choglenamgyal0601_名為極深難測如來藏莊嚴之惑亂摧毀

博東·卻勒南杰大師教言集JCN20ཤིན་ཏུ་ཟབ་ཅིང་བརྟག་པར་དཀའ་བ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་རྒྱན་གྱི་འཁྲུལ་འཇོམས་ཞེས་བྱ་བ། 6-3 ༄༅། །བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་རྒྱན་གྱི་འཁྲུལ་འཇོམས་ ཞེས་པ་ཕྱོགས་ལས་པས་ བྱས་པའོ། ། (ཀུན་མཁྱེན་དོལ་པོ་པས་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཆོས་ཉིད་ཡོད་པ་ཙམ་ལ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་མཚན་ཉིད་པ་ཡོད་དོ་ ཞེས་དྲང་དོན་གྱི་ལུང་ཐམས་ཅད་ངེས་དོན་དུ་བྱས་མཐའ་བྲལ་དབུ་མ་རྟག་ལྟ་རུ་བྱས་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་བདག་སངས་རྒྱས་ལ་ ཡོད་དོ་ཞེས་འཁྲུལ་བའི་མེ་ལོང་སྤོངས་བས་སོ། །) ༄༅། །ཤིན་ཏུ་ཟབ་ཅིང་བརྟག་པར་དཀའ་བ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་རྒྱན་གྱི་འཁྲུལ་འཇོམས་ཞེས་བྱ་བ། ༄༅། །ཤིན་ཏུ་ཟབ་ཅིང་བརྟག་པར་དཀའ་བ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་རྒྱན་གྱི་འཁྲུལ་ འཇོམས་ཞེས་བྱ་བ། ཐུབ་པའི་དབང་པོ་རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་མགོན་པོ་དང་བཅས་པ་ལ་གུས་ པའི་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། སངས་རྒྱས་ཀུན་བདག་རྟག་བརྟན་ཟག་མེད་ཡོན་ཏན་གཏེར། ། ཀུན་མཁྱེན་ཆོས་ཉིད་འགྲོ་བ་ཀུན་ལའང་གནས་གཟིགས་ནས། ། ལུས་ཅན་མ་ལུས་སངས་རྒྱས་སྙིང་པོ་ཅན་ཉིད་དུ། ། ལེགས་པར་སྟོན་མཛད་བདེན་གསུང་སྐྱོབ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ། ཤིན་ཏུ་རབ་རྒྱས་ངེས་དོན་གསུང་རབ་སྙིང་པོའི་དོན། ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་མཐའ་བྲལ་ཟབ་མོ་དབུ་མའི་ལམ། ། ཚུལ་མིན་རྣམ་འབྱེད་རྟོག་གེའི་མུན་པས་བསྒྲིབས་གྱུར་པ། ། 6-4 བསལ་ནས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་དོན་རབ་གསལ་བར་བྱ། ། དེ་ཡང་འདི་ལྟར་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་རྒྱུད་བླ་མའམ་ཕྱི་མར་གྱུར་ པའི་དོན་གྱི་སྙིང་པོ་ཟབ་པ་ལས་ཀྱང་ཆེས་ཟབ་པ་དེ་གཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡོན་ཏན་གཞལ་དུ་མེད་ཅིང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་རང་བཞིན་ཉིད་ ཀྱིས་ལྡན་པ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་ གྱིས་འོད་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པ། བདག་དང་། རྟག་པ་དང་། བརྟན་པ་དང་། ཞི་བ་དང་། གཡུང་དྲུང་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པ་ལ་ནི། སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་གཟུང་ན་མུ་ སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་མཁས་པ་མང་པོ་རྣམས་ རྣམ་པར་རྟོག་པར་བྱེད་ཅིང་། མཁས་པའི་དབང་པོ་མཁན་ཆེན་རིན་པོ་ཆེ་བུ་སྟོན་པས་མཛད་ པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་རྒྱན་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང་། དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྟོན་པའི་མདོ་རྣམས་དྲང་བའི་དོན་ལྡེམ་པོར་དགོངས་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་ པ་མ་ཡིན་བར་སྟོན་པར་བྱེད་པས། བསྟན་བཅོས་དེ་ཉིད་ལ་རྣམ་པར་བརྟག་པའི་གཞི་བྱས་ ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་དོན་གཏན་ལ་དབབ་པར་བྱའོ། ། དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་རྒྱན་ལས། དཔེར་ན་སྨན་པ་མཁས་པས་ཐོག་ མར་སྨན་དཔ

【現代漢語翻譯】《如來藏莊嚴論》破迷——博東·卻勒南杰大師教言集JCN20，甚深且難以測度。 6-3 《如來藏莊嚴論》破迷此論由ཕྱོགས་ལས་པས་（Phyogs las pas）所著。（一切智者多波巴認為眾生相續中僅有法性，就有如來具足功德，因此將所有不了義的經文都視爲了義，執著于斷邊的中觀，視常見為外道的我存在於佛陀之中，爲了消除這種錯謬的觀點，故作此論。）甚深且難以測度之《如來藏莊嚴論》破迷甚深且難以測度之《如來藏莊嚴論》破迷。向能仁王（釋迦牟尼佛）及其補處（彌勒佛）彌旁貢布（Maitreya-natha）等頂禮致敬！諸佛之主，常恒不變，無漏功德之寶藏。全知者（一切智智），洞察法性遍在於一切眾生。善示一切有情皆具如來藏之體性。向您——真實語者、救護者頂禮！甚深廣大，了義經藏之精髓。如來藏，離邊甚深之中道。若被不如理分別之妄念黑暗所遮蔽, 6-4 則應消除此黑暗，從而明晰如來藏之義。如是，極其廣大的了義經——《寶性論》（Ratnagotravibhāga）或稱《后經》，其甚深之精髓，即如來藏，是佛陀無漏功德，不可衡量且不可思議，且自性本具。一切眾生之心續中，心之法性自性光明。若執著於我、常、堅、樂、凈等體性，則如字面理解，與外道之我見無異。諸多智者對此進行辨析。大堪布仁波切布頓（Buton Rinchen Drub）所著之《如來藏莊嚴論》，其中指出，宣說如來藏之經典，皆為不了義，需以隱晦的方式表達，不可按字面理解。因此，應以該論典為基礎，對如來藏之義進行決斷。如《如來藏莊嚴論》所說：譬如，一位精通醫術的醫生，首先...

【English Translation】《Dispelling Delusions Concerning the Ornament of the Sugata-garbha》 - Teachings of Master Bodong Chogle Namgyal JCN20, Extremely Profound and Difficult to Ascertain. 6-3 Dispelling Delusions Concerning the Ornament of the Sugata-garbha This was composed by Phyogs las pas. (All-Knowing Dolpopa believed that merely having the nature of Dharma in the continuum of sentient beings meant that the Tathagata possessed characteristics, thus taking all provisional meaning scriptures as definitive meaning, clinging to the extreme of detached Madhyamaka, viewing the eternal self of the heretics as existing in the Buddha. To dispel this erroneous view, this treatise was written.) 《Dispelling Delusions Concerning the Ornament of the Sugata-garbha》, which is Extremely Profound and Difficult to Ascertain. 《Dispelling Delusions Concerning the Ornament of the Sugata-garbha》, which is Extremely Profound and Difficult to Ascertain. I respectfully prostrate to the King of Sages (Shakyamuni Buddha) and his regent, the unconquerable protector Maitreya-natha! Lord of all Buddhas, constant and unchanging, a treasure of uncontaminated qualities. The All-Knowing One, seeing that the nature of Dharma abides in all beings, Well shows that all embodied beings are indeed endowed with the Sugata-garbha. I prostrate to you, the truthful speaker, the protector! The essence of the profoundly vast definitive scriptures. The Sugata-garbha, the profound Middle Way free from extremes. If obscured by the darkness of conceptual thoughts that improperly discriminate, 6-4 Then dispel this darkness and clearly illuminate the meaning of the Sugata-garbha. Thus, the extremely extensive definitive scripture, the Uttaratantra or 'Later Treatise', the profound essence of its meaning, the Sugata-garbha, is the immeasurable and inconceivable uncontaminated quality of the Buddha, naturally endowed. In the mind-stream of all sentient beings, the nature of mind is naturally luminous. If one clings to the nature of self, permanence, stability, peace, and eternity, etc., then taking it literally would be no different from the self-view of the heretics. Many scholars analyze this. The treatise by the great Khenpo Rinpoche Buton, entitled 'Ornament of the Sugata-garbha', points out that the sutras teaching the Sugata-garbha are of provisional meaning and should be expressed in a veiled manner, not to be taken literally. Therefore, the meaning of the Sugata-garbha should be determined based on that treatise. As the 'Ornament of the Sugata-garbha' says: For example, a skilled doctor first...

ྱད་ཀྱི་རྒྱུད་སྔ་མ་སློབ་པར་བྱེད་ལ། དེ་ནི་སློབ་མ་ཕལ་པ་རྣམས་ལ་ཡང་སློབ། དེ་ལེགས་པར་ལོབས་ནས་རང་གི་བུ་ལ་སྔགས་དང་སྨན་གྲུབ་པའི་ལས། འཁྱུད་དཔྱད་དུག་ བདུད་རྩིར་འགྱུར། བདུད་རྩི་དུག་ཏུ་འགྱུར་པ་ལ་སོགས་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མ་ཡིན་པའི་ སྨན་དཔྱད་ཟབ་མོ་རྣམས་སྟོན་པ་བཞིན་དུ། སྟོན་པའི་ཀྱང་དང་པོར་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་ པའི་གཏམ་གྱིས་སྐྱོ་བ་བསྐྱེད་ནས་འདུལ་བ་ལ་འཛུད། དེའི་འོག་ཏུ་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་གྱི་ གཏམ་བསྟན་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚུལ་རྟོགས་པར་མཛད། དེ་ནས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་ 6-5 པའི་འཁོར་ལོ་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་གཏམ་བགྲོད་པ་གཅིག་པ་ཐེག་པ་གཅིག་པ་ སྐྱབས་གཅིག་པ་སངས་རྒྱས་གཞན་ནས་མི་ཚོལ་བའི་ཆོས་ཟབ་མོ་ནི་སྨན་དཔྱད་ཀྱི་རྒྱུད་ཕྱི་ མ་དང་འདྲ་བར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་རྒྱུད་བླ་མ་ཞེས་བྱ་ བ་ཡང་། བླ་མ་དང་ཕྱི་མ་སྐད་དོད་གཅིག་སྟེ་ཕྱི་མའི་དོན་ནོ། །ཡང་ན་གོང་མ་སྟེ་ཐེག་པ་ཆེན་ པོའི་རྒྱུད་གོང་མ་ཡིན་པས་དེ་སྐད་དུ་བརྗོད་དོ། །མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་(ལྷའི་ ཟླ་བས་བསྒྱུར་བ་)ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་དཔེར་ན་སྨན་པ་ཚེའི་རིག་བྱེད་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཀྱི་རྒྱུད་ ཕྱི་མ་ཤེས་པ་ཞིག་གིས་རང་གི་བུ་ལ། ཐོག་མར་རྒྱུད་ཀྱི་ཡན་ལག ཐང་དང་ཆུ་དང་རི་ལས་ སྐྱེས་པའི་སྨན་རྣམས་སློབ་པར་བྱེད་ཀྱི། ཐོག་མ་ཡན་ལག་སློབ་ཙམ་ན། རྒྱུད་ཕྱི་མར་སློབ་ པ་མི་བྱེད་དེ། གང་གི་ཚེ་ཚེའི་རིག་བྱེད་ཡན་ལག་བརྒྱད་བསླབས་ཟིན་པ་དེའི་ཚེ་ནི། རྒྱུད་ཕྱི་ མ་ལས་སྔགས་དང་སྨན་གྲུབ་པའི་ལས་སློབ་པར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱང་ཉིད་ཀྱི་སྲས་དགེ་སློང་དག་ལ། ཐོག་མའི་ཡན་ལག་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་སྦྱང་བ་དང་ལུས་སྙིང་པོ་མེད་པར་སྒོམ་པ་དང་། ཐང་དང་ཆུ་དང་རི་ལས་སྐྱེས་པ་ལྟ་བུ་རྣམ་པ་གསུམ་སྒོམ་པ་སློབ་པར་མཛད་དོ། །དེ་ལ་ཐང་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་རྣམ་པ་དུ་མ་རྣམས་སོ། །ཆུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ལུས་འདི་ཆུའི་ཆུ་ བུར་ལྟ་བུར་མི་རྟག་པའོ། །རི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པ་རྣམས་ལ་བདག་མེད་པ་ སྟེ། དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་ལུས་འདི་ནི་བདག་མེད་པའོ་ཞེས་སློབ་པར་མཛད་དོ། ། གལ་ཏེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་གསུང་རབ་ཡན་ལག་དགུའི་དོན་མ་མཐོང་ན་ནི། ཐེག་པ་ཆེན་ པོའི་མཆོག་འདི་སློབ་པར་མི་མཛད་དོ། །ད་ནི་སྨན་པ་ཆེན་པོ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པས་གསུང་རབ་ཡན་ལག་དགུ་ལ་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱས་ཟིན་པའི་དགེ་སློང་རྣམས་ལ། དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་རྟག་གོ་ཞེས་སྟོན་ 6-6 པར་མཛད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ་

【現代漢語翻譯】首先學習之前的續部，這也教給普通的弟子們。在精通之後，傳授給自己的兒子關於咒語和藥物成就之法，以及使毒藥轉化為甘露，甘露轉化為毒藥等，如同展示不完全符合字面意思的深奧醫學診斷一樣。同樣，佛陀首先以無常等言辭使人厭離，從而引入調伏。之後，展示解脫之門的三種言辭，從而使人領悟如來之理。然後，講述不退轉之輪的三種清凈，即唯一的道路、唯一的乘、唯一的救護，以及不從其他佛陀處尋求的甚深之法，這如同醫學診斷的後續續部一樣，揭示如來藏。因此，被稱為《寶性論》，『寶性』與『後續』是同義詞，意為『後續』。或者，意為『至上』，因為它是大乘的至上續部，所以如此稱呼。《大般涅槃經》（天愛翻譯）中說：『善男子，譬如一位精通生命科學八支續部的醫生，首先教自己的兒子關於續部的分支，以及從湯、水和山中生長的藥物。最初只是教導分支，而不教導後續續部。當生命科學的八支都已學完時，才從後續續部中學習咒語和藥物成就之法。同樣，如來、阿羅漢、正等覺也對自己的弟子比丘們，首先教導初始的分支，即凈化煩惱的形態，以及觀修身體的無實性，如同觀修湯、水和山中生長的藥物的三種形態。』『其中，湯指的是身體的各種痛苦。水指的是身體如水泡般無常。山指的是煩惱的形態沒有我。因此，如來教導說，這個身體是沒有我的。如果比丘們沒有領會九部經典的含義，就不會教導他們這個大乘的精髓。現在，如同偉大的醫生一樣，如來對已經完成了九部經典意義的比丘們，從如來藏的後續續部中，宣說如來藏是常恒的。』

【English Translation】 First, one learns the previous Tantra, which is also taught to ordinary disciples. After mastering it, one teaches one's own son about the methods of mantra and medicine accomplishment, as well as transforming poison into nectar and nectar into poison, etc., just as one demonstrates profound medical diagnoses that do not entirely conform to the literal meaning. Similarly, the Buddha first uses words such as impermanence to generate aversion, thereby introducing discipline. Afterward, he reveals the three words of the gate of liberation, thereby enabling people to realize the nature of the Tathagata. Then, he speaks of the three purities of the irreversible wheel, which are the one path, the one vehicle, the one refuge, and the profound Dharma of not seeking refuge from other Buddhas, which, like the subsequent Tantra of medical diagnosis, reveals the Tathagatagarbha. Therefore, it is called the 'Uttaratantra', 'Uttara' being synonymous with 'subsequent', meaning 'subsequent'. Or, it means 'supreme', because it is the supreme Tantra of the Mahayana, hence it is called that. In the Mahaparinirvana Sutra (translated by Tian'ai): 'Good son, just as a doctor who is proficient in the eight branches of the science of life first teaches his son about the branches of the Tantra, as well as the medicines that grow from soup, water, and mountains. At first, he only teaches the branches and does not teach the subsequent Tantra. When the eight branches of the science of life have been learned, then from the subsequent Tantra, one learns the methods of mantra and medicine accomplishment.' 'Similarly, the Tathagata, Arhat, Perfectly Enlightened One, also teaches his disciples, the monks, the initial branches, which are purifying the forms of afflictions and meditating on the insubstantiality of the body, like meditating on the three forms of medicines that grow from soup, water, and mountains.' 'Among them, soup refers to the various sufferings of the body. Water refers to the impermanence of the body, like a water bubble. Mountain refers to the absence of self in the forms of afflictions. Therefore, the Tathagata teaches that this body is without self. If the monks do not understand the meaning of the nine divisions of scripture, they will not be taught this essence of the Mahayana. Now, like a great doctor, the Tathagata, for the monks who have completed the meaning of the nine divisions of scripture, from the subsequent Tantra of the Tathagatagarbha, declares that the Tathagatagarbha is eternal.'

ཞེས་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་དོན་ཡང་། (སེམས་ཅན་ཡིན་ན་སངས་རྒྱས་ཡིན་པ་བུད། སངས་རྒྱས་ཡིན་ན་སེམས་ཅན་ཡིན་པ་བུད། སེམས་ཅན་ལ་ཆོས་སྐུ་མཚན་ ཉིད་པ་ཡོད་ན་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱོད་པ་དང་ཉོན་མོངས་པས་མི་གོས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་)སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཉོན་ མོངས་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྦུབས་ཀྱིས་གཏུམ་པའི་ནང་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡོད་པ་སྟེ། ཙན་ དན་གྱི་སྦུབས་ན་སྤྲུལ་ཡོད་པ་ལ་ཙན་དན་སྦྲུལ་གྱི་སྙིང་པོ་ཟེར་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེས་འབྱུང་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་མདོ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་ལྷའི་ མིག་ཅན་ཞིག་གིས་འདི་ལྟར་ཁ་དོག་ངན་ཅིང་འདི་ལྟར་དྲི་ང་བའི་པདྨ་ཁ་མ་བྱེ་ཞིང་མ་གྱེས་ པ་དག་ལ་བལྟས་ཏེ། དེའི་དབུས་ན་པདྨའི་སྙིང་པོ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དཀྱིལ་མོ་ཀྲུང་ བཅས་ཤིང་འདུག་པར་རིག་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གཟུགས་བལྟ་བར་འདོད་དེ། དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་གཟུགས་དེ་ཡང་དག་པར་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་པདྨའི་འདབ་མ་ཁ་དོག་ངན་ ཅིང་དྲི་ང་ལ་སྨད་པར་འོས་པ་དེ་དག་འབྱེད་ཅིང་སེལ་བ་དེ་བཞིན་དུ་རིགས་ཀྱི་བུ་དག དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མིག་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོར་མཐོང་ནས། སེམས་ཅན་དེ་དག་གི་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་ གཏི་མུག་དང་སྲེད་པ་དང་མ་རིག་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་དབྱེ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་སྟོན་ཏེ། དེ་ སྒྲུབ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ནི་ཡང་དག་པ་ཉིད་དུ་གནས་སོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དག་ འདི་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་མ་བྱུང་ཡང་ རུང་། སེམས་ཅན་འདི་དག་ནི་རྟག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་(སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡོད་ པ་ལ་དགོངས་)ཡིན་ན། རིགས་ཀྱི་བུ་སྨད་པར་འོས་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་དག་གིས་ གཡོགས་པའི་དེ་དག་གི་ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་གཞིག་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ ཤེས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་སྦྱང་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་ 6-7 པའི་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་པ་རྣམས་ལ་ཆོས་སྟོན་ཏེ་བྱ་བ་འདི་ལ་མོས་པར་བྱེད་དོ། ། ཞེས་སོགས་དཔེ་དགུའི་སྒོ་ནས་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་ མདོ་རྒྱ་གར་ལས་བསྒྱུར་བ་ལས། གྱད་ཞིག་གི་དཔྲལ་བར་རྡོ་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་བརྒྱས་པ་ལས་ གྱད་གཞན་ཞིག་གི་མགོ་བོས་བརྡུངས་པས་རྨ་ནང་དུ་ནུབ་པ་སྨན་པས་བསྟན་པ་དཔེར་ མཛད་ནས། དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡོད་མོད་ ཀྱི། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཤེས་ཏེ་མི་དགེ་བའི་གྲོགས་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་ཉེས་པ་དང་ འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་གིས་ནོན་པའི་སེམས་ཅན་རྣ

【現代漢語翻譯】如上所述，如來藏的含義是：（如果是有情眾生，就是佛；如果是佛，就是有情眾生。如果說有情眾生具有法身自性，那麼一切煩惱都不會被行為和煩惱所染污。）心的相續被各種煩惱的外殼所覆蓋，如來就在其中，就像檀香木的外殼中有檀香木的精華一樣。《如來藏經》中說：『善男子，譬如具有天眼的人，看到顏色不好、氣味難聞的未開敷的蓮花，看到蓮花的中心有如來跏趺而坐，想要見到如來的形象，爲了凈化如來的形象，就剝開那些顏色不好、氣味難聞、令人厭惡的蓮花花瓣。同樣，善男子，如來也以佛眼看到一切有情眾生皆具如來藏，爲了破除這些有情眾生的貪慾、嗔恨、愚癡、渴愛和無明的煩惱外殼，而宣說佛法，證得如來的真實境界。善男子，這就是諸法的法性，如來出現也好，不出現也好，這些有情眾生恒常具有如來藏（指的是具有成佛的潛質）。善男子，爲了摧毀那些被令人厭惡的煩惱外殼所覆蓋的眾生的煩惱外殼，併爲了完全凈化如來的智慧，如來阿羅漢正等覺為菩薩們宣說佛法，並使他們樂於從事這項事業。』等等，通過九個比喻詳細地闡述了這一點。《大般涅槃經》從印度翻譯過來，其中以一個巨人的額頭上鑲嵌著金剛寶，被另一個巨人的頭撞擊后，寶玉陷入傷口中，醫生指點取出作為比喻，說明一切有情眾生皆具如來藏，但眾生卻不知道，因為依賴惡友的過失，以及被貪慾、嗔恨和愚癡所壓迫。

【English Translation】 As mentioned above, the meaning of the Tathagatagarbha (Essence of the Thus-Gone) is: (If it is a sentient being, it is a Buddha; if it is a Buddha, it is a sentient being. If it is said that sentient beings possess the Dharmakaya (Body of Truth) nature, then all defilements will not be tainted by actions and afflictions.) The mind's continuum is covered by a sheath of various afflictions, and within it resides the Tathagata, just as there is essence of sandalwood within the sheath of sandalwood. The 'Tathagatagarbha Sutra' states: 'Noble son, for example, a person with divine eyes sees unblown lotuses that are of unpleasant color and foul odor, and sees the Tathagata seated cross-legged in the center of the lotus, desiring to see the image of the Tathagata, and in order to purify the image of the Tathagata, he peels open those lotus petals that are of unpleasant color, foul odor, and worthy of contempt. Similarly, noble sons, the Tathagata also sees with the Buddha-eye that all sentient beings possess the Tathagatagarbha, and in order to break open the sheath of afflictions of desire, hatred, ignorance, craving, and unawareness of those sentient beings, he teaches the Dharma, and those who accomplish it abide in the true nature of the Tathagata. Noble sons, this is the nature of dharmas, whether the Tathagatas appear or do not appear, these sentient beings always possess the Tathagatagarbha (referring to having the potential to become a Buddha). Noble sons, in order to destroy the sheath of afflictions of those covered by the contemptible sheath of afflictions, and in order to fully purify the wisdom of the Tathagata, the Tathagata, the Arhat, the Perfectly Awakened Buddha, teaches the Dharma to the Bodhisattvas and makes them delight in engaging in this activity.' And so on, it is explained in detail through nine metaphors. The 'Mahaparinirvana Sutra', translated from India, uses the analogy of a vajra (diamond) jewel embedded in the forehead of a giant, which was struck by the head of another giant, causing the jewel to sink into the wound, and a doctor pointing out how to retrieve it, to illustrate that all sentient beings possess the Tathagatagarbha, but sentient beings do not know it, due to the fault of relying on bad friends, and being oppressed by desire, hatred, and ignorance.

མས་སེམས་ཅན་དམྱལ་ བ་དང་དུད་འགྲོ་དང་ཡི་དྭགས་དང་ལྷ་མ་ཡིན་དང་གདོལ་པ་དང་བྲམ་ཟེ་དང་རྒྱལ་རིགས་ དང་རྗེ་རིགས་དང་དམངས་རིགས་རྣམས་སུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དང་། བུད་མེད་དབུལ་མོ་ ཞིག་གི་ཁང་ནང་གི་ས་འོག་ན་གཏེར་ཡོད་པ་མི་ཤེས་པ་ལ་སྐྱེས་བུ་ལྷའི་མིག་ཅན་ཞིག་གིས་ བསྟན་པ་དཔེར་མཛད་ནས། རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ནི་སེམས་ཅན་ ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པ་མཐོང་བར་མི་ནུས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། བུད་མེད་དབུལ་མོ་དེ་ཉིད་ལ་ གཏེར་ཡོད་པ་དང་འདྲའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་ད་ངས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡོད་དོ་ཞེས་ཡང་དག་པར་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་དབུལ་མོ་དེས་ གཏེར་ཆེན་པོ་ཡོད་པར་བསྟན་ཀྱང་མི་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡོད་པ་ཡང་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པས་བསྒྲིབས་པས། སེམས་ ཅན་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཤེས་ཤིང་མ་མཐོང་ནས། དེ་དག་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བསྟན་ཏེ་ ཞེས་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ ཀྱང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་པའི་རིན་པོ་ཆེའི་གཏེར་བསྟན་པ་ནི་ འདི་ལྟ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་པ་ནས་ཐབས་མཁས་པའི་སྐྱེས་བུ་ཞེས་བྱ་བ་ 6-8 ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དཔེའོ། །བུད་མེད་དབུལ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཚད་མེད་ པའི་དཔེའོ། །གསེར་གྱི་གཏེར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་དཔེའོ་ཞེས་ གསུངས་པ་དང་། རྔ་བོ་ཆེའི་མདོ་ལས། འོད་སྲུང་བཞི་པོ་འདི་དག་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ ན་སྒྲིབ་པའི་རྒྱུ་དང་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་དཔེ་ཡིན་ཏེ། བཞི་གང་ཞེ་ན་མིག་ལིང་ཏོག་སེར་པོ་དང་ སྔོན་པོས་རབ་རིབ་ཏུ་གྱུར་པ་ལྟ་བུ་དང་། ཟླ་བ་སྤྲིན་གྱིས་ཁེབས་པ་ལྟ་བུ་དང་། ཁྲོན་པ་བརྐོ་ བ་ལྟ་བུ་དང་། བུམ་པའི་ནང་གི་སྒྲོན་མ་ལྟ་བུའོ། །འོད་སྲུང་གཞི་པོ་འདི་དག་ནི་སྙིང་པོ་ཡོད་ དོ་ཞེས་བྱ་བའི་རྒྱུ་དང་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དང་གཏན་ཚིགས་དེ་དག་གིས་སེམས་ཅན་ ཐམས་ཅད་དང་སྲོག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཁམས་ཡོད་དེ། མཚན་དང་དཔེ་ བྱད་བཟང་པོ་མཐའ་ཡས་པས་བརྒྱན་པ་ནི་སྣང་བར་འགྱུར་ཞིང་ཁམས་དེས་སེམས་ཅན་ རྣམས་ཀྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་མིག་རབ་རིབ་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་ལིང་ཏོག་སེར་པོ་དང་སྔོན་པོས་ཡོག་ནས་རབ་རིབ་ཏུ་གྱུར་པ་བཅོས་སུ་རུང་བ་ནི་ཇི་སྲིད་ དུ་སྨན་པ་མ་རྙེད་པ་དེ་སྲིད་དུ་ལོང་བར་འགྱུར་ཞིང་། སྨན་པ་རྙེད་ན་ཡང་མྱུར་དུ་མཐོང་བར་ འགྱུར་རོ། །སྔོན་པོས་ཡོག་ནས་རབ་རིབ་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་པ་བྱེ་བའི་སྦུབས་ ཀྱིས་ཁེབས་པའི་ཁམས་འདི་ཇི་སྲིད་དུ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱ

【現代漢語翻譯】母親（མས་）使有情眾生投生於地獄（དམྱལ་བ་）、畜生（དུད་འགྲོ་）、餓鬼（ཡི་དྭགས་）、非天（ལྷ་མ་ཡིན་）、旃陀羅（གདོལ་པ་）、婆羅門（བྲམ་ཟེ་）、剎帝利（རྒྱལ་རིགས་）、王子（རྗེ་རིགས་）和庶民（དམངས་རིགས་）。如同一個有天眼的人，為一個不知自家地下埋有寶藏的貧窮婦女指出寶藏一樣。善男子，如來藏（དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་）存在於一切有情眾生之中，只是他們無法看見罷了，就像那個貧窮的婦女不知道自己擁有寶藏一樣。善男子，現在我將正確地指出一切有情眾生都具有如來藏。正如那個貧窮的婦女雖然被告知有巨大的寶藏卻仍然不知道一樣，一切有情眾生雖然具有如來藏，卻被煩惱所遮蔽，因此有情眾生不知道也看不見，所以如來為他們指明。大涅槃經（མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་）中說：『善男子，如來也為一切有情眾生指出了顯現成佛的珍寶之藏，那就是佛性（སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ་）。』其中，『善巧之人』指的是如來，『貧窮婦女』指的是無量凡夫，『金礦』指的是佛性。大鼓經（རྔ་བོ་ཆེའི་མདོ་）中說：『持光（འོད་སྲུང་），這四者是有情眾生界中遮蔽的因和理由的例子。這四者是什麼呢？就像眼睛被黃色或藍色的翳障所遮蔽一樣，就像月亮被云遮蔽一樣，就像挖掘水井一樣，就像瓶子里的燈一樣。持光，這四者是「具有精華」的因和理由。這些因和理由表明，一切有情眾生和生命都具有佛性，佛性以無量妙相好莊嚴，將會顯現，並且通過這個佛性，有情眾生將會獲得涅槃。其中，所謂的眼睛被翳障所遮蔽，如果被黃色或藍色的翳障所遮蔽，在沒有找到醫生之前，就會變成盲人，一旦找到醫生，就會很快恢復視力。同樣，被無數煩惱包裹的這個界，在沒有遇到聲聞（ཉན་ཐོས་）和獨覺（རང་སངས་རྒྱས་）之前，

【English Translation】 The mother causes sentient beings to be born in hells (དམྱལ་བ་), as animals (དུད་འགྲོ་), as hungry ghosts (ཡི་དྭགས་), as asuras (ལྷ་མ་ཡིན་), as Chandalas (གདོལ་པ་), as Brahmins (བྲམ་ཟེ་), as Kshatriyas (རྒྱལ་རིགས་), as princes (རྗེ་རིགས་), and as commoners (དམངས་རིགས་). It is like a person with divine eyes pointing out a treasure to a poor woman who does not know that there is a treasure buried under her house. Son of good family, the essence of the Thus-Gone One (དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་) exists in all sentient beings, but they are unable to see it, just like that poor woman does not know that she has a treasure. Son of good family, now I will correctly point out that all sentient beings have the essence of the Thus-Gone One. Just as that poor woman does not know that she has a great treasure even when she is told about it, all sentient beings, although they have the essence of the Thus-Gone One, are obscured by the forms of afflictions, so sentient beings do not know and do not see it, so the Thus-Gone One points it out to them. The Great Nirvana Sutra (མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་) says: 'Son of good family, the Thus-Gone One also points out to all sentient beings the treasure of the jewel of manifest enlightenment, which is the Buddha-nature (སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ་).' Among them, 'the skillful person' refers to the Thus-Gone One, 'the poor woman' refers to the immeasurable ordinary people, and 'the gold mine' refers to the Buddha-nature. The Great Drum Sutra (རྔ་བོ་ཆེའི་མདོ་) says: 'Light-Holder (འོད་སྲུང་), these four are examples of the causes and reasons for obscuration in the realm of sentient beings. What are these four? It is like the eyes being blurred by yellow or blue cataracts, like the moon being covered by clouds, like digging a well, like a lamp inside a vase. Light-Holder, these four are the causes and reasons for 'having essence'. These causes and reasons show that all sentient beings and living beings have the Buddha-nature, which is adorned with immeasurable good marks and signs, will appear, and through this nature, sentient beings will attain Nirvana. Among them, the so-called eyes being obscured by cataracts, if they are obscured by yellow or blue cataracts, will become blind until a doctor is found, and once a doctor is found, they will quickly regain their sight. Similarly, this realm covered by layers of countless afflictions, before encountering Hearers (ཉན་ཐོས་) and Solitary Buddhas (རང་སངས་རྒྱས་),

ས་རྣམས་ལ་དགའ་བར་ བྱེད་པ་དེ་སྲིད་དུ་བདག་ནི་བདག་མིན་པར་འགྱུར་ཞིང་བདག་གི་བདག་ཏུ་འགྱུར་རོ། །གང་ གི་ཚེ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ལ་དགའ་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་བདག་ཏུ་འགྱུར་ ཞིང་དེའི་འོག་ཏུ་སྒྲུབ་ཏུ་རུང་བའི་མིར་འགྱུར་རོ། །མི་དེའི་མིག་ནད་ལིང་ཏོག་སེར་པོ་དང་ སྔོན་པོའི་རབ་རིབ་གང་ཡིན་པ་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་བལྟ་བར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ནི་མིག་བཞིན་དུ་ངེས་པར་ཡོད་དོ། །དེ་ལ་ཟླ་བ་སྤྲིན་གྱིས་ཁེབས་པ་ ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་སྤྲིན་སྟུག་པོས་ཁེབས་པའི་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་མི་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ། 6-9 ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་ཀྱིས་ཁེབས་པའི་ཁམས་མི་སྣང་ངོ་། །གང་གི་ཚེ་ཉོན་མོངས་པའི་ ཚོགས་སྤྲིན་བཞིན་དུ་བྲལ་བར་གྱུར་ན་དེའི་འོག་ཏུ་ཟླ་བ་ཉ་བ་བཞིན་དུ་ཁམས་སྣང་བར་ འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཁྲོན་པ་རྐོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དཔེར་ན་མི་ཞིག་ཁྲོན་པ་རྐོ་ཞིང་རྐོ་བ་ན་ཇི་ཙམ་ ཇི་ཙམ་དུ་ས་སྐམ་པོ་བྱུང་བ་དེ་ཙམ་དེ་ཙམ་དུ་རྟགས་དེས་ན་འདི་ནས་ཆུ་རིང་ངོ་སྙམ་དུ་ སེམས་ཤིང་། གང་གི་ཚེ་འཇིམ་པ་བྱུང་བ་དེའི་ཚེ་རྟགས་དེས་ན་འདི་ནས་ཆུ་ཉེའོ་ཞེས་ཤེས་ པར་འགྱུར་རོ། །གང་གི་ཚེ་ཆུ་ལ་ཐུག་པ་དེའི་ཚེ་རྐོ་བའི་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་མཉེས་པར་བྱེད་ཅིང་ ལེགས་པར་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་བསྟེན་པས་ཉོན་མོངས་པ་རྐོ་བར་བྱེད་དེ་བརྐོས་ནས་ཆུ་བཞིན་དུ་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་རྙེད་པར་འགྱུར་རོ། །བུམ་པའི་ནང་གི་སྒྲོན་མ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ ཇི་ལྟར་བུམ་པའི་ནང་ན་སྒྲོན་མ་ཡོད་པའི་འོད་ལམ་མེར་མ་ཡིན་ལྷག་གེར་མ་ཡིན་ཞིང་ སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཅི་ཡང་མི་བྱེད་པ་བཞིན་དུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་མཚན་ དང་དཔེ་བྱད་མཐའ་ཡས་པ་དང་ལྡན་པར་གསུངས་པ་ཡང་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་མི་ བྱེད་དོ། །གང་གི་ཚེ་ཡང་བུམ་པ་ཆག་ནས་དེ་ནས་སྒྲོན་མ་རང་སྣང་བས་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ ཀྱི་དོན་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་པ་བྱེ་བའི་སྦུབས་ཅན་འཁོར་བའི་བུམ་པ་ ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གནས་པ་སྒྲོན་མ་བཞིན་རབ་ཏུ་འབར་ནས་འཁོར་བའི་ ཉོན་མོངས་པ་ཟད་པའི་ཚེ་བུམ་པ་ཆག་པའི་སྒྲོན་མ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སེམས་ ཅན་རྣམས་ཀྱི་དོན་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །གཏན་ཚིགས་བཞི་པོ་འདི་དག་གིས་ཇི་ལྟར་ང་ལ་ སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཡོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ཡོད་པར་རིག་པར་ བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་། སོར་ཕྲེང་གི་མདོ་ལས། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀུན་ཏུ་ནན་ ཏན་དུ་བཙལ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྐྱེས་པ་མ་རྙེས་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ 6-10 ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དབྱིངས་མ་སྐྱེས་པ

【現代漢語翻譯】當對土地感到喜悅時，我將不再是我，而成為我的主人。當對諸佛世尊感到喜悅時，我將成為我自己，然後我將成為一個可以修行的人。應當像看待眼病患者所見的黃色或藍色幻影一樣看待煩惱。如來藏（梵文：Tathāgatagarbha，梵文羅馬擬音：Tathāgatagarbha，漢語字面意思：如來之胎）確實像眼睛一樣存在。所謂『被云遮蔽的月亮』，就像濃厚的雲層遮蔽了月亮的圓盤，使其無法看見一樣，煩惱的覆蓋也使界（梵文：dhātu，梵文羅馬擬音：dhātu，漢語字面意思：界）無法看見。當煩惱的集合像云一樣消散時，界就像滿月一樣顯現出來。所謂『挖掘水井』，例如，一個人在挖掘水井時，挖得越深，出現的乾燥土壤越多，他就越認為『這裡離水還遠』。當出現泥土時，他就知道『這裡離水很近』。當他到達水時，挖掘就完成了。同樣，聲聞（梵文：Śrāvaka，梵文羅馬擬音：Śrāvakā，漢語字面意思：聲聞）和獨覺（梵文：Pratyekabuddha，梵文羅馬擬音：Pratyekabuddha，漢語字面意思：獨覺）通過取悅如來並精進修行，來挖掘煩惱，挖掘后，他們會像找到水一樣找到如來藏。所謂『瓶中的燈』，就像瓶子里的燈，光線既不強烈也不微弱，對眾生沒有任何作用一樣，如來藏雖然被說成具有無量的相好，但對眾生也沒有任何作用。當瓶子破碎，燈光自然顯現，從而利益眾生時，同樣，如來藏存在於充滿無數煩惱的輪迴之瓶中，像燈一樣燃燒，當輪迴的煩惱耗盡時，就像瓶子破碎的燈一樣，如來將利益眾生。通過這四個理由，我們應當認識到，就像我具有眾生界一樣，一切眾生也同樣具有。索朗杰經（藏文：སོར་ཕྲེང་གི་མདོ།）中說：『即使諸佛竭盡全力尋找，也無法找到如來藏的生起，因為一切眾生都未曾生起佛性。』

【English Translation】 When there is joy in the lands, I will not be myself, but I will become my own master. When there is joy in the Buddhas, the Bhagavat, I will become myself, and then I will become a person who can practice. One should view the afflictions as one views the yellow or blue haze of an eye disease. The Tathāgatagarbha (Essence of the Thus-Gone) is certainly present like an eye. The so-called 'moon covered by clouds' is like the disc of the moon obscured by thick clouds, making it invisible; similarly, the realm is invisible due to the covering of afflictions. When the collection of afflictions dissipates like clouds, the realm becomes visible like a full moon. The so-called 'digging a well' is like a person digging a well, and the more dry earth that appears, the more he thinks, 'The water is far from here.' When mud appears, he knows, 'The water is near here.' When he reaches water, the digging is complete. Similarly, the Śrāvakas (Hearers) and Pratyekabuddhas (Solitary Buddhas) please the Tathāgatas and diligently practice, digging away afflictions, and having dug, they will find the Tathāgatagarbha like finding water. The so-called 'lamp inside a vase' is like a lamp inside a vase, its light neither bright nor dim, doing nothing for sentient beings; similarly, the Tathāgatagarbha, though said to possess limitless marks and signs, does nothing for sentient beings. When the vase breaks and the lamp naturally appears, thereby benefiting living beings, similarly, the Tathāgatagarbha dwells in the vase of samsara (cyclic existence), which is filled with billions of afflictions, burning brightly like a lamp, and when the afflictions of samsara are exhausted, like a lamp from a broken vase, the Tathāgata will benefit sentient beings. Through these four reasons, one should recognize that just as I have the realm of sentient beings, so too do all sentient beings. The Sūtra of Angulimala says: 'Even if all the Buddhas diligently search, they will not find the arising of the Tathāgatagarbha, because the Buddha-nature has not arisen in all sentient beings.'

་མཚན་དང་དཔེ་བྱེད་བཟང་པོ་མཐའ་ཡས་པས་ བརྒྱན་པའི་དབྱིངས་ཡོད་དེ་ཞེས་སོགས་རྒྱས་པར་གསུངས་ཤིང་དེ་ཉིད་ལས་བཙུན་པ་མོའུ་ འགལ་གྱི་བུ་ཆེན་པོ་གང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བདེན་པ་ཡང་དག་པ་ཉིད་དོན་དམ་ པའི་སྐུ་རྟག་པའི་སྐུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་སྐུ། དོན་དམ་པའི་སྐུ་ ཐེར་ཟུག་གི་སྐུ་རྟག་པའི་སྐུ་དོན་དམ་པའི་སྐུ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞི་བའི་སྐུ་དོན་དམ་པའི་སྐུ་ཆོས་ ཀྱི་སྐུ་དེ་ཁོ་ན་ལས་སྐྱེས་པའི་སྐུ་དེ་ཇི་ལྟར་སྟོན། དེ་བས་ན་མི་བདེན་པའི་ཆོས་ཀྱིས་འབྱུང་ངོ་། ། བཅོམ་ལྡན་མདས་ཀྱི་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་ནི་མི་བདེན་པ་དང་བྲལ་བ་སྟེ་དེ་བས་ན་སངས་ རྒྱས་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་། དཔལ་ཕྲེང་གི་(སེང་གེ་སྒྲའི་)མདོ་ལས། བཅོམ་ལྡན་ འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་འདི་ནི་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལགས་ སོ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་སྙིང་པོ་ལགས་སོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལགས་ སོ། །རིང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་གློ་བུར་གྱི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་ པས་ཉེ་བར་ཉོན་མོངས་པ་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡུལ་ཏེ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ སྙམ་བདག་བགྱིད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཤིན་ཏུ་ཟབ་པའི་མདོ་དེ་རྣམས་ལས་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་དོན་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པ་རྣམས་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པ་ཁོ་ན་ ཡིན་པ་དང་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་དོན་དུ། གཟུང་དུ་མི་རུང་ ཞིང་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་དོན་ལ་དྲང་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པར་བྱེད་ཅིང་། དགོངས་ཏེ་ གསུངས་པའི་དགོངས་གཞི་ནི་སྤྱིར་ཀུན་གཞི། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་དགོངས་པར་འཆད་དེ། ཐོགས་མེད་ཀྱིས། ཆོས་མངོན་པའི་མདོའི་ལུང་། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཀྱི་དབྱིངས། །ཆོས་ རྣམས་ཀུན་གྱི་གནས་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཡོད་པས་ན་འགྲོ་ཀུན་དང་། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ་པར་ 6-11 གྱུར། །ཞེས་པ་འདི་ཐེག་བསྡུས་སུ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་སྦྱར། རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་ པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་སྦྱར་བས། མཛད་པ་པོ། དག་གིས་དེ་ལྟར་ སྦྱར་བའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱན་སྟུག་པོ་བཀོད་པར། ས་རྣམས་སྣ་ཚོགས་ཀུན་གཞི་སྟེ། །བདེ་ གཤེགས་སྙིང་པོ་དགེ་བའང་དེ། །སྙིང་པོ་དེ་ལ་ཀུན་གཞིའི་སྒྲས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྟོན་ པར་མཛད། །ཅེས་དང་། ཉི་མ་ཟླ་བའི་ནོར་བུ་དག །ཡོངས་སུ་དག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །ཉི་ ཟླའི་ཟེར་གྱིས་ཕོག་པ་དང་། །དེ་དག་རང་གི་ཡོན་ཏན་འབྱིན། །དེ་བཞིན་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ པ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དགེ་སྙིང་པོ། །ཟག་མེད་ལ

【現代漢語翻譯】他以無量妙好之相好莊嚴之界存在』等等廣說。又從彼經中說，善男子，大目犍連之子，如來藏即是真如，是勝義諦之身，是常身，是如來不可思議之身。勝義諦之身，真實之身，常身，勝義諦之身，即是法身、寂滅之身、勝義諦之身、法身，唯從彼生之身，如何顯現？因此，從不真實之法而生。世尊所說一切教法皆離不真實，因此名為佛。』《獅子吼經》（Śrīmālādevīsiṃhanāda-sūtra）中說：『世尊，此如來藏是聖法界之藏，是法身之藏，是出世間法之藏，是自性清凈之法之藏。世尊，如來藏自性清凈，為客塵煩惱所染污，此乃如來之境界，不可思議。』如是甚深之經中廣說如來藏之義，皆是如來密意而說，所有密意而說之法，皆不可執著于字面意義，若執著于字面意義，則為不了義。而解釋密意之根據，通常是依于阿賴耶識（kun gzhi，梵文：ālayavijñāna，梵文羅馬擬音：ālayavijñāna，漢語字面意思：一切種識）。無著（Asaṅga）引《阿毗達磨經》之文：『無始時來界，是諸法之所依，由此有諸有情，及證得涅槃。』此偈在《攝大乘論》（Mahāyānasaṃgraha）中被用作證明阿賴耶識存在之依據，而在《寶性論》（Ratnagotravibhāga）的註釋中則被用作證明如來藏存在之依據。作者們如此運用此偈的原因是，《寶積經》（Ghanavyūha-sūtra）中說：『諸地種種阿賴耶，如來藏性善亦然，以藏之名詮此性，是故能仁如是說。』又如，『如日月之寶珠，是清凈之體性，為日月光所照耀，能生出自身之功德。如是阿賴耶識，如來之善妙藏，以無漏……』 He exists in a realm adorned with immeasurable excellent marks and signs,' and so on, extensively. Furthermore, from that very sutra, it is said, 'Noble son, the great Maudgalyāyana's son, the Tathāgatagarbha (de bzhin gshegs pa'i snying po, tathāgatagarbha, tathāgatagarbha, the womb of the thus-gone one) is the Suchness (bden pa yang dag pa nyid), the ultimate truth (don dam pa'i sku), the eternal body (rtag pa'i sku), the inconceivable body of the Tathāgata. The body of ultimate truth, the body of reality, the eternal body, the body of ultimate truth, that is, the Dharmakāya (chos kyi sku), the body of peace (zhi ba'i sku), the body of ultimate truth, the Dharmakāya, how does the body born solely from that appear? Therefore, it arises from untrue dharmas. All the teachings of the Bhagavan are devoid of untruth, therefore it is called Buddha.' In the Lion's Roar Sutra (Śrīmālādevīsiṃhanāda-sūtra), it says, 'Bhagavan, this Tathāgatagarbha is the essence of the realm of the sacred Dharma, the essence of the Dharmakāya, the essence of the Dharma that transcends the world, the essence of the Dharma that is completely pure by nature. Bhagavan, the Tathāgatagarbha is naturally completely pure, but it is afflicted by adventitious defilements. This is the realm of the Tathāgata, inconceivable.' Thus, in these profoundly deep sutras, the meaning of the Tathāgatagarbha is extensively explained. All these explanations are intentional, and all intentional explanations should not be taken literally, and if taken literally, they are considered provisional. The basis for these intentional explanations is generally explained as referring to the Ālayavijñāna (kun gzhi, ālayavijñāna, ālayavijñāna, all-ground consciousness). Asaṅga quotes the verse from the Abhidharma Sutra: 'The realm from beginningless time is the basis of all dharmas; because of it, all beings and the attainment of Nirvana occur.' This verse is used in the Mahāyānasaṃgraha as proof of the existence of the Ālayavijñāna, and in the commentary on the Ratnagotravibhāga as proof of the existence of the Tathāgatagarbha. The reason the authors use the verse in this way is because the Ghanavyūha-sūtra says: 'The various grounds are all Ālayas; the Sugatagarbha is also virtuous; by the name of garbha, this nature is explained; thus, the Muni speaks.' Also, 'Like the jewel of the sun and moon, which is of a completely pure nature, when struck by the rays of the sun and moon, it brings forth its own qualities. Likewise, the Ālayavijñāna, the virtuous essence of the Tathāgata, with undefiled...'

【English Translation】『He exists in a realm adorned with immeasurable excellent marks and signs,』 and so on, extensively. Furthermore, from that very sutra, it is said, 『Noble son, the great Maudgalyāyana's son, the Tathāgatagarbha (the womb of the thus-gone one) is the Suchness, the ultimate truth, the eternal body, the inconceivable body of the Tathāgata. The body of ultimate truth, the body of reality, the eternal body, the body of ultimate truth, that is, the Dharmakāya, the body of peace, the body of ultimate truth, the Dharmakāya, how does the body born solely from that appear? Therefore, it arises from untrue dharmas. All the teachings of the Bhagavan are devoid of untruth, therefore it is called Buddha.』 In the Lion's Roar Sutra, it says, 『Bhagavan, this Tathāgatagarbha is the essence of the realm of the sacred Dharma, the essence of the Dharmakāya, the essence of the Dharma that transcends the world, the essence of the Dharma that is completely pure by nature. Bhagavan, the Tathāgatagarbha is naturally completely pure, but it is afflicted by adventitious defilements. This is the realm of the Tathāgata, inconceivable.』 Thus, in these profoundly deep sutras, the meaning of the Tathāgatagarbha is extensively explained. All these explanations are intentional, and all intentional explanations should not be taken literally, and if taken literally, they are considered provisional. The basis for these intentional explanations is generally explained as referring to the Ālayavijñāna. Asaṅga quotes the verse from the Abhidharma Sutra: 『The realm from beginningless time is the basis of all dharmas; because of it, all beings and the attainment of Nirvana occur.』 This verse is used in the Mahāyānasaṃgraha as proof of the existence of the Ālayavijñāna, and in the commentary on the Ratnagotravibhāga as proof of the existence of the Tathāgatagarbha. The reason the authors use the verse in this way is because the Ghanavyūha-sūtra says: 『The various grounds are all Ālayas; the Sugatagarbha is also virtuous; by the name of garbha, this nature is explained; thus, the Muni speaks.』 Also, 『Like the jewel of the sun and moon, which is of a completely pure nature, when struck by the rays of the sun and moon, it brings forth its own qualities. Likewise, the Ālayavijñāna, the virtuous essence of the Tathāgata, with undefiled…』

ེགས་དང་ལྡན་གྱུར་ཏེ། །གཞན་དུ་ གྱུར་ན་རབ་ཏུ་འབྱིན། །ཞེས་དང་། ལང་གཤེགས་ལས་ཀྱང་། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པ། སྐྱེ་བ་དང་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ བྱེད་པ། བདག་དང་བདག་གི་སྤངས་པ་ནི་གར་མཁན་དུ་འགྲོ་བ་ཉམ་ང་བར་འཇུག་སྟེ། དེ་ ཁོང་དུ་(མ་ཟེར་)ཆུད་པས་གསུམ་འདུས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་བྱ་བ་དང་ལྡན་པར་འཇུག་ན། རྒྱུ་ ལ་མངོན་པར་ཆགས་ཤིང་ཞེན་པའི་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཁོང་དུ་མི་ཆུད་དོ། །ཐོག་མ་ མེད་པའི་དུས་ཀྱི་སྤྲོས་པའི་གནས་ངན་ལེན་གྱི་བག་ཆགས་རྣམ་པ་མང་པོས་བསྒོས་པ་ཀུན་ གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བསྒྲགས་པ་མ་རིག་པའི་གནས་ཀྱི་ས་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་ ཤེས་པ་བདུན་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་རླབས་བཞིན་དུ་རྟག་ཏུ་ལུས་རྒྱུན་མི་འཆད་ པ་མི་རྟག་པའི་ཉེས་པ་དང་བྲལ་བ། བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལས་རྣམ་པར་ལོག་པ་ཤིན་ཏུ་རིང་བཞིན་ གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་འཇུག་གོ་ཞེས་དང་། དེ་ལྟ་བས་ན་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ཁྱད་པར་འདོད་ པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་ པོ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བསྒྲགས་པ་རྣམ་པར་སྦྱང་བར་བྱའོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ གལ་ཏེ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བསྒྲགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དེ་ལ་ 6-12 མེད་དུ་ཟིན་ན་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ ཞེས་བསྒྲགས་པ་མེད་པས། འཇུག་པའང་མེད་ལྡོག་པའང་མེད་པར་འགྱུར་ན། བློ་གྲོས་ཆེན་ པོ་བྱིས་པ་དང་འཕགས་པ་རྣམས་ལ་འཇུག་པ་དང་ལྡོག་པའང་ཡོད་དོ། །རྣལ་འབྱོར་ཅན་ བརྩོན་པ་མི་འདོར་བ་རྣམས། བདག་གི་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པ་ཚེ་འདི་ལ་བདེ་བར་སྤྱོད་པས་ གནས་སོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ སྤྱོད་ཡུལ་དེ་ནི། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམ་པར་སྤྱོད་པའི་ལྟ་བ་ ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་དཀའོ། །རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི་གློ་བུར་ གྱི་ཉོན་མོངས་པས་ཉེ་བར་ཉོན་མོངས་པའི་ཕྱིར། དེ་རྣམས་ལ་མ་དག་པ་ལྟར་སྣང་སྟེ། དེ་ བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་ ནི་ལག་མཐིལ་ན་སྐྱུ་རུ་རའི་འབྲུ་བཞིན་དུ་མངོན་གསུམ་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་འགྱུར་རོ། །བློ་གྲོས་ ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་ལྷ་མོ་དཔལ་གྱི་ཕྲེང་བའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་བརྗོད་པ་དང་། བློ་རྣམ་པར་དག་ཅིང་ ཞིབ་མོ་ཡངས་པ་མཁས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་རྣམས་ཀྱི་ཆེད་དུ་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བསྒྲགས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བདུན་དང་ བཅས་པ་འཇུག་པ་ལ་མངོན་པར

【現代漢語翻譯】『具備彼岸之行，若轉為其他則極佳。』《楞伽經》中也說：『大慧（Mahamati），如來藏（Tathagatagarbha）是善與非善之因，是所有生與死的作者。捨棄我（Atman）與我所（Atmiya）如同舞者般進入令人恐懼之處，若未能理解此三者聚合之緣起，則會執著于因，外道（Tirthika）無法理解。從無始以來，被惡業習氣所薰染的阿賴耶識（Alaya-vijnana），與從無明之地所生的七種識一同，如大海波濤般恒常流轉，不間斷絕，遠離無常之過患，完全遠離我見，極其清凈。』因此，大慧，希求殊勝之菩提（Bodhi）的菩薩摩訶薩（Bodhisattva-mahasattva）們，應修習如來藏，即阿賴耶識。大慧，若阿賴耶識並非如來藏，則無所謂如來藏，既無如來藏，則無所謂入與出。大慧，對凡夫（Balaprthagjana）與聖者（Arya）而言，入與出是存在的。瑜伽行者（Yogin）不捨精進，以各自之智慧於此生安樂而住。大慧，如來藏，即阿賴耶識之境界，是聲聞（Sravaka）、緣覺（Pratyekabuddha）及外道等持邪見者難以理解的。雖其自性清凈，然因突發之煩惱而受染污，故於彼等而言，似不清凈，然于如來則不然。大慧，于如來而言，如來藏如掌中之庵摩羅果（Amalaka），是顯而易見的境界。大慧，此乃為吉祥天女（Lakshmi）所宣說之教法。為使智慧清凈、精細廣大之賢善菩薩及其他眾生，能于入道時明瞭如來藏，即阿賴耶識與七識之關係，故如是宣說。

【English Translation】 'Having the conduct of the other shore, it is best to transform into something else.' Also, from the Lankavatara Sutra: 'Mahamati, the Tathagatagarbha (Essence of the Thus-Gone) is the cause of good and evil, the maker of all births and deaths. Abandoning the self (Atman) and what belongs to the self (Atmiya), it enters a fearful place like a dancer. If one does not understand the causes and conditions of these three aggregates, then those Tirthikas (Non-Buddhists) who are attached to causes will not understand it. The Alaya-vijnana (Storehouse Consciousness), which is proclaimed as being stained by many habitual tendencies of evil deeds from beginningless time, together with the seven consciousnesses born from the ground of ignorance, constantly flows like the waves of a great ocean, without interruption, free from the fault of impermanence, completely purified, being far removed from the assertion of self.' Therefore, Mahamati, Bodhisattva-mahasattvas (Great-being Bodhisattvas) who desire excellent Bodhi (Enlightenment) should purify the Tathagatagarbha, which is proclaimed as the Alaya-vijnana. Mahamati, if the Alaya-vijnana were not the Tathagatagarbha, then there would be no Tathagatagarbha. If there were no Tathagatagarbha, then there would be no entering or leaving. Mahamati, for the childish (Balaprthagjana) and the noble (Arya), there is entering and leaving. Yogins (Practitioners) who do not abandon diligence abide happily in this life with their own wisdom. Mahamati, the realm of the Tathagatagarbha, which is the Alaya-vijnana, is difficult for Sravakas (Hearers), Pratyekabuddhas (Solitary Buddhas), and Tirthikas (Non-Buddhists) who hold wrong views to understand. Although its nature is completely pure, it is defiled by adventitious afflictions. Therefore, it appears impure to them, but not to the Tathagatas. Mahamati, for the Tathagatas, the Tathagatagarbha is like an Amalaka fruit in the palm of the hand, a manifestly clear realm. Mahamati, this is the teaching proclaimed for the sake of the goddess Lakshmi (Shri). It is proclaimed in this way so that wise Bodhisattvas and other beings with pure, subtle, and vast wisdom may understand the relationship between the Tathagatagarbha, which is proclaimed as the Alaya-vijnana, and the seven consciousnesses when entering the path.

་ཆགས་པའི་ཉན་ཐོས་རྣམས་ལ་ཆོས་བདག་མེད་པ་བསྟན་ པའི་ཕྱིར། ལྷ་མོ་དཔལ་ཕྲེང་གི་ཆེད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡུལ་བཤད་དེ། ཉན་ཐོས་དང་ རང་སངས་རྒྱས་དང་མུ་སྟེགས་བྱེད་གཞན་རྣམས་ཀྱི་རྟོག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ན་ བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་ནི་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡུལ་ཏེ། ཁྱོད་ལྟ་བུ་ཞིབ་ཅིང་མཁས་པའི་མོས་པ་དང་བློ་གྲོས་རབ་ཏུ་ འབྱེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དོན་ལ་རྟོན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་ཡུལ་ ཏེ། བསྟན་པ་བརྗོད་པ་ལ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་མངོན་པར་ཆགས་པའི་མུ་སྟེགས་ཅན་གཞན་དང་། 6-13 ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ ཁྱོད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གཞན་དག་གིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོངས་སུ་ ཤེས་པར་བྱ་བ་འདི་ལ་བརྩོན་པར་བྱ་སྟེ། ཐོས་པ་ཙམ་གྱིས་ནི་ཆོག་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་དང་། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ཡང་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། རྣམ་པར་ཤེས་ པ་བརྒྱད་རྣམས་སོ། །བརྒྱད་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཀུན་གཞི་ རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བསྒྲགས་པ་དང་། ཡིད་དང་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་མུ་སྟེགས་ ཅན་གྱིས་བརྗོད་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འདུས་པ་ལྔ་རྣམས་སོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་ལ་རྣམ་ པར་ཤེས་པ་འདུས་པ་ལྔ་རྣམས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་བཅས་པ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་ བའི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་དབྱེ་བས་ཐ་དད་དུ་གྱུར་པ་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱུན་གྱིས་ལུས་ཐ་ མི་དད་པ་འབྱུང་བ་འབྱུང་ངོ་། །བྱུང་ནས་ཀྱང་འཇིག་པར་འགྱུར་རོ༑ ༑རང་གི་སེམས་སྣང་བ་ མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། འགགས་མ་ཐག་ཏུ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་འབྱུང་སྟེ། དབྱིབས་བྱད་ཀྱི་ བྱེ་ཕྲག་འཛིན་པའི་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འདུས་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པར་ འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ་སྐད་ཅིག་གི་དུས་སུ་མི་གནས་པ་དེ་ནི་སྐད་ཅིག་པའོ་ཞེས་ངས་བཤད་ དོ༑ ༑བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་ བསྒྲགས་པ་ཡིད་དང་ལྷན་ཅིག་པ་ནི་འཇུག་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་སྐད་ ཅིག་པ་ཡིན་ཏེ། ཟག་པ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་ནི་སྐད་ཅིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བྱིས་པ་སོ་ སོའི་སྐྱེ་བོ་སྐད་ཅིག་མར་སྨྲ་བ་ལ་ཆགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་པ་ དང་སྐད་ཅིག་པ་མ་ཡིན་པ་འདི་མི་རྟོགས་སོ། །དེ་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཆད་པར་ལྟ་བས་འདུས་ མ་བྱས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་འཇིག་པར་བྱེད་དོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འདུས་པ་ 6-14

【現代漢語翻譯】爲了向執著于有相的聲聞（梵文：Śrāvaka，聽聞佛陀教誨而證悟的修行者）顯示法無我（梵文：Dharmanairātmya，一切事物皆無自性）的道理，如來（梵文：Tathāgata，佛陀的稱號之一）為天女吉祥鬘（梵文：Śrīmālādevī）講述瞭如來境界，這不是聲聞、緣覺（梵文：Pratyekabuddha，獨自悟道的修行者）和其他外道（梵文：Tīrthika，非佛教的修行者）所能思議的境界。此外，大慧（梵文：Mahāmati，菩薩名），如來藏（梵文：Tathāgatagarbha，如來法身的種子）阿賴耶識（梵文：Ālayavijñāna，第八識，儲存一切業種）的境界是如來的境界，也是像你這樣精細而有智慧，具有卓越辨別力的菩薩摩訶薩（梵文：Bodhisattva-mahāsattva，發大心的菩薩）所能理解的境界，他們信賴真義，而不是執著于文字表面意義的外道，以及所有的聲聞和緣覺所不能理解的境界。因此，大慧，你應該努力去完全理解諸如來的境界，即如來藏阿賴耶識，而不僅僅是聽聞。正如經中所說：'大慧，善與不善是這樣的：八識。哪八識呢？就是所宣說的如來藏阿賴耶識，以及意識（梵文：Manovijñāna，第六識）和意（梵文：Manas，第七識），以及外道所說的五蘊識（梵文：Skandha-vijñāna，色、受、想、行、識五種構成要素的識）。' 大慧，這五蘊識與意識一起，從一個剎那（梵文：Kṣaṇa，極短的時間單位）到另一個剎那，區分善與不善，以相續的流轉，身體不分離地生起。生起之後也會壞滅。因為沒有證悟自心顯現，所以剛滅盡，另一個識就生起，具有執取形相差別的意識，與五蘊識一起生起，在剎那間不住留，這就是我所說的剎那。大慧，所宣說的阿賴耶識，如來藏，與意一起，是流入的識的習氣所致的剎那，而無漏（梵文：Anāsrava，沒有煩惱）的習氣則不是剎那。那些執著于凡夫（梵文：Pṛthagjana，未開悟的普通人）所說的剎那的人，不理解一切法的剎那和非剎那。因為不理解，所以以斷滅見（梵文：Ucchedadṛṣṭi，認為事物在死後完全消失的錯誤見解）來破壞未造作的法（梵文：Asaṃskṛta-dharma，不依賴因緣和合而存在的法）。大慧，五蘊識

【English Translation】 To show the Śrāvakas (hearers) who are attached to characteristics that there is no self of phenomena (Dharmanairātmya), the Tathāgata (Buddha) spoke of the realm of the Tathāgata for the sake of the goddess Śrīmālādevī, which is not the realm of thought of the Śrāvakas, Pratyekabuddhas (solitary realizers), and other Tīrthikas (non-Buddhist ascetics). Furthermore, Mahāmati (great wisdom), the essence of the Tathāgata, the realm of the Ālayavijñāna (storehouse consciousness) is the realm of the Tathāgata, and it is also the realm of Bodhisattva-mahāsattvas (great-being Bodhisattvas) like you, who are meticulous and wise, who have excellent discernment, who rely on meaning, and not other Tīrthikas who are attached to the literal expression of the teachings, and all the Śrāvakas and Pratyekabuddhas. Therefore, Mahāmati, you and other Bodhisattva-mahāsattvas should strive to fully understand the realm of all the Tathāgatas, the Tathāgatagarbha (womb of the Tathāgata) Ālayavijñāna, and not be satisfied with merely hearing about it. As it says in the sutra itself: 'Mahāmati, good and non-good are like this: the eight consciousnesses. Which eight? Namely, what is proclaimed as the Tathāgatagarbha Ālayavijñāna, and the mind (Manovijñāna) and the intellect (Manas), and the five aggregates of consciousness (Skandha-vijñāna) spoken of by the Tīrthikas.' Mahāmati, these five aggregates of consciousness, together with the intellect, from one moment (Kṣaṇa) to another, distinguishing between good and non-good, with a continuous stream of continuity, the body arises inseparably. Having arisen, they will also perish. Because of not realizing the appearance of one's own mind, as soon as it ceases, another consciousness arises, with the intellect grasping the distinctions of forms, arising together with the five aggregates of consciousness, not remaining for a moment, that is what I have said is momentary. Mahāmati, the proclaimed Ālayavijñāna, the Tathāgatagarbha, together with the intellect, is momentary due to the habitual tendencies of the consciousness that enters, but it is not momentary due to the habitual tendencies that are without outflows (Anāsrava). Those who are attached to the momentariness spoken of by ordinary people (Pṛthagjana) do not understand this momentariness and non-momentariness of all phenomena. Because they do not understand it, they destroy even the unconditioned phenomena (Asaṃskṛta-dharma) with a view of annihilation (Ucchedadṛṣṭi). Mahāmati, the five aggregates of consciousness

ལྔ་རྣམས་ནི་འཁོར་བ་ཡང་མ་ཡིན་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ཡང་མ་ཡིན་མྱ་ངན་ལས་ འདས་པའི་རྒྱུ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ནི་བདེ་བ་ དང་སྡུག་བསྔལ་མི་(མི་འདི་མ་དག་པ་སྙམ་པས་མདོ་གཞན་ལ་ཡང་བལྟ་དགོས་) མྱོང་བའི་རྒྱུ་དང་བཅས་ པས་བག་ཆགས་(དང་བཅས་པས་(འདི་མདོ་ལ་ལ་ན་མེད་)བག་ཆགས་བཞི་དང་ལྡན་བས་འཇུག་ ཅིང་ལྡོག་སྟེ། བྱིས་པ་སྐད་ཅིག་མར་ལྟ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་བསྒོས་པའི་བློ་ཅན་དག་གིས་ ནི་མི་རྟོགས་སོ་ཞེས་སོ། །ལང་གཤེགས་ཀྱི་མདོ་ལས། དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོ་རུ་ཁ་འཕངས་པ་ ནི་དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་མ་ མཆིས་ན་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སྐྱོ་བ་དང་མྱང་འདས་ལ་འདོད་ཅིང་དོན་དུ་གཉེར་བ་དང་སྨོན་པ་ ཡང་མ་མཆིས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ དྲུག་པོ་གང་ལགས་པ་འདི་དག་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་ལགས་པ་འདི་དང་བཅོམ་ལྡན་ འདས་འདི་ལྟར་ཆོས་བདུན་པོ་འདི་དག་ནི་མི་གནས་པ་དང་སྐད་ཅིག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ རྣམས་མི་མྱོང་བ་ལགས་པས། ཆོས་དེ་དག་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སྐྱོ་བ་དང་མྱང་འདས་ལ་འདོད་ ཅིང་དོན་དུ་གཉེར་བ་དང་སྨོན་པར་མི་རིགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་སྙིང་པོ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མ་མཆིས་པའི་མཐར་མཆིས་པ་དང་། མི་སྐྱེ་བ་དང་མི་འགག་ པའི་ཆོས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ལགས་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ སྙིང་པོ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཡང་སྐྱོ་བ་དང་མྱང་འདས་ལ་འདོད་ཅིང་དོན་དུ་གཉེར་བ་དང་ སྨོན་པར་འོས་སོ་ཞེས་གསུངས་ལ། མདོ་དེ་ཉིད་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་དྲངས་པས་སོ་ཞེས་པ་དང་། སོར་ཕྲེང་ལས། ཉན་ ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་ཡིད་ཅེས་བྱ་བ་བསྟན་པ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་ དོན་ཏེ། ཡིད་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ 6-15 སྙིང་པོའོ། །དེ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ སྙིང་པོའི་རང་བཞིན་ནོ། །ཡང་ཡིད་རབ་ཏུ་དང་བར་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཉོན་ མོངས་པ་བྱེ་བ་ཐམས་ཅད་དེ། བདག་གི་དབྱིངས་བསྟན་ནས་གང་རབ་ཏུ་དང་བ་ནི་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཉིད་དོ། །དེ་ནས་ཕྱིས་སྨྲ་བ་དང་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ མཐོང་ནས་གང་སྨྲ་བ་དང་གང་བྱེད་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ལོ་ཀ་རབ་ཏུ་སྒྲོལ་བ་སྟེ། དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་ མིས་གྲིབ་མ་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་མཐོང་ངོ་། །དེ་བས་ན་གྲིབ་ མ་བཞིན་དུ་རྗེས་སུ་འབྲང་ཞེས་བྱ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་དག་ཀྱང་

【現代漢語翻譯】這五者既不是輪迴，也不是感受快樂和痛苦，也不是涅槃的原因。具有大智慧者，如來藏（Tathāgatagarbha，如來之胎）是具有感受快樂和痛苦之因的（有人認為此句不準確，需要參考其他經典）。具有習氣（有些經典中沒有『具有』二字），因為具有四種習氣而生起和退沒。幼稚者以剎那間的觀視之相來分別，具有這種分別心的智者是無法理解的。《楞伽經》中說，《華鬘經》中提到，在《華鬘經》中，世尊（Bhagavan，擁有財富者）說：『如果如來藏不存在，那麼對痛苦的厭倦、對涅槃的渴望、追求和嚮往也就不存在了。』為什麼呢？世尊，這六種識（vijñāna，辨別）和這個識，以及這七種法（dharma，事物、現象），都是不常住、剎那生滅、不感受痛苦的。因此，這些法不應該厭倦痛苦，渴望、追求和嚮往涅槃。世尊，如來藏是無始無終的，具有不生不滅的性質，並感受痛苦。因此，世尊，如來藏才應該厭倦痛苦，渴望、追求和嚮往涅槃。』這段經文被無著（Asanga）引用在《寶性論》的註釋中，作為如來藏存在的論據。在《指鬘經》中說：『聲聞乘（Śrāvakayāna，聽聞者之乘）中所說的『意』，實際上就是如來藏的含義。所謂的『意自性清凈』，就是如來藏。』它是所有法（dharma，事物、現象）的主宰，所有法都是如來藏的自性。『使意完全清凈』，指的是所有的煩惱。在開示了『我之界』后，使之完全清凈的就是如來藏本身。之後所說的『言說和行為』，指的是在見到佛（Buddha，覺悟者）后，所說和所做的一切都是爲了救度世間。那時，就像人看到影子一樣，也看到了如來藏。因此，經中說要像影子一樣追隨它。這些也都是（如來藏的含義）。

【English Translation】 These five are neither samsara (cyclic existence), nor the experience of happiness and suffering, nor the cause of nirvana (liberation). O great wisdom, the Tathāgatagarbha (the womb of the Thus-Gone One) is with the cause of experiencing happiness and suffering (some think this is inaccurate and needs to be checked with other sutras). It is with habitual tendencies (some sutras do not have 'with'). Because it possesses four habitual tendencies, it arises and ceases. The childish discriminate with momentary appearances, and wise people with such discriminating minds cannot understand it. It is said in the Laṅkāvatāra Sūtra, and mentioned in the Gaṇḍavyūha Sūtra. In the Gaṇḍavyūha Sūtra, the Bhagavan (Blessed One) said, 'If the Tathāgatagarbha did not exist, then there would be no weariness of suffering, no desire for nirvana, no seeking and no longing.' Why is that? O Bhagavan, these six consciousnesses (vijñāna, discrimination) and this consciousness, and these seven dharmas (phenomena), are impermanent, momentary, and do not experience suffering. Therefore, these dharmas should not be weary of suffering, nor desire, seek, and long for nirvana. O Bhagavan, the Tathāgatagarbha is without beginning or end, possesses the nature of non-arising and non-ceasing, and experiences suffering. Therefore, O Bhagavan, the Tathāgatagarbha should be weary of suffering, and desire, seek, and long for nirvana.' This passage is quoted by Asaṅga in his commentary on the Uttaratantra, as an argument for the existence of the Tathāgatagarbha. In the Aṅgulimālīya Sūtra, it is said, 'The 'mind' taught in the Śrāvakayāna (the Vehicle of Hearers) is actually the meaning of the Tathāgatagarbha. What is called 'mind, naturally pure' is the Tathāgatagarbha.' It is the lord of all dharmas (phenomena), and all dharmas are the nature of the Tathāgatagarbha. 'Making the mind completely clear' refers to all the afflictions. After revealing the 'realm of self', what makes it completely clear is the Tathāgatagarbha itself. What is later said as 'speech and action' refers to all that is spoken and done after seeing the Buddha (the Awakened One) is to liberate the world. At that time, just as a person sees a shadow, so too does one see the Tathāgatagarbha. Therefore, it is said to follow it like a shadow. These are also (the meanings of the Tathāgatagarbha).

སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་ཙམ་ཡིན་ པ་ལ་དགོངས་སོ་ཞེས་པ་དང་། རྒྱན་སྟུག་པོའི་མདོ་དང་ལང་གཤེགས་ཀྱི་མདོར་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ལ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡང་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ ཤེས་པའི་མིང་གིས་བཏགས་ནས་བརྗོད་པ་ཙམ་ནི་མིན་གྱི། ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་ཡ་གྱལ་ཀུན་ གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་དོ། ། ད་ནི་དེ་དག་ལ་བརྒལ་ཞིང་བརྟག་པ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ གཙོ་བོར་སྟོན་པའི་མདོ་རྣམས་སྨན་དཔྱད་ཀྱི་རྒྱུད་ཕྱི་མ་དང་འདྲ་བར་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ བླ་མའམ་གོང་མ་ཡིན་མོད། བཀའ་འཁོར་ལོ་བར་པ་ལ་སོགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་གཙོ་བོར་སྟོན་ པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་རྣམས་ཀྱི་ངེས་པའི་དོན་ལས་ལྷག་པའི་ངེས་པའི་དོན་སྟོན་པ་ཡིན་ནམ་ མི་སྟོན་པ་ཡིན་སྟོན་པ་ཡིན་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་རྒྱན་ཉིད་ལས་སྟོང་པ་ཉིད་ གཙོ་བོར་སྟོན་པའི་མདོ་རྣམས་ཀྱི་ངེས་པའི་དོན་བདག་ཡོད་མེད་གཉི་གའི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་ བ་བདག་ཡོད་མེད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། རྟག་མི་རྟག་གི་སྤྲོས་བྲལ་ འཁོར་འདས་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོ་ལ་སོགས་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་སྙིང་པོ་བདག་ཡིན་པ་དང་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པར་བཏགས་ནས་གསུངས་ཀྱི་དེ་ 6-16 དག་ལས་ཟབ་པའི་དོན་བསྟན་དུ་མེད་དོ་ཞེས་འཆད་པ་དང་འགལ་ལ། ངེས་པའི་དོན་ལྷག་ པོ་མི་སྟོན་ན་ནི། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་སྟོན་པའི་མདོ་རྣམས་སྨན་དཔྱད་ཀྱི་རྒྱུད་ཕྱི་མ་དང་ འདྲ་བར་སྟོང་པ་ཉིད་གཙོ་བོར་སྟོན་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་རྣམས་ལས་བླ་མའམ་གོང་མ་ཡིན་ པར་མི་རིགས་ཏེ། སྨན་དཔྱད་ཀྱི་རྒྱུད་ཕྱི་མས་ནི་སྨན་དཔྱད་ཀྱི་རྒྱུད་སྔ་མ་ལས་མ་བསྟན་པའི་ དོན་ཟབ་མོ་སྔགས་དང་སྨན་གྲུབ་པའི་ལས་འཁྱུད་དཔྱད་དང་དུག་བདུད་རྩིར་འགྱུར་བདུད་ རྩིར་དུག་ཏུ་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པ་སྨན་དཔྱད་ཟབ་མོ་རྣམས་སྟོན་པ་ཡིན་ལ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་སྟོན་པའི་མདོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་སྔ་མ་སྟོང་ཉིད་ གཙོ་བོར་སྟོན་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་བསྟན་པའི་ངེས་པའི་དོན་ལྷག་པོ་ཅི་ཡང་མི་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ རོ། །དེས་ན་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་སྟོན་པའི་མདོ་རྣམས་ཀྱིས་འཁོར་ལོ་བར་པ་ལ་སོགས་ པ་སྟོང་པ་ཉིད་གཙོ་བོར་སྟོན་པའི་མདོ་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱིས་མ་བསྟན་པའི་ངེས་དོན་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མ་ཚང་བ་མེད་པ་ཅན་དེ་སེམས་ ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་གདོད་མ་ནས་ཡོད་པ་དང་། དེ་ཉིད་བདག་གི་མཆོག་ལོ་ཀ་ལས་འདས་ པའི་བདག་ཡིན་པ་དང་སྐྱེ་འཇིག་མེད་པར་རང་བཞིན་འགྱུར་བ་མེད་པའི་རྟག་པ་དང་བརྟན་ པ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྟོག་གེའི་བློས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དུ་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར

【現代漢語翻譯】據說，佛性僅僅是成佛的因；《寶積經》和《楞伽經》中將如來藏稱為阿賴耶識，但這僅僅是借用阿賴耶識的名稱，並非指八識中的阿賴耶識本身。現在，我們將對這些觀點進行辯駁和考察。主要闡述如來藏的經典，如同醫學中的《後續部》，是地位較高的大乘經典。但是，與主要闡述空性的中轉法輪等大乘經典相比，它所闡述的究竟意義是否更為深刻？如果認為更為深刻，那麼，如來藏的莊嚴本身，是否比主要闡述空性的經典所揭示的，超越有無二元對立、達到有無平等狀態的空性，以及超越常無常二元對立、達到輪迴涅槃平等狀態的空性更為深刻？《大涅槃經》等經典中，將如來藏稱為『我』、『常』等，但這只是假名安立，實際上並沒有揭示比這更深刻的意義，這種說法是矛盾的。如果認為沒有更深刻的意義，那麼，闡述如來藏的經典，如同醫學中的《後續部》，就不應被認為比主要闡述空性的大乘經典更為優越。因為《後續部》揭示了《前部》未曾揭示的深奧內容，如咒語、藥物成就之法、鍊金術、毒藥轉化為甘露、甘露轉化為毒藥等深奧的醫學知識。然而，闡述如來藏的經典，並沒有揭示任何先前的以空性為主的大乘經典未曾揭示的更深刻的究竟意義。因此，闡述如來藏的經典揭示了中轉法輪等早期經典未闡述的究竟意義，即如來藏具有圓滿的、無所不具的法身，並且這種法身從無始以來就存在於一切眾生心中；它是我之至上，是超越世間的真我，是無生無滅、本性不變的常、恒等，揭示了諸多無法用邏輯思維來衡量的甚深道理。

【English Translation】 It is said that Buddhahood is merely the cause for becoming a Buddha; in the Ghanavyuha Sutra (Ornament of Dense Array Sutra) and the Lankavatara Sutra, the Tathagatagarbha (Essence of the Thus-Gone One) is referred to as the Alaya-vijnana (storehouse consciousness), but this is merely spoken of by being labeled with the name of Alaya-vijnana, and it is not that it is the Alaya-vijnana itself, one of the eight aggregates, it is explained. Now, I shall speak of refuting and examining those. The sutras that mainly show the Tathagatagarbha (Essence of the Thus-Gone One), like the later treatises of medical science, are the supreme or higher Mahayana (Great Vehicle) treatises. However, compared to the Mahayana sutras of the intermediate turning of the wheel of Dharma, etc., which mainly show emptiness, do they show a more definitive meaning than the definitive meaning, or do they not show it? If they do show it, then is the adornment of the Tathagatagarbha (Essence of the Thus-Gone One) itself more profound than the definitive meaning of the sutras that mainly show emptiness, which is the emptiness that is free from the elaboration of both existence and non-existence, and has become the equality of existence and non-existence, and the equality of samsara and nirvana that is free from the elaboration of permanence and impermanence? In the Mahaparinirvana Sutra (Great Nirvana Sutra) and others, the Tathagatagarbha (Essence of the Thus-Gone One) is labeled as being the self, being permanent, etc., but it is said that there is no deeper meaning shown than those, and this is contradictory. If it does not show a more definitive meaning, then the sutras that show the Sugatagarbha (Essence of the Bliss-Gone One), like the later treatises of medical science, should not be considered supreme or higher than the Mahayana sutras that mainly show emptiness. Because the later treatises of medical science show profound meanings not shown by the earlier treatises of medical science, such as mantras, the activities of medicine being accomplished, alchemy, poison transforming into nectar, nectar transforming into poison, and other profound medical knowledge. However, the sutras that show the Sugatagarbha (Essence of the Bliss-Gone One) do not show any more definitive meaning that was not shown by the earlier Mahayana sutras that mainly show emptiness. Therefore, the sutras that show the Sugatagarbha (Essence of the Bliss-Gone One) reveal the definitive meaning not shown by the earlier sutras of the intermediate turning of the wheel of Dharma, etc., which mainly show emptiness, that the Tathagatagarbha (Essence of the Thus-Gone One) has the qualities of the ultimate Buddha (Awakened One) without any deficiency, and that it has been present in all sentient beings from the beginning, and that it is the supreme self, the self that transcends the world, and that it is the permanent and stable nature that is without birth and death and without change, and so forth, because it shows many things that cannot be conceived by the intellect of logic.

