ར༷བ་དག༷འ་བ༷་ཐོ༷བ་བ༷ར་དུ༵། །རྟག༷་ 1-325 ཏུ༷་ཚེ༷་ར༷བས་དྲན༷་པ༷་ད༵ང་། །ར༷བ་ཏུ༷་འབྱུ༷ང་བ༷་ཐོ༷བ་པ༷ར་ཤོ༵ག །འགྲེལ་ཆེན་རྣམས་ལས་སློབ་ དཔོན་འདི་འཕགས་པའི་གང་ཟག་ཏུ་གསུངས་ཀྱང་། འདིར། ས་རབ་དགའ་བ་ཐོབ་བར་ དུ། །ཞེས་པ་ནི་རྗེས་འཇུག་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་སྨོན་ལམ་ལ་དགོངས་པའོ།

【現代漢語翻譯】 愿恐懼和幻象不再生起，愿哪怕一絲的不適也不再有。 無論何處，僧團和經堂的房舍，通過誦經、講解、受持等方式，使佛法興盛，愿能長久安住。 愿僧團永遠和合，愿僧團的利他行持廣大圓滿。 желаю那些 желающие學習聞、思、修三學之比丘，愿能獲得僻靜之處。 在那裡，愿能斷除一切散亂，心能調柔，堪能修行。 愿比丘尼們能獲得充足的供養，遠離爭鬥和損害。 如是，愿一切出家眾，戒律清凈無染。 縱然戒律有所虧損，亦能心生悔意，愿能恒時凈除罪業。 愿能獲得善趣，並在那裡，精進行持不退轉。 愿精通三藏的智者們，能受到尊重，獲得供養。 愿相續調柔清凈，名聲遠揚。 愿不因口業等過患而遭受惡趣之苦，無需經歷艱難困苦，憑藉勝於天人的身體，迅速成就佛果。 愿一切眾生多次供養諸佛，諸佛之事業，以無量之安樂，愿恒時具足安樂。 愿菩薩們利益眾生之愿得以成辦，愿怙主（觀世音菩薩）心中所想之愿，能利益一切眾生。 如是，愿諸佛和聲聞緣覺，皆得安樂，愿天人、非天、人類，恒時具足供養之福。 此乃出自印度之版本，我（譯者）亦因文殊菩薩之勸請，直至獲得極喜地（初地菩薩果位）之前，恒時憶念宿世，並能獲得出家之身。 雖然在註釋中說這位論師是聖者，但此處『直至獲得極喜地』，是指對後世修行者的願景。

【English Translation】 May fear and illusions never arise, and may not even a trace of discomfort occur. Wherever the dwellings of the Sangha and monasteries are, may the teachings flourish through recitation, explanation, and upholding, and may they abide long. May the Sangha always be in harmony, and may the Sangha's altruistic activities be vast and complete. May those monks who wish to study the three trainings of hearing, contemplation, and meditation obtain secluded places. There, may they abandon all distractions, and may their minds be tamed and capable of practice. May the nuns obtain sufficient offerings and be free from strife and harm. Likewise, may all renunciates have pure and untainted discipline. Even if discipline is impaired, may they generate remorse and constantly purify their misdeeds. May they attain happy migrations, and there, may their diligent practice not decline. May the wise ones who uphold the three baskets (Tripitaka) be respected and receive offerings. May their continuums be tamed and purified, and may their fame spread in all directions. May they not experience the suffering of the lower realms due to faults of speech, etc., and without experiencing hardship, through bodies superior to those of gods, may they quickly attain Buddhahood. May all sentient beings repeatedly make offerings to all Buddhas, and may the activities of the Buddhas, with immeasurable bliss, always be endowed with happiness. May the aspirations of the Bodhisattvas to benefit beings be accomplished, and may the wishes in the heart of the Protector (Avalokiteshvara) benefit all sentient beings. Likewise, may the solitary Buddhas and Shravakas all be happy, and may gods, demigods, and humans always possess the fortune of making offerings. This comes from the Indian version. I (the translator) also, at the urging of Manjushri, until I attain the Joyful Land (the first Bhumi), may I always remember my past lives and obtain the state of renunciation. Although it is said in the commentaries that this teacher is a noble being, here, 'until attaining the Joyful Land' refers to the aspiration for future practitioners.