། ཐེག་ ཆེན་གྱི་མདོ་ཐམས་ཅད་ལས་ཀྱང་རྒྱུད་བླ་མའམ་གོང་མའམ་ཕྱི་མར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་ཡང་ཁྱེད་ཉིད་ཀྱིས་མདོའི་དོན་དྲངས་པ་སྟོན་པའི་ཀྱང་དང་པོར་མི་རྟག་པ་ལ་ སོགས་པའི་གཏམ་གྱིས་སྐྱོ་བ་བསྐྱེད་ནས་འདུལ་བ་ལ་འཛུད། དེའི་འོག་ཏུ་རྣམ་ཐར་སྒོ་ གསུམ་གྱི་གཏམ་བསྟན་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚུལ་རྟོགས་པར་མཛད། དེ་ནས་ཕྱིར་ མི་ལྡོག་པའི་འཁོར་ལོ་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་གཏམ་བགྲོད་པ་གཅིག་པ་ཐེག་ པ་གཅིག་པ་སྐྱབས་གཅིག་པ་སངས་རྒྱས་གཞན་ནས་མི་ཚོལ་བའི་ཆོས་ཟབ་མོ་ནི་སྨན་ 6-17 དཔྱད་ཀྱི་རྒྱུད་ཕྱི་མ་དང་འདྲ་བར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བསྟན་ཞེས་པས་ཀྱང་བདེ་ གཤེགས་སྙིང་པོ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་གསུངས་པ་ངེས་པའི་དོན་ཡིན་པའི་གཞུང་བཙུགས་པ་ ཡིན་ཏེ་རྒྱས་པར་འོག་ཏུ་བསྟན་པར་བྱའོ། ། ད་ནི་རྒྱན་སྟུག་པོ་དང་ལང་གཤེགས་དང་དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོའི་ལུང་གོང་དུ་དྲངས་པ་དེ་ དག་གི་དགོངས་པ་སྤྱིར་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ལ་དགོངས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ གསུངས་སོ་ཞེས་པ་འདི་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། ལུང་དེ་དག་གིས་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ལ་དགོངས་ ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་ཡིན་ན་ལུང་དེ་དག་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་སྙིང་པོ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བསྒྲགས་པ་ཞེས་འབྱུང་བ་དེ་རྣམས། ཀུན་གཞི་ རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བསྒྲགས་པ་ཞེས་པར་འབྱུང་བར་ རིགས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བསྒྲགས་ པ་ཞེས་པ་ཉིད་ཡང་། ཡང་དུ་འབྱུང་གིཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ སྙིང་པོ་ཞེས་བསྒྲགས་པ་ཞེས་པ་ནི་ལན་ཅིག་ཙམ་ལས་མི་འབྱུང་ལ། དེ་ཡང་འགྱུར་གྱི་སྐྱོན་ ཡིན་སྲིད་པས་སོ། །དེར་མ་ཟད་ཀྱི། ལུང་དེ་དག་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་སྙིང་པོ་ལ་དགོངས་ནས་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཟློག་སྟེ་ སྨྲས་ན་ཡང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མཚུངས་པར་འགྱུར་བ་ལུང་དང་རིགས་པས་བཟློག་པར་ མི་ནུས་སོ། །སྤྱིར་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གསུངས་པའི་དགོངས་གཞི་ཀུན་གཞི་ རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དྲི་མ་དང་བཅས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དགོངས་ནས་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གསུངས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐོགས་མེད་ཀྱིས། རྒྱུད་བླ་མའི་འགྲེལ་ པར། དེ་ལ་དྲི་མ་དང་བཅས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ ཅད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དོན་གང་གིས་ 6-18 ཡིན་ཞེ་ན་ཞེས་མཚམས་སྦྱར་ནས། རྗོགས་སངས་སྐུ་ནི་འཕྲོ་ཕྱིར་དང་། །ཞེས་སོགས་དྲངས་ ཤིང་། དེ་ལ་དྲི་མ་དང་བཅས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་ལས

【現代漢語翻譯】此外，所有大乘經典中，《寶性論》是最高、最殊勝的。此外，您引用了經部的含義，首先通過無常等言論使人產生厭離心，從而進入調伏。之後，闡述了解脫的三種方式，從而證悟如來的狀態。然後，講述了不退轉的三轉法輪完全清凈的言論，即唯一道路、唯一乘、唯一皈依處，不從其他佛陀處尋求的甚深佛法，如同醫學的後續經典一樣，揭示瞭如來藏。因此，如來藏按照字面意思宣說，是具有決定意義的論典，這將在下文詳細闡述。現在，對於先前引用的《密集金剛經》、《楞伽經》和《寶鬘經》的經文，其含義普遍認為是指阿賴耶識，並宣說了如來藏。對此需要進行分析。如果這些經文是指阿賴耶識，並揭示瞭如來藏，那麼這些經文中宣稱『如來藏是阿賴耶識』的說法，應該說成『阿賴耶識是如來藏』才對。然而，『如來藏是阿賴耶識』的說法卻多次出現，而『阿賴耶識是如來藏』的說法卻只出現一次。這可能是一個翻譯錯誤。不僅如此，如果依據這些經文反過來說，是爲了如來藏而宣說了阿賴耶識，那麼在任何情況下都是一樣的，無法用經文和道理來反駁。總的來說，宣說如來藏的意圖並非指阿賴耶識，而是指具有染污的真如，因此才宣說了如來藏。無著在《寶性論》的註釋中，以『那麼，以具有染污的真如的角度來說，所有眾生都具有如來藏，這是什麼原因呢？』作為引子，引用了『圓滿佛身是為利益眾生而存在』等內容，並指出『具有染污的真如』是指煩惱的覆蓋物。

【English Translation】 Furthermore, among all the Mahayana sutras, the Uttaratantra or Ratnagotravibhāga is the highest and most supreme. Moreover, you cited the meaning of the sutras, first arousing renunciation through talks of impermanence and so forth, thereby entering into taming. After that, the three doors of liberation are taught, thereby realizing the state of the Tathagata. Then, the talk of the irreversible three turnings of the Dharma wheel being completely pure, the single path, the single vehicle, the single refuge, the profound Dharma of not seeking refuge from other Buddhas, like the later tantras of medicine, reveals the Tathagatagarbha (Buddha-nature). Therefore, the Tathagatagarbha is spoken of literally, establishing the doctrine that it is of definitive meaning, which will be explained in detail below. Now, regarding the previously cited passages from the Ghanavyuha Sutra, the Lankavatara Sutra, and the Ratnavali Sutra, the general understanding is that they refer to the Alaya-vijnana (store consciousness) and proclaim the Tathagatagarbha. This needs to be examined. If these passages refer to the Alaya-vijnana and reveal the Tathagatagarbha, then the statements in these passages that proclaim 'the Tathagatagarbha is the Alaya-vijnana' should instead say 'the Alaya-vijnana is the Tathagatagarbha.' However, the statement 'the Tathagatagarbha is the Alaya-vijnana' appears repeatedly, while the statement 'the Alaya-vijnana is the Tathagatagarbha' appears only once. This could be a translation error. Moreover, if, based on these same passages, one were to say conversely that the Alaya-vijnana was taught for the sake of the Tathagatagarbha, it would be the same in every way, and it could not be refuted by scripture or reason. In general, the intention behind teaching the Tathagatagarbha is not the Alaya-vijnana, but rather the Thusness (tathata) with defilements, and therefore the Tathagatagarbha is taught. Asanga, in his commentary on the Uttaratantra, introduces the topic with 'Then, what is the reason that, from the perspective of the Thusness with defilements, all sentient beings possess the Tathagatagarbha?' and quotes 'The complete Buddha body exists for the benefit of beings,' and points out that 'the Thusness with defilements' refers to the covering of afflictions.

་མ་གྲོལ་ བའི་ཁམས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བརྗོད་པ་གང་ཡིན་པའོ་ཞེས་གསུངས་ ལ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་རྒྱན་གྱི་མདོ་ལས། འཇམ་ དཔལ་དེ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་དམ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་གྱིས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ ཆུབ་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཡང་མ་དག་པ་དྲི་མ་དང་མ་བྲལ་བ་སྐྱོན་དང་བཅས་པའི་ཆོས་ ཀྱི་དབྱིངས་གཟིགས་ནས། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་བརྩེ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་རབ་ཏུ་འཇུག་གོ་ཞེས་པའི་དོན། རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་ཁྱད་པར་མེད་པ་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའོ་ཞེས་བཤད་དོ། །ཆོས་མངོན་པའི་མདོ་ལས། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ ཀྱི་དབྱིངས། །ཞེས་གསུངས་པའི་དབྱིངས་ཀྱི་དོན་ཡང་མདོ་སྔ་མ་དང་དགོངས་པ་མཐུན་པར་ སྤྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་ཡོད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཁམས་ དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་ དག་པ་ལ་དགོངས་པས། རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་དྲངས་ ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡིན་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་དབྱིངས་ཀྱི་སྒྲས་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་རྣམ་དག་བསྟན་པ་ཉིད་ ཀྱིས་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཀྱང་བསྟན་པའི་ལུང་དེ་ཉིད་ཐེག་བསྡུས་སུ་ཀུན་ གཞི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཡང་དྲངས་པ་ཡིན་གྱི། མདོ་དེའི་དགོངས་པ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ ཤེས་ལ་དགོངས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དྲི་ བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དགོངས་ནས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་གསུངས་པ་དང་། ཀུན་གཞི་རྣམ་ 6-19 ཤེས་ལ་དགོངས་ནས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་གསུངས་པ་དགོངས་པ་གཅིག་སྟེ། དྲི་བཅས་ དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་དོན་གཅིག་པས་སོ་སྙམ་ན་ཡང་། དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ ཉིད་དང་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་དོན་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་དགེ་བ་ ཡིན་ལ། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ནི་དགེ་མི་དགེ་གང་དུ་ཡང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ། ། མངོན་པ་ཀུན་བཏུས་ལས། དོན་དམ་པས་དགེ་བ་གང་ཞེ་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེས་དང་། ཐེག་བསྡུས་ལས། རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་བྱང་བ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་སྟོང་ པ་ཉིད་དང་ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་མཚན་མ་མེད་པ་དང་དོན་དམ་པ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ ཀྱང་དེ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། རྒྱུད་བླ་ལས། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་མ་རིག་སོགས་འབྲས་ཀྱི། ། ལྤགས་སྦུབས་ནང་ཆུད་ཆོས་ཁམས་དགེ་བ་ཡང་། །དེ་བཞིན་དགེ་བ་དེ་དེ་ལ་བརྟེན་

【現代漢語翻譯】 གསུངས། '未解脫的界被稱為如來藏是什麼？' 世尊如是說。 སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་རྒྱན་གྱི་མདོ་ལས། '進入諸佛境界智慧光莊嚴經'中說：འཇམ་དཔལ་དེ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་དམ་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་གྱིས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཡང་མ་དག་པ་དྲི་མ་དང་མ་བྲལ་བ་སྐྱོན་དང་བཅས་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གཟིགས་ནས། '文殊，他對一切法或如是自性現證圓滿菩提后，觀見眾生界仍有不凈、未離垢染、具有過失的法界。' སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་བརྩེ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་རབ་ཏུ་འཇུག་གོ་ཞེས་པའི་དོན། '對眾生生起名為大悲的如來大悲。'其意為： རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རང་གི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་ཁྱད་པར་མེད་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའོ་ཞེས་བཤད་དོ། །'寶性論釋'中說：'法界'是指與自性法性無別的如來藏。 ཆོས་མངོན་པའི་མདོ་ལས། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཀྱི་དབྱིངས། །ཞེས་གསུངས་པའི་དབྱིངས་ཀྱི་དོན་ཡང་མདོ་སྔ་མ་དང་དགོངས་པ་མཐུན་པར་སྤྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་ཡོད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཁམས་དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་དགོངས་པས། '阿毗達磨經'中說：'無始時來界'，此處的'界'的含義也與前經觀點一致，意指普遍存在於一切眾生心中無始以來的佛性，這種帶染的真如，特別是指阿賴耶識的法性，其自性是完全清凈的。 རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་དྲངས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡིན་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །'寶性論釋'中引用此經作為如來藏的論據，因為經中說這種帶染的真如就是如來藏。 ཡང་དབྱིངས་ཀྱི་སྒྲས་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་རྣམ་དག་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཀྱང་བསྟན་པའི་ལུང་དེ་ཉིད་ཐེག་བསྡུས་སུ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ཡང་དྲངས་པ་ཡིན་གྱི། མདོ་དེའི་དགོངས་པ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ལ་དགོངས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །而且，經中以'界'字顯示了阿賴耶識的法性，即自性清凈，因此，同一段經文也被'攝大乘論'引用作為阿賴耶識的論據，但該經的意圖並非以阿賴耶識來闡釋如來藏。 གལ་ཏེ་དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དགོངས་ནས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་གསུངས་པ་དང་། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ལ་དགོངས་ནས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་གསུངས་པ་དགོངས་པ་གཅིག་སྟེ། དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་དོན་གཅིག་པས་སོ་སྙམ་ན་ཡང་། དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་དོན་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་དགེ་བ་ཡིན་ལ། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ནི་དགེ་མི་དགེ་གང་དུ་ཡང་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །如果有人認為，以帶染的真如來闡釋如來藏，與以阿賴耶識來闡釋如來藏，二者意圖相同，因為帶染的真如與阿賴耶識意義相同。但帶染的真如與阿賴耶識意義並不相同，因為帶染的真如是善的，而阿賴耶識則未被明確指出是善或非善。 མངོན་པ་ཀུན་བཏུས་ལས། དོན་དམ་པས་དགེ་བ་གང་ཞེ་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ་ཞེས་དང་། '阿毗達磨集論'中說：'以勝義而言，何者為善？即真如。' ཐེག་བསྡུས་ལས། རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་བྱང་བ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་མཚན་མ་མེད་པ་དང་དོན་དམ་པ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱང་དེ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། '攝大乘論'中說：'自性清凈者，謂真如、空性、真實邊際、無相、勝義，法界亦是。' རྒྱུད་བླ་ལས། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་མ་རིག་སོགས་འབྲས་ཀྱི། །ལྤགས་སྦུབས་ནང་ཆུད་ཆོས་ཁམས་དགེ་བ་ཡང་། །དེ་བཞིན་དགེ་བ་དེ་དེ་ལ་བརྟེན། །'寶性論'中說：'眾生無明等果之，皮囊內含法界亦是善，如是善者依于彼。'

【English Translation】 He said, 'What is called the Tathagatagarbha (de bzhin gshegs pa'i snying po) in the realm of the unliberated?' The 'Ornament of the Light of Wisdom Entering the Realm of All Buddhas Sutra' states: 'Manjushri, after fully awakening to all dharmas or suchness by their very nature, he sees the realm of beings still with impure, undivorced stains, and with faults.' 'He fully engages the great compassion of the Tathagata called loving-kindness towards beings.' The meaning is: The commentary on the 'Uttaratantra' states: 'The 'dharmadhatu (chos kyi dbyings)' is the Tathagatagarbha, which is no different from the nature of one's own dharma.' The 'Abhidharma Sutra' states: 'The realm of beginningless time.' The meaning of 'realm' here is consistent with the previous sutra, referring to the Buddha-nature that has existed in all sentient beings since beginningless time, this defiled suchness, specifically referring to the nature of the alaya-vijnana (kun gzhi rnam shes), which is naturally completely pure. The commentary on the 'Uttaratantra' cites this as proof of the Tathagatagarbha, because it states that such defiled suchness is the Tathagatagarbha. Furthermore, the term 'realm' indicates the nature of the alaya-vijnana, which is naturally pure, and thus the same passage is also cited in the 'Compendium of Determinations' as proof of the alaya-vijnana. However, the intention of that sutra is not to explain the Tathagatagarbha by referring to the alaya-vijnana. If one thinks that explaining the Tathagatagarbha by referring to defiled suchness and explaining the Tathagatagarbha by referring to the alaya-vijnana have the same intention, because defiled suchness and the alaya-vijnana have the same meaning, this is not the case. Defiled suchness is virtuous, while the alaya-vijnana is not explicitly stated to be either virtuous or non-virtuous. The 'Abhidharmasamuccaya' states: 'What is virtuous in the ultimate sense? It is suchness.' The 'Compendium of Determinations' states: 'That which is naturally pure is suchness, emptiness, the true limit, signlessness, and the ultimate. It is also the dharmadhatu.' The 'Uttaratantra' states: 'The dharma-dhatu (chos khams) contained within the skin of the fruits of ignorance, etc., of sentient beings is also virtuous. That virtue depends on that.'

ནས། ། རིམ་གྱིས་ཐུབ་པའི་རྒྱལ་པོའི་དངོས་པོར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། ལང་གཤེགས་ལས། དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དགེ།རྟོག་གེ་ཅན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །ཞེས་དང་། རྒྱན་སྟུག་ པོ་ལས། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དགེ་བའང་དེ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ ནི་ལང་གཤེགས་ལས། སེམས་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཏེ། །ངར་སེམས་ཉིད་ནི་ཡིད་ཡིན་ ནོ། །གང་གིས་ཡུལ་རྣམས་འཛིན་པ་ནི། །དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་ཞེས་བྱའོ། །སེམས་ནི་རྟག་ཏུ་ ལུང་མ་བསྟན། །ཞེས་དང་། སུམ་ཅུ་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པར། དེ་ནི་མ་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན། ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གཞན་ཡང་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ནི་གཞན་དབང་འདུས་བྱས་ཡིན་ ལ། དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཡོངས་གྲུབ་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་པ་ལ་ སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས། དེ་གཉིས་དོན་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རྒྱན་སྟུག་པོ་ལས། སྙིང་པོ་ དེ་ལ་ཀུན་གཞིའི་སྒྲས། ། 6-20 དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྟོན་པར་མཛད། །སྙིང་པོ་ཀུན་གཞིར་བསྒྲགས་པ་ཡང་། །བློ་ཞན་ རྣམས་ཀྱིས་མི་ཤེས་སོ། །ཞེས་སོགས་དང་། ལང་གཤེགས་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ སྙིང་པོ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པར་བསྒྲགས་པ་དང་བརྗོད་པར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ ནི། དེ་བཞིན་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དེ་དྲི་མ་དང་བཅས་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཀུན་གཞི་ རྣམ་ཤེས་དང་དེ་ཉིད་གཞན་དུ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཐ་མི་དད་པ་ལྟ་བུར་འདྲེས་པས་ ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ལྟ་བུར་སྣང་བས་ན་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་བླ་ ལས། མ་དག་མ་དག་དག་པ་དང་། །ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་གོ་རིམ་བཞིན། །སེམས་ཅན་བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའ་དང་། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ཞེས་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་བསྟོད་པ་ལས། ཉོན་མོངས་དྲ་བས་ གཡོགས་པ་ལ། །སེམས་ཅན་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། །དེ་ཉིད་ཉོན་མོངས་བྲལ་གྱུར་ན། ། སངས་རྒྱས་ཞེས་ནི་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་དེ་བཞིན་ཉིད་དྲི་མ་དང་བཅས་པའི་གནས་སྐབས་ ལ་སེམས་ཅན་ཞེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ༑ ༑དེས་ན་དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ ཤེས་ཞེས་བརྗོད་པ་དང་སེམས་ཅན་ཞེས་བརྗོད་པ་ཚུལ་གཅིག་སྟེ། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཉིད་ ལ་སྐྱེས་བུ་ཞེས་ཀྱང་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱན་སྟུག་པོ་ལས། རྣམ་ཤེས་བརྒྱད་པོའི་སྐྱེས་ བུ་ནི། །ཀུན་གཞི་ཞེས་ཀྱང་བྱ་བ་སྟེ། །དེས་ནི་སྣ་ཚོགས་འདི་དག་འགྱུར། །རྫ་མའི་འཁྲུལ་ འཁོར་བཞིན་དུ་གནས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །མྱང་འདས་(ལྷའི་ཟླ་བས་བསྒྱུར་བ་ཆེན་པོ་)ལས་ཀྱང་། དེ་ལྟར་རྩྭའི་བྱེ་བྲག་གིས་འོ་མ་མདོག་ངན་པ་དང་མདོག་བཟང་པོར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ། མ་རིག་པ་དང་རིག་པ་གཉིས་སུ་མེད་མོད་ཀྱི། སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་ཉེས་པས་རི

【現代漢語翻譯】逐漸成為能勝國王的體性。』又如《楞伽經》所說：『如來藏是善的，不是思辨者的境界。』又如《寶積經》所說：『如來藏是善的。』而阿賴耶識，如《楞伽經》所說：『心是阿賴耶識，我執即是意，執取諸境者，名為識。心恒時是無記。』又如《三十頌釋》所說：『那是無覆無記。』此外，阿賴耶識是他緣有為法，而具垢如來藏是無變的圓成實性無為法等等，從這些方面來說，二者並非同一。因此，《寶積經》中說：『以藏之名，顯示如來，宣說藏即阿賴耶，是弱智者所不瞭解的。』等等。又如《楞伽經》所說：『宣說如來藏即是阿賴耶識』的密意是，如來藏在具有垢染的狀態時，與阿賴耶識以無法用其他方式來表達的不相分離的狀態相混合，看起來像是阿賴耶識，所以才稱為阿賴耶識。如《寶性論》所說：『未凈、半凈、凈與極凈，依次稱為有情、菩薩與如來。』又如龍樹菩薩在《法界贊》中所說：『為煩惱網所覆者，名為有情，彼離煩惱時，則名為佛。』正如具有垢染的如來藏被稱為有情一樣。因此，將具垢如來藏稱為阿賴耶識，與稱其為有情的方式相同，因為阿賴耶識也被稱為士夫。《寶積經》中說：『第八識的士夫，也稱為阿賴耶，它能變現種種，如陶輪般運轉。』《涅槃經》（月稱譯本）中也說：『如同因草的不同，牛奶會變成顏色不好或顏色好的那樣，雖然無明和智慧二者無別，但由於眾生的業力過患，』

【English Translation】 Gradually, it becomes the essence of the King of Conquerors.』 Also, as stated in the Laṅkāvatāra Sūtra: 『The Tathāgatagarbha (如來藏，tathāgatagarbha，tathāgatagarbha，the womb of the thus-gone) is good; it is not the realm of speculative thinkers.』 And as stated in the Ghanavyūha Sūtra: 『The Sugatagarbha (善逝藏，sugatagarbha，sugatagarbha，the womb of the well-gone) is also good.』 The Ālayavijñāna (阿賴耶識，ālayavijñāna，ālayavijñāna，storehouse consciousness), as stated in the Laṅkāvatāra Sūtra: 『The mind is the Ālayavijñāna; the ego is the manas (意，manas，manas，mind). That which grasps objects is called vijñāna (識，vijñāna，vijñāna，consciousness). The mind is always unspecified.』 And as stated in the commentary on the Thirty Verses: 『That is unobscured and unspecified.』 Furthermore, the Ālayavijñāna is other-dependent and conditioned, while the Tathatā (真如，tathatā，tathatā，suchness) with defilements is the immutable, perfectly established, and unconditioned. Through these and other distinctions, the two are not the same. Therefore, in the Ghanavyūha Sūtra: 『By the name of garbha (藏，garbha，garbha，womb), the Tathāgata (如來，tathāgata，tathāgata，thus-gone) is shown. The declaration of garbha as ālaya is not understood by the dull-witted.』 The intent of stating and declaring the Tathāgatagarbha as the Ālayavijñāna in the Laṅkāvatāra Sūtra is that, in the state of being defiled, the Tathatā Sugatagarbha is mixed with the Ālayavijñāna in such a way that it appears inseparable, as if it were the Ālayavijñāna, and is therefore called the Ālayavijñāna. As stated in the Ratnagotravibhāga: 『Impure, semi-pure, pure, and extremely pure, are respectively called sentient beings, Bodhisattvas (菩薩，bodhisattva，bodhisattva，enlightenment being), and Tathāgatas.』 And as Nāgārjuna (龍樹，nāgārdjuna，nāgārdjuna，) said in the In Praise of Dharmadhātu (法界讚，dharmadhātu，dharmadhātu，the realm of dharma): 『That which is covered by the net of afflictions is called a sentient being; when it is free from afflictions, it is called a Buddha.』 Just as the Tathatā in a defiled state is called a sentient being. Therefore, calling the defiled Tathatā the Ālayavijñāna is the same as calling it a sentient being, because the Ālayavijñāna itself is also called a puruṣa (士夫，puruṣa，puruṣa，person). In the Ghanavyūha Sūtra: 『The puruṣa of the eight consciousnesses is also called ālaya; it transforms these various things, remaining like a potter's wheel.』 The Nirvāṇa Sūtra (涅槃經，nirvāṇa sūtra，nirvāṇa sūtra，sutra of nirvana) (translated by Dharmakṣema (曇無讖，dharmakṣema，dharmakṣema，) also states: 『Just as milk changes into bad or good color depending on the type of grass, although ignorance and wisdom are not different, due to the faults of sentient beings' karma,』

ག་ པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མ་རིག་པ་ལྟ་བུར་འགྱུར་ཏེ། དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ ཀྱང་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། །དེ་བས་ན་སྔར་བསྟན་པ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་ 6-21 པའི་སྙིང་པོ་ནི་མར་གྱི་སྙིང་པོ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་མོད་ཀྱི། ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་ པའི་ཉེས་པས་གཞན་དུ་སྣང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་འདུས་མ་བྱས་པའི་ རིག་པ་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པར་ནང་གི་རིག་པ་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་དོན་གཅིག་ པ་སྙིང་པོའི་དོན་དེ་མ་རིག་པའམ་སེམས་ཅན་དུ་སྣང་བར་གསུངས་པ་དང་དགོངས་པ་ གཅིག་གོ། གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་ བསྒྲགས་པའམ་བརྗོད་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྒྲས་ཆོས་ཉིད་བརྗོད་པ་ཡིན་ལ། སྐབས་ལ་ལར་ཀུན་ གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བསྒྲགས་པ་ཞེས་ཀྱང་འབྱུང་བ་ནི་ ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྒྲས་ཆོས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་དང་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཆོས་ དང་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདི་ལྟར་གཟུགས་ ནི་གཟུགས་ཀྱིས་སྟོང་སྟེ་གཟུགས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ལགས་པ་དེ་གཟུགས་མ་ལགས་ལ་ སྟོང་པ་ཉིད་ལས་གུད་ན་ཡང་གཟུགས་མ་མཆིས་ཏེ། གཟུགས་ཉིད་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་ལགས། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་གཟུགས་ལགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དགོངས་པ། འབུམ་ཊིཀ་མཛད་ པས། དེ་ནི་འདི་ལྟར་ཆུ་མ་དྭངས་བ་ལ་མ་དྭངས་བའི་གནས་སྐབས་ན་ནི་རྙོག་པ་ཞེས་བྱ་ལ་ དྭངས་བའི་གནས་སྐབས་ན་ནི་ཆུ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་མ་དྭངས་བའི་གནས་ སྐབས་ན་སྨུག་པ་ཞེས་བྱ་ལ་དྭངས་བའི་གནས་སྐབས་ན་ནམ་མཁའ་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ བཞིན་དུ། སྟོང་པ་ཉིད་འདི་ཡང་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱཻ་བོ་མ་དག་པའི་གནས་སྐབས་ན་ཐ་དད་ པར་མ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་ཏུ་བརྗོད་ལ། དག་པའི་གནས་སྐབས་ན་ སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །དེ་བས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ལས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐ་དད་ པར་གྱུར་པ་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། དེ་ལྟར་ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་དག་ཐ་དད་པ་མེད་ པར་གྱུར་པས། གང་གི་ཚེ་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་བརྗོད་པ་དེའི་ཚེ་གཟུགས་ཉིད་ཀྱང་སྟོང་པ་ 6-22 ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །གང་གི་ཚེ་ཆོས་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་བརྗོད་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་ གཟུགས་སོ། །ཞེས་བྱའོ་ཞེས་བཤད་པ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ནི་ཆོས་ཅན་དང་དོན་ གཅིག་གོ། ཟླ་གྲགས་ཀྱིས་དབུ་མ་ལ་འཇུག་པར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ དགོངས་ནས་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གསུངས་སོ་ཞེས་བཞེད་པ་ཡང་། དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བསྒྲགས་པ་ཞེས་མདོ་ལས་འབྱུང་བའི་ དགོངས་པ་བླངས་པར་གསལ་ལོ། །ག

【現代漢語翻譯】當它是什麼的時候，它就變成了無明。所有善與非善的事物，也都是無二的。因此，正如先前所展示的那樣，如來藏（Tathāgatagarbha，如來藏）具有如酥油精華般的自性，但由於煩惱的過患，它顯現為其他。因此，『安樂逝者之心』（bde gshegs snying po）——未造作的覺性，在密咒乘中被稱為『內在不變的覺性』，這與所說的『心的本質顯現為無明或有情』意義相同。此外，宣稱或說『如來藏是阿賴耶識（Ālayavijñāna，阿賴耶識）』，這是用法的術語來表達法性。在某些情況下，也會出現『阿賴耶識被稱為如來藏』的說法，這是用自性的術語來表達法。因為阿賴耶識和安樂逝者之心是法和法性。在《勝母經》（རྒྱལ་བའི་ཡུམ།）中，世尊（བཅོམ་ལྡན་འདས།）說：『如此，色（rūpa，色）以色空，色的空性不是色，也沒有離開空性的色。色即是空，空即是色。』《十萬頌般若釋論》（འབུམ་ཊིཀ་）的作者解釋說：『這就像不乾淨的水，在不乾淨的狀態下被稱為渾濁，在乾淨的狀態下被稱為水。就像天空在不乾淨的狀態下被稱為霧霾，在乾淨的狀態下被稱為晴空一樣。同樣，這個空性，在凡夫俗子不純凈的狀態下，由於沒有分離，所以被稱為色等詞語。在純凈的狀態下，被稱為空性。因此，色等法沒有與空性分離。』這就是結論。這樣，法和法性沒有差別。當法性用來說法時，色即是空。當法用來說法性時，空即是色。』這就像所說的那樣。法與有法意義相同。月稱（Candrakīrti，月稱）在《入中論》（Madhyamakāvatāra，入中論）中認為：『世尊考慮到空性而說了阿賴耶識。』這清楚地表明，他採納了經中『如來藏被稱為阿賴耶識』的觀點。

【English Translation】 When it is what it is, it becomes like ignorance. All virtuous and non-virtuous things are also non-dual. Therefore, as previously shown, the Tathāgatagarbha (如來藏) has the nature of butter essence, but due to the fault of afflictions, it appears as other. Therefore, 'Heart of the Sugata' (bde gshegs snying po)—unfabricated awareness, in the Mantra Vehicle is called 'inner unchanging awareness,' which is the same meaning as saying 'the essence of mind appears as ignorance or sentient beings.' Furthermore, proclaiming or saying 'the Tathāgatagarbha is the Ālayavijñāna (阿賴耶識),' this is expressing the nature of Dharma with the term of Dharma. In some cases, it also appears that 'the Ālayavijñāna is called the Tathāgatagarbha,' which is expressing Dharma with the term of nature. Because the Ālayavijñāna and the Heart of the Sugata are Dharma and Dharmatā. In the 'Mother of the Buddhas Sutra' (རྒྱལ་བའི་ཡུམ།), the Bhagavan (བཅོམ་ལྡན་འདས།) said: 'Thus, form (rūpa, 色) is empty of form, the emptiness of form is not form, and there is no form apart from emptiness. Form itself is emptiness, and emptiness is form.' The author of the 'Commentary on the Hundred Thousand Verses of Prajñāpāramitā' (འབུམ་ཊིཀ་) explains: 'It is like unclean water, in the state of being unclean it is called turbidity, and in the state of being clean it is called water. Just as the sky in the state of being unclean is called smog, and in the state of being clean it is called clear sky. Similarly, this emptiness, in the impure state of ordinary people, because it is not separated, it is expressed in words such as form. In the pure state, it is called emptiness. Therefore, phenomena such as form are not separated from emptiness.' This is the conclusion. Thus, Dharma and Dharmatā are not different. When Dharmatā is used to express Dharma, form itself is emptiness. When Dharma is used to express Dharmatā, emptiness is form.' This is like what is said. Dharma and the possessor of Dharma have the same meaning. Candrakīrti (月稱) in the 'Entering the Middle Way' (Madhyamakāvatāra, 入中論) believes: 'The Bhagavan spoke of the Ālayavijñāna considering emptiness.' This clearly shows that he adopted the view from the sutra that 'the Tathāgatagarbha is proclaimed as the Ālayavijñāna.'

ཞན་ཡང་ལང་གཤེགས་ལས་ཀྱང་། སྟོང་པ་ཉིད་ཡང་ དག་པའི་མཐའ་ལ་སོགས་པ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོར་གསུངས་ཏེ། བློ་གྲོས་ཆེན་ པོ་ངས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་ནི། མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་ མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་ རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་མྱ་ངན་ལས་ འདས་པ་དང་མཚན་མ་མེད་པ་དང་སྨོན་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གི་དོན་རྣམས་ལ་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོར་བསྟན་པར་བྱས་ནས་ཞེས་གསུངས་ལ། ལུང་འདི་དང་གོང་དུ་ མདོ་འདི་དང་གཞན་གྱི་ལུང་དྲངས་པ་ཡང་དགོངས་པ་གཅིག་པས། གོང་དུ་དྲངས་པའི་ལུང་ རྣམས་ཀྱིས་དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཉིད་གཙོ་བོར་བསྟན་གྱི་ཀུན་གཞི་ རྣམ་ཤེས་ལ་དགོངས་ནས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱན་སྟུག་པའི་མདོའི་ ལུང་། ས་རྣམས་སྣ་ཚོགས་ཀུན་གཞི་སྟེ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་ནི། གཟུགས་སོགས་ཡུལ་སྣ་ ཚོགས་ལས་སྣ་ཚོགས་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཉིད་ས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བས་ ས་སྣ་ཚོགས་ལ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཞེས་བརྗོད་ལ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དགེ་བ་ནི་མ་དག་ པའི་གནས་སྐབས་ན་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་སུ་སྣང་བས་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཞེས་བརྗོད་དེ། སྙིང་པོ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་མ་ཡིན་པ་ལ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་སུ་བསྒྲགས་པའི་དགོངས་པ་ 6-23 གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་བློ་ཞན་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཤེས་ཞེས་པ་ཡིན་ལ། ཉི་མ་ཟླ་བའི་ནོར་བུ་དག། ཅེས་སོགས་ཀྱིས་ནི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཉིད་བསྟན་ཏེ། དཔེ་གཉིས་པོ་ལྟར་བདེ་གཤེགས་ སྙིང་པོ་དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་དོན་དམ་པས་དགེ་བ་ཟག་མེད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བསམ་གྱིས་མི་ ཁྱབ་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ལྡན་པ་དེ་དྲི་མ་དང་བྲལ་བར་གནས་གྱུར་པ་ན་རབ་ཏུ་འབྱིན་ཞེས་ པ་ཡོན་ཏན་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ལྡན་པ་དེ་གསལ་བར་མངོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ཡིན་གྱི། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཞེས་བསྒྲགས་པའམ་བརྗོད་པ་མ་གཏོགས་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཉིད་ནི་མ་ ཡིན་ཏེ། དགེ་བ་ཡིན་པ་དང་ཟག་མེད་ལེགས་པ་སྟེ་ཟག་མེད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པར་ བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ལང་གཤེགས་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དགེ་བ་དང་ མི་དགེ་བའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་སྐྱེ་བ་དང་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་བདག་དང་བདག་གི་སྤངས་པ་ ནི་གར་མཁན་བཞིན་དུ་འགྲོ་བ་ཉམ་ང་བར་འཇུག་གོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་ཀུན་གཞི་རྣམ་ ཤེས་ནི་མ་ཡིན་གྱི། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ ཉིད་དགེ་མི་དགེ་དང་སྐྱེ་འགྲོ་ཐམས་ཅད་གནས་པའི་གཞི་གྱུར་པ་ལ་དགོངས་ནས་དེ་དག་གི་ རྒྱུར་གསུངས་པ་ཡང་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྦྱང་བར་བྱ་བར

【現代漢語翻譯】此外，《楞伽經》中也說，『空性、勝義諦等被說為如來藏。大慧，我說如來藏，並非同外道所說的『我』。大慧，如來、阿羅漢、正等覺們，將空性、勝義諦、涅槃、無相、無愿等詞語的意義，闡釋為如來藏。』這段經文以及前面引用的經文，以及其他引用的經文，意義都是一致的。前面引用的經文主要闡述了有垢如來藏，而不是以阿賴耶識為依據來闡述如來藏。如《寶積經》的經文：『諸地是雜染的阿賴耶。』等等的意義是：從色等各種對境產生各種雜染。阿賴耶識顯現為各種地，因此稱各種地為阿賴耶識。如來藏的善，在不清凈的狀態下顯現為阿賴耶識，因此稱為阿賴耶識。將並非如來藏的阿賴耶識宣稱為阿賴耶識的用意，如前所述，是心智遲鈍的人無法理解的。『日月寶珠等』，這些經文闡述的是如來藏。如同這兩個比喻，如來藏是有垢的如來藏，以勝義諦而言，是自性具有不可思議的無漏功德的善，當它轉化為無垢狀態時，就會完全顯現。也就是說，自性具有的功德會清晰地顯現出來。這並不是說阿賴耶識本身就是阿賴耶識，而是說它被稱為或被認為是阿賴耶識，因為它具有善的本質，是無漏的，是美好的，也就是說，它具有無漏的功德。此外，《楞伽經》中說：『如來藏是善與非善的因，是所有生與死的作者，捨棄了我與我所，如同舞者一般進入令人恐懼的輪迴。』這也不是指阿賴耶識，而是指法界自性清凈的如來藏，它是一切善與非善、生與死的根本，因此說它是這些的因。阿賴耶識是需要被凈化的。 6-23

【English Translation】 Furthermore, in the Laṅkāvatāra Sūtra, it is said, 'Emptiness, the ultimate truth, and so forth are taught as the Tathāgatagarbha. Mahāmati, my teaching of the Tathāgatagarbha is not the same as the self (ātman) spoken of by the non-Buddhists. Mahāmati, the Tathāgatas, Arhats, perfectly awakened Buddhas, teach the meaning of terms such as emptiness, the ultimate truth, nirvāṇa, signlessness, and wishlessness as the Tathāgatagarbha.' This passage, along with the previously cited sūtras and other quotations, share the same meaning. The previously cited passages primarily teach the defiled Tathāgatagarbha, and do not rely on the ālayavijñāna to teach the Tathāgatagarbha. As the verse from the Ghanavyūha Sūtra states: 'The various realms are the impure ālayavijñāna.' The meaning of this is that various defilements arise from various objects such as forms. The ālayavijñāna appears as various realms, hence the various realms are referred to as the ālayavijñāna. The goodness of the Tathāgatagarbha appears as the ālayavijñāna in an impure state, hence it is called the ālayavijñāna. The intention of proclaiming the ālayavijñāna, which is not the Tathāgatagarbha, as the ālayavijñāna, as explained earlier, is that those with dull minds cannot understand it. 'The sun, moon, jewels, etc.,' these verses teach the Tathāgatagarbha. Like these two metaphors, the Tathāgatagarbha is the defiled Tathāgatagarbha, which, in terms of ultimate truth, is good with inconceivable uncontaminated qualities by its very nature. When it is transformed into a state free from defilements, it will be fully revealed. That is to say, the qualities inherent in its nature will become clearly manifest. This does not mean that the ālayavijñāna itself is the ālayavijñāna, but rather that it is called or considered the ālayavijñāna because it has the essence of goodness, is uncontaminated, and is excellent, that is, it possesses uncontaminated qualities. Furthermore, the Laṅkāvatāra Sūtra states: 'The Tathāgatagarbha is the cause of good and non-good, the maker of all births and deaths, abandoning the self and what belongs to the self, like a dancer entering a frightening cycle.' This does not refer to the ālayavijñāna, but rather to the dharmadhātu, the naturally pure Tathāgatagarbha, which is the basis for all good and non-good, birth and death, and therefore it is said to be the cause of these. The ālayavijñāna is to be purified. 6-23

་བསྟན་པ་མིན་ཏེ། ཀུན་ གཞི་རྣམ་ཤེས་ནི་གཞན་དབང་ཡིན་པས་སྤང་བྱ་ཡིན་གྱི་སྦྱང་བྱ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་སྡེ་ རྒྱན་ལས། རྟག་ཏུ་གཉིས་བྲལ་འཁྲུལ་པའི་རྟེན་གང་ཡིན་དང་གང་ཞིག་རྣམ་ཀུན་ཏུ། །བརྗོད་ པར་ནུས་མ་ཡིན་ཞིང་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་དེ་ཁོ་ན། །ཤེས་བྱ་སྤང་བྱ་རང་བཞིན་དྲི་ མེད་འདོད་གང་རྣམ་པར་སྦྱང་བྱ་སྟེ། །དེ་ནི་ནམ་མཁའ་གསེར་དང་ཆུ་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་ ལས་རྣམ་དག་འདོད། །ཅེས་ཀུན་བརྟགས་གཞན་དབང་འགྱུར་མེད་ཡོངས་གྲུབ་རྣམས་རིམ་ པ་ལྟར་ཤེས་བྱ་སྤང་བྱ་སྦྱང་བྱར་གསུངས་ལ༑ བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ནི་ཆོས་ཉིད་འགྱུར་མེད་ ཡོངས་གྲུབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལང་གཤེགས་ཀྱི་ལུང་། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་ 6-24 པའི་སྙིང་པོ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དེ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་ མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམ་པར་དཔྱོད་པའི་ལྟ་བ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་དཀའོ། །རང་ བཞིན་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི་གློ་བུར་གྱི་ཉོན་མོངས་པས་ཉེ་བར་ཉོན་མོངས་པའི་ཕྱིར་ དེ་རྣམས་ལ་མ་དག་པ་ལྟར་སྣང་སྟེ། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཉིད་ཀུན་ གཞི་རྣམ་ཤེས་སེམས་ཅན་ལྟ་བུར་སྣང་བར་བསྟན་ཏོ། །འོ་ན་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་དུ་ བགྲང་བའི་ཐོག་མར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་ བསྒྲགས་པ་དང་ཞེས་པ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བདུན་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་ རླབས་བཞིན་དུ་རྟག་ཏུ་ལུས་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་ཞེས་འབྱུང་བས་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་ཡ་གྱལ་ཀུན་ གཞི་རྣམ་ཤེས་ཉིད་བསྟན་པ་མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་ན། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལ་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་ ཡ་གྱལ་གྱི་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་སུ་བརྗོད་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་གོང་དུ་བསྟན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། ལང་གཤེགས་ཀྱི་མདོ་གོང་དུ་དྲངས་པ་ལས་ཀྱང་། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་ པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བསྒྲགས་པ་ཡིད་དང་ལྷན་ཅིག་པ་ནི་འཇུག་པའི་རྣམ་ པར་ཤེས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་སྐད་ཅིག་པ་ཡིན་ཏེ། ཟག་པ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་ནི་ སྐད་ཅིག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བྱིས་པ་སོ་སོས་སྐྱེ་བོ་སྐད་ཅིག་མར་སྨྲར་བ་ལ་ཆགས་པ་རྣམས་ ཀྱིས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་དང་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པ་འདི་མི་རྟོགས་སོ། །དེ་མ་ རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཆད་པར་ལྟ་བས་འདུས་མ་བྱས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་འཇིག་པར་བྱེད་དོ་ ཞེས་པའི་དགོངས་པ་ཡང་། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆ་ལ་འཇུག་ པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་བག་ཆགས་ཞེས་གསུངས་ཏེ་དེ་སྐད་ཅིག་མ་དང་ཟག་པ་མེད་པའི་ བག་ཆགས་ཀྱི་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆ་ཡིན་ཏེ་དེ་སྐད་ཅིག་མ་མ་ ཡིན་པ་དང་། བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི

ས་རྣམ་ཤེས་འདུས་བྱས་སྐད་ཅིག་མ་དང་ཆོས་ཉིད་འདུས་མ་ 6-25 བྱས་སྐད་ཅིག་མ་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་མ་རྟོགས་པས་ཆོས་ཉིད་འདུས་མ་བྱས་བདེ་ གཤེགས་སྙིང་པོ་འཇིག་པ་སྟེ་མེད་དོ་ཞེས་སྐུར་བ་འདེབས་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ པས་ན་ཆོས་ཉིད་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆ་དེ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡིན་པར་བསྟན་ནོ། །ལང་ གཤེགས་ལས་དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོ་རུ་ཁ་འཕངས་པའི་དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོའི་ལུང་ལས། དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོས་དུཿཁ་མྱོང་བ་ཡིན་པ་དང་། དེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་ པོ་དེ་དུཿཁ་ལ་སྐྱོ་བ་དང་མྱང་འདས་ལ་འདོད་ཅིང་དོན་དུ་གཉེར་བ་དང་སྨོན་པར་འོས་པར་ གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ནི་རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཁམས་རྣམ་པར་དག་པའི་ རིགས་ནི་ལོག་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཡང་ལས་རྣམ་པ་གཉིས་ཉེ་བར་ གནས་པར་བྱེད་དེ་ཞེས་བཤད་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་གྱི་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བས་ སེམས་ཅན་ནམ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་དེ་སྡུག་བསྔལ་ལ་སྐྱོ་བ་དང་མྱང་འདས་ལ་འདོད་པ་ ལགས་སུ་འོས་པ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་ལས་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དེ་ ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ལ་དགོངས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ནི་ཐོག་མ་ དང་ཐ་མ་མ་མཆིས་པའི་མཐར་མཆིས་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་དང་མི་འགག་པའི་ཆོས་ཅན་སྡུག་ བསྔལ་མྱོང་བ་ལགས་པས་ཞེས་འབྱུང་ཞིང་། མྱང་འདས་ཆེན་པོ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་སྙིང་པོ་ཐོག་མ་ནས་བཅོས་མ་མ་ཡིན་པའི་ཁམས་ཡིན་ལ། ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི་གློ་ བུར་དུ་བྱུང་བ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་གསུངས་ལ། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ནི་ཐ་མ་མེད་པར་གནས་པ་དང་ མི་སྐྱེ་བ་དང་མི་འགག་པ་དང་བཅོས་མ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་གྱི་སུམ་ཅུ་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པར། དགྲ་བཅོམ་ཉིད་ན་དེ་ལྡོག་གོ། ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟར་ཕྱི་མཐའ་ཡོད་ཅིང་འདུས་བྱས་བཅོས་མ་ གློ་བུར་བ་ཡིན་པས་སྐྱེ་འགག་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ༑ ༑དེས་ན་དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོའི་ལུང་གོང་དུ་ 6-26 དྲངས་པས་ཀྱང་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཁོ་ན་གཙོ་བོར་བསྟན་ཏེ། ལུང་དེ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སོ་སོས་སྐྱེ་བོ་དང་ཉན་རང་དང་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ ཡུལ་དུ་མ་གྱུར་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བློ་རྣམ་པར་ དག་པ་ཞིབ་མོ་སྤངས་པའི་མོས་པ་དང་བློ་གྲོས་རབ་ཏུ་འབྱེད་པ་དོན་ལ་རྟོན་པ་རྣམས་ཀྱི་ འང་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གསུངས་པ་ཟབ་པ་ལས་ཀྱང་ཆེས་ཟབ་པའི་དོན་དེ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཡིན་ པ་ལྟ་བུར་བསྟན་པ་ལ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་མངོན་པར་ཞེན་ནས་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་བསྟན་ནོ་ ཞེས་བརྗོད་ན། ཤིན་ཏུ་ཟབ་པའི་མདོ

【現代漢語翻譯】由於未能區分有為剎那的識與無為剎那的法性，他們誹謗說，無為法性的如來藏會壞滅，即不存在。因此，法性無為的部分被指出是如來藏。在《楞伽經》中，引述了《寶鬘經》中的話，如《寶鬘經》所說：『如來藏會體驗痛苦。』因此，如來藏厭倦痛苦，渴望涅槃，追求並嚮往涅槃。其含義在《寶性論》的註釋中解釋說：『佛性清凈的種姓，即使對於那些註定要墮落的眾生，也會使兩種業力靠近。』因此，由於存在如來藏的緣故，具有如來藏的眾生的阿賴耶識會體驗痛苦，因此眾生或阿賴耶識厭倦痛苦，渴望涅槃是如來藏的作用。如來藏並非指阿賴耶識，因為如來藏是無始無終、究竟、不生不滅的法性，會體驗痛苦。』此外，《大涅槃經》中說：『如來藏從一開始就是非造作的自性，而煩惱是突然出現的。』然而，阿賴耶識並非無始存在、不生不滅、非造作的，正如《三十頌釋》中所說：『在阿羅漢位時，它會止息。』因此，它有終結，是有為、造作、突發的，會經歷生滅。因此，上述引用的《寶鬘經》主要闡述瞭如來藏，因為這些經文說，如來藏不是普通人、聲聞、緣覺和外道所能理解的境界，而是如來的境界，是菩薩清凈的智慧、捨棄細微煩惱的意樂和辨別智慧、依止意義的人們所能理解的境界，是甚深中的甚深。如果有人執著于字面意思，認為這是在闡述阿賴耶識，那麼他們就曲解了甚深之經。 Because they do not understand the difference between the momentary consciousness that is conditioned and the Dharma-nature that is unconditioned and not momentary, they slander that the Tathāgatagarbha (如來藏，tathāgatagarbha，tathāgatagarbha，the womb of the tathāgata) of the unconditioned Dharma-nature is destroyed, i.e., does not exist. Therefore, the aspect of the unconditioned Dharma-nature is shown to be the Tathāgatagarbha. In the Laṅkāvatāra Sūtra, from the quote of the Ratnamālā Sūtra (Garland of Jewels Sutra), it says, 'The Tathāgatagarbha experiences suffering.' Therefore, the meaning of saying that the Tathāgatagarbha is weary of suffering, desires nirvāṇa (涅槃，nirvāṇa，nirvāṇa，cessation), seeks and aspires to nirvāṇa is explained in the commentary of the Uttaratantra: 'The lineage of the Buddha-nature, even for sentient beings who are certain to be perverse, causes two kinds of actions to be close.' Therefore, because of the reason that the Tathāgatagarbha exists, the ālayavijñāna (阿賴耶識，ālayavijñāna，ālayavijñāna，storehouse consciousness) of sentient beings who have the Tathāgatagarbha experiences suffering, so the sentient beings or the ālayavijñāna are weary of suffering and desiring nirvāṇa, which is shown to be the action of the Tathāgatagarbha. The Tathāgatagarbha is not referring to the ālayavijñāna, because the Tathāgatagarbha is said to be the Dharma-nature that is without beginning or end, ultimate, unarising, and unceasing, and experiences suffering. Moreover, in the Mahāparinirvāṇa Sūtra, it says, 'The Tathāgatagarbha from the beginning is an unconditioned element, and the afflictions are adventitious.' However, the ālayavijñāna is not abiding without end, unarising, unceasing, and unconditioned, as it says in the Triṃśikā-vijñaptimātratā (Thirty Verses on Consciousness-Only), 'In the state of an arhat (阿羅漢，arhat，arhat，one who is worthy), it ceases.' Therefore, it has an end, is conditioned, artificial, and adventitious, and therefore undergoes arising and ceasing. Therefore, the Ratnamālā Sūtra quoted above mainly shows only the Tathāgatagarbha, because those quotes say that the Tathāgatagarbha is not the object of practice for ordinary people, śrāvakas (聲聞，śrāvaka，śrāvaka，hearers), pratyekabuddhas (緣覺，pratyekabuddha，pratyekabuddha，solitary realizer), and tīrthikas (外道，tīrthika，tīrthika，non-buddhists), but is the object of practice for the Tathāgata, for bodhisattvas (菩薩，bodhisattva，bodhisattva，enlightenment being) with pure minds, devotion that has abandoned subtle obscurations, and intelligence that thoroughly distinguishes, those who rely on meaning. If one clings to the literal meaning and says that it is showing the ālayavijñāna, then they are manifestly attached to the words and distort the meaning of the extremely profound sūtra.

【English Translation】 Because they do not understand the difference between the momentary consciousness that is conditioned and the Dharma-nature that is unconditioned and not momentary, they slander that the Tathāgatagarbha of the unconditioned Dharma-nature is destroyed, i.e., does not exist. Therefore, the aspect of the unconditioned Dharma-nature is shown to be the Tathāgatagarbha. In the Laṅkāvatāra Sūtra, from the quote of the Ratnamālā Sūtra (Garland of Jewels Sutra), it says, 'The Tathāgatagarbha experiences suffering.' Therefore, the meaning of saying that the Tathāgatagarbha is weary of suffering, desires nirvāṇa, seeks and aspires to nirvāṇa is explained in the commentary of the Uttaratantra: 'The lineage of the Buddha-nature, even for sentient beings who are certain to be perverse, causes two kinds of actions to be close.' Therefore, because of the reason that the Tathāgatagarbha exists, the ālayavijñāna of sentient beings who have the Tathāgatagarbha experiences suffering, so the sentient beings or the ālayavijñāna are weary of suffering and desiring nirvāṇa, which is shown to be the action of the Tathāgatagarbha. The Tathāgatagarbha is not referring to the ālayavijñāna, because the Tathāgatagarbha is said to be the Dharma-nature that is without beginning or end, ultimate, unarising, and unceasing, and experiences suffering. Moreover, in the Mahāparinirvāṇa Sūtra, it says, 'The Tathāgatagarbha from the beginning is an unconditioned element, and the afflictions are adventitious.' However, the ālayavijñāna is not abiding without end, unarising, unceasing, and unconditioned, as it says in the Triṃśikā-vijñaptimātratā (Thirty Verses on Consciousness-Only), 'In the state of an arhat, it ceases.' Therefore, it has an end, is conditioned, artificial, and adventitious, and therefore undergoes arising and ceasing. Therefore, the Ratnamālā Sūtra quoted above mainly shows only the Tathāgatagarbha, because those quotes say that the Tathāgatagarbha is not the object of practice for ordinary people, śrāvakas, pratyekabuddhas, and tīrthikas, but is the object of practice for the Tathāgata, for bodhisattvas with pure minds, devotion that has abandoned subtle obscurations, and intelligence that thoroughly distinguishes, those who rely on meaning. If one clings to the literal meaning and says that it is showing the ālayavijñāna, then they are manifestly attached to the words and distort the meaning of the extremely profound sūtra.

་སྡེ་ལ་སྐུར་པ་བཏབ་པར་འགྱུར་ཞིང་། སྙིང་པོ་ཀུན་ གཞིར་བསྒྲགས་པ་ཡང་། །བློ་ཞན་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཤེས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་འགྱུར་རོ། ། སོར་ཕྲེང་གི་མདོ་ལས། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལས་ཡིད་ཅེས་བསྟན་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏེ། ཡིད་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཡིན་ པ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའོ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ཡང་། ཡིད་ལ་དགོངས་ ནས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་གསུངས་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་ཡིད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་ པར་དག་པ་དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཡིན་པ་དང་དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ ཡིན་པར་གསུངས་སོ། །དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་ཙམ་ལ་དགོངས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཚུལ་ནི་འོག་ཏུ་ བརྗོད་པར་བྱའོ། ། ༈ གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་རྒྱན་ལས་འདི་ལྟར་འབྱུང་སྟེ། རྒྱུད་བླ་ མ་ལས། རྫོགས་སངས་སྐུ་ནི་འཕྲོ་ཕྱིར་དང་། །དེ་བཞིན་ཉིད་དབྱེར་མེད་ཕྱིར་དང་། །རིགས་ ཡོད་ཕྱིར་ན་ལུས་ཅན་ཀུན། །རྟག་ཏུ་སངས་རྒྱས་སྙིང་པོ་ཅན། །ཞེས་པ་ནི་དགོངས་གཞི་ གསུམ་ལ་དགོངས་ནས་དགོངས་པ་ཉེས་པ་ལྔ་སྤང་བའི་གཉེན་པོ་ལ་ལྡེམ་པོར་དགོངས་པ་ སྟེ། དགོངས་གཞི་གསུམ་ནི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ 6-27 ཁྱབ་པར་འཕྲོ་བ་དང་། སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཉིད་ལས་ གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བ་ནི་སེམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་ ཁྱད་མེད་དུ་ཡོད་པ་དང་། སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གསུམ་བསྐྱེད་པའི་རིགས་ཡོད་ པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཁམས་ཡོད་པ་སྟེ་དགོངས་གཞི་གསུམ་པོ་ དེ་ལ་དགོངས་ནས། སེམས་ཅན་རྣམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་ཏུ་སྟོན་ཏེ། དེ་ ཡང་སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུས་ཁྱབ་པར་འཕྲོ་བ་ནི་ད་ལྟ་བདག་གིས་མ་ཐོབ་ ཀྱང་དུས་ཕྱིས་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ལ་དགོངས་ནས་གསུངས་པས་དུས་གཞན་ལ་དགོངས་པ་ དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་དེ་ཉིད་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་མ་ལུས་པར་དག་ པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་སེམས་ཅན་ལའང་ཁྱད་མེད་དུ་ཡོད་པས་དྲི་མ་ མ་ལུས་པ་དག་པ་དེ་ལམ་བསྒོམས་ན་ཕྱིས་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་དུས་གཞན་ལ་དགོངས་པ་ དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གསུམ་བསྐྱེད་པའི་རིགས་ནི་སྐུ་གསུམ་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་པས་རྒྱུ་ལ་འབྲས་ བུར་བཏགས་ནས་གསུངས་པས་དུས་གཞན་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མདོའི་སྒྲུབ་བྱེད་ དང་སྦྱར་ནས་སྟོན་པ་ཡང་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ༈ རྫོགས་སངས་སྐུ་ནི་འཕྲོ་ཕྱིར་དང་། །ཞེས་པ་ནི་སེམས་ཅན་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུས་ཁྱབ་ པར་འཕྲོ་བ་ཞེས་སྦྱར་བར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་སེམས་ཅན་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ

【現代漢語翻譯】將誹謗僧團，宣揚心性本基，愚鈍之人無法理解。』就像這樣。《鴦掘摩羅經》中說：『聲聞乘中所說的「意」，就是如來藏的意思。所謂「意自性清凈」，就是如來藏。』等等。這也是考慮到「意」而說如來藏，並非指「意」本身，而是指「意」的法性自性清凈，這是諸法之主，也是如來藏。這並非僅僅指成佛之因，這一點將在下文闡述。此外，《如來藏莊嚴經》中這樣寫道：《寶性論》中說：『圓滿佛陀身，放射故，如是無差別故，具種姓故，有情眾，恒具如來藏。』這是考慮到三個要點，爲了對治五種過失的觀點，而委婉地表達。三個要點是：圓滿佛陀的法身遍佈一切眾生；心的實相自性光明，不會改變，這就是心的真如，這在佛和眾生之間沒有差別；考慮到眾生具有生起佛陀三身的種姓，因此具有如來藏。考慮到這三個要點，才說眾生具有如來藏。也就是說，佛陀的法身遍佈眾生，這是考慮到現在雖然沒有獲得，但將來會獲得，所以是著眼於未來。真如自性光明，完全清凈了所有的暫時性垢染，這就是佛。真如在眾生中也沒有差別，所以完全清凈了垢染，通過修道，將來可以獲得，這也是著眼於未來。生起佛陀三身的種姓是三身之因，所以將因視為果來說，這也是著眼於未來。』將這些與經文的論證結合起來闡述，並非真正的密意。『圓滿佛陀身，放射故，』這並非是要將『法身遍佈眾生』與之結合，而是法身…

【English Translation】 It will become a slander against the Sangha and an announcement of the essence of the fundamental nature, which the dull-witted will not understand.' It will become like that. In the Aṅgulimālīya Sūtra, it is said: 'The 'mind' taught in the Śrāvakayāna is the meaning of Tathāgatagarbha. That which is called 'the mind is naturally pure' is the Tathāgatagarbha.' And so on. This is also considering the 'mind' and speaking of the Sugatagarbha. It is not referring to the 'mind' itself, but rather the nature of the 'mind,' which is naturally pure. This is the chief of all dharmas, and it is the Tathāgatagarbha. This is not merely referring to the cause of Buddhahood, which will be discussed below. Furthermore, in the Ornament of the Tathāgatagarbha, it appears as follows: In the Uttaratantra, it says: 'Because the complete Buddha's body radiates, because suchness is inseparable, and because there is lineage, all beings constantly possess the Tathāgatagarbha.' This is considering three points, and it is a skillful way of expressing it as an antidote to avoid five faults in understanding. The three points are: the dharmakāya of the complete Buddha pervades all sentient beings; the nature of the mind's reality is naturally luminous and does not change, which is the suchness of the mind, and this exists without difference between Buddhas and sentient beings; and considering that sentient beings have the lineage to generate the three bodies of the Buddha, therefore they possess the Tathāgatagarbha. Considering these three points, it is taught that sentient beings possess the Tathāgatagarbha. That is, the dharmakāya of the Buddha pervades sentient beings, which is spoken with the understanding that although it is not attained now, it will be attained later, thus considering a future time. The suchness that is naturally luminous is the Buddha when all adventitious stains are completely purified. Since that suchness also exists without difference in sentient beings, the complete purification of stains can be attained later through cultivating the path, which is also considering a future time. The lineage to generate the three bodies of the Buddha is the cause of the three bodies, so it is spoken by attributing the result to the cause, which is also considering a future time.' Presenting this by combining it with the scriptural proofs is not the true intention. 'Because the complete Buddha's body radiates,' this is not to be combined with 'the dharmakāya pervades sentient beings,' but rather the dharmakāya...

་ཁྱབ་པ་ཉིད་ཡིན་ ཏེ། འགྲེལ་པར་རྒྱས་བཤད་ཀྱི་སྐབས་སུ་འཕྲོ་བའི་དོན་ཁྱབ་པ་ལ་བཤད་པས་སོ། །དེས་ན་ སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུས་གདོད་མ་ཉིད་ནས་ཁྱབ་པ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ནི་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་དོན་དངོས་ཉིད་ཡིན་ཅིང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་སྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ན། སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་ ཀྱི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་ལྡེམ་པོར་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའི་དགོངས་གཞི་ཡིན་པར་འཆད་པ་ནི་ 6-28 ཤིན་ཏུ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ནོ། ། གསུམ་པོ་དེ་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་དོན་ཡིན་པའི་ཚུལ་ལ། དང་པོ་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་ པོའི་དོན་ཡིན་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་མདོའི་དོན་རྒྱུད་བླ་མར་གསུངས་པ། སངས་རྒྱས་པད་ངན་སྦྲང་རྩི་སྦྲང་མ་ལ། །སྦུན་ལ་སྙིང་པོ་མི་གཙང་ནང་ན་གསེར། །ས་ལ་ གཏེར་དང་མྱུག་སོགས་འབྲས་ཆུང་དང་། ། གོས་ཧྲུལ་ནང་ན་རྒྱལ་བའི་སྐུ་དང་ནི། །བུད་མེད་ངན་མའི་ལྟོ་ན་མི་བདག་དང་། །ས་ ནང་རིན་ཆེན་གཟུགས་ཡོད་ཇི་ལྟ་བར། །གློ་བུར་ཉོན་མོངས་དྲི་མས་བསྒྲིབས་པ་ཡི། །སེམས་ ཅན་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་ཁམས་འདི་གནས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་དཔེ་དང་པོ་གསུམ་ནི་ སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུས་ཁྱབ་པའི་དོན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ ཏེ། རྒྱུད་བླར། འཇིག་རྟེན་འདས་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ན། །འདི་ལ་དེས་ནི་མི་དམིགས་པས། །དེ་ བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་དང་ཁམས། །འདྲ་བ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན། །ཕྲ་མོ་ཟབ་མོའི་ཚུལ་ བསྟན་ནི། །སྦྲང་རྩི་རོ་ཅིག་པ་བཞིན་ཏེ། །རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཚུལ་བསྟན་པ། །སྣ་ཚོགས་སྦུན་ སྙིང་བཞིན་ཤེས་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པའི་འགྲེལ་པར། དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་དང་ སྦྲང་རྩི་དང་སྙིང་པོའི་དཔེ་འདི་གསུམ་གྱིས་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལུས་པ་ མེད་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཁྱབ་པའི་དོན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་སེམས་ཅན་འདི་དག་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ནོ། །གང་ཞིག་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པའི་སེམས་ཅན་དེ་ནི་འགའ་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ ན་མེད་དེ། ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་གཟུགས་བཞིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ། ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་རྟག་ ཏུ་ཀུན་སོང་འདོད། །དེ་ནི་འདི་ནི་རྟག་ཏུ་ཀུན་སོང་འདོད། །ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་གཟུགས་ 6-29 རྣམས་ཀུན་སོང་བ། །དེ་བཞིན་འདི་ཡང་སེམས་ཅན་ཀུན་ཏུ་སོང་། །ཞེས་གསུངས་སོ་ཞེས་ གསུངས་པས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུས་མ་ཁྱབ་པའི་སེམས་ཅན་འགའ་ཡང་མེད་ལ། ཆོས་ སྐུ་ཉིད་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་ཡིན་ཏེ། དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ བ

【現代漢語翻譯】即是遍及一切的道理。因為在註釋中，于廣釋時，解釋了『遍及』的含義。因此，如來法身從本初就遍及一切眾生等三點，是如來藏的真實含義。因為這是爲了證明一切眾生皆具佛性的原因而宣說的。如果將眾生具有佛性理解為方便之說，那就大錯特錯了。關於這三點是如來藏含義的方式：首先，佛的法身遍及一切眾生，這是如來藏的含義，如《寶性論》中所說：『佛陀、蓮花、糠秕蜜，蜂、殼中精華不凈物，地下金礦苗小果，破衣之中勝者身，惡婦腹中人中主，地中寶像如是住，突發煩惱垢所蔽，如來界在有情中。』其中的前三個例子是指佛的法身遍及一切眾生的含義。《寶性論》中說：『世間已逝故，於世間，此由彼故不可得，如來與界性，顯示為相同體性。』『細微甚深之理，如蜜之美味，種種形態之理，應知如種種糠秕精華。』在註釋中說：『因此，佛的色身、蜂蜜和精華這三個例子，是指如來法身無礙地遍及眾生界的含義，以此顯示這些眾生具有如來藏。』『沒有任何眾生存在於如來法身之外，就像虛空中的色法一樣。』如是說：『如虛空恒常遍一切，此亦如是恒常遍一切。如虛空遍及一切色，此亦如是遍及一切眾生。』因此，沒有哪個眾生不被佛的法身所遍及，而法身本身就是勝義諦的佛陀。《華嚴經》中說：『世尊，如來』

【English Translation】 That is the meaning of being pervasive. Because in the commentary, during the extensive explanation, it explains the meaning of 'pervasive'. Therefore, the three aspects, such as the Dharmakaya (ཆོས་ཀྱི་སྐུ།, dharmakāya, 法身) of the Tathagata (དེ་བཞིན་གཤེགས་པ།, tathāgata, 如來) pervading all sentient beings from the very beginning, are the actual meaning of the Tathagatagarbha (དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ།, tathāgatagarbha, 如來藏). Because it is said as the reason for proving that all sentient beings possess the Buddha-nature. It is a great mistake to interpret the possession of Buddha-nature by sentient beings as a provisional statement. Regarding how these three are the meaning of the Tathagatagarbha: First, the Buddha's Dharmakaya pervading all sentient beings is the meaning of the Tathagatagarbha, as stated in the Uttaratantra (རྒྱུད་བླ་མ།, Uttaratantra, 寶性論): 'Buddha, lotus, chaff, honey, bees, essence in husk, impure things, gold in the ground, small sprouts, small fruits, Victorious One's body in tattered clothes, lord of men in the womb of a wicked woman, precious image in the earth, just as they reside, The Sugata-dhatu (དེ་བཞིན་ཁམས།, sugatadhātu, 如來界) abides in sentient beings obscured by adventitious stains of disturbing emotions.' The first three examples refer to the meaning of the Buddha's Dharmakaya pervading all sentient beings. In the Uttaratantra, it says: 'Since the world has passed away, in the world, this is not perceived by that, the Tathagata and the Dhatu, Are shown to be of the same essence. The subtle and profound principle is like the taste of honey, The principle of various forms should be known like various husks and essences.' In the commentary, it says: 'Therefore, these three examples of the Buddha's Rupakaya (གཟུགས་ཀྱི་སྐུ།, rūpakāya, 色身), honey, and essence refer to the meaning of the Tathagata's Dharmakaya pervading the realm of sentient beings without obstruction, thereby showing that these sentient beings possess the Tathagatagarbha.' 'There is no sentient being that exists outside of the Tathagata's Dharmakaya, just like form in space.' It is said: 'Just as space always pervades everything, so too does this always pervade everything. Just as space pervades all forms, So too does this pervade all sentient beings.' Therefore, there is no sentient being that is not pervaded by the Buddha's Dharmakaya, and the Dharmakaya itself is the ultimate Buddha. In the Avatamsaka Sutra (དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོ།, Avatamsaka Sutra, 華嚴經), it says: 'Bhagavan (བཅོམ་ལྡན་འདས།, bhagavan, 世尊), Tathagata'

ཞིན་གཤེགས་པ་གཞན་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་གཞན་པ་ནི་མ་ལགས་ཀྱི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ ཀྱི་སྐུ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལགས་སོ་ཞེས་གསུངས་པས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུས་ཁྱབ་པ་ཉིད་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་ པོ་ཅན་ཡིན་པར་གསུངས་པའི་དོན་ཡིན་པས། དེ་ལྟར་གསུངས་པ་ནི་ལྡེམ་དགོངས་མ་ཡིན་ གྱི་ངེས་པའི་དོན་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཕལ་པོ་ཆེ་ལས་ཀྱང་། ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་སོང་བ་སྟེ་འདོད་པ་དང་གཟུགས་ཡོད་པ་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ གནས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཡང་གང་དུ་ཡང་སོང་བ་མེད་ཅིང་རྗེས་སུ་སོང་བ་མེད་པར་ ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་གཟུགས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ཡང་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྗེས་སུ་སོང་བ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་ཞིང་ཐམས་ཅད་ཀུན་ཏུ་ཁྱབ་པར་ཤེས་ པར་བྱའོ་ཞེས་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་མདོ་ལས་ ཀྱང་ཞི་བའི་བློ་གྲོས་འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ནི་གཟུགས་སུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དུ་ ཞུགས་པའོ། །ཞི་བའི་བློ་གྲོས་དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ཡང་སེམས་ཅན་དུ་ སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དུ་ཞུགས་པའོ། །ཞི་བའི་བློ་གྲོས་འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་ནང་ དུ་ནི་གཟུགས་སུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་འདུས་སོ། །ཞི་བའི་བློ་གྲོས་དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྐུའི་ནང་དུ་ཡང་སེམས་ཅན་དུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་འདུས་སོ་ཞེས་གསུངས་ པས་སོ། །ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུའི་སེམས་ཅན་ལ་ཁྱབ་པར་འཕྲོ་བ་དེ་ད་ལྟ་བདག་ 6-30 གིས་མ་ཐོབ་ཀྱང་དུས་ཕྱིའི་ཐོབ་པར་འགྱུར་བར་དགོངས་ནས་གསུངས་པ་དུས་གཞན་ལ་ དགོངས་པ་ཡིན་པའི་ཤེས་བྱེད་དུ་ལུང་འདི་ལྟར་སྦྱོར་ཏེ། མྱང་འདས་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་ ཇི་ལྟར་ཏིལ་ཡོད་ན་མར་ཡང་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཐབས་རྣམས་སྤང་ན་མི་མཐོང་བ་ བཞིན་དུ་བུ་རམ་གྱི་ཤིང་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དཔེར་ན་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་གྱི་ལྷ་ དང་བྱང་གི་སྒྲ་མི་སྙན་ན་ཡོད་པའི་ཆོས་ཡོད་མོད་ཀྱི་དགེ་བའི་ལས་སམ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་མཐུ་ མེད་ན་མི་མཐོང་ངོ་། །སའི་འོག་ན་རྩའི་རྩ་བ་དང་སའི་འོག་གི་ཆུ་ནི་སས་ཁེབས་པས་ན་མི་ མཐོང་བ་ལྟར། སེམས་ཅན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། འཕགས་པའི་ ལམ་མ་བསྒོམས་ན་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་སོགས་དང་། རིགས་ཀྱི་བུ་དཔེར་ན་ནམ་ མཁའ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་ཡང་མ་ཡིན་ཕྱི་རོལ་ཡང་མ་ཡིན་ཕྱི་ནང་གཉིས་ ག་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཐོགས་པ་མེད་དེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་ བཞིན་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དཔེར་ན་མི་ཞ

【現代漢語翻譯】如果如來有不同於其他眾生的法身，那是不對的。世尊（Bhagavan）的法身即是如來。因此，一切眾生都被如來的法身所遍及，這意味著一切眾生都具有佛性（Tathagatagarbha）。如此宣說並非隱晦之意，而是如實直白的真義。正如《華嚴經》（Avatamsaka Sutra）所說：『虛空的界限遍及一切，即遍及欲界、色界和無色界的一切處所，但它無所從來，也無所往。』為什麼呢？因為虛空沒有形相。諸位佛子，如來的身也遍及一切，應知它遍及一切眾生、一切法和一切剎土。』此外，《如來秘密不可思議經》也說：『寂靜的智慧啊，例如虛空遍入一切顯現之色。寂靜的智慧啊，同樣地，如來的身也遍入一切顯現之眾生。寂靜的智慧啊，例如虛空中容納一切顯現之色。寂靜的智慧啊，同樣地，如來的身中也容納一切顯現之眾生。』此外，關於佛的法身遍及眾生，雖然我現在沒有證得，但考慮到未來可以證得，所以這樣說是指對未來時而言。爲了證明這一點，可以引用這段經文。《涅槃經》（Nirvana Sutra）中說：『善男子，譬如芝麻中有油，但需要方法才能見到。如果沒有方法，就像甘蔗一樣也見不到。善男子，譬如三十三天（Trayastrimsa）的天人和北方的不悅耳之聲，雖然有存在的法，但如果沒有善業或神通力，也無法見到。』又如地下的根和地下的水被土地覆蓋而無法見到一樣，眾生的佛性也是如此，如果不修習聖道，就無法見到。』等等。『善男子，譬如虛空，不在一切眾生之內，也不在外，也不在內外之間，所以沒有阻礙。一切眾生的佛性也是如此。善男子，譬如人……』

【English Translation】 It is not the case that the Tathagata (如來) has a Dharmakaya (法身, Body of Dharma) different from other beings. The Dharmakaya of the Bhagavan (世尊) is the Tathagata. Therefore, all sentient beings are pervaded by the Dharmakaya of the Tathagata, which means that all sentient beings possess the Buddha-nature (Tathagatagarbha, 佛性). Such a statement is not of hidden meaning but is the literal and definitive meaning. As the Avatamsaka Sutra (華嚴經) says: 'The realm of space pervades all, that is, it pervades all places of the desire realm, the form realm, and the formless realm, but it does not come from anywhere, nor does it go anywhere.' Why? Because space has no form. Sons of the Buddhas, the body of the Tathagata also pervades all; it should be known that it pervades all sentient beings, all dharmas, and all Buddha-fields.' Furthermore, the Sutra of the Secret Inconceivable Nature of the Tathagata also says: 'Tranquil wisdom, for example, space enters into all appearing forms. Tranquil wisdom, similarly, the body of the Tathagata also enters into all appearing sentient beings. Tranquil wisdom, for example, within space, all appearing forms are contained. Tranquil wisdom, similarly, within the body of the Tathagata, all appearing sentient beings are contained.' Furthermore, regarding the Buddha's Dharmakaya pervading sentient beings, although I have not attained it now, considering that it can be attained in the future, this is said with reference to the future time. To prove this, this scripture can be cited. The Nirvana Sutra (涅槃經) says: 'Good son, just as there is oil in sesame seeds, but it can only be seen with a method. Without a method, it cannot be seen, just like sugarcane.' Good son, just as the gods of the Trayastrimsa (三十三天) heaven and the unpleasant sounds of the north, although there is an existing dharma, it cannot be seen without meritorious deeds or miraculous powers.' Just as the roots under the ground and the water under the ground are covered by the earth and cannot be seen, so too is the Buddha-nature of sentient beings; if one does not cultivate the noble path, it cannot be seen.' And so on. 'Good son, just as space is not inside all sentient beings, nor outside, nor between inside and outside, so it is without obstruction. The Buddha-nature of all sentient beings is also like this. Good son, just as a person...'

ིག་ལ་ནོར་གནས་གཞན་ཞིག་ན་ཡོད་ ན་དྲུང་ན་མེད་མོད་ཀྱི་ཡིད་བཞིན་དུ་སྤྱོད་པ་ལ་དབང་ངོ་། །གལ་ཏེ་ལ་ལ་ཞིག་གིས་དྲིས་ན་ ཡང་བདག་དབང་ངོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ངེས་པར་དབང་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སེམས་ ཅན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བར་འདི་ཡང་མ་ཡིན་ཕྱི་རོལ་ཡང་མ་ཡིན་ ཏེ༑ ངེས་པར་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་ཅེས་སྨྲའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དཔེར་ན་སེམས་ ཅན་གྱི་ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་བྱས་པ་ཡང་ནང་ན་ཡང་མ་ཡིན་ཕྱི་རོལ་ན་ཡང་མ་ཡིན་ ཏེ། དེ་ལྟར་ལས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན། ཐོག་མ་མེད་ལ་ ད་ལྟར་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་མ་ཡིན། འདིས་བྱས་པས་འདིས་མྱོང་ བ་ཡང་མ་ཡིན། འདིས་བྱས་པའི་གཞན་མྱོང་བ་ཡང་མ་ཡིན། གཞན་བྱས་པས་གཞན་མྱོང་ བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བྱས་པ་ཡང་མེད་མྱོང་བ་ཡང་མེད་པ་མ་ཡིན་གྱི། དུས་དང་རྐྱེན་འདུས་ 6-31 པས་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མྱོང་བ་ལྟར། སེམས་ཅན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་ དེ་དང་འདྲ་བར་ཐོག་མར་མེད་ལ་ད་ལྟར་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན། ནང་ན་མ་ཡིན་ཕྱི་རོལ་ན་མ་ ཡིན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་མེད་པ་མ་ཡིན་འདི་ན་མ་ཡིན་ཕྱི་རོལ་ན་མ་ཡིན་གཞན་ནས་འོངས་པ་མ་ ཡིན་རྒྱུ་རྐྱེན་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་མཐོང་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དུས་དང་རྐྱེན་འདུས་པས་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་ སོ་ཞེས་པ་ཡང་ཤེས་བྱེད་དུ་མི་རུང་སྟེ། ལུང་དེ་དག་གི་དགོངས་པ་ནི། དཔེར་ན་ཏིལ་ལ་ མར་ཡོད་ཀྱང་ཐབས་མ་བྱས་ན་མི་མཐོང་བ་ལྟར། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ ཀྱི་རང་བཞིན་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡོད་ཀྱང་ལམ་མ་བསྒོམས་ན་མཐོང་བར་མི་འགྱུར་ཞེས་ བསྟན་གྱི་ལམ་མ་བསྒོམས་ན་སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་ཅེས་མི་སྟོན་ པས་སེམས་ཅན་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་མ་མཐོང་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ སྙིང་པོ་ཡོད་པ་མི་འགལ་ཏེ་ཏིལ་མ་བཙིར་བ་ན་ཏིལ་མར་མ་མཐོང་ཡང་ཏིལ་མར་ཡོད་པ་ བཞིན་ནོ། །སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་གྱི་ལྷ་དང་བྱང་གི་སྒྲ་མི་སྙན་ན་ཡོད་པའི་ཆོས་ཡོད་མོད་ཀྱི་དགེ་ བའི་ལས་སམ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་མཐུ་མེད་ན་མི་མཐོང་བ་ལྟར་སེམས་ཅན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་ བཞིན་ཡང་ལམ་མ་བསྒོམ་ན་མི་མཐོང་བར་གསུངས་པ་ཡང་། སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ རང་བཞིན་ཡོད་བཞིན་དུ་མི་མཐོང་བར་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི། སེམས་ཅན་ལ་ད་ལྟ་སངས་རྒྱས་ ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཞིག་ལམ་བསྒོམས་པས་ཡོད་པར་འགྱུར་བར་བསྟན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། ས་འོག་ན་རྩྭའི་རྩ་བ་དང་ཆུ་ཡོད་པ་སས་ཁེབས་ནས་མ་མཐོང་བ་ཡང་སེམས་ཅན་ལ་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་དེ་ལམ་མ་བསྒོམས་པར་མི་མཐོང་ལ་བསྒོམས་པ་ན་མཐོང་བའི་ ད

【現代漢語翻譯】如果它存在於其他地方而非芥子中，那麼它就不能像如意寶珠一樣隨心所欲地使用。如果有人問它，它會說『我擁有它』。為什麼呢？因為它必然是自主的。眾生的佛性也是如此，既不在內也不在外，因為它必然可以獲得，所以說一切眾生皆有。善男子，例如眾生所造的善業和惡業，既不在內也不在外。如此，業的自性既非存在也非不存在，無始以來存在，但現在並非存在，也非無因而生。不是此人造作而此人承受，也不是此人造作而他人承受，也不是他人造作而他人承受。不是造作也不承受，而是因緣聚合，果報成熟時才承受。眾生的佛性也是如此，最初不存在，但現在並非存在。不在內，也不在外，非存在，也非不存在，不在此處，也不在外處，非從他處而來，也非無因無緣。並非一切眾生都不能見到，菩薩們因緣聚合時就能見到。』這些話不能作為論據，因為這些經文的含義是：例如，芝麻里有油，但不經過加工就看不見。同樣，一切眾生都有佛性——如來藏（de bzhin gshegs pa'i snying po，梵文：Tathāgatagarbha，梵文羅馬擬音：Tathāgatagarbha，如來之藏），但不修道就無法見到。這表明，不修道並不意味著眾生沒有佛性，而是表明即使眾生沒有見到如來藏，如來藏仍然存在，這並不矛盾，就像不壓榨芝麻就看不到芝麻油，但芝麻油仍然存在一樣。就像三十三天（sum cu rtsa gsum gyi lha）的天人，即使有悅耳的聲音，如果沒有善業或神通力，也無法聽到。同樣，眾生的佛性，如果不修道就無法見到。這表明，眾生雖然有佛性，但卻無法見到。這並不是說眾生現在沒有佛性，而是通過修道才能擁有佛性。地下有草根和水，被土覆蓋而看不見，這表明眾生有佛性，不修道就看不見，修道后才能見到。

【English Translation】 If it were in another place than the mustard seed, it would not have the power to act as one wishes like a wish-fulfilling jewel. If someone were to ask about it, it would say, 'I own it.' Why is that? Because it is necessarily autonomous. The Buddha-nature of sentient beings is also similar to that, being neither inside nor outside, because it is necessarily attainable, it is said that all have it. Son of good family, for example, the virtuous and non-virtuous actions done by sentient beings are neither inside nor outside. Thus, the nature of karma is neither existent nor non-existent, existing from beginningless time, but not existing now, nor arising without cause. It is not that this one does and this one experiences, nor that this one does and another experiences, nor that another does and another experiences. It is not that there is doing and not experiencing, but like experiencing the ripening of the fruit when time and conditions come together. The Buddha-nature of sentient beings is also similar to that, not existing at first, but not existing now. Not inside, not outside, not existent, not non-existent, not here, not outside, not coming from elsewhere, nor without cause and conditions. It is not that all sentient beings do not see it, but Bodhisattvas will see it when time and conditions come together.' These words cannot be used as an argument, because the meaning of those sutras is: for example, just as there is oil in sesame seeds, but it is not visible unless one makes an effort. Similarly, all sentient beings have the Buddha-nature - the Tathāgatagarbha (de bzhin gshegs pa'i snying po, Sanskrit: Tathāgatagarbha, Romanized Sanskrit: Tathāgatagarbha, Womb of the Thus-Gone-One), but it will not be seen unless one cultivates the path. This shows that not cultivating the path does not mean that sentient beings do not have the Buddha-nature, but it shows that even if sentient beings do not see the Tathāgatagarbha, the Tathāgatagarbha exists, which is not contradictory, just as sesame oil is not seen when sesame seeds are not pressed, but sesame oil exists. Just as the gods of the Thirty-Three (sum cu rtsa gsum gyi lha), even if there is a pleasant sound, it will not be heard if there is no virtuous karma or miraculous power. Similarly, the Buddha-nature of sentient beings will not be seen if the path is not cultivated. This shows that sentient beings have the Buddha-nature, but it is not seen. It is not that sentient beings do not have the Buddha-nature now, but that they will have it by cultivating the path. Just as there are grass roots and water underground, covered by soil and not seen, this shows that sentient beings have the Buddha-nature, which is not seen without cultivating the path, but is seen when it is cultivated.

པེར་འགྱུར་གྱི། སྔར་སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་ལམ་བསྒོམས་ པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པར་འགྱུར་བའི་དཔེར་མི་རུང་ངོ་༑ ༑ཡང་མི་ཞིག་ལ་ནོར་ 6-32 གནས་གཞན་ཞིག་ན་ཡོད་པ་དེ་དྲུང་ན་མེད་ཀྱང་ཅི་དགར་སྤྱོད་པ་ལ་དབང་བས། མི་དེ་ལ་ ནོར་ཡོད་པའི་གོ་ཆོད་པ་ལྟར། སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་སེམས་ཅན་གྱིས་ མངོན་དུ་གྱུར་པ་མེད་ཀྱང་། ལམ་བསྒོམས་ན་ངེས་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་མངོན་དུ་ འགྱུར་ཞིང་ཐོབ་ལ། ཐོབ་པ་དེ་ད་ལྟ་སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པས་ཐོབ་ པ་ཡིན་གྱི་མེད་ན་ཐོབ་པ་མི་འཐད་དེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་སྔར་མེད་གསར་དུ་སྐྱེ་ བའི་འདུས་བྱས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་ཅན་གྱི་ལས་དགེ་མི་དགེ་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་ རྣམ་སྨིན་མྱོང་བ་དཔེར་མཛད་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་སུ་ མ་གྲུབ་ཀྱང་མཐོང་བར་འགྱུར་བར་གསུངས་པ་ཡང་། སེམས་ཅན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་ བཞིན་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་གནས་པ་དེ་ལམ་བསྒོམས་པས་མཐོང་བའམ་ཐོབ་པར་ འགྱུར་བ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་གྱི་སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐོག་མར་མེད་ལ་ ད་ལྟ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་ད་ལྟ་མེད་པ་ལ་ལམ་བསྒོམས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ རང་བཞིན་ཅན་དུ་འགྱུར་བར་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཆོས་སྐུ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ ཕྱིར་སེམས་ཅན་གྱི་ནང་ན་གནས་པར་འདོད་པ་ལ། མྱང་འདས་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་གལ་ཏེ་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་སེམས་ཅན་གྱི་ནང་ན་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་ཀྱི་བུ་རྟག་པའི་ ཆོས་ནི་གནས་མེད་དེ། གལ་ཏེ་གནས་ཡོད་ན་མི་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། ། རིགས་ཀྱི་བུ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་དེ་འབྱུང་བ་བཅུ་གཉིས་ནི་ངེས་པར་གནས་པའི་གནས་ མེད་དོ། །གལ་ཏེ་གནས་པའི་གནས་ཡོད་ན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་ཏེ་འབྱུང་བ་བཅུ་གཉིས་རྟག་ པ་ཞེས་མི་བྱའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་གནས་པའི་གནས་མེད་ཆོས་ཀྱི་ ཁམས་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་ནམ་མཁའ་ཡང་གནས་པའི་གནས་མེད་དེ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བར་གནས་པའི་གནས་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་ 6-33 གནོད་བྱེད་དུ་འགོད་པ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མྱང་འདས་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་ངས་སེམས་ ཅན་མི་ཤེས་པ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ནང་ན་ཡང་མ་ཡིན་ཕྱི་ རོལ་ན་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན༑ སེམས་ཅན་མ་རབས་སོ་སོའི་སྐྱེ་ བོར་གྱུར་པ་དག་གིས་ལ་ལ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཕུང་པོ་ལྔའི་ནང་ན་གནས་ཏེ། ཇི་ ལྟར་སྣོད་ཀྱི་ནང་ན་ཤིང་ཏོག་ཡོད་པ་དང་མཚུངས་སོ་ཞེས་ཟེར། ལ་ལ་ནི་འདི་སྐད་དུ་ཕུང་པོ་ ལས་གཞན་པ་ན་ཡོད་དེ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་

【現代漢語翻譯】關於轉變：如果說眾生原本沒有佛性，通過修道才能擁有佛性，這並不恰當。例如，某人擁有的財富在別處，即使不在身邊，他也能隨意使用，這說明他擁有財富。同樣，雖然眾生沒有顯現佛性，但通過修道，必定能顯現並獲得佛性。而獲得佛性是因為眾生本就具有佛性，否則無法獲得。因為佛性並非原本沒有，後來新產生的有為法。眾生所造善惡業的果報，可以作為例子，說明佛性雖然無法用有或無來確定，但終將顯現。這說明，眾生的佛性從無始以來就存在，通過修道才能見到或獲得。並非說眾生原本沒有佛性，現在才擁有，或者說原本沒有，通過修道才轉變為具有佛性。此外，如果認為法身遍一切處，因此存在於眾生心中，那麼《涅槃經》中說：『善男子，如果說佛性存在於眾生心中，善男子，常法無處不在。如果說有處所，就變成無常。善男子，十二緣起沒有固定的處所。如果說有固定的處所，就不能稱十二緣起為常。如來法身也沒有固定的處所，法界、法處、法蘊和虛空也沒有固定的處所。佛性也與之相同，沒有固定的處所。』將這段話作為反駁的理由是不合理的。《涅槃經》中說：『善男子，爲了讓眾生了解他們所不瞭解的，我說佛性既不在內，也不在外。』這是為什麼呢？因為各種劣等眾生認為，有些人說佛性存在於五蘊之中，就像容器里裝著水果一樣。有些人則說，佛性存在於五蘊之外，就像虛空一樣。

【English Translation】 Regarding transformation: It is not appropriate to say that sentient beings originally do not have Buddha-nature, but through cultivating the path, they can possess Buddha-nature. For example, if someone has wealth elsewhere, even if it is not with them, they have the power to use it as they please, which shows that they possess wealth. Similarly, although sentient beings have not manifested Buddha-nature, through cultivating the path, they will surely manifest and attain Buddha-nature. And the attainment of Buddha-nature is because sentient beings inherently possess Buddha-nature; otherwise, it cannot be attained. This is because Buddha-nature is not a conditioned phenomenon that originally did not exist and was newly produced. The fruition of sentient beings' virtuous and non-virtuous actions can be taken as an example to illustrate that although Buddha-nature cannot be determined by existence or non-existence, it will eventually be seen. This indicates that sentient beings' Buddha-nature has existed since beginningless time, and through cultivating the path, it can be seen or attained. It is not saying that sentient beings originally did not have Buddha-nature and now possess it, or that they originally did not have it and through cultivating the path, they transform into having Buddha-nature. Furthermore, if it is believed that the Dharmakaya pervades all things and therefore exists within sentient beings, then the Nirvana Sutra states: 'Good son, if it is said that Buddha-nature exists within sentient beings, good son, the permanent Dharma has no location. If it has a location, it becomes impermanent. Good son, the twelve links of dependent origination have no fixed location. If they have a fixed location, the twelve links of dependent origination cannot be called permanent. The Dharmakaya of the Tathagata also has no fixed location, and the Dharmadhatu, Dharmayatanas, Dharmaskandhas, and space also have no fixed location. Buddha-nature is also the same, having no fixed location.' It is unreasonable to use this passage as a refutation. The Nirvana Sutra states: 'Good son, in order to make sentient beings understand what they do not understand, I say that Buddha-nature is neither within nor without.' Why is this? Because various inferior sentient beings believe that some say Buddha-nature exists within the five skandhas, just as fruit is contained within a vessel. Others say that it exists outside the skandhas, like empty space.

དང་མཚུངས་སོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་བས་ ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ལམ་དབུ་མ་གསུངས་སོ། །སེམས་ཅན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་ བཞིན་ནི་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་མ་ཡིན། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་ནང་འདུས་ པའི་སྐྱེ་མཆེད་དབུ་མ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་ བཞིན་ཉིད་ནི་ལམ་དབུ་མའོ་ཞེས་གསུང་སོ། །ནང་ན་མ་ཡིན་ཕྱི་རོལ་ན་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་དབུ་ མ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ནི་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་ལན་བཏབ་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་དང་། དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པས་མཐའ་གཉིས་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ནང་ན་མ་ ཡིན་ཕྱི་རོལ་ན་མ་ཡིན་ལ་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་ཀྱང་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ་དེ་ནི་ལམ་དབུ་མ་ ཞེས་བྱའོ་ཞེས་དང་། གཞན་ཡང་རིགས་ཀྱི་བུ་ཁ་ཅིག་འདི་སྐད་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ ནི་ནང་ན་གནས་ཏེ། དཔེར་ན་སྟོབས་པོ་ཆེའི་དཔྲལ་བའི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་དང་མཚུངས་ སོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྟག་པ་དང་བདེ་བ་དང་བདག་དང་ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི་ནོར་བུ་དང་ མཚུངས་ཏེ། དེ་བས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ནང་ན་ཡོད་དོ་ཞེས་སྨྲའོ། །ཁ་ཅིག་འདི་ སྐད་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ཕྱི་རོལ་ན་ཡོད་དེ། དཔེར་ན་དབུལ་པོའི་རིན་པོ་ཆེའི་ གཏེར་ཡོད་པ་དང་མཚུངས་སོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཐབས་ཀྱིས་མཐོང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བར་སེམས་ཅན་གྱི་ཕྱི་རོལ་ན་ཡོད་དེ། ཐབས་ 6-34 ཀྱིས་མཐོང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲའོ། །དེ་བས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་མཐའ་ གཉིས་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ནང་ན་མ་ཡིན་ཕྱི་རོལ་མ་ཡིན་ ལ་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་ཀྱང་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་དབུ་མའི་ལམ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་ གསུངས་པ་ལྟར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆོས་སྐུ་དེ་སྣོད་ཀྱི་ནང་ན་ཤིང་ཏོག་ཡོད་པའམ། གྱད་སྟོབས་པོ་ཆེའི་དཔྲལ་བའི་རྨ་ནང་ན་ནོར་བུ་ཡོད་པ་ལྟར་སེམས་ཅན་གྱི་ལུས་སམ་ཕུང་ པོའི་ནང་ན་ཡོད་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་ན་མེད་པ་ཡུལ་ཡོངས་སུ་ཆད་པའི་རྣམ་པར་ཁས་ལེན་ན་ལུང་དེ་ དག་གིས་གནོད་མོད་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སེམས་ཅན་གྱི་ནང་ ན་གནས་ཤེས་པ་དེ་དེ་དག་སེམས་གྱི་ཤེས་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་ ནང་ཁོ་ན་ན་གནས་པར་མི་འདོད་ཀྱི་དཔེར་ན་འདུས་མ་བྱས་ནམ་མཁའ་སེམས་ཅན་ལ་ཕྱི་ ནང་ཀུན་ན་ཡོད་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སེམས་ཅན་ལ་ཡོད་ཅིང་གནས་པར་འདོད་དེ། ནམ་མཁའ་སེམས་ཅན་གྱི་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་དང་ཕྱི་ནང་གཉི་ག་ལ་ཡང་མེད་ཅེས་གསུངས་པ་ ནི་སེམས་ཅན་ལ་གཟུགས་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་ནང་ངམ་ཕྱི་རོལ་ལམ་ཕྱི་ནང་གཉི་ ག་ན་ཡོད་ན་རྟེན

【現代漢語翻譯】因此說，如來宣說了中道。眾生的佛性不是內在的六處，也不是外在的六處，而是內外結合的中處，因此如來說佛性即是中道。不在內，不在外，這被稱為中道，這是通過分別而作出的回答。因此，如來爲了避免兩種極端，宣說佛性不在內，不在外，但也在內和外，這就是中道。此外，有些善男子這樣說：『佛性存在於內在，就像大力士額頭上的珍寶。』為什麼呢？因為常、樂、我、凈與珍寶相似，因此佛性存在於內在。』有些人這樣說：『佛性存在於外在，就像窮人的寶藏。』為什麼呢？因為可以通過方法見到它，佛性也同樣存在於眾生的外在，因為可以通過方法見到它。因此，如來爲了避免兩種極端，也宣說了佛性不在內，不在外，但也在內和外，這就是中道。』如所說，佛性法身存在於容器內有水果，或如大力士額頭傷口內有珍寶一樣，如果承認它存在於眾生的身體或蘊中，而不在外，這完全是斷滅論，那麼這些經文就會產生矛盾。然而，如來的如來藏和法身存在於眾生之內，這是因為它們被心識所攝持，所以不認為它們僅僅存在於眾生之內，而是像無為的虛空一樣，法身存在於眾生的內外。虛空不在眾生的內、外或內外兩者之中，這是因為如果眾生有某種有形之物存在於內、外或內外兩者之中，那麼它就是有依賴性的。

【English Translation】 Therefore, it is said that the Tathagata taught the Middle Way. The Buddha-nature of sentient beings is not the six internal sense bases, nor the six external sense bases, but the middle ground where inner and outer combine. Therefore, the Tathagata said that Buddha-nature itself is the Middle Way. That which is not inside and not outside is called the Middle Way, and this is called answering through differentiation. Therefore, the Tathagata, in order to avert from two extremes, declared that Buddha-nature is not inside, not outside, but is also inside and outside, and this is called the Middle Way. Furthermore, some sons of good families say this: 'Buddha-nature resides within, like a precious jewel on the forehead of a mighty man.' Why is that? Because permanence, bliss, self, and purity are similar to a jewel, therefore Buddha-nature exists within.' Some say this: 'Buddha-nature exists outside, like a treasure of jewels for a poor man.' Why is that? Because it can be seen through means, and Buddha-nature is also similar in that it exists outside of sentient beings, because it can be seen through means. Therefore, the Tathagata, in order to avert from two extremes, also declared that Buddha-nature is not inside, not outside, but is also inside and outside, and this is called the Middle Way.' As it is said, the Buddha-nature Dharmakaya exists like fruit inside a container, or like a jewel inside a wound on the forehead of a mighty man. If one asserts that it exists within the body or aggregates of sentient beings, and not outside, this is a completely nihilistic view, then these scriptures would be contradictory. However, the Tathagatagarbha and Dharmakaya of the Tathagata exist within sentient beings, because they are contained by the mind-consciousness. Therefore, it is not thought that they exist only within sentient beings, but like unconditioned space, the Dharmakaya exists and abides in sentient beings both inside and out. Space is said to be neither inside, outside, nor both inside and outside of sentient beings, because if sentient beings had some tangible object existing inside, outside, or both inside and outside, then it would be dependent.

་དང་བརྟེན་པར་འབྲེལ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པ་ལྟར། ནམ་མཁའ་ནི་སེམས་ ཅན་ལ་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་འབྲེལ་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ལ། སྤྱིར་ནི་ནམ་མཁའ་སེམས་ཅན་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ཞིང་ནམ་མཁའ་སེམས་ཅན་ལ་ཡོད་པ་ཇི་ལྟ་ བ་བཞིན་ཆོས་སྐུ་སེམས་ཅན་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། མྱང་འདས་ལས། སེམས་ཅན་གྱི་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་མི་འཆག་མི་འཇིག་བཀྲིར་མི་རུང་། གཟུང་དུ་མི་རུང་བཅིང་དུ་མི་རུང་ གདགས་སུ་མི་རུང་སྟེ་ཇི་ལྟར་སེམས་ཅན་ལ་ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་ཡོད་པ་བཞིན་ནོ། །ཐོགས་ པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་ཡོད་ཀྱང་སོ་སོ་ནས་བདག་ ཉིད་ཀྱི་ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་མི་མཐོང་ངོ་། །གལ་དེ་སེམས་ཅན་ལ་ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་མེད་ 6-35 ན་སོང་བ་དང་འོང་བ་དང་འགྲོ་བ་དང་སྡོད་པ་དང་འདུག་པ་དང་ཉལ་བ་མེད་ལ། མི་སྐྱེ་ མི་འཕེལ་ལོ། །དོན་དེ་ལྟ་བས་ན་ངས་མདོ་སྡེ་ལས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ནམ་མཁའི་ དབྱིངས་ཡོད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ནམ་མཁའི་དབྱིངས་དེ་ཉིད་ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་ སྟེ། སེམས་ཅན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བའི་ཇི་ལྟར་ནོར་བུ་རིན་པོ་ ཆེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ས་བཅུ་པའི་ཅུང་ཟད་ཅིག་མཐོང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ ནོ། །དེས་ན་མྱང་འདས་ལས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་སེམས་ཅན་གྱི་ནང་ན་མི་གནས་ པར་གསུང་པ་ནི། མཁར་གཞོང་ལ་རྒྱ་ཤུག་གི་འབྲས་བུ་གནས་པ་ལྟར་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་ འབྲེལ་པའི་ཚུལ་གྱིས་མི་གནས་པ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་གྱི། སྤྱིར་མི་གནས་པ་ལ་དགོངས་པ་ མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིང་བཞིན་སེམས་ཅན་གྱི་ནང་ན་མི་གནས་ ན། མྱང་འདས་ལས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ནང་ན་མ་ཡིན་ཕྱི་རོལ་མ་ཡིན་ལ། ནང་ དང་ཕྱི་རོལ་ཀྱང་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པར། ཇི་ལྟར་མར་ མེ་བུམ་ནང་གནས། །ཅུང་ཞིག་སྣང་བར་མི་འགྱུར་བ། །དེ་བཞིན་ཉོན་མོངས་བུམ་ནང་ གནས། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱང་མི་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །གཞན་ ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་དང་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་དོན་ གཅིག་ཏུ་རྒྱུད་བླ་འགྲེལ་པ་དང་བཅས་པར་གསུངས་པས། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་སེམས་ ཅན་ལ་ཇི་ལྟར་གནས་པ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སེམས་ཅན་ལ་ གནས་པ་ཡིན་ཏེ། ཐོགས་མེད་ཀྱིས་རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར་འགྲིབ་པ་མེད་པ་དང་འཕེལ་བ་ མེད་པ་ཉིད་བསྟན་པའི་མདོ་དྲངས་པ། ཤཱ་རིའི་བུ་དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་ ཁམས་ཀྱི་ཚིག་བླ་དྭགས་སོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་ཚིག་བླ་དྭགས་སོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའ

【現代漢語翻譯】正如依靠和被依靠的關係一樣，（佛陀）的意圖是天空不是以依靠和被依靠的方式存在於眾生之中。一般來說，天空存在於眾生之中，正如天空存在於眾生之中一樣，法身也存在於眾生之中。如《涅槃經》所說：『眾生的佛性是不動搖、不毀滅、不可分割、不可掌握、不可束縛、不可施設的，就像眾生擁有虛空一樣。』因為沒有阻礙，所以一切眾生都擁有虛空，但各自都看不到自己的虛空。如果眾生沒有虛空，那麼就沒有來去、行走、停留、坐臥，也不會生滅增減。因此，我說在經藏中說一切眾生都擁有虛空之界。虛空之界即是虛空，眾生的佛性也與之相似，就像如意寶珠一樣，菩薩十地才能稍微見到。』因此，《涅槃經》中說佛性不住在眾生之中，指的是像房屋中存放芥菜籽一樣，不是以依靠和被依靠的方式存在，而不是指完全不住在其中。如果不是這樣，佛性不住在眾生之中，那麼就與《涅槃經》中所說『佛性不在內，不在外，也在內外』相矛盾。龍樹菩薩在《法界贊》中說：『如燈在瓶內，少許不顯現，如是煩惱在瓶內，法界亦不見。』這也相矛盾。此外，《續藏經》及其註釋中說，眾生的界和心的法性是自性光明的，意義相同。眾生的界如何存在於眾生之中，如來藏和法身也同樣存在於眾生之中。無著菩薩在《續藏經》的註釋中引用了《不增不減經》，其中說：『舍利子，勝義諦是眾生界的異名。舍利子，眾生界是如來藏的異名。舍利子，如來藏』（藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思）

【English Translation】 Just as there is a relationship of dependence and being depended upon, the intention (of the Buddha) is that the sky does not exist in beings in a way that is dependent and being depended upon. Generally, the sky exists in beings, and just as the sky exists in beings, so does the Dharmakaya exist in beings. As it is said in the Nirvana Sutra: 'The Buddha-nature of beings is unshakeable, indestructible, indivisible, ungraspable, unbindable, and unassignable, just as beings possess emptiness of space.' Because there is no obstruction, all beings possess emptiness of space, but each does not see their own emptiness of space. If beings did not have emptiness of space, then there would be no coming and going, walking, staying, sitting, and sleeping, and there would be no birth, death, increase, or decrease. Therefore, I said in the sutras that all beings possess the realm of space. The realm of space is emptiness of space, and the Buddha-nature of beings is similar to it, just as a wish-fulfilling jewel is slightly seen by the Bodhisattvas of the tenth bhumi.' Therefore, the Nirvana Sutra says that Buddha-nature does not dwell in beings, which refers to the fact that it does not exist in a relationship of dependence and being depended upon, like mustard seeds stored in a container, but not that it does not dwell in them at all. If it were not so, and Buddha-nature did not dwell in beings, then it would contradict the Nirvana Sutra, which says, 'Buddha-nature is not inside, not outside, and also inside and outside.' Nagarjuna says in the Praise of Dharmadhatu: 'Like a lamp inside a vase, it does not appear even a little; likewise, with afflictions inside the vase, the Dharmadhatu is not seen.' This also contradicts it. Furthermore, the Garland Sutra and its commentaries say that the realm of beings and the nature of mind are self-luminous, with the same meaning. Just as the realm of beings dwells in beings, so too does the Tathagatagarbha and the Dharmakaya dwell in beings. Asanga, in his commentary on the Garland Sutra, quotes the Undiminishing and Unincreasing Sutra, which says: 'Shariputra, the ultimate truth is another name for the realm of beings. Shariputra, the realm of beings is another name for the Tathagatagarbha. Shariputra, the Tathagatagarbha'

ི་སྙིང་པོ་ཞེས་ 6-36 བྱ་བ་འདི་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཚིག་བླ་དྭགས་སོ་ཞེས་དང་། ཤཱ་རིའི་བུ་དེའི་ཕྱིར་ན་སེམས་ཅན་གྱི་ ཁམས་གཞན་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་གཞན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་ སྐུ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཉིད་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཏེ། འདི་ནི་དོན་གྱིས་གཉིས་སུ་མེད་དོ་ཡེ་གེ་ཙམ་ ཐ་དད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོན་དམ་པ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ སྙིང་པོ་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རྣམས་དོན་གཅིག་ཏུ་གསུངས་པས། དེ་རྣམས་སེམས་ཅན་ལ་གནས་ ཚུལ་ཡང་གཅིག་པ་ཉིད་དོ། །མདོ་དེ་ཉིད་ལྡེམ་དགོངས་དྲང་བའི་དོན་ཡིན་ཞེས་ནི་མི་རུང་སྟེ། ཐོགས་མེད་ཀྱིས་མདོ་སྔ་མ་དྲངས་ནས། རྡོ་རྗེ་གནས་བཞི་པ་འདི་ནི་འགྲིབ་པ་མེད་པ་དང་ འཕེལ་བ་མེད་པ་ཉིད་བསྟན་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཏེ་རྟོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་མདོ་ལས་ཇི་ལྟར་ གསུངས་པ་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་བར་གསུངས་པས་སོ། ། ༈ དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་རྒྱན་ལས། རྒྱུད་བླར། དེ་བཞིན་ཉིད་ དབྱེར་མེད་ཕྱིར་དང་། །ཞེས་པ་དང་། རང་བཞིན་འགྱུར་བ་མེད་པ་དང་། །དགེ་དང་རྣམ་པར་ དག་པའི་ཕྱིར། །དེ་བཞིན་ཉིད་འདི་གསེར་གྱི་ནི། །གཟུགས་དང་མཚུངས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་དཔེ་བཞི་པ་གསེར་གྱི་དཔེ་གཅིག་གིས་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་ གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དབྱེར་མེད་པས་སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་གསུངས་པ་ཡང་ དུས་གཞན་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ལུང་འདི་ལྟར་སྦྱོར་ཏེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ཐམས་ཅད་ལ། །ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་དག་གྱུར་པ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་ཉིད་ དེ་ཡི་ཕྱིར། །འགྲོ་ཀུན་དེ་ཡི་སྙིང་པོ་ཅན། །ཞེས་དང་། མྱང་འདས་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་ལ་ཐོག་མ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱང་མ་མཆིས་ལ། བླ་མེད་རྫོགས་ པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱང་མ་མཆིས་ཏེ། ཕྱིས་གདོད་མཆིས་པ་ཞིག་ལགས་ན་སེམས་ཅན་ གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། ཐོག་མ་མ་མཆིས་པ་ལས་ཕྱིས་མཆིས་པར་ 6-37 འགྱུར་རོ། །དོན་དེ་ལྟ་བས་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་མཆིས་ སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ལེགས་སོ་ལེགས་སོ་རིགས་ཀྱི་བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་ཤེས་ནས་རིང་ཞིག་ལོན་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ དྲིས་པ་ལེགས་སོ། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་དག་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་ དོ། །ཁྱོད་ཀྱིས་འདི་སྐད་དུ་སེམས་ཅན་ལ་གལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་ན། ཐོག་མ་ སེམས་བསྐྱེད་པ་མི་རིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རིགས་ཀྱི་བུ་སེམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སེམས་ནི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ལ་སངས་

【現代漢語翻譯】 6-36 'The essence of the Tathāgata (དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ།, tathāgatagarbha, 如來藏，如來藏) is the supreme word of the Dharmakāya (ཆོས་ཀྱི་སྐུ།, dharmakāya, 法身，法身).' O Śāriputra (ཤཱ་རིའི་བུ།, Śāriputra, 舍利子，舍利弗), the Dharmakāya (ཆོས་ཀྱི་སྐུ།, dharmakāya, 法身，法身) is not different in other realms of sentient beings; the realm of sentient beings itself is the Dharmakāya (ཆོས་ཀྱི་སྐུ།, dharmakāya, 法身，法身), and the Dharmakāya (ཆོས་ཀྱི་སྐུ།, dharmakāya, 法身，法身) itself is the realm of sentient beings. In essence, these two are not different, only the letters are different.' Thus, the ultimate truth, the realm of sentient beings, the essence of the Tathāgata (དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ།, tathāgatagarbha, 如來藏，如來藏), and the Dharmakāya (ཆོས་ཀྱི་སྐུ།, dharmakāya, 法身，法身) are all spoken of as being of one essence. Therefore, their state of being within sentient beings is also the same. It is not permissible to say that this sūtra is of hidden or indirect meaning, because Asaṅga (ཐོགས་མེད།, Asaṅga, 無著，無著) quoted the earlier sūtra and said, 'This fourth Vajra Place (རྡོ་རྗེ་གནས་བཞི་པ།, vajra sthāna, 金剛處，金剛處) should be understood by following the teaching that it is without decrease and without increase,' thus stating that it should be understood as it is spoken of in the sūtra. Furthermore, in the Ornament of the Essence of the Tathāgata (དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་རྒྱན།, Tathāgatagarbha-alaṃkāra, 如來藏莊嚴經，如來藏莊嚴經), in the Uttaratantra (རྒྱུད་བླ།, Uttaratantra, 勝義俱舍，勝義俱舍), it says, 'Because Suchness (དེ་བཞིན་ཉིད།, tathatā, 真如，真如) is inseparable,' and 'Because its nature is immutable, and because it is virtuous and perfectly pure, this Suchness (དེ་བཞིན་ཉིད།, tathatā, 真如，真如) is said to be like gold.' The meaning of this is that, through the single example of gold, the Suchness (དེ་བཞིན་ཉིད།, tathatā, 真如，真如) of Buddhas and sentient beings is inseparable, and sentient beings are said to possess the essence of the Buddha. This is also used as proof that it is intended for another time, by citing this scripture: 'In the Ornament of the Sūtras (མདོ་སྡེ་རྒྱན།, Sūtrālaṃkāra, 經莊嚴論，經莊嚴論) it says: Although that Suchness (དེ་བཞིན་ཉིད།, tathatā, 真如，真如) is without difference in all, it is pure. Therefore, all beings possess the essence of the Tathāgata (དེ་བཞིན་གཤེགས།, tathāgata, 如來，如來).' And in the Mahāparinirvāṇa Sūtra (མྱང་འདས་ལས།, Mahāparinirvāṇa Sūtra, 大般涅槃經，大般涅槃經) it says: 'O Bhagavan (བཅོམ་ལྡན་འདས།, bhagavan, 世尊，世尊), if sentient beings initially do not have the mind of enlightenment (བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས།, bodhicitta, 菩提心，菩提心), nor the mind of unsurpassed perfect enlightenment (བླ་མེད་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས།, anuttarā-samyak-saṃbodhi-citta, 無上正等菩提心，無上正等菩提心), but later come to have it, then the Buddha-nature (སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན།, buddha-dhātu, 佛性，佛性) of sentient beings would also be the same, changing from not having it initially to having it later. 6-37 Therefore, all sentient beings would not have the Buddha-nature (སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན།, buddha-dhātu, 佛性，佛性).' The Bhagavan (བཅོམ་ལྡན་འདས།, bhagavan, 世尊，世尊) replied: 'Excellent, excellent, son of lineage! You have understood the meaning of the Buddha-nature (སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན།, buddha-dhātu, 佛性，佛性) for a long time, and it is excellent that you have asked this for the sake of sentient beings. All sentient beings truly have the Buddha-nature (སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན།, buddha-dhātu, 佛性，佛性). If you say that if sentient beings have the Buddha-nature (སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན།, buddha-dhātu, 佛性，佛性) initially, then it is not appropriate to generate the mind, then, son of lineage, the mind is not the Buddha-nature (སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན།, buddha-dhātu, 佛性，佛性). Why is that? The mind is not permanent, but the Buddha-nature (སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན།, buddha-dhātu, 佛性，佛性) is.'

【English Translation】 6-36 'The essence of the Tathāgata is the supreme word of the Dharmakāya.' O Śāriputra, the Dharmakāya is not different in other realms of sentient beings; the realm of sentient beings itself is the Dharmakāya, and the Dharmakāya itself is the realm of sentient beings. In essence, these two are not different, only the letters are different.' Thus, the ultimate truth, the realm of sentient beings, the essence of the Tathāgata, and the Dharmakāya are all spoken of as being of one essence. Therefore, their state of being within sentient beings is also the same. It is not permissible to say that this sūtra is of hidden or indirect meaning, because Asaṅga quoted the earlier sūtra and said, 'This fourth Vajra Place should be understood by following the teaching that it is without decrease and without increase,' thus stating that it should be understood as it is spoken of in the sūtra. Furthermore, in the Ornament of the Essence of the Tathāgata, in the Uttaratantra, it says, 'Because Suchness is inseparable,' and 'Because its nature is immutable, and because it is virtuous and perfectly pure, this Suchness is said to be like gold.' The meaning of this is that, through the single example of gold, the Suchness of Buddhas and sentient beings is inseparable, and sentient beings are said to possess the essence of the Buddha. This is also used as proof that it is intended for another time, by citing this scripture: 'In the Ornament of the Sūtras it says: Although that Suchness is without difference in all, it is pure. Therefore, all beings possess the essence of the Tathāgata.' And in the Mahāparinirvāṇa Sūtra it says: 'O Bhagavan, if sentient beings initially do not have the mind of enlightenment, nor the mind of unsurpassed perfect enlightenment, but later come to have it, then the Buddha-nature of sentient beings would also be the same, changing from not having it initially to having it later. 6-37 Therefore, all sentient beings would not have the Buddha-nature.' The Bhagavan replied: 'Excellent, excellent, son of lineage! You have understood the meaning of the Buddha-nature for a long time, and it is excellent that you have asked this for the sake of sentient beings. All sentient beings truly have the Buddha-nature. If you say that if sentient beings have the Buddha-nature initially, then it is not appropriate to generate the mind, then, son of lineage, the mind is not the Buddha-nature. Why is that? The mind is not permanent, but the Buddha-nature is.'

རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ། ཁྱོད་ཀྱིས་འདི་སྐད་དུ། ཅིའི་ཕྱིར། ཕྱིར་ལྡོག་པའི་སེམས་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་ ནི་ཡང་དག་པར་སེམས་ལ་ཕྱིར་ལྡོག་པ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་སེམས་ལ་ཕྱིར་ལྡཽག་པ་ཡོད་ན་ ནམ་ཡང་བླ་མེད་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཐོབ་པ་བུལ་བའི་ཕྱིར་ཕྱིར་ ལྡོག་པ་ཞེས་བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་ནི་ཡང་དག་པར་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ལོག་སྲེད་ཅན་དག་དགེ་བའི་རྩ་བ་བཅད་པས་སེམས་ཅན་དམྱལ་ བར་ལྟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ན་ནི་ ལོག་སྲེད་ཅན་དག་ལོག་སྲེད་ཅན་ཞེས་བྱ་བར་མི་འགྱུར་རོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱང་མི་ རྟག་པ་ཞེས་བྱར་མི་རུང་སྟེ། དེ་བས་ན་ངེས་པར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་ཡང་དག་པར་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་འདི་སྐད་དུ་གལ་ཏེ་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་ན། ཇི་ལྟར་འོ་མ་ལས་ཞོར་འགྱུར་བ་ལྟར་རྐྱེན་ལ་རག་ལུས་ སོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྒྱུ་རྣམ་པ་ལྔས་མར་དུ་འགྱུར་བ་ ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། དཔེར་ན་རྡོ་ལ་ནི་གསེར་ཡོད་དངུལ་ཡང་ ཡོད་ཟངས་ཀྱང་ཡོད་ལྕགས་ཀྱང་ཡོད་དེ། དེ་དག་ཆེན་པོ་བཞི་ལ་གནས་པར་འདྲ་ཡང་མིང་ 6-38 གཅིག་སྙིང་པོ་གཅིག་ལས་འབྱུང་བ་སོ་སོ་སྟེ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་མང་པོ་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་སེམས་ ཅན་གྱི་བསོད་ནམས་དང་མིས་ལས་སུ་བྱས་པ་ལས་གདོད་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ ན་ཐོག་མ་ནས་གསེར་གྱི་རང་བཞིན་མེད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །སེམས་ཅན་གྱི་སངས་རྒྱས་ ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་སངས་རྒྱས་ཞེས་མི་བྱ་སྟེ། བསོད་ནམས་མང་པོའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་འདུས་པས་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་མཐོང་བར་གྱུར་ན་གདོད་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། ཁྱོད་ ཀྱིས་འདི་སྐད་དུ་སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་ན་ཅིའི་ཕྱིར་མི་མཐོང་ངོ་ཞེས་ བྱ་བ་དེ་ནི་དོན་དེ་ཡང་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་མ་འདུས་པའི་ཕྱིར་ རོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་ལྟ་བས་ན་ངས་བདེན་པའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱི་རྒྱུ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་གསུངས་ ཏེ། དེ་ལ་བདེན་པའི་རྒྱུ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །རྐྱེན་གྱི་རྒྱུ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་ བསྐྱེད་པ་སྟེ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་དེ་གཉིས་ཀྱིས་བླ་མེད་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པ་ནི། ཇི་ལྟར་ རྡོ་ལ་གསེར་འབྱུང་བ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་པ་དང་། རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར་མདོའི་ལུང་དྲངས་པ་ ལས། ཇི་ལྟར་རྡོ་ཡི་ཕྱེ་མ་ལ། །ས་ལེ་སྦྲམ་ནི་མི་མཐོང་ཞིང་། །ཡོངས་སུ་སྦྱང་པས་དེ་མཐོང་ བཞིན། །འཇིག་རྟེན་ལ་ནི་

【現代漢語翻譯】佛性（Buddha-dhātu）的自性是常恒的緣故。你這樣說：『為什麼？』所謂『退轉之心』實際上心中沒有退轉。如果心中有退轉，就永遠無法獲得無上圓滿菩提（anuttarā-samyak-saṃbodhi），因為獲得遲緩才稱為退轉。菩提心（bodhicitta）實際上不是佛性。為什麼呢？因為邪見者斷滅善根，眾生會墮入地獄。如果菩提心是佛性，那麼邪見者就不會被稱為邪見者。菩提心也不能說是無常，因此必須認識到菩提心實際上不是佛性。善男子，你這樣說：『如果存在佛性，如何像牛奶變成酪一樣依賴因緣呢？』那也不是這樣的。為什麼呢？就像五種因緣使酥油產生一樣，佛性也是如此。例如，石頭裡有金、有銀、有銅、有鐵，它們都安住於四大（mahābhūta），雖然名稱相同，但各自從一個本質中產生，需要許多因和緣。這也會從眾生的福德和人的作為中產生，因此要知道最初沒有金的自性。眾生的佛性不能稱為佛，因為聚集了許多福德的因和緣，如果佛性顯現，才能獲得成佛。你這樣說：『如果眾生有佛性，為什麼看不見呢？』那也不是這樣的。為什麼呢？因為因和緣沒有聚集的緣故。善男子，因此我說過真實的因和緣有兩種。其中真實的因是佛性，緣的因是發起菩提心，憑藉這兩種因和緣獲得無上圓滿菩提，就像從石頭中產生黃金一樣。以及《寶性論》（Uttaratantra）的註釋中引用的經文：『就像石粉中，不見稻芽，完全凈化后才能見到一樣，世間也是如此。』

【English Translation】 The nature of Buddha-nature (Buddha-dhātu) is because it is permanent. You say this: 'Why?' The so-called 'mind of regression' actually has no regression in the mind. If there is regression in the mind, one will never attain unsurpassed perfect Bodhi (anuttarā-samyak-saṃbodhi), because it is called regression due to the slowness of attainment. The Bodhicitta (bodhicitta) is actually not the Buddha-nature. Why? Because those with wrong views cut off the roots of virtue, and sentient beings will fall into hell. If Bodhicitta is the Buddha-nature, then those with wrong views would not be called those with wrong views. Bodhicitta also cannot be said to be impermanent, therefore it must be known that Bodhicitta is actually not the Buddha-nature. Son of good family, you say this: 'If there is Buddha-nature, how does it depend on conditions like milk turning into yogurt?' That is also not the case. Why? Just as five causes transform into butter, so is the Buddha-nature. For example, in a stone there is gold, there is silver, there is copper, and there is iron, they all abide in the four great elements (mahābhūta), although the names are the same, they each arise from one essence, and many causes and conditions are needed. This also arises from the merit of sentient beings and the actions of people, therefore it should be known that there is no nature of gold from the beginning. The Buddha-nature of sentient beings is not called Buddha, because the causes and conditions of many merits are gathered, and if the Buddha-nature is seen, then Buddhahood will be attained. You say this: 'If sentient beings have Buddha-nature, why is it not seen?' That is also not the case. Why? Because the causes and conditions have not gathered. Son of good family, therefore I have spoken of the two kinds of causes and conditions of truth. Among them, the true cause is the Buddha-nature, and the cause of the condition is the generation of Bodhicitta, and by these two causes and conditions, unsurpassed perfect Bodhi is attained, just as gold arises from stone. And the scripture quoted in the commentary on the Uttaratantra: 'Just as in stone powder, rice sprouts are not seen, and only after complete purification can they be seen, so it is with the world.'

དེ་བཞིན་གཤེགས། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། ༈ ཞེས་པ་ཡང་ལུང་གི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དྲི་མ་མ་ལུས་པར་དག་པའི་དེ་བཞིན་ ཉིད་དེ་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཆོས་ ཀྱི་སྐུ་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་པས་སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་ གསུངས་པ་དེ་ཇི་ལྟར་དུས་གཞན་ལ་དགོངས་པའི་ལྡེམ་དགོངས་ཡིན། མེད་ན་སངས་རྒྱས་ ཀྱི་ཆོས་ཉིད་སེམས་ཅན་ལ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དྲི་མ་མ་ལུས་པར་དག་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ སེམས་ཅན་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་སེམས་ཅན་ལ་མེད་ན། རྒྱུད་ བླར། ཤེས་བྱ་མཐར་ཐུག་རྟོགས་པའི་བློས། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཆོས་ཉིད་ནི། །སེམས་ 6-39 ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པར། །མཐོང་ཕྱིར་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ཉིད། །ཅེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་ པར། དེ་ལ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ཉིད་ནི་ཤེས་བྱའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་མཐར་ཐུག་པར་རྟོགས་པ་ འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཐ་ན་དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་ གནས་སུ་གྱུར་པ་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡོད་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ལས་ རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་དང་། རང་བཞིན་འགྱུར་བ་མེད་པ་དང་ཞེས་སོགས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་ལས། དེ་ཡང་ལོག་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་རང་བཞིན་ཁྱད་ པར་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་། གློ་བུར་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་མཐའ་དག་རྣམ་པར་དག་པ་ལས་གྱུར་པ་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གྲངས་སུ་འགྲོ་སྟེ་དེས་ན་འདིར་གསེར་གྱི་དཔེ་གཅིག་ གིས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དབྱེར་མེད་པའི་དོན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ དེ་བཞིན་ཉིད་སེམས་ཅན་དེ་དག་གི་སྙིང་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ པ་དང་འགལ་ལོ། །དེས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱད་པར་ ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་ཡོད་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་ཉིད་ཡང་དག་པའི་སངས་རྒྱས་ ཡིན་པས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཅན་ཡིན་པ་ནི་ངེས་པའི་དོན་ཡིན་ ཏེ། མྱང་འདས་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་ བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ་ཞེས་དང་། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ནི་ ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། །དེ་བས་ན་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྟག་པ་མི་འགྱུར་བའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་སེམས་ཅན་གྱི་དེ་ བཞིན་ཉིད་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ངོ་བོ་གཅིག་པས་སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་ ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡོད་པར་གསུངས་པ་ཡིན་གྱི། དྲི་མ་ཡོད་མེད་ཁྱད་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བས། སེམས་ ཅན་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་མེད་དོ་སྙམ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད

【現代漢語翻譯】 '如來'，如是說。這段話並非出自經文的本意。如果清凈無垢的真如存在於眾生的相續中，那麼這真如就是如來法身，存在於眾生的相續中，那麼說眾生具有如來藏，又怎麼會是需要其他解釋的隱晦之意呢？如果不存在，那麼眾生就沒有如來的法性，因為清凈無垢的真如不在眾生心中。如果眾生沒有如來的法性，那麼《寶性論》中說：'以究竟智，見一切眾生，皆有如來性，故知有如是。'及其註釋中說：'因此，知有如是，即以究竟了知一切所知之物的出世間智慧，見到一切眾生，乃至變為旁生之身者，皆有如來藏。'以及'自性不變'等的註釋中說：'即使所有眾生都具有決定性的邪惡之因，自性上沒有差別，但從所有暫時性的煩惱中解脫出來，就成爲了所謂的如來。因此，這裡用黃金的比喻，從真如無別的意義上，說明如來的真如是這些眾生的心髓。'這些說法就相矛盾了。因此，如來的法性在一切眾生心中毫無差別地存在。而這如來的法性就是真正的佛，所以一切眾生都具有如來藏，這是確定的意義。如《涅槃經》中說：'善男子，所謂大涅槃，即是諸佛世尊的法界。'諸佛的法，即是諸法的法性。所謂法性，即是如來。因此，如來是常恒不變的。如果認為，因為眾生的真如和佛的真如本體相同，所以說眾生具有如來的真如，但有垢無垢的差別非常大，所以眾生本身並不具有如來，那麼這種想法是不對的。眾生的真如...

【English Translation】 'Thus Gone One,' thus it was said. This statement is not the intended meaning of the scriptures. If the Suchness (真如) that is completely pure and without defilements exists in the continuum of sentient beings, then that Suchness is the Dharmakaya (法身) of the Thus Gone One, existing in the continuum of sentient beings. Therefore, how can the statement that sentient beings possess the essence of the Thus Gone One be an indirect meaning that requires other interpretations? If it does not exist, then sentient beings would not have the Dharma-nature of the Buddha, because the Suchness that is completely pure and without defilements is not in sentient beings. If sentient beings do not have the Dharma-nature of the Buddha, then in the Ratnagotravibhāga (寶性論): 'With ultimate wisdom, seeing all sentient beings, all have the Buddha-nature, therefore know there is such.' And in its commentary: 'Therefore, knowing there is such, that is, with the transcendental wisdom that ultimately understands all knowable things, seeing that all sentient beings, even those who have become animal beings, all have the essence of the Thus Gone One.' And in the commentary of 'unchanging nature' etc.: 'Even if all sentient beings have the cause of definite evil, there is no difference in nature, but having been transformed from the complete purification of all adventitious defilements, they become the number called Thus Gone One. Therefore, here, with the analogy of gold, from the meaning of the inseparability of Suchness, it is shown that the Suchness of the Thus Gone One is the heart essence of these sentient beings.' These statements are contradictory. Therefore, the Dharma-nature of the Buddha exists in all sentient beings without any difference. And that Dharma-nature of the Buddha is the true Buddha, so all sentient beings have the essence of the Buddha, this is the definitive meaning. As it says in the Mahāparinirvāṇa Sūtra (涅槃經): 'Good son, what is called the Great Nirvana is the Dharmadhatu (法界) of the Buddhas, the Bhagavat (世尊).' The Dharma of the Buddhas is the Dharmata (法性) of all Dharmas. What is called Dharmata is the Tathāgata (如來). Therefore, the Tathāgata is permanent and unchanging. If one thinks that because the Suchness of sentient beings and the Suchness of the Buddha are the same in essence, it is said that sentient beings have the Suchness of the Tathāgata, but the difference between having defilements and not having defilements is very large, so sentient beings themselves do not have the Tathāgata, then this thought is not correct. The Suchness of sentient beings...

་ 6-40 དེ་སེམས་ཅན་ལ་ཡོད་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྱིས་མ་མཐོང་བའི་དྲི་མ་དང་བཅས་པ་ལྟ་བུར་སྣང་ བ་ཡིན་གྱི། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་པས། དྲི་ མས་གདོད་མ་ཉིད་ནས་མ་གོས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་བླར། འགྲོ་བ་ཞི་བའི་ཆོས་ཉིད་དུ། །རྟོགས་ ཕྱིར་ཇི་ལྟ་ཉིད་དེ་ཡང་། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་ཡོངས་དག་ཕྱིར། །ཉོན་མོངས་གདོད་ནས་ཟད་ ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང་། དའི་འགྲེལ་པར། སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བར་མཐོང་བའི་ ཕྱིར་དང་། དེའི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་གདོད་མ་ནས་ཟད་ཅིང་འགོག་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ རོ་ཞེས་གསུངས་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། ཟད་ པ་གཉེན་པོས་ཟད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །སྔོན་ནས་ཟད་པས་དེ་ཕྱིར་ཟད་ཅེས་བསྟན། །ཞེས་དང་། སོར་ཕྲེང་ལས། ངས་སེམས་ཅན་བྱེ་བ་མང་པོ་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ལ་ ཤིན་ཏུ་ནན་ཏན་དུ་བཙལ་ཡང་དྲི་མ་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་པས་དེ་ལས་ངའི་ལུས་དབྱིངས་ཀྱི་ སྐུར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་དེ་བཞིན་ཉིད་དྲི་མ་དང་བཅས་པའི་ དུས་ན་སངས་རྒྱས་མ་ཡིན་པ་ལ་ཕྱིས་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་ན་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ན། དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ངོ་བོ་འགྱུར་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་ཏེ། སྔར་དྲི་བཅས་ཀྱི་དུས་ན་སངས་ རྒྱས་མ་ཡིན་པ་ལ་ཕྱིས་དྲི་མས་དག་པ་ན་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐོགས་མེད་ ཀྱིས་རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར། སེམས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་མཐའ་ ཡས་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ མི་བསྟེན་པ་དེའི་ཕྱིར། གསེར་བཟང་པོ་བཞིན་དུ་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་དོན་གྱིས་དེ་བཞིན་ ཉིད་ཅེས་བརྗོད་དོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་ཡང་འགལ་ལོ། །དེའི་ཕྱིར་ཚུལ་འདི་ནི་འགལ་བ་ ལྟར་སྣང་ཡང་མི་འགལ་བས་རྟོག་གེའི་བློས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་སྟེ། རྒྱུད་བླར། དག་དང་ ཉོན་མོངས་དང་ལྡན་ཕྱིར། །ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་མེད་དག་ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་འགྲེལ་ 6-41 པར། དེ་ལ་དྲི་མ་དང་བཅས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་ཅིག་ཅར་དུས་གཅིག་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ ཡང་ཡིན་ལ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གནས་འདི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ སྟེ་ཞེས་དང་། དེ་ལ་དྲི་མ་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་སྔར་དྲི་མས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་ མ་གྱུར་པ་ཕྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་གནས་འདི་གསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཡང་གོང་དུ་མྱང་འདས་ཀྱི་ལུང་དྲངས་པ་དེ་དག་གི་དགོངས་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་ པ་ཀུན་རྫོབ་སེམས་བསྐྱེད་དང་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཞེས་པ་སངས་ རྒྱས་ཐོབ་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་སེམས་ཅན་ལ་ཐོག་མ་ནས་མེད་ན་སངས་

【現代漢語翻譯】 6-40 雖然彼（指如來藏）存在於有情眾生之中，卻顯現為如同被有情眾生未曾見到的垢染所染污一般。然而，真如的自性本來就是清凈的，從本初以來就沒有被垢染所沾染。《寶性論》中說：『為令眾生悟入寂靜法性，如實了知，以其自性本凈之故，煩惱從本以來即已斷盡。』戴（指無著）的註釋中說：『因為心自性光明，並且見到其近分的煩惱從本初就已斷盡和止息。』如來大悲經中說：『斷盡並非由對治力所斷盡，而是因為本來就已斷盡，所以才說斷盡。』《指鬘經》中說：『我對於無數的眾生，精勤地探求如來藏，卻找不到任何垢染。』經中說，由此我的身體轉變為法界之身。如果不是這樣，如果真如在具有垢染的時候不是佛，後來在脫離垢染的時候才變成佛，那麼真如的體性就變成會變化的了。因為先前在具有垢染的時候不是佛，後來在從垢染中清凈的時候才變成佛。無著在《寶性論》的註釋中說：『心，無論與何種煩惱和無盡的痛苦相 liên hệ，都因為自性光明的緣故，不依賴於變異。因此，如同純金一般，不會變成其他東西，所以才被稱為真如。』這也相違背。因此，這種說法雖然看似矛盾，但實際上並不矛盾，是思辨的智慧所無法 comprehend 的。《寶性論》中說：『以其具有清凈與染污，以及完全沒有染污和清凈之故。』 6-41 在註釋中說：『因此，具有垢染的真如，是同時既清凈又完全被染污的，所以這個狀態是不可思議的。』並且，沒有垢染的真如，先前沒有被垢染所染污，後來才變得清凈，所以這個狀態是不可思議的。』此外，上面引用的《涅槃經》的意圖是，菩提心指的是世俗菩提心，而『正等覺菩提心』指的是獲得佛果。如果這些從一開始就不存在於眾生心中，那麼就無法成佛。

【English Translation】 6-40 Although it (Tathāgatagarbha) exists in sentient beings, it appears as if it is stained by defilements that sentient beings have not seen. However, the very nature of Suchness is pure by its very nature, and it has not been stained by defilements from the very beginning. In the Ratnagotravibhāga it says: 'To realize the peaceful Dharma-nature of beings, to understand it as it is, because it is pure by its very nature, afflictions are exhausted from the very beginning.' In Dai's (Asanga's) commentary it says: 'Because the mind is naturally luminous, and it is seen that its proximate afflictions are exhausted and ceased from the very beginning.' In the Mahākaruṇādharmasūtra spoken by the Tathāgata it says: 'Exhaustion is not exhaustion by an antidote, but because it was exhausted from the beginning, therefore it is taught as exhaustion.' In the Aṅgulimālīya Sūtra it says: 'I have diligently sought the Tathāgatagarbha in many billions of sentient beings, but I have not found any defilement.' It is taught that from this my body has become the Dharmadhātu-body. If it were not so, if Suchness was not a Buddha when it had defilements, and later became a Buddha when it was free from defilements, then the nature of Suchness would become changeable. Because it was not a Buddha when it had defilements, and later became a Buddha when it was purified from defilements. Asaṅga says in the commentary on the Ratnagotravibhāga: 'The mind, whatever it is liên hệ with endless afflictions and sufferings, does not rely on change because of its naturally luminous nature. Therefore, like pure gold, it does not change into anything else, so it is called Suchness.' This is also contradictory. Therefore, this principle, although seemingly contradictory, is not actually contradictory, and cannot be comprehended by speculative wisdom. In the Ratnagotravibhāga it says: 'Because it has purity and defilement, and because it is completely without defilement and purity.' 6-41 In the commentary it says: 'Therefore, Suchness with defilements is both pure and completely defiled at the same time, so this state is inconceivable.' And, Suchness without defilements was not previously defiled by defilements, and later became pure, so this state is inconceivable.' Furthermore, the intention of the Nirvana Sutra quoted above is that Bodhicitta refers to relative Bodhicitta, and 'perfectly complete Bodhicitta' refers to attaining Buddhahood. If these did not exist in sentient beings from the beginning, then it would be impossible to attain Buddhahood.

རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ ཡང་སེམས་ཅན་ལ་ཐོག་མ་ནས་མེད་པར་མཚུངས་སོ་ཞེས་ཞུས་པ་ལ། དེ་གཉིས་མི་མཚུངས་ སྟེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ནི་མི་རྟག་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ རང་བཞིན་ནི་རྟག་པས་སོ་ཞེས་པ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་དག་པར་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པར་བསྟན་པ་ལ། དེ་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་དགོས་པར་འགྱུར་རམ་སྙམ་ ན། བསྐྱེད་མི་དགོས་ཏེ། དཔེར་ན་རྡོ་ལ་གསེར་དངུལ་ལ་སོགས་ཡོད་པ་དེ་རྒྱུ་རྐྱེན་མང་པོ་ལ་ བརྟེན་ནས་མཐོང་བར་འགྱུར་བ་ལྟར། སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་ནའང་ ཐོབ་པ་མ་ཡིན་པས་དེ་ཐོབ་པ་ལ་བསོད་ནམས་མང་པོའི་རྒྱུ་རྐྱེན་དགོས་སོ་ཞེས་བསྟན་པ་ ཡིན་ནོ། །ཡང་སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་ན་ཅིའི་ཕྱིར་མི་མཐོང་སྙམ་ན་རྒྱུ་ རྐྱེན་མ་འདུས་པས་མ་མཐོང་ངོ་ཞེས་བསྟན་ལ། རྒྱུ་ལ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས། བདེན་པའི་རྒྱུ་ནི་ སེམས་ཅན་ལ་ཐོག་མ་ནས་ཡོད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ལ། རྐྱེན་གྱི་རྒྱུ་ནི་ བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དེ་དག་ལས་སེམས་ཅན་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་ འགྱུར་ཞེས་བསྟན་པ་ནི་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐོག་ མ་ནས་ཡོད་པར་བསྟན་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་པས་ 6-42 ལུང་དེ་དག་གིས་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་དངོས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཅན་ཉིད་དུ་བསྟན་ པ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་རྡོ་ལ་གསེར་དངུལ་སོགས་ཡོད་པའང་གསེར་དངུལ་སོགས་དངོས་ ཡོད་པ་ཡིན་པ་དང་མཚུངས་སོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་སེམས་ཅན་ལ་ཡོད་ནའང་དེ་ སངས་རྒྱས་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་སངས་རྒྱས་ཞེས་ མི་བྱ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་པས་སོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་པ་ཞེས་པ་དེ་མ་ཡིན་ ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་པ་ནི་སེམས་ཅན་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་ ལ་བྱ་ཞིང་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་ལ་བསོད་ནམས་མང་པོའི་རྒྱུ་རྐྱེན་འདུས་དགོས་པ་ལ། སེམས་ ཅན་ལ་བསོད་ནམས་མང་པོའི་རྒྱུ་རྐྱེན་འདུས་པ་མེད་པས་སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་པ་མ་ཡིན་ ནོ་ཞེས་པ་ཡིན་གྱི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཡིན་ཏེ། མྱང་འདས་ལས། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་རྡོ་ ཡི་ཕྱེ་མ་ལ། །ས་ལེ་སྦྲམ་ནི་མི་མཐོང་བ། །ཡོངས་སུ་སྦྱངས་པས་དེ་མཐོང་བཞིན། །འཇིག་ རྟེན་ལ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས། །ཞེས་པས་ཀྱང་སེམས་ཅན་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྙིང་ པོའི་ཚུལ་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་གསལ་བར་བསྟན་ཏེ། གསེར་གྱི་ཁམས་འདྲ

【現代漢語翻譯】關於如來藏的自性：如果有人問，『眾生本來就沒有如來藏，這難道不是一樣的嗎？』這兩者並不相同。菩提心是無常的，所以不是如來藏的自性，因為如來藏的自性是常恒的。』既然已經闡明一切眾生皆具有真實的如來藏自性，那麼是否需要通過外緣來生起它呢？』不需要生起。例如，石頭中存在金銀等礦物，需要依賴許多因緣才能顯現出來。同樣，眾生雖然具有如來藏自性，但尚未證得，因此需要積累大量的福德因緣才能證得。』如果有人問，『既然眾生具有如來藏自性，為何卻無法看見呢？』這是因為因緣尚未聚合。』因有兩種：真實的因是眾生本具的如來藏自性；緣的因是發起菩提心。眾生通過這些因才能證得佛果。』這其中的深意是：已經闡明眾生本具如來藏自性，而如來藏自性即是法身。因此，這些經文表明一切眾生皆具有真實的佛性。如同石頭中存在金銀等礦物，這與金銀等真實存在是相似的。如果有人問，『雖然眾生具有如來藏自性，但這並非就是佛，因為經中說：眾生的如來藏自性不能稱為佛。』這指的是『眾產生佛』並非指眾生本身就是佛，而是指眾生證得了佛果。證得佛果需要積累大量的福德因緣，而眾生尚未積累足夠的福德因緣，所以不能說眾產生佛。但如來藏自性本身就是佛。』《涅槃經》中說：『佛，指的是如來藏自性。為什麼呢？因為這是諸佛的自性。』如同石粉中，不見薩利斯布拉姆（梵文：Śālistamba，稻稈），通過完全的凈化才能見到它，世間亦是如此顯現如來。這清楚地表明，眾生心中本就具有如來藏，如同金礦一般。

【English Translation】 On the Nature of the Tathāgatagarbha (Essence of the Buddha): If someone asks, 'Isn't it the same that sentient beings initially do not have the Tathāgatagarbha?' These two are not the same. The mind of Bodhicitta (the aspiration for enlightenment) is impermanent, so it is not the nature of the Buddha, because the nature of the Buddha is permanent.' Since it has been shown that all sentient beings possess the true nature of the Tathāgatagarbha, one might wonder, 'Does it need to be generated by conditions?' It does not need to be generated. For example, the existence of gold, silver, etc., in a stone becomes visible by relying on many causes and conditions. Similarly, although sentient beings have the nature of the Buddha, they have not attained it, so many causes and conditions of merit are needed to attain it.' If someone asks, 'If sentient beings have the nature of the Buddha, why is it not visible?' It is because the causes and conditions have not come together.' There are two kinds of causes: the true cause is the nature of the Buddha that sentient beings have from the beginning; the causal condition is generating the mind of Bodhicitta. Sentient beings attain Buddhahood through these causes.' The intention here is that it has been shown that sentient beings initially have the nature of the Buddha, and the nature of the Buddha itself is the Dharmakāya (Body of Truth). Therefore, these scriptures show that all sentient beings have the essence of the actual Buddha. It is similar to how gold, silver, etc., exist in a stone, which is the actual existence of gold, silver, etc. If someone asks, 'Although sentient beings have the nature of the Buddha, it is not the Buddha itself, because it is said in the scriptures that the nature of the Buddha in sentient beings is not called Buddha.' This means that 'sentient beings becoming Buddhas' does not mean that sentient beings themselves are Buddhas, but rather that sentient beings have attained Buddhahood. Attaining Buddhahood requires the accumulation of many causes and conditions of merit, and since sentient beings have not accumulated enough causes and conditions of merit, it cannot be said that sentient beings are Buddhas. But the nature of the Buddha itself is the Buddha.' The Nirvana Sutra says, 'Buddha refers to the nature of the Tathāgatagarbha. Why? Because it is the nature of all Buddhas.' Just as in stone powder, The Śālistamba (rice stalk) is not seen, It is seen through complete purification, Likewise, the Tathāgata appears in the world. This clearly shows that sentient beings inherently possess the Tathāgatagarbha as their essence, like a gold mine.

ེས་པའི་རྡོའི་ཕྱེ་མ་ལ་ གསེར་ཡོད་ཀྱང་མི་མཐོང་ལ། སྦྱངས་པའི་གསེར་སྔར་ནས་ཡོད་པ་དེ་མཐོང་བ་དཔེར་མཛད་ པ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་སོ། །དེས་ན་སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡོད་ཅེས་པ་ཡིན་གྱི། སེམས་ཅན་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་ཅེས་པ་མ་ཡིན་བས། སངས་རྒྱས་ཡོད་པ་དང་ཐོབ་པ་ནི་ ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་ཆེའོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུད་བླར། རིགས་ཡོད་ཕྱིར་ན། །ཞེས་པ་དང་། གཏེར་ དང་འབྲས་བུའི་ཤིང་བཞིན་དུ། །རིགས་དེ་རྣམ་གཉིས་ཤེས་བྱ་སྟེ། །ཐོག་མེད་རང་བཞིན་ གནས་པ་དང་། །ཡང་དག་བླངས་པ་མཆོག་ཡིན་ནོ(ཉིད་དོ་ཟེར་)། །རིགས་འདི་གཉིས་ལས་ 6-43 སངས་རྒྱས་ཀྱི། །སྐུ་གསུམ་ཐོབ་པར་འདོད་པར་ཡིན། །དང་པོས་སྐུ་ནི་དང་པོ་སྟེ། ། གཉིས་པ་ཡིས་ནི་ཕྱི་མ་གཉིས། །ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་མཛེས་པ་ནི། །རིན་ཆེན་སྐུ་འདྲར་ཤེས་བྱ་ སྟེ། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་བྱས་མིན་དང་། །ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་གཏེར་ཡིན་ཕྱིར། །ཆོས་ཆེན་ རྒྱལ་སྲིད་ཆེ་ལྡན་ཕྱིར། །རྫོགས་ལོངས་འཁོར་ལོ་སྒྱུར་བཞིན་ནོ། །གཟུགས་བརྙན་གྱི་ནི་རང་ བཞིན་ཕྱིར། །སྤྲུལ་པ་གསེར་གྱི་གཟུགས་ལྟ་བུ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན། ༈ ས་འོག་གི་གཏེར་ལ་སོགས་པ་དཔེ་ལྷག་མ་ལྔས་སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ གསུམ་བསྐྱེད་པའི་རིགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཁམས་ཡོད་པའི་དོན་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ སྙིང་པོ་ཅན་དུ་གསུངས་པ་ཡང་དུས་གཞན་ལ་དགོངས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ལུང་འདི་སྦྱོར་ཏེ། རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་ རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། དེས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཁམས་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས། ཁམས་ ཀྱི་དོན་ནི་འདིར་རྒྱུའི་དོན་ཏོ་ཞེས་དང་རྒྱུད་བླའི་འགྱུར་འགའ་ཞིག་ལ། སེམས་ཅན་ཕུང་པོའི་ ནང་ན་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་གནས། །དེ་ནི་རང་བཞིན་གཉིས་མེད་ཕྱིར་ན་དྲི་མ་མེད། །སངས་ རྒྱས་རིགས་ལ་འབྲས་བུ་བཏགས་ནས་ནི། །ལུས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་སྙིང་པོར་ བརྗོད་པ་ཡིན། །ཞེས་འབྱུང་བ་དང་། མྱང་འདས་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་སངས་ རྒྱས་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་མ་མཆིས་ན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལམ་ལ་ ནན་ཏན་བགྱིད་ཀྱང་ཅི་འཚལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། རིགས་ཀྱི་བུ་ཁྱེད་ ཀྱིས་དོན་དེ་དྲིས་པ་དེ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ ཁྱད་པར་མེད་མོད་ཀྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་དེ་དང་མི་ལྡན་ཏེ། རིགས་ཀྱི་བུ་དཔེར་ན་མི་ཞིག་ ངན་སེམས་ཀྱིས་མ་བསད་དེ། བསད་ནས་ཀྱང་འགྱོད་པ་སྐྱེས་པས་ལས་གསུམ་དེ་དག་མོད་ ཀྱི། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་མི་དེ་གདོན་མི་ཟ་བར་སེམས་ 6-44 ཅན་དམྱལ་བར་ལྟུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མི་དེ་ལ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བའི་ཕུང་པ

【現代漢語翻譯】就像從石頭粉末中，即使有黃金也看不見，但通過提煉，就能看見原本就存在的黃金一樣，通過這個比喻就能明白。因此，說眾生具有佛的法身，而不是說眾生能成佛。有佛和成佛之間有很大的區別。同樣，《寶性論》中說：『因為有種姓。』又如『寶藏和果樹一樣，這兩種種姓應該瞭解。無始以來本性存在，正確獲得的是最殊勝的。』這兩種種姓中，想要獲得佛的，三身。第一個是第一個身，第二個是后兩個身。自性身的美麗，應該瞭解為珍寶身像。因為自性不是造作的，功德是珍寶的寶藏。因為具有大法和王權，就像圓滿的輪王一樣。因為是影像的自性，化身就像金像一樣。』以上所說的意思是，用地下寶藏等五個比喻，說明眾生具有生起佛的三身的種姓，即具有佛性，因此說具有如來藏，這也是爲了說明其他時期的想法。引用這段經文作為論證，在《寶性論》的註釋中說：『如來本身就是佛的三身，因此，如來藏是獲得的因，所以藏的意義在這裡是因的意義。』在《寶性論》的一些譯本中說：『眾生蘊中，佛的智慧存在。因為那是無二的自性，所以沒有污垢。將佛的種姓稱為果，因此稱一切有情為佛的精華。』《涅槃經》中說：『世尊，如果佛和佛的自性沒有區別，那麼眾生即使努力修行又有什麼用呢？』世尊說：『善男子，你問的這個問題不是這樣的。佛和佛的自性沒有區別，但眾生不具備它。善男子，例如，一個人沒有惡意地殺人，但殺了之後又後悔，雖然做了這三件事，但被稱為地獄眾生。』為什麼呢？因為這個人沒有被鬼吃掉就墮入地獄。這個人具有地獄眾生的蘊。』

【English Translation】 Just as gold is not visible in stone powder, but through refining, the gold that was originally there becomes visible, this analogy helps to understand. Therefore, it is said that sentient beings possess the Dharmakaya (法身, Dharma-kāya, dharmakāya, Body of Dharma) of the Buddha, not that sentient beings can become Buddhas. There is a great difference between having a Buddha and becoming a Buddha. Similarly, the Ratnagotravibhāga (寶性論, Ratnagotravibhāga, ratnagotravibhāga, Treatise on the Buddha-nature) says: 'Because there is lineage.' And like 'a treasure and a fruit tree, these two lineages should be understood. The nature exists from beginningless time, and what is correctly obtained is the most supreme.' Among these two lineages, one desires to obtain the three bodies of the Buddha. The first is the first body, and the second is the latter two bodies. The beauty of the Svabhavikakaya (自性身, Svābhāvikakāya, svābhāvikakāya, Body of Essence) should be understood as a precious body image. Because nature is not artificial, merit is a treasure of jewels. Because it possesses great Dharma and kingship, it is like a perfect Chakravartin (輪王, Cakravartin, cakravartin, Wheel-Turning King). Because it is the nature of an image, the Nirmanakaya (化身, Nirmāṇakāya, nirmāṇakāya, Body of Manifestation) is like a golden statue.' The above means that the five analogies, such as underground treasures, are used to explain that sentient beings possess the lineage to generate the three bodies of the Buddha, that is, they possess Buddha-nature, and therefore it is said that they possess the Tathāgatagarbha (如來藏, Tathāgatagarbha, tathāgatagarbha, Womb of the Thus-Come One). This is also to explain the thoughts of other times. Quoting this scripture as an argument, the commentary on the Ratnagotravibhāga says: 'The Tathagata (如來, Tathāgata, tathāgata, Thus-Come One) himself is the three bodies of the Buddha, therefore, the Tathāgatagarbha is the cause of obtaining, so the meaning of garbha here is the meaning of cause.' In some translations of the Ratnagotravibhāga, it says: 'In the aggregates of sentient beings, the wisdom of the Buddha exists. Because that is the non-dual nature, it is without defilement. The lineage of the Buddha is called the fruit, therefore all sentient beings are called the essence of the Buddha.' The Nirvana Sutra (涅槃經, Nirvana Sutra, nirvana sutra, Nirvana Sutra) says: 'World Honored One, if there is no difference between the Buddha and the nature of the Buddha, then what is the use of sentient beings striving to practice?' The World Honored One said: 'Good son, the question you asked is not like that. There is no difference between the Buddha and the nature of the Buddha, but sentient beings do not possess it. Good son, for example, a person kills someone without malice, but regrets it after killing, although he has done these three things, he is called a hell being.' Why? Because this person falls into hell without being eaten by ghosts. This person possesses the aggregates of hell beings.'

ོ་དང་ཁམས་དང་ སྐྱེ་མཆེད་མེད་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་པ་ཞེས་བྱའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་བས་ན་ ངས་མདོ་སྡེ་ཀུན་ལས་གང་དགེ་བའི་ཆོས་སྤྱོད་པ་མཐོང་བ་ནི་ལྷ་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ། མི་དགེ་ བ་སྤྱོད་པ་མཐོང་བ་ནི་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་མཐོང་བའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ ན་ངེས་པར་རྣམ་པར་སྨིན་པ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ གདོན་མི་ཟ་བར་བླ་མེད་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ སངས་རྒྱས་ཀྱི། རང་བཞིན་ཡོད་དོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་དག་ པར་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་དཔེ་བྱེད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུ་མེད་པས་དོན་དེའི་ཕྱིར་ངས་ མདོ་སྡེ་འདི་ལས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་གསུངས་སོ། །ཐོག་མ་ཡོད་ལ་ད་ལྟར་མེད། །ཐོག་ མ་མེད་ལ་ད་ལྟར་ཡོད། །དུས་གསུམ་སྲིད་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད། །དེ་ལྟ་བུ་ཡི་གནས་མེད་ དོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་སྲིད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། མ་འོངས་པའི་སྲིད་པ་དང་ད་ལྟར་ གྱི་སྲིད་པ་དང་འདས་པའི་སྲིད་པའོ། །དེ་ལ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་མ་འོངས་པའི་དུས་ན་ བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ ཞེས་བྱའོ། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ད་ལྟར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཡོད་པའི་ དེའི་ཕྱིར་ད་ལྟར་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུ་མེད་དོ་སེམས་ ཅན་གང་འདས་པའི་དུས་ཉོན་མོངས་པ་བཅད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ད་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ རང་བཞིན་མཐོང་སྟེ། དོན་དེ་ལྟ་བས་ན་ངས་རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ནས་ལོག་སྲེད་ཅན་གྱི་བར་དུ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་དོ་ ཞེས་གསུངས་སོ། །ལོག་སྲེད་ཅན་ལ་སོགས་པ་ལ་དགེ་བའི་ཆོས་མེད་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ རང་བཞིན་ཉིད་དགེ་བ་སྟེ། མ་འོངས་པའི་དུས་ན་ཡོད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ལོག་སྲེད་ཅན་ 6-45 ལ་སོགས་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན༑ ལོག་སྲེད་ཅན་དག་ གདོན་མི་ཟ་བར་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་ འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དཔེར་ན་མི་ཞིག་གི་ཁྱིམ་ན་འོ་མ་དང་ཞོ་ ཡོད་པ་ལས། ཡང་མི་གཅིག་གིས་ཁྱོད་ལ་མར་ཡོད་དམ་ཞེས་དྲིས་ན། དེས་སྨྲས་པ་བདག་ ལ་ཡོད་དོ་ཞེས་སྨྲས་ཀྱང་འདི་ལྟར་ཞོ་ནི་ཡང་དག་པར་མར་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི། ཐབས་མཁས་ པའི་གདོན་མི་ཟ་བར་འཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་མར་ཡོད་དོ་ཞེས་སྨྲའོ། །སེམས་ཅན་དག་ ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། ཀུན་ལ་སེམས་ཡོད་དོ། །གང་སེམས་ཡོད་པ་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་བླ་ མེད་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དོན་དེ་ལྟ་བས་ན་ངས་རྟག་ཏུ་སེམ

【現代漢語翻譯】蘊、界和處所皆無，然而卻有眾生地獄之稱。善男子，因此，我於一切經中所見，行持善法者，名為見天；見行持不善者，名為見眾生地獄。』為何如此？因其必定感受異熟果報。善男子，一切眾生皆不免證得無上圓滿菩提，故一切眾生皆具如來藏。』如是說，然一切眾生皆無三十二相與八十隨好，為此我于此經中宣說此偈：初始本有而今無，初始本無而今有，三世有為諸法，如是之境本無有。』善男子，所謂『有』有三種：未來有、現在有、過去有。於是一切眾生於未來際，皆將證得無上正等覺，故名如來藏。一切眾生今具諸般煩惱，故今無三十二相與八十隨好。眾生於過去時，已斷煩惱，故今得見如來藏。因此之故，我常說一切眾生皆具如來藏，乃至邪見者亦具如來藏。』縱然邪見者等無有善法，然如來藏即是善法，因其于未來際終將生起，故邪見者等亦具如來藏。為何如此？因邪見者等終將現證無上正等覺。善男子，譬如某人家中有牛奶和酸奶，若有人問你家有酥油嗎？他回答說：『我家有。』雖然酸奶並非真正的酥油，然以方便之法，終將獲得，故說有酥油。眾生亦如是，一切皆具心識。凡具心識者，終將證得無上圓滿菩提。因此之故，我常說一切眾生

【English Translation】 Aggregates, elements, and sense bases are absent, yet there is the designation 'sentient beings in hell.' Noble son, therefore, 'Among all the sutras, what I see as practicing virtue is called seeing the gods; seeing the practice of non-virtue is called seeing sentient beings in hell.' Why is that? Because they will definitely experience the ripening of karma. Noble son, all sentient beings will inevitably attain unsurpassed, perfect enlightenment, therefore all sentient beings possess the Tathāgatagarbha (Buddha-nature).』 Thus it was said, but all sentient beings lack the thirty-two major marks and eighty minor marks, therefore, in this sutra, I have spoken this verse: 'Initially present but now absent, initially absent but now present, all phenomena of the three times of existence, such a state does not exist.' Noble son, 'existence' has three aspects: future existence, present existence, and past existence. Therefore, all sentient beings in the future will possess unsurpassed, perfect enlightenment, hence it is called the Tathāgatagarbha (Buddha-nature). All sentient beings now possess all kinds of afflictions, therefore, they now lack the thirty-two major marks and eighty minor marks. Sentient beings in the past have severed afflictions, therefore, they now see the Tathāgatagarbha (Buddha-nature). Because of this, I always say that all sentient beings possess the Tathāgatagarbha (Buddha-nature), even those with wrong views possess the Tathāgatagarbha (Buddha-nature).』 Even though those with wrong views and so forth do not possess virtuous qualities, the Tathāgatagarbha (Buddha-nature) itself is virtue, because it will arise in the future, therefore those with wrong views and so forth also possess the Tathāgatagarbha (Buddha-nature). Why is that? Because those with wrong views and so forth will inevitably manifest unsurpassed, perfect enlightenment. Noble son, for example, if someone has milk and yogurt in their house, and someone asks you, 'Do you have butter?' and he replies, 'I have it.' Although yogurt is not truly butter, it will inevitably be obtained through skillful means, so he says he has butter. Sentient beings are also like that; all possess mind. Whoever possesses mind will inevitably attain unsurpassed, perfect enlightenment. Therefore, I always say that all sentient beings

ས་ཅན་ ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ་ཞེས་དང་། ཡང་རིགས་ ཀྱི་བུ་འདས་པ་ནི་ཡོད་པ་ཞེས་བྱ་ཞེས་པ་ནས། གཞན་ཡང་ཇི་ལྟར་ན་མ་འོངས་པ་ལ་ཡོད་པ་ ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། དཔེར་ན་མི་ཞིག་རྫ་མ་མཁན་གྱི་དེར་སོང་ནས་རྫ་མ་ཡོད་དམ་ཞེས་དྲིས་པ་ དང་། རྫ་མ་ཡོད་དོ་ཞེས་སྨྲ་སྟེ། རྫ་མ་མཁན་དེ་ལ་ཡང་དག་པར་ད་ལྟ་མེད་དེ། འཇིམ་པ་ཡོད་ པས་རྫ་མ་ཡོད་ཅེས་བྱས་ཀྱང་དེ་ལྟར་མི་དེ་བརྫུན་ཟེར་བ་མ་ཡིན་བར་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་ གསུངས་སོ་ཞེས་པ་ཡང་། ༈ རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། སངས་རྒྱས་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་མེད་ མོད་ཀྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་དེ་དང་མི་ལྡན་ཏེ་ཞེས་པ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་ དག་པར་མཚན་སོ་གཉིས་དང་དཔེ་བྱད་བརྒྱད་ཅུ་མེད་ཅེས་གསུངས་པ་དང་། མ་བསད་པའི་ ལས་བྱས་པའི་མི་ལ་ད་ལྟ་དམྱལ་བ་པའི་ཕུང་པོ་མེད་པ་དང་། ཞོ་ལ་ད་ལྟར་མར་མེད་པ་དང་། འཇིམ་པ་ལ་ད་ལྟ་རྫ་མ་མེད་པར་བསྟན་པའི་དཔེས། སེམས་ཅན་ལ་ད་ལྟ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ རང་བཞིན་མེད་པ་ལྟ་བུར་བསྟན་པ་ནི་སེམས་ཅན་ལ་ད་ལྟ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་སེམས་ 6-46 ཅན་གྱིས་མཐོང་བར་མེད་པ་དང་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་མེད་པ་ལ་དགོངས་ཤིང་། དཔེ་དེ་དག་ཀྱང་ཕྱོགས་ཙམ་མཐུན་པའི་དཔེ་ཡིན་པས་ད་ལྟར་དམྱལ་བ་པའི་ཕུང་པོ་མངོན་ དུ་གྱུར་པ་མེད་པ་དང་། མར་དང་རྫ་མ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་མེད་པའི་ཆ་དཔེ་བླངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་བསྟོད་པར། ཇི་ལྟར་འོ་མ་དང་འདྲེས་པས། །མར་གྱི་སྙིང་པོ་མི་སྣང་བ། །དེ་ བཞིན་ཉོན་མོངས་དང་འདྲེས་པས། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱང་མི་མཐོང་ངོ་༑ ༑ཇི་ལྟར་འོ་མ་རྣམ་ སྦྱངས་པས། །མར་གྱི་སྙིང་པོ་དྲི་མེད་འགྱུར། །དེ་བཞིན་ཉོན་མོངས་རྣམ་སྦྱངས་པས། །ཆོས་ དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་དྲི་མེད་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའི་མར་དང་འོ་མའི་དཔེ་ཡང་སེམས་ཅན་ ལ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སྔར་མེད་པ་ཕྱིས་མཐོང་བའི་དཔེ་མ་ཡིན་གྱི། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སེམས་ ཅན་ལ་ཐོག་མ་ཉིད་ནས་ཡོད་པ་དེ་ཉོན་མོངས་པ་མ་སྦྱངས་པར་མི་མཐོང་ཞིང་སྦྱངས་པ་ན་ མཐོང་བའི་དཔེ་ཡིན་པ་དང་འདྲའོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་སེམས་ཅན་ལ་ད་ལྟར་སངས་རྒྱས་ ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཁམས་དོན་གཅིག་པ་མ་ ཡིན་པར་འགྱུར་བ་ལས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཁམས་ནི་དོན་གཅིག་ པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། མྱང་འདས་ཀྱི་ལུང་གོང་དུ་དྲངས་པ་ལས། སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ལ་བདེན་ པའི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱི་རྒྱུ་གཉིས་སུ་ཡོད་པ་ལས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་བདེན་པའི་རྒྱུ་ ཡིན་པར་གསུངས་པ་དང་། མདོ་དེ་ཉིད་ལས་རིགས་ཀྱི་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞེས་ བྱ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བླ་མེད་རྫོགས་པ

【現代漢語翻譯】有人說：『世尊說一切眾生皆有如來藏。』又說：『善男子，有已逝者。』如果問：『未來如何存在？』譬如有人去陶工處問：『有陶器嗎？』陶工回答說：『有。』雖然陶工現在並沒有真正做好陶器，但因為有泥土，所以說有陶器。要知道，即使這樣說，那個人也不是在說謊。』應當詳細分析：佛與如來藏雖然沒有差別，但眾生並不具備如來藏。』又說：『一切眾生並沒有三十二相和八十隨形好。』又如，未造殺業之人，現在沒有地獄之身；牛奶中現在沒有酥油；泥土中現在沒有陶器。這些比喻說明，眾生現在沒有如來藏，這只是指眾生現在無法看見如來藏，或者說沒有以證得佛果的方式存在。這些比喻只是在某些方面相似，例如現在沒有顯現的地獄之身，沒有顯現的酥油和陶器。正如《法界贊》所說：『如乳與水混，酥之精髓隱，煩惱亦如是，法界亦不見。如乳已提煉，酥之精髓凈，煩惱已凈除，法界極清凈。』牛奶和酥油的比喻，並不是說眾生原本沒有法界，後來才看見，而是說眾生本具法界，但未凈除煩惱時無法看見，凈除煩惱后才能看見。如果不是這樣，如果眾生現在沒有如來藏，那麼如來藏和如來界就不是一回事了。但實際上，如來藏和如來界是一回事。如前引《涅槃經》所說，證得佛果有真實的因和助緣兩種因，如來藏是真實的因。該經還說：『善男子，如來藏是指一切諸佛的無上正等覺。』

【English Translation】 It is said, 'The Blessed One said that all beings have the Tathāgatagarbha (如來藏，tathāgatagarbha，如來藏，the womb of the Tathagata).' And again, 'Son of good family, there is the past.' If asked, 'How does the future exist?' For example, if someone goes to a potter and asks, 'Is there pottery?' and the potter says, 'Yes.' Although the potter does not actually have pottery at the moment, because there is clay, he says there is pottery. It should be understood that even so, that person is not lying. It should be analyzed: Although there is no difference between the Buddha and the Tathāgatagarbha, sentient beings do not possess it.' And it is said, 'All sentient beings do not truly have the thirty-two marks and eighty minor marks.' Also, just as a person who has not committed the act of killing does not currently have a hellish body, and there is no butter in milk at present, and there is no pottery in clay at present, these examples show that sentient beings do not have the Tathāgatagarbha at present. This refers to the fact that sentient beings do not see the Tathāgatagarbha at present, or that it does not exist in the manner of attaining Buddhahood. These examples are only similar in some respects, such as the hellish body not being manifest at present, and the butter and pottery not being manifest. These are examples taken from the aspect of non-manifestation. As it is said in the 'Praise of Dharmadhātu (法界，dharmadhātu，法界，the realm of dharma)': 'Just as when milk and water are mixed, the essence of butter is not visible, so too, when mixed with afflictions, the Dharmadhātu is not seen. Just as when milk is purified, the essence of butter becomes pure, so too, when afflictions are purified, the Dharmadhātu becomes extremely pure.' The example of milk and butter is not an example of sentient beings not having the Dharmadhātu before and then seeing it later, but rather an example of sentient beings inherently having the Dharmadhātu from the beginning, which is not seen when afflictions are not purified, and is seen when they are purified. If it were not so, if sentient beings did not have the Tathāgatagarbha at present, then the Tathāgatagarbha and the Dhātu of the Tathāgata (如來界，tathāgatadhātu，如來界，the realm of the Tathagata) would not be the same thing. But in reality, the Tathāgatagarbha and the Dhātu of the Tathāgata are the same thing. As quoted above from the Nirvana Sutra, there are two causes for attaining Buddhahood: the true cause and the causal condition. The Tathāgatagarbha is said to be the true cause. The same sutra also says: 'Son of good family, the Tathāgatagarbha is the unsurpassed perfect enlightenment of all Buddhas.'