---

།བད༷ག་ནི༷་ཁ༷་ཟ༷ས་ གྱི༷་ན༷ས་ཀྱང༷་། །ཉམ༷ས་ད༷ང་ལྡན༷་ཞི༷ང་འཚོ༷་བ༷ར་ཤོ༵ག །ཚེ༷་ར༷བས་ཀུ༷ན་ཏུ༷་དབེ༷ན་གན༷ས་པ༵། །ཕུ༷ན་སུ༷མ་ལྡན༷་པ༷་ཐོ༷བ་གྱུ༷ར་ཅི༵ག ། ག༷ང་ཚེ༷་ཞལ་ལྟ༷་བ༷ར་འདོ༷ད་པ༷་ད༵ང་། ཐེ་ཚོམ་ཅུ༷ང་ཟ༷ད་དྲི༷་བ༷ར་འདོ༷ད་ན༷་ཡ༵ང་། མགོ༷ན་ པོ༷་འཇ༷མ་དབྱང༷ས་དེ༷་ཉི༷ད་ནི༵། །གེ༷གས་མེ༷ད་པ༷ར་ཡ༷ང་མཐོ༷ང་བ༷ར་ཤོ༵ག །ཕྱོ༷གས་བཅུ༷་ན༷མ་ མཁ༷འི་མཐ༷ས་གཏུ༷གས་པ༵འི། །སེ༷མས་ཅ༷ན་ཀུ༷ན་དོ༷ན་བསྒྲུ༷བ་པ༷འི་ཕྱི༷ར། །ཇི༷་ལྟར༷་འཇ༷མ་ དཔ༷ལ་དང་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་གཞན་དོན་སྤྱོ༷ད་མཛ༷ད་པ༵། བད༷ག་གི༷་སྤྱོ༷ད་པ༷འ༷ང་དེ༷་འདྲ༷ར་ ཤོ༵ག །ཇི༷་སྲི༷ད་ན༷མ་མཁ༷འ་གན༷ས་པ༷་ད༵ང་། །འགྲོ༷་བ༷་ཇི༷་སྲི༷ད་གན༷ས་གྱུ༷ར་པ༵། །དེ༷་སྲི༷ད་ བད༷ག་ནི༷་གཞན་དོན་ལ་བརྩོན་པས་གན༷ས་གྱུ༷ར་ན༵ས། འགྲོ༷་བ༷འི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་སེ༷ལ་བ༷ར་ ཤོ༵ག །འགྲོ༷་བ༷འི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ག༷ང་ཅི༷འ༷ང་རུ༵ང་། །དེ༷་ཀུ༷ན་བད༷ག་ལ༷་སྨི༷ན་གྱུ༷ར་ཅི༵ག །བདག་ གི་བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་དཔ༷འི་དགེ༷་ཀུ༷ན་གྱི༵ས། འགྲོ༷་བ༷་བདེ༷་ལ༷་སྤྱོ༷ད་པ༷ར་ཤོ༵ག ། འགྲོ༷་བ༷འི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་སེལ་བའི་སྨ༷ན་གཅི༷ག་པུ༵། བདེ༷་བ༷་ཐ༷མས་ཅ༷ད་འབྱུ༷ང་བ༷འི་ གན༵ས། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན༷་པ༷་བསྟན་འཛིན་རྙེ༷ད་ད༷ང་བཀུ༷ར་སྟི༷་ད༵ང་། བཅ༷ས་ཏེ༷་ཡུ༷ན་ རི༷ང་གན༷ས་གྱུ༷ར་ཅི༵ག །ཡི་དམ་ག༷ང་གི༷་དྲི༷ན་གྱི༷ས་དགེ༷་བློ༷་བྱུ༵ང་། །འཇ༷མ་པ༷འི་དབྱང༷ས་ལ༷་ ཕྱག༷་འཚ༷ལ་ལོ༵། །འདྲེན་པ་ག༷ང་གི༷་དྲི༷ན་གྱི༷ས་བད༷ག་ད༷ར་བ༵། །དགེ༷་བ༷འི་བཤེ༷ས་གཉེན་ རྣམས་ལ༷འ༷ང་བད༷ག་ཕྱག༷་འཚ༵ལ། རྗེས་སུ་བཟུང་ནས་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་རྒྱལ་བའི་བསྟན་ པ་དང་འགྲོ་བ་དུ་མ་ལ་ཕན་པར་གྱུར་ཅིག ། བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་དཔ༷འི་སྤྱོ༷ད་པ༷་ལ༷་འཇུ༷ག་པ༷་ལ༷ས། ཡོངས་སུ་བསྔོ༷་བ༷་ཞེ༷ས་བྱ༷་བ༷་སྟེ༷་ 1-326 ལེ༷འུ༷་བཅུ༷་པ༷འོ༵།། །། བྱང༷་ཆུ༷བ་སེ༷མས་དཔ༷འི་སྤྱོ༷ད་པ༷་ལ༷་འཇུ༷ག་པ༷་སློ༷བ་དཔོ༷ན་ཤཱ༷ནྟ༷་དེ༷་བ༷ས་མཛ༷ད་པ༷་ རྫོ༷གས་སོ༵།། །།རྒྱ༷་ག༷ར་གྱི༷་མཁ༷ན་པོ༷་ས༷རྦ༷་ཛྙཱ༷་དེ༷་བ༷་ད༷ང་། ཞུ༷་ཆེ༷ན་གྱི༷་ལོ༷་ཙཱ༷་བ༷་བ༷ནྡེ༷་དཔ༷ལ་ བརྩེ༷གས་ཀྱི༷ས་ཁ༷་ཆེ༷འི་དཔེ༷་ལ༷་གཏུ༷གས་ཏེ༷་གཏ༷ན་ལ༷་ཕ༷བ་པ༷འོ༷། །སླ༷ད་ཀྱི༷ས་རྒྱ༷་ག༷ར་གྱི༷་ མཁ༷ན་པོ༷་དྷ༷རྨ༷་ཤྲཱི༷་བྷ༷་དྲ༷་ད༷ང་། ཞུ༷་ཆེ༷ན་གྱི༷་ལོ༷་ཙཱ༷་བ༷་བ༷ནྡེ༷་རི༷ན་ཆེ༷ན་བཟ༷ང་པོ༷་ད༷ང་། ཤཱ༷ཀྱ༷་ བློ༷་གྲོ༷ས་ཀྱི༷ས་ཡུ༷ལ་དབུ༷ས་ཀྱི༷་དཔེ༷་འགྲེ༷ལ་པ༷་ད༷ང་མཐུ༷ན་པ༷ར་བཅོ༷ས་ཤི༷ང་བསྒྱུ༷ར་ཏེ༷་གཏ༷ན་ ལ༷་ཕ༷བ་པ༷འོ༷། །ཡ༷ང་དུ༷ས་ཕྱི༷ས་རྒྱ༷་ག༷ར་གྱི༷་མཁ༷ན་པོ༷་སུ༷་མ༷་ཏི༷་ཀཱི༷རྟི༷་ད༷ང་། ལོ༷་ཙཱ༷་བ༷་ཤཱ༷ཀྱའི༷་ དགེ༷་སློ༷ང་བློ༷་ལྡན༷་ཤེ༷ས་ར༷བ་ཀྱི༷ས་ཡུ༷ལ་དབུ༷ས་ཀྱི༷་དཔེ༷་འགྲེ༷ལ་པ༷་ད༷ང་བསྟུ༷ན་ན༷ས་བཅོ༷ས་ ཤི༷ང་བསྒྱུ༷ར་