འི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ལམ་དབུ་མའི་ས་བོན་ ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ལ། རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར། དེ་ལ་གནས་གཞི་པོ་འདི་དག་ལས། དང་ པོ་ནི་ལོ་ཀ་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ས་བོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཁམས་དང་ ས་བོན་ཡང་དོན་གཅིག་ཏུ་གསུངས་པས་སོ། །དེས་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པར་གྲུབ་ལ། སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་ 6-47 ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། མྱང་འདས་ལས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་དོན་དམ་ པའི་སྟོང་པའོ། །དོན་དམ་པའི་སྟོང་པ་ནི་ལམ་དབུ་མའོ། །ལམ་དབུ་མ་ནི་སངས་རྒྱས་སོ༑ ༑སངས་རྒྱས་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་རྗེས་ལ་གོང་དུ་དྲངས་པ་ གལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་མ་མཆིས་ན་ཞེས་སོགས་ལུང་ མང་དུ་བཞུགས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ལུང་དེ་དག་གི་དགོངས་པ་ཡང་། སེམས་ཅན་གྱིས་མ་འོངས་ པ་ན་ངེས་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མཐོང་བ་དང་ཐོབ་པའི་ ཕྱིར། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཐོག་མ་ཉིད་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ་སངས་རྒྱས་ ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡོད་དེ། ཐོག་མ་ཉིད་ནས་དེ་དག་མེད་ན་དེ་དག་འདུས་མ་བྱས་པ་ཡིན་པས་ཕྱིས་ གསར་དུ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་གྱིས་མ་འོངས་པ་ན་དེ་དག་མཐོང་བ་དང་ ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་ཞེས་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་འདུས་མ་བྱས་པ་ཡིན་པ་ནི། རྒྱུད་བླར། འདུས་མ་བྱས་ཤིང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །ཅེས་པ་དང་། འགྲེལ་པར། དེ་ལ་འདུས་བྱས་ནི་གང་ལ་ སྐྱེ་བ་ཡང་རབ་ཏུ་ཤེས་ཤིང་གནས་པ་དང་། འཇིག་པ་ཡང་རབ་ཏུ་ཤེས་པ་ནི་འདུས་བྱས་ཞེས་ བརྗོད་ལ། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཐོག་མ་དང་དབུས་དང་མཐའ་མེད་པ་འདུས་མ་ བྱས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བར་བལྟ་བར་བྱའོ་ཞེས་དང་། མདོའི་ལུང་དུ་མ་བཞུགས་སོ། ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་སེམས་ཅན་ལ་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་རང་བཞིན་གྱི་རིགས་ ཡིན་ལ། རང་བཞིན་གྱི་རིགས་ནི་སེམས་ཅན་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་དང་ས་བོན་ཡང་ ཡིན་པར་གསུངས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སྔར་མེད་གསར་དུ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་དང་ས་བོན་ ཡིན་པར་མ་གསུངས་ཏེ། རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར། དེས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཁམས་ ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས། ཁམས་ཀྱི་དོན་འདིར་རྒྱུའི་དོན་ཏེ་ཞེས་གསུངས་སོ་ཞེས་འབྱུང་བས་ སོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་རྣམ་པ་གསུམ་བསྐྱེད་པའི་རིགས་ཞེས་གསུངས་པས་ཁམས་དེ་ 6-48 སངས་རྒྱས་གསར་དུ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། རིགས་ལ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་རྒྱས་པའི་ རིགས་དེ་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་སྔར་མེད་གསར་དུ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་། རང་བཞིན་གྱི་ རིགས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཐོབ་པའི་

【現代漢語翻譯】據此，（佛陀）說，（如來藏）是菩提道中觀的種子。在《寶性論》的註釋中說：『在這些作為基礎的事物中，第一個是超越世間的法的種子。』因此，佛性與種子也被說成是同一個意思。因此，一切有情都具有佛性是成立的。佛法身與佛性之間沒有任何差別。《涅槃經》中說：『佛性是勝義諦的空性。勝義諦的空性是中觀。中觀即是佛。佛即是涅槃。』等等，如上所引用的，如果佛與佛性沒有差別，等等，有許多經文。因此，這些經文的含義是：因為有情在未來必定會見到或獲得佛性或佛法身，所以有情從一開始就具有佛性或佛法身。如果從一開始就沒有這些，那麼它們就是非造作的，因此不會在後來新產生。有情在未來不會見到或獲得它們。這些是非造作的，如《寶性論》中說：『非造作且自然成就。』註釋中說：『造作是指對生起、住留和壞滅都有透徹的瞭解。』因為沒有這些，所以佛陀本身是無始、無中、無終的，應被視為以法身來區分的非造作。』還有許多經文。有情所具有的法身佛性，即是自性種姓。自性種姓也被說成是有情獲得成佛的因和種子，而不是說成是新產生佛法身的因和種子。如《寶性論》的註釋中說：『因此，如來藏是獲得的因，所以藏的意義在此是因的意義。』如果有人認為，（經中）說（如來藏）是產生佛陀三身的種姓，因此（如來藏）是新產生佛陀的因，那麼，雖然將種姓分為兩種時，增長種姓是新產生色身的因，但自性種姓是獲得法身的（因）。

【English Translation】 Accordingly, (Buddha) said that (Tathāgatagarbha) is the seed of the Middle Way of Bodhi. In the commentary of the Uttaratantra, it says: 'Among these things that are the basis, the first is the seed of the Dharma that transcends the world.' Therefore, Buddhahood and seed are also said to be the same meaning. Therefore, it is established that all sentient beings have Buddhahood. There is no difference between the Dharmakāya of the Buddha and Buddhahood. The Nirvana Sutra says: 'Buddhahood is the emptiness of ultimate truth. The emptiness of ultimate truth is the Middle Way. The Middle Way is the Buddha. The Buddha is called Nirvana.' etc., as quoted above, if there is no difference between the Buddha and Buddhahood, etc., there are many scriptures. Therefore, the meaning of these scriptures is: because sentient beings will surely see or attain Buddhahood or the Dharmakāya of the Buddha in the future, sentient beings have Buddhahood or the Dharmakāya of the Buddha from the beginning. If there were not these from the beginning, then they would be unconditioned, and therefore would not newly arise later. Sentient beings will not see or attain them in the future. These are unconditioned, as the Uttaratantra says: 'Unconditioned and spontaneously accomplished.' The commentary says: 'Conditioned refers to that which has a thorough understanding of arising, abiding, and ceasing.' Because there are none of these, the Buddha himself is without beginning, middle, or end, and should be regarded as unconditioned, distinguished by the Dharmakāya.' There are also many sutras. The Dharmakāya Buddhahood that sentient beings possess is the natural lineage. The natural lineage is also said to be the cause and seed for sentient beings to attain Buddhahood, but not said to be the cause and seed for newly producing the Dharmakāya of the Buddha. As the commentary of the Uttaratantra says: 'Therefore, the Tathāgatagarbha is the cause of attainment, so the meaning of garbha here is the meaning of cause.' If someone thinks that (the scripture) says that (Tathāgatagarbha) is the lineage that produces the three bodies of the Buddha, therefore (Tathāgatagarbha) is the cause of newly producing the Buddha, then, although when dividing the lineage into two, the increasing lineage is the cause of newly producing the Rupakaya, the natural lineage is the (cause) of attaining the Svabhavikakaya.

རྒྱུ་ཡིན་པ་ལ་བསྐྱེད་པའི་རིགས་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི། ངོ་བོ་ཉིད་དམ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ནི་མིན་ཏེ། ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་མཛེས་པ་ནི། །རིན་ཆེན་སྐུ་ འདྲར་ཞེས་བྱ་སྟེ། །རང་བཞིན་གྱིས་ནི་བྱས་མིན་དང་། །ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་གཏེར་ཡིན་ཕྱིར། ། ཞེས་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ནི་འདུས་མ་བྱས་པ་དང་སྟོབས་བཅུ་སོགས་བྲལ་བའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ལྡན་པར་གསུངས་པས་སོ། །དེས་ན་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུར་བཏགས་པར་ འགྱུར་བ་ལ་རྒྱུ་དེ་འབྲས་བུ་དངོས་མ་ཡིན་པ་ཅིག་དགོས་ལ། རང་བཞིན་གྱི་རིགས་ནི་ངོ་བོ་ ཉིད་ཀྱི་སྐུ་འམ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དངོས་ཡིན་པས། རང་བཞིན་གྱི་རིགས་ཡོད་པའི་དོན་གྱིས་སེམས་ ཅན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་གསུངས་པ་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་བཏགས་པ་མ་ཡིན་ ནོ། །དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་འདི་ ཉིད། ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་ལས་མ་གྲོལ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བགྱིའོ་ ཞེས་གསུངས་སོ༑ ༑རྒྱས་པའི་རིགས་ཡོད་པ་ལ་ལོངས་སྐུ་དང་སྤྲུལ་སྐུ་ཡོད་པར་བསྟན་པ་ ནི་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུར་བཏགས་པ་ཉིད་དོ། །དེས་ན་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུའམ་ ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དངོས་ཉིད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་གདོད་ནས་གནས་པ་དེ། སེམས་ཅན་ རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ཉིད་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་རང་བཞིན་གྱི་རིགས་ཞེས་ བྱ་བར་གསུངས་སོ། །སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དངོས་ཉིད་སེམས་ཅན་ལ་ཐོག་མ་ཉིད་ནས་ མེད་ན། ཆོས་ཀྱི་དེ་སྐུ་རྒྱུ་གང་གིས་ཀྱང་བསྐྱེད་དུ་མེད་པས། སེམས་ཅན་གྱིས་ཐོབ་པ་མི་སྲིད་ པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །དོན་དེ་དག་ལ་དགོངས་ནས། མྱང་འདས་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་ངས་ མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རྒྱུ་གསུངས་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། སངས་ 6-49 རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བསྐྱེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་མྱ་ངན་ ལས་འདས་པ་རྒྱུ་མེད་དོ་ཞེས་ངས་གསུངས་སོ། །ཉོན་མོངས་པ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་འབྲས་ བུ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། །ལམ་ལས་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་བས་ན་ མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་རྒྱུ་མེད་འབྲས་བུ་མེད་དོ་ཞེས་དང་། རིགས་ཀྱི་བུ་སེམས་ཅན་གྱི་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་མི་གཅིག་མི་གཉིས་པ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱང་མཉམ་ཞིང་ནམ་ མཁའ་དང་འདྲ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་མཐུན་པར་ཡོད་དོ་ཞེས་དང་། རིགས་ཀྱི་བུ་ རྒྱུ་ལ་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་དང་། གསལ་བའི་རྒྱུའོ། །དེ་ལ་ཆོས་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་ནི་སྐྱེ་ བའི་རྒྱུའོ། །སྒྲོན་མས་རྫས་སྣང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་གསལ་བའི་རྒྱུ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་དང་། ཡང་ སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ནི་འདི་ལྟར་ཕ་རོལ་ཏ

【現代漢語翻譯】被稱為『生起之因』，是因為它是生起（顯現）的因。然而，它並非生起法身或自性身的因。自性身的美麗，被稱為『珍寶之身』，因為它不是由造作而成，並且是功德珍寶的寶藏。』因此，自性身不是由因緣和合而成，並且自然具備十力等無量功德。因此，當一個因被賦予果的名稱時，那個因必須不是真正的果。然而，自性之種姓是自性身或法身本身。因此，說具有自性之種姓的眾生具有如來藏，並非是將因賦予果的名稱。在《大方廣佛華嚴經》中說：『世尊，如來法身未從煩惱的束縛中解脫，即被稱為如來藏。』顯現的種姓存在，表明具有報身和化身，這正是將因賦予果的名稱。因此，究竟意義上的佛法身或自性身，從一開始就存在於一切眾生心中。眾生獲得佛法身的原因，被稱為自性之種姓。如果佛法身從一開始就不存在於眾生心中，那麼法身將無法通過任何因來生起，眾生也就不可能獲得法身。考慮到這些意義，《涅槃經》中說：『善男子，我說涅槃之因如下：即佛性。佛性不會生起涅槃，因此我說涅槃是無因的。爲了摧毀煩惱，它被稱為大果。因為它不是由道所生，所以被稱為無果。因此，我說涅槃是無因無果的。』『善男子，眾生的佛性不是單一的，佛與佛之間是平等的，如同虛空一般，普遍存在於一切眾生心中。』『善男子，因有兩種：生起之因和顯明之因。使法生起的是生起之因。如同燈能照亮物體一樣，被稱為顯明之因。』『此外，生起之因是這樣的……』

【English Translation】 It is called 'the cause of arising' because it is the cause of arising (manifestation). However, it is not the cause of arising the Dharmakaya or Svabhavikakaya. The beauty of the Svabhavikakaya is called 'the Jewel Body,' because it is not made by fabrication and is a treasure of qualities. Therefore, the Svabhavikakaya is not compounded and naturally possesses limitless qualities such as the ten powers. Therefore, when a cause is given the name of a result, that cause must not be the actual result. However, the seed of Svabhava is the Svabhavikakaya or Dharmakaya itself. Therefore, saying that sentient beings who have the seed of Svabhava possess the Tathagatagarbha is not giving the name of a result to a cause. In the Sutra of the Garland of Glory, it is said: 'Bhagavan, this Dharmakaya of the Tathagata, which has not been liberated from the husk of afflictions, is called the Tathagatagarbha.' The existence of the seed of manifestation indicates the presence of the Sambhogakaya and Nirmanakaya, which is precisely giving the name of a result to a cause. Therefore, the Dharmakaya or Svabhavikakaya of the Buddha in the ultimate sense, which has been present in all sentient beings from the beginning, is said to be the seed of Svabhava because it is the cause by which sentient beings attain the Dharmakaya of the Buddha. If the Dharmakaya of the Buddha did not exist in sentient beings from the beginning, then the Dharmakaya could not be produced by any cause, and it would be impossible for sentient beings to attain it. Considering these meanings, the Nirvana Sutra says: 'Son of good family, the cause of Nirvana that I have spoken of is as follows: namely, the Buddha-nature. The Buddha-nature does not produce Nirvana, therefore I have said that Nirvana is without cause. In order to destroy afflictions, it is called the Great Fruit. Because it is not born from the path, it is called without fruit. Therefore, I say that Nirvana is without cause and without fruit.' 'Son of good family, the Buddha-nature of sentient beings is not one or two, Buddhas are equal and like space, and it is universally present in all sentient beings.' 'Son of good family, there are two kinds of causes: the cause of arising and the cause of illumination. That which causes the Dharma to arise is the cause of arising. Just as a lamp illuminates objects, it is called the cause of illumination.' 'Furthermore, the cause of arising is like this...'

ུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གིས་བླ་མེད་རྫོགས་པའི་བྱུང་ཆུབ་ཐོབ་པའོ། ། ཡང་སྣང་བའི་རྒྱུ་ནི་འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིང་བཞིན་གྱིས་བླ་མེད་རྫོགས་པའི་བྱུང་ཆུབ་ ཐོབ་པའོ་ཞེས་དང་། ཡང་དག་པའི་ལམ་འདི་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ རང་བཞིན་གྱི་གསལ་བའི་རྒྱུར་འགྱུར་གྱི་སྐྱེ་བའི་རྒྱུར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་སྒྲོན་ མའི་སྣང་བའི་རྫས་གསལ་བར་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་དང་། རིགས་ཀྱི་བུ་གཞན་ཡང་རྒྱུ་རྣམ་ པ་གཉིས་ཡོད་དེ་བྱས་པའི་རྒྱུ་དང་གསལ་བའི་རྒྱུའོ། །ཇི་ལྟར་རྫ་མཁན་གྱི་འཁོར་ལོ་ནི་བྱས་ པའི་རྒྱུ་ཞེས་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་སྒྲོན་མེ་ལ་སོགས་པས་མུན་བའི་རྫས་སྣང་བར་བྱེད་པ་ནི་གསལ་ བའི་རྒྱུ་ཞེས་བྱའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་ནི་བྱས་པའི་རྒྱུ་ལས་གྲུབ་པ་མ་ ཡིན་ཏེ། གསལ་བའི་རྒྱུ་འབའ་ཞིག་གོ། གསལ་བའི་རྒྱུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ ཕྱོགས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ནི་གསལ་བའི་རྒྱུ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་ སོ། །དེས་ན་སྒྲོན་མེ་སོགས་ཀྱིས་མུན་ཁུང་གི་རྫས་གསལ་བར་བྱེད་པ་ལ་མུན་ཁུང་ན་རྫས་ ཀྱི་དངོས་པོ་ཡོད་དགོས་པ་ལྟར། ཡང་དག་པའི་ལམ་གྱིས་སེམས་ཅན་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ 6-50 པ་ཆེན་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ལ་ཡང་། སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ ཆོས་སྐུ་དང་པོ་ཉིད་ནས་ཡོད་དགོས་སོ། ། ༈ གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་རྒྱན་ལས། ཕལ་པོ་ཆེའི་ལེའུ་བཞི་ བཅུ་རྩ་བཞི་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལེའུ་ལས། སྟོང་གསུམ་ཀྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་ལོ་ཀའི་ ཁམས་ཀྱི་ཚད་དང་མཉམ་པའི་དར་ཡུག་གམ་རི་མོའི་གཞི་ཆེན་པོ་ལ་སྟོང་གསུམ་གྱི་བཀོད་ པ་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་བྲིས་པ་ཞིག་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་དུ་བཅུག་པ་དཔེར་ མཛད་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཚད་མེད་པ་ཡང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ སེམས་རྒྱུད་ལ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པར་གསུངས་པ་ཡང་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ས་བོན་ མ་ཚང་བ་མེད་པ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པ་དང་དེའི་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་སྔ་ ཕྱི་ཁྱད་མེད་དུ་ཡོད་པ་ལ་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། མདོ་དེ་ཉིད་ ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་སྐྱེ་ བ་ནས་བཟུང་སྟེ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་བར་དུ་གཟུང་བ་རྒྱུན་ཆད་མེད་ པས། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་གང་བར་འཇུག་ཅིང་། སངས་ རྒྱས་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་མཐོང་བ་འདི་ནི་དགོངས་ཏེ་བཤད་པ་ལ་ མཁས་པ་བརྒྱད་པའོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ་ཞེས་པ་དང་། དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོ་ལས། འདི་ལྟ་ སྟེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའ

【現代漢語翻譯】通過六度波羅蜜多（藏文：ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་，梵文天城體：षट्पारमिता，梵文羅馬擬音：ṣaṭpāramitā，漢語字面意思：六種到彼岸的方法）獲得無上圓滿菩提。此外，顯現的原因如下：以佛陀的種姓獲得無上圓滿菩提。又，這條正確的道路是所有眾生佛性的光明之因，而不是產生輪迴之因。這就像燈的光明照亮事物一樣。種姓之子，還有兩種原因：造作之因和光明之因。比如陶匠的輪子被稱為造作之因。就像燈等照亮黑暗中的事物一樣，被稱為光明之因。種姓之子，大涅槃不是由造作之因產生的，而是唯一的光明之因。光明之因是指三十七道品和六度波羅蜜多，這被稱為光明之因。因此，就像燈等照亮黑暗中的事物，黑暗中必須有事物的存在一樣，正確的道路使眾生的大涅槃，即佛陀的法身顯現，眾生必須從一開始就具有佛陀的法身。此外，在《如來藏莊嚴經》中，《華嚴經》第四十四品《出世間品》中，以將與三千大千世界等量的絲綢或圖畫底板上，完整繪製三千世界的景象，並將其放入所有微塵中為例，說明如來無量的智慧也進入了所有眾生的心續中，這是因為所有眾生都具有所有功德之法的種子，並且其法性，即如是性，在過去和未來沒有區別。該經中說：『如來、阿羅漢、正等覺者，從出生到大涅槃之間，沒有間斷，法界完全被佛陀充滿，所有佛陀的誕生都非常清晰地顯現，這是精通解釋的第八種智慧。』《華嚴經》中說：『例如，世尊、如來……』

【English Translation】 Supreme perfect enlightenment is attained through the six pāramitās (Tibetan: ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་, Sanskrit Devanagari: षट्पारमिता, Sanskrit Romanization: ṣaṭpāramitā, Literal Chinese meaning: six methods of reaching the other shore). Furthermore, the cause of manifestation is as follows: supreme perfect enlightenment is attained through the lineage of the Buddha. Moreover, this correct path becomes the cause of the luminosity of the Buddha-nature of all sentient beings, and not the cause of arising in samsara. This is just like how the light of a lamp illuminates things. Son of lineage, there are also two kinds of causes: the cause of action and the cause of luminosity. For example, the potter's wheel is called the cause of action. Just as a lamp and so forth illuminate things in the darkness, it is called the cause of luminosity. Son of lineage, the great nirvāṇa is not accomplished by the cause of action, but solely by the cause of luminosity. The cause of luminosity is as follows: the thirty-seven factors of enlightenment and the six pāramitās are called the cause of luminosity. Therefore, just as a lamp and so forth illuminate things in the darkness, there must be the existence of things in the darkness, similarly, the correct path makes manifest the great nirvāṇa of sentient beings, the dharmakāya of the Buddha, and sentient beings must have the dharmakāya of the Buddha from the very beginning. Furthermore, in the Ornament of the Tathāgatagarbha, in the forty-fourth chapter, the chapter on transcendence of the world, from the Avataṃsaka Sūtra, using the example of a great silk or painting base equal to the measure of a three-thousand great thousand world system, on which all the arrangements of the three-thousand worlds are completely drawn, and which is placed inside all the minute particles, it is said that the immeasurable wisdom of the Tathāgata also enters the mind-streams of all sentient beings, this is because all sentient beings possess the seeds of all qualities and their dharma-nature, suchness, is present without any difference in the past and future. In that very sūtra it says: 'The Tathāgatas, Arhats, perfectly complete Buddhas, from birth until the great nirvāṇa, are uninterrupted, the realm of dharma is completely filled by the Buddhas, and all the births of the Buddhas are seen as extremely distinct, this is the eighth wisdom of being skilled in explanation.' In the Garland Sutra it says: 'For example, the Bhagavan, the Tathagata...'

ི་སྙིང་པོ་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྦུབས་ དང་ཐ་དད་དུ་གནས་པ་མ་གྲོལ་བས་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་བ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐ་དད་དུ་མི་གནས་ཤིང་། གྲོལ་བས་ཤེས་ པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་གངྒཱ་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་ལས་འདས་པ་སྙེད་དག་གིས་མི་སྟོང་བ་ལགས་ སོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཤེས་པས་སྟོང་པ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་བཤད། དེས་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ 6-51 བསྡུས་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མེད་དེ། དེ་གཉིས་ཚོགས་གཉིས་ཚད་མེད་པས་སྒྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ ཞེས་འབྱུང་བ་ཡང་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། ཕལ་པོ་ཆེའི་ལུང་དེས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ གཟུགས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་མཚན་དང་དཔེ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སེམས་ཅན་ལ་ཡོད་པར་ནི་མ་ བསྟན་གྱི། ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཡོན་ཏན་ཡེ་ཤེས་མ་ཚང་བ་མེད་པ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཞུགས་ པར་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། ལུང་འདི་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་རྒྱུད་བླའི། རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་ཆོས་ ཕྱིར། །ཞེས་པའི་དོན་དྲི་མ་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་སྟོན་ པའི་སྐབས་སུ་དྲངས་ཏེ། དེ་ལ་དྲི་མ་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ནི། གཅིག་ཏུ་ཀུན་ ནས་ཉོན་མོངས་པ་སོ་སོས་སྐྱེ་བོའི་ས་ལ་ཡང་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་སྔ་ཕྱིར་ ཁྱད་མེད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་གནས་འདི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་གང་ལ་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐའ་དག་རྗེས་སུ་མ་ཞུགས་པའི་སེམས་ཅན་དེ་ནི་སེམས་ ཅན་གྱི་རིས་ན་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །འོན་ཀྱང་འདུ་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་ཡེ་ཤེས་མི་མངོན་ནོ། །འདུ་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ་ལས་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ པའི་ཡེ་ཤེས་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཐོགས་པ་མེད་པ་རབ་ཏུ་འབྱུང་ངོ་། །ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་འདི་ ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཀྱི་ཚད་དང་མཉམ་བའི་དར་ ཡུག་ཆེན་པོ་ཅིག་ཡོད་པར་གྱུར་ལ། དར་ཡུག་ཆེན་པོ་དེ་ལ་ཡང་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་ འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་བྲིས་པར་གྱུར་ཏེ་ཞེས་སོགས་དྲངས་སོ། ། མདོར་བསྡུས་པ་ནི། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། སྟོང་གསུམ་ཚད་ཀྱི་རི་མོའི་གཞི་ཞིག་ཡོད་གྱུར་ལ། ། རྡུལ་ཕྲན་མ་ལུས་ཀུན་གྱི་སྦུབས་ནའང་དེ་འདྲ་སྟེ། །སྐྱེས་བུ་མཁས་པ་མིག་ལྡན་ལ་ལས་ རྣམ་ཕྱེ་ནས། །རི་མོའི་གཞི་དེས་འགྲོ་ཀུན་ཉེ་བར་འཚོ་བྱས་ན། །བཅོམ་ལྡན་དེ་ཡང་དེ་བཞིན་ 6-52 སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས། །རིལ་གྱིས་བདེ་གཤེགས་མཁྱེན་ཡིན་འདུ་ཤེས་སྒྲིབས་གྱུར་ ཞེས། །རྒྱལ་བའི་ཐུགས་རྗེ་བསྐྱེད་ཅིང་འདུ་ཤེས་སྤོང་བར་སྟོན། །འདུ་ཤེས་ཡོངས་སུ་ཤེས་ ནས་རྒྱལ་སྲས་ཉེ་བར་འཚོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ལུང་འདི་ཐོགས་མེད་ཀྱིས། ད

【現代漢語翻譯】『如來藏（de bzhin gshegs pa'i snying po，tathāgatagarbha，tathāgata-garbha，如來之藏）與所有煩惱的空殼不同，並且存在於未解脫的覺知中，因此被認為覺知是空性的。』世尊（bcom ldan 'das，bhagavat，bhagavat，薄伽梵），如來（de bzhin gshegs pa，tathāgata，tathāgata，如來）之藏與佛（sangs rgyas，buddha，buddha，佛陀）的法（chos，dharma，dharma，法）並不存在差異，並且由於解脫，覺知是不可思議的，超越了恒河沙數，因此不是空性的。』他這樣說，覺知是空性的，也就是說，沒有智慧（ye shes，jñāna，jnana，智慧）。因此，所有由智慧所包含的功德也不存在，因為這兩者需要通過兩種資糧（tshogs gnyis，dve samgraha，dve samgraha，二資糧）的無量來成就。以上引文需要詳細分析。華嚴經（phal po che，avatamsaka，avatamsaka，華嚴）的引文並沒有表明佛（sangs rgyas，buddha，buddha，佛陀）的色身（gzugs sku，rupa kaya，rupa kaya，色身）的功德，即所有相好（mtshan dang dpe byed，laksana anuvyanjana，laksana anuvyanjana，相和隨形好）都存在於眾生（sems can，sattva，sattva，眾生）之中，而是表明法身（chos kyi sku，dharma kaya，dharma kaya，法身）的功德，即圓滿的智慧，存在於所有眾生之中。這段引文被無著（thogs med，asanga，asanga，無著）在《寶性論》（rgyud bla，utaratantra，utaratantra，無上續）中引用，爲了說明『無有分別之法』的意義，即爲了說明無垢的佛陀的不可思議的功德。因此，無垢的佛陀的功德是：一方面，在凡夫（so sos skye bo，prthagjana，prthagjana，異生）的境界中，所有煩惱（nyon mongs pa，klesha，klesha，煩惱）的自性（rang bzhin，svabhava，svabhava，自性）也無有分別，前後沒有差別，因此這個境界是不可思議的。因為沒有任何眾生沒有如來的所有智慧。然而，由於意識（'du shes，samjna，samjna，想）的執著，如來的智慧沒有顯現。從脫離意識的執著中，一切智智（thams cad mkhyen pa'i ye shes，sarvajnana jnana，sarvajnana jnana，一切智智）的自生智慧（rang byung gi ye shes，svayambhu jnana，svayambhu jnana，自生智慧）無礙地顯現。王子（rgyal ba'i sras，jinaraja，jinaraja，佛子）啊，例如，假設有一個與三千大千世界（stong gsum gyi stong chen po'i 'jig rten khams，trisahasra-maha-sahasra-lokadhatu，trisahasra-maha-sahasra-lokadhatu，三千大千世界）一樣大的巨大畫布，並且在這塊巨大的畫布上完整地繪製了三千大千世界的所有境界等等。』簡而言之，在那部經中說：『假設有一個三千大千世界大小的繪畫底板，/ 即使在所有微塵的空隙中也是如此。/ 如果有聰明的、有眼力的人能夠區分，/ 那麼這個繪畫底板就能滋養所有的眾生。/ 世尊也是如此，/ 存在於所有眾生的心中，/ 圓滿的如來智慧被意識所遮蔽。』/ 它展示了佛陀的慈悲，並鼓勵捨棄意識。/ 通過完全瞭解意識，王子們就能得到滋養。』這段引文被無著引用，爲了說明...

【English Translation】『The essence of the Tathāgata (de bzhin gshegs pa'i snying po, tathāgatagarbha, tathāgata-garbha, the womb of the tathāgata) is distinct from the husk of all afflictions and abides differently in the unliberated consciousness, therefore it is known that consciousness is empty.』 The Blessed One (bcom ldan 'das, bhagavat, bhagavat, the blessed one), the essence of the Tathāgata does not abide differently from the qualities of the Buddha (sangs rgyas, buddha, buddha, the awakened one), and because of liberation, consciousness is inconceivable, exceeding the sands of the Ganges, therefore it is not empty.』 He said that consciousness is empty, that is, without wisdom (ye shes, jñāna, jnana, wisdom). Therefore, all the qualities encompassed by wisdom are also absent, because these two need to be accomplished through the immeasurable of the two accumulations (tshogs gnyis, dve samgraha, dve samgraha, two accumulations). The above quote needs to be analyzed in detail. The quote from the Avatamsaka Sutra (phal po che, avatamsaka, avatamsaka, flower garland) does not show that the qualities of the Buddha's (sangs rgyas, buddha, buddha, the awakened one) form body (gzugs sku, rupa kaya, rupa kaya, form body), that is, all the marks and signs (mtshan dang dpe byed, laksana anuvyanjana, laksana anuvyanjana, marks and signs), are also present in sentient beings (sems can, sattva, sattva, sentient beings), but rather shows that the qualities of the Dharma body (chos kyi sku, dharma kaya, dharma kaya, dharma body), that is, complete wisdom, are present in all sentient beings. This quote is cited by Asanga (thogs med, asanga, asanga, the one who is without obstruction) in the Uttaratantra (rgyud bla, utaratantra, utaratantra, the highest continuum), in order to illustrate the meaning of 'the Dharma without distinctions,' that is, to illustrate the inconceivable qualities of the stainless Buddha. Therefore, the qualities of the stainless Buddha are: on the one hand, in the realm of ordinary beings (so sos skye bo, prthagjana, prthagjana, ordinary beings), the nature (rang bzhin, svabhava, svabhava, nature) of all afflictions (nyon mongs pa, klesha, klesha, afflictions) is also without distinctions, without difference between before and after, therefore this realm is inconceivable. Because there is no sentient being in whom all the wisdom of the Tathagata is not fully present. However, due to the clinging of consciousness ('du shes, samjna, samjna, consciousness), the wisdom of the Tathagata is not manifest. From the separation from the clinging of consciousness, the self-born wisdom (rang byung gi ye shes, svayambhu jnana, svayambhu jnana, self-born wisdom) of omniscient wisdom (thams cad mkhyen pa'i ye shes, sarvajnana jnana, sarvajnana jnana, omniscient wisdom) arises without obstruction. Prince (rgyal ba'i sras, jinaraja, jinaraja, son of the victor) ah, for example, suppose there is a huge canvas as large as the three thousand great thousand worlds (stong gsum gyi stong chen po'i 'jig rten khams, trisahasra-maha-sahasra-lokadhatu, trisahasra-maha-sahasra-lokadhatu, three thousand great thousand worlds), and on this huge canvas all the realms of the three thousand great thousand worlds are completely drawn, and so on. In short, in that sutra it says: 'Suppose there is a painting base the size of three thousand worlds, / Even in the gaps of all the dust particles it is the same. / If there are clever, sighted people who can distinguish, / Then this painting base can nourish all beings. / The Blessed One is also like that, / Exists in the hearts of all sentient beings, / The perfect Tathagata wisdom is obscured by consciousness.' / It shows the compassion of the Buddha and encourages abandoning consciousness. / By fully understanding consciousness, the princes can be nourished.' This quote is cited by Asanga in order to illustrate...

ྲི་མ་མེད་པའི་ སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཡོན་ཏན་དབྱེར་མེད་དུ་ལྡན་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་གཅིག་ ཏུ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་རྒྱུད་ལ་ཡང་ཡོད་པས་དྲི་མ་མེད་པའི་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་དྲངས་པའི་ཕྱིར་ན་དགོངས་པ་ ཅན་མ་ཡིན་གྱི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཡོན་ཏན་དངོས་མ་ ཡིན་པ་དེའི་ས་བོན་ཙམ་ཞིག་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ན། དྲི་མ་མེད་ པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དོན་དུ་མི་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་མདོའི་ དགོངས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན། བྱམས་མགོན་གྱིས་རྩ་བར་གསུངས་པ། ཐོགས་མེད་ཀྱིས་ཕྱིན་ ཅི་མ་ལོག་པར་བཤད་པ་ལྟར་ཁས་བླང་བར་བྱའི། རང་གི་ཞེ་འདོད་མདོ་ལ་ནན་གྱིས་སྦྱོར་བ་ ནི་ཤིན་ཏུ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་གདོད་མ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ ཏུ་བཞུགས་པས་ཡེ་ཤེས་དེ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཕལ་པོ་ཆེའི་ལུང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་ རྒྱས་རྣམས་སྐྱེ་བ་ནས་གཟུང་སྟེ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་ཅིང་། གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་སོ་སོར་མ་ འདྲེས་པར་མཐོང་བ་འདི། མདོ་གཞན་དག་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུའི་དོན་དགོངས་པ་ཅན་དུ་ བཤད་པའི་དོན་ལ་མཁས་པ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་གྱི་མདོ་འདི་ཉིད་དུ། དར་ཡུག་ཆེན་པོའི་ དཔེས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཚང་བར་ཞུགས་པར་བསྟན་པ་ དགོངས་པ་ཅན་དུ་སྟོན་པ་མིན་ཏེ། དར་ཡུག་ཆེན་པོའི་དཔེ་བསྟན་མ་ཐག་ཏུ་དེ་དགོངས་པ་ 6-53 ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོ་ལས། དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཞེས་འབྱུང་བ་དེ་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡེ་ ཤེས་མེད་པའི་ལུང་ཡིན་ན། ལུང་དེའི་རྗེས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དེ་ ཤེས་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་གངྒཱ་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་ལས་འདས་པ་སྙེད་དག་གིས་མི་སྟོང་བ་ ལགས་སོ་ཞེས་འབྱུང་བ་དེ་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡེ་ཤེས་ཡོད་པའི་ལུང་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་ འགྱུར། རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར། དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོའི་ལུང་དྲངས་པ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ སྡུག་བསྔལ་འགོག་པ་ཞེས་བགྱི་བ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཅན་མ་བྱས་པ་མ་སྐྱེས་པ་མ་བྱུང་ བ་ཟད་པ་མེད་པ། ཟད་པ་དང་བྲལ་བ། རྟག་པ་དང་བརྟན་པ་ཞི་བ་མི་འཇིག་པ་རང་བཞིན་ གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་ཐམས་ཅད་ལས་གྲོལ་བ་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་ པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་སངས་

【現代漢語翻譯】關於無垢的佛法身功德與佛性無別，因為一切有情眾生的相續中也存在，所以被引為無垢佛陀功德不可思議的證明，因此不是需要解釋的，而是字面意思。如果認為佛法身功德並非真實，而僅僅是其種子存在於凡夫眾生的相續中，那麼無垢佛陀功德將不會變得不可思議。因此，應當如經中所說的那樣理解經的含義，如慈氏菩薩在根本頌中所說，以及無著菩薩所作的無顛倒解釋那樣接受。強行將自己的意願加於經文之上是極不合理的。因此，由於一切眾生從本初就自然具足，所以這種智慧被稱為一切智智的自生智慧。《華嚴經》中說：『如來、應供、正等覺等，從出生起……』等等。佛陀們的法身融為一體，遍佈一切法界，而色身各自不混合地顯現。在其他經典中，將佛陀的色身解釋為需要解釋的，這可以被稱為智者，但在這部經中，用大絲綢的比喻來顯示一切眾生都圓滿具足佛陀的智慧，這並非需要解釋的。因為在用大絲綢的比喻之後立即說它是需要解釋的，這是不合理的。《寶鬘經》中說：『了知如來藏者視為空性』，如果這是說眾生的相續中沒有智慧的經文，那麼為什麼在該經文之後立即說如來藏不空，其中有無數超過恒河沙數的智慧呢？這難道不是說眾生的相續中有智慧的經文嗎？在《寶性論》的註釋中引用《寶鬘經》的經文說：『世尊，所謂的止息痛苦，是指無始以來未造作、未生、未出現、無盡、離盡、常恒、穩固、寂靜、不壞、自性清凈、從一切煩惱的覆蓋中解脫、無分別、不可思議的佛陀……』

【English Translation】 Regarding the immaculate Dharmakāya (chos kyi sku, the body of dharma) qualities of the Buddha being inseparable from the Buddha-nature (sangs rgyas kyi chos nyid, the essence of Buddhahood), since it also exists in the continuum of each sentient being who is afflicted, it is cited as proof of the inconceivable immaculate qualities of the Buddha, therefore it is not interpretative but literal. If it is thought that the qualities of the Dharmakāya of the Buddha are not real, but only a seed of it exists in the continuum of ordinary beings, then the immaculate qualities of the Buddha will not become inconceivable. Therefore, one should accept the meaning of the sutra as it is, as stated in the root verses by Maitreya (byams mgon) and explained without distortion by Asanga (thogs med). Forcibly applying one's own desires to the sutra is extremely unreasonable. Thus, since it is naturally present in all sentient beings from the beginning, that wisdom is called the self-arisen wisdom of omniscient knowledge. The Avataṃsaka Sūtra (phal po che'i lung) states: 'The Tathāgatas (de bzhin gshegs pa, thus-gone ones), Arhats (dgra bcom pa, foe destroyers), Samyaksaṃbuddhas (yang dag par rdzogs pa'i sangs rgyas, perfectly awakened Buddhas), from birth onwards...' etc. Because the Dharmakāya of the Buddhas is mixed as one, pervading all realms of Dharma, and the Nirmāṇakāya (gzugs kyi sku, body of manifestation) appears separately without mixing, seeing this, in other sutras, explaining the meaning of the Buddha's body as interpretative can be called wise, but in this very sutra, showing that all sentient beings fully possess the Buddha's wisdom with the example of the great silk, is not showing it as interpretative. Because it is unreasonable to say that it is interpretative immediately after showing the example of the great silk. The Śrīmālādevī Siṃhanāda Sūtra (dpal phreng gi mdo) states: 'Those who know the essence of the Tathāgata see emptiness,' if that is a scripture saying that there is no wisdom in the continuum of sentient beings, then why does it immediately follow that the essence of the Tathāgata is not empty, with countless wisdoms exceeding the sands of the Ganges? Why would that not be a scripture saying that there is wisdom in the continuum of sentient beings? In the commentary on the Uttaratantra (rgyud bla'i 'grel pa), quoting the Śrīmālādevī Siṃhanāda Sūtra: 'Bhagavan (bcom ldan 'das, blessed one), what is called the cessation of suffering is unmade, unborn, unarisen, endless, free from end, constant, stable, peaceful, indestructible, naturally completely pure, liberated from all coverings of afflictions, undifferentiated, inconceivable Buddha...'

རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་གངྒཱ་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་ལས་འདས་པ་དང་ ལྡན་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་བསྟན་པ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་འདི་ཉིད་ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་ལས་མ་གྲོལ་བ་ནི་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བགྱིའོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ ཆོས་དབྱེར་མེད་དུ་ལྡན་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་འདི་ཉིད་ཅེས་པས་ཆོས་ཀྱི་ སྐུ་དངོས་བསྟན་ལ་དེ་ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་ལས་མ་གྲོལ་བ་དེ་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ ཡིན་པར་གསུངས་ཤིང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡོན་ཏན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང་ ལྡན་པ་དེ་ཉིད་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཅན་དང་མ་བྱས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་དང་མ་བྱུང་བར་ གསུངས་པས་ཀྱང་། དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཐོག་མ་མེད་པའི་ དུས་ནས་ཡོད་པར་གྲུབ་བོ། །རྒྱུད་བླར། འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །གཞག་པར་བྱ་བ་ ཅུང་ཟད་མེད། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡང་དག་ལྟ༑ ༑ཡང་དག་མཐོང་ནས་རྣམ་པར་གྲོལ། །རྣམ་ 6-54 དབྱེར་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །གློ་བུར་དག་གིས་ཁམས་སྟོང་གི། རྣམ་དབྱེར་མེད་པའི་ མཚན་ཉིད་ཅན། །བླ་མེད་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་མ་ཡིན། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར། འདིས་ཅི་བསྟན་ ཞེ་ན། གང་གིས་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཁམས་འདི་ ལ་བསལ་བར་བྱ་བ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དེ། གློ་བུར་གྱི་དྲི་ མ་དང་བྲལ་བ་ནི་འདིའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་རྣམ་པར་བྱང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ ཅན་གཞག་པར་བྱ་བའང་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཆོས་དག་ པའི་ཆོས་ཉིད་ནི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ནི་ རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་བྲལ་བ་ཤེས་པ་ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་སྟོང་པ་ ཡིན་ལ། རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པ་བྲལ་མི་ཤེས་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ ཆོས་གངྒཱ་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་ལས་འདས་པས་ནི་མི་སྟོང་ངོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་གང་ཞིག་ གང་ན་མེད་པ་དེ་ནི་དེས་སྟོང་ངོ་ཞེས་ཡང་དག་པར་རྗེས་སུ་མཐོང་ལ། གང་ཞིག་དེར་ལྷག་ མར་གྱུར་པ་དེ་ནི་དེ་ལ་རྟག་པར་ཡོད་དོ་ཞེས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་སོ། །ཚིགས་ སུ་བཅད་པ་འདི་གཉིས་ཀྱིས་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པ་དང་སྐུར་བ་འདེབས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་ བའི་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་ཏོ་ཞེས་དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོའི་ ལུང་དྲངས་ནས་བཤད་པ་མཛད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཁམས་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་ སུ་དག་པ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང

【現代漢語翻譯】如來法身具備超越恒河沙數的無量佛法，如來法身顯現。世尊，這未脫離煩惱之殼的如來法身，被稱為『如來藏』。因此，具備不可思議佛法、無有差別的如來法身，是指法身本身。而未脫離煩惱之殼的法身，即是如來藏。佛法身具備不可思議的功德，是無始、無作、無生、無成的。因此，這樣的法身，從無始以來就存在於一切眾生心中。《寶性論》中說：『於此無須除，亦無立少許，觀真于真性，見真即解脫。』具有分別之相，暫時為空性之界，具有無分別之相，非空無上法。』在註釋中說：『此示何義？』因自性清凈之如來藏，無須去除任何煩惱之因，因遠離暫時的垢染是其自性。於此亦無須安立任何清凈之因，因無分別之法性是其自性。因此，如來藏是遠離分別，不可知，空於一切煩惱之殼；而非空于無分別，不可知，超越恒河沙數之不可思議佛法。』如是，正確地了知何者不存在於何處，即為空性；正確地了知何者存在於何處，即為常有。這兩句偈頌，爲了遠離增益和損減之邊，故顯示了不顛倒的空性之相。』引用《華嚴經·吉祥鬘》的教證進行了解釋。如來藏的自性清凈，即是眾生心性的光明。而這正是如來藏。

【English Translation】 The Dharmakaya (法身，Dharmakāya, the body of the Dharma) of the Tathagata (如來，Tathāgata, thus-gone one) possesses limitless Buddha-dharmas (佛法，Buddha-dharma, Buddha's teachings) that surpass the sands of the Ganges River, the Dharmakaya of the Tathagata is manifested. World-Honored One (世尊，Bhagavan, blessed one), this Dharmakaya of the Tathagata that has not been liberated from the husk of afflictions is called the 'Tathagatagarbha' (如來藏，Tathāgatagarbha, the womb of the thus-gone one). Therefore, the Dharmakaya of the Tathagata, which possesses inconceivable Buddha-dharmas and is without differentiation, refers to the Dharmakaya itself. And the Dharmakaya that has not been liberated from the husk of afflictions is the Tathagatagarbha. The Dharmakaya of the Buddha possesses inconceivable merits and is without beginning, without creation, without birth, and without becoming. Therefore, such a Dharmakaya has existed in the minds of all sentient beings since beginningless time. In the Ratnagotravibhāga (寶性論，Ratnagotravibhāga, Treatise on the Jewel Lineage) it says: 'Here there is nothing to remove, nor is there anything to establish, view the true in the true nature, seeing the true is liberation.' It has the characteristic of differentiation, the realm is temporarily empty, it has the characteristic of non-differentiation, it is not empty of the supreme Dharma.' In the commentary it says: 'What does this show?' Because the Tathagatagarbha, which is pure in its own nature, has no cause for removing any afflictions, because being free from temporary defilements is its nature. Here there is also no cause for establishing any purification, because the Dharma-nature of non-differentiation is its nature. Therefore, the Tathagatagarbha is free from differentiation, unknowable, and empty of all husks of afflictions; and it is not empty of non-differentiation, unknowable, and inconceivable Buddha-dharmas that surpass the sands of the Ganges River.' Thus, correctly knowing what does not exist where is emptiness; correctly knowing what exists where is permanence. These two verses, in order to be free from the extremes of addition and subtraction, therefore show the non-inverted aspect of emptiness.' The quote from the Gaṇḍavyūha Sūtra (華嚴經，Gaṇḍavyūha Sūtra, Flower Ornament Sutra) was used to explain this. The self-nature purity of the Tathagatagarbha is the luminosity of the mind-nature of sentient beings. And this is precisely the Tathagatagarbha.

་པོ་ཡིན་པར་བསྟན་ཞིང་དེ་ཡང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བསམ་ གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དབྱེར་མེད་དུ་ལྡན་ཞིང་མི་སྟོང་བར་བཤད་པས་ན། སེམས་ཅན་(དེ་ཀ་དྲང་ བའི་དོན་དེ་སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་གྱི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་ཡོད་ན་སེམས་ཅན་ཡིན་པ་ བུད་) ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མཐའ་དག་ཡོད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དཔལ་ཕྲེང་གི་ 6-55 མདོའི་ལུང་དེ་དག་དང་། དར་ཡུག་ཆེན་པོའི་དཔེས་གསུངས་པ་དགོངས་པ་གཅིག་པས་ སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མཐའ་དག་ཡོད་པར་གསུངས་པ་དེ་ཅིའི་ ཕྱིར་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མིན་ཏེ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོའི་ལུང་དེ་དག་ ལ་ཡང་དགོངས་པ་ཅན་དང་དགོངས་པ་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་ པར་མཚུངས་སོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་གདོད་མ་ ནས་བཞུགས་པ་དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དངོས་ཉིད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་གདོད་ མ་ཉིད་ནས་ཡོད་པ་ཡིན་པ་ནི། ལང་གཤེགས་ལས་ཀྱང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ནི་ཡེ་ ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་སྟེ་བརྟག་པར་མི་བྱའོ། །གང་གིས་མི་བརྟག་ཅེ་ན་ཡིད་ཀྱི་ བདག་དང་སྲོག་དང་གང་ཟག་ཏུ་མི་བརྟག་གོ་ཞེས་དང་། མྱང་འདས་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པ་སྟོང་པའོ། །དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ནི་ཡེ་ ཤེས་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་དང་། གོང་དུ་དྲངས་པ། མ་རིག་པ་དང་རིག་པ་གཉིས་སུ་མེད་མོད་ཀྱི་ སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ལས་ཀྱི་ཉེས་པས་རིག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མ་རིག་པ་ལྟ་བུར་གྱུར་ཏེ་ ཞེས་པའི་རིག་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ལ་དེ་མ་རིག་པ་ལྟ་བུར་གྱུར་ཅེས་པས་སེམས་ཅན་ལ་ཡོད་ པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པར་ཡང་། ས་ཡི་དཀྱིལ་ན་ཡོད་པའི་ཆུ། །དྲི་མ་ མེད་པར་གནས་པ་ལྟར། །ཉོན་མོངས་ནང་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་། །དེ་བཞིན་དྲི་མ་མེད་པར་གནས། ། ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་མདོའི་ལུང་སྔར་དྲངས་པ་ དང་། མི་དབུལ་པོ་ཞིག་གི་ཁང་པའི་མཛོད་ཀྱི་འོག་མི་བདུན་སྲིད་ཀྱི་ས་འོག་ན་རིན་པོ་ཆེའི་ གཏེར་ཆེན་པོ་ཡོད་ཀྱང་མི་དབུལ་པོ་དེས་མི་ཤེས་པ་དཔེར་མཛད་ནས་རིགས་ཀྱི་བུ་དག་དེ་ བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཁྱིམ་ལྟ་བུར་གྱུར་ པའི་འོག་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་དང་མ་འདྲེས་པ་དང་ 6-56 སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཛོད་ཀྱི་གཏེར་ཆེན་པོ་ཡོད་ཀྱང་། སེམས་ཅན་དེ་དག་ གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་བྱ་ལ་ཆགས་པས་སྡུག་བསྔལ་བས་འཁོར་བ་ན་ འཁོར་ཏེ་ཆོས་ཀྱི་གཏེར་ཆེན་པོ་དེ་མ་ཐོས་པས་ཐོབ་པར་མ་གྱུར་ཅིང་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་པའི་ ཕྱིར་བརྩོན་པར་ཡང་མི་བྱེད་ད

【現代漢語翻譯】這表明了這一點，因為佛陀的功德不可思議，無差別地具備且不空。因此，經中說眾生（意思是說，如果眾生具備佛陀的所有功德，那麼眾生就是佛）具有佛陀的所有智慧。因此，《寶鬘經》的引文和用絲綢包裹的比喻所表達的含義是一致的，即說一切眾生都具有佛陀的所有智慧，這為什麼不是字面意思呢？它就是字面意思。《寶鬘經》的引文中，也沒有任何有密意和無密意的差別，都是一樣的。如來（梵文：Tathāgata，梵文羅馬擬音：Tathāgata，漢語字面意思：如實而來者）的法身（梵文：Dharmakāya，梵文羅馬擬音：Dharmakāya，漢語字面意思：法性之身）從無始以來就安住於一切眾生心中，這正是佛陀的真實智慧，從無始以來就存在於一切眾生心中。正如《楞伽經》所說：『如來是智慧的自性，是智慧之身，不可思議。』什麼不可思議呢？不可思議為意、命、人。』《涅槃經》中說：『善男子，佛性（梵文：Buddhadhātu，梵文羅馬擬音：Buddhadhātu，漢語字面意思：佛之界）是指勝義諦（梵文：Paramārtha，梵文羅馬擬音：Paramārtha，漢語字面意思：最高的真理）空性（梵文：Śūnyatā，梵文羅馬擬音：Śūnyatā，漢語字面意思：空虛）。勝義諦空性即是智慧。』前面引用的經文說：『雖然無明（梵文：Avidyā，梵文羅馬擬音：Avidyā，漢語字面意思：不明白）和明（梵文：Vidyā，梵文羅馬擬音：Vidyā，漢語字面意思：知識）無二，但由於眾生的業力，明就變成了無明。』這裡所說的明就是智慧，它變成了無明，這表明智慧存在於眾生心中。《法界贊》中也說：『猶如地中的水，無垢而安住；煩惱（梵文：Kleśa，梵文羅馬擬音：Kleśa，漢語字面意思：染污）中之智，亦如是無垢住。』同樣，如來藏（梵文：Tathāgatagarbha，梵文羅馬擬音：Tathāgatagarbha，漢語字面意思：如來之胎）經的引文，以及用一個窮人作比喻，說在一個窮人的房子的倉庫下面，七代人的地下埋藏著巨大的珍寶，但這個窮人卻不知道。佛說：『善男子，同樣，一切眾生的顯現執著的意念就像一座房子，在這座房子下面，如來藏具備力量、無畏、不混雜和一切佛法的寶藏。然而，這些眾生執著於色、聲、香、味、觸，在痛苦中輪迴，沒有聽聞到這巨大的法寶，因此沒有獲得它，也沒有爲了完全凈化而努力。』

【English Translation】 This is shown because the qualities of the Buddha are inconceivable, inseparably possessed, and not empty. Therefore, it is said in the scriptures that sentient beings (meaning that if sentient beings possess all the qualities of the Buddha, then sentient beings are Buddhas) possess all the wisdom of the Buddha. Therefore, the quotations from the Jewel Garland Sutra and the analogy of being wrapped in silk express the same meaning, that all sentient beings possess all the wisdom of the Buddha. Why is this not a literal meaning? It is a literal meaning. In the quotations from the Jewel Garland Sutra, there is no difference between those with hidden meanings and those without hidden meanings; they are all the same. The Dharmakaya (Body of Truth) of the Tathagata (One Thus Gone) has resided in all sentient beings from the beginning, and this is the very wisdom of the Buddha, which has existed in all sentient beings from the beginning. As the Lankavatara Sutra says: 'The Tathagatas are the nature of wisdom, the body of wisdom, and are inconceivable.' What is inconceivable? It is inconceivable as mind, life, or person.' The Nirvana Sutra says: 'Good son, the Buddha-nature is the ultimate emptiness. Ultimate emptiness is called wisdom.' The previously quoted scripture says: 'Although ignorance and knowledge are not two, due to the karma of sentient beings, what is knowledge becomes like ignorance.' The knowledge mentioned here is wisdom, and it becomes like ignorance, which shows that wisdom exists in sentient beings. The Praise of Dharmadhatu also says: 'Just as water in the center of the earth, abides without impurity; the wisdom in the midst of afflictions, likewise abides without impurity.' Similarly, the quotations from the Tathagatagarbha Sutra, and the analogy of a poor man, say that beneath the storehouse of a poor man's house, seven generations underground, there is a great treasure of jewels, but the poor man does not know it. The Buddha said: 'Good sons, similarly, beneath the mind of manifest clinging of all sentient beings, which is like a house, there is the Tathagatagarbha, a great treasure of strength, fearlessness, non-mixture, and all the treasures of the Buddhadharma. However, these sentient beings are attached to form, sound, smell, taste, and touch, and revolve in suffering, not having heard of this great treasure of Dharma, therefore not attaining it, nor striving for complete purification.'

ོ་ཞེས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པ་དང་། མྱང་འདས་དང་། རྔ་བོ་ ཆེའི་མདོ་དང་། སོར་ཕྲེང་དང་། དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོ་ལ་སོགས་པ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་སྙིང་པོ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པར་གསུངས་པ་དགོངས་པ་ཅན་དྲང་དོན་མ་ ཡིན་གྱི། ངེས་པའི་དོན་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། ཐོགས་མེད་ཀྱིས་རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལྟར་རྒྱ་ཆེ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་དབྱེར་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ངེས་པའི་ རིགས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དེ་ཡང་། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ཐམས་ཅད་ ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཚད་མར་བྱས་ནས་བལྟ་བར་བྱ་ སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་རིགས་ཀྱི་བུ་འདི་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ བྱུང་ཡང་རུང་མ་བྱུང་ཡང་རུང་སྟེ། སེམས་ཅན་འདི་དག་ནི་རྟག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ སྙིང་པོ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ༑ ༑ཆོས་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་འདིར་གང་ གིས་དེ་ལྟ་བུ་ཁོ་ནར་འགྱུར་གྱི་དེ་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་ཞེས་བྱ་བའི་རིགས་པ་དང་སྦྱོར་བ་དང་ ཐབས་ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་ངེས་པར་རྟོགས་པ་དང་སེམས་ཡང་དག་པར་ཤེས་པ་ ལ་ནི་ཆོས་ཉིད་རྟེན་དང་ཆོས་ཉིད་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་བསམ་པར་མི་བྱ་རྣམ་པར་བརྟག་ པར་མི་བྱའི་ཞེས་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱ་བ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དོ། །ཞེས་སྔ་འགྲེལ་དུ་ མཚམས་སྦྱར་ནས། རང་བྱུང་ཉིད་ཀྱི་དོན་དམ་ནི། །དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་བྱ་ཡིན། །ཉི་ མའི་དཀྱིལ་འཁོར་འོད་འབར་བ། །མིག་མེད་པས་ནི་མཐོང་བ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ ཕྱིར་རོ། ། 6-57 ༈ དེས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཐོག་མ་མེད་པའི་ དུས་ནས་ཡོད་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རིགས་པས་གྲུབ་ཅིང་སངས་རྒྱས་ཁོ་ནའི་ཡུལ་ཡིན་པས་ན་ སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མ་ཡིན་གྱི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་ཙམ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ་ ཞེས་སོགས་སུ་བསམ་པ་དང་བརྟག་པར་མི་བྱ་ཞིང་། སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱིས་མདོ་སྡེ་ཟབ་མོ་ ལས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལྷག་པར་མོས་པར་བྱ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། ། ༈ དེས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ནི་ཚོགས་ གཉིས་ཚད་མེད་པས་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་གདོད་མ་ཉིད་ ནས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་འཆད་པ་ཡང་མི་རིགས་པ་ཁོ་ན་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་ སྐུའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཚོགས་གཉིས་ཀྱིས་གསར་དུ་སྒྲུབ་དགོས་ཀྱི། ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཡོན་ཏན་ གྱིས་བསྡུས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་ནི་ཚོགས་གཉིས་ཀྱིས་སྔར་ནས་ཡོད་པ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ ཙམ་ཡིན་གྱི་གསར་དུ་བསྐྱེད་མི་དགོས་པར་གོང་དུ་བསྟན་པའི་ལུང་རྣམས་ཀྱིས་གྲུབ་པོ། ། ༈ ཡང་རྒྱུད་བླར། སྤྲིན་དང་རྨ

【現代漢語翻譯】以及其他廣泛的教導。在《涅槃經》、《大鼓經》、《指鬘經》和《寶鬘經》等經典中，佛陀的如來藏（梵文：Tathāgatagarbha，梵文羅馬擬音：Tathāgatagarbha，漢語字面意思：如來之胎）存在於一切眾生之中。這些教導並非僅具意圖，並非僅是方便之說，而是具有明確的意義，完全如字面所示。無著（梵文：Asaṅga）在《寶性論》（梵文：Ratnagotravibhāga）的註釋中說，如法身（梵文：Dharmakāya）般廣大，與如來無別的自性，即是如來藏，它以無差別的方式存在於一切眾生之中。因此，應以法性（梵文：Dharmatā）為衡量標準來觀察。正如經中所說：『善男子，這就是諸法的法性，無論如來出世與否，這些眾生總是具有如來藏。』因此，法性即是使事物如此存在的原因，它不會改變。這是與推理和方法相結合的。在一切事物中，對心的確定理解和正確認識，法性是基礎，法性是推理。因此，不應思慮，不應分別，而應僅僅增加虔誠。』正如早期註釋所說，『自生之物的究竟意義，只能通過信仰來理解。沒有眼睛的人無法看到閃耀的太陽。』因此，如來藏從無始以來就存在於一切眾生之中，這由法性的推理所證實，並且是唯有佛陀才能證知的境界。因此，它並非如字面所示，而是指佛陀諸法（梵文：Buddhadharma）的種子。因此，不應思慮或分別，而應僅僅增加虔誠，正如佛陀自己在甚深經典中所說的那樣。因此，所有由佛陀智慧所包含的功德，都需要通過積累兩種資糧（梵文：Puṇya-jñāna-sambhāra）才能獲得。因此，說一切眾生從一開始就沒有這些功德是不合理的。佛陀色身（梵文：Rūpakāya）的功德需要通過積累兩種資糧來全新獲得，而由法身功德所包含的智慧，則僅僅是通過兩種資糧來顯現原本就存在的，而不需要全新創造。以上述引用的經文已經證實了這一點。此外，《寶性論》中說，如同雲和污垢等遮蔽了太陽的形象，但太陽的本質並沒有改變。同樣，煩惱遮蔽了眾生的智慧，但如來藏的本質並沒有改變。因此，眾生具有如來藏，但由於煩惱的遮蔽而無法顯現。一旦煩惱被清除，如來藏就會顯現出來。這就像從礦石中提取黃金一樣，黃金的本質一直存在，只是需要通過提煉來顯現。因此，如來藏並非全新創造，而是原本就存在，只是需要顯現。

【English Translation】 and other extensive teachings. In the Nirvana Sutra, the Great Drum Sutra, the Angulimala Sutra, and the Shrimala Sutra, it is taught that the Tathāgatagarbha (藏文：དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ།，梵文天城體：तथागतगर्भ，梵文羅馬擬音：Tathāgatagarbha，漢語字面意思：Womb of the Thus-Gone One) exists in all sentient beings. These teachings are not merely intentional, not merely provisional, but have a definite meaning, exactly as they appear. Asaṅga says in his commentary on the Ratnagotravibhāga that the nature of the Tathāgata, which is as vast as the Dharmakāya and inseparable from the Tathāgata, is the Tathāgatagarbha, which exists in all beings in an undifferentiated manner. Therefore, it should be observed by taking dharmatā as the measure. As it is said in the sutra, 'Sons of good family, this is the dharmatā of dharmas, whether the Tathāgatas appear or not, these beings are always possessed of the Tathāgatagarbha.' Therefore, dharmatā is that which causes things to be just as they are, and it does not change. This is combined with reasoning and method. In all things, for the definite understanding of mind and the correct knowledge of mind, dharmatā is the basis and dharmatā is the reasoning. Therefore, it should not be thought about, it should not be analyzed, but it should only increase devotion.' As the earlier commentary says, 'The ultimate meaning of the self-born can only be understood through faith. Those without eyes cannot see the blazing orb of the sun.' Therefore, the Tathāgatagarbha has existed in all sentient beings since beginningless time, which is proven by the reasoning of dharmatā and is a realm that only Buddhas can know. Therefore, it is not as it appears literally, but refers to the seed of the Buddha's dharmas. Therefore, one should not think or analyze, but should only increase devotion, just as the Buddha himself said in the profound sutras. Therefore, all the qualities encompassed by the wisdom of the Buddha must be accomplished through the accumulation of the two accumulations (梵文：Puṇya-jñāna-sambhāra). Therefore, it is unreasonable to say that all sentient beings do not have these qualities from the beginning. The qualities of the Rūpakāya of the Buddha must be newly accomplished through the accumulation of the two accumulations, while the wisdom encompassed by the qualities of the Dharmakāya is merely made manifest by the two accumulations, and does not need to be newly created. This has been proven by the sutras quoted above. Furthermore, the Ratnagotravibhāga says that just as clouds and dirt obscure the image of the sun, but the essence of the sun does not change, similarly, afflictions obscure the wisdom of sentient beings, but the essence of the Tathāgatagarbha does not change. Therefore, sentient beings have the Tathāgatagarbha, but it is not manifest due to the obscuration of afflictions. Once the afflictions are cleared away, the Tathāgatagarbha will be manifest. This is like extracting gold from ore, the essence of the gold has always been there, it just needs to be made manifest through refinement. Therefore, the Tathāgatagarbha is not newly created, but has always been there, it just needs to be made manifest.

ི་ལམ་རྒྱུ་བཞིན་དེ་དང་དེར། །ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་རྣམ་ ཀུན་སྟོང་པ་ཞེས། །གསུངས་ནས་ཡང་འདིར་རྒྱལ་རྣམས་སེམས་ཅན་ལ། །སངས་རྒྱས་སྙིང་ པོ་ཡོད་ཅེས་ཅི་སྟེ་གསུངས། །སེམས་ཞུམ་སེམས་ཅན་དམན་ལ་བརྙས་པ་དང་། །ཡང་དག་ མིན་འཛིན་ཡང་དག་ཆོས་ལ་སྐུར། །བདག་ཆགས་ལྷག་པའི་སྐྱོན་ལྔ་གང་དག་ལ། །ཡོད་ པ་དེ་དག་དེ་སྤང་དོན་དུ་གསུངས། །ཞེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ལྡེམ་དགོངས་སུ་ གསུངས་པའི་དགོས་པ་ཉེས་པ་ལྔ་སྤང་བའི་དོན་དུ་གསུངས་པར་འཆད་པ་ནི་ཆེས་འཁྲུལ་པ་ སྟེ། གཞུང་དེ་དག་གི་དགོངས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ལྡེམ་དགོངས་སུ་གསུངས་ པའི་དགོངས་པ་བསྟན་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་ དཀའ་བ་འཕགས་མཆོག་ས་བཅུ་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་ཡུལ་མ་ཡིན་བ་དེ་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ལ་ 6-58 བསྟན་པ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཡོད་སྙམ་པ་ལ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་བློའི་ཡུལ་མ་ཡིན་ཡང་། རྫོགས་ པའི་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པ་ལ་སེམས་ཞུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཉེས་པ་ལྔ་སྤང་བའི་དོན་དུ་སོ་སོས་ སྐྱེ་བོ་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཁམས་བསྟན་ནོ་ཞེས་སོ་སྐྱེ་ལ་ བསྟན་པའི་དགོས་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཐོགས་མེད་ཀྱིས་གཞུང་དེ་དག་གི་སྔ་འགྲེལ་དུ། དེ་ ལ་ཚུལ་གཅིག་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་ཐ་མི་དད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྒོ་རྟོགས་ནས་འཇིག་ རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ལ་བལྟ་བ་གང་ཡིན་པ་ འདི་ནི། འདིར་གང་གིས་ས་བཅུ་ལ་གནས་པའི་བྱུང་ཆུབ་སེམས་དཔས་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་སྙིང་པོ་ཅུང་ཟད་མཐོང་ངོ་ཞེས་གསུངས་པས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ ཀྱིས་ཀུན་མཐོང་བར་འདོད་དོ། །དེ་སྐད་དུ་ནི། སྤྲིན་མཐོངས་མཁའ་ལ་ཉི་བཞིན་འདིར་ ཁྱོད་ཕྱོགས་གཅིག་བློ་གྲོས་ཅན། །བློ་མིག་དག་པའི་འཕགས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ མཐོང་མ་ལགས། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཁྱོད་ཆོས་སྐུ་གང་དག་བློ་གྲོས་མཐའ་ཡས་པ། །ཤེས་ བྱ་མཐའ་མེད་མཁའ་དབྱིངས་ཁྱབ་པ་དེ་དག་གིས་ཀུན་མཐོང་། །ཞེས་གསུངས་སོ། །སྨྲས་ པ་གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཆགས་པ་མེད་པའི་མཐར་ཕྱིན་པའི་ས་ལ་གནས་པ་འཕགས་པའི་མཆོག་ རྣམས་ཀྱི་ཡང་ཡུལ་མ་ཡིན་ན། ཁམས་འདི་བལྟ་བར་དཀའ་བ་དེས་ན། བྱིས་པ་སོའི་སོའི་སྐྱེ་ བོ་ལས་བརྩམས་ཏེ་བསྟན་པ་འདིས་ཅི་བྱ་ཞེ་ན། བསྟན་པའི་དགོས་པ་བསྡུས་པའི་ཚིགས་སུ་ བཅད་པ་གཉིས་ཏེ། གཅིག་གིས་ནི་དྲིས་ལ་གཉིས་པས་ནི་ལན་བསྟན་པའཽ། །ཞེས་གསུངས་ པའི་སོ༑ ༑འདིས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཁམས་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དང་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རྣམས་དོན་གཅིག་ཏུ་ཡང་བསྟན་ཏེ། གོང་དུ་བསྟན་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཞུང་ བཙུགས་པ་ཡིན་ལ། རྒྱུད་བླའི་དགོངས་པ་བྱམས་པ་ཉིད་ཀྱི་ད

【現代漢語翻譯】『在如是行走的道路上，一切所知皆為空性』，既然如此宣說，為何諸佛又在此處對眾生說『具有如來藏』呢？這是爲了對治怯弱、輕蔑劣者、執持非真、誹謗正法以及貪著過重這五種過失。如果有人存在這五種過失，爲了讓他們捨棄這些過失才宣說如來藏。將如來藏解釋為爲了捨棄五種過失而宣說的權宜之計，這是非常錯誤的。因為那些經文的意圖並非是爲了揭示如來藏是權宜之計，而是爲了說明如來藏極其難以理解，甚至不是十地菩薩的境界。那麼，向凡夫俗子宣說這些又有什麼意義呢？雖然它不是凡夫俗子心識的境界，但爲了在修持圓滿菩提時捨棄怯弱等五種過失，才向凡夫俗子宣說如來藏，即佛性。這是爲了說明向凡夫俗子宣說的必要性。無著（Asanga）在那些經文的早期註釋中說：『對此，從證悟與單一法界無別的智慧之門，而觀見超越世間的法身自性清凈，這即是十地菩薩稍微見到如來藏。』因此，他認為應以如實之智慧來完全照見。正如經中所說：『如雲霧遮蔽天空中的太陽，在此，您（佛陀）的區域性，有智慧者，即使是清凈慧眼的聖者們也無法完全看見。』『世尊，您的法身，具有無邊智慧，遍佈無盡所知虛空，唯有他們才能完全照見。』如果像上面所說的那樣，即使是安住于無著的圓滿之地的聖者們也無法完全了知，那麼，這個難以見到的自性，從對凡夫俗子開始宣說，又有何用呢？宣說的必要性可以用兩句偈頌來概括：一句是提問，另一句是回答。這裡，『此』字也同時指出了佛性、如來藏和佛陀的法身是同一意義。以上所說是對宗義的建立，而《寶性論》（Ratnagotravibhāga）的意圖是彌勒（Maitreya）的觀點。

【English Translation】 'On the path that goes like that, all knowable things are empty in every way.' Having said that, why do the Victorious Ones say here to sentient beings, 'There is the essence of the Buddha'? It is to abandon five faults: being timid, despising inferior sentient beings, holding to what is not true, denigrating the true Dharma, and excessive attachment. Those who have these five faults are told this to abandon them. To explain the Tathāgatagarbha (如來藏，essence of the Thus-Gone One, Buddha-nature) as being taught as a provisional meaning to abandon the five faults is very mistaken. For the intention of those texts is not to show that the Tathāgatagarbha is taught as a provisional meaning, but to show that the Tathāgatagarbha is very difficult to realize and is not even the object of the Noble Ones on the ten grounds. So, what is the need to show that to childish ordinary beings? Although it is not the object of the minds of ordinary beings, the essence of the Thus-Gone One, the element of the Buddha, is shown even to ordinary beings in order to abandon the five faults such as being timid in accomplishing complete enlightenment. This is to show the need to show it to ordinary beings. Asanga (無著) says in the early commentary on those texts, 'There, from realizing the door of the wisdom that is inseparable from the single suchness of phenomena and looking at the spontaneously completely pure Dharmakāya (法身，body of dharma), which transcends the world, this is what a Bodhisattva (菩薩，enlightenment being) who abides on the ten grounds slightly sees of the Tathāgatagarbha.' Therefore, he thinks that it should be completely seen with the wisdom that sees everything as it is. As it says, 'Like the sun in the sky obscured by clouds, here, a part of you, O wise one, is not completely seen even by the Noble Ones with pure eyes of wisdom.' 'O Blessed One, your Dharmakāya (法身，body of dharma), which has limitless wisdom and pervades the endless expanse of knowable things, is completely seen by those ones.' If it is like that, and is not even the object of the supreme Noble Ones who abide on the ground of unsurpassed non-attachment, then what is the use of showing this difficult-to-see element, starting from childish ordinary beings? The need for showing it is summarized in two verses: one is the question and the second is the answer. Here, 'this' also shows that the element of the Buddha, the Tathāgatagarbha (如來藏，essence of the Thus-Gone One, Buddha-nature), and the Dharmakāya (法身，body of dharma) of the Buddha are also of one meaning. What was shown above is the establishment of the tenet, and the intention of the Uttaratantra (Ratnagotravibhāga) is the view of Maitreya (彌勒).

ངོས་སློབ་འཕགས་པ་ཐོགས་ མེད་ཀྱིས་ལེགས་པར་བཤད་པ་ལ་ཡིད་ཆེས་པར་བྱས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ 6-59 གསུངས་པ་དྲང་དོན་དགོངས་པ་ཅན་དུ་གཟུང་བར་མི་བྱའོ། །ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ སྙིང་པོའི་རྒྱན་ལས། ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་ལུང་དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་ དཔའ་ཆེན་པོ་བློ་གྲོས་ཆེན་པོས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ ལྡན་འདས་ཀྱིས་མདོ་བརྗོད་པ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གསུངས་པ་དེ་བཅོམ་ ལྡན་འདས་ཀྱིས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་རྣམ་པར་དག་པས་ཐོག་མ་ནས་རྣམ་པར་ དག་པ་ཉིད་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་སེམས་ཅན་གྱི་ལུས་ཀྱི་ནང་ན་མཆིས་པར་ བརྗོད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རིན་པོ་ཆེ་རིན་ཐང་ཆེན་པོ་གོས་དྲི་མ་ཅན་གྱིས་ཡོངས་སུ་ དཀྲིས་པ་ལྟར་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་དཀྲིས་པ། འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་ གཏི་མུག་གིས་ཡོངས་སུ་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པ་ཡོངས་སུ་རྟོགས་པའི་དྲི་མས་དྲི་མ་ཅན་དུ་གྱུར་པ། རྟག་པ་བརྟན་པ་ཐེར་ཟུག་པར་ནི་བརྗོད་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་ པོར་སྨྲ་བ་འདི་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་ཇི་ལྟར་མི་འདྲ་བ་ལགས། བཅོམ་ལྡན་ འདས་མུ་སྟེགས་བྱེད་རྣམས་ཀྱང་རྟག་པ་བྱེད་པ་ཡོན་ཏན་མེད་པ་ཁྱབ་པ་མི་འཇིག་པའོ་ཞེས་ བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་སྟོན་པར་བགྱིད་དོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། བློ་གྲོས་ཆེན་ པོ་ངའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་ནི། མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་ མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་ རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི། སྟོང་པ་ཉིད་དང་ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་མྱ་ངན་ལས་ འདས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་དང་མཚན་མ་མེད་པ་དང་སྨོན་པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གི་ དོན་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོར་བསྟན་པར་བྱས་ནས། བྱིས་པ་རྣམས་བདག་ མེད་པས་འཇིགས་པར་འགྱུར་བའི་གནས་རྣམ་པར་སྤང་བའི་དོན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་སྙིང་པོའི་སྒོ་བསྟན་པའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་གནས་སྣང་བ་མེད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་སྟོན་ 6-60 ཏེ། འདི་ལ་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་མ་འོངས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་ པོ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པར་མི་བྱའོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དཔེར་ན་རྫ་མཁན་ ནི་འཇིམ་པའི་རྡུལ་གྱི་ཕུང་པོ་གཅིག་ལས། ལག་པ་དང་བཟོ་དང་ལག་ཟུང་དང་ཆུ་དང་སྲད་ བུ་དང་ནན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ལས་སྣོད་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་བྱེད་དོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་ དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མཚན་ཉིད་ ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་ལོག་པ་དེ་ཉིད་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམ་པ་ སྣ

【現代漢語翻譯】我們應當相信聖者無著（梵文：Asaṅga，含義：無障礙）的教言，但不應將所說的如來藏（梵文：Tathāgatagarbha，含義：如來之胎）理解為需要詮釋的不了義（梵文：neyārtha）。此外，《如來藏經》（Tathāgatagarbha Sūtra）中記載，從《楞伽經》（Laṅkāvatāra Sūtra）中，大菩薩摩訶薩（梵文：Mahābodhisattva，含義：偉大的菩薩）大慧（梵文：Mahāmati，含義：大智慧）向薄伽梵（梵文：Bhagavān，含義：世尊）請示道：『世尊，您在經中說如來藏，您說其自性光明、完全清凈、本初清凈，具足三十二相，存在於眾生身中。世尊，您說它像珍貴寶物被垢衣包裹，被界（梵文：dhātu，含義：構成要素）和處（梵文：āyatana，含義：感覺的來源）包裹，被貪（梵文：rāga，含義：慾望）、嗔（梵文：dveṣa，含義：憤怒）、癡（梵文：moha，含義：無知）所壓制，被妄想的污垢所染污，是常（梵文：nitya，含義：永恒）、恒（梵文：dhruva，含義：不變）、堅（梵文：śāśvata，含義：持久）。世尊，如此說如來藏，與外道（梵文：tīrthika，含義：非佛教徒）所說的『我』（梵文：ātman，含義：靈魂）有何不同？世尊，外道也說『我』是常、無德、遍在、不滅的。』薄伽梵回答說：『大慧，我所說的如來藏，與外道所說的『我』並不相同。大慧，如來（梵文：Tathāgata，含義：如來）、阿羅漢（梵文：Arhat，含義：應供）、正等覺者（梵文：Samyaksaṃbuddha，含義：完全覺醒的佛陀）們，將空性（梵文：śūnyatā，含義：空虛）、真如（梵文：tathatā，含義：事物的真實本性）、涅槃（梵文：nirvāṇa，含義：解脫）、無生（梵文：anutpāda，含義：不生起）、無相（梵文：animitta，含義：沒有特徵）、無愿（梵文：apraṇihita，含義：沒有願望）等詞的含義，作為如來藏來闡述，爲了讓害怕無我（梵文：anātman，含義：沒有自我）的孩童們遠離恐懼，才宣說了如來藏之門，以此來開示無分別的境界和無相的行境。大慧，未來的和現在的菩薩摩訶薩們，不應執著于『我』的顯現。大慧，譬如陶師從一團泥土中，通過手、工具、雙手、水、線等，以及精勤努力，製造出各種各樣的器皿。大慧，同樣，如來們也以無我的法性，以及對一切分別相的徹底顛倒認知，憑藉智慧和方便，示現各種不同的形象。』

【English Translation】 We should trust the teachings well-explained by the noble Asaṅga, but we should not take the spoken essence of the Thus-Gone One (Tathāgatagarbha) as something to be interpreted with ulterior motives. Furthermore, in the Ornament of the Essence of the Thus-Gone One (Tathāgatagarbha Sūtra), from the Laṅkāvatāra Sūtra, the Bodhisattva-Mahasattva Great Intellect (Mahāmati) asked the Blessed One (Bhagavān) this: 'Blessed One, in the sutra you speak of the essence of the Thus-Gone One, saying that it is naturally luminous, completely pure, primordially pure, endowed with the thirty-two marks, and exists within the bodies of sentient beings. Blessed One, you say it is like a precious jewel wrapped in a dirty cloth, wrapped in realms (dhātu) and sources (āyatana), suppressed by desire (rāga), hatred (dveṣa), and delusion (moha), defiled by the impurities of complete delusion, and is spoken of as permanent (nitya), stable (dhruva), and enduring (śāśvata). Blessed One, how is this speaking of the essence of the Thus-Gone One different from the heretics' speaking of a self (ātman)? Blessed One, the heretics also teach that the self is permanent, without qualities, pervasive, and indestructible.' The Blessed One replied: 'Great Intellect, my teaching of the essence of the Thus-Gone One is not the same as the heretics' speaking of a self. Great Intellect, the Thus-Gone Ones (Tathāgata), the Destroyers of Foes (Arhat), the Perfectly and Completely Awakened Ones (Samyaksaṃbuddha), having taught the essence of the Thus-Gone One in terms of the meanings of words such as emptiness (śūnyatā), suchness (tathatā), nirvana (nirvāṇa), unarisen (anutpāda), signlessness (animitta), and wishlessness (apraṇihita), do so to abandon the places where children become frightened by selflessness, and to show the realm of non-conceptualization and the domain of imageless conduct by teaching the door of the essence of the Thus-Gone One. Great Intellect, future and present Bodhisattva-Mahasattvas should not be manifestly attached to a self in this. Great Intellect, for example, a potter makes various kinds of vessels from a single mass of clay, with hands, tools, hand pairs, water, thread, and diligence. Great Intellect, likewise, the Thus-Gone Ones also manifest various forms with the Dharma of selflessness, the characteristic of completely reversing all conceptual appearances, endowed with wisdom and skillful means.'