【現代漢語翻譯】 愿我以勝智，亦具善根力，常得無匱乏，生活悉豐饒，生生世世中，常居寂靜處，速疾獲成就，一切皆圓滿。 何時欲面見，文殊怙主尊，或欲稍請問，些許諸疑惑，祈願無障礙，即能得親見。 十方虛空盡邊際，為利一切有情故，如文殊及普賢尊，如何利益諸有情，我之行為亦如是。 乃至虛空未空盡，有情眾生未寂滅，如是盡我當安住，為除有情諸痛苦。 有情眾生諸苦惱，悉皆成熟於我身，以我菩提善資糧，愿諸有情享安樂。 療除有情眾生苦，唯一妙藥正法藏，以及佛陀之聖教，愿得受持與敬重，長久住世不衰敗。 憶念本尊之恩德，生起殊勝之善心，我今頂禮文殊尊。 憶念導師之恩德，我身方能得增長，我今頂禮善知識。 祈願諸上師恒時攝受我，令我恒時利益佛陀教法與無量眾生。 《入菩薩行論》終，《迴向品》第十章，第一百二十六頌至第三百二十六頌。 《入菩薩行論》由導師寂天菩薩所著圓滿。 印度智者薩瓦吉那提婆，以及校勘者大譯師班德·華覺，依據克什米爾的範本進行了校勘。 其後，印度智者達摩室利跋陀羅，以及校勘者大譯師班德·仁欽桑布，和釋迦洛珠，依據衛藏地區的範本和註釋，進行了修訂和翻譯。 後來，印度智者蘇摩底·吉爾提，以及譯師釋迦比丘洛丹西饒，依據衛藏地區的範本和註釋，進行了校正和翻譯。