་ཚོགས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོར་བསྟན་པའམ་བདག་མེད་པར་བསྟན་པས་ ཀྱང་རུང་སྟེ། རྫ་མཁན་བཞིན་དུ་ཚིག་དང་ཡི་གེའི་རྣམ་གྲངས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སྟོན་ནོ། ། དེ་ལྟར་དེའི་ཕྱིར་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་མུ་སྟེགས་བྱེད་ ཀྱི་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་བསྟན་པ་དང་མི་འདྲའོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ རྣམས་ནི་མུ་སྟེགས་བྱེད་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་རྣམས་དྲང་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བསྟན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྟོན་ཏོ། །ཡང་དག་པ་མ་ ཡིན་པའི་བདག་ཏུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ལྟ་བར་ལྷུང་བའི་བསམ་པ་ཅན་དག་རྣམ་པར་ཐར་པ་ གསུམ་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་གནས་པའི་བསམ་པ་དང་ལྡན་ཞིང་། མྱུར་དུ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་ པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་འཚང་རྒྱ་བར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེས་ཏེ། བློ་གྲོས་ཆེན་ པོ་དེའི་དོན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ རྣམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྟོན་པར་མཛད་དོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདི་ནི་མུ་སྟེགས་ བྱེད་ཀྱི་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་ལྟ་བས་ན་མུ་སྟེགས་ བྱེད་ཀྱི་ལྟ་བ་རྣམ་པར་བཟློག་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བདག་མེད་པའི་རྗེས་ སུ་འཇུག་པར་བྱའོ། ། 6-61 ༈ ཞེས་པ་འདི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་གསུངས་ པ་དྲང་དོན་དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཤེས་བྱེད་དུ་འགོད་ཅིང་། སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་ པས་དབུ་མ་ལ་འཇུག་པའི་རང་འགྲེལ་དུ་དེ་ལྟར་བཤད་མོད། འདི་ཡང་ལུང་གི་དགོངས་པ་ ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བཤད་པ་སྟེ། ལུང་དེས་མུ་སྟེགས་བྱེད་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ རྣམས་དྲང་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བསྟན་པར་གསུངས་མོད། དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གསུངས་པ་དགོངས་པ་ཅན་གྱི་དྲང་དོན་དུ་མ་བསྟན་ཏེ། སྟོང་པ་ ཉིད་དང་ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོར་བསྟན་ཞེས་གསུངས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་དང་ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་ མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དངོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ སྟོང་པ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡིན་པར་ནི་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ ཉིད་སོགས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་བྱང་བར་གསུངས་ལ་དེ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་པས་ སོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར། དེ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ལས་སེམས་རྣམ་པར་གཡེངས་ པ་ནི་ཐེག་པ་ལ་གསར་དུ་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་གྱི་ཚུལ་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ལས་ཉམས་པ་དག་ལ་བརྗོ

【現代漢語翻譯】無論僧團是闡述如來藏，還是闡述無我，都像陶匠一樣，用各種各樣的詞語和文字來表達。因此，大智慧者，闡述如來藏與外道所說的『我』的闡述是不同的。大智慧者，如來爲了引導那些對外道所說的『我』執著的人，才闡述如來藏，從而宣示如來藏。爲了使那些沉溺於對非真實的『我』進行分別的見解中的人，能夠具備安住於三種解脫之境的意念，並迅速證得無上正等覺，如來、應供、正等覺們才宣說如來藏。因此，這與外道所說的『我』並不相同。大智慧者，因此，爲了遣除外道的見解，應當隨順如來藏的無我之義。以上所說的一切眾生皆具如來藏，是具有特定意圖的間接之義。雖然論師月稱在《入中論》的自釋中如此解釋，但這仍然是對經文意圖的曲解。因為經文中說，爲了引導那些對外道所說的『我』執著的人，才闡述如來藏。但並沒有將宣說如來藏闡釋為具有特定意圖的間接之義，而是說空性、真如和涅槃等都是如來藏。因為空性、真如和涅槃本身就是真實的如來藏。其中，聖者無著曾說空性等自性清凈，即是法身。同樣，《寶性論》的註釋中說：『對於新入大乘的菩薩來說，心從空性中散亂，是因為他們從如來藏的空性之義中退失。』

【English Translation】 Whether the Sangha teaches the Tathagatagarbha or teaches non-self, it does so like a potter, using various words and letters to express it. Therefore, great wisdom, the exposition of the Tathagatagarbha is different from the exposition of 'self' by the heretics. Great wisdom, the Tathagatas teach the Tathagatagarbha in order to guide those who are attached to the 'self' spoken of by the heretics, thereby revealing the Tathagatagarbha. In order to enable those who are immersed in views that discriminate a non-real 'self' to have the intention of abiding in the realm of the three liberations and to quickly attain unsurpassed perfect enlightenment, the Tathagatas, the Arhats, the Perfectly Enlightened Ones, teach the Tathagatagarbha. Therefore, this is not the same as the 'self' spoken of by the heretics. Great wisdom, therefore, in order to dispel the views of the heretics, one should follow the non-self aspect of the Tathagatagarbha. The statement that all sentient beings possess the Tathagatagarbha is an indirect meaning with a specific intention. Although the teacher Chandrakirti explained it that way in his auto-commentary on the Madhyamakavatara, this is still a distortion of the scripture's intent. Because the scripture says that the Tathagatagarbha is taught in order to guide those who are attached to the 'self' spoken of by the heretics. However, it does not explain the teaching of the Tathagatagarbha as an indirect meaning with a specific intention, but says that emptiness, suchness, and nirvana, etc., are the Tathagatagarbha. Because emptiness, suchness, and nirvana themselves are the actual Tathagatagarbha. Among them, the noble Asanga said that emptiness, etc., are naturally pure, which is the Dharmakaya. Similarly, in the commentary on the Uttaratantra, it says: 'For a Bodhisattva newly entering the Mahayana, the mind is distracted from emptiness because they have fallen away from the meaning of emptiness, the Tathagatagarbha.'

ད་དོ། །ཞེས་དང་། དེ་ལ་སྟོང་པ་ ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གང་ཞེ་ན་ཞེས་མཚམས་སྦྱར་ནས། འདི་ལ་ བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །ཅེས་སོགས་གོང་དུ་དྲངས་པ་འགྲེལ་པ་དང་བཅས་པས་བསྟན་ཏོ། ། འོན་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡིན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་རང་ ངོ་བོས་སྟོང་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་མ་ཡིན་གྱི། འགྲེལ་པར་གསལ་བར་བསྟན་པ་སྒྲོ་སྐུར་གྱི་ མཐའ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ ཉིད་ཅེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། འགྲེལ་པ་དེ་ཉིད་ལས། དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་ནི་ 6-62 རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་དབྱིངས་རྟོགས་ཤིང་མངོན་དུ་བྱ་བར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་དང་། མྱང་ འདས་ཆེན་པོའི་ལུང་གོང་དུ་དྲངས་པ། རིགས་ཀྱི་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ དོན་དམ་པ་སྟོང་པའོ། །ཞེས་སོགས་དང་། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། གཞན་ཡང་སྟོང་པ་ཞི་བ་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཇི་ལྟ་བ་ཉིད་ཡང་དག་པར་རྣམ་པར་གྲོལ་ བའོ། །ཡང་དག་པར་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ཞེས་དང་། གཞན་ཡང་ རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ནི་མི་སྟོང་པའི་སྟོང་པའོ། །སྟོང་པའི་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཅི་ཡང་མེད་པའོ། ། ཅི་ཡང་མེད་པ་ནི་མུ་སྟེགས་ཅན་གཅེར་བུ་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ལྟ་བུའོ། ། གཅེར་བུ་པ་ལ་ནི་ཡང་དག་པའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་མེད་པས་སྟོང་པའི་སྟོང་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ཡང་དག་པའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པས་མི་སྟོང་པའི་སྟོང་པའོ། །མི་སྟོང་པའི་ སྟོང་པ་ནི་ཡང་དག་པར་རྣམ་པར་གྲོལ་བའོ། །ཡང་དག་པར་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ནི་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའོ། ཞེས་དང་། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་མཐོང་ སྟེ། མི་སྟོང་བར་མི་མཐོང་བས་ནས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པའི་བར་དུ་མཐོང་སྟེ་བདག་ཏུ་ མི་མཐོང་ངོ་། །དེ་བས་ན་དོན་དམ་པའི་སྟོང་པ་མ་ཐོབ་པོ། །དོན་དམ་པའི་སྟོང་པ་མ་ཐོབ་ པའི་ཕྱིར་ལམ་དབུ་མ་མི་སྤྱོད་དོ། །ལམ་དབུ་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་མི་ མཐོང་ངོ་། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་ པ་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྒྱན་སྟུག་པོའི་མདོ་ལས། དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་ནི་རྟག་པ་བརྟན་པ་ཐེར་ཟུག་མི་འཇིག་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསྒོམ་ པའི་རྣལ་འབྱོར་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བསྒྲགས་ པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་དང་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་མི་འཇིག་པ་སྟེ། མྱ་ངན་ལས་ འདས་པའི། སྒྲ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཚིག་གིས། འདས་པ་དང་བྱུང་བ་དང་འབྱུང་བའི་སངས་ 6-63 རྒྱས་བཅོམ

【現代漢語翻譯】然後，通過引入'那麼，被稱為空性的如來藏是什麼？'，並結合之前引用的包括註釋在內的內容來展示。然而，作為如來藏的空性，並非是諸法各自本體空性的空性，而是註釋中明確指出的，遠離增益和損減之邊的如實空性。這也被稱為勝義空性。正如註釋中所說：'如果沒有勝義空性的智慧，就無法證悟和現證無分別的法界。'以及之前引用的《大涅槃經》中的話：'善男子，所謂的佛性，就是勝義空性。'等等。此外，在那部經中還說：'空性寂靜，是法界，法界如其本然般完全解脫，完全解脫即是如來。'此外，解脫是不空的空性，空的空性意味著一無所有，一無所有類似於耆那教等外道的解脫。耆那教沒有真正的解脫，所以被稱為空的空性。真正的解脫不是那樣，所以是不空的空性。不空的空性是真正的解脫，真正的解脫就是如來。'經中還說，聲聞和緣覺視一切為空，不見不空，乃至視一切為無我，不見有我。因此，他們沒有獲得勝義空性。因為沒有獲得勝義空性，所以不行中觀之道。因為沒有中觀之道，所以不見佛性。同樣，真如和涅槃也是如來藏本身。《寶積經》中說：'如來是常、恒、堅固、不變壞的，是修習唸佛瑜伽者的境界。被稱為如來藏的，是不壞的涅槃界和虛空。'涅槃的音聲是法界的語言，描述了過去、現在和未來的諸佛世尊。

【English Translation】 Then, by introducing 'So, what is the Tathagatagarbha (如來藏, tathāgatagarbha, tathāgatagarbha, Womb of the Thus-Gone One) that is referred to as emptiness?', and combining the previously cited content including the commentary, it is shown. However, the emptiness that is the Tathagatagarbha is not the emptiness of all dharmas (法, dharma, dharma, phenomena) being empty of their own essence, but rather, as clearly indicated in the commentary, it is the non-perverted emptiness that is free from the extremes of superimposition and denial. This is also called the ultimate emptiness. As the commentary says: 'Without the wisdom of ultimate emptiness, one cannot realize and manifest the realm of non-conceptualization.' And the words from the previously cited Mahaparinirvana Sutra: 'Good son, what is called the Buddha-nature (佛性, buddhatā, buddhatā, Buddha Nature) is the ultimate emptiness.' etc. Furthermore, in that sutra it says: 'Emptiness and peace is called the Dharmadhatu (法界, dharmadhātu, dharmadhātu, the realm of phenomena), the Dharmadhatu is perfectly liberated as it is. Perfect liberation is the Tathagata.' Furthermore, liberation is the emptiness that is not empty, the emptiness of emptiness means nothingness, nothingness is like the liberation of the naked Jains and other heretics. The Jains do not have true liberation, so it is called the emptiness of emptiness. True liberation is not like that, so it is the emptiness that is not empty. The emptiness that is not empty is true liberation, true liberation is the Tathagata.' The sutra also says that the Shravakas (聲聞, śrāvaka, śrāvaka, Hearers) and Pratyekabuddhas (緣覺, pratyekabuddha, pratyekabuddha, Solitary Realizers) see everything as empty, they do not see what is not empty, and they see everything as without self, they do not see the self. Therefore, they have not attained the ultimate emptiness. Because they have not attained the ultimate emptiness, they do not practice the Middle Way. Because there is no Middle Way, they do not see the Buddha-nature. Similarly, Suchness and Nirvana are also the Tathagatagarbha itself. The Ghanavyuha Sutra says: 'The Tathagata is permanent, stable, enduring, and indestructible, it is the object of those yogis who cultivate mindfulness of the Buddha. What is proclaimed as the Tathagatagarbha is the indestructible realm of Nirvana and space.' The sound of Nirvana is the language of the Dharmadhatu, describing the Buddhas, the Bhagavat (世尊, bhagavat, bhagavat, Blessed One) of the past, present and future.

་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ ཡང་རུ་མ་བྱུང་ཡང་རུང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དང་། ཆོས་ཀྱི་གནས་ཉིད་དང་། ཆོས་ཀྱི་ དབྱིངས་དང་། ཆོས་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ་ཞེས་དང་། གོང་དུ་ལུང་ དྲངས་པ་རྣམས་ན་ཡང་གསལ་ལོ། །ལུང་རྣམ་དག་གཞན་ཡང་དུ་མ་འདིའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འགྲོ་ བ་ཡོད་མོད་མང་དུ་དོགས་པས་མ་བྲིས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདག་མེད་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་སྙིང་པོར་གསུངས་པ་ཡང་བདག་བཀག་ཙམ་གྱི་མེད་དགག་ལ་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ གྱི། སྒྲོ་སྐུར་གྱི་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་བདག་མེད་པ་མཆོག་གམ་བདག་མེད་པའི་མཐར་ཐུག་ པ། རྒྱུད་བླར། གང་དག་འགྲོ་ཀུན་བདག་མེད་མཐའ་ཞི་ཡང་དག་རྟོགས་ནས་ཐམས་ཅད་ ལ། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྗེས་ཞུགས་གཟིགས་པ་སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་བློ་མངའ་བ། །ཞེས་ འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་གཉིས་མེད་པའི་ཡང་དག་པའི་མཐའ་རྟག་པ་བརྟན་པ་ཞི་བ་དེ་ རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་གསུངས་ལ་བདག་མེད་པ་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ལང་ཀར་གཤེགས་ པ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོར་གསུངས་ཏེ། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། རྫ་མཁན་གྱིས་ འཇིམ་པ་གཅིག་ལས་སྣོད་སྣ་ཚོགས་བྱེད་པ་དཔེར་མཛད་ནས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱང་ བདག་མེད་མཐར་ཐུག་པ་དེ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ཡང་ དག་པའི་མཐའ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་སོགས་པ་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་མང་པོས་སྟོན་ པར་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དང་ཆོས་ལ་བདག་མེད་པ་རྣམ་པར་རྟོག་ པའི་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་ལོག་པ་དང་སྟོང་པ་ཉིད་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་ སོགས་པ་རྣམས་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཙམ་ཡིན་གྱི་དོན་ཐ་མི་དད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གསུངས་པ་ངེས་པའི་དོན་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ཉིད་དུ། མདོ་དེ་ཉིད་ ཀྱིས་བསྟན་པས་དྲང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ཙམ་ཞིག་བྱུང་བ་ལ་དྲང་དོན་དུ་བསྟན་ཞེས་འཁྲུལ་ 6-64 བར་མི་བྱ་བར་མདོའི་དགོངས་པ་མདོ་གཞན་གྱི་ལུང་ལ་བརྟཻན་ནས་ཀྱང་ཞིབ་ཏུ་དཔྱད་པར་ བྱའོ། ། ༈ ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་རྒྱན་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྟོན་ པའི་མདོ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་ལ་སོགས་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་སྙིང་པོ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་དང་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རྣམས། བདག་ཡིན་པ་དང་རྟག་པ་ཡིན་པར་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མ་ཡིན་གྱི་དགོངས་པ་ཅན་དྲང་བའི་དོན་ཁོ་ན་ཡིན་པར་འཆད་པར་བྱེད་པ་ བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་སྡུག་ བསྔལ་བ་དང་མི་རྟག་པ་དང་བདག་མ་མཆིས་པའི་འདུ་ཤེས་ལ་སོགས་པ་ལ་ནན་ཏན་མི་ བ

【現代漢語翻譯】如來（梵文：Tathāgata，含義：如實而來者）所宣說。如此，如來出現與否，諸法的法性、法的住性、法的法界、法的無過失性，此即是如來。以上引用的經文也已闡明。其他許多清凈的經文也可作為此觀點的佐證，但因篇幅所限，不再贅述。同樣，所說的無我（梵文：anātman，含義：沒有自我）是如來的精華，並非僅僅指對我的否定，而是指遠離增益和損減之邊的殊勝無我，或無我的究竟。如《寶性論》所說：『何者諸眾生，無我寂滅邊，如實了知已，一切諸如來，隨入正覺見，無障具慧者。』此論述表明，通達一切眾生無二我（人我與法我）的真實究竟之邊，即常、堅、寂滅，此即是圓滿正覺。而這樣的無我，在《楞伽經》中被宣說為如來藏。該經中，以陶師用同一團泥製作各種器皿為例，說明諸佛也以究竟無我為如來藏、空性、真實究竟和涅槃等，以多種名稱來開示。因此，如來藏和對法無我的分別，以及空性、涅槃等，都只是名稱上的差異，實則意義相同。如來藏的宣說，是就其真實意義而言，與經文的字面意義相符，因此是直說的，不應誤解為隱義。應依據其他經文的引證，仔細研究經文的意旨。此外，《如來藏莊嚴經》中，宣說如來藏的經典，如《大般涅槃經》等，其中如來藏、佛性、大涅槃和佛的法身等，都被說成是『我』和『常』。對此，有人解釋說，這些都不是字面意義，而是具有特定意圖的隱義，這種觀點值得商榷。《大般涅槃經》中說：『世尊，對於苦、無常、無我等觀念，不應執著。』

【English Translation】 Thus have the Tathāgatas (Sanskrit: Tathāgata, meaning: 'one who has thus come') taught. Whether Tathāgatas appear or not, the suchness of dharmas, the abidingness of dharmas, the realm of dharmas, and the faultlessness of dharmas—this is the Tathāgata. The above-quoted scriptures also clarify this. Many other pure scriptures could also serve as proof of this view, but I will not write them due to the length. Similarly, the teaching that selflessness (Sanskrit: anātman, meaning: 'no self') is the essence of the Tathāgata is not merely a negation of self, but refers to the supreme selflessness that is free from the extremes of exaggeration and denigration, or the ultimate of selflessness. As stated in the Ratnagotravibhāga (Treatise on the Buddha-nature): 'Those who, having truly realized that all beings are without self, peaceful, and ultimate, follow the perfect Buddhas and see all with unobstructed wisdom.' This states that realizing the true ultimate of all beings, free from the two selves (the self of person and the self of phenomena), which is constant, stable, and peaceful, is perfect enlightenment. Such selflessness is taught as the Tathāgatagarbha (Womb of the Tathāgata) in the Laṅkāvatāra Sūtra. In that sutra, using the example of a potter making various vessels from the same clay, it is explained that the Buddhas also teach the ultimate selflessness as the Tathāgatagarbha, emptiness, true ultimate, and nirvana, using many different names. Therefore, the Tathāgatagarbha and the distinction of the selflessness of phenomena, as well as emptiness, nirvana, etc., are merely different names with the same meaning. The teaching of the Tathāgatagarbha is in accordance with its true meaning and corresponds to the literal meaning of the scriptures, and is therefore direct, and should not be mistaken for a hidden meaning. One should carefully examine the intent of the scriptures based on the citations of other scriptures. Furthermore, in the Ornament of the Essence of the Tathāgata, the sutras that teach the Tathāgatagarbha, such as the Mahāparinirvāṇa Sūtra, state that the Tathāgatagarbha, the Buddha-nature, the Great Nirvāṇa, and the Dharmakāya of the Buddha are 'self' and 'permanent'. It is argued that all these are not literal meanings but are intentional, hidden meanings. This view is questionable. The Mahāparinirvāṇa Sūtra states: 'Bhagavan, one should not be attached to the perceptions of suffering, impermanence, and no-self, etc.'

གྱིད་ན། གང་ཟག་དེ་ནི་འཕགས་པ་ཞེས་མི་བགྱི་སྟེ། བག་མ་མཆིས་པས་འཁོར་བར་ ཡོངས་སུ་འཁོར་རོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བས་ན་བདག་ཅག་ནི་འདུ་ཤེས་དེ་དག་ལ་ཤིན་ ཏུ་ནན་ཏན་བགྱིད་དོ། །དེའི་ཚེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ལེགས་པར་ཉོན་ལ་ཤིན་ཏུ་ཡིད་ལ་ཟུང་ཤིག ཁྱེད་ཀྱིས་མི་ར་རོ་བ་ལ་དཔེ་བླངས་པ་ནི་ཚིག་ དང་འབྲུ་ཙམ་ཤེས་པར་ཟད་ཀྱིས་དོན་ནི་མ་རྟོགས་སོ། །དེ་ལ་དོན་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཞེ་ན། དཔེར་ན་མི་ར་རོ་བས་ཉི་ཟླ་ལ་སོགས་པ་མི་མཁོར་བ་འཁོར་བར་འདུ་ཤེས་པ་དང་འདྲ་བར་ སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་མ་རིག་པས་ཡོངས་སུ་ཁེབས་ པས་ན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་སེམས་བསྐྱེད་དེ། བདག་ལ་བདག་མེད་པར་འདུ་ཤེས་རྟག་པ་ལ་མི་ རྟག་པར་འདུ་ཤེས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ལ་ཡོངས་སུ་མ་དག་པར་འདུ་ཤེས། བདེ་བ་ལ་སྡུག་ བསྔལ་བར་འདུ་ཤེས་ཏེ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་མ་རིག་པས་ཡོངས་སུ་ཁེབས་པས། དེ་ དང་འདྲ་བར་འདུ་ཤེས་མེད་ཀྱི། དོན་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པས་མི་ར་རོ་བ་དེ་འཁོར་བའི་གནས་མ་ 6-65 ཡིན་པ་ལ་འཁོར་བར་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཞེས་ བྱ་བའི་དོན་ནོ། །རྟག་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནོ། །བདེ་བ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ནོ། །ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཡིན་ན། ཅིའི་ཕྱིར་དགེ་སློང་ ཁྱོད་བདག་ཏུ་འདུ་ཤེས་པ་ནི་ང་རྒྱལ་ཅན་ཡིན་ཏེ། འཁོར་བ་ན་འཁོར་རོ་ཞེས་སྨྲ། ཁྱེད་སྨྲ་བ་ ལྟར་ན། བདག་ཅག་ཀྱང་མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་བདག་ མེད་པའི་འདུ་ཤེས་ལ་ནན་ཏན་བགྱིད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་པར་དོན་མེད་དོ། །ནན་ ཏན་བྱེད་པ་གསུམ་པོ་དེ་དག་ལ་ཡང་དག་པའི་དོན་མེད་པས་དེ་མ་ཡིན་པ་ནན་ཏན་བྱེད་པའི་ ཆོས་གསུམ་པོ་ལས་ལྷག་པ་ངས་བཤད་པར་བྱའོ། །སྡུག་བསྔལ་ལ་བདེ་བར་འཛིན་པ་དང་། བདེ་བ་ལ་སྡུག་བསྔལ་བར་འཛིན་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཆོས་སོ། །(མི་རྟག་པ་ལ་རྟག་པར་འཛིན་པ་ དང་། རྟག་པ་ལ་མི་རྟག་པར་འཛིན་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཆོས་སོ། །བདག་མེད་པ་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་། བདག་ལ་བདག་ མེད་པར་འཛིན་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཆོས་སོ) ཡོངས་སུ་མ་དག་པ་ལ་ཡོངས་སུ་དག་པར་འཛིན་པ་དང་། ཡོངས་སུ་དག་པ་ལ་ཡོངས་སུ་མ་དག་པར་འཛིན་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཆོས་སོ། །ཕྱིན་ཅི་ ལོག་གི་ཆོས་རྣམ་པ་བཞི་པོ་འདི་ནི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བར་ནན་ཏན་བྱ་བ་གང་ཟག་གིས་མི་ ཤེས་སོ། །དགེ་སློང་དག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཆོས་ལ་བདེ་བར་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་ཅིག མི་རྟག་པ་ ལ་རྟག་པར་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་ཅིག བདག་མེད་པ་ལ་བདག་ཏུ་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་ཅིག ཡོངས་ སུ་མ་དག་པ་ལ་ཡོངས་སུ་དག་པར་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་ཅིག འཇིག་རྟེན་ན་ཡང

【現代漢語翻譯】『如果這樣，那人就不能被稱為『聖者』，因為他仍然在輪迴中流轉。』世尊，因此我們對這些觀念非常認真。』這時，世尊對比丘們說：『好好聽著，牢記在心！你們以彌若羅巴為例，只是瞭解了字句，卻沒有理解其含義。』『那麼，什麼是『含義』呢？』例如，彌若羅巴認為太陽和月亮等事物在旋轉，同樣，凡夫也被煩惱的無明所覆蓋，因此產生了顛倒的念頭：認為『我』是『無我』，認為『常』是『無常』，認為『清凈』是『不清凈』，認為『樂』是『苦』。由於被煩惱的無明所覆蓋，他們沒有正確的認識，不理解其含義，就像彌若羅巴認為不是輪迴的地方是輪迴一樣。『所謂『我』，就是『佛』的意思；所謂『常』，就是『法身』的意思；所謂『樂』，就是『涅槃』的意思；所謂『清凈』，就是『法』的意思。』為什麼呢？比丘們，你們認為執著于『我』是傲慢，因此在輪迴中流轉。如果像你們所說的那樣，我們認真對待『無常』、『苦』和『無我』的觀念，那也是沒有意義的。』『因為認真對待這三種觀念是沒有意義的，所以我要說出比這三種不認真對待的法更殊勝的法。認為『苦』是『樂』，認為『樂』是『苦』，這是顛倒之法。（認為『無常』是『常』，認為『常』是『無常』，這是顛倒之法。認為『無我』是『我』，認為『我』是『無我』，這是顛倒之法。）認為『不清凈』是『清凈』，認為『清凈』是『不清凈』，這是顛倒之法。』『這四種顛倒之法，是不能如實認真對待的。比丘們，要生起認為『苦』是『樂』的念頭，認為『無常』是『常』的念頭，認為『無我』是『我』的念頭，認為『不清凈』是『清凈』的念頭。』即使在世間也是如此。

【English Translation】 'If that is the case, that person cannot be called a 'holy being,' because he is still wandering in samsara.' World-Honored One, therefore we are very serious about these concepts.' At that time, the World-Honored One said to the monks: 'Listen carefully and keep it in mind! You take the example of Mira Roba, but you only understand the words and phrases, and you do not understand the meaning.' 'So, what is 'meaning'?' For example, Mira Roba thinks that the sun and the moon and other things are rotating, and similarly, ordinary people are also covered by the ignorance of afflictions, so they generate inverted thoughts: thinking that 'self' is 'non-self', thinking that 'permanence' is 'impermanence', thinking that 'purity' is 'impurity', thinking that 'happiness' is 'suffering'. Because they are covered by the ignorance of afflictions, they do not have correct understanding, and do not understand its meaning, just like Mira Roba thinks that the place that is not samsara is samsara. 'The so-called 'self' means 'Buddha'; the so-called 'permanence' means 'Dharmakaya'; the so-called 'happiness' means 'Nirvana'; the so-called 'purity' means 'Dharma'.' Why? Monks, you think that clinging to 'self' is arrogance, so you wander in samsara. If, as you say, we take the concepts of 'impermanence', 'suffering' and 'non-self' seriously, that is also meaningless.' 'Because it is meaningless to take these three concepts seriously, I will say a Dharma that is more superior than these three Dharmas that are not taken seriously. Thinking that 'suffering' is 'happiness', and thinking that 'happiness' is 'suffering' is an inverted Dharma. (Thinking that 'impermanence' is 'permanence', and thinking that 'permanence' is 'impermanence' is an inverted Dharma. Thinking that 'non-self' is 'self', and thinking that 'self' is 'non-self' is an inverted Dharma.) Thinking that 'impurity' is 'purity', and thinking that 'purity' is 'impurity' is an inverted Dharma.' 'These four kinds of inverted Dharmas cannot be taken seriously as they are. Monks, generate the thought that 'suffering' is 'happiness', the thought that 'impermanence' is 'permanence', the thought that 'non-self' is 'self', and the thought that 'impurity' is 'purity'.' Even in the world it is so.

་རྟག་པ་དང་ བདེ་བ་དང་བདག་དང་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡོད་དོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ལ་ཡང་རྟག་པ་ དང་བདེ་བ་དང་བདག་དང་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡོད་དོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་ནི་བརྗོད་དུ་ཡོད་ ལ་དོན་མེད་པའོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ནི་བརྗོད་དུ་ཡང་ཡོད་ལ་དོན་ཡང་ཡོད་དོ་ཞེས་ དང་། དེ་ལ་དོན་ཞེས་བྱ་བ་གང་ཞེ་ན། བདག་མེད་པ་ནི་འཁོར་བ་ཞེས་བྱའོ། །བདག་ཅེས་ 6-66 བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། །མི་རྟག་པ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་སོ། །རྟག་ པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། །སྡུག་བསྔལ་བ་ནི་མུ་སྟེགས་ཅན་ཐམས་ཅད་ དོ། །བདེ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། །ཡོངས་སུ་མ་དག་པ་ནི་འདུས་བྱས་པའི་ ཆོས་སོ། །ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་དག་ པའི་ཆོས་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། སྨན་ པ་མི་མཁས་པས། ནད་དོ་ཅོག་ལ་འོ་མ་གཏོང་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་འོ་མ་དུག་ཡིན་ནོ་ཞེས་ བརྗོད། ཕྱིས་འོ་མའི་བྱེ་བྲག་ཕྱེད་ནས་སྨན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པ་དཔེར་བྱས་ནས། དེ་ནི་ སེམས་ཅན་གདུལ་བའི་ཕྱིར། དུས་མཁྱེན་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་བདག་མེད་ཅེས་གསུངས་པ་ཡང་ རྒྱུ་ཡོད་རྐྱེན་ཡོད་པས་ན། བདག་ཡོད་ཅེས་གསུངས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་སྨན་པ་མཁས་པས་འོ་མ་ ལ་སྨན་དུ་རུང་བ་དང་མི་རུང་བ་ཤེས་པ་དང་འདྲ་སྟེ། བྱིས་པ་མ་རབས་ཀྱིས་བདག་ཏུ་འཛིན་ པ་ལྟ་བུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བྱིས་པ་མ་རབས་ཀྱིས་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་མཐེ་བོ་ཙམ་ཞེས་སམ་ ཡུངས་དཀར་ཙམ་ཞེས་སམ་རྡུལ་ཕྲ་མོ་ཙམ་དུ་འཛིན་ཏོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བདག་ ཅེས་བརྗོད་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་ཀྱང་ ཡང་དག་པར་ན་བདག་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་གང་བདེན་པ་ཡང་དག་ པར། རྟག་པ་གནས་པ་བདག་པོར་གྱུར་པ་མི་འགྱུར་མི་འཕོ་བ་དེ་ནི་བདག་ཅེས་བྱ་སྟེ་ཇི་ ལྟར་སྨན་པ་ཆེན་པོ་དེ་སྨན་འོ་མ་ལ་མཁས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་དེ་དང་ འདྲ་སྟེ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་དག་པར་བདག་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས་ ཀྱིས། ཁྱེད་ལ་སོགས་པ་འཁོར་རྣམ་བཞི་ཡང་དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ནན་ཏན་ དུ་གྱིས་ཤིག ཅེས་གསུངས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་བུ་ཆུང་ལ་སྨན་བཏང་ནས་མ་ཞུ་བར་དུ་ ནུ་མ་མི་སྣུན་པའི་ཕྱིར། ནུ་མ་ལ་དུག་ཡོད་དོ་ཞེས་བརྗོད། ཞུ་ནས་དུག་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་ 6-67 པ་བཞིན་དུ་གདུལ་བྱ་རྒྱུད་མ་སྨིན་པ་ལ་བདག་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད། སྨིན་ནས་བདག་ཡོད་ དོ་ཞེས་བརྗོད་ཅེས་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ལྟར་བདག་ཅེས་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་ བསྟན་པ་བུས་པ་གླེན་པ་དག་མི་ཤེས་པས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་བྱེ་བྲག་ཕྱེ་སྟེ། བདག་ཅེས་བྱ

【現代漢語翻譯】『有常、樂、我、凈。超越世間者，亦有常、樂、我、凈。世間之法可說而無義，超越世間者，可說且有義。』所謂義者何？無我乃輪迴，我即如來。無常乃聲聞、緣覺，常乃如來之法身。苦乃一切外道，樂乃究竟涅槃。不凈乃有為法，凈乃諸佛菩薩之真實法，故名不顛倒。如不善醫，為阻一切病患飲乳，遂言乳為毒。後知乳之差別，乃言乳為藥。如是，為調伏眾生，應時而說無我，亦因有因有緣，故說有我，如善醫知乳之可用與不可用。非如庸愚之輩執著於我，庸愚之輩執我如拇指大、如白芥子大、如微塵大。如來說我，非如是之我，雖說一切法無我，然真實而言，非無我，所謂我者，乃法之真實、常住、主宰、不變異者，是名為我，如大醫善於用乳。如來亦如是，為個別眾生說一切法真實無我，汝等四眾亦當如是精勤於一切法。』如為幼子服藥，藥未消化前，不予哺乳，故言乳有毒，消化后則言無毒。如是，對未成熟之眾生說無我，成熟后則說有我。菩薩所示現之我相，愚者不能解，故作種種分別，妄稱有我。

【English Translation】 'There is permanence, bliss, self, and purity. For those who transcend the world, there is also permanence, bliss, self, and purity. Worldly dharmas are speakable but meaningless, while those that transcend the world are both speakable and meaningful.' What is meant by 'meaning'? No-self is samsara (輪迴, cycle of rebirth). Self is the Tathagata (如來, Thus Come One). Impermanence is the Sravakas (聲聞, Hearers) and Pratyekabuddhas (緣覺, Solitary Realizers). Permanence is the Dharmakaya (法身, Dharma Body) of the Tathagata. Suffering is all the Tirthikas (外道, non-Buddhists). Bliss is complete Nirvana (涅槃, cessation of suffering). Impurity is conditioned dharmas (有為法, conditioned phenomena), and purity is the true dharma of Buddhas and Bodhisattvas (菩薩, enlightenment being), hence it is called non-perverted. Like an unskilled doctor who, to prevent all patients from drinking milk, says that milk is poison. Later, knowing the difference in milk, he says it is medicine. Likewise, to tame sentient beings, 'no-self' is spoken at the appropriate time, and because there are causes and conditions, 'self' is spoken. It is like a skilled doctor knowing when milk is suitable and unsuitable as medicine. It is not like ignorant people clinging to self, who conceive of self as being the size of a thumb, the size of a white mustard seed, or the size of a mote of dust. The 'self' spoken of by the Tathagata is not like that. Although it is said that all dharmas are without self, in truth, it is not without self. What is called 'self' is the truth of dharma, permanent, abiding, the master, unchanging, and immutable; this is called 'self,' just like that great doctor who is skilled in milk as medicine. The Tathagata is also like that, saying to individual beings that all dharmas are truly without self. You and the four assemblies should also diligently apply yourselves to all dharmas in this way.' Just as when medicine is given to a young child, milk is not given until the medicine is digested, so it is said that milk is poisonous. After digestion, it is said to be non-poisonous. Likewise, 'no-self' is spoken to those whose minds have not matured, and 'self' is spoken after they have matured. The characteristic of 'self' as shown by the Bodhisattva is not understood by foolish people, so they make various distinctions and falsely claim that there is a self.

་ བའི་མཚན་ཉིད་དུ་འཛིན་པ་ནི་རལ་གྲི་དབྱིབས་ཇི་འདྲ་ཞེས་དྲིས་ན། ར་རུ་དང་འདྲའོ་ཞེས་ སྨྲས་པ་དང་མཚུངས་སོ། །དེ་ལྟར་བུས་པ་མ་རབས་དག་ནི་རྒྱུན་མི་ཆད་པར་ངན་པར་ལྟ་བར་ བསྐྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ངན་པར་ལྟ་བ་བཅད་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བདག་མེད་པ་ བསྟན་པ་ནི༑ དཔེར་ན་རྒྱལ་བུ་དག་བློན་པོ་རྣམས་ལ་ངའི་མཛོད་ན་དེ་འདྲ་བའི་རལ་གྲི་མེད་ དོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དང་མཚུངས་སོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ བསྟན་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ནི་ སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བསྟན་པའི་ཆོས་ཀྱི་ནང་ན་རལ་གྲི་ཤིན་ཏུ་གསལ་ཞིང་དག་པ་དང་མཚུངས་ སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། དེ་དག་དང་མཐུན་པར་སྔ་བོ་ཆེ་ཆེན་པོའི་མདོ་དང་སོར་མོའི་ ཕྲེང་བ་ལ་ཕན་པའི་མདོ་དང་དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོ་ལ་སོགས་པར་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ དྲང་དོན་དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མདོ་ལས། དགོངས་པས་གསུངས་ པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་ཡང་དང་ཡང་དུ་ལན་མང་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དགོངས་ཏེ་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་དོན་དུ་གཟུང་བར་མི་བྱ་སྟེ་དཔེར་ ན། ཕ་དང་མ་ནི་གསད་བྱ་ཞིང་། །རྒྱལ་པོ་གཙང་སྦྲ་ཅན་གཉིས་དང་། །ཡུལ་འཁོར་འཁོར་ དང་བཅས་བཅོམ་ན། །མི་དེ་དག་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ། །ཞེས་པའམ། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ ལས། མཚམས་མེད་པ་ལྔ་པོ་དེ་དག་བྱས་ན་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་ཆོས་ཅན་ཏེ། མཚམས་ མེད་པ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་གཟུང་དུ་མི་རུང་གི་དགོངས་གཞི། སྲིད་པ་དག་ནི་མར་བཤད་དེ། །མ་རིག་པ་ནི་ཕ་ཞེས་བྱ། །རྣམ་ཤེས་ཡུལ་རྣམས་རིགས་པས་ 6-68 ན། །སངས་རྒྱས་སུ་ནི་དེ་ཡང་བསྟན། །བག་ལ་ཉལ་ནི་དགྲ་བཅོམ་སྟེ། ཕུང་པོ་ལྔ་འདུས་ དགེ་འདུན་ནོ། །མཚམས་མེད་པར་ནི་མཚམས་བཅད་པས། །དེ་ནི་མཚམས་མེད་ལས་ཡིན་ ནོ། །ཞེས་བཤད་པའི་དགོངས་གཞིའི་དོན་ཟབ་མོ་བཙལ་དགོས་ཀྱི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་དོན་དུ་ གཟུང་ན་ནོར་པར་འགྱུར་བ་ལྟར། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་བདག་དང་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་ གསུངས་པ་ཡང་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། དགོངས་པས་བཤད་པ་རྣམས་དགོངས་ གཞི། དགོངས་པའི་དགོས་པ། དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་དང་གསུམ་གྱིས་ངེས་པར་བྱ་བ་ལས། དགོངས་གཞི་ནི་གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་ཕྱི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལ་དགོངས་ལ། བདག་ཏུ་ གསུངས་པའི་དགོངས་གཞི་ནི་བདག་ཡོད་མེད་གཉི་གའི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་བདག་ཡོད་ མེད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བདག་ཏུ་བཏགས་པ་ཡིན་པར་འཆད་ཅིང་། དེའི་ཤེས་བྱེད་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མདོ་ལས། གལ་ཏེ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ཐེར་ཟུག་ཏུ་ རྟག་པའི་ཆོས་ཡིན་ན་ནི་སྡུག་བསྔལ་དང་མི་འབྲལ་བར་འགྱུར་རོ།

【現代漢語翻譯】將執持為自性的特徵比作詢問劍的形狀，回答說『像拉魯』一樣。同樣，卑劣之輩會不斷地產生惡見。爲了斷除這種惡見，如來宣說無我，就像王子對大臣們說『我的寶庫里沒有那樣的劍』一樣。種姓之子，如來所說的『我』，即是佛性。因此，佛性就像佛陀所說的法中的一把非常清晰和純凈的劍。』如上所說，與《大寶積經》、《指鬘經》、《華鬘經》等經文相符的所有說法，都是具有密意的權宜之說。正如《涅槃經》中多次提到的『如來藏』，都是具有密意的說法。所有具有密意的說法都不能按字面意思理解，例如：『殺父與母，滅二凈王，以及國土臣民，此人即得清凈。』或者，《楞伽經》中說：『造作五無間罪者，是現證之法，是造作無間罪者。』這些都不能按字面意思理解，而應尋求其密意。『存在即是母，無明即是父，以智慧分析諸境，彼亦示現為佛陀。煩惱習氣是阿羅漢，五蘊聚集是僧伽。無間即是斷除界限，此即無間之業。』正如理解這些經文的密意至關重要，否則就會產生錯誤一樣，將如來藏說成是我和常等，也是具有密意的說法。對於具有密意的說法，需要從密意、密意之必要以及對實義的妨害三個方面來確定。密意如前所述，是指外境的阿賴耶識。而宣說『我』的密意，是指遠離有我、無我二者戲論，處於有我、無我平等性之中的空性，被假名為『我』。其依據是《涅槃經》中所說：『如果我是一個真實恒常的法，那麼它將無法脫離痛苦。』

【English Translation】 Holding onto the characteristic of self is like asking what the shape of a sword is and replying, 'It's like a Ruru.' Similarly, inferior people constantly generate evil views. To cut off such evil views, the Tathagata taught non-self, just as a prince would say to his ministers, 'There is no such sword in my treasury.' Son of good family, what the Tathagata calls 'self' is the Buddha-nature. Thus, that Buddha-nature is like a very clear and pure sword in the Dharma taught by the Buddha.' As stated above, all the statements that are in accordance with the Sutra of Great Treasures, the Angulimaliya Sutra, the Garland Sutra, and so on, are expedient statements with hidden meanings. As the 'Tathagatagarbha' is repeatedly mentioned in the Nirvana Sutra, these are statements with hidden meanings. All statements with hidden meanings should not be taken literally, for example: 'Killing father and mother, destroying two pure kings, and the country with its subjects, that person becomes pure.' Or, in the Lankavatara Sutra, it says: 'Those who commit the five heinous crimes are of the nature of manifest realization; they are the ones who commit the heinous crimes.' These should not be taken literally, but one should seek their hidden meaning. 'Existence is said to be the mother, ignorance is called the father. When consciousness analyzes objects with reason, that also shows as Buddha. Latent tendencies are Arhats, the aggregation of the five skandhas is the Sangha. Interruption is the cutting off of boundaries, that is the work of no interval.' Just as it is crucial to understand the hidden meaning of these sutras, otherwise it will lead to error, so too, saying that the Sugata-garbha is self and permanent is also a statement with hidden meaning. For statements with hidden meanings, it is necessary to ascertain them through three aspects: the hidden meaning, the necessity of the hidden meaning, and what harms the actual meaning. The hidden meaning, as mentioned above, refers to the alaya-vijñana of external objects. And the hidden meaning of proclaiming 'self' is that emptiness, which is free from the elaboration of both self and non-self, and is in the equality of self and non-self, is designated as 'self.' The basis for this is what is said in the Nirvana Sutra: 'If what is called self were a truly permanent dharma, then it would be inseparable from suffering.'

།གལ་ཏེ་བདག་ཅེས་བྱ་ བ་མེད་ན་ནི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་དག་ཕན་པའི་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ ཅད་བདག་མེད་པར་སྨྲ་ན། དེ་ནི་ཆད་པར་ལྟ་བ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྟེ། བདག་ཅེས་བྱ་བ་ཐེར་ཟུག་ ཏུ་སྨྲ་ན་དེ་ནི། རྟག་པར་ལྟ་བ་ཡིན་ནོ། །(ཆོས་ཐམས་ཅད་ཅེས་པ་)གང་(རྒྱ་གར་འགྱུར་ལ་ཡོད་) འདུ་ བྱེད་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པར་ལྟ་ན། དེ་ཡང་ཆད་པར་ལྟ་བར་འགྱུར་རོ། །(ཆོས་ཐམས་ཅད་ཟེར་) འདུ་བྱེད་རྟག་པར་ལྟ་ན་དེ་ཡང་རྟག་པར་ལྟ་བར་འགྱུར་རོ། །གང་(ཆོས་ཐམས་ཅད་ཟེར་) སྡུག་ བསྔལ་བར་སྨྲ་ན་ཆད་པར་ལྟ་བ་ཡིན་ནོ། །(ཆོས་ཐམས་ཅད་ཟེར་) གལ་ཏེ་བདེ་བར་སྨྲ་ན་ཡང་ རྟག་པར་ལྟ་བ་ཡིན་ནོ། །གང་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟག་གོ་བར་ནན་ཏན་བྱེད་ན་ཆད་པར་ལྟ་བར་ ལྟུང་ངོ་། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཆད་པར་ནན་ཏན་བྱེད་ན་རྟག་པར་ལྟ་བར་ལྟུང་ངོ་། །དཔེར་ན་ སྲིན་བུ་ཁུང་དུ་འགྲོ་བ་དག རྐང་པ་སྔ་མ་བོར་ནས་རྐང་པ་ཕྱི་མ་འདོར་རོ(དཔེར་ན་སྲིན་བུ་པད་མ་ 6-69 རྣམས་མིའི་མགོ་ལ་མྱུར་དུ་ཟ་ཞིང་མྱུར་དུ་གནས་ཅིག་ཤོས་འདོར་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཞེས་རྒྱ་གར་ལས་འགྱུར་བ་ལ་ཡོད་)། །རྟག་ པ་དང་ཆད་པ་ལ་ནན་ཏན་བྱེད་པ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། ཆད་པ་དང་རྟག་པའི་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་ སོ། །ཞེས་པ་ནས་གལ་ཏེ་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་ཅེས་འམ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ སྙིང་པོ་ཡང་མི་རྟག་ཅེས་སྨྲས་ན། བུས་པ་གླེན་པ་དག་གཉིས་སུ་འཛིན་ཏོ། །མཁས་པ་ཤེས་ རབ་ཅན་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་གཉིས་སུ་མེད་པར་རྟོགས་ཏེ། གཉིས་སུ་མེད་པ་ནི་ཡང་དག་ པ་ཉིད་དོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་དེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡང་བདག་མེད་ ཅེས་སྨྲ་ན། བུས་པ་གླེན་པ་དག་གཉིས་སུ་འཛིན་ཏོ། །མཁས་པ་ཤེས་རབ་ཅན་ནི་རང་བཞིན་ གྱིས་གཉིས་སུ་མེད་པར་རྟོགས་ཏེ། གཉིས་སུ་མེད་པ་ཉིད་ཡང་དག་པ་ཉིད་དོ། །བདག་དང་ བདག་མེད་པ་རང་བཞིན་གྱིས་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་ དོན་ནི། དེ་ལྟར་དཔག་ཏུ་མེད་ཅིང་ཚད་མེད་མཐའ་ཡས་པར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྔགས་པའི་ངས་ཀྱང་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་མདོ་སྡེ་ཐམས་ཅད་ལས་ཀྱང་ རྒྱས་པར་གསུངས་སོ། །རིགས་ཀྱི་བུ། བདག་ཅེས་བྱ་བ་དང་བདག་མེད་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ གཉིས་སུ་མེད་པར་ཁྱེད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་ཟུངས་སུ་ཟུང་ལ། སྤྱི་བོས་ལོང་ཤིག རིགས་ཀྱི་བུ། ཁྱོད་ཀྱིས་མདོ་སྡེ་འདི་བརྟན་པར་ཟུངས་སུ་དྲན་པར་གྱིས་ཤིག ངས་སྔོན་འཕགས་པ་ཤེས་ རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས་ཀྱང་བདག་དང་བདག་མེད་པ་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ གཉིས་སུ་མེད་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་གསུངས་པས། དགོངས་གཞི་བདག་ཡོད་མེད་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ དང་བྲལ་བའི་དོན་ལ་དགོངས་པ་དང་། དགོས་པ་མུ་སྟེགས་བསྟན་པ་ལ་གཞུག་པའི་དོན་དུ་ ལྡེམ་པོར་དགོངས་པས

【現代漢語翻譯】如果不存在『我』（梵文：ātman，阿特曼，靈魂，真我），那麼梵行（梵文：brahmacarya，梵行，凈行）就沒有意義了。如果說一切法（梵文：dharma，達磨，佛法）都是無我的，那就是斷見（梵文：uccheda-dṛṣṭi，斷見，虛無主義）。如果說『我』是恒常的，那就是常見（梵文：śāśvata-dṛṣṭi，常見，永恒主義）。如果認為一切行（梵文：saṃskāra，薩迦耶見，行）都是無常的，那也是斷見。如果認為行是常的，那就是常見。如果說一切都是痛苦的，那就是斷見。如果說一切都是快樂的，那就是常見。如果執著於一切都是常的，就會墮入斷見。如果執著於一切都是斷滅的，就會墮入常見。比如蟲子在洞里爬行，放棄前面的腳，又放棄後面的腳（就像蟲子迅速吃掉人頭上的蓮花，又迅速放棄另一個地方一樣）。執著于常和斷也是如此，依賴於斷和常的因緣。如果說一切行都是無常的，或者說如來藏（梵文：Tathāgatagarbha，如來藏）也是無常的，愚蠢的人就會執著於二元對立。有智慧的智者會自然地認識到無二，無二是真如。如果說一切法都是無我的，如來藏也是無我的，愚蠢的人就會執著於二元對立。有智慧的智者會自然地認識到無二，無二就是真如。我與無我，其自性就是無二。如來藏的意義是，如來（梵文：Tathāgata，塔塔加塔，如來）、薄伽梵（梵文：Bhagavān，薄伽梵，世尊）以無量無邊的功德讚歎，我也在所有具有功德的經藏中廣為宣說。善男子，你們要這樣理解，我與無我，其自性就是無二。要牢記在心，頂戴奉行。善男子，你要牢記並憶念這部經。我過去也在偉大的般若波羅蜜多經（梵文：Prajñāpāramitā，般若波羅蜜多）中，闡述過我與無我，其體性就是無二。』佛陀這樣說，他的意圖在於遠離有我和無我的戲論，他的目的是爲了引導那些進入外道教義的人，因此使用了隱晦的說法。

【English Translation】 If there is no 'self' (Sanskrit: ātman), then the practice of brahmacarya (celibacy) would be meaningless. If one says that all dharmas (teachings, phenomena) are without self, that is a nihilistic view (Sanskrit: uccheda-dṛṣṭi). If one says that the 'self' is permanent, that is an eternalistic view (Sanskrit: śāśvata-dṛṣṭi). If one considers all saṃskāras (conditioned phenomena) to be impermanent, that is also a nihilistic view. If one considers saṃskāras to be permanent, that is an eternalistic view. If one says that everything is suffering, that is a nihilistic view. If one says that everything is happiness, that is an eternalistic view. If one insists that all dharmas are permanent, one falls into nihilism. If one insists that all dharmas are annihilated, one falls into eternalism. For example, a worm that goes into a hole abandons its front legs and then abandons its hind legs (just as worms quickly eat lotuses on people's heads and quickly abandon another place). Insisting on permanence and annihilation is also like that, relying on the causes of annihilation and permanence. If one says that all saṃskāras are impermanent, or that the Tathāgatagarbha (Buddha-nature) is also impermanent, foolish people grasp at duality. Wise and intelligent people naturally realize non-duality, and non-duality is the true reality. If one says that all dharmas are without self, and the Tathāgatagarbha is also without self, foolish people grasp at duality. Wise and intelligent people naturally realize non-duality, and non-duality is the true reality. Self and no-self are by nature non-dual. The meaning of the Tathāgatagarbha is that the Tathāgata (Thus-Gone One), the Bhagavan (Blessed One), is praised immeasurably and boundlessly with endless qualities, and I have also extensively taught it in all the sutras possessing qualities. Sons of good families, you should understand in this way that self and no-self are by nature non-dual. Hold it firmly in your mind and honor it with the crown of your head. Sons of good families, you should firmly remember this sutra. In the great Prajñāpāramitā Sutra (Perfection of Wisdom Sutra) in the past, I also taught that self and no-self are by nature non-dual.' The Buddha spoke in this way, his intention being to be free from the elaboration of self and no-self, and his purpose was to guide those who enter into the doctrines of the heretics, therefore he used veiled language.

་བདག་ཅེས་བཏགས་ནས་གསུངས་ཞེས་འཆད་ལ། དེའི་ཤེས་བྱེད་དུ་ གོང་དུ་ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་མདོའི་ལུང་དྲངས་པ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མདོ་ནས་ ཀྱང་། རིགས་ཀྱི་བུ་ངས་དུས་གཅིག་ན་ཆུ་བོ་དགའ་སྐྱེད་ཀྱི་འགྲམ་ན་བཞུགས་ཏེ་དགའ་བོ་ 6-70 ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ང་དེང་ཁྲུས་མཛད་ཀྱིས་ངའི་གོས་ལོང་ལ་སྲན་ཕྱེ་ཡང་ལོང་ཤིག །དེ་ནས་ ཆུར་ཞུགས་པ་དང་ནམ་མཁའ་ལ་འཕུར་བ་དང་། ཆུ་དང་ས་ལ་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་འོངས་ ནས་ང་ལ་ལྟའོ། །དེའི་ཚེ་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་ལྔ་བརྒྱ་སྙེད། ཆུ་བོའི་འགྲམ་དུ་ལྷགས་ནས་ངའི་དྲུང་དུ་ ཕྱིན་པ་དང་། གཅིག་ལ་གཅིག་འདི་སྐད་དུ་ཇི་ལྟར་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ལུས་ཐོབ་པར་གྱུར། གལ་ ཏེ་གོའུ་ཏ་མ་འདི་ཆད་པར་ལྟ་བ་མི་སྟོན་ན་བདག་ཅག་དེ་ལ་ལུང་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་མནོད་དོ་ ཞེས་སྨྲས་སོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་ང་དེའི་ཚེ་གཞན་གྱི་སེམས་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་དེ་ དག་གི་བསམ་པ་མཁྱེན་ནས་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་དེ་དག་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ ང་ལ་ཆད་པར་ལྟ་བ་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་སེམས། ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་དེ་དག་གིས་གསོལ་པ། གོའུ་ ཏ་མ་ཁྱོད་ཀྱིས་མདོ་སྡེ་ཀུན་ལས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་དེ། དེ་ལྟར་བདག་མེད་དེ་ཞེས་བཤད་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ཆད་པར་ལྟ་བ་མ་ཡིན། གལ་ཏེ་བདག་མེད་ ན་གང་གིས་ཚུལ་ཁྲིམས་སྡོམ་ཞིང་། གང་གིས་ཚུལ་ཁྲིམས་བཤིག་པར་འགྱུར། བཅོམ་ལྡན་ འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ངས་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་མེད་དོ་ཞེས་མ་བཤད་ དོ། ། ངས་ནི་རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་དོ་ཞེས་བཤད་ ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་བདག་མ་ཡིན་ནམ། དོན་དེ་ལྟ་བས་ན་ང་ཆད་པར་ལྟ་ བ་མི་སྟོན་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་མཐོང་བས་རྟག་པ་ མེད་པ་དང་། བདག་མེད་པ་དང་། བདེ་བ་མེད་པ་དང་། ཡོངས་སུ་དག་པ་མེད་པ་དེ། གང་དེ་ སྐད་དུ་སྨྲ་བ་དེ་ནི། ཆད་པར་ལྟ་བ་སྟོན་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའི་ཚེ་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་དེ་དག་སངས་རྒྱས་ ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་བདག་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བཤད་པ་ཐོས་ནས་ཐམས་ཅད་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་ དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དེ། དེའི་མོད་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་བྱང་ཆུབ་ 6-71 ཀྱི་ལམ་ལ་ནན་ཏན་བྱེད་པར་གྱུར་ཏོ། །ནམ་མཁའ་དང་ཆུ་དང་སྐམ་པར་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ ཀྱང་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ བསྐྱེད་ནས་མོད་ལ་ལུས་དེ་ཉིད་བཏང་བར་གྱུར་ཏོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ དེ་ཡང་དག་པར་ན་བདག་མ་ཡིན་ཏེ་སེམས་ཅན་གྱི་ཕྱིར་བདག་ཅེས་བཤད་དོ། ། རིགས་ཀྱི་བུ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བདག་མེད་པ་ལ་ བདག་ཏུ་བཤད་མོད་ཀྱི། ཡ

【現代漢語翻譯】解釋說，佛陀以『我』之名說法，並引用了《楞伽經》中的經文作為證據。此外，《涅槃經》中也提到：『善男子，我曾一度在恒河岸邊，告訴阿難：我今天洗澡，我的衣服里也有豆粉。』然後，我進入水中，飛向天空，所有在水陸行走之物都來觀看我。當時，約有五百名外道來到河邊，走到我面前，彼此議論：『如何才能獲得金剛般的身體？如果喬達摩不宣揚斷見，我們就要用教義和戒律來折磨他。』善男子，當時我以他心智，知曉了這些外道的想法，便對外道們說：『你們為何認為我宣揚斷見？』外道們回答說：『喬達摩，你在所有經藏中都說一切眾生無我。既然如此，為何不是斷見？如果無我，誰來持戒，誰又會破戒？』佛陀說：『我並沒有說一切眾生無我。』『我常說一切眾生皆有如來藏，如來藏不就是我嗎？因此，我沒有宣揚斷見。眾生因不見如來藏，才認為無常、無我、無樂、無凈。誰這樣說，誰就是在宣揚斷見。』當時，外道們聽到『如來藏就是我』的說法后，都發起了無上正等菩提心，立即出家，精進修持菩提道。所有在天空、水中和陸地上行走之物也都發起了無上正等菩提心。發起菩提心后，他們立即捨棄了身體。善男子，如來藏實際上並非真我，但爲了眾生，才說為『我』。善男子，因為有因緣，如來才在無我的情況下說為『我』。

【English Translation】 It is explained that the Buddha spoke using the term 'I', and a quote from the Laṅkāvatāra Sūtra is cited as evidence. Furthermore, in the Nirvana Sutra: 'Good son, once I was residing on the bank of the Gaṅgā River, and I told Ānanda: Today I will bathe, and there is also bean flour in my robe.' Then, I entered the water, flew into the sky, and all those who walked on water and land came to look at me. At that time, about five hundred non-Buddhists arrived at the riverbank and came before me, and they discussed among themselves: 'How can one obtain a body like a vajra? If Gautama does not teach the view of annihilation, we will torment him with doctrines and discipline.' Good son, at that time, with the wisdom of knowing others' minds, I knew the thoughts of those non-Buddhists and said to them: 'Why do you think I teach the view of annihilation?' The non-Buddhists replied: 'Gautama, in all the sutras, you have said that all sentient beings are without self. Since that is the case, why is it not annihilation? If there is no self, who will uphold the precepts, and who will break the precepts?' The Blessed One said: 'I have not said that all sentient beings are without self.' 'I have always said that all sentient beings have the Tathāgatagarbha (如來藏，tathāgatagarbha，tathāgatagarbha，the womb of the tathāgata), is not the Tathāgatagarbha itself the self? Therefore, I do not teach the view of annihilation. Because sentient beings do not see the Tathāgatagarbha, they perceive impermanence, non-self, suffering, and impurity. Whoever speaks in that way is said to be teaching the view of annihilation.' At that time, the non-Buddhists, having heard the teaching that the Tathāgatagarbha itself is the self, all generated the mind of unsurpassed perfect and complete enlightenment, immediately renounced the world, and diligently practiced the path to enlightenment. All those who walked in the sky, water, and on land also generated the mind of unsurpassed perfect and complete enlightenment. Having generated the mind of enlightenment in that way, they immediately abandoned their bodies. Good son, the Tathāgatagarbha is not truly the self, but for the sake of sentient beings, it is spoken of as 'I'. Good son, because there are causes and conditions, the Tathāgata (如來，tathāgata，tathāgata，thus-gone one) speaks of 'I' in the context of non-self.

ང་དག་པར་ན་བདག་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་བཤད་མོད་ཀྱི་བརྫུན་པ་ ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་ཡང་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ཡོད་པས་བདག་ལ་བདག་མེད་པར་འཆད་དེ་ ཡང་དག་པར་ན་བདག་ཡོད་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཕྱིར་བདག་མེད་པར་བཤད་མོད་ཀྱི་བརྫུན་ པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་བདག་མེད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ བདག་ཅེས་བཤད་པ་ནི་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་བདག་ཡིན་ཏེ། བདག་མེད་པར་བཤད་པ་ནི་དབང་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ༑ ༑ཞེས་གསུངས་ཞེས་འཆད་ཅིང་། ཡང་ ཉན་རང་རྣམས་སྟོང་པ་མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་བདག་མེད་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་དེ་འཇིག་རྟེན་པའི་ རྟག་འཛིན་ལ་སོགས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞིའི་གཉེན་པོ་ཡིན་མོད་ཀྱི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ ཀྱི་མཐར་ལྷུང་བས་དེ་བཟློག་པའི་དོན་དུ་གཙང་བ་དང་བདེ་བ་དང་བདག་དང་རྟག་པར་ བསྒོམ་བར་བྱའོ་ཞེས་བསྟན་ནོ་ཞེས་དང་། བདག་དངོས་ཡིན་བ་ལ་གནོད་བྱེད་ནི་སྔར་མྱ་ ངན་ལས་འདས་པའི་ལུང་དང་། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་ པོ་བདག་མེད་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱའོ་ཞེས་དང་། དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོ་ལས། བཅོམ་ ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡང་བདག་མ་ལགས་སེམས་ཅན་མ་ལགས་སྲོག་ མ་ལགས་གང་ཟག་མ་ལགས་ཏེ། ཞེས་གསུངས་པ་དང་། མགོན་པོ་བྱམས་པས། གང་དག་ འགྲོ་ཀུན་བདག་མེད་མཐའ་ཞི་ཡང་དག་རྟོགས་ནས་ཐམས་ཅད་ལ། །རྫོགས་པའི་སངས་ 6-72 རྒྱས་རྗེས་ཞུགས་གཟིགས་པ་སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་བློ་མངའ་བ། །ཞེས་བདག་མེད་པར་གསུངས་ ཤིང་། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་ཀྱང་། འདི་ལྟར་མུ་སྟེགས་པ་གཞན་ཐམས་ཅད་ནི་ གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་བའི་དངོས་པོ་བདག་ཏུ་ཁས་ལེན་ལ་དེ་དག་ གིས་ཇི་ལྟར་གཟུང་བའི་དངོས་པོ་དེ་ཡང་བདག་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སླུ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ དུས་ཐམས་ཅད་དུ་བདག་མེད་དོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ནི་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་དམ་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བརྙེས་ལ། དེ་ ཇི་ལྟར་གཟིགས་པ་བདག་མེད་པ་དེ་ཡང་བདག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མི་སླུ་ བ་དང་ལྡན་བའི་ཕྱིར་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་བདག་ཏུ་འདོད་དོ། །བདག་མེད་པ་ཉིད་བདག་ཏུ་ བྱས་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ་མི་གནས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་འཆད་ ཅིང་། གལ་ཏེ་སྙིང་པོ་བུ་རམ་དང་འདྲ་བའི་བདག་ཡོད་མེད་ཀྱི་སྤྲོས་བྲལ་དོར་ནས་ཤིང་ཤུན་ དང་འདྲ་བའི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་དོན་བདག་ཏུ་འཛིན་ན་མུ་སྟེགས་ཅན་དང་ཁྱད་མེད་པར་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་ལས་གོལ་བ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར། དེ་དང་འཐུན་པར་སྤྱོད་པ་ ཆོས་འདི་པ་ཉིད་དད་པ་ཡོད་ཀྱང་ཉེས་པར་གཟུང་བ་འཛིན་པ་སྟེ་དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན་འདི་ ལྟ་ཏེ། དོན་ད

【現代漢語翻譯】我說是清凈的，無我的。雖然這樣說，但也不是虛假的。善男子，因為有因和緣，所以解釋為無我，但實際上是清凈的，有我的。爲了世間的緣故，雖然說無我，但也不是虛假的。佛的自性是無我的，如來說『我』，是因為是常恒的緣故。如來是『我』，說無我，是因為獲得自在的緣故。』這樣解釋說。此外，聲聞和緣覺們修習空性、無常、痛苦、無我，這雖然是對治世間常執等四顛倒的對治法，但因為墮入於人無我的極端，所以爲了扭轉這種情況，教導要修習清凈、快樂、我、常。如果有人認為真實存在一個『我』，這與之前涅槃經的教義相違背。在《楞伽經》中說：『應隨學如來藏無我之理。』在《寶鬘經》中說：『世尊，如來藏非我，非有情，非命，非人。』彌勒菩薩說：『若有諸眾生，了知一切行，無我性寂滅，隨如來正教，是則常隨順，無有諸障礙。』這樣宣說了無我。聖者無著也說：『如此，其他所有外道都認為色等不是其自性的事物為『我』，但他們所執著的事物也因『我』的特徵而具有欺騙性，因此在任何時候都是無我的。如來以如實之智證得一切法無我的殊勝彼岸，他所見到的無我，也因不具有『我』的特徵而不具有欺騙性，因此在任何時候都認為是『我』。無我本身即是『我』，正如所說，以不住的方式而安住。』這樣解釋說。如果有人捨棄瞭如糖蜜般具有『有我』和『無我』的戲論的如來藏，而像對待樹皮一樣，僅僅執著于字面上的意義，那麼就與外道沒有區別，偏離了佛道。在《寶性論》的解釋中說：『與此相符的行為，即使對佛法有信心，也會被錯誤地理解和執著。』這些是什麼呢？就是指那些對意義 "I say it is pure, without self. Although it is said like that, it is not false. Sons of good families, because there are causes and conditions, it is explained that the self is without self, but in reality, it is pure and has a self. For the sake of the world, although it is said to be without self, it is not false. The nature of the Buddha is without self, and the Tathagata (如來，Tathāgata) says 'self' because it is permanent. The Tathagata (如來，Tathāgata) is the 'self', and saying it is without self is because of having obtained power.' It is explained like this. Furthermore, the Shravakas (聲聞，Śrāvaka) and Pratyekabuddhas (緣覺，Pratyekabuddha) meditate on emptiness, impermanence, suffering, and no-self. Although this is the antidote to the four inversions such as the clinging to permanence in the world, because they fall into the extreme of the no-self of the person, in order to reverse this situation, it is taught to meditate on purity, happiness, self, and permanence. If someone thinks that there is a real 'self', this contradicts the previous teachings of the Nirvana Sutra. In the Lankavatara Sutra (楞伽經，Laṅkāvatāra Sūtra) it says: 'One should follow the principle of the Tathagatagarbha (如來藏，Tathāgatagarbha) which is without self.' In the Ratnavali Sutra (寶鬘經，Ratnāvalī Sūtra) it says: 'World Honored One, the Tathagatagarbha (如來藏，Tathāgatagarbha) is not a self, not a sentient being, not a life, not a person.' Maitreya (彌勒，Maitreya) Bodhisattva said: 'If there are beings who understand that all phenomena are without self and peaceful, and follow the correct teachings of the Tathagata (如來，Tathāgata), then they are always in accordance and without obstacles.' Thus, no-self is proclaimed. The noble Asanga (無著，Asaṅga) also said: 'Thus, all other heretics consider things that are not their own nature, such as form, to be 'self', but the things they cling to also have deceptiveness due to the characteristics of 'self', so they are always without self. The Tathagata (如來，Tathāgata) has attained the supreme shore of all dharmas (法，dharma) being without self through the wisdom of reality, and the no-self that he sees also does not have deceptiveness because it does not have the characteristics of 'self', so it is always considered to be 'self'. No-self itself is made into 'self', as it is said, abiding in a way that does not abide.' It is explained like this. If someone abandons the Tathagatagarbha (如來藏，Tathāgatagarbha), which is like molasses and has no elaboration of 'having self' and 'not having self', and clings to the literal meaning like treating bark, then there is no difference from heretics and deviates from the Buddha's path. In the commentary on the Uttaratantra (寶性論，Uttaratantra) it says: 'Actions that are in accordance with this, even if there is faith in the Dharma, will be misunderstood and clung to.' What are these? It refers to those who misunderstand the meaning

【English Translation】 I say it is pure, without self. Although it is said like that, it is not false. Sons of good families, because there are causes and conditions, it is explained that the self is without self, but in reality, it is pure and has a self. For the sake of the world, although it is said to be without self, it is not false. The nature of the Buddha is without self, and the Tathagata (如來，Tathāgata) says 'self' because it is permanent. The Tathagata (如來，Tathāgata) is the 'self', and saying it is without self is because of having obtained power.' It is explained like this. Furthermore, the Shravakas (聲聞，Śrāvaka) and Pratyekabuddhas (緣覺，Pratyekabuddha) meditate on emptiness, impermanence, suffering, and no-self. Although this is the antidote to the four inversions such as the clinging to permanence in the world, because they fall into the extreme of the no-self of the person, in order to reverse this situation, it is taught to meditate on purity, happiness, self, and permanence. If someone thinks that there is a real 'self', this contradicts the previous teachings of the Nirvana Sutra. In the Lankavatara Sutra (楞伽經，Laṅkāvatāra Sūtra) it says: 'One should follow the principle of the Tathagatagarbha (如來藏，Tathāgatagarbha) which is without self.' In the Ratnavali Sutra (寶鬘經，Ratnāvalī Sūtra) it says: 'World Honored One, the Tathagatagarbha (如來藏，Tathāgatagarbha) is not a self, not a sentient being, not a life, not a person.' Maitreya (彌勒，Maitreya) Bodhisattva said: 'If there are beings who understand that all phenomena are without self and peaceful, and follow the correct teachings of the Tathagata (如來，Tathāgata), then they are always in accordance and without obstacles.' Thus, no-self is proclaimed. The noble Asanga (無著，Asaṅga) also said: 'Thus, all other heretics consider things that are not their own nature, such as form, to be 'self', but the things they cling to also have deceptiveness due to the characteristics of 'self', so they are always without self. The Tathagata (如來，Tathāgata) has attained the supreme shore of all dharmas (法，dharma) being without self through the wisdom of reality, and the no-self that he sees also does not have deceptiveness because it does not have the characteristics of 'self', so it is always considered to be 'self'. No-self itself is made into 'self', as it is said, abiding in a way that does not abide.' It is explained like this. If someone abandons the Tathagatagarbha (如來藏，Tathāgatagarbha), which is like molasses and has no elaboration of 'having self' and 'not having self', and clings to the literal meaning like treating bark, then there is no difference from heretics and deviates from the Buddha's path. In the commentary on the Uttaratantra (寶性論，Uttaratantra) it says: 'Actions that are in accordance with this, even if there is faith in the Dharma, will be misunderstood and clung to.' What are these? It refers to those who misunderstand the meaning

མ་པ་ལ་མི་མོས་པ་གང་ཟག་ཏུ་ལྟ་བ་སྟེ། གང་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྟོང་ པ་ཉིད་ལ་མོས་པ་མེད་པ་ནི་མུ་སྟེགས་པ་དག་དང་ཁྱད་པར་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ ཞེས་གསུངས་སོ་ཞེས་འཆད་དོ། ། གཞན་ཡང་བདག་དང་བདག་མེད་པ་མཉམ་པ་དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་གྱི་ཆོས་ ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དེ། སྔར་དགེ་སློང་དག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཆོས་ལ་བདེ་བར་འདུ་ཤེས་ བསྐྱེད་ཅིགསྡུག་བསྔལ་བ་ནི་མུ་སྟེགས་ཅན་ཐམས་ཅད་དོ། །བདེ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ ལས་འདས་པའོ་ཞེས་པས་མུ་སྟེགས་ཅན་དང་མྱང་འདས་མཉམ་པ་དང་། མི་རྟག་པ་ལ་རྟག་ 6-73 པར་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་ཅིག མི་རྟག་པ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་སོ། །རྟག་པ་ནི་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། །ཞེས་པས་ཉན་རང་རྣམས་དང་ཆོས་སྐུ་མཉམ་པ་དང་། བདག་མེད་པ་ལ་བདག་ཏུ་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་ཅིག བདག་མེད་པ་ནི་འཁོར་བའོ། །བདག་ཅེས་ བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། །ཞེས་པས་འཁོར་བ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཉམ་ མོ། །ཡོངས་སུ་མ་དག་པ་ལ་ཡོངས་སུ་དག་པར་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་ཅིག །ཡོངས་སུ་མ་དག་པ་ ནི་འདུས་བྱས་པའི་ཆོས་སོ། །ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ རྣམས་ཀྱི་ཡང་དག་པའི་ཆོས་ཡིན་ཏེ་དེ་བས་ན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་ པས་དག་མ་དག་མཉམ་མོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྟོང་མི་སྟོང་ཕྱི་ནང་ཡོད་མེད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མདོ་ལས། དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ མཐའ་གཉིས་ལས་བཟློག་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ནང་ན་མ་ཡིན་ཕྱིར་རོལ་ན་ མ་ཡིན་ལ། ནང་དང་ཕྱི་རོལ་ཀྱང་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ནི་དབུ་མའི་ལམ་ཞེས་བྱའོ། ། རིགས་ཀྱི་བུ་སེམས་ཅན་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་མེད་པ་ཡང་མ་ ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་མོད་ཀྱི་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་གྱི་ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་ནི་ཐབས་མཁས་པ་ཚད་མེད་པ་བྱས་ཀྱང་ དམིགས་སུ་མེད་དེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་དམིགས་སུ་ཡོད་པས་དེའི་ཕྱིར་ཡོད་མོད་ ཀྱི་ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་དང་མཚུངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་མོད་ཀྱི་རི་བོང་གི་རྭ་དང་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཅིའི་ ཕྱིར་ཞེ་ན། རུས་སྦལ་གྱི་སྤུ་དང་རི་བོང་གི་རྭ་ནི་ཐབས་ཚད་མེད་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ ཀྱང་སྐྱེ་བར་མི་ནུས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་སྐྱེ་བར་ནུས་པས་དེའི་ཕྱིར་མེད་མོད་ ཀྱི་རི་བོང་གི་རྭ་དང་མི་མཚུངས་སོ༑ ༑དེ་བས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན། 6-74 མེད་པ་མ་ཡིན་ལ། ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་ན་ཡོད་པ་ཞེ་ན། ཐམས་ཅད་ ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་རྣ

【現代漢語翻譯】那些不相信空性的人，將（佛法）視為一種人格。如果有人不相信空性，那麼他和外道沒有區別。』據說世尊這樣說過。此外，『我和無我』是平等的，同樣，『有和無』、『是和不是』的所有法都是平等的。過去，比丘們，要在痛苦的法中生起快樂的想，所有受苦者都是外道。快樂就是完全的涅槃。』因此，外道和涅槃是平等的。『要在無常中生起常的想，無常是聲聞和獨覺。常是如來的法身。』因此，聲聞、獨覺和法身是平等的。『要在無我中生起我的想，無我是輪迴。我被稱為如來。』因此，輪迴和如來是平等的。『要在不凈中生起凈的想，不凈是造作之法。凈是佛和菩薩們的真實之法，因此被稱為不顛倒。』因此，凈與不凈是平等的。同樣，空與不空、內與外、有與無都變成了平等。在《涅槃經》中說：『因此，如來爲了避免兩種極端，佛性既不在內，也不在外，既在內也在外。』這被稱為中道。『種姓之子，眾生的佛性既不是有，也不是無。佛性雖然存在，但不像虛空。』為什麼呢？因為世間的虛空是空的，即使運用無量的方便，也無法找到目標。佛性是可以找到目標的，因此雖然存在，但不像虛空。『佛性雖然不存在，但它不像兔子的角。』為什麼呢？因為烏龜的毛和兔子的角，即使運用無量的各種方法，也無法產生。佛性是可以產生的，因此雖然不存在，但它不像兔子的角。因此，佛性不是有，也不是無，既是有也是無。』如何是有呢？因為它存在於一切之中。一切眾生...

【English Translation】 Those who do not believe in emptiness view (the Dharma) as a personality. If someone does not believe in emptiness, then he is no different from the heretics.' It is said that the Bhagavan said this. Furthermore, 'I and non-self' are equal, and similarly, all dharmas of 'existence and non-existence,' 'is and is not' are equal. In the past, monks, generate the perception of happiness in the dharma of suffering; all those who suffer are heretics. Happiness is complete nirvana.' Therefore, heretics and nirvana are equal. 'Generate the perception of permanence in impermanence; impermanence is the Shravakas and Pratyekabuddhas. Permanence is the Dharmakaya of the Tathagata.' Therefore, Shravakas, Pratyekabuddhas, and Dharmakaya are equal. 'Generate the perception of self in non-self; non-self is samsara. Self is called the Tathagata.' Therefore, samsara and the Tathagata are equal. 'Generate the perception of purity in impurity; impurity is conditioned dharma. Purity is the true dharma of Buddhas and Bodhisattvas, therefore it is called non-inverted.' Therefore, purity and impurity are equal. Similarly, emptiness and non-emptiness, inner and outer, existence and non-existence all become equal. In the Nirvana Sutra, it says: 'Therefore, the Tathagata, in order to avoid the two extremes, the Buddha-nature is neither inside nor outside, but both inside and outside.' This is called the Middle Way. 'Son of the lineage, the Buddha-nature of sentient beings is neither existent nor non-existent. Although Buddha-nature exists, it is not like space.' Why is that? Because the space of the world is empty, and even if limitless skillful means are used, there is no object to be found. Buddha-nature has an object to be found, therefore, although it exists, it is not like empty space. 'Although Buddha-nature does not exist, it is not like a rabbit's horn.' Why is that? Because turtle hair and rabbit horns cannot be produced even with limitless various methods. Buddha-nature can be produced, therefore, although it does not exist, it is not like a rabbit's horn. Therefore, Buddha-nature is not existent, nor is it non-existent, but it is both existent and non-existent.' How is it existent? Because it exists in everything. All sentient beings...

མས་ཀྱིས་གཅོད་པའམ་དགག་པར་མི་ནུས་ཏེ། མེ་མར་གྱི་ མེ་ལྕེ་དང་འདྲ་བར། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བར་དུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ བས་ན་ཡོད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་ན་མེད་ཅེ་ན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ད་ལྟར་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟག་པ་དང་བདེ་བ་དང་བདག་དང་ཡོངས་སུ་དག་པ་ད་ལྟར་གྱི་ དུས་ན་མེད་པའི་ཕྱིར་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཡོད་པ་དང་མེད་པ་འདུས་པ་ལ་ནི་དབུ་མ་ཞེས་བྱ་ སྟེ། དེ་བས་ན་སེམས་ཅན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། ཞེས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ་ཞེས་དང་། ཡང་རིགས་ཀྱི་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་ བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པ་སྟོང་པའོ། །དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་ སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྟོང་པ་དང་མི་སྟོང་པ་གཉིས་ཀ་མི་མཐོང་བའོ། །ཤེས་རབ་ཅན་གྱིས་ ནི་སྟོང་པ་དང་། མི་སྟོང་བ་དང་། རྟག་པ་དང་། མི་རྟག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། བདེ་ བ་དང་། བདག་དང་། བདག་མེད་པ་ཀུན་མཐོང་ངོ་། །སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་བ་ཐམས་ ཅད་དོ། །མི་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ། །བདག་མེད་པའི་བར་དུ་ ནི་འཁོར་བའོ། །བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྟེ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་ མཐོང་ལ། སྟོང་པ་མ་ཡིན་པ་མི་མཐོང་བ་ནི་ལམ་དབུ་མ་ཞེས་མི་བྱ། ཐམས་ཅད་བདག་མེད་ པའི་བར་དུ་མཐོང་ལ་བདག་མི་མཐོང་བ་ནི་ལམ་དབུ་མ་ཞེས་མི་བྱའོ། །ལམ་དབུ་མ་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ་ཞེས་འཆད་པར་བྱེད་དོ། ། ༈ དེ་ལ་རེ་ཤིག་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་སངས་རྒྱས་ ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ལ་སོགས་པ་བདག་ཡིན་པར་གསུངས་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་གཟུང་བ་མི་བྱའོ་ ཞེས་པ་འདི་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། བདག་ཅེས་པ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་མུ་སྟེགས་བྱེད་ 6-75 ལ་སོགས་པས་བརྟགས་པའི་བདག་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པའི་སྒྲ་ཡིན་ན་བདག་ཅེས་གསུངས་པ་ སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་ཁས་བླང་དུ་མི་རུང་ཞིང་ཁས་བླངས་ན་མུ་སྟེགས་ཅན་དང་ཁྱད་མེད་པར་ འགྱུར་ན་ཡང་། བདག་ཅེས་པ་མུ་སྟེགས་བྱེད་ལ་སོགས་པས་བརྟགས་པའི་བདག་ཁོ་ན་ལ་ འཇུག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གོང་དུ་མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་ལུང་དྲངས་པར་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་སངས་ རྒྱས་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ་ཞེས་དང་། བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ་ཞེས་དང་། ཡང་མདོ་དེ་ཉིད་ལས་རིགས་ཀྱི་བུ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་དོན་ ཏོ། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་ནི་བདག་ཅེས་བྱ་བའི་དོན་ ཏོ། །ཞེས་གསུངས་པས། བདག་ཅེས་པ་སྤྱི་སྒྲ་ཙམ་ཡིན་ལ་དེ་མུ་སྟེགས་པ་ལ་སོགས་པས་ བརྟགས་པའི་བདག་དང་། མྱང་འདས་ཆེན་པོ་སོགས་ནས་གསུ

【現代漢語翻譯】無法被任何事物斬斷或阻擋，如同火焰中的火苗一般，直至獲得無上圓滿正等覺，因此稱為『有』。如何稱之為『無』呢？因為一切眾生現在不具備佛陀的一切功德，如常、樂、我、凈，所以在現在這個階段稱為『無』。『有』和『無』的結合稱為『中道』，因此，眾生的佛性既非『有』，也非『無』。世尊如是說。此外，『佛性』是指勝義諦空性。勝義諦空性即是智慧。所謂『空』，是指既不見到空，也不見到不空。有智慧的人能夠見到空與不空、常與無常、苦與樂、我與無我。所謂『空』，是指一切輪迴。所謂『不空』，是指完全的涅槃。直到無我之間都是輪迴。所謂『我』，是指完全的涅槃，見到一切皆空，卻不見非空，不能稱之為中道。見到一切皆無我，卻不見我，也不能稱之為中道。所謂中道，即是佛性。』如是宣說。總而言之，對於如來藏、佛性、佛陀的法身等所說的『我』，不應按照字面意思去理解。這一點需要進行辨析。如果『我』這個詞僅僅是指世俗之人或外道所執著的『我』，那麼所說的『我』就不能按照字面意思去接受，如果接受了，就與外道沒有區別。然而，『我』這個詞並非僅僅指外道所執著的『我』，因為前面引用《大涅槃經》的經文說，『我』的意思就是佛陀，『我』的意思就是如來。此外，在同一部經中還說，『善男子，我，是指如來藏的意義。一切眾生都具有佛性，這就是我的意義。』因此，『我』只是一個通用詞，既可以指外道等人所執著的『我』，也可以指《大涅槃經》等經典中所說的『我』。

【English Translation】 It cannot be cut off or blocked by anything, like a flame in a fire, until one attains the unsurpassed, perfect, and complete enlightenment. Therefore, it is called 'existent'. How is it called 'non-existent'? Because all sentient beings do not currently possess all the qualities of a Buddha, such as permanence, bliss, self, and purity, it is called 'non-existent' in the present moment. The combination of 'existent' and 'non-existent' is called the 'Middle Way'. Therefore, the Buddha-nature of sentient beings is neither 'existent' nor 'non-existent'. The Bhagavan (Blessed One) spoke thus. Furthermore, 'Buddha-nature' is called ultimate emptiness. Ultimate emptiness is called wisdom. 'Emptiness' means not seeing both emptiness and non-emptiness. The wise see emptiness, non-emptiness, permanence, impermanence, suffering, happiness, self, and non-self. 'Emptiness' means all of samsara (cyclic existence). 'Non-emptiness' means complete nirvana (liberation). Up to non-self is samsara. 'Self' means complete nirvana. Seeing everything as empty, but not seeing non-emptiness, is not called the Middle Way. Seeing everything as non-self, but not seeing self, is not called the Middle Way. The Middle Way is called Buddha-nature.' Thus it is explained. In short, one should not take literally the 'self' mentioned in relation to the Tathagatagarbha (Buddha-womb), Buddha-nature, and the Dharmakaya (Dharma-body) of the Buddha. This needs to be analyzed. If the term 'self' only refers to the self conceived by worldly people and non-Buddhists, then the mentioned 'self' should not be accepted literally, as accepting it would make one indistinguishable from non-Buddhists. However, the term 'self' does not only refer to the self conceived by non-Buddhists, because the previously quoted passage from the Mahaparinirvana Sutra states that 'self' means Buddha, and 'self' means Tathagata. Furthermore, in the same sutra, it is said, 'Son of noble family, self means the essence of the Tathagata. All sentient beings have Buddha-nature, which is the meaning of self.' Therefore, 'self' is merely a general term that can refer to the self conceived by non-Buddhists and others, as well as the 'self' mentioned in the Mahaparinirvana Sutra and other scriptures.

ངས་པའི་བདག་གཉིས་ག་ ལ་འཇུག་ཅིང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་བདག་དེ་ནི་དོན་ལ་གནས་པའི་བདག་ཡིན་ པས་(སོ་སྐྱེ་ལ་བདག་མེད་སངས་རྒྱས་ལ་བདག་ཡོད་པ་དང་། རྟག་བརྟན་ཐེར་ཟུག་འདོད་པ་མུ་སྟེགས་ལས་ཀྱང་འདོད་དེ་) བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདག་ཏུ་གསུངས་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ཉིད་ ཡིན་ཏེ། མྱང་འདས་ཀྱི་ལུང་གོང་དུ་དྲངས་པ་ཉིད་ལས། དགེ་སློང་དག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཆོས་ ལ་བདེ་བར་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་ཅིག མི་རྟག་པ་ལ་རྟག་པར་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་ཅིག བདག་མེད་ པ་ལ་བདག་ཏུ་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་ཅིག ཡོངས་སུ་མ་དག་པ་ལ་ཡོངས་སུ་དག་པར་འདུ་ཤེས་ བསྐྱེད་ཅིག འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་རྟག་པ་དང་བདེ་བ་དང་བདག་དང་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡོད་ དོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ལ་ཡང་རྟག་པ་དང་བདེ་བ་དང་བདག་དང་ཡོངས་སུ་དག་པ་ ཡོད་དོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་ནི་བརྗོད་དུ་ཡོད་ལ་དོན་མེད་པའོ། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་ པ་ནི་བརྗོད་དུ་ཡང་ཡོད་ལ་དོན་ཡང་ཡོད་དོ། །ཞེས་འཇིག་རྟེན་པའི་བདག་ལ་བདག་ཅེས་ བརྗོད་པ་ཡིན་ཡང་བརྗོད་བྱ་བདག་དེ་དོན་ལ་མེད་ལ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བདག་ 6-76 ལ་བདག་ཅེས་བརྗོད་པ་ཡང་ཡིན་ལ་བརྗོད་བྱ་བདག་དེ་དོན་ལ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བདག་ གི་སྒྲ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བདག་ལ་ཡང་འཇུག་པར་བསྟན་ནོ། ། ཡང་མདོ་དེ་ཉིད་ལས་བདག་མེད་པ་ལ་བདག་ཏུ་འདུ་ཤེས། བདག་ལ་བདག་མེད་པར་ འདུ་ཤེས་པ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གོ། འཇིག་རྟེན་པ་ཡང་བདག་ཡོད་པར་སྨྲ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ ཆོས་ལ་ཡང་བདག་ཡོད་པར་སྨྲ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་པ་དག་བདག་ཡོད་པར་སྨྲ་མོད་ཀྱི་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས། དེ་ནི་བདག་མེད་པ་ལ་བདག་ཏུ་འདུ་ཤེས་པ་སྟེ། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཅེས་བྱའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ལ་བདག་ཡོད་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེར་མ་ཟད་ཀྱི་བདག་ཅེས་པ་ནི་གཙོ་ཆེར་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་འཇིག་རྟེན་ལས་ འདས་པའི་བདག་ཉིད་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་མུ་ སྟེགས་ཅན་དེ་དག་ནི་ཞེས་པ་ནས་བདག་དང་བདག་མེད་པ་ཞེས་སོགས་དང་། ཡོད་པ་དང་ ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་མི་ཤེས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ལས་བདག་དང་ཆ་ཙམ་ཞིག་བླངས་པ་ན་ རྟག་པ་དང་། བདེ་བ་དང་བདག་དང་ཡོངས་སུ་དག་པ་འཛིན་ཏེ། ཡང་དག་པར་རྟག་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། བདག་དང་ཡོངས་སུ་དག་པ་མི་ཤེས་སོ་ཞེས་མུ་སྟེགས་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་བདག་ ཅེས་པའི་ཆོས་སྐད་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ལས་ཡང་དག་པའི་བདག་གསུངས་པ་ལས་ཆ་ ཤས་ཙམ་ཞིག་(འོ་ན་མུ་སྟེགས་དང་སངས་རྒྱས་པའི་བདག་ཅིག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་)བརྐུས་ནས་བཀོད་ པར་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་སོགས་ ལ་བདག་

【現代漢語翻譯】凡夫的『我』和佛所說的『我』有何不同？佛所說的『我』是真實存在的『我』（凡夫認為無我，佛認為有我，而且外道也認為有常、恒、不變的我）。如來藏（梵文：Tathāgatagarbha，如來藏），佛性被說成是『我』，這完全是字面意思。正如涅槃經中所引用的：『諸比丘，于苦法中生起樂想，于無常中生起常想，于無我中生起我想，于不凈中生起凈想。世間亦有常、樂、我、凈。超越世間亦有常、樂、我、凈。世間法可說但無意義，超越世間法則既可說又有意義。』這裡說，世間之『我』，雖可稱之為『我』，但實際上並不存在；而超越世間之『我』，既可稱之為『我』，實際上也存在。這表明『我』這個詞也適用於超越世間的『我』。此外，在那部經中還說：『于無我中生起我想，於我中生起無我想，是顛倒。世間人也說有我，佛法中也說有我。』世間人雖說有我，但他們沒有佛性，所以這是于無我中生起我想，是顛倒。佛法中所說的『我』，就是佛性。不僅如此，『我』這個詞主要用於佛所說的超越世間的『我』。正如《大涅槃經》中所說：『種姓之子，那些外道不知道我和無我，存在和不存在。他們從佛法中取走一部分「我」，然後執著于常、樂、我、凈，卻不真正瞭解常、樂、我、凈。』這意味著外道所說的『我』，是從佛法中所說的真實之『我』中竊取了一部分（如果這樣，外道和我豈不是一樣了嗎？）而形成的。如果如來藏和佛性等同於『我』

【English Translation】 What is the difference between the 'self' of ordinary beings and the 'self' spoken of by the Buddha? The 'self' spoken of by the Buddha is the 'self' that truly exists (ordinary beings believe in no-self, while the Buddha believes in self, and even non-Buddhists believe in a self that is permanent, constant, and unchanging). The Tathāgatagarbha (如來藏), the Buddha-nature, is spoken of as 'self,' and this is exactly as it sounds. As quoted in the Nirvana Sutra: 'Monks, cultivate the perception of happiness in the Dharma of suffering, cultivate the perception of permanence in impermanence, cultivate the perception of self in no-self, cultivate the perception of purity in impurity. In the world, there are also permanence, happiness, self, and purity. Beyond the world, there are also permanence, happiness, self, and purity. Worldly dharmas can be spoken of but are meaningless, while transcendent dharmas can be spoken of and are also meaningful.' Here it says that the 'self' of the world, although it can be called 'self,' does not actually exist; while the 'self' beyond the world can be called 'self' and actually exists. This shows that the word 'self' also applies to the 'self' beyond the world. Furthermore, in that same sutra, it also says: 'To perceive self in no-self, and to perceive no-self in self, is inverted. Worldly people also say there is self, and the Buddha's Dharma also says there is self.' Although worldly people say there is self, they do not have Buddha-nature, so this is perceiving self in no-self, which is inverted. The 'self' spoken of in the Buddha's Dharma is Buddha-nature. Moreover, the word 'self' mainly applies to the 'self' beyond the world spoken of by the Buddha. As it says in the Mahāparinirvāṇa Sūtra: 'Sons of good family, those non-Buddhists do not know self and no-self, existence and non-existence. They take a portion of 'self' from the Buddha's Dharma, and then cling to permanence, happiness, self, and purity, but do not truly understand permanence, happiness, self, and purity.' This means that the 'self' spoken of by non-Buddhists is formed by stealing a portion (if this is the case, wouldn't non-Buddhists and I be the same?) from the true 'self' spoken of in the Buddha's Dharma. If the Tathāgatagarbha and Buddha-nature are equivalent to 'self'

ཏུ་གསུངས་ཀྱང་ཡང་དག་པར་ན་བདག་མ་ཡིན་ཏེ་སྔར་ལུང་དྲངས་པ་རིགས་ཀྱི་ བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ཡང་དག་པར་ན་བདག་མ་ཡིན་ཏེ་(དེའི་ཕྱིར་དྲང་དོན་རྩོད་མེད་དོ་) སེམས་ཅན་གྱི་ཕྱིར་བདག་ཅེས་བཤད་དོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་ 6-77 གཤེགས་པས་བདག་མེད་པ་ལ་བདག་ཏུ་བཤད་མོད་ཀྱི་ཡང་དག་པར་(དེའི་ཕྱིར་དྲང་དོན་ནོ་)ན་ བདག་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་བཤད་མོད་ཀྱི་བརྫུན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་མུ་ སྟེགས་ཅན་ལ་སོགས་པ་དྲང་པའི་དོན་དུ་བདག་མེད་པ་ལ་བདག་ཏུ་བཏགས་ནས་གསུངས་ པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ལུང་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་རིགས་ཀྱི་བུ་ཡང་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ ཡོད་པས་བདག་ལ་བདག་མེད་པར་འཆད་དེ་ཡང་དག་པར་ན་བདག་ཡོད་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་ གྱི་ཕྱིར་བདག་མེད་པར་བཤད་མོད་ཀྱི། (མུ་སྟེགས་བྱེད་རྣམས་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་ལ་བདག་ཏུ་འདོད་པས། ཇོ་ནང་ པའི་བདག་དང་མུ་སྟེགས་ཀྱི་བདག་དོན་ལ་འདོགས་གཞི་གཅིག་པས་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་མེད་དོ། །)བརྫུན་པ་ཡང་མ་ ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་བདག་མེད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བདག་མེད་ ཅེས་བཤད་པ་ནི་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་བདག་ཡིན་ཏེ། བདག་ མེད་པར་བཤད་པ་ནི་དབང་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་པའི་ལུང་འདི་ཁྱེད་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ཤེས་ བྱེད་དུ་དྲངས་པས་ཡང་དག་པར་ན་བདག་ཡོད་པར་གསུངས་ཤིང་བདག་དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་ ཀྱི་རང་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཕྱིར་བདག་མེད་པ་དང་བྱེ་བྲག་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་ བཞིན་བདག་མ་ཡིན་པར་གསུངས་པ་ནི་མུ་སྟེགས་པ་སོགས་ཀྱིས་བརྟགས་པའི་བདག་མེད་ པ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདག་ཡིན་པར་གསུངས་པ་ནི་ཡང་ དག་པའམ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་བདག་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། མྱ་ངན་ལས་ འདས་པའི་མདོ་ལྷའི་ཟླ་བས་བསྒྱུར་བ་ལས། མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་བདག་བསྟན་པ་ནི་སྲིན་ བུས་བརྐོས་པའི་ཡི་གེ་དང་འདྲ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་མེད་དོ་ ཞེས་བསྟན་པ་སྟོན་པར་མཛད་དེ། བདག་མེད་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཚིག་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཆོས་ ཀྱི་བཀའ་འདོགས་པར་མཛད་ནས། ཡང་གདུལ་བར་བྱ་བ་རྣམས་ཀྱི་དབང་དང་། སེམས་ ཅན་རྣམས་ལ་ཕན་བའི་ཕྱིར་དུས་མཁྱེན་པར་མཛད་ནས། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་ 6-78 བསྟན་པའི་སྐབས་དེ་ཉིད་དུ་སྨན་པ་བཟང་པོ་བཞིན་དུ་བདག་ཡོད་དོ་ཞེས་ཡང་དག་པར་ སྟོན་པར་མཛད་དོ། །འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱི་བདག་མཐེ་བོ་ཙམ་དང་(ནང་པས་མ་རིག་པ་དང་། ཀུན་གཞི་དང་། རླུང་འོད་ཟེར་ལྔ་པ་དང་། ནཱ་ད་གཞོམ་མེད་དང་། མི་ཤིགས་པའི་ཐིག་ལེ་ཞེས་པའམ་བདག་ལ་འདོད་པས་ ཇོ་ནང་པ་འཁྲུལ་ལམ་སྙམ་མོ། )ཁྲེ་རྒོད་ཀྱི་འབྲུ་ཙམ་ཞེས་བ

【現代漢語翻譯】即使這樣說，也並非完全沒有『我』，因為之前引用的經文中說，『善男子，佛性並非完全沒有『我』（因此，這是不了義，無可爭辯），而是爲了眾生才說有『我』。』善男子，因為有因和緣，如來雖然說無我為我，但實際上（因此，這是不了義）是沒有『我』的。雖然這樣說，但也不是虛假的。』因為這樣說過，所以如果有人認為，對於外道等，這是將不了義的無我假立為我而說的，那是不對的。因為在那部經的後面說，『善男子，因為有因和緣，所以說『我』為無我，但實際上是有『我』的，只是爲了世間才說無我（外道也認為自性為『我』，因此，覺囊派的『我』和外道的『我』在意義上幾乎沒有差別）。也不是虛假的。佛性是無我的，如來說無我是因為它是常恒的。如來是『我』，說無我是因為獲得了自在。』你引用的這部經也證明了，實際上是有『我』的，而且這個『我』就是佛性本身。因此，對於外道等所執著的無我，才說沒有『我』，而說佛性是『我』，是指真實或實相的『我』。在《涅槃經》（由拉達瓦翻譯）中說，『外道所顯示的『我』就像蟲子刻的字一樣，因此，我向一切眾生顯示無我，無我是佛陀的教誨。』這樣確定了佛法的準則，並且爲了調伏眾生和利益眾生，在適當的時候，在宣說一切法無我的時候，就像良醫一樣，真實地宣說有『我』。世間人所認為的『我』，就像拇指那麼大（內道認為無明、阿賴耶識、五種氣脈明點、那達不壞、不滅明點等是『我』，覺囊派是否也犯了同樣的錯誤？），或者像芥子那麼小。 Even if it is said like that, it is not entirely without 'self', because the previously quoted scripture says, 'Good son, the Buddha-nature is not entirely without 'self' (therefore, this is provisional meaning, indisputable), but it is said to have 'self' for the sake of sentient beings.' Good son, because there are causes and conditions, the Tathagata (如來，梵文：Tathāgata，羅馬轉寫：Tathāgata，字面意思：如實而來者) although said no-self as self, but in reality (therefore, this is provisional meaning) there is no 'self'. Although it is said like that, it is not false either.' Because it has been said like that, if someone thinks that, for the heretics (外道), it is said by falsely establishing the provisional meaning of no-self as self, that is not right. Because in the back of that scripture it says, 'Good son, because there are causes and conditions, it is said that 'self' is no-self, but in reality there is 'self', but it is said no-self for the sake of the world (heretics also think that self-nature is 'self', therefore, the 'self' of the Jonang (覺囊) and the 'self' of the heretics have almost no difference in meaning). It is not false either. Buddha-nature is no-self, the Tathagata (如來，梵文：Tathāgata，羅馬轉寫：Tathāgata，字面意思：如實而來者) said no-self because it is eternal. The Tathagata (如來，梵文：Tathāgata，羅馬轉寫：Tathāgata，字面意思：如實而來者) is 'self', said no-self because he has obtained freedom.' The scripture that you quoted also proves that there is actually 'self', and that 'self' is the Buddha-nature itself. Therefore, for the no-self that is clung to by heretics, it is said that there is no 'self', and saying that Buddha-nature is 'self' refers to the true or real 'self'. In the Nirvana Sutra (涅槃經) (translated by Lhadawa), it says, 'The 'self' shown by the heretics is like the letters carved by insects, therefore, I show no-self to all sentient beings, no-self is the teaching of the Buddha.' Thus, the principle of Dharma is determined, and in order to tame sentient beings and benefit sentient beings, at the appropriate time, when proclaiming that all dharmas are no-self, like a good doctor, it truly proclaims that there is 'self'. The 'self' that worldly people think of is as big as a thumb (inner people think that ignorance, Alaya consciousness, five kinds of energy channels and bindus, Nada indestructible, indestructible bindu, etc. are 'self', is the Jonangpa also making the same mistake?), or as small as a mustard seed.

【English Translation】 Even if it is said like that, it is not entirely without 'self', because the previously quoted scripture says, 'Good son, the Buddha-nature is not entirely without 'self' (therefore, this is provisional meaning, indisputable), but it is said to have 'self' for the sake of sentient beings.' Good son, because there are causes and conditions, the Tathagata although said no-self as self, but in reality (therefore, this is provisional meaning) there is no 'self'. Although it is said like that, it is not false either.' Because it has been said like that, if someone thinks that, for the heretics, it is said by falsely establishing the provisional meaning of no-self as self, that is not right. Because in the back of that scripture it says, 'Good son, because there are causes and conditions, it is said that 'self' is no-self, but in reality there is 'self', but it is said no-self for the sake of the world (heretics also think that self-nature is 'self', therefore, the 'self' of the Jonang and the 'self' of the heretics have almost no difference in meaning). It is not false either. Buddha-nature is no-self, the Tathagata said no-self because it is eternal. The Tathagata is 'self', said no-self because he has obtained freedom.' The scripture that you quoted also proves that there is actually 'self', and that 'self' is the Buddha-nature itself. Therefore, for the no-self that is clung to by heretics, it is said that there is no 'self', and saying that Buddha-nature is 'self' refers to the true or real 'self'. In the Nirvana Sutra (translated by Lhadawa), it says, 'The 'self' shown by the heretics is like the letters carved by insects, therefore, I show no-self to all sentient beings, no-self is the teaching of the Buddha.' Thus, the principle of Dharma is determined, and in order to tame sentient beings and benefit sentient beings, at the appropriate time, when proclaiming that all dharmas are no-self, like a good doctor, it truly proclaims that there is 'self'. The 'self' that worldly people think of is as big as a thumb (inner people think that ignorance, Alaya consciousness, five kinds of energy channels and bindus, Nada indestructible, indestructible bindu, etc. are 'self', is the Jonangpa also making the same mistake?), or as small as a mustard seed.

ྱ་བ་དེ་ལྟ་བུ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །འཇིག་རྟེན་ པ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་གང་ཡི་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། འདིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་ནི་དེ་ཁོ་ ན་ཉིད་དོ། ། བདག་ནི་རྟག་པ་ཉིད་དོ། །བདག་ནི་ཡོན་ཏན་ཉིད་དོ། །བདག་ནི་ཐེར་ཟུག་པ་ཡིན་ནོ། ། བདག་ནི་བརྟན་པ་ཉིད་དོ། །བདག་ནི་ཞི་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་སྨན་པ་བཟང་པོའི་འོ་མ་བཞིན་དུ་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་སྟོན་པར་མཛད་དེ། དེ་སྒོམ་པ་ལ་འཁོར་ བཞི་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བརྩོན་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་གསུངས་པས་སོ། །ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་ མདོ་སྔར་དྲངས་པ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ལ་བདག་ཏུ་མངོན་པར་མི་བྱའོ་ ཞེས་པ་ཡང་འཇིག་རྟེན་པ་དང་མུ་སྟེགས་པ་སོགས་ཀྱིས་བརྟགས་པའི་བདག་ལ་དགོངས་ པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་བདག་ཅེས་པ་བྱུང་བ་ཙམ་གྱིས་འཇིག་རྟེན་པའམ་མུ་སྟེགས་ པ་སོགས་ཀྱིས་བརྟགས་པའི་བདག་ཁོ་ན་ཡིན་པར་བཟུང་ནས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ བདག་གནས་ལུགས་ལ་ཡོད་པ་དེ་འདྲ་བ་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་དུ་འཛིན་ན་ལྟ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ འགྱུར་ཏེ། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། བདག་མེད་པ་ལ་བདག་ཏུ་འདུ་ཤེས་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ནོ། ། བདག་ཡོད་པ་ལ་བདག་མེད་པར་འདུ་ཤེས་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་པ་ རྣམས་ལ་བདག་ཡོད་ཅེས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་ལ་ཡང་བདག་ ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་མིང་ཡང་མེད་དོ་ཞེས་བདག་མེད་པ་ 6-79 སྒོམ་པ་འདི་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གསུམ་པའོ་ཞེས་དང་། རྔ་བོ་ཆེ་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། འོད་སྲུང་ གཞན་ཡང་དཔེར་ན་མི་ཞིག་ལམ་པོ་ཆེ་ཞིག་ནས་འབྲོག་དགོན་པར་སོང་བ་ལས། བྱ་རབ་ གནོད་ཅེས་བྱ་བས་སྒྲ་ཕྱུང་བ་དང་། དེ་ནས་མི་དེ་ལམ་དུ་ཞུགས་ཏེ་འགྲོ་བ་ལས་བྱའི་སྐད་ ཐོས་ནས་བསམས་པ། ཅི་ཆོམ་རྐུན་པ་མ་བྱུང་ངམ་ཞེས་དེ་ཆོམ་རྐུན་པས་འཇིགས་སྐྲག་སྟེ་ བྱོལ་བ་ལས་དགོན་པ་གང་ན་སྟག་ཡོད་པ་དེར་ཆུད་ནས། ཚུལ་མ་ཡིན་པས་སྡུག་བསྔལ་བར་ གྱུར་ཏོ། །འོད་སྲུང་དེ་བཞིན་དུ་མ་འོངས་པའི་དུས་ན་དགེ་སློང་དང་དགེ་སློང་མ་དང་དགེ་ བསྙེན་དང་དགེ་བསྙེན་མ་རྣམས་བདག་དང་བདག་གི་ཞེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ཙམ་གྱིས་སྐྲག་ནས་ འཇིག་རྟེན་པའི་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་བདག་མེད་པར་སེམས་ཤིང་། སྟོང་པ་ཉིད་ཆེན་ པོ་ཆད་པའི་ལྟ་བ་སྨྲ་བའི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་པ། སངས་ རྒྱས་རྟག་པའི་བདག་དང་ཉིད་ལྡན་པའི་མདོ་སྡེ་འདི་ལྟ་བུ་འདི་དག་ལ་དད་པར་མི་འགྱུར་ རོ་ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཁོ་བོ་ཅག་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་སངས་རྒྱས་ ཀྱི་རང་བཞིན་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་བདག་ཡིན་པར་ཁས་ལེ

【現代漢語翻譯】並非如此。世間之人所認為的『我』也不是如此。在此，一切法被稱為『無我』。然而，一切法也並非真的『無我』，因為『我』即是真如。『我』是常恒不變的，『我』是功德的體現，『我』是真實存在的，『我』是堅固的，『我』是寂靜的。』正如良醫所用的牛奶一般，如來也同樣示現具有真如的特性，因此，四眾弟子應當精進修持此道。』正如先前引用的《楞伽經》所說：『不應將如來藏執著為我』，這指的是世間之人和外道等所臆想的『我』。如果不是這樣，僅僅因為出現了『我』這個詞，就認為它一定是世間之人或外道等所臆想的『我』，進而認為超越世間的『我』的實相根本不存在，那麼這種見解就顛倒了。正如該經所說：『于無我中生起我之想是顛倒，于有我中生起無我之想是顛倒。』對於世間之人來說，『有我』；但不能像世間之人那樣，認為佛陀的教言中也『有我』，甚至認為如來藏這個名稱也不存在。執著于『無我』是第三種顛倒。』《大法鼓經》中說：『光明守護，又如有人從大道行至荒野，聽到名為『鳥饒益』的鳥發出叫聲。那人繼續趕路，又聽到鳥的叫聲，心想：『莫非有盜賊？』他因害怕盜賊而逃跑，結果卻落入了有老虎的荒野之中，遭受了非理性的痛苦。光明守護，同樣，未來之時，比丘、比丘尼、優婆塞、優婆夷等人，僅僅因為聽到『我』和『我的』這些詞語就感到害怕，認為世間人所執著的五蘊是無我的，並且成爲了宣說斷滅論的空性論者。他們不會相信如來是常恒的，佛陀是具有常恒之我與自性的經典。』因此，我們承認如來藏、佛性以及法身是『我』。

【English Translation】 It is not like that. Nor is it like the 'self' that worldly people perceive. Here, all dharmas are called 'non-self'. However, all dharmas are not truly 'non-self', because the 'self' is Suchness (Tathata). 'The 'self' is constant, the 'self' is the embodiment of qualities, the 'self' is real, the 'self' is steadfast, the 'self' is peaceful.' Just as the milk used by a good doctor, the Tathagata also demonstrates the characteristic of possessing Suchness, therefore, the fourfold assembly should diligently practice this path.' As the previously quoted Lankavatara Sutra says: 'One should not cling to the Tathagatagarbha as a self,' this refers to the 'self' conceived by worldly people and heretics, etc. If it is not like this, merely because the word 'self' appears, one assumes that it must be the 'self' conceived by worldly people or heretics, etc., and further believes that the reality of the 'self' that transcends the world does not exist at all, then such a view is inverted. As the sutra says: 'To perceive a self in non-self is inverted, to perceive non-self in self is inverted.' For worldly people, there is a 'self'; but one should not, like worldly people, think that there is a 'self' in the Buddha's teachings, or even think that the name Tathagatagarbha does not exist. Clinging to 'non-self' is the third inversion.' The Great Drum Sutra says: 'Light Protector, just as a person travels from a main road to a wilderness, hearing the sound of a bird called 'Bird Benefit'. As the person continues on the road, hearing the bird's call, he thinks: 'Could there be thieves?' Fearing thieves, he flees, only to fall into a wilderness with tigers, suffering irrational pain. Light Protector, similarly, in the future, monks, nuns, laymen, and laywomen, merely hearing the words 'self' and 'mine' become frightened, thinking that the aggregates clung to by worldly people are non-self, and become proponents of nihilistic emptiness. They will not believe in sutras that say the Tathagata is constant, and the Buddha possesses a constant self and nature.' Therefore, we acknowledge that the Tathagatagarbha, Buddhanature, and Dharmakaya are 'self'.

ན་པའི་དོན་ནི། རྒྱུད་བླར། བདག་ དང་བདག་མེད་སྤྲོས་པ་དག །ཉེ་བར་ཞི་བས་དམ་པའི་བདག །ཅེས་པའི་འགྲེལ་པར། རྒྱུ་ རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་བདག་གི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། མུ་སྟེགས་ཀྱི་མཐའ་དང་ བྲལ་བས་བདག་གི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཉན་ཐོས་ཀྱི་མཐའ་སྤངས་པའི་བདག་ མེད་པའི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དང་། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་རྣམ་ དག་ན། །བདག་མེད་མཆོག་གི་བདག་ཐོབ་པས། །སངས་རྒྱས་དག་པའི་བདག་ཐོབ་ཕྱིར། ། བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་བདག་ཏུ་འགྱུར། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར། ཟག་པ་མེད་པའི་དབྱིངས་ དེ་ལས་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་བདག་གི་མཆོག་སྟོན་ཏོ། ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་བདག་མེད་པ་མཆོག་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །བདག་མེད་པའི་ 6-80 མཆོག་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པའོ། །དེ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་དོན་གྱིས་སངས་རྒྱས་ རྣམས་ཀྱི་བདག་ཡིན་ནོ། །དེ་རྣམས་པར་དག་ན་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བདག་མེད་པ་ མཆོག་གི་བདག་དག་པ་འཐོབ་པོ། །དེ་བས་ན་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་དག་པའི་བདག་ཐོབ་ པའི་ཕྱིར་བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་བདག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། དགོངས་པ་འདིས་ནི་ཟག་པ་མེད་ པའི་དབྱིངས་ལ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་བདག་གི་མཆོག་རྣམ་པར་འཇོག་གོ་ཞེས་གསུངས་ པ་ལྟར། ཟག་པ་མེད་པའི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་དང་། དེ་གློ་བུར་ གྱི་དྲི་མས་ཀྱང་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་ཉིད་མྱང་འདས་ཆེན་པོ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་ཆོས་གང་ བདེན་པ་ཡང་དག་པ་རྟག་པ་གནས་པ་བདག་པོར་གྱུར་པ་མི་འགྱུར་བ་མི་འཕོ་བ་ཡིན་པ་ལ། དམ་པའི་བདག་དང་བདག་མེད་པ་མཆོག་གི་བདག་དང་བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་བདག་ཅེས་ གསུངས་པ་དེ་བདག་གི་དོན་དུ་ཁས་ལེན་གྱི། འཇིག་ཚོགས་ལ་བདག་ཏུ་བརྟགས་པ་ལྟ་བུའི་ བདག་ནི་ནམ་ཡང་ཁས་མི་ལེན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་བདག་དེ་ལ་མྱང་འདས་ཆེན་པོ་ལས། བདག་ ཆེན་པོ་ཞེས་ཀྱང་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ཡང་ཇི་ལྟར་ན་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་ཞེ་ན། མྱ་ངན་ལས་ འདས་པ་ལ་བདག་ཆེན་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལ་ མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བདག་མེད་ཅིང་དབང་ཆེན་པོ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་བདག་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། ཇི་ལྟར་ན་དབང་ཆེན་པོ་ཐོབ་པ་ཞེ་ན། དབང་བརྒྱད་པ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་བདག་ཅེས་བྱའོ་ཞེས་ སོགས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་དབང་ཐོབ་པའི་ཡང་དག་པའི་སྐུ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ལ་ ཆོས་སྐུ་དེ་སེམས་ཅན་ལ་བཞུགས་པ་ནི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡིན་པས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་ པོ་ཡང་བདག་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ། །བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དེ་ལྟ་བུའི་བདག་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་ པ་ལ་མུ་སྟེགས་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་བརྟགས་པའི་བདག་ལྟ་བུར་ཁེས་ལེན་པར་འཁྲུལ་ནས་ སུན་འབྱིན་པ་སྨྲ་བ་རྣམས་ནི་བབ་ཆོལ་ཏ

【現代漢語翻譯】關於『我』的意義，《寶性論》中說：『我和無我，戲論皆寂滅，故有勝義我。』在註釋中說：『應以兩種方式理解為已到達我的彼岸：遠離外道的邊見，故遠離我的戲論；捨棄聲聞的邊見，故遠離無我的戲論。』此外，《經莊嚴論》中說：『空性若清凈，得無我勝義我，為得佛凈我，故成大我之我。』在註釋中說：『從無漏界中，顯示諸佛之勝義我。』『為何如此？因無我乃勝義我之自性。無我之勝義即是如來藏之清凈。以本體之義而言，彼乃諸佛之我。若彼清凈，則諸佛得無我之勝義清凈我。因此，為得諸佛之清凈我，故成為大我之我。』如是，以如是之意，于無漏界中安立諸佛之勝義我。如經中所說，無漏界自性清凈，且從客塵亦得清凈，如《大涅槃經》所說，法是真實的、正確的、常恒的、安住的、自主的、不變異的、不遷變的。其中所說的勝義我、無我之勝義我、大我之我，這些『我』的意義是可以接受的。但像執著蘊為我之類的『我』，是絕不接受的。對於這樣的『我』，《大涅槃經》中也說是『大我』。如經中所說：『云何名為大？涅槃有大我故，名大涅槃。于彼涅槃，無我而得大自在故，名曰大我。云何得大自在？得八自在故，名為我。』等等廣說。如是，獲得自在之真實身即是法身，而法身安住于眾生心中即是如來藏，因此如來藏也是大我。如果接受如來藏是這樣的『我』，卻誤以為是外道所計度的『我』而加以駁斥，這些言論都是不恰當的。

【English Translation】 Regarding the meaning of 'self', the Ratnagotravibhāga (Uttaratantra) states: 'Self and non-self, all conceptual elaborations are pacified, hence there is the supreme self.' The commentary explains: 'It should be understood as having reached the other shore of self in two ways: by being free from the extreme of the Tirthikas (non-Buddhists), hence free from the conceptual elaborations of self; and by abandoning the extreme of the Shravakas (Hearers), hence free from the conceptual elaborations of non-self.' Furthermore, the Abhisamayalankara states: 'If emptiness is pure, one obtains the supreme self of non-self, to obtain the pure self of the Buddhas, therefore one becomes the self of the great self.' The commentary explains: 'From the uncontaminated realm, it shows the supreme self of the Buddhas.' 'Why is that? Because non-self is the very nature of the supreme self. The supreme of non-self is the purity of the Tathagatagarbha (Buddha-nature). In terms of the essence, it is the self of the Buddhas. If that is pure, then the Buddhas obtain the pure self of the supreme non-self. Therefore, to obtain the pure self of the Buddhas, one becomes the self of the great self.' Thus, with this intention, the supreme self of the Buddhas is established in the uncontaminated realm. As stated in the sutras, the uncontaminated realm is naturally pure, and it is also purified from adventitious defilements. As the Mahaparinirvana Sutra says, the Dharma is true, correct, constant, abiding, autonomous, unchanging, and unmoving. The supreme self, the supreme self of non-self, and the self of the great self mentioned therein, these meanings of 'self' are acceptable. However, a 'self' like clinging to the aggregates as self is never accepted. Such a 'self' is also called 'great self' in the Mahaparinirvana Sutra. As the sutra says: 'How is it called great? Because Nirvana has a great self, it is called Great Nirvana. In that Nirvana, because there is no self and one obtains great sovereignty, it is called Great Self. How does one obtain great sovereignty? Because one obtains the eight sovereignties, it is called self,' and so on, extensively explained. Thus, the true body that has obtained sovereignty is the Dharmakaya (Dharma Body), and the Dharmakaya residing in the hearts of sentient beings is the Tathagatagarbha. Therefore, the Tathagatagarbha is also the great self. If one accepts the Tathagatagarbha as such a 'self', but mistakenly thinks it is like the 'self' conceived by non-Buddhists and refutes it, such statements are inappropriate.

ེ། ཕ་རོལ་པོའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་དགག་པ་བྱེད་པ་ལ་ 6-81 ཐོག་མར་ཕྱོགས་སྔ་ལོངས་པ་ཅིག་འཚལ་ལགས་སོ། ། དེས་ན་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདག་ཡིན་པར་གསུངས་པ་ དང་། ཕ་དང་མ་ནི་གསད་བྱ་ཞིང་། །རྒྱལ་པོ་གཙང་སྦྲ་ཅན་གཉིས་དང་། །ཡུལ་འཁོར་འཁོར་ དང་བཅས་བཅོམ་ན། །མི་དེ་དག་པར་འགྱུར་ཞེས་བྱ། །ཞེས་སོགས་བསྒྱུར་བ་ལ་ལྡེམ་ དགོངས་གསུངས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་མི་འདྲ་སྟེ། སྤྱིར་བདག་ཅེས་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་པའི་བདག་ དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བདག་གཉི་གའི་སྤྱི་སྒྲ་ཡིན་ཞིང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་ པའི་བདག་ནི་བདག་ཉིད་ཡིན་ལ། ཕ་དང་མ་ནི་གསད་བྱ་ཞིང་ཞེས་པའི་ཕ་དང་མ་ནི་ལས་ དང་ཉོན་མོངས་པ་འམ་སྲེད་པ་དང་མ་རིག་པའི་གབ་ཚིག་ཡིན་གྱི་ལུས་བསྐྱེད་པའི་ཕ་མ་དང་ ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་སྤྱི་སྒྲ་མ་ཡིན་ལ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཡང་ཕ་དང་མ་ཉིད་མ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། དགོངས་པས་གསུངས་པའི་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་ཡང་ཡང་གསུངས་པ་ནི་མདོ་དེ་ཉིད་ལས་བདེ་གཤེགས་ སྙིང་པོ་བདག་དང་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་བསྟན་པ་དེ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མ་ཡིན་པའི་དགོངས་ པ་ཅན་ཡིན་པར་སྟོན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མདོ་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་གཅིག་ ངེས་པའི་དོན་དུ་བཤད་པ་དེ་སླར་ཡང་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་གཅིག་པོ་དེ་དྲང་ དོན་དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པ་དང་། ཡང་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་དེ་སྒྲ་ ཇི་བཞིན་པ་ངེས་པའི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོན་པར་མི་རིགས་ལ། མདོ་འདིར་ནི་བདེ་གཤེགས་ སྙིང་པོ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་སོགས་བདག་དང་རྟག་པ་ཡིན་པ་སོགས་སུ་བསྟན་ པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་ངེས་དོན་ཡིན་པ་དང་། དེ་ཉིད་དགོངས་པས་གསུངས་པའམ་དགོངས་ ཏེ་གསུངས་པའི་སྙིང་པོ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ཡང་དང་ཡང་དུ་སྤེལ་མར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ རོ། །དེས་ན་དགོངས་པས་གསུངས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་པ་དང་། མདོ་ 6-82 འདི་ལ་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའི་སྙིང་པོའོ་ཞེས་ཡང་དང་ཡང་དུ་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མདོ་སྡེ་སྔ་མ་རྣམས་སུ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་ བཞིན་བདག་ཡིན་པ་སོགས་གསང་བ་ལྟ་བུའི་དགོངས་གཞིར་མཛད་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ སྟོང་པ་ཉིད་དང་བདག་མེད་པ་དང་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དགོངས་པ་ཅན་གྱི་ཚིག་དུ་མ་ གསུངས་པའི་དགོངས་གཞི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདག་ཡིན་པ་ ལ་སོགས་པ་དེ་མྱང་འདས་ཀྱི་མདོ་འདིར་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་ཡང་དང་ཡང་དུ་གསུངས་པས་ ན་མདོ་སྡེ་འདི་མདོ་གཞན་མང་པོར་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བར་གསུངས་ པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་(ཡོངས

【現代漢語翻譯】問：爲了駁斥其他宗派的觀點，首先需要了解他們的主張。答：他們認為，如來藏（梵文：Tathāgatagarbha，如來藏），即佛性，被認為是『我』。並且引用經文：『應殺父與母，國王及二凈胤，摧毀國土與眷屬，此人方得清凈。』等等，認為這些是隱意的說法，但這其實是大相逕庭的。一般來說，『我』既可以指世俗的我，也可以指超世俗的我，是一個通用術語。而超世俗的我，即是真我。『應殺父與母』中的『父』和『母』，是業和煩惱，或者說是貪慾和無明的隱喻，並非指肉身的父母，也不是業和煩惱的統稱。業和煩惱本身也不是父母。此外，《大般涅槃經》中反覆提到『如來藏是具有密意的』，但這並不意味著該經中將如來藏描述為『我』和『常』等，就表示這些不是字面意思，而是另有密意。因為在同一部經中，不可能先將一個法類解釋為具有決定意義，然後立即又說同一個法類是需要解釋的，具有密意的。或者說，立即又說同一個法類是字面意義，具有決定意義。而在這部經中，將如來藏和佛性等描述為『我』和『常』等，是字面意義上的決定之義。並且，反覆交替地提到這是具有密意的，或者說是以密意宣說的精華。因此，所謂『如來藏是具有密意的』，以及反覆提到的『這部經是具有密意而宣說的精華』，指的是，世尊在之前的經典中，將如來藏，即佛性，作為『我』等，作為一種秘密的意圖，宣說了諸多具有密意的詞語，如一切法皆是空性、無我、平等性等等。而《涅槃經》中，對於如來藏，即佛性，作為『我』等，則非常清晰地反覆宣說。因此，這部經被稱為是對許多其他經典具有密意而宣說的精華。正如該經中所說：『善男子，（藏文：རིགས་ཀྱི་བུ་，梵文：kulaputra，梵文羅馬擬音：kulaputra，漢語字面意思：善男子）……』

【English Translation】 Question: In order to refute the views of other schools, it is first necessary to understand their claims. Answer: They believe that the Tathāgatagarbha (Essence of the Thus-Gone), the Buddha-nature, is considered to be 'self'. And they quote scriptures: 'One should kill father and mother, the king and two pure lineages, destroy the country and its retinue, only then will this person become pure.' etc., considering these to be statements with hidden meanings, but this is actually very different. Generally, 'self' can refer to both the worldly self and the trans-worldly self, it is a general term. And the trans-worldly self is the true self. The 'father' and 'mother' in 'One should kill father and mother' are metaphors for karma and afflictions, or craving and ignorance, not referring to the physical parents, nor the general term for karma and afflictions. Karma and afflictions themselves are not father and mother. Furthermore, in the Mahāparinirvāṇa Sūtra (Great Discourse on Complete Nirvāṇa), it is repeatedly mentioned that 'the Tathāgatagarbha is with hidden meaning', but this does not mean that the sūtra describes the Tathāgatagarbha as 'self' and 'permanent', etc., indicating that these are not literal meanings, but have other hidden meanings. Because in the same sūtra, it is impossible to first explain a dharma category as having a definitive meaning, and then immediately say that the same dharma category needs to be explained and has a hidden meaning. Or, immediately say that the same dharma category is literal, with a definitive meaning. But in this sūtra, describing the Tathāgatagarbha and Buddha-nature as 'self' and 'permanent', etc., is the definitive meaning in the literal sense. And repeatedly alternatingly mentioning that this is with hidden meaning, or that it is the essence spoken with hidden meaning. Therefore, the so-called 'Tathāgatagarbha is with hidden meaning', and the repeatedly mentioned 'this sūtra is the essence spoken with hidden meaning', refers to the fact that the Blessed One, in previous scriptures, regarded the Tathāgatagarbha, the Buddha-nature, as 'self', etc., as a secret intention, and spoke many words with hidden meanings, such as all dharmas are emptiness, selflessness, equality, etc. But in the Nirvāṇa Sūtra, the Tathāgatagarbha, the Buddha-nature, as 'self', etc., is very clearly and repeatedly proclaimed. Therefore, this sūtra is called the essence spoken with hidden meaning for many other scriptures. As the sūtra says: 'Son of good family, (藏文：རིགས་ཀྱི་བུ་，梵文：kulaputra，羅馬轉寫：kulaputra，漢語字面意思：善男子)...'

་སུ་)མྱང་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་ མདོ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའི་སྙིང་པོའོ། །དེ་ ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་མདོ་སྡེ་བཅུ་གཅིག་མངའ་མོད་ཀྱི། དེ་དག་ ལས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྟག་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། བདག་དང་། ཡོངས་སུ་དག་པ་མི་འཆད། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་མཐའ་ཡུན་ དུ་མྱ་ངན་ལས་མི་འདའ་བས། དེའི་ཕྱིར་མདོ་སྡེ་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དགོངས་ཏེ་ གསུངས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱའོ། །མདོ་སྡེ་བཅུ་གཅིག་ལས་མི་འཆད་པས་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་བདག་གིས་ཕ་རོལ་ཏུ་སྤྱད་པའི་ཕྱིར་གཏེར་ཞེས་བྱ་སྟེ། རིགས་ ཀྱི་བུ་མི་དེས་གཏེར་དུ་བརྩགས་ཤིང་སྦས་པ་དེ་ཡང་མ་འོངས་པ་ན་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཞེས་ དང་། རིགས་ཀྱི་བུ་ངའི་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་ནི། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ ལྡན་འདས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པའི་དོན་ཟབ་མོའོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པའི་དོན་ཟབ་མོ་ཡིན་པས་ན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། མདོ་ སྡེ་གཞན་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐམས་ཅད་ཐོས་ཀྱང་། མདོ་སྡེ་འང་མི་ཐོས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་ 6-83 པའི་སྙིང་པོ་དམ་པ་མི་མཐོང་སྟེ། ཇི་ལྟར་འབྲུག་མ་གྲག་ན་བལ་གླང་གི་མཆེ་བའི་མེ་ཏོག་མི་ མཐོང་བ་བཞིན་ནོ། །མདོ་སྡེ་འདི་ཐོས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དགོངས་ཏེ་ གསུངས་པའི་སྙིང་པོ་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྟེང་ གི་ནམ་མཁའ་ལ་འབྲུག་གྲག་ན། བལ་གླང་གི་མཆེ་བའི་མེ་ཏོག་མཐོང་བའི་དཔེའོ། །མདོ་ སྡེ་འདི་ཐོས་ན་སེམས་ཅན་ཚད་མེད་པ་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པར་ རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་ནི། དེ་བཞིན་ གཤེགས་པས་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་བསྐྱེད་པར་འགྱུར་བ་ ནི། ཇི་ལྟར་འབྲུག་གྲག་ན་བལ་གླང་གི་མཆེ་བའི་མེ་ཏོག་སྐྱེས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་དང་། རིགས་ ཀྱི་བུ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མདོ་སྡེ་འདི་ནི་ཚད་མེད་དཔག་ཏུ་མེད་ བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་གསང་བའི་སྙིང་པོ་འཆད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །དེས་ན་ དགོངས་ཏེ་གསུངས་པ་དང་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའི་སྙིང་པོ་ཡིན་པ་ནི་ཁྱད་ཤིན་ཏུ་ཆེའོ་དེ་ ཡང་བདག་ཏུ་གསུངས་པའི་དགོངས་གཞི་བདག་ཡོད་མེད་གཉིས་གའི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ བདག་ཡོད་མེད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཞེས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་ མེད་དང་ཡིན་མིན་དང་སྟོང་མི་སྟ

【現代漢語翻譯】《大涅槃經》(mya ngan las 'das pa chen po'i mdo)是諸如來(de bzhin gshegs pa)深思熟慮后所說的精髓。為什麼這麼說呢？因為如來們雖有十一部經(mdo sde bcu gcig)，但這些經典中沒有闡述佛性(sangs rgyas kyi rang bzhin)、如來的常恒(rtag pa)、安樂(bde ba)、真我(bdag)和完全清凈(yongs su dag pa)。諸佛世尊(sangs rgyas bcom ldan 'das)最終都不會涅槃(mya ngan las mi 'da' ba)，因此這部經被稱為如來深思熟慮后所說的精髓。因為十一部經中沒有闡述這些內容，所以被稱為精髓。就像我爲了利益他人而使用的七寶(rin po che sna bdun)被稱為寶藏(gter)一樣。善男子，人們積聚和隱藏寶藏也是爲了未來所需。因此，善男子，我的《大涅槃經》是諸佛世尊深思熟慮后的甚深密意。因為是諸佛世尊深思熟慮后的甚深密意，所以是至高無上的。即使聽聞了其他經典的全部三摩地(ting nge 'dzin)，如果沒有聽聞這部經，就無法見到如來的神聖精髓。就像沒有聽到雷聲，就看不到兔角花(bal glang gi mche ba'i me tog)一樣。如果聽聞了這部經，就能領悟諸如來深思熟慮后所說的精髓。所謂佛性，就像天空響起雷聲，就能看到兔角花一樣。如果聽聞了這部經，就能領悟到一切無量眾生都具有佛性。因此，《大涅槃經》被稱為如來深思熟慮后所說的精髓，能生起法身(chos kyi sku)，就像雷聲響起，兔角花生長出來一樣。善男子，這部大乘(theg pa chen po)《大涅槃經》應被視為無量、無數、不可思議的功德聚。為什麼這麼說呢？因為這部經闡述瞭如來的秘密精髓。因此，深思熟慮后所說和深思熟慮后所說的精髓之間有極大的差別。也就是說，關於真我的觀點，是遠離真我存在與不存在二者戲論的，是真我存在與不存在平等性的空性(stong pa nyid)。同樣，存在與不存在，是與非，空與不空也是如此。

【English Translation】 The 《Great Nirvana Sutra》(mya ngan las 'das pa chen po'i mdo) is the essence spoken after being contemplated by all Tathagatas (de bzhin gshegs pa). Why is that? Because although the Tathagatas possess eleven Sutras (mdo sde bcu gcig), none of them expound on the Buddha-nature (sangs rgyas kyi rang bzhin), the permanence (rtag pa) of the Tathagata, bliss (bde ba), self (bdag), and complete purity (yongs su dag pa). Since the Buddhas, the Bhagavat (sangs rgyas bcom ldan 'das), ultimately do not pass into Nirvana (mya ngan las mi 'da' ba), this Sutra is therefore called the essence spoken after being contemplated by the Tathagata. Because it is not expounded in the eleven Sutras, it is called the essence. Just as the seven precious things (rin po che sna bdun) that I use for the benefit of others are called treasures (gter). Son of good family, people accumulate and hide treasures also for future needs. Therefore, son of good family, my 《Great Nirvana Sutra》 is the profound meaning contemplated by all Buddhas, the Bhagavat. Because it is the profound meaning contemplated by all Buddhas, the Bhagavat, it is supreme. Even if one has heard all the Samadhis (ting nge 'dzin) of other Sutras, if one has not heard this Sutra, one will not see the sacred essence of the Tathagata. Just as if one does not hear the thunder, one will not see the rabbit-horn flower (bal glang gi mche ba'i me tog). If one hears this Sutra, one will realize the essence spoken after being contemplated by all Tathagatas. The so-called Buddha-nature is like hearing the thunder in the sky, one can see the rabbit-horn flower. If one hears this Sutra, one will realize that all limitless sentient beings possess the Buddha-nature. Therefore, the 《Great Nirvana》 is called the essence spoken after being contemplated by the Tathagata, which will generate the Dharmakaya (chos kyi sku), just as when the thunder sounds, the rabbit-horn flower grows. Son of good family, this Mahayana (theg pa chen po) 《Great Nirvana Sutra》 should be regarded as an immeasurable, countless, inconceivable accumulation of merit. Why is that? Because it expounds the secret essence of the Tathagata. Therefore, there is a very great difference between what is spoken after being contemplated and the essence spoken after being contemplated. That is to say, the view on the self is free from the elaboration of both existence and non-existence of the self, and is the emptiness (stong pa nyid) that has become the equality of existence and non-existence of the self. Similarly, existence and non-existence, is and is not, emptiness and non-emptiness are also like that.

ོང་དང་ཕྱི་ནང་དང་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་འདི་དིང་སང་མཁས་པ་དང་མི་མཁས་པའི་སྐྱེ་བོ་མང་པོ་ དག་མཐུན་པར་སྨྲ་མོད་ཀྱི་རྣམ་པར་དཔྱད་བཟོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་བདག་ཡོད་མེད་ཀྱི་ སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་མུ་སྟེགས་པ་ལ་སོགས་ ཀྱིས་བརྟགས་པའི་བདག་དང་། ཉན་ཐོས་པ་རྣམས་འདོད་པའི་བདག་མེད་པ་ནི་སྤྲོས་པའི་ མཐའ་ཡིན་ལ་དེ་དག་དང་བྲལ་བའི་དམ་པའི་བདག་ནི་མྱང་འདས་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པར་ 6-84 བདག་ཡོད་པ་ལྡེམ་པོ་ངག་ཏུ་གསུངས་པའི་དགོངས་གཞིར་མི་རུང་ཏེ། དེ་དག་ཏུ་བདག་ཅེས་ གསུངས་པའི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ལྷག་པའི་བདག་ཡོད་མེད་ཀྱི་ སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་གསུངས་པ་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་བདག་དང་བདག་ མེད་པ་མཉམ་པ་ཉིད་ཡིན་མི་སྲིད་པས་དོན་དམ་པར་མཉམ་པ་ཉིད་ཡིན་ན། དོན་དམ་པར་ བདག་དང་བདག་མེད་པ་ཁྱད་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་མཉམ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་འདོད་ན་བདག་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། བདག་མེད་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པའི་ ཕྱིར་རོ། །དེ་འང་འདོད་ན་བདག་དོན་ལ་མེད་པའི་དམ་བཅའ་ཉམས་སོ། །བདག་མེད་དོན་ དམ་པར་མ་གྲུབ་ན་ནི་བདག་མེད་པ་སྟོན་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལུང་རྣམས་ངེས་པའི་དོན་སྒྲ་ཇི་ བཞིན་པ་ཡིན་པར་འཆད་པ་དང་འགལ་ལོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཁོར་བ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ་ཡང་དོན་དམ་པར་མཉམ་པ་ཉིད་ཡིན་ན། དོན་དམ་པར་དེ་དག་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པར་ འགྱུར་ལ། དེ་ཡང་འདོད་ན་འཁོར་བ་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདོད་ན་འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་གིས་ བསྡུས་པའི་ཀུན་རྫོབ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་ ན་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ན་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དོན་ དམ་པའི་སྐུ་དང་གཏན་གྱི་སྐྱབས་ལ་སོགས་པ་མེད་པར་ཧ་ཅང་ཐལ་ཞིང་ཆད་པ་ཆེན་པོའི་ མཐར་ལྷུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མ་ཡིན་ན་ནི། དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོ་ ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་གཞན་མ་ལགས། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་གཞན་ མ་ལགས་ཀྱི། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལགས་སོ་ཞེས་དང་། མྱང་འདས་ཀྱི་མདོ་ལྷའི་ཟླ་བས་བསྒྱུར་བ་ལས་ཀྱང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ ཡིན་བཞིན་དུ་ཐབས་ཀྱི་སྐུ་དུག་སྨན་གྱི་སྡོང་པོ་དང་འདྲ་བ་འཛིན་ཅིང་སེམས་ཅན་རྣམས་ 6-85 མགུ་བར་མཛད་དོ་ཞེས་སོགས་ལུང་དུ་མ་དང་འགལ་ལོ། །འོ་ན་མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་ལུང་ གོང་དུ་དྲངས་པ། མཁས་པ་ཤེས་རབ་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་གྱིས་གཉིས་སུ་མེད་པ

【現代漢語翻譯】『本體、內外、存在與非存在等一切法皆是平等性』，現在許多智者和非智者都一致這樣說，但這並非是能夠經受分析的。所謂『遠離有我無我的戲論邊』，如前所述，外道等所計度的我，以及聲聞乘行者所希求的無我，都是戲論的邊，而遠離這些的聖我，不能作為《大涅槃經》等經文中委婉地說『有我』的意圖依據，因為在那些經文中，說『我』這個詞就是字面上的意思。因此，沒有比這更甚的，即遠離有我無我的戲論。此外，在世俗諦中，我和無我是不可能平等的，如果是在勝義諦中平等，那麼我和無我就沒有差別了，因為它們是平等性。如果承認這樣，那麼我就在勝義諦中成立了，因為無我在勝義諦中成立。如果也承認這樣，那麼『我在勝義諦中不存在』的誓言就違背了。如果無我不在勝義諦中成立，那麼宣說無我的大乘經典就與解釋為究竟意義的字面意思相違背。同樣，輪迴和如來在勝義諦中也是平等性，如果在勝義諦中它們沒有差別，如果也承認這樣，那麼輪迴就在勝義諦中成立了，因為如來在勝義諦中成立。如果承認這樣，那麼輪迴就不是由痛苦和集諦所包含的世俗諦了，如果如來不在勝義諦中成立，那麼法身也不在勝義諦中成立了。如果這樣，那麼佛的勝義諦身和究竟的皈依處等就不存在了，這太過分了，並且會墮入斷滅的邊見。如果如來不是法身，那麼就與《華嚴經》中所說：『世尊，如來不是其他的，法身也不是其他的，世尊，如來就是法身』，以及漢譯《涅槃經》中所說：『如來也是法身，以方便之身如毒樹般存在，使眾生歡喜』等眾多經典相違背。那麼，《大涅槃經》中前面引用的，『智者以智慧的自性是無二的』

【English Translation】『All phenomena such as internal and external, existence and non-existence, are of equal nature.』 Many scholars and non-scholars alike nowadays agree on this, but it is not something that can withstand analysis. The so-called 『freedom from the extremes of elaboration on self and non-self』 means that, as mentioned above, the self conceived by non-Buddhists and others, and the non-self desired by the Hearers, are extremes of elaboration. The noble self that is free from these cannot be the basis for the implicit meaning of 『self』 spoken of in the Great Nirvana Sutra and others, because in those sutras, the word 『self』 is meant literally. Therefore, there is nothing more than this, which is freedom from the elaboration of self and non-self. Furthermore, in conventional truth, it is impossible for self and non-self to be equal. If they are equal in ultimate truth, then there would be no difference between self and non-self, because they are of equal nature. If this is accepted, then the self would be established in ultimate truth, because the non-self is established in ultimate truth. If that is also accepted, then the vow that 『the self does not exist in ultimate truth』 is broken. If the non-self is not established in ultimate truth, then the Mahayana scriptures that teach non-self contradict the explanation that they are of definitive meaning and literal. Similarly, if samsara and the Tathagata are also of equal nature in ultimate truth, then there would be no difference between them in ultimate truth. If that is also accepted, then samsara would be established in ultimate truth, because the Tathagata is established in ultimate truth. If this is accepted, then samsara would not be a conventional truth encompassed by suffering and its origin. If the Tathagata is not established in ultimate truth, then the Dharmakaya would also not be established in ultimate truth. If that were the case, then the ultimate truth body of the Buddha and the ultimate refuge, etc., would not exist, which would be too extreme and would fall into the extreme of nihilism. If the Tathagata is not the Dharmakaya, then it would contradict the Sutra of the Adornment of the Buddha, which says: 『World Honored One, the Tathagata is not other, the Dharmakaya is not other, World Honored One, the Tathagata is the Dharmakaya,』 and the translated Nirvana Sutra, which says: 『The Tathagata is also the Dharmakaya, existing in a skillful body like a poisonous tree, pleasing sentient beings,』 and many other scriptures. Then, the previously quoted passage from the Great Nirvana Sutra, 『The wise, with the nature of wisdom, are non-dual』

ར་རྟོགས་ཏེ་ གཉིས་སུ་མེད་པ་ནི་ཡང་དག་པ་ཉིད་དོ་ཞེས་དང་། བདག་ཅེས་བྱ་བ་དང་བདག་མེད་པ་རང་ བཞིན་གྱིས་གཉིས་སུ་མེད་པར་ཁྱེད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་གཟུངས་སུ་ཟུང་ལ་སྤྱི་བོས་ལོང་ཤིག་ཅེས་ སོགས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན། མདོ་དེའི་དགོངས་པ་ནི་སྤྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ དེ་བཞིན་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པ་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་བདག་དང་བདག་མེད་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ གཉིས་སུ་མེད་པ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཞེས་གསུངས་ པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་བཞིན་ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཡང་མདོ་དེ་ཉིད་ལས། ངས་ སྔོན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས་ཀྱང་བདག་དང་བདག་མེད་པ་མཚན་ ཉིད་ཀྱིས་གཉིས་སུ་མེད་པར་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་བདག་དང་བདག་མེད་པའི་ དེ་བཞིན་ཉིད་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གཉིས་སུ་མེད་པར་ བསྟན། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མཚན་ཉིད་ནི་སྐབས་འདིར་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དགོངས་ པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཁོར་འདས་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་ལ་སོགས་པར་གསུངས་པ་ཐམས་ ཅད་འཁོར་འདས་སོགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་བའི་ ཡུམ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། རབ་འབྱོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཉམ་ པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་བྱང་བར་གསུངས་སོ། །གསོལ་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཉམ་པ་ཉིད་དེ་གང་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དེ་ བཞིན་ཉིད་དང་མ་ནོར་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། གཞན་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ཆོས་ ཉིད་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་། ཆོས་ཀྱི་གནས་ཉིད་དང་། ཆོས་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་དང་། ཡང་དག་པའི་མཐའ་གང་དེ་བཞིན་ 6-86 གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་མ་བྱུང་ཡང་རུང་སྟེ། དེ་ བཞིན་ཉིད་དུ་གནས་པའི་ཆོས་ཀྱི་གནས་ཉིད་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་འདི་ལྟ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་ དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི། རབ་འབྱོར་རྣམ་པར་བྱང་བ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་ དུ་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་བསྟན་པའི་མདོར་ཡང་འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་ པ། དོན་དམ་པར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་མི་འབྱུང་བར་མཉམ་པ་དང་། དོན་དམ་པར་ ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་མི་སྐྱེ་བར་མཉམ་པ་དང་། དོན་དམ་པར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤིན་ ཏུ་དངོས་པོ་མེད་པར་མཉམ་པས། ལྷའི་བུ་དོན་དམ་པར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་མོ། །དེ་ ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལྷའི་བུ་དོན་དམ་པར་ན་ཤིན་ཏུ་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ ཐ་དད་དུ་བྱ་བ་མེད་དོ། །ལྷའི་བུ་འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན། ཁམ་པའི་སྣོད་ཀྱི་ནང་གི་ནམ་མཁའ་ གང་ཡིན་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེའི་སྣོད་ཀྱི་ནམ་མཁའ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཉིད་ ཡིན་ཏེ། དེ་ལ

【現代漢語翻譯】如果理解到這一點，認為『二取空性（gnyis su med pa）即是真實』，以及『所謂『我』（bdag）和『無我』（bdag med pa）在自性上是無二的』，與您所說的『要如此受持，頂戴』等相違背，那麼，該經的意圖是，總的來說，一切法的真如（de bzhin nyid）是無二的，特別是指我與無我的真如是無二的。因為經中說『在自性上是無二的』，這裡的『自性』就是指真如。此外，在那部經中還說：『我過去在《大般若波羅蜜多經》中也曾開示過，我和無我在體性上是無二的。』這裡所說的我和無我的真如是無二的，因為經中說『在體性上是無二的』，這裡的『體性』在此處指的是真如。同樣，所有關於輪迴涅槃平等性（'khor 'das mnyam pa nyid）的說法，都是指輪迴涅槃等的真如是平等性。如《聖母經》（rgyal ba'i yum）中說：世尊開示說：『善現（rab 'byor，Subhuti），一切法的平等性就是清凈。』善現請問：『世尊，一切法的平等性是什麼呢？』世尊開示說：『真如（de bzhin nyid）和無顛倒的真如，以及非異體的真如，法性（chos nyid），法界（chos kyi dbyings），法的住性（chos kyi gnas nyid），法無垢性（chos skyon med pa nyid），以及真實的邊際（yang dag pa'i mtha'），無論如來（de bzhin gshegs pa）出現與否，都安住于真如的法之住性，以及法界，這就是法界。』善現，這就是清凈。』同樣，在宣說世俗諦（kun rdzob）和勝義諦（don dam pa）的經中，文殊（'jam dpal）菩薩說：『勝義諦中，一切法在完全不生起上是平等的；勝義諦中，一切法在完全不產生上是平等的；勝義諦中，一切法在完全無實有上是平等的。因此，天子（lha'i bu），勝義諦中，一切法是平等的。』為什麼呢？天子，勝義諦中，因為完全不生起，所以一切法沒有差別。天子，比如，瓦罐中的虛空和珍寶器皿中的虛空，都是虛空的體性，它們之間沒有差別。

【English Translation】 If, having understood this, one thinks that 'the emptiness of duality (gnyis su med pa) is the very truth,' and that 'so-called 'self' (bdag) and 'non-self' (bdag med pa) are non-dual in their nature,' contradicts what you said, such as 'you should uphold this and place it on the crown of your head,' then the intention of that sutra is that, in general, the suchness (de bzhin nyid) of all dharmas is non-dual, and in particular, the suchness of self and non-self is non-dual. Because the sutra says 'non-dual in nature,' here 'nature' refers to suchness. Furthermore, in that very sutra, it is said: 'In the past, in the Great Perfection of Wisdom Sutra, I also taught that self and non-self are non-dual in characteristics.' What is said here about the suchness of self and non-self being non-dual, is because the sutra says 'non-dual in characteristics,' and here 'characteristics' refers to suchness. Similarly, all statements about the equality of samsara and nirvana ('khor 'das mnyam pa nyid) refer to the suchness of samsara and nirvana being equality. As it says in the Mother Sutra (rgyal ba'i yum): The Bhagavan (bcom ldan 'das) said: 'Subhuti (rab 'byor), the equality of all dharmas is purity.' Subhuti asked: 'Bhagavan, what is the equality of all dharmas?' The Bhagavan said: 'Suchness (de bzhin nyid) and non-reversed suchness, and non-other suchness, dharmata (chos nyid), dharmadhatu (chos kyi dbyings), the abiding nature of dharma (chos kyi gnas nyid), the stainless nature of dharma (chos skyon med pa nyid), and the ultimate limit of truth (yang dag pa'i mtha'), whether the Tathagatas (de bzhin gshegs pa) appear or not, the abiding nature of dharma remains in suchness, and the dharmadhatu, this is the dharmadhatu.' Subhuti, this is purity.' Similarly, in the sutra teaching conventional truth (kun rdzob) and ultimate truth (don dam pa), Manjushri ('jam dpal) said: 'In ultimate truth, all dharmas are equal in being utterly unarisen; in ultimate truth, all dharmas are equal in being utterly unborn; in ultimate truth, all dharmas are equal in being utterly without substance. Therefore, son of the gods (lha'i bu), in ultimate truth, all dharmas are equal.' Why is that? Son of the gods, in ultimate truth, because of utter non-arising, all dharmas are without distinction. Son of the gods, for example, the space inside an earthenware pot and the space inside a jeweled vessel are the very essence of space, and there is no difference between them.

་དོན་དམ་པར་ན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཐ་དད་དུ་བྱ་བ་མེད་དོ། །ལྷའི་བུ་དེ་བཞིན་ཉིད་ དུ་ཉོན་མོངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དོན་དམ་པར་ན་ཤིན་ཏུ་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་དོ། །རྣམ་པར་ བྱང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་དོན་དམ་པར་ན་ཤིན་ཏུ་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་དོ། །དོན་དམ་པར་ན་ འཁོར་བ་ཡང་ཤིན་ཏུ་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་དོ། །དོན་དམ་པར་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་བར་ དུ་ཡང་ཤིན་ཏུ་མི་འབྱུང་བ་ཉིད་དོ། །འདི་ལ་དོན་དམ་པར་ན་ཐ་དད་དུ་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ མེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དོན་དམ་པར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་མི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་མཉམ་པ་ལ་དགོངས་ནས་ཆོས་ཐམས་ ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་ལུང་། དགེ་སློང་ དག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཆོས་ལ་བདེ་བར་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་ཅིག །ཅེས་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་ནི་ མུ་སྟེགས་ཅན་ཐམས་ཅད་དོ། །བདེ་བ་ནི་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ 6-87 ཡང་། མུ་སྟེགས་ཅན་དང་མྱང་འདས་མཉམ་པར་སྟོན་པ་མ་ཡིན་གྱི། མུ་སྟེགས་ཅན་དང་མྱ་ ངན་ལས་འདས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་གཅིག་ཡིན་པས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཆོས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ བདེ་བར་འདུ་ཤེས་སྐྱེད་ཅིག་ཅེས་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་མི་རྟག་པ་ལ་རྟག་པར་ འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་ཅིག་ཅེས་དང་། མི་རྟག་པ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་སོ། ། རྟག་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་ཉན་རང་དང་ཆོས་ ཀྱི་སྐུ་མཉམ་པར་སྟོན་པ་མ་ཡིན་གྱི། ཉན་རང་གི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཐ་མི་དད་ པས་མི་རྟག་པ་ཉན་རང་གི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་རྟག་པར་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་ཅིག་ཅེས་དགོངས་ པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་བདག་མེད་པ་ལ་བདག་ཏུ་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་ཅིག་ཅེས་དང་། བདག་ མེད་པ་ནི་འཁོར་བའོ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་། ཡོངས་སུ་མ་དག་པ་ལ་ཡོངས་སུ་དག་པར་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་ཅིག་ཅེས་དང་། ཡོངས་སུ་མ་ དག་པ་ནི་འདུས་བྱས་པའི་ཆོས་སོ། །ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པའི་ཆོས་ཡིན་ཏེ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་འཁོར་བ་དང་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་དང་། འདུས་བྱས་དང་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱི་ཡང་དག་པའི་ཆོས་ མཉམ་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་མ་ཡིན་གྱི། དེ་དག་གི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དགོངས་པར་སྔ་མ་བཞིན་དུ་ ཤེས་པར་བྱའོ། ། གཞན་ཡང་ཕྱི་ནང་དང་ཡོད་མེད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་བྱེད་དུ་དྲངས་པའི་མྱང་འདས་ ཆེན་པོའི་ལུང་དེ་དག་གི་དགོངས་པ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ནང་ན་མ་ཡིན་ཕྱི་རོལ་ ན་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་ཕྱི་ནང་གིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་པ་ནི་མ་ ཡིན་གྱི། སངས་རྒྱས་ཀ

【現代漢語翻譯】實際上，沒有任何事物可以被區分開來。神之子啊，就其本性而言，任何煩惱都不會真正產生。任何純凈之物，就其本性而言，也不會真正產生。實際上，輪迴也不會真正產生。甚至直到涅槃，也不會真正產生。實際上，沒有任何事物可以被區分開來。為什麼呢？因為實際上，一切法都不會真正產生。佛陀所說的這些話，是考慮到一切法的本性是平等的，因此宣稱一切法都是平等的。因此，《大涅槃經》中說：『比丘們，在痛苦之法中生起快樂之想。』又說：『受苦者是一切外道。快樂是完全的涅槃。』這並不是說外道和涅槃是相同的，而是說外道和涅槃的本性是相同的，因此才說要在痛苦之法的本性中生起快樂之想。同樣，『在無常中生起常恒之想』，以及『無常是聲聞和緣覺，常恒是如來的法身』，這也不是說聲聞、緣覺和法身是相同的，而是說聲聞、緣覺的本性和法身沒有區別，因此才說要在無常的聲聞、緣覺的本性中生起常恒之想。同樣，『在無我中生起我之想』，以及『無我是輪迴，我指的是如來』，以及『在不凈中生起清凈之想』，以及『不凈是因緣和合之法，清凈是佛和菩薩的正法』，這些也不是說輪迴和如來，以及因緣和合之法與佛和菩薩的正法是相同的，而是應該像前面一樣理解，這些都是指它們的本性。此外，引用《大涅槃經》來解釋內外、有無的平等性，其含義也不是說佛性不在內也不在外，以此來表明內外所包含的一切法都是平等的，而是指佛的...

【English Translation】 In reality, there is nothing whatsoever to be differentiated. Son of the gods, whatever afflictions there are, in reality, they do not truly arise. Whatever purification there is, in reality, it does not truly arise. In reality, samsara also does not truly arise. Even up to nirvana, it does not truly arise. In reality, there is nothing whatsoever to be differentiated in this. Why is that? Because, in reality, all dharmas do not truly arise. These words of the Buddha were spoken considering the equality of the suchness of all dharmas, thus declaring all dharmas to be equal. Therefore, the Great Nirvana Sutra states: 'Monks, generate the perception of happiness in the dharma of suffering.' And: 'Those who suffer are all the heretics. Happiness is complete nirvana.' This does not mean that heretics and nirvana are the same, but rather that the suchness of heretics and nirvana is the same, therefore it is said to generate the perception of happiness in the suchness of the dharma of suffering. Similarly, 'Generate the perception of permanence in impermanence,' and 'Impermanence is the Shravakas and Pratyekabuddhas, permanence is the Dharmakaya of the Tathagata,' this does not mean that the Shravakas, Pratyekabuddhas, and Dharmakaya are the same, but rather that the suchness of the Shravakas and Pratyekabuddhas and the Dharmakaya are not different, therefore it is said to generate the perception of permanence in the suchness of the impermanent Shravakas and Pratyekabuddhas. Similarly, 'Generate the perception of self in non-self,' and 'Non-self is samsara, self refers to the Tathagata,' and 'Generate the perception of purity in impurity,' and 'Impurity is conditioned dharmas, purity is the correct dharma of the Buddhas and Bodhisattvas,' these do not mean that samsara and the Tathagata, and conditioned dharmas and the correct dharma of the Buddhas and Bodhisattvas are the same, but rather it should be understood as before, that these refer to their suchness. Furthermore, the meaning of the Great Nirvana Sutra, which is cited to explain the equality of inner and outer, existence and non-existence, is not that the Buddha-nature is neither inside nor outside, thereby indicating that all dharmas encompassed by inner and outer are equal, but rather refers to the Buddha's...

ྱི་རང་བཞིན་དེ་ནང་ཁོ་ན་ན་ཡོད་པའམ་ཕྱི་ཁོ་ན་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ ཞེས་བསྟན་ནས། ནང་དང་ཕྱི་རོལ་ཀྱང་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ནི་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ 6-88 དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་ནང་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་བསྟན་པས་ཕྱི་ནང་གི་མཐའ་ དང་བྲལ་བའི་དབུ་མའི་ལམ་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། སེམས་ཅན་ཐམས་ ཅད་མི་རྟག་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་རྟག་པ་མི་འགྱུར་མི་འཕོ་བ་ཡིན་ ཏེ། དེ་བས་ན་ངས་མདོ་སྡེ་འདི་ལས་སེམས་ཅན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་ནང་ན་མ་ ཡིན་ཕྱི་རོལ་ན་མ་ཡིན། ནམ་མཁའ་ལྟར་ནང་ན་མ་ཡིན་ཕྱི་རོལ་ན་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ནམ་ མཁའ་ལ་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་ཡོད་ན་ནམ་མཁའ་ལ་གཅིག་པའམ་རྟག་པ་ཞེས་བྱར་མི་རུང་སྟེ། གནས་ཐམས་ཅད་ན་ཡོད་དོ་ཞེས་ཀྱང་བྱར་ཡང་མི་རུང་ངོ་། ནམ་མཁའ་ནི་ནང་ན་མ་ཡིན་ཕྱི་ རོལ་ན་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་དོ། །སེམས་ཅན་གྱི་སངས་ ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་དེ་དང་འདྲའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ རང་བཞིན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ཡང་ཡིན་པར་ གསུངས་པ་ཡང་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་མཉམ་པ་ཉིད་ཁྱད་མེད་པར་སྟོན་པ་མ་ཡིན་གྱི་ཡོད་ཀྱང་ ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་དང་འདྲ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། མེད་པ་ཡིན་ཡང་རི་བོང་གི་རྭ་དང་འདྲ་བ་ མེད་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པས་ན་ཡོད་པ་ཡིན་ཞིང་། སེམས་ ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ད་ལྟར་གྱི་དུས་ན་མཐོང་བའམ་ཐོབ་པའི་ ཚུལ་གྱིས་མེད་པ་ཡིན་ཞེས་ལྟོས་པ་ཐ་དད་ལ་ལྟོས་ནས་ཡོད་མེད་གཉིས་ག་ཡིན་པ་དང་། ཡོད་མེད་གཉིས་ག་མ་ཡིན་པ་ལེགས་པར་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་ཡང་སྟོང་པ་དང་མི་སྟོང་པ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་དྲངས་པའི་ལུང་། རིགས་ཀྱི་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པ་སྟོང་པའོ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་ དགོངས་པ་ཡང་སྟོང་པ་དང་མི་རྟག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། བདག་མེད་པ་ནི་འཁོར་ བ་ཐམས་ཅད་ཡིན་ལ། དེ་དག་ལས་བཟློག་པ་མི་སྟོང་བ་ནས་བདག་གི་བར་ནི་ཡོངས་སུ་མྱ་ 6-89 ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྟོང་མི་སྟོང་སོགས་ལེགས་པར་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་ཤེས་རབ་ ཅན་གྱིས་དེ་ལྟར་མཐོང་གིདེ་ལྟ་བུའི་རྣམས་དབྱེ་མེད་པར་འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་ གཅིག་ཏུ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་ནི་ལམ་དབུ་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ཡིན་པས། ། ༈ ལུང་དེ་དག་གིས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་རྒྱན་གྱི་ལྟ་བ་དང་གྲུབ་མཐའ་ ཉིད་སུན་ཕྱུང་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེས་ན་འཁོར་འདས་སོགས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ ཉིད་དུ་གསུངས་པའི་ལུང་ནི་དུ་མ་ཡོད་མོད་ནའང་། སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མ་ཡིན་བའི་ད

【現代漢語翻譯】它表明，自性並非僅存在於內在，也非僅存在於外在，而是內外皆有。這是因為內外諸法的法性即是真如。因此，它表明遍及內外一切，從而宣說了遠離內外二邊的中道。正如經中所說：『一切眾生皆是無常，然而，佛性是常、不變、不異。因此，我在此經中說，眾生的佛性不在內，不在外，如虛空般，不在內，不在外。』如果虛空有內外，那麼虛空就不能被稱為一或常，也不能說它存在於一切處。虛空不在內，不在外，但它存在於一切眾生心中。眾生的佛性也是如此。同樣，佛性既非存在，也非不存在，也非既存在又不存在。這裡所說的存在與不存在，並非指存在與不存在等同無別，而是指雖存在，卻如虛空般空無；雖不存在，卻非如兔角般虛無。因為它存在於一切眾生心中，所以是存在的；但由於一切眾生在當下無法見到或獲得佛性，所以又是不存在的。因此，它是根據不同的角度，既存在又不存在，既非存在也非不存在，這是經過清晰辨析后所闡述的。此外，作為空與不空等性之論證所引用的經文，如『善男子，佛性即是勝義空性』等等，其意在於空、無常、痛苦、無我乃是輪迴的一切，而與此相反的不空乃至真我，則是圓滿涅槃。因此，智者應清晰辨析空與不空等，並如實見之。若不作此區分，將輪迴與涅槃的一切法都視為一體空性，則非中道。因此，應知這些經文駁斥瞭如來藏莊嚴的觀點和宗義。所以，雖然有許多經文宣說輪迴與涅槃等一切法皆是等性，但並非按字面意思理解。

【English Translation】 It indicates that the nature of self is not only within or only without, but both within and without. This is because the dharma-nature of all inner and outer phenomena is suchness. Therefore, it shows that it pervades all within and without, thus expounding the Middle Way that is free from the extremes of inner and outer. As stated in the sutra itself: 'All sentient beings are impermanent, but the Buddha-nature is permanent, unchanging, and unalterable. Therefore, in this sutra, I say that the Buddha-nature of sentient beings is not within, not without, like the sky, not within, not without.' If the sky had an inside and an outside, then the sky could not be called one or permanent, nor could it be said to exist in all places. The sky is not within, not without, yet it exists in all sentient beings. The Buddha-nature of sentient beings is also the same. Similarly, the Buddha-nature is neither existent nor non-existent, nor both existent and non-existent. The statement that it is both existent and non-existent does not mean that existence and non-existence are equal and undifferentiated, but rather that although it exists, it is like the empty sky, and although it does not exist, it is not like a rabbit's horn. Because it exists in all sentient beings, it is existent, and because the Buddha-nature is not seen or attained by all sentient beings in the present time, it is non-existent. Therefore, it is both existent and non-existent, and neither existent nor non-existent, depending on different perspectives, which is clearly distinguished and explained. Furthermore, the meaning of the scripture cited as proof of the equality of emptiness and non-emptiness, such as 'Son of good family, what is called Buddha-nature is ultimate emptiness,' etc., is that emptiness, impermanence, suffering, and selflessness are all of samsara, and the opposite of these, from non-emptiness to self, is perfect nirvana. Therefore, the wise should clearly distinguish between emptiness and non-emptiness, etc., and see them as they are. If one does not make such distinctions and sees all phenomena of samsara and nirvana as one single emptiness, then that is not the Middle Way. Therefore, it should be understood that these scriptures refute the view and tenets of the Ornament of the Tathagatagarbha. Therefore, although there are many scriptures that proclaim the equality of all phenomena such as samsara and nirvana, they are not to be taken literally.