【English Translation】 May I, with excellent wisdom and the power of merit, always be without scarcity and live in abundance. In all my lifetimes, may I always dwell in solitary places and quickly attain complete perfection. Whenever I wish to see the face of the protector, Lord Manjushri, or wish to ask even a few questions, may I be able to see him without any obstacles. To the ends of the ten directions and the limits of space, for the sake of benefiting all sentient beings, just as Manjushri and Samantabhadra benefit sentient beings, may my actions be the same. As long as space has not ended, and sentient beings have not been liberated, may I remain to dispel the suffering of sentient beings. May all the suffering of sentient beings ripen upon me, and through the merit of my Bodhi, may all sentient beings enjoy happiness. May the sole medicine for dispelling the suffering of sentient beings, the source of all happiness, the teachings of the Buddha, and those who uphold the teachings, be revered and respected, and may they remain in the world for a long time without decline. Remembering the kindness of the Yidam deity, may excellent virtuous thoughts arise. I prostrate to Manjushri. Remembering the kindness of the guide, may my body grow. I prostrate to the virtuous spiritual friends. May all the Gurus always hold me with compassion, so that I may always benefit the Buddha's teachings and countless beings. This concludes the chapter on Dedication, the tenth chapter of Engaging in the Bodhisattva's Deeds, verses 126-326. Engaging in the Bodhisattva's Deeds, composed by the teacher Shantideva, is complete. The Indian scholar Sarvajñadeva, and the great translator Bande Palbrtsek, collated and finalized it based on the Kashmir manuscript. Later, the Indian scholar Dharmashribhadra, and the translator Bande Rinchen Zangpo, and Shakya Lodrö, revised and translated it in accordance with the Central Tibetan manuscript and commentary. Subsequently, the Indian scholar Sumati Kirti, and the translator Shakya's monk Lodan Sherab, corrected and translated it in accordance with the Central Tibetan manuscript and commentary.