གོངས་པ་ ཅན་ཡིན་ཏེ། དགོངས་གཞི་ནི་འཁོར་འདས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་གཅིག་པ་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་ ཤིང་། དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ནི་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་ཟབ་མོ་སྒོམ་པའི་ སྐབས་སུ་འཁོར་འདས་ཐ་དད་དུ་རྟོགས་པ་ཙམ་ཡང་སྐྱོན་ཡིན་པས། དེ་སྤང་བའི་དོན་དུ་ འཁོར་འདས་སོགས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་སོགས་བདག་ཡིན་པ་ལྡེམ་དགོངས་སུ་གསུངས་པའི་དགོངས་ པ་མུ་སྟེགས་ཅན་བསྟན་པ་ལ་གཞུག་པའི་དོན་ཡིན་པས་གཙོ་ཆེ་བར་འཆད་པ་ཡང་མདོའི་ དགོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་ འདས་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་འདི་མ་གསུངས་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཚད་མེད་པ་ཕ་རོལ་ ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནས་ས་བཅུའི་བར་དུ་གནས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ མི་མཐོང་བ་ནི་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་ནས་ཅུང་ཟད་ཅིག་མཐོང་ བ་འགྱུར་ཏོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དག་དེ་ལྟར་མཐོང་བར་གྱུར་ ནས་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲའོ། །ཤིན་ཏུ་ངོ་མཚར་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་ཅག་ནི་བསྐལ་པ་ གྲངས་མེད་པའི་བར་དུ་འཁོར་བར་འཁོར་ཏེ། བདག་མེད་པའི་ཡོངས་སུ་བསླུས་པར་གྱུར་ ཏོ། །ཞེས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཚད་མེད་པས་ས་བཅུ་ཐོབ་ཀྱང་མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོ་ 6-90 མ་གསུངས་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་མཐོང་བ་ལ། མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདག་ཡིན་པར་གསུངས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདག་ ཡིན་པ་དེ་ཅུང་ཟད་མཐོང་ནས་ངོ་མཚར་བར་གྱུར་ཅིང་བདག་མེད་པ་ལ་ཡིད་མི་རྟོན་པར་ གྱུར་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། མདོ་དེ་ཉིད་ལས་སྨན་པ་མཁས་པས་རང་གི་བུ་ལ་སྨན་ དཔྱད་ཀྱི་གནས་ཕལ་པ་རྣམས་རིམ་པར་བསྟན་ནས་མཐར་སྨན་སྤྱད་གསང་བའི་མཆོག་ སྟོན་པ་དཔེར་མཛད་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་དེ་ལྟར་ཉེ་གནས་རྣམས་ལ་བགས་ཀྱིས་ མདོ་སྡེ་དགུ་པོ་བསྟན་ཏེ། རྟོགས་པར་བྱས་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ བསྟན་ཏེ། སྲས་ལྟ་བུའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་གོ་ཞེས་བཤད་དོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་པ་དང་བདག་ཡིན་པ་དོན་གཅིག་པས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ བདག་ཡིན་པ་ནི་གཙོ་ཆེར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་དོན་དུ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་བདག་དངོས་ཡིན་པ་ལ་ གནོད་བྱེད་དུ་དེ་དག་བདག་མ་ཡིན་པ་དང་བདག་མེད་པར་གསུངས་པའི་ལུང་རྣམས་འགོད་ པ་ཡང་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། ལུང་འགའ་ཞིག་གི་དགོངས་པ་ནི་གོང་དུ་བཤད་ཅིང་། དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡང་བདག་མ་

【現代漢語翻譯】是具有密意的。其密意在於，輪迴與涅槃的真如（tathatā）是相同的。懷著這樣的密意而宣說的密意是，在修習甚深般若波羅蜜多的瑜伽時，僅僅將輪迴和涅槃視為不同的認知也是一種過失。因此，爲了避免這種過失，才宣說了輪迴等同於平等性（samatā）。此外，如來藏（Tathāgatagarbha）和佛性（Buddha-dhātu）等被認為是『我』（ātman）的隱蔽密意，其密意在於引導外道進入佛法。如果將此作為主要意義來解釋，那就不是經典的密意。正如《大涅槃經》（Mahāparinirvāṇa Sūtra）中所說：『善男子，如果沒有宣說這部《大涅槃經》，即使菩薩們圓滿了無量波羅蜜多，安住於十地，也無法見到佛性。如來宣說之後，他們才能稍微見到。菩薩摩訶薩們如此見到后，會說：『太稀有了！世尊，我們在無量劫中輪迴，被無我（anātman）完全欺騙了！』』因此，即使無量菩薩獲得了十地，如果沒有宣說《大涅槃經》，他們也無法見到佛性。在《大涅槃經》中，佛性被宣說為『我』，因此稍微見到佛性是『我』之後，他們感到驚奇，不再相信無我。此外，在同一部經中，以一位熟練的醫生逐漸向他的兒子展示各種醫學知識，最後展示最秘密的醫學為例，說明如來也以這種方式逐漸向近侍們展示九部經典，在他們理解之後，才展示如來藏，因為對於兒子來說，如來是常恒的。』這裡說如來是常恒的和『我』是同一意義，因此，佛性是『我』主要是爲了偉大的菩薩們。此外，對於那些妨礙如來藏、佛性和法身（Dharmakāya）是真實『我』的說法，引用那些說它們不是『我』或無我的經文，也需要進行辨析。一些經文的密意已經在前面解釋過了。在《寶鬘經》（Ratnávalī Sūtra）中說：『世尊，如來藏也不是『我』……』

【English Translation】 It is intentional. The intention is that the suchness (tathatā) of saṃsāra and nirvāṇa is the same. The intention of speaking with this intention is that even the mere realization that saṃsāra and nirvāṇa are different is a fault when meditating on the profound yoga of prajñāpāramitā. Therefore, in order to abandon that, it is said that saṃsāra and so on are equal. Furthermore, the intention of the Tathāgatagarbha (Essence of the Thus-Gone) and Buddha-nature (Buddha-dhātu) and so on being 'self' (ātman) is a hidden intention, the intention being to introduce non-Buddhists to the teachings. To explain this as the main point is not the intention of the sūtras. As it says in the Great Nirvāṇa Sūtra: 'Son of good family, if this Great Nirvāṇa Sūtra is not spoken, even if Bodhisattvas perfect immeasurable pāramitās and abide in the ten bhūmis, they will not see the Buddha-nature. It is like that. When the Thus-Gone One speaks it, they will see it a little. When Bodhisattva Mahāsattvas see it in that way, they will say: 'It is very wonderful! Bhagavan, we have revolved in saṃsāra for countless kalpas and have been completely deceived by no-self (anātman)!' Thus, even though immeasurable Bodhisattvas have attained the ten bhūmis, if the Great Nirvāṇa Sūtra is not spoken, they will not see the Buddha-nature. In the Great Nirvāṇa Sūtra, the Buddha-nature is spoken of as being 'self', so having seen the Buddha-nature as 'self' a little, they become amazed and do not trust in no-self. Furthermore, in that same sūtra, it is exemplified by a skilled doctor gradually showing his son the various aspects of medical treatment, and finally showing the supreme secret medical treatment. Similarly, the Thus-Gone One gradually showed the nine sūtras to his close attendants, and after they understood them, he showed the Essence of the Thus-Gone One, saying that the Thus-Gone One is eternal for the sake of his son. It is said that the Thus-Gone One being eternal and being 'self' are the same meaning, so the Buddha-nature being 'self' is mainly for the sake of the great Bodhisattvas. Furthermore, it is also necessary to analyze those who cite scriptures that say that the Tathāgatagarbha, Buddha-nature, and Dharmakāya are not 'self' or are without self, as these contradict the idea that they are truly 'self'. The intention of some of these scriptures has already been explained above. In the Ratnávalī Sūtra (Precious Garland Sūtra) it says: 'Bhagavan, the Essence of the Thus-Gone One is also not 'self'…'

ལགས། ཞེས་སོགས་དང་། རྒྱུད་བླ་ལས། གང་དག་འགྲོ་ཀུན་བདག་མེད་མཐའ་ཞི་ཡང་དག་ རྟོགས་ནས་ཐམས་ཅད་ལ། །ཞེས་དང་། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར། འདི་ལྟར་མུ་སྟེགས་པ་གཞན་ཐམས་ཅད་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་ པའི་དངོས་པོ་བདག་ཏུ་ཁས་ལེན་ལ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ཡང་། མུ་སྟེགས་ པས་བརྟགས་པའི་བདག་རྣམས་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་ཡིན་ལ། བདག་མེད་པ་ཉིད་བདག་ཏུ་ བྱས་ཤེས་པའི་དོན་ནི་བདག་བཀག་པ་ཙམ་གྱི་མེད་དགག་དེ་བདག་ཏུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་གྱི་མུ་ 6-91 སྟེགས་པ་སོགས་ཀྱིས་བརྟགས་པའི་བདག་བཀག་པའི་གཞི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཟག་པ་མེད་ པའི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་དེ་བདག་ཏུ་བྱས་པ་སྟེ་དོན་ལ་གནས་པ་དམ་པ་ འམ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བདག་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དགོངས་ པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་བདག་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་དོན་དུ་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་གྱི། མུ་སྟེགས་པ་ སོགས་ཀྱིས་བརྟགས་པའི་བདག་དང་འདྲ་བའི་བདག་ནི་ནམ་ཡང་ཁས་ལེན་པ་མེད་པས། ལུང་དེ་དག་གིས་གནོད་པ་འགའ་ཡང་མེད་ཅིང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེར་མ་ ཟད་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་གསུངས་པ་ནི་དགོངས་པའི་ཚིག་ཡིན་པར་གསུངས་ པས་དེའི་དགོངས་པ་ལ་མཁས་དགོས་ཏེ། བདག་མེད་ཅེས་པ་ལ། སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་མངོན་ པར་ཞེན་ན་ཡང་དག་པའི་དོན་མི་ཤེས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དེ། མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོ་ལྷའི་ཟླ་ བས་བསྒྱུར་བ་ལས། ཇི་ལྟར་གྱད་དེ་རང་གི་ལུས་ལ་རྡོ་རྗེ་འདུག་ཀྱང་འདུ་ཤེས་ཉམས་པས་ སྟོར་བའི་འདུ་ཤེས་སུ་རྟོགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ ཅན་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་དང་། མི་དགེ་བའི་གྲོགས་ པོའི་དབང་དུ་གྱུར་པ་དང་། དགོངས་པའི་ཚིག་མི་ཤེས་པས་བདག་ཡོད་བཞིན་དུ་བདག་ མེད་པར་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །བདག་མེད་པ་མི་སྒོམ་པ་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་བདག་སྒོམ་ པར་བྱེད་དོ། །ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་པའི་བདག་ཡོད་དོ་ཞེས་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རྟོགས་ པ་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ་མི་དགེ་བའི་གྲོགས་པོ་ལ་བསྟེན་ པ་དང་། དགོངས་པའི་ཚིག་གི་མཐའ་མི་ཤེས་པས། བདག་མེད་དོ་བདག་མེད་དོ་ཞེས་སྒོམ་ བཞིན་དུ་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མི་ཤེས་ཏེ། བདག་ག་ལ་ཡོད་གང་ན་གནས། ཅི་རྫ་ མའི་ནང་ན་རྫ་མ་འདུག་པ་ལྟ་བུ་ཞིག་གམ། འོན་ཏེ་རླན་ལྟ་བུར་ཁྱབ་པ་འདུག་གམ། གྱད་ རྨོངས་པའི་སྨིན་མཚམས་ཀྱི་རྒྱན་ལྟ་བུར་འདུག་གམ་སྙམ་པ་ལ། སྨན་པ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་ 6-92 གཤེགས་པས་དེ་དག་ལ་འདི་སྐད་དུ་བདག་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་གནས་པ་མ་ཡིན་ལ། རིན་ པོ་ཆེ་རྡོ་རྗེ་ལྟར་འོད་གསལ་ཞིང་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པས་བསྒྲིབས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཀའ་ སྩལ་ཏ

【現代漢語翻譯】 ལགས། ཞེས་སོགས་དང་། རྒྱུད་བླ་ལས། གང་དག་འགྲོ་ཀུན་བདག་མེད་མཐའ་ཞི་ཡང་དག་རྟོགས་ནས་ཐམས་ཅད་ལ། །ཞེས་དང་། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར། འདི་ལྟར་མུ་སྟེགས་པ་གཞན་ཐམས་ཅད་ནི་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་དེའི་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་བདག་ཏུ་ཁས་ལེན་ལ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ཡང་། མུ་སྟེགས་པས་བརྟགས་པའི་བདག་རྣམས་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་ཡིན་ལ། བདག་མེད་པ་ཉིད་བདག་ཏུ་བྱས་ཤེས་པའི་དོན་ནི་བདག་བཀག་པ་ཙམ་གྱི་མེད་དགག་དེ་བདག་ཏུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་གྱི་མུ་སྟེགས་པ་སོགས་ཀྱིས་བརྟགས་པའི་བདག་བཀག་པའི་གཞི་སྔར་བཤད་པ་ལྟར་ཟག་པ་མེད་པའི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་དེ་བདག་ཏུ་བྱས་པ་སྟེ་དོན་ལ་གནས་པ་དམ་པ་འམ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བདག་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་བདག་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་དོན་དུ་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་གྱི། མུ་སྟེགས་པ་སོགས་ཀྱིས་བརྟགས་པའི་བདག་དང་འདྲ་བའི་བདག་ནི་ནམ་ཡང་ཁས་ལེན་པ་མེད་པས། ལུང་དེ་དག་གིས་གནོད་པ་འགའ་ཡང་མེད་ཅིང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེར་མ་ཟད་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་གསུངས་པ་ནི་དགོངས་པའི་ཚིག་ཡིན་པར་གསུངས་པས་དེའི་དགོངས་པ་ལ་མཁས་དགོས་ཏེ། བདག་མེད་ཅེས་པ་ལ། སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་མངོན་པར་ཞེན་ན་ཡང་དག་པའི་དོན་མི་ཤེས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དེ། མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོ་ལྷའི་ཟླ་བས་བསྒྱུར་བ་ལས། ཇི་ལྟར་གྱད་དེ་རང་གི་ལུས་ལ་རྡོ་རྗེ་འདུག་ཀྱང་འདུ་ཤེས་ཉམས་པས་སྟོར་བའི་འདུ་ཤེས་སུ་རྟོགས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་དང་། མི་དགེ་བའི་གྲོགས་པོའི་དབང་དུ་གྱུར་པ་དང་། དགོངས་པའི་ཚིག་མི་ཤེས་པས་བདག་ཡོད་བཞིན་དུ་བདག་མེད་པར་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །བདག་མེད་པ་མི་སྒོམ་པ་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་བདག་སྒོམ་པར་བྱེད་དོ། །ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་པའི་བདག་ཡོད་དོ་ཞེས་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ་མི་དགེ་བའི་གྲོགས་པོ་ལ་བསྟེན་པ་དང་། དགོངས་པའི་ཚིག་གི་མཐའ་མི་ཤེས་པས། བདག་མེད་དོ་བདག་མེད་དོ་ཞེས་སྒོམ་བཞིན་དུ་བདག་མེད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མི་ཤེས་ཏེ། བདག་ག་ལ་ཡོད་གང་ན་གནས། ཅི་རྫ་མའི་ནང་ན་རྫ་མ་འདུག་པ་ལྟ་བུ་ཞིག་གམ། འོན་ཏེ་རླན་ལྟ་བུར་ཁྱབ་པ་འདུག་གམ། གྱད་རྨོངས་པའི་སྨིན་མཚམས་ཀྱི་རྒྱན་ལྟ་བུར་འདུག་གམ་སྙམ་པ་ལ། སྨན་པ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་དེ་དག་ལ་འདི་སྐད་དུ་བདག་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་གནས་པ་མ་ཡིན་ལ། རིན་པོ་ཆེ་རྡོ་རྗེ་ལྟར་འོད་གསལ་ཞིང་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པས་བསྒྲིབས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏ 是的，等等。在《寶性論》中說：『誰能正確地證悟一切眾生無我、寂滅之境，並對一切眾生。』聖者無著(Asanga)在《寶性論》的註釋中說：『像其他所有外道(Tirthika)一樣，他們都承認色等並非自性的事物為我。』這其中的含義是，外道所臆想的『我』根本不存在。所謂將『無我』視為『我』，並非是將僅僅破除『我』的『無遮』(否定)視為『我』，而是將外道等所臆想的『我』破除后，如前所述，將無漏的、自性光明的法界(Dharmadhatu)視為『我』，這才是安住于實義的真我(Paramatman)或出世間的『我』。這才是經和論的真正含義。我們承認這樣的『我』是名符其實的，但我們絕不承認與外道等臆想的『我』相似的『我』。因此，這些引文沒有任何損害，反而成爲了有力的證明。不僅如此，經中說一切法皆是『無我』，這是一種密意之語，所以必須精通其密意。如果僅僅執著于『無我』的字面意思，就會有不瞭解真實意義的過失。在北涼時期所譯的《大涅槃經》中說：『譬如力士，自身懷有金剛(vajra)，卻因意識錯亂，反而認為自己丟失了金剛。同樣，世間眾生因為不瞭解『我』的真如(tathata)，受到惡友的影響，不瞭解經文的密意，明明有『我』，卻修習『無我』。』『不修習無我之人，則修習世間之我。』『何為世間之我？』就像不瞭解『我』的真如一樣，出世間的『我』也是如此。由於依賴惡友，不瞭解密意的究竟，一邊念著『無我，無我』，一邊卻不瞭解『無我』的真如。『我在哪裡？我住在哪裡？難道像罐子里的罐子一樣嗎？或者像濕氣一樣遍佈各處？或者像愚昧之人眉間的裝飾一樣？』就像醫生一樣，如來(Tathagata)對他們說：『我並非無處不在，而是像珍貴的金剛一樣光明，卻被煩惱所遮蔽。』

【English Translation】 Yes, etc. And in the Uttaratantra, 'Those who realize that all beings are without self, peaceful, and perfectly understand all.' And Arya Asanga in the commentary on the Uttaratantra says, 'Like all other Tirthikas (non-Buddhists), they accept things like form, which are not of their own nature, as self.' The meaning of this is that the 'self' imagined by the Tirthikas does not exist at all. The meaning of knowing 'no-self' as 'self' is not that the mere negation of 'self,' the 'negative negation,' is taken as 'self,' but that after negating the 'self' imagined by the Tirthikas, etc., as previously explained, the stainless Dharmadhatu, which is luminous by its own nature, is taken as 'self.' This is the true self (Paramatman) that abides in reality, or the transcendental 'self.' This is the meaning of the sutras and shastras. We acknowledge such a 'self' in its literal sense, but we never acknowledge a 'self' that is similar to the 'self' imagined by the Tirthikas, etc. Therefore, these quotes do not cause any harm and instead become strong proofs. Moreover, it is said that the statement that all dharmas are without self is a statement of hidden meaning, so one must be skilled in its hidden meaning. If one clings to the literal meaning of 'no-self,' there is a fault of not understanding the true meaning. In the Mahaparinirvana Sutra translated by Kumarajiva, it says: 'For example, a strong man has a vajra (diamond) in his own body, but because his consciousness is disturbed, he mistakenly thinks he has lost it. Similarly, sentient beings in the world do not understand the suchness (tathata) of the self, are influenced by bad friends, and do not understand the hidden meaning of the scriptures, so even though they have a self, they meditate on no-self.' 'Those who do not meditate on no-self meditate on the worldly self.' 'What is the worldly self?' Just as they do not understand the suchness of the self, the transcendental self is also the same. Because they rely on bad friends and do not understand the ultimate meaning of the hidden words, while reciting 'no-self, no-self,' they do not understand the suchness of no-self. 'Where is the self? Where does it reside? Is it like a pot inside a pot? Or is it pervasive like moisture? Or is it like an ornament on the brow of a deluded person?' Like a doctor, the Tathagata said to them: 'The self is not omnipresent, but it is luminous like a precious diamond, yet obscured by the aspects of afflictions.'

ེ། དེ་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་ལ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཡིད་ཆེས་པར་འགྱུར་ལ། ཉོན་ མོངས་པ་ཟད་པར་བྱ་དགོས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་སྙིང་པོ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དང་། མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། འདོད་ཆགས་ དང་། ཞེ་སྡང་དང་། གཏི་མུག་གིས་སེམས་བསྒྲིབས་པས་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ མི་ཤེས་པ་ནི་ཇི་ལྟར་གྱད་དེས་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་ཤའི་ནང་དུ་ནུབ་པ་མི་ཤེས་ཏེ། སྟོར་སྙམ་ སེམས་པ་ལྟར་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་བསྙེན་བཀུར་ བྱེད་པ་མི་ཤེས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཤིན་ཏུ་གསང་བ་མ་ཤེས་པས་བདག་མེད་ པ་ལ་བསྒོམ་ཞིང་ནན་ཏན་བྱེད་དོ། །དཔེར་ན་འཕགས་པ་མ་ཡིན་པ་དག་ནི་བདག་མེད་པ་ སྨྲ་ཡང་བདག་མེད་ཅེས་བྱ་བའི་ཡང་དག་པའི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་སོ། །ངའི་ཉེ་གནས་ཀྱང་ དེ་དང་འདྲ་སྟེ། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་བསྙེན་བཀུར་བྱེད་པ་ཡང་མི་ཤེས་པས། བདག་ མེད་པ་སྒོམ་པ་ཡང་མི་ཤེས་ཏེ། བདག་མེད་པའི་གནས་ཀྱང་མི་ཤེས་སོ། །བདག་མེད་པའི་ མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་ན་བདག་གི་ཡང་དག་པའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། རིགས་ཀྱི་བུ་ དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་ པར་གསུངས་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་སྨན་པ་མཁས་པས་གྱད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་ནོར་བུ་བསྟན་པ་བཞིན་ནོ་ ཞེས་གསུངས་ཏེ། བདག་མེད་པའི་གནས་ཞེས་པ་ནི། གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་གཉིས་ མེད་པའི་གཞི་ཟག་མེད་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་དེ་ཡིན་ལ། བདག་མེད་ ཅེས་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་བཟུང་ན་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་གཉིས་བཀག་ཙམ་གྱི་མེད་ དགག་ཙམ་དེ་ཤེས་ཀྱི། བཀག་པའི་གཞི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་དེ་བདག་ 6-93 མེད་པའི་གནས་དེ་མི་ཤེས་པས་བདག་མེད་པའི་ཡང་དག་པའི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་ལ། དེ་མ་ ཤེས་ན་བདག་གི་ཡང་དག་པའི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་སོ་ཞེས་པ་སྟེ། བདག་གི་ཡང་དག་པའི་ མཚན་ཉིད་དམ་ཡང་དག་པའི་བདག་དེ་ཉིད་བདག་མེད་པའི་མཐའ་ཞི་བ་ཞེས་པ་དེ་ཡིན་ ནོ། །སོར་མོའི་ཕྲེང་བ་ལ་ཕན་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། བཙུན་པ་གང་པོ་གང་སྔོན་གྲམ་ཁྲོད་དུ་ སྐྱེས་པ་ཤིན་ཏུ་དོན་མེད་པའི་གཞུང་གིས་གོས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ལ་ཡིད་མི་ ཆེས་པའི་སེམས་ཅན་དེ་དག་ནི་ད་དུང་ཡང་བདག་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དགོངས་པའི་ཚིག་ཏུ་ མི་ཤེས་པས་སེམས་ཅན་གྲམ་ཁྲོད་པ་རྣམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ལ་ཡིད་མི་ཆེས་ སོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་དག་པའི་བདག་གམ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ བདག་ཁས་མི་ལེན་ན། ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་སྐུར་བ་བཏབ་པས་ཆད་པའི་མཐར་ལྷུང་ལ་ གཞན་གྱིས་ཀུན་བརྟགས་པའི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཁས་བླངས་ན། རྟག་པའི་མ

【現代漢語翻譯】世尊如是宣說后，眾生將會生起信心，只需斷盡煩惱即可。之後，便能如金剛般證見如來藏。涅槃大經中說：『由於貪慾、嗔恨和愚癡矇蔽了心識，所以不能認識佛性，這就像愚人不知道珍寶埋在肉中一樣，還以為丟失了。凡夫也是如此，不知道親近善知識，因為不瞭解甚深隱秘的如來藏，所以修習無我並精進。例如，非聖者雖然口說無我，卻不瞭解無我真正的體性。我的近侍也是如此，既不知道親近善知識，也不知道修習無我，更不瞭解無我的境界。如果不知道無我的體性，又怎麼會知道我的真實體性呢？善男子，如來宣說一切眾生皆有佛性，就像良醫向愚人展示金剛寶一樣。』所謂無我的境界，是指人我和法我二者皆空的無漏界，其自性光明。如果將『無我』一詞執著于字面意思，那麼只會知道對人我和法我的遮止，卻不知道遮止的本體——自性光明的法界，因此不瞭解無我真正的體性。如果不瞭解無我的體性，也就不會了解我的真實體性。我的真實體性，或者說真實的『我』，就是寂滅無我之邊。在《饒益指鬘經》中也說：『比丘，就像生長在墳地的草木，被毫無意義的經文所覆蓋一樣，那些不相信如來藏的眾生，仍然不瞭解「無我」的真實含義，因此這些如同墳地草木般的眾生不相信如來藏。』如此說來，如果不承認真實的『我』，或者說出世間的『我』，那就是謗法，墮入斷見邊。如果承認他人臆造的人我和法我，那就是常見邊。世尊如是宣說后，眾生將會生起信心，只需斷盡煩惱即可。之後，便能如金剛般證見如來藏。涅槃大經中說：『由於貪慾、嗔恨和愚癡矇蔽了心識，所以不能認識佛性，這就像愚人不知道珍寶埋在肉中一樣，還以為丟失了。凡夫也是如此，不知道親近善知識，因為不瞭解甚深隱秘的如來藏，所以修習無我並精進。例如，非聖者雖然口說無我，卻不瞭解無我真正的體性。我的近侍也是如此，既不知道親近善知識，也不知道修習無我，更不瞭解無我的境界。如果不知道無我的體性，又怎麼會知道我的真實體性呢？善男子，如來宣說一切眾生皆有佛性，就像良醫向愚人展示金剛寶一樣。』所謂無我的境界，是指人我和法我二者皆空的無漏界，其自性光明。如果將『無我』一詞執著于字面意思，那麼只會知道對人我和法我的遮止，卻不知道遮止的本體——自性光明的法界，因此不瞭解無我真正的體性。如果不瞭解無我的體性，也就不會了解我的真實體性。我的真實體性，或者說真實的『我』，就是寂滅無我之邊。在《饒益指鬘經》中也說：『比丘，就像生長在墳地的草木，被毫無意義的經文所覆蓋一樣，那些不相信如來藏的眾生，仍然不瞭解「無我」的真實含義，因此這些如同墳地草木般的眾生不相信如來藏。』如此說來，如果不承認真實的『我』，或者說出世間的『我』，那就是謗法，墮入斷見邊。如果承認他人臆造的人我和法我，那就是常見邊。

【English Translation】 Thus spoke the Blessed One, 'Sentient beings will develop faith, and it is only necessary to exhaust their afflictions. Then, they will see the Tathagatagarbha (如來藏, Tathāgatagarbha, Tathāgatagarbha, Womb of the Thus-Come One) like a vajra.' Furthermore, in the Mahaparinirvana Sutra (涅槃大經, Mahāparinirvāṇa Sūtra, Mahāparinirvāṇa Sūtra, Great Passing Away Sutra) it is said: 'Because the mind is obscured by desire, hatred, and ignorance, one does not recognize the Buddha-nature (佛性, Buddhatā, Buddhatā, Buddha Nature), just as a fool does not know that a precious jewel is buried within flesh and thinks it is lost. Ordinary beings are the same; they do not know how to attend to and honor virtuous friends. Because they do not understand the deeply hidden Tathagatagarbha, they meditate on and diligently practice non-self (無我, Anātman, Anātman, No Self). For example, those who are not noble ones speak of non-self, but do not understand the true nature of what is called non-self. My close attendants are also the same; they do not know how to attend to and honor virtuous friends, and they do not know how to meditate on non-self, nor do they understand the state of non-self. If one does not understand the nature of non-self, what need is there to speak of knowing the true nature of self? Son of good family, in this way, the Tathagata has said that all sentient beings have the Buddha-nature, just as a skilled physician shows a vajra jewel to a fool.' The state of non-self refers to the uncontaminated realm where both the self of the person and the self of phenomena are absent, which is naturally luminous. If one grasps the word 'non-self' literally, one will only know the negation of the self of the person and the self of phenomena, but not the basis of that negation—the naturally luminous realm. Therefore, one does not understand the true nature of non-self. If one does not understand that, one will not understand the true nature of self. The true nature of self, or the true 'self,' is the quiescence of the extreme of non-self. In the Sutra Benefiting Angulimala (索摩的佛經), it is also said: 'Bhikkhus, just as any plant that grows in a charnel ground is covered with utterly meaningless scriptures, those sentient beings who do not believe in the Tathagatagarbha still do not understand the meaning of the word 'non-self.' Therefore, those sentient beings who are like plants in a charnel ground do not believe in the Tathagatagarbha.' Thus, if one does not accept the true self, or the transcendent self, one is slandering the true meaning and falling into the extreme of nihilism. If one accepts the self of the person and the self of phenomena that are fabricated by others, one is in the extreme of eternalism.

ཐར་ ལྷུང་བར་འགྱུར་བས། གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པས་རྟག་པའམ་ཡོད་པའི་མཐའ་ དང་བྲལ་ལ། བདག་གཉིས་མེད་པའི་གཞི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཟག་མེད་ཀྱི་དབྱིངས་རང་ བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཡང་དག་པའི་བདག་དེ་གནས་ལུགས་ལ་ཡོད་པས་ཆད་པའམ་ མེད་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་ནི་སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་དོན་ཡིན་ཏེ། སོར་མོའི་ཕྲེང་བ་ལ་ཕན་པའི་མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ་དེ་བཞིན་དུ་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་འདི་ འདྲ་དེ་འདྲའོ་ཞེས་ལོག་པར་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་འདི་ལྟ་སྟེ། ཐར་པ་དང་བདག་དང་འཇིག་རྟེན་ ལས་འདས་པ་ལའང་ལྡེམ་པོ་ངག་མི་ཤེས་པས། བདག་མེད་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཚིག་གོ་ཞེས་ མུར་འདུག་བྱུང་བ་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་གོ། རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཚུགས་པའི་འཇིག་རྟེན་པ་ལ་ ཡང་གཏི་མུག་གི་ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་སོང་ངོ་། །འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ལ་ཡང་ལྡེམ་པོ་ངག་ ཏུ་བཤད་པ་མི་ཤེས་པ་ཉམས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་གཉིས་སྤངས་ཏེ༑ བདག་ཏུ་གཏོགས་པའི་ 6-94 ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་དགེ་འདུན་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་ཐེག་པ་དབུ་མའི་ལམ་དུ་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་ བཞིན་དེ་ཡང་དག་པའི་བདག་ཡིན་པས་བདག་ཡིན་ལ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་གཉིས་ ཀྱིས་སྟོང་བས་བདག་མེད་པ་ཡིན་པ་ཡང་། བདག་དང་བདག་མེད་པ་གཉིས་སུ་མེད་པར་ གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཀྱང་ཡིན་ལ་བདག་མེད་པ་ཡང་ཡིན་པ་ནི། ཕན་ ཚུན་འགལ་བ་ལྟར་སྣང་ཡང་མི་འགལ་བས། རྟོག་པའི་རྣམ་པར་དཔྱོད་པས་དཔྱད་པར་བྱ་ བ་མ་ཡིན་ནོ། །འཁོར་བ་ནི་བདག་མེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་བདག་མ་ཡིན་པས་བདག་མེད་པ་ ནི་འཁོར་བའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་རྒྱུད་བླ་མའི་འགྲེལ་པར་དེ་དང་མཐུན་བར་སྤྱོད་ པ་ཆོས་འདི་པ་དད་པ་ཡོད་ཀྱང་ཉེས་པར་གཟུང་བ་འཛིན་པ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་གང་ཞེ་ན་འདི་ ལྟ་སྟེ། དོན་དམ་པ་ལ་མི་མོས་པ་གང་ཟག་ཏུ་ལྟ་བ་སྟེ། གང་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྟོང་ པ་ཉིད་ལ་མོས་པ་མེད་པ་ནི་མུ་སྟེགས་པ་དག་དང་ཁྱད་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ཞེས་ གསུངས་པ་ཡང་། བདག་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མི་མོས་པ་ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་ སྨྲ་བའི་ཁྱད་པར་གནས་མ་བུ་པའི་སྡེ་བ་ལ་སོགས་པ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་ ཁས་ལེན་པ་དེ་ལྟ་བུ་སངས་རྒྱས་པ་ཡིན་ཡང་མུ་སྟེགས་པ་དང་ཁྱད་མེད་པར་གསུངས་པ་ ཡིན་གྱི། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་བདག་གཉིས་ཀྱིས་ སྟོང་བའི་གཞི་ཡང་དག་པའི་བདག་ཏུ་ཁས་ལེན་པ་ནི་གང་ཟག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་ཆེས་ཆེར་མི་ མཚུངས་ཤིང་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མོས་པའི་མཆ

【現代漢語翻譯】因此，由於人與法的無我，它遠離了常或有的極端。由於沒有二元自我的基礎，如來藏（梵文：Tathāgatagarbha，梵文羅馬擬音：Tathāgatagarbha，漢語字面意思：如來藏）是無漏的界域，自性光明，是真實的自我，存在於實相中，因此遠離了斷或無的極端。像這樣，就是遠離戲論的意義。《指鬘經》中說：『文殊（梵文：Mañjuśrī，梵文羅馬擬音：Mañjuśrī，漢語字面意思：文殊），如是，我的真如就是這樣，像這樣看待就是邪見。對於解脫、自我和超越世間的事物，他們不善於言辭，就像啞巴一樣。他們認為無我是佛陀的教導，就像啞巴一樣。』他們以推理來理解世俗事物，也被愚癡的法所控制。對於超越世間的事物，他們不善於用言語表達，因此退失了。因此，捨棄兩種極端，屬於自我的法的真如，以及如來和僧伽的真如，就是如來所教導的中道。』同樣，如來藏的界域，自性光明，是佛的自性，是真實的自我，因此是自我。但由於它空於人與法的二元自我，因此是無我。這表達了既非自我亦非無我的含義。既是自我又是無我，雖然看起來相互矛盾，但並不矛盾。不應以概念性的思辨來分析它。輪迴只是無我，不是自我。無我是輪迴。』因此，在《寶性論》的註釋中，與此相符的行為是：『這些人雖然有信心，但卻執著于錯誤的觀念。這些人是誰呢？例如，不信勝義諦，執著於人。如果有人不信薄伽梵（梵文：Bhagavān，梵文羅馬擬音：Bhagavān，漢語字面意思：世尊）的空性，那麼他和外道沒有區別。』這說明，不信空於二元自我的空性，例如聲聞乘（梵文：Śrāvakayāna，梵文羅馬擬音：Śrāvakayāna，漢語字面意思：聲聞乘）中的分別說部（梵文：Vibhajyavāda，梵文羅馬擬音：Vibhajyavāda，漢語字面意思：分別說部）和犢子部（梵文：Vātsīputrīya，梵文羅馬擬音：Vātsīputrīya，漢語字面意思：犢子部）等，他們承認不可言說的人我，即使他們是佛教徒，也與外道沒有區別。然而，承認如來藏，法性自性光明，是空於二元自我的基礎，是真實的自我，這與執著於人我截然不同，並且是信勝義諦的最高境界。

【English Translation】 Therefore, due to the absence of self in both person and phenomena, it is free from the extreme of permanence or existence. Because there is no basis for the duality of self, the Tathāgatagarbha (Tathāgatagarbha, Tathāgatagarbha, Womb of the Thus-Gone One) is the uncontaminated realm, naturally luminous, the true self that exists in reality, and therefore free from the extreme of annihilation or non-existence. Such is the meaning of being free from extremes of elaboration. The Aṅgulimālīya Sūtra states: 'Mañjuśrī (Mañjuśrī, Mañjuśrī, Gentle Glory), thus, my very self is such and such; to view it in this way is a false view. Regarding liberation, self, and transcendence of the world, they are not skilled in speech, like mutes. They think that no-self is the word of the Buddha, like mutes.' They understand worldly things by inference and are also controlled by the dharma of ignorance. Regarding things that transcend the world, they are not skilled in expressing them in words, and therefore they decline. Therefore, abandoning both extremes, the suchness of the dharma belonging to the self, and the suchness of the Tathāgata and the Saṅgha, is the Middle Way taught by the Tathāgata.' Similarly, the realm of the Tathāgatagarbha, naturally luminous, is the Buddha-nature, the true self, and therefore it is self. But because it is empty of the duality of self in person and phenomena, it is no-self. This expresses the meaning of being neither self nor no-self. Being both self and no-self, although it seems contradictory, is not contradictory. It should not be analyzed by conceptual speculation. 'Saṃsāra (Saṃsāra, Saṃsāra, Cyclic Existence) is only no-self, not self. No-self is Saṃsāra.' Therefore, in the commentary on the Uttaratantra, conduct consistent with this is: 'These people, although they have faith, cling to wrong views. Who are these people? For example, those who do not believe in ultimate truth, who cling to person. If someone does not believe in the emptiness of the Blessed One (Bhagavān, Bhagavān, Lord), then he is no different from the Tirthikas (Tīrthika, Tīrthika, Ascetics).' This explains that not believing in the emptiness that is empty of the duality of self, such as the Vaibhāṣika (Vibhajyavāda, Vibhajyavāda, Distinctions) and the Vātsīputrīya (Vātsīputrīya, Vātsīputrīya, Vatsiputriya) schools in the Śrāvakayāna (Śrāvakayāna, Śrāvakayāna, Hearer Vehicle), who assert an inexpressible personal self, even if they are Buddhists, are no different from the Tirthikas. However, acknowledging the Tathāgatagarbha, the dharma-nature naturally luminous, as the basis that is empty of the duality of self, as the true self, is very different from clinging to personal self, and is the highest state of believing in ultimate truth.

ོག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་ མདོ་ལས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བདག་གི་མཚན་ཉིད་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་མཆོག་ཅེས་བྱའོ། །ཞེས་དང་། རིགས་ཀྱི་བུ་ 6-95 ཡང་དག་པའི་བདེན་ པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་དག་པའི་ལམ་གཅིག་སྟེ་གཉིས་སུ་མེད་པའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་ རྟག་པ་དང་བཅས། བདེ་བ་དང་བཅས། བདག་དང་བཅས། ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་བཅས་ པ་ནི་ཡང་དག་པའི་བདེན་པའི་དོན་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་པ་དང་། རིགས་ཀྱི་བུ་ངས་སངས་རྒྱས་ བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ལ་ཆོས་རྣམ་པ་གཉིས་མངའ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་དང་། དོན་དམ་པའོ། ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ནི་འགོག་གོ། དོན་དམ་པའི་ཆོས་ནི་མི་འཇིག་མི་འགོག་གོ། དེ་ཡང་རྣམ་ པ་གཉིས་ཏེ། མི་རྟག་པ་བདག་མེད་པ། བདེ་བ་མེད་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་མེད་པ་དང་། རྟག་ པ་བདེ་བ་བདག་ཡོངས་སུ་དག་པའོ། །དེ་ལ་མི་རྟག་པ་དང་། བདག་མེད་པ་དང་། བདེ་བ་ མེད་པ་དང་། ཡོངས་སུ་དག་པ་མེད་པ་ནི་འཇིག་པ་དང་འགོག་པ་ཡོད་དོ། །རྟག་པ་དང་བདེ་ བ་དང་། བདག་དང་། ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི་འཇིག་པ་དང་འགོག་པ་མེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་ སོ། ། ༈ ད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དང་ཐར་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་སོགས་ པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་སོར་མོའི་ཕྲེང་བ་ལ་ཕན་པའི་ མདོ་ལས། ཇི་ལྟར་ཐར་པའི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ། དབྱེ་བ་མེད་པའི་འདུ་ཤེས་སུ་མ་ བྱེད་ཅིག །འཇམ་དཔལ། གང་གྲོང་ཁྱེར་བརྩིགས་པའི་ཁྱིམ་སྟོང་པ་ནི་མི་མེད་པས་སྟོང་ངོ་། ། བུམ་པ་ནི་ཆུ་མེད་པས་སྟོང་ངོ་། །ཀླུང་ནི་ཆུ་མི་འབབ་པས་སྟོང་ངོ་། །ཅི་གྲོང་གི་བར་སྐབས་ ཁྱིམ་མེད་པ་ལ་སྟོང་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱའམ་ཅི་ཁྱིམ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཡིན་ནམ། ཐམས་ཅད་ སྟོང་པ་མ་ཡིན་གྱི་མི་མེད་པས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཅི་བུམ་པ་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཡིན་ནམ། ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་མ་ཡིན་གྱི་ཆུ་མེད་པས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཅི་ཀླུང་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཡིན་ ནམ། ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་མ་ཡིན་གྱི། ཆུ་མི་འབབ་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ་ 6-96 ཐར་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་པ་མ་ཡིན་གྱི། ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཐར་པ་ སྟོང་པ་ཞེས་བྱའོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་སྟོང་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ དང་བྲལ་ཞིང་ཉོམ་མོངས་པ་བྱེ་བའི་མི་དང་ལྷ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་ པའི་དགོངས་པ། ཐར་པ་དང་དོམ་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་ཞིང་ཉེས་པ་ ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་གཞན་སྟོང་ཡིན་པར་གསུངས་པ་ལ། ༈ དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་རྒྱན་ལས། དེ་ཡང་དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་པར་མདོ་ དེ་ཉིད་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སེང་གེའི་སྒྲ་བསྒྲགས་

【現代漢語翻譯】確實如此。《大涅槃經》中，關於超越世間的「我」的體性，被稱為「佛性」，如此執持「我」是極其殊勝的。經中還說：『善男子，真正的真諦是指清凈的唯一道路，沒有第二條。善男子，常、樂、我、凈是真諦的意義。』經中還說：『善男子，我（佛）擁有兩種法，即世俗諦和勝義諦。世俗諦之法會止息，勝義諦之法不滅不息。這又分為兩種：無常、無我、無樂、無凈，以及常、樂、我、凈。其中，無常、無我、無樂、無凈是有生滅的；而常、樂、我、凈是沒有生滅的。』現在，我們將對如來藏、解脫、涅槃等空性的意義進行辨析。在《能斷金剛經》中說：『如何稱解脫的體性為空性？不要執著于無分別的觀念。文殊，如果說建造的城市中的房屋是空的，那是因為沒有人；水瓶是空的，那是因為沒有水；河流是空的，那是因為沒有水流。那麼，是城市中的空地沒有房屋才叫空性，還是所有的房屋都是空性呢？不是所有的房屋都是空性，而是因為沒有人而叫空性。是所有的水瓶都是空性嗎？不是所有的水瓶都是空性，而是因為沒有水而叫空性。是所有的河流都是空性嗎？不是所有的河流都是空性，而是因為沒有水流才叫空性。同樣，解脫不是一切皆空，而是因為遠離一切過患才叫解脫空性。佛陀不是空性，而是因為遠離一切過患，沒有煩惱，超越了人天，所以才叫空性。』這段話的含義是，解脫和勝義諦的佛陀，其自性並非空性，而是遠離一切過患的「他空」。《如來藏經》中說，這是一種密意，經中菩薩宣講獅子吼。

【English Translation】 Indeed. In the Mahaparinirvana Sutra, the nature of the 'Self' that transcends the world is called 'Buddha-nature,' and holding onto this 'Self' is extremely supreme. It also says in the sutra: 'Good son, the true truth refers to the pure, singular path, there is no second. Good son, permanence, bliss, self, and purity are the meanings of the true truth.' It also says in the sutra: 'Good son, I (the Buddha) possess two kinds of Dharma, namely conventional truth and ultimate truth. The Dharma of conventional truth ceases, while the Dharma of ultimate truth does not perish or cease. This is further divided into two: impermanence, non-self, non-bliss, non-purity, and permanence, bliss, self, and purity. Among these, impermanence, non-self, non-bliss, and non-purity have birth and death; while permanence, bliss, self, and purity have no birth and death.' Now, we will analyze the meaning of emptiness in relation to the Tathagatagarbha (Buddha-nature), liberation, Nirvana, and so on. In the Sutra Benefiting Angulimala, it says: 'How is the nature of liberation called emptiness? Do not cling to the notion of non-differentiation. Manjushri, if it is said that the houses in a built city are empty, it is because there are no people; a vase is empty, it is because there is no water; a river is empty, it is because there is no water flowing. Then, is it the empty space in the city without houses that is called emptiness, or are all the houses empty? Not all the houses are empty, but it is called emptiness because there are no people. Are all the vases empty? Not all the vases are empty, but it is called emptiness because there is no water. Are all the rivers empty? Not all the rivers are empty, but it is called emptiness because there is no water flowing. Similarly, liberation is not empty of everything, but it is called liberation emptiness because it is free from all faults. The Buddha is not emptiness, but it is called emptiness because he is free from all faults, has no afflictions, and transcends humans and gods.' The meaning of this passage is that the Buddha of liberation and ultimate truth, whose own nature is not emptiness, but is 'other-empty' (gzhan stong) because it is empty of all faults. The Ornament of the Tathagatagarbha says that this is a hidden meaning, and in that sutra, the Bodhisattva proclaims the lion's roar.

ཏེ། སེང་གེའི་མཐུ་རྩལ་གྱིས་རྣམ་ པར་གནོན་པ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྒྲ་ཐོས་ན་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ ཅད་ལྡེམ་པོ་ངག་ལ་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་སོ། །ངས་ཀྱང་རེ་ཤིག་ཝའི་སྒྲ་ཕྱུང་ན་ཉན་ཐོས་ཐམས་ ཅད་ལན་ལྡོན་མི་ནུས་ན། གལ་ཏེ་སེང་གེའི་སྒྲ་ཕྱུང་ན་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཞེས་ ལྡེམ་པོ་ངག་ཡིན་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དྲང་དོན་ཡིན་ཏེ། མུ་སྟེགས་པ་དག་བདག་གི་སྟེང་ དུ་ཆོས་གཞན་གྱིས་སྟོང་བའི་སྟོང་པ་ལ་ཞེན་པས་དེ་དག་དྲང་བའི་དོན་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ ཏེ། མྱང་འདས་ཀྱི་མདོ་ལས། སྟོན་པ་དྲུག་གིས་གསོལ་པ། གོའུ་ཏ་མ་གལ་ཏེ་བདག་མེད་ན་ སུས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་བྱེད་པར་འགྱུར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། གལ་ ཏེ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་དེས་བྱེད་ན་རྟག་པ་ཞེས་བྱ་བར་རུང་ངམ། དེ་སྟཻ་རྟག་པ་ཡིན་ན། ཅི་སྟེ་ རེས་འགའ་ནི་དགེ་བ་བྱེད་ལ་རེས་འགའ་ནི་མི་དགེ་བ་བྱེད། གལ་ཏེ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་ བ་བྱེད་པའི་དུས་ཡོད་ན་ཇི་སྟེ། བདག་ནི་མཐའ་ཡས་ཤེས་སྨྲ། གལ་ཏེ་བདག་གིས་བྱེད་པ་ ཞིག་ཡིན་ན་ཅིའི་ཕྱིར་མི་དགེ་བའི་ཆོས་སྤྱོད། དེ་ལྟར་བདག་དེ་བྱེད་པ་ཡིན། ཤེས་པ་ཡིན་ན་ ཅིའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ལ་བདག་མེད་པར་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། དེ་ལྟ་བས་ན་མུ་སྟེགས་ཅན་ གྱི་ཆོས་ལ་ནི་ངེས་པར་བདག་མེད་དོ་གང་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡིན་ 6-97 ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྐུ་མཐའ་ཡས་པ་ཐེ་ཚོམ་གྱི་དྲ་བ་མེད་པ་མི་བྱེད་པ་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་ རྟག་པ་ཞེས་བྱ། མི་སྐྱེ་མི་འགོག་པའི་ཕྱིར་བདེ་བ་ཞེས་བྱ། ཉོན་མོངས་པའི་དྲི་མ་མེད་པའི་ ཕྱིར་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཞེས་བྱ། མཚན་ཉིད་བཅུ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་བས་ན་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྟག་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། བདག་དང་། ཡོངས་སུ་དག་པ་སྟོང་པ་ མཚན་མ་མེད་པའོ། །མུ་སྟེགས་ཅན་གྱིས་གསོལ་པ། གལ་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་པ་ དང་བདེ་བ་དང་། བདག་དང་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་། མཚན་མ་མེད་པའི་སྤྱིར་སྟོང་ན་ལྟ། གོའུ་ ཏ་མས་གསུངས་པའི་ཆོས་ཀྱང་སྟོང་པ་མ་ཡིན་བར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བས་ན་བདག་ཅག་གི་ སྤྱི་བོས་བླངས་ཏེ། གཟུངས་སུ་གཟུང་ངོ་ཞེས་གསོལ་ནས་དེའི་ཚེ་མུ་སྟེགས་ཅན་ཚད་མེད་པ་ རྣམས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་དད་པའི་སེམས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བྱུང་ངོ་ཞེས་བཤད་པས། དགོས་པ་མུ་སྟེགས་གཞུག་པ་ལ་ལྡེམ་དགོངས་ལ་དགོངས། དགོངས་གཞི་སྟོང་མི་སྟོང་གི་ སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སྤྲོས་པའི་ཆོས་གཞན་གྱིས་སྟོང་པ་ལ་དགོངས་ནས་ གསུངས་ཏེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མདོ་ལས། རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ནི་མི་སྟོང་པའི་སྟོང་པའོ། ། དཔེར་ན་ཆུ་དང་མར་དང་ཞོ་དང་ཆང་དང་སྦྲང་རྩིའི་སྣོད་རྫེའུ་ལྟ་བུ་ཆུ་དང་མར་དང་ཞོ་དང་ ཆང་དང་ས

【現代漢語翻譯】當以獅子的威力來壓倒一切時，如果聽到菩薩的聲音，所有的聲聞和獨覺都會變得口吃，言語不清。如果我稍微發出『哇』的聲音，所有的聲聞都無法回答，如果發出獅子的吼聲，聲聞們會變成什麼樣呢？』因為說了這些口吃不清的話，所以這是不了義。那些外道執著於我之上空無其他法的空性，所以為他們說了不了義。在《涅槃經》中，六師問道：『喬達摩，如果沒有我，誰會行善作惡呢？』世尊回答說：『如果有所謂的「我」在行事，那麼可以認為是常嗎？』如果是常，為什麼有時行善，有時作惡呢？如果行善作惡有時間性，那麼，『我是無限的』這種說法又如何成立呢？如果「我」在行事，為什麼還要行不善之法呢？如果「我」在行事，而且是覺知者，為什麼眾生還會對無我產生懷疑呢？因此，對外道的法來說，一定是無我的，所謂「我」，就是如來。』為什麼呢？因為他的身體是無限的，沒有疑惑之網，不作不取，所以稱為常。不生不滅，所以稱為樂。沒有煩惱的垢染，所以稱為凈。沒有十種相，所以稱為空。因此，如來是常、樂、我、凈、空、無相。外道問道：『如果如來是常、樂、我、凈，總體上是空，那麼，喬達摩所說的法也不是空，應該知道。因此，我們用頭頂來接受，並銘記在心。』當時，無數的外道也以對佛法的信心而出家受戒。因此，需要針對外道而說不了義，所不了義的是空與非空的戲論，以及對遠離戲論的真如，執著于空無其他法的空性而說。在《涅槃經》中說：『解脫是不空的空。』例如，裝水、酥油、酸奶、酒和蜂蜜的容器等，水、酥油、酸奶、酒和蜂蜜等。需要針對外道而說不了義，所不了義的是空與非空的戲論，以及對遠離戲論的真如，執著于空無其他法的空性而說。在《涅槃經》中說：『解脫是不空的空。』例如，裝水、酥油、酸奶、酒和蜂蜜的容器等，水、酥油、酸奶、酒和蜂蜜等。

【English Translation】 When overwhelming with the power of a lion, if the sound of a Bodhisattva is heard, all Shravakas (聲聞，hearer) and Pratyekabuddhas (緣覺，solitary realizer) will become stuttering, their speech confused. 'If I utter a slight 'wa' sound, all Shravakas will be unable to respond; if I utter a lion's roar, what will become of the Shravakas?' Because these stuttering words were spoken, this is provisional meaning (不了義). Those heretics cling to emptiness devoid of other dharmas on top of the self, so for them, provisional meaning was spoken. In the Nirvana Sutra, the six teachers asked: 'Gautama, if there is no self, who will do good and evil?' The Bhagavan (世尊，Blessed One) replied: 'If something called 'self' is acting, can it be considered permanent?' If it is permanent, why does it sometimes do good and sometimes do evil? If there is a time for doing good and evil, then how can the statement 'I am infinite' be true? If the 'self' is acting, why does it practice non-virtuous dharmas? If that 'self' is acting and is a knower, why do sentient beings have doubts about the absence of self? Therefore, for the heretics' dharma, there is definitely no self; what is called 'self' is the Tathagata (如來，Thus-Gone One).' Why? Because his body is infinite, without the net of doubt, not acting, not taking, therefore called permanent. Not arising, not ceasing, therefore called bliss. Without the stain of afflictions, therefore called completely pure. Without the ten characteristics, therefore called empty. Therefore, the Tathagata is permanent, blissful, self, completely pure, empty, without characteristics. The heretics asked: 'If the Tathagata is permanent, blissful, self, completely pure, and generally empty without characteristics, then the dharma spoken by Gautama is also not empty, it should be known. Therefore, we accept it with the crown of our heads and hold it in our minds.' At that time, countless heretics also ordained with faith in the Buddha's teachings. Therefore, it is necessary to speak provisionally to subdue heretics, and what is meant is to consider the emptiness and non-emptiness of elaboration, and to speak with consideration for the emptiness devoid of other dharmas, which elaborates on Suchness (真如，Thusness) that is free from elaboration. In the Nirvana Sutra, it is said: 'Liberation is the emptiness that is not empty.' For example, containers for water, ghee, yogurt, wine, and honey, etc., water, ghee, yogurt, wine, and honey, etc.

ྦྲང་རྩི་མེད་ཀྱང་དེ་ལ་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་རྫེའུ་ཞེས་འདོགས་ཏེ། རྫེའུ་དེ་ལ་ནི་སྟོང་ ཞེ་འམ་མི་སྟོང་ཞེས་གདགས་སུ་མེད་དོ། །དེ་ལ་སྟོང་ཞེས་བྱར་ནི་གཟུགས་དང་། དྲི་དང་། བྲོ་ བ་དང་། རེག་བྱ་ཞེས་གདགས་སུ་མི་རུང་ངོ་། །མི་སྟོང་ཞེས་བྱར་ནི་ཆུ་ལ་སོགས་པ་གང་ཡང་ མེད་དོ། །རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། གཟུགས་ཞེ་འམ་གཟུགས་མ་ཡིན་ཞེ་འམ་ སྟོང་ཞེ་འམ་མི་སྟོང་ཞེས་གདགས་སུ་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་སྟོང་ཞེས་བྱར་ནི། རྟག་པ་དང་། བདེ་ བ་དང་། བདག་དང་། དག་པ་ཞེས་བྱར་མི་རུང་ངོ་། །མི་སྟོང་ཞེས་བྱར་ནི་རྟག་པ་དང་བདེ་བ་ དང་། བདག་དང་། དག་པ་སུས་མྱོང་སྟེ་དོན་དེ་ལྟ་བས་ན་སྟོང་ཞེ་འམ་མི་སྟོང་ཞེས་གདགས་ 6-98 སུ་མེད་དོ། །འདི་ལྟ་སྟེ། སྲིད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པོ་དང་། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ བ། ཐམས་ཅད་དང་། མཚན་མ་ཐམས་ཅད་དང་། འདུས་བྱས་ཀྱི་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་མེད་ པའི་ཕྱིར་རྫཻའུ་ན་ཞོ་མེད་པ་དང་འདྲ་སྟེ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱའོ། །མི་སྟོང་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡང་དག་ པའི་གཟུགས་རྟག་པ་བདེ་བ་བདག་དང་དག་པ་ཞེས་བྱ་བ་མི་གཡོ་མི་འཕོ་བ་དཔེར་ན། རྫཻའུ་ གཟུགས་དང་དྲི་དང་བྲོ་བ་དང་རེག་བྱ་ཡོད་པས་མི་སྟོང་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་བས་ན་རྣམ་པར་གྲོལ་ བ་ནི་རྫཻའུ་དེ་དང་འདྲའོ། །རྫེའུ་དེ་ནི་རྐྱེན་དང་ཕྲད་ན་ཆག་པར་འགྱུར་གྱི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ནི་ དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་པས་རྫཻའུའི་དཔེས་སྟོང་མི་སྟོང་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་བའི་དོན་དམ་ པའི་སྟོང་པ་བསྟན་ལ་ཞོའི་དཔེས་སྤྲོས་པའི་ཆོས་གཞན་གྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་པར་གསལ་བར་ གསུངས་འདུག་པས་ཤེས་རབ་ཞིབ་མོས་དཔྱོད་ཅིག་ཅེས་འཆད་པར་བྱེད་པས་འདི་རྣམ་པར་ དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། ༈ སོར་མོའི་ཕྲེང་བ་ལ་ཕན་བའི་མདོའི་ལུང་དེ་དང་མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོའི་ལུང་དེ་ གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་སྟོན་ལུགས་མི་འདྲ་བར་འཆད་པ་ནི་རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་རྩིང་ པ་ཡིན་ཏེ། སོར་མོའི་ཕྲེང་བ་ལ་ཕན་པའི་མདོར། སོར་མོའི་ཕྲེང་བས་འཕགས་པ་འཇམ་ དཔལ་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་དྲིས་པའི་ལན་དུ། འཇམ་དཔལ་གྱིས། སངས་རྒྱས་ནམ་མཁའ་ ལྟ་བུ་སྟེ། །ནམ་མཁའ་མཚན་ཉིད་མེད་པའོ། །ཞེས་སོགས་དང་། ཐར་བ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་སྟེ། ། ནམ་མཁའ་མཚན་ཉིད་མེད་པའོ། །ཞེས་དང་། ཆོས་རྣམས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་སྟེ། །དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཞེས་དང་། ཐར་པ་སངས་རྒྱས་དེ་བཞིན་གཤེགས། །སྟོང་པ་ཅི་ཡང་ མེད་པ་དག །སོར་ཕྲེང་ཁྱོད་ཀྱིས་གང་ལས་ཤེས། །ཞེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ལྟར་ རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་དང་། ཐར་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱང་ནམ་མཁའ་ལྟར་རང་གི་ངོ་བོས་ སྟོང་ཞིང་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་ལ་སོར་མོའི་ཕྲེང་བས། བཙུན་པ་འཇམ་དཔལ་ 6-99 ཤིན་ཏུ་སྟོང་པ་ཉི

【現代漢語翻譯】即使沒有蜂蜜，也會稱其為含有水等的容器。這個容器，不能說它是空的或非空的。如果說是空的，就不能說它有形狀、氣味、味道和觸感。如果說它不是空的，那麼其中什麼水等都沒有。解脫也與之類似，不能說它有形狀或沒有形狀，是空的或不是空的。如果說是空的，就不能說是常、樂、我、凈。如果說不是空的，那麼常、樂、我、凈又由誰來體驗呢？因此，從這個意義上說，不能說它是空的或不是空的。例如，二十五有（srid pa nyi shu rtsa lnga po，二十五有），以及所有的煩惱和痛苦，所有的相，所有的有為法，因為這些都不存在，就像沒有酸奶的容器一樣，所以稱為空。而非空，是指真實的形狀，常、樂、我、凈，這些是不動搖、不變化的。例如，容器中有形狀、氣味、味道和觸感，所以稱為非空。因此，解脫就像那個容器一樣。那個容器遇到因緣就會破裂，但解脫不是那樣。因此，用容器的比喻顯示了非空非空的勝義空性，用酸奶的比喻清楚地顯示了空于其他戲論之法。因此，要用精細的智慧來分析。這就是所要解釋的，需要仔細辨析。將《指鬘經》的教證和《大涅槃經》的教證，解釋為顯示空性的方式不同，這是一種粗略的辨析。《指鬘經》中，指鬘問文殊菩薩空性的意義，文殊菩薩回答說：『佛陀如虛空，虛空無自性。』等等，『解脫如虛空，虛空無自性。』以及『諸法如虛空，如來是法身。』以及『解脫、佛陀、如來，空無所有。指鬘，你是從哪裡知道的？』意思是說，一切法如虛空般自性空，解脫和佛陀也如虛空般自性空，什麼也沒有成立。指鬘說：『尊者文殊，非常空性。』

【English Translation】 Even without honey, it is called a container containing water, etc. This container cannot be said to be empty or non-empty. If it is said to be empty, it cannot be said to have form, smell, taste, and touch. If it is said to be non-empty, then there is no water, etc., in it. Liberation is also similar to this; it cannot be said to have form or no form, to be empty or non-empty. If it is said to be empty, it cannot be said to be permanent, blissful, self, and pure. If it is said to be non-empty, then who experiences permanence, bliss, self, and purity? Therefore, in this sense, it cannot be said to be empty or non-empty. For example, the twenty-five existences (srid pa nyi shu rtsa lnga po, twenty-five existences), and all afflictions and sufferings, all signs, all conditioned phenomena, because these do not exist, it is called empty, like a container without yogurt. Non-empty refers to the true form, permanence, bliss, self, and purity, which are unwavering and unchanging. For example, a container has form, smell, taste, and touch, so it is called non-empty. Therefore, liberation is like that container. That container will break when it encounters conditions, but liberation is not like that. Therefore, the analogy of the container shows the ultimate emptiness that is neither empty nor non-empty, and the analogy of yogurt clearly shows that it is empty of other phenomena of elaboration. Therefore, analyze it with subtle wisdom. This is what is to be explained, and it needs to be carefully discerned. Explaining the teachings of the Aṅgulimālīya Sūtra and the Mahāparinirvāṇa Sūtra as showing emptiness in different ways is a rough distinction. In the Aṅgulimālīya Sūtra, when Aṅgulimāla asked Mañjuśrī about the meaning of emptiness, Mañjuśrī replied: 'The Buddha is like space, space has no nature.' and so on, 'Liberation is like space, space has no nature.' and 'All dharmas are like space, the Tathāgata is the Dharmakāya.' and 'Liberation, Buddha, Tathāgata, are empty and have nothing. Aṅgulimāla, where did you learn this from?' It means that all dharmas are empty of their own nature like space, and liberation and the Buddha are also empty of their own nature like space, and nothing is established. Aṅgulimāla said: 'Venerable Mañjuśrī, very empty.'

ད་ལ་བསྒོམ་ཤིང་སྟོང་པར་ཟབ་ཏུ་བསམ་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཞིག་པ་མི་ བཟོད་པར་མཐོང་ངོ་། །ཐར་པ་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་སྟོང་པར་མཐོང་ཞིང་རྟོག་གོ། འདི་ལྟ་ སྟེ་དཔེར་ན་སེར་བའི་རིལ་བུ་ནོར་བུའོ་སྙམ་དུ་བསམ་ནས་ནོར་བུ་ཡང་སྟོང་པར་བསྒོམ་པ་དེ་ བཞིན་དུ་ཁྱོད་ཀྱང་སྟོང་པ་མ་ཡིན་བའི་ཆོས་ལ་སྟོང་པར་སེམས་ཏེ། ཆོས་སྟོང་པ་མཐོང་ནས་ སྟོང་པ་མ་ཡིན་བའི་ཆོས་ལ་ཡང་སྟོང་པར་འཇིག་པར་བྱེད་དོ། །སྟོང་པའི་ཆོས་ཀྱང་གཞན། སྟོང་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་གཞན་ཏེ། སེར་བའི་རིལ་བུ་ལྟ་བུར་ཉོན་མོངས་པ་བྱེ་བ་ ནི་སྟོང་པའོ། །སེར་བའི་རིལ་བུ་ལྟ་བུར་མི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ནི་མྱུར་དུ་འཇིག་ གོ། ནོར་བུ་བཻ་ཌཱུརྱ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་ནི་རྟག་པ་སྟེ། ཐར་པའི་མཐའ་ཡང་ནི་ནོར་བུ་བཻ་ ཌཱུརྱ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་པ་ནས་ཇི་ལྟར་ཐར་པའི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ། དབྱེ་བ་མེད་པའི་ འདུ་ཤེས་སུ་མ་བྱེད་ཅིག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྨྲས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཐར་པ་སྟོང་པ་མ་ཡིན་ པ་དང་སངས་རྒྱས་རྟག་པ་ནི་མཐར་ཐུག་དོན་དམ་པའི་ཐར་པ་དང་སངས་རྒྱས་ཡིན་ལ། དེ་ དག་ལ་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཤེས་གསུངས་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་པར་བསྟན་ཅིང་། དེ་དག་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཞིང་ཉོན་མོངས་པ་བྱེ་བ་རྣམས་མེད་པར་གསུངས་པས། དོན་དམ་པའི་ཐར་པ་དང་སངས་རྒྱས་དེ་ཆོས་གཞན་གྱིས་སྟོང་པའི་གཞན་སྟོང་དུ་བསྟན་ལ། དེ་ཉིད་མི་སྟོང་པའི་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །མྱང་འདས་ཀྱི་མདོ་ལས། ཆུ་ལ་སོགས་པའི་ སྣོད་སྟོང་པ་དེ་ལ་སྟོང་ཞེའམ་མི་སྟོང་ཞེས་གདགས་སུ་མེད་པ་དཔེར་མཛད་ནས། རྣམ་པར་ གྲོལ་བ་ཐར་པ་ཡང་སྟོང་ཞེས་བྱར་ནི་རྟག་པ་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། བདག་དང་། དག་པ་ ཞེས་བྱར་མི་རུང་ངོ་། །ཞེས་པ་ནི་རྣམ་གྲོལ་ཐར་པ་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་བ་དང་། རྣམ་གྲོལ་ ཐར་པ་དེ་སྲིད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་ལ་སོགས་པས་སྟོང་པས་ན་མི་སྟོང་ཞེས་ཀྱང་བྱར་མི་རུང་གི སྲིད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་སོགས་ཆོས་གཞན་གྱིས་སྟོང་པའི་གཞན་སྟོང་ཡིན་པར་བསྟན་ཏེ། སོར་ 6-100 མོའི་ཕྲེང་བ་ལ་ཕན་པའི་མདོའི་ལུང་དེས་བུམ་པ་དང་ཀླུང་ལ་སོགས་པ་ཆུ་མེད་པ་དང་ཆུ་མི་ འབབ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་སྟོང་པ་ཡིན་པ་དཔེར་མཛད་ནས། ཐར་པ་དང་སངས་རྒྱས་ སྟོང་པ་མ་ཡིན་པའི་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་དང་། མྱང་འདས་ཀྱི་མདོའི་ལུང་ དེས་ཆུ་ལ་སོགས་པའི་སྣོད་རྫཻའུ་ཆུ་ལ་སོགས་པས་སྟོང་པ་དེ་དཔེར་མཛད་ནས། རྣམ་པར་ གྲོལ་བ་ཡང་མི་སྟོང་བའི་སྟོང་བ་ཞེས་བསྟན་པ་དེ་གཉིས་ལ་དཔེ་དོན་གཉི་གའི་སྟོང་མི་སྟོང་ གི་ཚུལ་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་པ་གསལ་པོར་གསུངས་པར་སྣང་བའི་ཤེས་རབ་ཞིབ་མོས་ ཤིན་ཏུ་ཡང་དཔྱད་འཚལ་བར་གདའོ། །ཡང་སོར་མོའི་ཕྲེང་བ་ལ་

【現代漢語翻譯】現在，通過深入地觀修空性，會看到一切法都壞滅，令人難以忍受。並且會認為解脫不是空性，也同樣是空性。例如，就像把冰雹當成珍寶一樣，認為珍寶也是空性並進行觀修。同樣，你也會認為非空性的法是空性，看到法是空性后，也會破壞非空性的法。空性的法是一種，非空性的法是另一種。就像冰雹一樣，無數的煩惱是空性的。就像冰雹一樣，不善的法會迅速壞滅。像藍寶石一樣，佛是常恒的，解脫的邊際也像藍寶石一樣。從『如何稱解脫的體性為空性，不要執著于無分別的念頭』等等所說，解脫不是空性，佛是常恒的，這是究竟的勝義解脫和佛。對於這些，說『非空性的法』，是指自性不空。說這些遠離一切過失，沒有無數的煩惱，是指勝義的解脫和佛是空于其他法的自空。這被稱為非空性的空性。《涅槃經》中說：『以水等容器為空性為例，不能說它是空或非空。』同樣，解脫也不是常、樂、我、凈。』這是指解脫的自性不是空性，解脫空於二十五有等，所以也不能說它不是空性，而是空於二十五有等其他法的自空。在《指鬘經》的教證中，以瓶子和河流等沒有水和水不流動為例，說明解脫和佛是非空性的空性。在《涅槃經》的教證中，以水等容器空於水等為例，說明解脫也是非空性的空性。這兩者在比喻和意義上，空和非空的道理上沒有任何差別，這似乎已經清楚地說明了，應該用精細的智慧仔細地分析。還有《指鬘經》中……

【English Translation】 Now, by deeply contemplating emptiness, one sees all dharmas perish, which is unbearable. And one thinks that liberation, which is not emptiness, is also emptiness. For example, just as one thinks of a hailstone as a jewel, and then contemplates that the jewel is also empty. Similarly, you also think of non-empty dharmas as empty, and having seen that dharmas are empty, you also destroy non-empty dharmas. Empty dharmas are one thing, and non-empty dharmas are another. Like hailstones, countless afflictions are empty. Like hailstones, inauspicious dharmas quickly perish. Like a sapphire, the Buddha is eternal, and the limit of liberation is also like a sapphire. From 'How can the nature of liberation be called emptiness? Do not cling to the notion of non-differentiation,' etc., liberation is not emptiness, and the Buddha is eternal, which are the ultimate true liberation and Buddha. Regarding these, saying 'non-empty dharmas' indicates that their own nature is not empty. Saying that these are free from all faults and without countless afflictions indicates that the true liberation and Buddha are empty of other dharmas, the other-emptiness. This is called the emptiness of non-emptiness. The Nirvana Sutra says: 'Using the example of a vessel empty of water, etc., one cannot say that it is empty or not empty.' Similarly, liberation is also not permanent, blissful, self, or pure.' This refers to the fact that the nature of liberation is not emptiness, and liberation is empty of the twenty-five existences, etc., so one cannot say that it is not emptiness, but rather it is the other-emptiness that is empty of other dharmas such as the twenty-five existences. In the quote from the Angulimaliya Sutra, using the example of a vase and a river, etc., being without water and water not flowing, it is explained that liberation and the Buddha are the emptiness of non-emptiness. In the quote from the Nirvana Sutra, using the example of a vessel empty of water, etc., it is explained that liberation is also the emptiness of non-emptiness. It seems clear that there is no difference between these two in terms of the analogy and the meaning, in the principle of emptiness and non-emptiness, and it should be carefully analyzed with subtle wisdom. Also, in the Angulimaliya Sutra...

ཕན་པའི་མདོ་ལས། བྱང་ ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྒྲ་ཐོས་ན་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ལྡེམ་པོ་ངག་ལ་ཀུན་ ཏུ་རྨོངས་སོ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་ལུང་གིས། སྤྱིར་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་དུ་མ་ལས་ལྡེམ་དགོངས་བསྟན་ པ་ལ་ཉན་རང་རྣམས་རྨོངས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི། ཐར་པ་དང་སངས་རྒྱས་གཞན་སྟོང་ཡིན་ བར་བསྟན་པའི་ལུང་དེ་ལྡེམ་དགོངས་སུ་བསྟན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། སངས་ རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་མདོ་སྡེ་མཐའ་ཡས་པ་ལྡེམ་པོ་ངག་ཏུ་སྟོན་པའོ། །འདི་ནི་ལས་ གཅིག་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་ཐེག་པ་གཅིག །སྐྱབས་གཅིག །བདེན་པ་གཅིག་གི་ ཕྱིར་འབྲང་བ་ཁམས་གཅིག་པ། འགྲོ་བ་གཅིག་པ། ཁ་དོག་གཅིག་པ་སྟེ། དེ་བས་ན་ཐེག་པ་ གཅིག་ཅེས་བྱའོ། །གཞན་ནི་ཐབས་ཀྱི་བྱ་བའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། མདོ་གཞན་དུ་མ་དག་ ལྡེམ་པོ་ངག་ཏུ་སྟོན་ལ། མདོ་འདི་ནི་ལས་གཅིག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མདོ་འདི་ལ་ ལྡེམ་པོ་ངག་ཏུ་སྟོན་པ་མེད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོར་ཡང་། མུ་སྟེགས་ཀྱི་སྟོན་པ་དྲུག་ལ་མུ་སྟེགས་ཅན་འདོད་པའི་བདག་ལ་དགག་པ་མཛད་དེ། ཡང་ དག་པའི་བདག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། བདག་དང་། ཡོངས་སུ་ དག་པ་དང་། མཚན་མ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པ་ཡིན་པའི་ངེས་པའི་དོན་མཐར་ཐུག་ཟབ་མོ་ 6-101 གསུངས་པ་ལ་སྟོན་པ་དྲུག་པོ་དད་པ་ཐོབ་པར་གསུངས་པ་ཡིན་གྱི། ལྡེམ་དགོངས་ཀྱི་ངག་ བསྟན་པ་ལ་དད་པ་སྐྱེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྐབས་དེ་ནི་ལེགས་པར་རྣམ་པར་ཕྱེ་བའི་ཆོས་ཀྱི་ འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་སྐབས་ཡིན་བའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ གྱི་རྣམ་གྲངས་དུ་མ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པར་བསྟན་ནས། དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ནི་དངོས་པོ་རྣམ་པ་བདུན་དང་ལྡན་ཏེ། རྟག་པ་དང་། བདག་དང་། བདེ་ བ་དང་། ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་། ཡང་དག་པ་དང་། བདེན་པ་དང་། དགེ་བ་སྟེ། དེ་ནི་རྣམ་ པར་ཕྱེ་ནས་ལན་བཏབ་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་སོར་མོའི་ཕྲེང་བ་ལ་ ཕན་པའི་མདོའི་ལུང་དེ་ལྡེམ་དགོངས་ཡིན་པའི་དགོངས་གཞི་སྟོང་མི་སྟོང་གི་སྤྲོས་པ་དང་ བྲལ་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སྤྲོས་པའི་ཆོས་གཞན་གྱིས་སྟོང་པ་ལ་དགོངས་ཞེས་པ་འདི་བརྟག་ པར་བྱ་སྟེ། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན། ཡིན་ན་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་རྣམ་པར་དཔྱད་ན། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དེ་ བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་རང་གི་ངོ་བོས་ སྟོང་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་རང་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ནི། ཆོས་དེ་རྣམ་ པར་དཔྱད་ན་ཆོས་དེ་ཉིད་མ་ཡིན་པ་ཁོ་ན་ལས་གཞན་པ་

【現代漢語翻譯】在《利益經》中，有這樣的教證：『菩薩』（梵文：Bodhisattva，菩提薩埵，覺有情）的名號被聽聞時，所有的聲聞（梵文：Śrāvaka，聽者）和獨覺（梵文：Pratyekabuddha，辟支佛）都會變得口齒不清，完全迷惑』等等。一般來說，許多大乘經典都顯示了隱義，而這些隱義顯示了聲聞和獨覺的迷惑。然而，顯示解脫和佛陀是『他空』（梵文：paratantra，異體空性）的教證，並不是作為隱義來顯示的。因為在同一部經中說：『佛陀薄伽梵（梵文：Bhagavān，世尊）以隱義的方式宣說了無量無數的經藏。』這是一種事業，如來（梵文：Tathāgata，如是來者）只有一個乘（梵文：yāna，交通工具），一個皈依處，一個真理，因此追隨者具有相同的界（梵文：dhātu，元素），相同的去處，相同的顏色，因此被稱為一乘。其他的都是方便之行。』因此，其他的經典以隱義的方式宣說，而這部經則是因為具有『一種事業』等等的原因，所以這部經沒有以隱義的方式宣說。在《大涅槃經》中，駁斥了外道（梵文：Tīrthika， तीर्थिक，tīrthika，渡河者）的六位導師所主張的『我』（梵文：ātman， आत्मा，ātman，自身），並說真正的『我』，即如來是常恒的、安樂的、真我的、清凈的、無相的，因為空性是究竟的、深刻的意義，這使得六位導師獲得了信心。但這並不是因為顯示了隱義而生起了信心，因為那個時候是善妙地轉法輪的時候。因為在同一部經中說，在顯示了佛陀功德的無量類別是佛性之後，『因此，佛性具有七種事物，即常恒、真我、安樂、清凈、真實、真理和善德，這被稱為分別回答。』此外，關於《指鬘經》中『利益經的教證是隱義』的觀點，即認為它是指與空與非空的戲論無關的真如（梵文：Tathātā，如是），以及以其他戲論之法為空，這一點需要考察。這個與戲論無關的真如，它自身是空性的嗎？如果它是空性的，那麼如果分析這個與戲論無關的真如，它就不再是與戲論無關的真如了，因為這個與戲論無關的真如自身是空性的。自身空性的空性之義是，如果分析這個法，那麼這個法就不是它自身。

【English Translation】 In the Sutra of Benefit, there is the teaching: 'When the name of a Bodhisattva is heard, all Śrāvakas and Pratyekabuddhas become incoherent and completely confused,' and so on. In general, many Mahayana sutras show hidden meanings, and these hidden meanings show the confusion of Śrāvakas and Pratyekabuddhas. However, the teachings that show liberation and Buddhahood as 'other-empty' (paratantra) are not shown as hidden meanings. Because in the same sutra it says: 'The Buddha Bhagavan teaches endless sutras in a hidden way.' This is one activity, the Tathāgata has one yāna, one refuge, one truth, therefore the followers have the same dhātu, the same destination, the same color, therefore it is called one yāna. The others are activities of skillful means.' Therefore, other sutras teach in a hidden way, but this sutra, because it has 'one activity' and so on, this sutra does not teach in a hidden way. In the Great Nirvana Sutra, the six teachers of the Tīrthikas are refuted for their assertion of 'self' (ātman), and it is said that the true 'self,' the Tathāgata, is permanent, blissful, true self, pure, and without characteristics, because emptiness is the ultimate, profound meaning, which caused the six teachers to gain faith. But this is not because faith arose from showing hidden meanings, because that time was the time of excellently turning the wheel of Dharma. Because in the same sutra it says, after showing that the countless categories of the Buddha's qualities are Buddha-nature, 'Therefore, that Buddha-nature has seven things, namely permanence, self, bliss, purity, truth, reality, and virtue, which is called answering separately.' Furthermore, regarding the view in the Angulimaliya Sutra that 'the teaching of the Sutra of Benefit is a hidden meaning,' that it refers to Suchness (Tathātā) that is free from the elaboration of emptiness and non-emptiness, and that it is empty of other elaborated dharmas, this needs to be examined. Is this Suchness that is free from elaboration empty in its own essence? If it is empty, then if this Suchness that is free from elaboration is analyzed, it will no longer be Suchness that is free from elaboration, because this Suchness that is free from elaboration is empty in its own essence. The meaning of emptiness of self-essence is that if this dharma is analyzed, then this dharma is not itself.

ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ་མེད་དོ༑ ༑དེ་འདོད་ ན་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་མ་གྲུབ་པ་འགྱུར་ལ། དེ་ཡང་ འདོད་ན། ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་མདོ་ལས། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གནས་པ་ནི་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་མ་བྱུང་ཡང་རུང་། དེའི་ཆོས་ཉིད་དང་། ཆོས་ཀྱི་གནས་ཉིད་དང་། ཆོས་མི་འགྱུར་བ་ནི་གྲོང་ཁྱེར་རྙིང་པའི་ལམ་ བཞིན་དུ་འདུག་པའོ་ཞེས་དང་། དེ་བཞིན་དུ་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་གང་ང་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ་དེ་དག་གིས། ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཆོས་ཉིད་དང་། ཆོས་ཀྱི་གནས་ཉིད་དང་། ཆོས་མི་འགྱུར་ 6-102 བ་ཉིད་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ཡང་དག་པ་ཉིད་དང་། བདེན་པ་ཉིད་དེ་ནི་འདུག་པ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། ། ༈ གཞན་ཡང་ཁྱེད་ཉིད་ཀྱིས། དགོངས་ཏེ་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ནི་ ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། (བུ་སྟོན་རིན་པོ་ཆེས་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་མ་ཁྲོལ་ན་ཁྱོད་དཔོན་སློབ་ བླུན་པོ་རྫུན་ཅན། སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡོད་པ་ཙམ་ལ་སངས་རྒྱས་མཚན་ཉིད་ པ་མཚན་དཔེ་དང་སྟོབས་སོགས་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཡོད་དོ་རྟག་གོ་བརྟན་ནོ་ཐེར་ཟུག་ གོ་ཟེར་བའི་མངོན་སུམ་ལ་ཧམ་པ། བྱེད་པ་འདི་ཤིན་ཏུ་ནོར་ཞིང་སེམས་ཅན་སླུས་པ་ཡིན་ ནོ། །སྟོབས་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྫོགས་ན་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མས་སྒྲིབ་མི་ཐུབ་ཅིང་ཉོན་མོངས་པ་ གང་ལ་མངའ། ཁྱོད་ཀྱི་སངས་རྒྱས་མཚན་ཉིད་པ་དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་སུ་ འགྱུར་བས་འདི་ལས་ཧམ་པ་ཆེ་བ་ཅི་ཞིག་བྱེད། ད་ལྟ་སངས་རྒྱས་མི་དགོས་བྱང་སེམས་ཀྱི་ ཡོན་ཏན་ཡང་ཆ་ཙམ་མེད། གང་འགྲོ་ཆ་མེད་སྡུག་བསྔལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་འདི་ལྟ་བུའི་ཁམས་ གསུམ་ཀྱི་སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་སུ་ལྟ་བ་ཁྱོད་ནོར་རོ་)དགོངས་གཞིའི་དོན་ཟབ་མོ་ནི་ མེད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། མེད་དོ་ཞེས་སྨ་ནའང་སྐུར་འདེབས་སུ་འགྱུར་བར་འཆད་པ་དང་འགལ་ ལོ། །སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་བ་ཡིན་ན་ནི། དེ་ལ་སྤྲོས་ པའི་ཆོས་གཞན་གྱིས་སྟོང་བ་དེ་གཞན་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པས་ཁྱོད་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་གཞན་སྟོང་ ཁས་བླངས་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་ ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུའམ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་ པར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་རྣམས་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་ཞིང་། དེ་དག་ཀུན་རྫོབ་འདུས་བྱས་ ཀྱི་ཆོས་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་རང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟཽང་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་གདོད་མ་ཉིད་ནས་ དབེན་པའམ་སྟོང་པ་ནི་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། ཐེག་ 6-103 བསྡུས་ཀྱི་བཤད་སྦྱར་ལས། སྤྲོས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་སྟཻ་སྒྲ་དང

【現代漢語翻譯】如果存在某種事物，那它就是不存在的。如果這樣認為，那麼經過分析，遠離戲論的真如就會變成不成立。如果也這樣認為，那麼就與《楞伽經》所說相違背。《楞伽經》中說：『大慧（Mahamati），法界安住是不管如來（Tathagata）出現與否，它的法性、法的安住性、法的不變性，都像古城的道路一樣存在。』同樣，大慧，我和那些如來所證悟的法性、法的安住性、法的不變性、真如、真實性、真諦都是存在的。』此外，您所說的，如來所說的那些話，字面意思是不存在的，（布頓仁波切說，如果不能理解佛陀的密意，那麼你們師徒就是愚蠢的騙子。僅僅因為眾生有成佛的因素，就說他們具有佛陀的相好、力量等一切功德，是常、是堅固、是真實的，這是公然的謊言。這樣做是極其錯誤的，是在欺騙眾生。如果力量等功德圓滿，就不會被突如其來的污垢所遮蔽，也不會有任何煩惱。你所說的具有相好的佛陀，因為一切眾生都會成佛，所以還有什麼比這更荒謬的呢？現在不需要成佛，連菩薩的功德都沒有一絲一毫。無論走到哪裡，都只能享受無盡的痛苦，像這樣看待三界眾生為佛陀，你真是錯了。）而深奧的密意並非不存在，如果說不存在，那就變成了誹謗。如果遠離戲論的真如不是以自性空，那麼以其他戲論之法空，那就是他空性，這樣您自己也就承認了他空性。就像這樣，真如、法界、真實之際、自性身或法身等，這些在勝義諦上成立的事物，不是以自性空，而這些世俗的、有為的法，經過分析，都是以各自的自性空，從本初以來就遠離或空性，這就是所謂的遠離一切戲論邊。如《攝大乘論釋》中說：『戲論，指的是世俗的音聲。』

【English Translation】 If there is something, then it is non-existent. If one thinks so, then upon analysis, the Suchness (Tathata) that is free from elaboration (sprosa) will become unestablished. If one also thinks so, then it contradicts what is said in the Lankavatara Sutra. In the Lankavatara Sutra, it says: 'Mahamati, the abiding of the Dharma-dhatu (dharmadhatu) is whether the Tathagatas appear or not, its Dharma-nature, the abiding nature of the Dharma, and the unchanging nature of the Dharma, remain like the road of an ancient city.' Similarly, Mahamati, the Dharma-nature, the abiding nature of the Dharma, the unchanging nature of the Dharma, Suchness, Reality, and Truth, which I and those Tathagatas have realized, exist. Furthermore, what you say, that the literal meaning of what the Tathagatas say does not exist (Buton Rinchenpo states, 'If you do not understand the Buddha's intention, then you and your disciples are foolish liars. Just because sentient beings have the potential to become Buddhas, you claim they possess all the qualities of a Buddha, such as marks and signs, powers, etc., and that they are permanent, stable, and real. This is a blatant lie. Doing so is extremely wrong and deceives sentient beings. If powers and other qualities were complete, they would not be obscured by sudden defilements, and they would not have any afflictions. Your so-called Buddha with marks and signs, since all sentient beings will become Buddhas, what could be more absurd than this? Now there is no need to become a Buddha, and even the qualities of a Bodhisattva are not present even in the slightest. Wherever they go, they only experience endless suffering. To view sentient beings in the three realms as Buddhas is your mistake.'), but the profound meaning is not non-existent, and to say it is non-existent would be slander. If the Suchness free from elaboration is not empty of its own nature, then being empty of other elaborated phenomena is other-emptiness (gzhan stong nyid), and thus you yourself would be admitting other-emptiness. In this way, Suchness, the Dharma-dhatu, the Limit of Reality, the Essence Body or Dharma Body, etc., those that are established as ultimately true, are not empty of their own nature, while these conventional, conditioned phenomena, upon analysis, are all empty of their own nature. From the very beginning, being devoid or empty of these phenomena is called being free from all extremes of elaboration. As the commentary on the Compendium of Determinations says: 'Elaboration refers to conventional sound.'