---

ཏེ༷་གཏ༷ན་ལ༷་ཕ༷བ་པ༷འོ༵།། །། རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱི་བགྲོད་པ་གཅིག་པའི་ལམ། །རྒྱལ་བའི་སྲས་རྣམས་ཚུལ་བཞིན་འཇུག་ པའི་སྒོ། །རྒྱལ་སྲས་ཞི་བའི་ལྷ་ཡིས་རབ་ཕྱེ་བ། །རྒྱལ་བའི་གསུང་བཞིན་འདིར་ཡང་གསལ་ བར་བགྱིས། །ཕལ་ཆེར་མདོ་དང་འགྲེལ་པའི་དབང་བྱས་མོད། །འོན་ཀྱང་བདག་བློ་བྱིས་ པའི་དབང་གྱུར་པས། །ཉེས་པ་མཆིས་ན་མཁས་ལ་བཟོད་པར་གསོལ། །སླད་ཆད་འཁྲུལ་ མེད་གོ་འཕང་ཐོབ་གྱུར་ཅིག །འདི་ལ་བསྐུལ་ཞིང་མཐུན་རྐྱེན་སྒྲུབ་པ་དང་། །བདག་གིས་ འབད་ལས་བསོད་ནམས་གང་སྐྱེས་པ། །དེ་ཡིས་ནམ་མཁའི་མཐས་གཏུགས་འགྲོ་བ་ཀུན། །བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པའི་དཔལ་ལ་སྤྱོད་གྱུར་ཅིག །འདི་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་བློ་གྲོས་ཀྱིས་ སྡེ་སྣོད་དུ་མའི་དོན་ཐུགས་སུ་ཆུད་ཅིང་ཡོན་ཏན་དུ་མའི་དཔལ་འབྱོར་གྱིས་འགྲོ་བ་མང་པོའི་ འདྲེན་པ་ཆེན་པོར་གྱུར་པ། ཡོངས་ཀྱི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་མཁན་པོ་ནམ་མཁའ་ཡེ་ཤེས་ དང་། མཁན་པོ་ཞང་ཆོས་རྒྱལ་རིན་ཆེན་དང་། མཁན་པོ་བྱམས་པའི་དཔལ་ལ་སོགས་པ་ སློབ་མ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་མང་པོས་གསོལ་བ་བཏབ་པའི་ངོར། ཤཱཀྱའི་དགེ་སློང་སྐད་ 1-327 གཉིས་སྨྲ་བ་བློ་གྲོས་དཔལ་བཟང་པོ་གཙོ་ཆེ་བར་མཁས་པ་ཆེན་པོ་ཤེས་རབ་འབྱུང་གནས་ བློ་གྲོས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་དང་བསྟུན་ནས་གསལ་བར་བགྱིས་པའི་ཡི་གེ་པ་ནི་དགེ་སློང་སྟོན་པ་ བརྩོན་འགྲུས་སེང་གེའོ།། །། ཆོས་འདིའི་བརྒྱུད་པ་ནི། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཤཱནྟ་དེ་བ། དུལ་བའི་ལྷ། སུ་ན་ཡ་ཤྲཱི་མི་ ཏྲ། བྲམ་ཟེ་ནག་པོ་ཞབས། ཁ་ཆེ་ཛྙཱ་ན་ཤྲཱི། ལོ་ཙཱ་བ་ཆེན་པོ་བློ་ལྡན་ཤེས་རབ། ཁྱུང་པོ་གྲགས་ སེ། རྒྱ་དམར། ཕྱཱ་བ། གཙང་ནག་པ། མཁན་པོ་མཚུར། གཙང་པ་རྡོ་རྗེ་སེང་གེ ། སྐྱི་སྟོན་སེང་ གེ་རྒྱལ་མཚན། ཚུལ་ཁྲིམས་སེང་གེ ། རིན་ཆེན་རྒྱལ་མཚན། དེ་ལ་བློ་གྲོས་དཔལ་བཟང་པོ་ བདག་གིས་ཞུས་སོ། །བསྟན་པ་དང་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པར་གྱུར་ཅིག ། ཡེ་དྷརྨཱ་ཧེ་ཏུ་པྲ་བྷ་ཝཱ་ཧེ་ཏུནྟེ་ཥཱནྟ་ཐཱ་ག་ཏོ་ཧྱ་ཝ་དཏ། ཏེ་ཥཱཉྩ་ཡོ་ནི་རོ་དྷ། ཨེ་ཝཾ་བཱ་དཱི་མ་ཧཱ་ ཤྲ་མ་ཎཿ ། གཅིག་ཞུས། (གསལ་བཤད། མ་དཔེ་འབྲས་གནས་བཅུའི་དཔེ་རྙིང་མཆན་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་དབུ་མེད་བྲིས་མ་གཉིས་ལ་གཏུག་ ཡོད། དཔེ་གཉིས་ལ་གདོང་རྟགས་མི་འདུག དབུ་ནས་ཚིག་ཁ་ཤས་ཚང་མི་འདུག་པ་མ་ཡིག་རྣམས་ལ་སྐྱོན་ཤོར་འདུག)

【現代漢語翻譯】 愿其穩固。 諸佛唯一行進之道， 佛子如法進入之門。 佛子寂靜之神所開顯， 如佛所說，於此亦明示。 雖多依經與釋之權， 然我心智為稚童所制。 若有錯謬，祈請智者寬宥。 愿來日獲得無謬之果位！ 於此勸勉併成就順緣， 我之精進所生諸功德。 以此愿及虛空邊際眾有情， 皆能享用菩提行之榮華！ 此乃以不可思議之智慧，通達眾多經藏之義，並以眾多功德之財富，成為引導眾多有情之大導師者，即具德善知識堪布南喀耶謝（Namkha Yeshe），堪布香秋嘉臣仁欽（Khenpo Zhang Chosgyal Rinchen），堪布強巴貝（Khenpo Jampa Pel）等眾多弟子勸請之故，釋迦比丘，通曉二種語言之羅哲華桑布（Lodro Palsangpo），主要依據大智者謝饒炯乃羅哲（Sherab Jungne Lodro）之釋論，清晰闡明之，書寫者為比丘敦巴尊哲僧格（Dönpa Tsön Drü Sengge）。 此法之傳承為：大導師香提戴瓦（Shantideva），杜拉拉（Dulawa Lha），蘇那亞師利彌扎（Sunaya Shri Mitra），黑婆羅門夏巴（Bramze Nakpo Zhab），喀且嘉納師利（Kache Jñana Shri），大譯師羅丹謝饒（Lodän Sherab），瓊波扎色（Khyungpo Drakse），嘉瑪（Gya Mar），恰瓦（Phyawa），藏納巴（Tsang Nakpa），堪布楚（Khenpo Tshur），藏巴多杰僧格（Tsangpa Dorje Sengge），吉敦僧給嘉燦（Kyitön Sengge Gyaltshen），楚臣僧格（Tsultrim Sengge），仁欽嘉燦（Rinchen Gyaltshen），我羅哲華桑布（Lodro Palsangpo）于彼處請教。愿利益佛法與眾生！ 梵文：ye dharmā hetuprabhavā hetuṃ teṣāṃ tathāgato hy avadat, teṣāṃ ca yo nirodha evaṃ vādī mahāśramaṇaḥ。 （梵文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思） （此句為緣起咒，解釋為：諸法因緣生，如來說其因，彼滅大沙門，如是亦宣說。） 校對說明：參考了果碩十院的新舊有無註釋的兩種烏梅手抄本。兩種版本沒有標記。開頭缺少幾句話，是因為母本有破損。

【English Translation】 May it be stable. The single path traversed by all Buddhas, The gate through which the Buddha's sons and daughters properly enter. Unveiled by the peaceful deity of the Buddha's heirs, As spoken by the Buddha, it is also clearly shown here. Although mostly based on the authority of the sutras and commentaries, Yet my mind is under the sway of childishness. If there are errors, I beseech the wise to forgive. May I attain the unerring state in the future! Encouraging this and accomplishing favorable conditions, Whatever merit arises from my efforts, May all beings reaching the extent of the sky, Enjoy the glory of the Bodhisattva's conduct! This is because the excellent spiritual friend, Khenpo Namkha Yeshe (Namkha Yeshe), who, with inconceivable wisdom, has comprehended the meaning of many collections of scriptures, and with the wealth of many qualities, has become a great guide for many beings; Khenpo Zhang Chosgyal Rinchen (Khenpo Zhang Chosgyal Rinchen); Khenpo Jampa Pel (Khenpo Jampa Pel), and many other disciples requested it. The Shakya monk, Lodro Palsangpo (Lodro Palsangpo), who speaks two languages, mainly based on the commentary of the great scholar Sherab Jungne Lodro (Sherab Jungne Lodro), clearly explained it. The scribe is the monk Dönpa Tsön Drü Sengge (Dönpa Tsön Drü Sengge). The lineage of this Dharma is: the great master Shantideva (Shantideva), Dulawa Lha (Dulawa Lha), Sunaya Shri Mitra (Sunaya Shri Mitra), Black Brahmin Zhab (Bramze Nakpo Zhab), Kache Jñana Shri (Kache Jñana Shri), the great translator Lodän Sherab (Lodän Sherab), Khyungpo Drakse (Khyungpo Drakse), Gya Mar (Gya Mar), Phyawa (Phyawa), Tsang Nakpa (Tsang Nakpa), Khenpo Tshur (Khenpo Tshur), Tsangpa Dorje Sengge (Tsangpa Dorje Sengge), Kyitön Sengge Gyaltshen (Kyitön Sengge Gyaltshen), Tsultrim Sengge (Tsultrim Sengge), Rinchen Gyaltshen (Rinchen Gyaltshen), I, Lodro Palsangpo (Lodro Palsangpo), inquired from him. May it benefit the Dharma and sentient beings! Sanskrit: ye dharmā hetuprabhavā hetuṃ teṣāṃ tathāgato hy avadat, teṣāṃ ca yo nirodha evaṃ vādī mahāśramaṇaḥ. (Sanskrit, Devanagari, Roman transliteration, literal Chinese meaning) (This verse is the Pratītyasamutpāda Gāthā, explained as: Of all things that arise from a cause, the Tathagata has told the cause, and also their cessation; this is the doctrine of the Great Ascetic.) Collation note: Referenced the old and new Ume manuscripts with and without annotations from the ten houses of Gorshok. The two versions are not marked. The beginning is missing a few sentences because the original manuscript was damaged.

---