་འཇིག་རྟེན་པའི་ཤེས་ པས་བསྡུས་པ་སྟེ་ཞེས་སོགས་ནས། དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྤྲོས་པ་མེད་པ་ཉིད་དེ་ཞེས་བཤད་པ་ ལྟར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གཞན་སྟོང་ཞེས་ཟེར་བ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་བླ་མའི་ལུང་། འདི་ལ་བསལ་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །ཅེས་སོགས་འགྲེལ་པ་དང་བཅས་པ་སྔར་དྲངས་པ་ དང་། མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། ཡོད་མིན་མེད་མིན་དེ་བཞིན་མིན་གཞན་མིན། །ཞེས་སོགས་ གསུངས་པའི་འགྲེལ་པར། ཀུན་བརྟགས་པ་དང་། གཞན་གྱི་དབང་གི་མཚན་ཉིད་དག་ གིས་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ གསུངས་ཏཻ། དེ་བཞིན་ཉིད་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཡོངས་གྲུབ་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་པ་དེ་ཆོས་ གཞན་ཀུན་བརྟགས་དང་གཞན་དབང་གིས་སྟོང་པ་དེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། ། ༈ ཡང་དཔལ་ཕྲེང་སེང་གེའི་སྒྲ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ པར་གསུངས་པ་དེ་གཞན་སྟོང་མ་ཡིན་པར་རང་སྟོང་དུ་འཆད་པ་ཡང་མདོའི་དགོངས་པ་མ་ ཡིན་ཏེ། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ སྟོང་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པས་མི་སྟོང་བར་གསུངས་པའི་ལུང་ གོང་དུ་དྲངས་པ་ན་གསལ་བས་སོ། །མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས་སྟོང་ཉིད་བཅུ་གཅིག་པ་ གསུངས་པའི་ནང་ནས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་དོན་དམ་པའི་སྟོང་པའོ། །དོན་དམ་ པའི་སྟོང་པ་ནི་ལམ་དབུ་མའོ། །ལམ་དབུ་མ་ནི་སངས་རྒྱས་སོ། །སངས་རྒྱས་ནི་མྱ་ངན་ལས་ འདས་པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་དམ་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་ སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ། མདོ་དེའི་ལུང་། རིགས་ཀྱི་བུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་ གི་མཚན་ཉིད་མེད། གཞན་གྱི་མཚན་ཉིད་མེད། བདག་དང་གཞན་གྱི་མཚན་ཉིད་མེད་ཅེས་ 6-104 པ་ནས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མེད། བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་མཚན་ཉིད་མེད། ལས་ ཀྱི་མཚན་ཉིད་མེད། ལས་ཀྱི་བདག་པོའི་མཚན་ཉིད་མེད། ཉོན་མོངས་པའི་མཚན་ཉིད་མེད། ཉོན་མོངས་པའི་བདག་པོའི་མཚན་ཉིད་མེད་པའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་མཚན་ཉིད་གང་དུ་འགོག་ པ་དེ་ནི་ཡང་དག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་མི་བདེན་པ་ སྟེ། གང་དུ་འགོག་པ་དེ་ནི་ཡང་དག་པ་ཞེས་བྱ། ཡང་དག་པའི་འདུ་ཤེས་ཞེས་བྱ། ཆོས་ཀྱི་ དབྱིངས་ཞེས་བྱ། མཐར་ཕྱིན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ། དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱ། དོན་དམ་པའི་ སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་འགོད་པ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འགོག་པ་ཞེས་པ་ ལ། གང་དུ་འགོག་པའི་གཞི་དང་། གཞི་དེ་ལ་ཆོས་གང་འགོག་པ་གཉིས་ལས། མཚན་ཉིད་ གང་དུ་འགོག་པ་དེ་ནི། ཡང་དག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །ཞེས་པས་གང་དུ་འགོག་པའི་ གཞི་དེ་ཡ

【現代漢語翻譯】正如經中所說，『被世俗知識所包含』等等，因為沒有它，所以沒有擴充套件。』像這樣。這樣的空性被稱為他空。如《寶性論》的引文：『於此無有應遣除。』等等，以及之前引用的註釋。如《經莊嚴論》中說：『非有非無亦非如，非異。』等等。在註釋中說：『不是由遍計所執和依他起的自性所成立的。也不是由圓成實的自性所不成立的。』因此，真如是不變的圓成實，不空于自己的體性，而空于其他遍計所執和依他起，這被認為是真如的實相。此外，《吉祥獅子吼經》中說，如來藏是空性，如果解釋為自空，則不符合經的本意。因為在同一部經中說：『如來藏空於一切煩惱，不空于不可思議的佛法。』如上面引用的經文所示。在《大涅槃經》中，提到了十一種空性。其中，佛的自性是勝義空。勝義空是中道。中道是佛。佛被稱為涅槃。』爲了證明勝義空是空于自身體性的空性，引用了該經的經文：『善男子，一切法無我之相，無他之相，無我與他之相。』從『無菩提之相，無獲得菩提之相，無業之相，無業之主之相，無煩惱之相，無煩惱之主之相。善男子，何處止息相，即是真實之相。善男子，一切法皆非真實，何處止息，即是真實，即是真實之想，即是法界，即是究竟之智慧，即是勝義，即是勝義空性。』這樣引用是不合理的。因為『止息』這個詞，有止息的基礎，以及在這個基礎上止息的法。『何處止息相，即是真實之相。』因此，止息的基礎是...

【English Translation】 As it is said in the scriptures, 'contained by worldly knowledge' etc., because without it, there is no elaboration.' Like this. Such emptiness is called Other-Emptiness (gzhan stong). As the quote from the Uttaratantra Shastra: 'Here there is nothing to be eliminated.' etc., along with the commentary quoted earlier. As it says in the Ornament of the Sutras: 'Not existent, not non-existent, not thus, not other.' etc. In the commentary, it says: 'It is not established by the characteristics of the imputed and the dependent. Nor is it not non-existent by the characteristic of the perfectly established.' Therefore, Suchness (tathata) is the unchanging perfectly established, not empty of its own essence, but empty of other imputed and dependent, that is considered the reality of Suchness. Furthermore, in the Shri Simhanada Sutra, it says that the Tathagatagarbha (essence of the Thus-Gone) is emptiness, if explained as self-emptiness, it does not conform to the meaning of the sutra. Because in the same sutra it says: 'The Tathagatagarbha is empty of all defilements, and not empty of inconceivable Buddha-dharmas.' As shown in the sutra quoted above. In the Mahaparinirvana Sutra, eleven kinds of emptiness are mentioned. Among them, the nature of the Buddha is the ultimate emptiness. Ultimate emptiness is the Middle Way. The Middle Way is the Buddha. The Buddha is called Nirvana.' To prove that ultimate emptiness is the emptiness that is empty of its own essence, the sutra text is quoted: 'Son of good family, all dharmas have no characteristic of self, no characteristic of other, no characteristic of self and other.' From 'no characteristic of enlightenment, no characteristic of attaining enlightenment, no characteristic of karma, no characteristic of the lord of karma, no characteristic of afflictions, no characteristic of the lord of afflictions. Son of good family, wherever a characteristic ceases, that is called the true characteristic. Son of good family, all dharmas are untrue, wherever it ceases, that is called true, that is called the thought of truth, that is called the realm of dharma, that is called ultimate wisdom, that is called ultimate, that is called ultimate emptiness.' Quoting in this way is not reasonable. Because the word 'cessation', there is the basis of cessation, and the dharma that ceases on that basis. 'Wherever a characteristic ceases, that is called the true characteristic.' Therefore, the basis of cessation is...

ང་དག་པར་གྲུབ་པ་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་བར་བསྟན་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་མི་ བདེན་པ་སྟེ་ཞེས་པའི་ཆོས་གང་འགོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་དེ་རྣམས་མི་བདེན་པ་ རང་རང་ངོ་བོས་སྟོང་པར་བསྟན་ཏེ། གང་དུ་འགོག་པའི་གཞི་ནི་ཡང་དག་པ་དང་། ཡང་དག་ པའི་འདུ་ཤེས་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་། མཐར་ཕྱིན་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། དོན་དམ་པ་དང་། དོན་དམ་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་པའི་རྣམ་གྲངས་སུ་སྨོས་པ་རྣམས་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཆོས་ གཞན་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་བ་ནི་གཞན་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པས། ལུང་ དེས་ཀྱང་དོན་དམ་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་གཞན་སྟོང་ཡིན་པ་ཉིད་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བསྟན་པ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཞན་སྟོང་གི་དོན་ནི་མཐར་ཐུག་གི་དོན་དམ་བདེན་པའམ་ཆོས་ ཀྱི་སྐུ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་དང་ཉེས་པའི་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ནི་གཞན་སྟོང་ ཡིན་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པས་རང་གི་ངོ་ བོས་སྟོང་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །རང་སྟོང་དང་གཞན་སྟོང་གི་ཁྱད་པར་ཡང་། མྱང་འདས་ 6-105 ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། གཞན་ཡང་སྟོང་པ་ཞི་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡིན་ཏེ་ཞེས་ སོགས་སྔར་དྲངས་པ་དང་། རིགས་ཀྱི་བུ་འདི་ལྟར་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་ནི་སྔ་ནས་མེད་པ་སྟེ། འཇིམ་པའི་ཚེ་རྫ་མ་མེད་པ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན། འགག་སྟེ་མེད་པས་ཏེ། རྫ་མ་ཞིག་ནས་མེད་པ་ལྟ་ བུ་ཡང་མ་ཡིན། གཏན་མེད་པས་ཏེ། རུས་སྦལ་གྱི་སྤུ་དང་རི་བོང་གི་རྭ་ལྟ་བུ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གཅིག་ལ་གཅིག་མེད་པ་དང་ནི་མཐུན་ནོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་ཁྱོད་སྨྲ་བ་ལྟར། བ་ལང་ལ་རྟ་མེད་ མོད་ཀྱི། བ་ལང་མེད་ཅེས་བྱར་མི་རུང་ངོ་། །རྟ་ལ་བ་ལང་མེད་མོད་ཀྱི། རྟ་ཡང་མེད་ཅེས་བྱར་ མི་རུང་སྟེ། མྱང་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ པ་མེད། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་མེད་དེ། དེ་བའི་ན་གཅིག་ལ་གཅིག་མེད་ པ་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་། སོར་མོའི་ཕྲེང་བ་ལ་ཕན་པའི་མདོར། སོར་མོའི་ཕྲེང་ བ་དང་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱིས་དྲིས་ལན་གྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ གཞན་སྟོང་དེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མཆོག་ཡིན་པར་འདོད་པ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་ རྒྱན་ལས། གཅིག་ལ་གཅིག་མེད་པའི་སྟོང་པ་ནི་སྟོང་ཉིད་བདུན་གྱི་ནང་ན་ཐ་ཤལ་ཡིན་པར་ ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་མདོ་ལས། འདི་ལྟར་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། དངོས་པོའི་རང་ བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། སྲིད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མི་སྲིད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ཆོས་ ཐམས་ཅད་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། དོན་དམ་པ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྟོང་པ་ ཆེན་པོ་ཉིད་དང་། གཅིག་གིས་གཅིག་སྟོང་པ་ཉིད་དང་བདུན་ན

【現代漢語翻譯】我已經解釋瞭如何證明清凈的自性並非空無，並且已經解釋了所有法皆為非真實的，即所有被認為是所破之特徵的事物，實際上都是空性，各自的自性皆空。其中，作為所破之基礎的事物，如『真實』、『真實的觀念』、『法界』、『究竟的智慧』、『勝義諦』和『勝義諦的空性』等，這些被提及的事物，被其他法的特徵所空，即為他空性。因此，這段經文非常清楚地表明瞭勝義諦的空性即是他空性。因此，他空的含義是，究竟的勝義諦或法身，空于所有的世俗法和過失，這即是他空。而所有的世俗法，經過分析，沒有一個是真實存在的，因此是自性空的空性。關於自空和他空的區別，《大涅槃經》中說：『此外，被稱為寂靜的空性即是法界』，如前所引。又說：『善男子，如此涅槃並非先前不存在，不像製陶時陶器不存在一樣；也不是斷滅，不像陶器破碎后消失一樣；也不是完全不存在，不像龜毛和兔角一樣；而是一種事物不存在於另一種事物中。』『善男子，如你所說，牛身上沒有馬，但不能說沒有牛；馬身上沒有牛，但也不能說沒有馬。涅槃也是如此，煩惱中沒有涅槃，涅槃中沒有煩惱，因此稱為一種事物不存在於另一種事物中。』以及《指鬘經》中，指鬘和聖者文殊菩薩通過問答確定的那樣。如果有人認為這種他空是空性的至高者，那麼在《如來藏莊嚴經》中說：『一種事物不存在於另一種事物中的空性，在七種空性中是最下等的。』《楞伽經》中說：『如此，有自相空性、自性空性、有性空性、無性空性、一切法不可說空性、勝義聖智大空性，以及一者空於一者的空性，共有七種。』

【English Translation】 I have explained how to demonstrate that the pure self-nature is not empty, and I have explained that all dharmas are unreal, that is, all things that are considered to be the characteristics of what is to be refuted are actually emptiness, each with its own self-nature being empty. Among them, the things that are the basis of what is to be refuted, such as 'truth,' 'the concept of truth,' 'dharmadhatu,' 'ultimate wisdom,' 'paramartha,' and 'the emptiness of paramartha,' etc., these things that are mentioned, being empty of the characteristics of other dharmas, are other-emptiness. Therefore, this scripture very clearly shows that the emptiness of paramartha is other-emptiness. Therefore, the meaning of other-emptiness is that the ultimate paramartha or dharmakaya is empty of all mundane dharmas and faults, which is other-emptiness. And all mundane dharmas, after analysis, none of them are real, so they are the emptiness of self-nature emptiness. Regarding the difference between self-emptiness and other-emptiness, the 《Mahaparinirvana Sutra》 says: 'Moreover, the emptiness called peacefulness is the dharmadhatu,' as quoted earlier. It also says: 'Good son, thus nirvana is not previously non-existent, like a pot not existing when making pottery; nor is it annihilation, like a pot disappearing after being broken; nor is it completely non-existent, like turtle hair and rabbit horns; but it is that one thing does not exist in another thing.' 'Good son, as you say, there is no horse on a cow, but it cannot be said that there is no cow; there is no cow on a horse, but it cannot be said that there is no horse. Nirvana is also like this, there is no nirvana in afflictions, and there are no afflictions in nirvana, therefore it is called one thing not existing in another thing.' And as determined by Angulimala and the Bodhisattva Manjushri through questions and answers in the 《Angulimala Sutra》. If someone thinks that this other-emptiness is the supreme of emptiness, then the 《Ratnagotravibhāga》 says: 'The emptiness of one thing not existing in another is the lowest among the seven emptinesses.' The 《Lankavatara Sutra》 says: 'Thus, there are self-characteristic emptiness, self-nature emptiness, existence emptiness, non-existence emptiness, the emptiness of all dharmas being inexpressible, the great emptiness of paramartha noble wisdom, and the emptiness of one being empty of another, totaling seven.'

ོ། །ཞེས་སོགས་རྒྱས་བཤད་ དང་བཅས་ནས། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་གཅིག་གིས་གཅིག་སྟོང་པ་འདི་ནི་བདུན་གྱི་ཐ་ཤལ་ཏེ་དེ་ནི་ ཁྱོད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་སྤང་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པས། གཅིག་ལ་གཅིག་མེད་པའི་སྟོང་པ་ནི་ ཉེ་ཚེ་བའི་སྟོང་པ་ཡིན་པས་དེ་བསྒོམས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་དུ་མི་འགྱུར་བས་སྤང་བྱར་ བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འབྱུང་བས་འདི་ཡང་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་ 6-106 མདོ་ལས། སྟོང་པ་ཉིད་བདུན་གྱི་ནང་ནས་ཐ་ཤལ་དུ་གསུངས་པའི་གཅིག་གིས་གཅིག་སྟོང་ པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ནི། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་གཅིག་གིས་གཅིག་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། གང་ན་གཅིག་མེད་པ་དེ་ནི་དེས་སྟོང་ཞེས་བྱའོ། །འདི་ལྟ་སྟེ། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་(རི་དྭགས་འཛིན་གྱི་) མྲི་ག་ར་མའི་ཁང་ས་ན་གླང་པོ་དང་། བ་གླང་དང་ལུག་ལ་སོགས་པ་མེད་ཀྱང་། དགེ་སློང་ དང་དགེ་སློང་མ་ལ་སོགས་པས་ནི་སྟོང་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ངས་བཤད་དེ། དེ་ནི་དེ་དག་གིས་ སྟོང་ངོ་ཞེས་བྱ་ཡང་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ཁང་པ་ཁང་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་མ་ཡིན་དགེ་སློང་རྣམས་ ཀྱང་དགེ་སློང་གི་དངོས་པོར་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གླང་པོ་དང་། བ་ལང་དང་། ལུག་ལ་སོགས་ པའི་དངོས་པོ་དེ་དག་གུད་ན་མི་འཁོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ནི་གཅིག་ལ་གཅིག་མེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་གཅིག་གིས་ གཅིག་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ་ཞེས་པས་ཏེ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་མ་འདྲེས་པར་གནས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཅིག་ལ་གཅིག་མེད་པ་ལ་གཅིག་གིས་གཅིག་སྟོང་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་ གསུངས་པ་ཡིན་ལ། གཞན་སྟོང་ནི་དོན་དམ་བདེན་པ་རང་བཞིན་གྱིས་བདེན་པར་གྲུབ་ པར་དེ་ཁོ་ན་གྲུབ་བོ། །གློ་བུར་བ་སྤྲོས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་བའི་དོན་དམ་པའི་ སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ཡིན་གྱི། ཀུན་རྫོབ་གློ་བུར་བའི་ཆོས་རྣམས་དོན་དམ་བདེན་པས་སྟོང་པ་ནི་ གཞན་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པས། གཅིག་གིས་གཅིག་སྟོང་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་ ཆེའོ། །འོ་ན་གཞན་སྟོང་དེ་སྟོང་ཉིད་བདུན་གྱི་ནང་ནས་གང་ཡིན་སྙམ་ན། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དོན་དམ་པ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྟོང་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་གང་ཞེ་ན་འདི་སྟ་ སྟེ། བདག་གི་སོ་སོ་རང་གི་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཁོང་དུ་ཆུད་པ་ནི་ལྟ་བ་དང་ཉེས་པའི་བག་ ཆགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྟོང་པ་ཆེན་པོ་ 6-107 ཉིད། ཅེས་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ། བདག་གི་སོ་སོ་རང་གིས་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཁོང་དུ་ ཆུད་པ་ནི་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་དབྱེར་མེད་པ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དོན་དམ་པའ

【現代漢語翻譯】如是等等廣說之後，（佛）說：『大慧，以一空性為空性，這是七種空性中最下劣的，你應當完全捨棄它。』因為以一法無另一法的空性是近衰的空性，即使修習它也不會成為成佛之道，所以說是應捨棄的。如是等等廣說之後，（佛）說：『大慧，以一空性為空性，這是七種空性中最下劣的，你應當完全捨棄它。』因為以一法無另一法的空性是近衰的空性，即使修習它也不會成為成佛之道，所以說是應捨棄的。這裡也需要考察。《楞伽經》中說，七種空性中說為最下劣的以一空性為空性的空性是：大慧，以一空性為空性是指什麼呢？就像這樣，哪裡沒有一法，那裡就稱為以此法為空。就像這樣，大慧，鹿苑的房屋裡沒有象、牛、羊等等，但不是沒有比丘和比丘尼等等，我說那是空，但大慧，房屋不是沒有房屋的體性，比丘們也不是沒有比丘的體性，像、牛、羊等等的體性也不是不存在於其他地方。大慧，同樣，一切法的自相和共相，一法中沒有另一法，因此稱為以一空性為空性。』因此，色等等世俗的諸法，各自的自相和共相不相混雜地存在，一切法的體性一法中沒有另一法，這稱為以一空性為空性的空性。而自空是他空，勝義諦以自性成立，唯有此成立。遠離了虛妄戲論的一切法，是勝義諦的空性。世俗虛妄的諸法，不是以勝義諦為空，所以不是他空。因此，以一空性為空性的空性與他空有極大的差別。那麼，他空是七種空性中的哪一種呢？經中說：『大慧，什麼是勝義聖智大空性呢？就像這樣，各自證悟的聖智，遠離了一切見和過患的習氣，因此稱為勝義聖智大空性。』所說的各自證悟的聖智，是指界和智慧無二無別的圓滿正覺的勝義諦。

【English Translation】 After such extensive explanations, (the Buddha) said, 'Great Wisdom, the emptiness of one thing being empty of another is the lowest of the seven emptinesses, and you should completely abandon it.' Because the emptiness of one thing lacking another is a near-decaying emptiness, even if you meditate on it, it will not become the path to Buddhahood, so it is said to be abandoned. This also needs to be examined. In the Laṅkāvatāra Sūtra, it says that the emptiness of one thing being empty of another, which is said to be the lowest among the seven emptinesses, is: 'Great Wisdom, what is the emptiness of one thing being empty of another? It is like this: where there is no one thing, it is called empty of that thing. It is like this: Great Wisdom, in the house of the Deer Park, there are no elephants, cows, sheep, etc., but it is not empty of monks and nuns, etc. I say that it is empty, but Great Wisdom, the house is not without the nature of a house, and the monks are not without the nature of monks, and the nature of elephants, cows, sheep, etc., does not exist elsewhere. Great Wisdom, similarly, the self-characteristics and common characteristics of all dharmas, one dharma does not have another dharma, therefore it is called the emptiness of one thing being empty of another.' Therefore, the self-characteristics and common characteristics of all conventional dharmas, such as form, etc., exist without being mixed with each other. The nature of all dharmas, one dharma does not have another dharma, this is called the emptiness of one thing being empty of another. And other-emptiness is the ultimate truth, which is established by its own nature, and only this is established. The emptiness of the ultimate truth, which is empty of all fabricated phenomena, is that. The conventional fabricated phenomena are not empty of the ultimate truth, so it is not other-emptiness. Therefore, the emptiness of one thing being empty of another is very different from other-emptiness. Then, which of the seven emptinesses is other-emptiness? The sutra says, 'Great Wisdom, what is the great emptiness of the ultimate noble wisdom? It is like this: the noble wisdom that is individually realized is empty of all the habits of views and faults, therefore it is called the great emptiness of the ultimate noble wisdom.' The so-called noble wisdom that is individually realized refers to the ultimate truth of perfect enlightenment, in which the realm and wisdom are inseparable.

ི་ཆོས་ ཀྱི་སྐུ་དེ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བ་དང་ཉེས་པའི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ནི་གཞན་སྟོང་ ཡིན་ཏེ། སོར་མོའི་ཕྲེང་བ་ལ་ཕན་པའི་མདོ་ལས། ཐར་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟོང་པ་མ་ཡིན་གྱི་ ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཐར་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་སྟོང་ པ་ཉིད་གྱི་དོན་གཅིག་གོ། དེས་ན་ཁོ་བོ་ཅག་གི་གཞན་སྟོང་ནི་སྟོང་ཉིད་བདུན་གྱི་ནང་ནས། དོན་དམ་པ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྟོང་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། ༈ ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་བསྒོམ་པ་མེད་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ ལམ་ནས་གོལ་བ་ཡིན་ཏེ། མྱ་ངན་འདས་མདོ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རིང་ བཞིན་གྱིས་སྟོང་པའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་དམིགས་སུ་མེད་ པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དངོས་ལྔ་དང་ལྡན་ པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐོག་མ་ནས་སྟོང་པ་ཞི་བ་མཐོང་ངོ་། །རིགས་ཀྱི་བུ་གལ་ཏེ། དགེ་སྦྱོང་ངམ་བྲམ་ཟེ་གང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པར་མཐོང་ན་དེ་ནི་ དགེ་སློང་མ་ཡིན་བྲམ་ཟེ་མ་ཡིན། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མི་འཐོབ། ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ ལས་མི་འདའ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་མངོན་སུམ་དུ་མི་མཐོང་སྟེ་ བདུད་ཀྱི་འཁོར་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་ཐམས་ཅད་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སྟོང་པར་བསྒོམས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་མཐོང་ངོ་ ཞེས་གསུངས་པས་སོ་ཞེས་འཆད་པར་བྱེད་པ་ཡང་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། འདིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ ཅེས་པ་ནི། དབུ་མ་རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། གང་ཕྱིར་རྟེན་འབྱུང་མ་ཡིན་པའི། །ཆོས་འགའ་ ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ། །དེ་ཕྱིར་སྟོང་ཉིད་མ་ཡིན་པའི། །ཆོས་འགའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ 6-108 གསུངས་པ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཡིན་ལ། རྟེན་འབྲེལ་ གྱི་ཆོས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི། ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་ པའི་བདེན་པ་ནི་རང་བཞིན་ནམ་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་དེ་ཉིད་ ལས་མི་སྟོང་པའི་སྟོང་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ ད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དང་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་མྱ་ངན་ལས་ འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་གྲངས་མང་པོ་ཅན་གྱི་དོན་དམ་པའི་སྐུ་དེ། རྟག་པ་དང་བརྟན་ པ་དང་ཐེར་ཟུག་པར་གསུངས་པའི་དོན་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱས་ཏེ། དེ་ཡང་དཔལ་ཕྲེང་ སེང་གེའི་སྒྲ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཉིད། རྟག་པའི་ ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། བདེ་བའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། བདག་གི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། གཙང་བའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སླད་དུའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས

【現代漢語翻譯】是佛的法身。遠離一切見解和罪過的習氣，即是『他空』（gzhan stong，other-emptiness）。如《指鬘經》（Sūtra of Aṅgulimāla）所說：『並非空於一切解脫，而是因為遠離一切罪過，故稱解脫為空。』這與空性的意義相同。因此，我們的『他空』是空性七種中的『勝義聖智大空性』。如果不對一切法觀修為空性，就會偏離成佛之道。如《涅槃經》（Nirvāṇa Sūtra）所說：『善男子，一切法自性本空。為何如此？因為一切法自性無所緣故。』又如，菩薩摩訶薩（byang chub sems dpa' sems dpa' chen po，bodhisattva-mahāsattva）因具足五種真實，故見諸法自性本來空寂。善男子，若有沙門或婆羅門，不見一切法自性為空，則非沙門，非婆羅門，不得般若波羅蜜多（shes rab kyi pha rol tu phyin pa，Prajñāpāramitā），不得究竟涅槃（myang ngan las mi 'da'，nirvāṇa），不見佛及菩薩，當知是魔眷屬。善男子，一切法自性本空，菩薩觀修空性，故見一切法為空。』有人如此解釋，也應加以考察。此處所說『一切法』，如《中觀根本慧論》（Mūlamadhyamakakārikā）所說：『以無不依緣，有法之生故，是故無不空，是法之自性。』是指世俗諦緣起之法。所說一切緣起之法自性本空，並非指法性勝義諦的真理自性或自體為空，因為該經中說的是『非空之空』。現在，對於如來藏（de bzhin gshegs pa'i snying po，Tathāgatagarbha）、佛法身（sangs rgyas chos kyi sku，Buddha-dharmakāya）、涅槃（mya ngan las 'das pa，nirvāṇa）等諸多名稱所指的勝義諦之身，所說的『常、恒、堅固』的意義，應當加以辨析。如《寶鬘師子吼經》（Ratnamālāsiṃhanāda Sūtra）所說：『世尊，如來之法身，是為常波羅蜜多（rtag pa'i pha rol tu phyin pa，nitya-pāramitā）、樂波羅蜜多（bde ba'i pha rol tu phyin pa，sukha-pāramitā）、我波羅蜜多（bdag gi pha rol tu phyin pa，ātma-pāramitā）、凈波羅蜜多（gtsang ba'i pha rol tu phyin pa，śuci-pāramitā）之故。』世尊……

【English Translation】 is the Dharmakāya (chos kyi sku, body of dharma) of the Buddha. Being empty of all views and habitual tendencies of faults is 'other-emptiness' (gzhan stong, other-emptiness). As stated in the Sūtra of Aṅgulimāla: 'It is not empty of all liberation, but because it is free from all faults, it is called liberation as emptiness.' This has the same meaning as emptiness. Therefore, our 'other-emptiness' is the 'great emptiness of ultimate noble wisdom' among the seven emptinesses. If one does not meditate on all phenomena as being empty by nature, one deviates from the path to Buddhahood. As stated in the Nirvāṇa Sūtra: 'Son of noble family, all phenomena are empty by nature. Why is that? Because all phenomena are without inherent existence.' Also, 'Because the Bodhisattva-Mahāsattva (byang chub sems dpa' sems dpa' chen po, bodhisattva-mahāsattva) possesses five realities, he sees the nature of phenomena as being primordially empty and peaceful. Son of noble family, if any renunciate or Brahmin does not see the nature of all phenomena as empty, then he is neither a renunciate nor a Brahmin, he will not attain Prajñāpāramitā (shes rab kyi pha rol tu phyin pa, Perfection of Wisdom), he will not fully attain Nirvāṇa (myang ngan las mi 'da', nirvāṇa), and he will not directly see the Buddhas and Bodhisattvas, but should be recognized as belonging to the retinue of Māra. Son of noble family, all phenomena are empty by nature, and by meditating on emptiness, the Bodhisattva sees all phenomena as empty.' Such explanations should also be examined. Here, 'all phenomena' refers to the dependent arising phenomena of conventional truth, as stated in the Mūlamadhyamakakārikā: 'Since there is no phenomenon that is not dependently arisen, therefore there is no phenomenon that is not empty.' It is taught that all these dependently arisen phenomena are empty by nature, but it is not taught that the truth of the ultimate nature of reality is empty by nature or by its own essence, because that very sūtra speaks of 'emptiness that is not empty'. Now, the meaning of 'permanent, stable, and enduring' as spoken of the ultimate body, which has many names such as Tathāgatagarbha (de bzhin gshegs pa'i snying po, Essence of the Thus-Gone), Buddha-dharmakāya (sangs rgyas chos kyi sku, Buddha-dharmakāya), Nirvāṇa (mya ngan las 'das pa, Nirvāṇa), etc., should be analyzed. As stated in the Ratnamālāsiṃhanāda Sūtra: 'Bhagavan, the Dharmakāya of the Tathāgata is for the sake of the pāramitās of permanence (rtag pa'i pha rol tu phyin pa, nitya-pāramitā), bliss (bde ba'i pha rol tu phyin pa, sukha-pāramitā), self (bdag gi pha rol tu phyin pa, ātma-pāramitā), and purity (gtsang ba'i pha rol tu phyin pa, śuci-pāramitā).' Bhagavan...

་སེམས་ཅན་གང་དག་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་དེ་དག་ནི་ཡང་དག་པར་མཐོང་བ་ལགས་སོ། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེའི་དོན་རྒྱུད་བླ་མར། དེ་ནི་རང་བཞིན་དག་ཕྱིར་དང་། །བག་ཆགས་ སྤང་ཕྱིར་གཙང་མ་ཡིན། །བདག་དང་བདག་མེད་སྤྲོས་པ་དག །ཉེ་བར་ཞི་བས་དམ་པའི་ བདག །ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཕུང་པོ་དང་། །དེ་རྒྱུ་ལོག་ཕྱིར་བདེ་བ་ཉིད། །འཁོར་བ་དང་ནི་མྱ་ ངན་འདས། །མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཕྱིར་རྟག །དེའི་འགྲེལ་པར། མདོར་བསྡུ་ན་རྒྱུ་གཉིས་ ཀྱིས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་གཙང་མའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་རིགས་པར་བྱ་སྟེ། སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་། ཁྱད་པར་གྱི་མཚན་ཉིད་དྲི་མ་མེད་ པའི་ཡོངས་སུ་དག་པའོ། །རྒྱུ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་བདག་གི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་རིག་པར་བྱ་ སྟེ། མུ་སྟེགས་ཀྱི་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་བདག་གི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཉན་ཐོས་ ཀྱི་མཐའ་སྤངས་པས་བདག་མེད་པའི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་ 6-109 བདེ་བའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་བའི་རྣམ་པ་སྤངས་ པས། བག་ཆགས་ཀྱི་མཚམས་སྦྱོར་བ་བཅོམ་པའི་ཕྱིར་དང་། སྡུག་བསྔལ་འགོག་པའི་རྣམ་ པ་ཐམས་ཅད་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པས་ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ལུས་འགག་པ་སྔོན་དུ་བྱས་པའི་ ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས། རྟག་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། འཁོར་བ་མི་ རྟག་པ་མི་འབྲིད་པས་ཆད་པའི་མཐར་མ་ལྷུང་བའི་ཕྱིར་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རྟག་པ་ མི་སྣོན་པའི་རྟག་པའི་མཐར་མ་ལྷུང་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་ འདུ་བྱེད་མི་རྟག་གོ་ཞེས་བགྱི་བར་ལྟ་ན་དེ་ནི་དེའི་ཆད་པར་ལྟ་བར་འགྱུར་ཏེ་དེ་ནི་དེའི་ཡང་ དག་པ་མ་ལགས་པའི་ལྟ་བར་འགྱུར་རོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་ པ། རྟག་པའོ་ཞེས་བགྱི་བར་ལྟ་ན། དེ་ནི་དེའི་རྟག་པར་ལྟ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ནི་དེའི་ཡང་ དག་པར་མ་ལགས་པའི་ལྟ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ ཀྱི་ཚུལ་གྱི་སྒོ་འདི་ནི། དོན་དམ་པར་འཁོར་བ་ཉིད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་ཀ་ལྟར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ ཕྱིར་རོ། །འདིར་དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་འདུ་བྱེད་རྣམས་ལ་མི་ རྟག་པར་ལྟ་ན། དེ་ནི་དེའི་ཆད་པར་ལྟ་བ་མ་ལགས་ཏེ། དེ་ནི་དེའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ལགས་ སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ཏེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལ་རྟག་པར་ལྟ་ན། དེ་ནི་དེའི་རྟག་པར་ ལྟ་བ་མ་ལགས་ཏེ། དེ་ནི་དེའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ལགས་སོ་ཞེས་འབྱུང་བ་ལ། འཕགས་པ་ ཐོག་མེད་ཀྱིས་ལུང་དྲངས

【現代漢語翻譯】『凡是能夠這樣看待如來法身（Dharmakaya）的有情，才是真正正確的見解。』如是說。其含義在《寶性論》（Uttaratantra）中提到：『因為自性清凈，以及斷除習氣故清凈。遠離我與無我的戲論，因為寂滅而有真我。意之自性與蘊，以及其因顛倒故為樂。輪迴與涅槃，因為證悟平等故為常。』在《寶性論》的註釋中：簡而言之，應知以兩種因，如來法身是清凈的彼岸（Paramita）：共同的特徵是自性完全清凈，特殊的特徵是沒有垢染的完全清凈。應知以兩種因，是我的彼岸：因為遠離外道的邊見，遠離我的戲論；因為捨棄聲聞的邊見，遠離無我的戲論。應知以兩種因，是樂的彼岸：因為捨棄痛苦生起的各種相狀，摧毀習氣的連線；因為所有痛苦止息的相狀都顯現，意的自性之身滅盡在前。應知以兩種因，是常的彼岸：因為輪迴無常不欺騙，不墮入斷滅邊；因為涅槃常恒不增加，不墮入常恒邊。正如所說：『世尊，如果認為諸行無常，那就是視其為斷滅，那不是正確的見解。世尊，如果認為涅槃是常恒，那就是視其為常恒，那不是正確的見解。』如是說。法界（Dharmadhatu）之理的這個門徑是：從勝義諦（Paramartha）上說，輪迴即是涅槃，因為對兩者都不作分別，從而證得不住涅槃（Apratisthita-nirvana）。在此，《華鬘經》（Ratnamala-sutra）中說：『世尊，如果視諸行為無常，那不是視其為斷滅，那是正確的見解。世尊，如果視涅槃為常恒，那不是視其為常恒，那是正確的見解。』無著（Asanga）聖者引用了這段經文。

【English Translation】 'Those sentient beings who thus see the Dharmakaya (法身，Body of Dharma) of the Tathagata (如來) have truly correct views.' It is said. Its meaning is mentioned in the Uttaratantra (寶性論): 'Because of the purity of self-nature, and because of abandoning habitual tendencies, it is pure. Free from the elaboration of self and no-self, because of pacification, there is true self. The nature of mind and the aggregates, and because their cause is reversed, it is bliss. Samsara (輪迴) and Nirvana (涅槃), because of realizing equality, it is permanent.' In the commentary of the Uttaratantra: In short, it should be known that with two causes, the Dharmakaya of the Tathagata is the Paramita (彼岸，Perfection) of purity: the general characteristic is complete purity by self-nature, and the special characteristic is complete purity without defilement. It should be known that with two causes, it is the Paramita of self: because it is free from the extreme of the Tirthikas (外道), free from the elaboration of self; because it abandons the extreme of the Sravakas (聲聞), free from the elaboration of no-self. It should be known that with two causes, it is the Paramita of bliss: because it abandons all aspects of the arising of suffering, destroying the connection of habitual tendencies; because all aspects of the cessation of suffering are manifested, the cessation of the body of the nature of mind precedes. It should be known that with two causes, it is known as the Paramita of permanence: because the impermanence of Samsara does not deceive, not falling into the extreme of annihilation; because the permanence of Nirvana does not increase, not falling into the extreme of permanence. As it is said: 'Bhagavan (世尊), if one sees conditioned phenomena as impermanent, that is seeing it as annihilation, and that is not a correct view. Bhagavan, if one sees Nirvana as permanent, that is seeing it as permanence, and that is not a correct view.' It is said. This gateway to the principle of Dharmadhatu (法界，Realm of Dharma) is: from the Paramartha (勝義諦，Ultimate Truth) perspective, Samsara itself is said to be Nirvana, because without differentiating between the two, Apratisthita-nirvana (不住涅槃，Non-abiding Nirvana) is realized. Here, in the Ratnamala-sutra (華鬘經): 'Bhagavan, if one sees conditioned phenomena as impermanent, that is not seeing it as annihilation, that is a correct view. Bhagavan, if one sees Nirvana as permanent, that is not seeing it as permanence, that is a correct view.' The noble Asanga (無著) quoted this sutra.

་པ་དང་བཤད་པ་བྱས་དང་མ་མཐུན་པའི་ཕྱིར། འདི་འགྱུར་ཉེས་ ཤིང་སྔ་མ་ལེགས་པར་འཆད་ན་ཡང་། འགྲེལ་པའི་དགོངས་པ་འཁོར་བ་མི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ པར་མི་སྟོན་ཞིང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རྟག་པ་མ་ཡིན་པར་མི་སྟོན་པའི་ཕྱིར་དང་། སྤྱིར་མྱ་ ངན་ལས་འདས་པ་རྟག་པར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ལུང་དེའི་འགྱུར་ཡང་ཕྱི་མ་ཉིད་ལེགས་པ་ཡིན་ 6-110 ལ་དེའི་དོན་ནི་འོག་ཏུ་བཤད་པར་བྱའོ། །ཡང་མདོ་དེ་ཉིད་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཐོག་མ་མ་མཆིས་པའི་དུས་ནས་མཆིས་པ་མ་བགྱིས་པ་མ་སྐྱེས་པ་མི་བས་པ་བས་ པ་མ་མཆིས་པ་རྟག་པ་བརྟན་པ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཞེས་དང་། སྤྲིན་ཆེན་པོའི་ མདོ་ལས། སྤྲིན་ཆེན་སྙིང་པོ་དེ་ཁོ་ན་དང་། རྟག་པ་དང་བདག་དང་སེམས་ཅན་དུ་འདུ་ཤེས་ པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཐར་པའི་དོན་གྱི་ཚིག་བླ་དྭགས་སོ་ཞེས་སོགས་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མདོ་ལས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་སངས་རྒྱས་རྟག་པ་དང་ཆོས་རྟག་པ་ དང་དགེ་འདུན་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་རྒྱན་ ལས། དེ་སྐད་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་དྲང་དོན་དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། སྤྲིན་ཆེན་པོའི་མདོ་ ཉིད་ལས། སྤྲིན་ཆེན་སྙིང་པོ་སྤྲིན་ཆེན་པོའི་མདོ་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་ཅིང་བདག་གིར་འཛིན་ ལ། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་མེད་ཅིང་བདག་གིར་འཛིན་པ་མེད་པ་ཞེས་པ་ནས་སྟོང་ཞིང་ཤིན་ཏུ་ སྟོང་ལ་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། མི་རྟག་ཅིང་ཤིན་ཏུ་མི་རྟག་ལ་ཤིན་ཏུ་རྟག་པ་ཞེས་ བྱ་བ་དང་། བདག་མེད་པར་གྱུར་ལ་ཤིན་ཏུ་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། མི་སྡུག་ ཅིང་ཤིན་ཏུ་མི་སྡུག་ལ་ཤིན་ཏུ་སྡུག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡོད་དེ། ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་པོ་དེ་དག་ནི་ལྡེམ་ པོ་ངག་གི་གཞིའི་བྱེ་བྲག་ལ་འཇུག་པ་ལ་རྨོངས་པའི་ཚུལ་ཅན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་ཐབས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱི་ རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པས་བདག་དང་རྟག་པར་གསུངས་པ་ལྡེམ་ དགོངས་སུ་བཤད་དོ་ཞེས་འཆད་པ་ནི་མདོའི་དགོངས་པ་མ་ལོངས་པ་ཡིན་ཏེ། མྱང་འདས་ ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ཤིན་ཏུ་ཐབས་མཁས་ པ་དང་ལྡན་པས་མི་རྟག་པ་ལ་རྟག་པར་གསུངས། རྟག་པ་ལ་མི་རྟག་པར་གསུངས། བདེ་བ་ ལ་སྡུག་བསྔལ་བར་གསུངས། སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་བདེ་བར་གསུངས། ཡོངས་སུ་མ་དག་པ་ ལ་ཡོང་སུ་དག་པར་གསུངས། ཡོངས་སུ་དག་པ་ལ་ཡོངས་སུ་མ་དག་པར་གསུངས། བདག་ 6-111 ལ་བདག་མེད་པར་གསུངས། བདག་མེད་པ་ལ་བདག་ཏུ་གསུངས། ཞེས་པ་ནས། ལམ་མ་ ཡིན་པ་ནི་ལམ་དུ་གསུངས། ལམ་ནི་ལམ་མ་ཡིན་པའི་བར་དུ་གསུངས་སོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ནི་ཚད་མེད་པའི་ཐབས་མཁས་པས་སེམས་ཅན་གདུལ་བའི་ཕྱིར། བརྫུན་པའི་བག་ག་ལ་ཞིག་གསུངས་ཞེས་དང་། ཡང་དག་པར་མི་རྟག་པ་ཡང་རྟག

【現代漢語翻譯】因為與已有的解釋不一致。這個翻譯是錯誤的，即使之前的解釋很好，但它沒有表明輪迴的本質是不恒常的，也沒有表明涅槃的本質是恒常的。總的來說，因為經文表明涅槃是恒常的，所以後來的翻譯是更好的，它的意義將在下面解釋。此外，在同一部經中說：『如來（Tathagata）的法身（Dharmakaya）從無始以來就存在，不是被創造的，不是出生的，不是衰老的，不是死亡的，是恒常的，是堅固的，是自性清凈的。』在《大云經》（Mahamegha Sutra）中說：『大雲精華就是那個，認為它是恒常的、自我的和有情，這些都是解脫意義上的最高術語。』等等，有詳細的說明。在《涅槃經》（Nirvana Sutra）中也反覆提到佛是恒常的，法是恒常的，僧伽是恒常的等等。在《如來藏經》（Tathagatagarbha Sutra）的莊嚴論中說：『所有這些說法都是不了義的，具有隱藏的意圖。』在《大云經》本身中說：『大雲精華執著于大云經，並執著于自我，從無我到非常無我，從非空到空，從非常空到空性，從無常到非常無常，從非常恒常到恒常，從無我到非常自我，從非常自我到自我，從不凈到非常不凈，從非常清凈到清凈。』這二十三個方面是進入隱晦語言基礎的特殊方式，是無明狀態下的法門，是解脫之門。』因此，解釋說將自我和恒常解釋為隱晦的意圖，這是不理解經文的意圖。在《大涅槃經》（Mahaparinirvana Sutra）中說：『善男子，佛（Buddha），薄伽梵（Bhagavan），具有極大的善巧方便，將無常說成恒常，將恒常說成無常，將快樂說成痛苦，將痛苦說成快樂，將不凈說成清凈，將清凈說成不凈，將無我說成自我，將自我說成無我。』從那裡開始，將非道說成道，將道說成非道。善男子，如來以無量的善巧方便來調伏眾生，說了虛假的言語。』真實的不恒常也是恒常的。

【English Translation】 Because it does not agree with the existing explanations. This translation is wrong, even if the previous explanation was good, it does not show that the nature of samsara is impermanent, nor does it show that the nature of nirvana is permanent. In general, because the sutra shows that nirvana is permanent, the later translation is better, and its meaning will be explained below. Furthermore, in the same sutra it says: 'The Dharmakaya (Body of Truth) of the Tathagata (Thus-Gone One) has existed from beginningless time, is not created, is not born, is not aging, is not dying, is permanent, is steadfast, and is pure in its own nature.' In the Mahamegha Sutra (Great Cloud Sutra) it says: 'The essence of the great cloud is just that, perceiving it as permanent, as self, and as sentient beings, these are the highest terms in the sense of liberation.' And so on, there are detailed explanations. In the Nirvana Sutra (Sutra of Nirvana) it is also repeatedly mentioned that the Buddha is permanent, the Dharma is permanent, the Sangha is permanent, and so on. In the Ornament of the Essence of the Thus-Gone One it says: 'All these statements are provisional and have hidden intentions.' In the Mahamegha Sutra itself it says: 'The essence of the great cloud clings to the Mahamegha Sutra, and clings to self, from no-self to very no-self, from non-emptiness to emptiness, from very emptiness to emptiness, from impermanence to very impermanence, from very permanence to permanence, from no-self to very self, from very self to self, from impurity to very impurity, from very purity to purity.' These twenty-three aspects are special ways of entering the basis of obscure language, are Dharma gates in a state of ignorance, and are doors to liberation.' Therefore, explaining that self and permanence are explained as hidden intentions is not understanding the intention of the sutra. In the Mahaparinirvana Sutra (Sutra of Great Nirvana) it says: 'Good son, the Buddha (Buddha), the Bhagavan (Blessed One), possesses great skillful means, speaks of impermanence as permanence, speaks of permanence as impermanence, speaks of happiness as suffering, speaks of suffering as happiness, speaks of impurity as purity, speaks of purity as impurity, speaks of no-self as self, speaks of self as no-self.' From there, he speaks of the non-path as the path, and speaks of the path as the non-path. Good son, the Thus-Gone One, with immeasurable skillful means, speaks false words in order to tame sentient beings.' True impermanence is also permanent.

་གོ་ཞེས་ གསུངས། ཡང་དག་པར་རྟག་པ་ཡང་མི་རྟག་གོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། བདག་དང་བདེ་བ་དང་ ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་རྒྱས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། མདོ་སྡེ་ གཞན་དུ་མ་རྣམས་སུ་བཤད་མ་ཐག་པ་དེ་ལྟ་བུའི་ལྡེམ་དགོངས་མང་པོ་གསུངས་པ་རྣམས་ ཀྱི་དགོངས་པ། སྤྲིན་ཆེན་པོའི་མདོར་གསལ་བ་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། སྟོང་ཤིང་ཤིན་ཏུ་སྟོང་པ་ ལ་སོགས་པ་ལྔ་མ་གཉིས་གཉིས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་སྦྱར་བ་དང་། སྟོང་པ་མ་ཡིན་ པ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་ཕྱི་མ་རྣམས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་མྱང་འདས་སོགས་དོན་དམ་བདེན་པའི་ ཆོས་རྣམས་ལ་སྦྱར་བ་མདོའི་གོང་འོག་རྣམས་ན་གསལ་ཏེ། དེ་ལྟར་ལེགས་པར་རྣམ་པར་ ཕྱེ་སྟེ་བསྟན་པ་ནི། མདོ་གཞན་མང་པོར་ལྡེམ་པོའི་གསུངས་པའི་དགོངས་གཞིའི་བྱེ་བྲག་ལ་ འཇུག་པ་ལ་རྨོངས་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན་རྣམས་ཀྱི། དགོངས་གཞིའི་ཆོས་དེ་དག་རྟོགས་པའི་ ཐབས་ཀྱི་རྒྱུན་གྱི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་ཏེ། མདོར་ན་ཆོས་ཀྱི། རྣམ་ གྲངས་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་པོ་དེ་དག་གིས་མདོ་གཞན་མང་པོར་ལྡེམ་དགོངས་གསུངས་པ་རྣམས་ ཀྱི་དགོངས་པ་ལེགས་པར་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་པོ་ དེ་དག་ཉིད་ལྡོམ་པོའི་ངག་ཡིན་པའམ། སྤྲིན་ཆེན་པོའི་མདོ་ལ་ལྡེམ་པོའི་ངག་གཞན་ཡོད་ པར་སྟོན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་སྤྲིན་ཆེན་པོའི་མདོའི་ལུང་གོང་དུ་དྲངས་པ་དེའི་ རྗེས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་པ་དང་། ཐེར་ཟུག་པ་དང་། བརྟན་པ་དང་། ཞི་བའི་ཡོན་ ཏན་ཡང་དག་པར་བཤད་པ་ཐོས་ན་སྐྲག་པར་མི་བྱའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་པ་དང་། 6-112 ཐེར་ཟུག་པ་དང་། བརྟན་པ་དང་། ཞི་བ་དང་། བསིལ་བའི་ཡོན་ཏན་ཡང་དག་པར་གཟུང་ བར་བྱའོ། །གཞན་དག་ལ་ཡང་རྒྱས་པར་བསྟན་པར་བྱ་སྟེ། ཇི་ནས་བསྟན་པ་ནུབ་པར་མི་ འགྱུར་བར་བརྩོན་པར་བྱའོ། །ཞེས་དང་། སྤྲིན་ཆེན་སྙིང་པོ་དེ་བཞིན་དུ་ཟབ་མོ་བརྟན་པའི་ ཆུའི་རྒྱ་མཚོའི་དུས་ཚོད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་པ་དང་། ཐེར་ ཟུག་པ་དང་། བརྟན་པ་དང་། ཞི་བ་དང་། བསྟན་པ་ནུབ་པར་མི་འགྱུར་བའི་འོད་ཟེར་མཐའ་ ཡས་པ་དང་ལྡན་བའི་ཉི་མ་རྟག་པ་ཤར་བ་ན། ལྡེམ་པོ་ངག་གི་ནམ་མཁའ་ལ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ ཐམས་ཅད་ཟིལ་གྱིས་མནན་ནས། ལམ་མེ་ལྷན་ནེ་ལྷང་ངེར་གསལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་ དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཇི་ལྟར་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ ཤིན་ཏུ་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ཅན་ལགས། བཀའ་བསྩལ་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ལ་གནས་པའི་ བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གང་དག་དེ་ཁོ་ན་དང་། རྟག་པ་དང་། བདག་ དང་། སེམས་ཅན་དུ་འདུ་ཤེས་པ་ཡང་དག་པར་མཐོང་བ་དག་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་དག་པའི་ལྟ་ བ་ཅན་ཡིན་ཞེ

【現代漢語翻譯】他說：'理解'。他還說：'完全恒常也是無常'。同樣，關於'我'、'快樂'和'完全純凈'，也應理解為廣為宣揚的。正如他所說，在其他許多經文中，他闡明了許多像剛才所說的具有隱藏意圖的陳述。這些陳述的意圖在《大云經》中得到了明確的闡釋，例如，將'極度空虛的空性'等五種情況中的每兩種情況應用於世俗的法，並將'非空性'等後續的法應用於法身、涅槃等究竟真理的法。這些在經文的前後文中都有明確的說明。因此，這種清晰的區分和解釋是那些對許多其他經文中隱藏的陳述的意圖的細節感到困惑的人們，理解這些意圖之法的途徑和持續解脫之門。簡而言之，這二十三種法的類別能夠很好地揭示許多其他經文中具有隱藏意圖的陳述的意圖。但這二十三種法的類別本身並不是隱藏的陳述，也不是說《大云經》中存在其他的隱藏陳述。原因在於，在《大云經》的引文中，世尊說：'聽到如來是恒常的、真實的、堅固的和寂靜的功德，不要害怕。應當接受如來是恒常的、真實的、堅固的、寂靜的和清涼的功德。也應當向其他人廣泛地展示，並努力使教法不衰落。'此外，'大雲精華如同一座深奧而堅固的海洋，從這座三摩地中，如來是恒常的、真實的、堅固的、寂靜的，並且擁有無盡光芒的太陽永恒升起，壓倒了所有隱藏意圖的虛空，變得清晰明亮。'還有，'世尊，如何才能使安住於此三摩地的菩薩成為具有非常正確見解的人？'他回答說：'安住於此三摩地的菩薩摩訶薩，如果他們如實地、恒常地、以'我'和'眾生'的觀念來正確看待事物，那麼他們就是具有非常正確見解的人。'

【English Translation】 He said, 'Understand.' He also said, 'Even that which is perfectly constant is impermanent.' Likewise, 'self,' 'happiness,' and 'utter purity' should be understood as being extensively proclaimed. As he said, in many other sutras, he elucidated many statements with hidden intentions like the ones just mentioned. The intention of these statements is made clear in the Great Cloud Sutra, for example, applying each of the two cases of the five such as 'emptiness that is utterly empty' to conventional dharmas, and applying the subsequent dharmas such as 'that which is not empty' to the dharmakaya, nirvana, and other dharmas of ultimate truth. These are clearly stated in the preceding and subsequent sections of the sutra. Therefore, this well-discriminated and explained teaching is the means of realizing the nature of the continuous liberation gate for those who are bewildered in engaging in the specifics of the basis of the hidden statements in many other sutras. In short, these twenty-three categories of dharma well reveal the intention of the statements with hidden intentions in many other sutras, but these twenty-three categories of dharma themselves are not hidden speech, nor do they indicate that there are other hidden speeches in the Great Cloud Sutra. The reason for this is that, following the quote from the Great Cloud Sutra above, the Tathagata said, 'Do not be afraid if you hear that the Tathagata is constant, true, steadfast, and that the qualities of peace are perfectly taught. The Tathagata is constant, true, steadfast, peaceful, and the qualities of coolness should be perfectly grasped. It should also be extensively shown to others, and effort should be made so that the teaching does not decline.' Furthermore, 'The essence of the Great Cloud is like a profound and steadfast ocean of water. From this samadhi, the Tathagata is constant, true, steadfast, and peaceful, and when the sun with endless rays that do not decline arises, it overwhelms all the skies of hidden speech, becoming clear and bright.' Also, 'Lord, how does a bodhisattva abiding in this samadhi have perfectly correct views?' He replied, 'Those bodhisattvas, great beings, who abide in this samadhi and who truly and constantly perceive things with the notions of 'self' and 'sentient beings' are those who have perfectly correct views.'

ས་ང་སྨྲའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྔར་གྱི་ལུང་དེ་སངས་རྒྱས་རྟག་པ་ལ་སོགས་ པར་གསུངས་པ་ལྡོམ་པོར་ངག་ཏུ་སྟོན་པ་ཡིན་ན་ལུང་དེའི་རྗེས་ཐོག་ཉིད་དུ་སངས་རྒྱས་རྟག་ པ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་བསྔགས་པ་གསུང་པ་མི་རིགས་ཅིང་། སངས་རྒྱས་རྟག་པ་ལ་ སོགས་པར་བསྟན་པའི་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་གྱིས་ལྡེམ་དགོངས་ཀྱི་ངག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་ པ་གསལ་བར་བྱེད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། སངས་རྒྱས་རྟག་པ་དང་བདག་ཡིན་པར་ མཐོང་བ་དེ་ཤིན་ཏུ་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ཅན་ཡིན་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་རྟག་ པ་དང་བདག་ལ་སོགས་པར་གསུངས་པ་ནི་ལྡེམ་པོར་དགོངས་པ་མ་ཡིན་པར་གྲུབ་ལ། མདོ་ འདི་དང་དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོ་དང་མྱང་འདས་ཀྱི་མདོ་རྣམས་ནི་དགོངས་པ་གཅིག་པའི་ཕྱིར། དཔལ་ཕྲེང་དང་མྱང་འདས་ཀྱི་མདོ་ལས། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་སངས་རྒྱས་རྟག་པར་ 6-113 གསུངས་པ་དེ་དག་ཀྱང་ལྡེམ་དགོངས་མ་ཡིན་པར་ལེགས་པར་གྲུབ་པོ། །འཁོར་བ་དང་ནི་མྱ་ ངན་འདས། །མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ཕྱིར་རྟག །ཅེས་པ་རྩ་འགྲེལ་གྱི་དགོངས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་ དབྱིངས་ཀྱི་ཚུལ་གྱི་སྒོ་འདིས་ནི་དོན་དམ་པར་འཁོར་བ་ཉིད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་བརྗོད་ པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་པ་ནི། འཁོར་བའི་ཆོས་ཉིད་དེ་མྱང་འདས་ཡིན་པར་བསྟན་ལ། འཁོར་བའི་ ཆོས་ཉིད་མྱང་འདས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འཁོར་འདས་ཐ་དད་དུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པས་འཁོར་བ་ མི་རྟག་པ་མི་འབྲིད་པས་དེ་མི་སྤོངས་པས་མྱང་འདས་ཆད་པའི་མཐར་མ་ལྟུང་ཞིང་། མྱང་ འདས་རྟག་པ་སྔར་མེད་པ་ཞིག་གསར་དུ་བསྣན་ན་མྱང་འདས་རྟག་པ་དངོས་པོར་འགྱུར་ བས་མྱང་འདས་རྟག་པའི་མཐར་ལྟུང་བར་འགྱུར་བ་ལ། འཁོར་བའི་ཆོས་དབྱིངས་ཉིད་མྱང་ འདས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མྱང་འདས། རྟག་པ་གསར་དུ་མི་བསྣོན་པས། རྟག་པའི་མཐར་མ་ལྷུང་ སྟེ། དེ་ལྟར་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡང་དག་པའི་མཐའ་མངོན་དུ་བྱས་པ་ནི་ དེ་བཞིན་ཉིད་རྟག་པའི་དབྱིངས་དེ་དང་དབྱེར་མེད་པར་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ ཆོས་སྐུ་རྟག་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་ཏེ་རྟག་པ་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དགོངས་པ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ། རྟག་པའི་མཆོག་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། ། ༈ ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་པ་དང་བརྟན་པ་ལ་སོགས་པ་དགོངས་པ་ཅན་དུ་ གསུངས་པའི་དགོངས་གཞི་ནི། རྒྱུད་བླ་མར། མི་བཟད་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་ཕྱིར། །གཞན་ འགྱུར་མེད་བདག་རྟག་པའི་དོན། །མཐའི་མུ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། །སྐྱབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ བརྟན་པའི་དོན། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་རང་བཞིན་ཕྱིར། །གཉིས་མེད་ཆོས་ཉིད་ཞི་བའི་དོན། ། མ་བཅོས་ཡོན་ཏན་ཉིད་ཕྱིར་ན། །འཇིག་མེད་དོན་ནི་གཡུང་དྲུང་ཉིད། །ཅེས་དང་། དེའི་ འགྲེལ་པར་མདོ་དྲངས་པ། ཇི་སྐད་དུ། ཤ་རིའི་བུ་མི་བཟད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་

【現代漢語翻譯】世尊說道：'如是。' 如果說以前的經文是關於佛陀常住等，而以隱晦的方式表達出來，那麼在經文之後，就不應該讚歎佛陀常住等的功德。因為經中說，佛陀常住等所顯示的如太陽般的光芒，能夠照亮所有隱晦之語的含義。又因為經中說，視佛陀為常住和有我，是具有非常正確的見解。因此，佛陀所說的常住和有我等，並非隱晦之意。而且，此經與《寶鬘經》和《涅槃經》等，意義相同。因此，《寶鬘經》和《涅槃經》中所說的如來藏和佛陀常住，也並非隱晦之意。輪迴與涅槃，因證悟平等性而常住。' 這段根本頌和註釋的含義是，通過法界之理，實際上輪迴本身就是涅槃。這是在說明輪迴的法性即是涅槃。因為輪迴的法性是涅槃，所以不會將輪迴和涅槃視為不同的事物，不會認為輪迴是無常的，不會捨棄輪迴，也不會墮入涅槃斷滅的邊見。如果將涅槃視為新增加的常住之物，那麼涅槃就會變成實有，從而墮入涅槃常住的邊見。因為輪迴的法界本身就是涅槃，所以不會新增加涅槃的常住性，因此不會墮入常住的邊見。如此不住的涅槃，是如實證悟了真如的究竟，與真如常住的法界無二無別，因此佛陀的法身是常住的彼岸，是常住的究竟。這就是其含義，法身成就為常住的至高之境。此外，關於如來所說的常住和堅固等具有特定含義的說法，其依據是《寶性論》：'因具不壞諸功德，故說無轉變我常，如其邊際無盡故，救護之主說堅固，無分別性自性故，無二法性說寂靜，無為功德性故說，無死義即是永恒。' 及其註釋中引用的經文：'如是，舍利子，以不壞的法性……'

【English Translation】 The Lord said, 'It is so.' If the previous scriptures spoke of the Buddha's permanence, etc., in a veiled manner, then it would not be appropriate to praise the qualities and praises of the Buddha's permanence, etc., immediately following those scriptures. Because it is said in the scriptures that the rays of light like the sun, which show the Buddha's permanence, etc., illuminate the meaning of all veiled words. Also, because it is said in the scriptures that seeing the Buddha as permanent and having a self is having a very correct view. Therefore, it is established that what the Buddha said about permanence and self, etc., is not a veiled meaning. Moreover, this scripture is of the same meaning as the Ratnagotravibhāga (Treatise on the Buddha-nature) and the Mahāparinirvāṇa Sūtra (Nirvana Sutra). Therefore, the Tathāgatagarbha (Buddha-nature) and the Buddha's permanence spoken of in the Ratnagotravibhāga and the Mahāparinirvāṇa Sūtra are also well established as not being veiled meanings. 'Saṃsāra and nirvāṇa are permanent because of realizing equality.' The meaning of this root verse and commentary is that, through the principle of the dharmadhātu (realm of reality), saṃsāra itself is actually said to be nirvāṇa. This is explaining that the dharmatā (nature of reality) of saṃsāra is nirvāṇa. Because the dharmatā of saṃsāra is nirvāṇa, saṃsāra and nirvāṇa are not regarded as different things, saṃsāra is not regarded as impermanent, saṃsāra is not abandoned, and one does not fall into the extreme of annihilation in nirvāṇa. If nirvāṇa is regarded as a newly added permanent thing, then nirvāṇa will become substantial, and one will fall into the extreme of nirvāṇa's permanence. Because the dharmadhātu of saṃsāra itself is nirvāṇa, the permanence of nirvāṇa is not newly added, so one does not fall into the extreme of permanence. Thus, this non-abiding nirvāṇa is the actual realization of the ultimate truth of suchness, and is inseparable from the dharmadhātu of suchness's permanence, therefore the dharmakāya (body of truth) of the Buddha is the other shore of permanence, the ultimate permanence. This is the meaning, the dharmakāya is established as the supreme state of permanence. Furthermore, regarding the statements of the Tathāgata about permanence and steadfastness, etc., which have specific meanings, the basis is the Uttaratantra (Treatise on the Sublime Continuum): 'Because it possesses indestructible qualities, it is said to be unchanging, self, and permanent. Because its boundary is like the endless, it is said to be steadfast as the protector. Because of its non-conceptual nature, it is said to be peaceful as the non-dual dharmatā. Because of its unconditioned qualities, it is said to be undying, which is eternal.' And the scripture quoted in its commentary: 'Thus, Shariputra, with the indestructible dharmatā...'

ན་གཞན་དུ་ མི་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་འདི་ནི་རྟག་པའོ། །ཤ་རིའི་བུ་ཕྱི་མའི་མཐའི་མུ་དང་མཚུངས་པ་ཉིད་ 6-114 ཀྱིས་བརྟན་པའི་སྐྱབས་སུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་འདི་ནི་བརྟན་པའོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་རྣམ་པར་མི་ རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་འདི་ནི་ཞི་བའོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་མ་བཅོས་པའི་ ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་འདི་ནི་གཡུང་དྲུང་ངོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། འཁོར་ འདས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་ཟད་པའི་དུས་ཀྱི་མཐའ་མེད་པ་ལ་དགོངས་ནས་རྟག་པ། ཕྱི་མའི་མཐའི་མུ་དང་མཚུངས་པས་བརྟན་པ། རྣམ་རྟོག་མེད་པས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་ ཉིད་ཞི་བ། མ་བཅོས་པའི་ཆོས་ཉིད་འཇིག་པ་མེད་པའི་དོན་ལ་དགོངས་ནས་གཡུང་དྲུང་ཞེས་ གསུངས་ལ། དགོངས་པ་ནི་སྟོན་པ་འདིའི་གདུལ་བྱ་རྣམས། སྟོན་པའི་སྐུ་ཚེ་ཐུང་ཞིང་མི་རྟག་ གོ། སྙམ་དུ་སེམས་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པས། སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་དོན་དངོས་མ་ཡིན་ ཏེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མདོ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་ལྷ་མ་ཡིན། ལྷ་མ་ཡིན་པ་མ་ ཡིན། མི་མ་ཡིན། མི་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན། ཞེས་སོགས་ནས། འདུས་བྱས་མ་ཡིན། འདུས་བྱས་ མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན། རྟག་པ་མ་ཡིན། མི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཞེས་སོགས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ་མ་ཡིན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མ་ཡིན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བའི་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ ནི་མ་ངེས་པའོ་ཞེས་གསུངས་ཤིང་། དེ་བཞིན་དུ་མྱང་འདས་རྟག་པར་གསུངས་པའང་། དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་ཞིང་དོན་དམ་པར་རྟག་མི་རྟག་སྤྲོས་བྲལ་ཡིན་ཏེ། མདོ་དེ་ཉིད་ལས་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི། ཡོད་པ་མ་ཡིན། མེད་པ་མ་ཡིན། འདུས་བྱས་ མ་ཡིན། འདུས་མ་བྱས་མ་ཡིན། ཞེས་སོགས་ནས། རྟག་པ་མ་ཡིན། མི་རྟག་པ་མ་ཡིན། ཞེས་ སོགས་རྒྱས་པར་གསུངས་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་དོན་དམ་པར་ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་ཀྱི་ མཐའ་བཞི་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་ཏེ། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། གང་ཡོད་པའང་མ་ཡིན། མེད་ པ་འང་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་མཐའ་བཞིའི་ཕྱི་རོལ་ཏོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་མཐའ་བཞི་ནི་འཇིག་རྟེན་ གྱི་སྤྱོད་པ་ཡིན་ཏེ། གང་མཐའ་བཞིའི་ཕྱི་རོལ་དེ་ནི་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ལྟར་ཚིག་ཙམ་དུ་འགྱུར་ 6-115 རོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་ནི་ཚིག་ཙམ་སྟེ་མཐའ་བཞིར་ལྷུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །མ་ ལྷུང་བས་ན་མཁས་པ་རྣམས་ལ་ཚད་མ་(ཚད་མ་མ་ཡིན་ནོ་ཟེར་བ་ཡོད་)ཡིན་ནོ། །མཁས་པ་རྣམས་ ཀྱིས་དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚིག་གི་དོན་རིག་པར་བྱའོ་ཞེས་དང་། དེ་ བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པས་ཏེ། ཞེས་དང་། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་ བཞིན་གཤེས་པ་ནི་རྟག་པའང་མ་ཡིན། མི་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ ལྟ་སྟེ། གཉི་གར་ཡང་ཉེས་པར་འ

【現代漢語翻譯】此外，不變的法身是常。舍利子，與后際的邊際相同，因此成為穩固的皈依處的法身是穩固。舍利子，由於無分別的緣故，無二的法身是寂靜。舍利子，由於無為的法性，不壞的法身是雍仲（藏文：གཡུང་དྲུང་）。這樣說道，通達輪涅平等，考慮到沒有窮盡之時，所以說是常；與后際的邊際相同，所以說是穩固；沒有分別，所以說無二的法性是寂靜；考慮到無為的法性不壞的意義，所以說是雍仲。這樣說道，考慮到導師的所化眾生，認為導師的壽命短促且無常，爲了遣除這種想法而說，所以不是按照字面意思的真實意義。如《涅槃經》中說：『如來不是非天，不是非非天，不是非人，不是非非人。』等等，乃至『不是有為，不是非有為，不是常，不是無常』等等，乃至『不是如來，不是非如來，』這樣說，因此如來是不確定的。同樣，說涅槃是常，也是有密意的，究竟意義上是遠離常無常戲論的。如該經中說，如來的涅槃，『不是有，不是無，不是有為，不是無為。』等等，乃至『不是常，不是無常。』等等廣說，因此如來在究竟意義上是解脫了有無常斷四邊的。如《楞伽經》中說：『非有亦非無，是離於四邊，大慧四邊者，世間之行境，誰離於四邊，如石女兒語。大慧石女兒，唯是語非有，不墮於四邊，不墮四邊故，智者是定量，智者如是解，一切如來語。』又說：『如來是超越一切戲論的。』又說：『大慧，如來不是常，也不是無常。』為什麼呢？因為在這兩方面都有過失。

【English Translation】 Furthermore, the Dharmakaya (法身, dharmakāya, dharmakāya, embodiment of the Dharma) which is immutable is permanent. Shariputra (舍利子, Śāriputra, Śāriputra, one of the main disciples of the Buddha), the Dharmakaya which is the refuge of stability because it is identical with the limit of the ultimate end, is stable. Shariputra, the Dharmakaya which is non-dual because of non-discrimination is peaceful. Shariputra, the Dharmakaya which is imperishable because of the unconditioned nature of reality is Yungdrung (藏文：གཡུང་དྲུང་). Thus he spoke, realizing the equality of samsara and nirvana, considering that there is no end to exhaustion, therefore it is said to be permanent; because it is identical with the limit of the ultimate end, it is said to be stable; because there is no discrimination, it is said that the non-dual nature of reality is peaceful; considering the meaning of the imperishable unconditioned nature of reality, it is said to be Yungdrung. Thus he spoke, considering that the disciples of the teacher think that the life of the teacher is short and impermanent, in order to dispel this thought, so it is not the real meaning according to the literal meaning. As it is said in the Nirvana Sutra: 'The Tathagata (如來, Tathāgata, Tathāgata, Thus Come One) is not a non-god, not a non-non-god, not a non-human, not a non-non-human.' And so on, even 'not conditioned, not non-conditioned, not permanent, not impermanent' and so on, even 'not Tathagata, not non-Tathagata,' thus it is said that the Tathagata is uncertain. Similarly, saying that Nirvana is permanent is also intentional, and in the ultimate sense it is free from the elaboration of permanence and impermanence. As it is said in the same sutra, the Nirvana of the Tathagata, 'is not existent, is not non-existent, is not conditioned, is not unconditioned.' And so on, even 'is not permanent, is not impermanent.' And so on, it is said extensively, therefore the Tathagata in the ultimate sense is liberated from the four extremes of existence, non-existence, permanence, and annihilation. As it is said in the Lankavatara Sutra: 'Neither existent nor non-existent, is beyond the four extremes, great wisdom, the four extremes are the realm of worldly conduct, whoever is beyond the four extremes, is like the words of a barren woman's son. Great wisdom, the barren woman's son, is only a word and not existent, does not fall into the four extremes, because it does not fall into the four extremes, the wise are the measure, the wise thus understand the meaning of all the words of the Tathagatas.' It also says: 'The Tathagata is beyond all elaborations.' It also says: 'Great wisdom, the Tathagata is neither permanent nor impermanent.' Why? Because in both aspects there is fault.

གྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོགས་རྒྱས་པར་གསུངས་པས་སོ་ ཞེས་འཆད་པ་འདིའང་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་སངས་རྒྱས་ ཆོས་ཀྱི་སྐུ་བདག་ཡིན་པར་གསུངས་པ་རྣམས་དགོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་ཞིང་ངེས་པའི་དོན་ ཡིན་པར་སྔར་བསྒྲུབས་པས་རྟག་པ་དང་བརྟན་པ་སོགས་ཡིན་པར་གསུངས་པ་ཡང་ངེས་ པའི་དོན་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ཡིན་པར་གྲུབ་ལ། གཞན་ཡང་རྒྱུད་བླར། མི་ཟད་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་ ཕྱིར། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་གོང་གིདེ་ལ་ཚིག་གཉིས་དེ་བཞིན་གཉིས། །གཉིས་དང་གཉིས་ཀྱིས་ གོ་རིམ་བཞིན། །འདུས་མ་བྱས་པའི་དབྱིངས་ལ་ནི། །རྟག་པ་ལ་སོགས་དོན་ཤེས་བྱ༑ ༑ཞེས་ གསུངས་ཤིང་། མདོ་ལས་ཀྱང་། མི་ཟད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ན་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཆོས་ ཀྱི་སྐུ་འདི་རྟག་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པས། ཆོས་སྐུ་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་དབྱིངས་ནམ་ཡང་མི་ ཟད་ཅིང་འགྱུར་བ་མེད་པ་ལ་རྟག་པའི་དོན་དུ་བྱས་ལ། གཡུ་དྲུང་གི་དོན་ཡང་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་མ་ བཅོས་པའི་ཆོས་ཉིད་འཇིག་པ་མེད་པ་ལ་བྱས་ཏེ། མི་ཟད་པ་དང་མི་འགྱུར་བ་དང་འཇིག་པ་ མེད་པ་ཡང་། རྒྱུན་མི་ཟད་པ་དང་མི་འགྱུར་བ་དང་འཇིག་པ་མེད་པ་ཙམ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡིན་པས་རྒྱུན་དང་སྐད་ཅིག་གཉི་གའི་ཟད་པ་དང་འགྱུར་བ་དང་ འཇིག་པ་མེད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་འཇིག་མེད་ནི་རྟག་པ་དང་བརྟན་པའི་དོན་དངོས་ཡིན་ པས་རྟག་པ་དང་བརྟན་པ་ཞེས་པ་ལྡེམ་དགོངས་སུ་གསུངས་པའི་དགོངས་གཞི་མ་ཡིན་གྱི། 6-116 རྟག་པ་དང་བརྟན་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་དོན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་བླར། བརྫུན་མེད་བསླུ་མེད་ ཆོས་ཉིད་དང་། །ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར། བརྫུན་པ་མེད་པ་དང་སླུ་བ་མེད་པའི་དོན་ནི་གང་གི་ དབང་དུ་མཛད་ནས། དེ་ལ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི། མི་བསླུ་བའི་ཆོས་ཅན་གྱི་མྱ་ངན་ལས་ འདས་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རིགས་དེ་ནི་གཏན་དུ་བའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ན་ རྟག་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། འོད་སྲུང་འདི་ལྟ་སྟེ། རྟག་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་ནམ་མཁའ་ནི་མཆོག་གོ། དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་རྟག་པའི་ནང་ན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་ཕུལ་དུ་གྱུར་རོ། །ཞེས་དང་། རིགས་ཀྱི་བུ་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་ནི་མི་རྟག་པའོ། །ནམ་མཁའ་དང་འདུས་མ་བྱས་པ་ནི་ རྟག་པ་ཞེས་བྱའོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་འདུས་མ་བྱས་པས་ན་རྟག་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་འདུས་མ་བྱས་པའོ། །འདུས་མ་བྱས་པ་ནི་ རྟག་པའོ། །རྟག་པ་ནི་ཆོས་སོ། །ཆོས་ནི་དགེ་འདུན་ནོ༑ ༑དགེ་འདུན་ནི་འདུས་མ་བྱས་པའོ། ། འདུས་མ་བྱས་པ་ནི་རྟག

【現代漢語翻譯】因為已經轉變了。』等等廣說之故。對於這種解釋也應當進行辨析。如來藏（梵文：Tathāgatagarbha，如來之胎），以及佛法身（梵文：Dharmakāya，法性之身）是『我』的說法，先前已經證實並非是具有其他意圖的說法，而是確定的意義。因此，所說的『常』和『堅固』等也是確定的意義，並且與字面意思相符。此外，《寶性論》（梵文：Ratnagotravibhāga）中說：『因為具有不盡的功德。』等等，在前面，『對於此，兩個詞同樣是兩個。兩個和兩個依次。對於非複合的界，應當知曉常等之義。』經典中也說：『以不盡的法性，這不變異的法身是常。』因此，法身（梵文：Dharmakāya，法性之身）在非複合的界中永不窮盡且不變異，這被認為是『常』的意義。『瑜伽』的意義也被認為是未經因緣造作、不會毀滅的法性。不盡、不變異和不毀滅不僅僅是相續的不盡、不變異和不毀滅，而是因為是非複合的界，所以是相續和剎那兩者都不盡、不變異和不毀滅。如此這般的『不滅』是『常』和『堅固』的真實意義，因此『常』和『堅固』並非是需要隱藏意圖的說法，而是『常』和『堅固』的字面意義。《寶性論》（梵文：Ratnagotravibhāga）中說：『無虛妄、無欺騙的法性。』在解釋中，『無虛妄和無欺騙的意義是指什麼呢？』對此，『勝義諦是不欺騙之法性的涅槃（梵文：Nirvāṇa，滅度），為什麼呢？因為該種姓是永恒的法性，所以是常。』《大般涅槃經》（梵文：Mahāparinirvāṇa Sūtra）中說：『善男子，譬如一切常法之中，虛空第一。如來亦爾，于諸常中，最為第一，無與等者。』『善男子，一切有為法是無常。虛空及無為是常。佛性是無為，是故是常。虛空者即是佛性。佛性者即是如來。如來者即是無為。無為者即是常。常者即是法。法者即是僧。僧者即是無為。無為者即是常。』

【English Translation】 Because it has transformed.' and so on, it is extensively explained. This explanation should also be analyzed. The statements that the Tathāgatagarbha (梵文：Tathāgatagarbha，如來之胎) and the Dharmakāya (梵文：Dharmakāya，法性之身) of the Buddha are 'self' have been previously proven to be not intentional statements but definitive meanings. Therefore, the statements that they are 'permanent' and 'stable' are also definitive meanings and consistent with the literal meaning. Furthermore, in the Ratnagotravibhāga (梵文：Ratnagotravibhāga): 'Because it possesses inexhaustible qualities.' etc., before that, 'For this, two words are likewise two. Two and two in order. For the uncompounded realm, one should know the meaning of permanence etc.' The Sutra also states: 'By the nature of inexhaustibility, this immutable Dharmakāya (梵文：Dharmakāya，法性之身) is permanent.' Therefore, the Dharmakāya (梵文：Dharmakāya，法性之身) in the uncompounded realm is eternally inexhaustible and immutable, which is considered the meaning of 'permanent'. The meaning of 'Yu-drung' is also considered the indestructible nature that is not created by causes and conditions. Inexhaustible, immutable, and indestructible are not merely the continuity of inexhaustibility, immutability, and indestructibility, but because it is the uncompounded realm, it is the inexhaustibility, immutability, and indestructibility of both continuity and momentariness. Such indestructibility is the true meaning of 'permanent' and 'stable'. Therefore, 'permanent' and 'stable' are not the basis for statements with hidden intentions, but the literal meaning of 'permanent' and 'stable'. In the Ratnagotravibhāga (梵文：Ratnagotravibhāga): 'The truthful, non-deceptive nature of reality.' In the commentary: 'What is meant by the meaning of non-false and non-deceptive?' To this, 'The ultimate truth is the non-deceptive nature of Nirvana (梵文：Nirvāṇa，滅度). Why? Because that lineage is permanent due to its eternal nature.' The Mahāparinirvāṇa Sūtra (梵文：Mahāparinirvāṇa Sūtra) states: 'Oda-srung, just as among all permanent dharmas, space is supreme, so too, the Tathāgata is supreme and foremost among all permanents.' 'Son of good family, all conditioned things are impermanent. Space and the unconditioned are called permanent. The Buddha-nature is unconditioned, therefore it is called permanent. What is called space is the Buddha-nature. The Buddha-nature is the Tathāgata. The Tathāgata is unconditioned. The unconditioned is permanent. The permanent is the Dharma. The Dharma is the Sangha. The Sangha is unconditioned. The unconditioned is permanent.'

་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པས། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་རྟག་པ་ནི་འདུས་མ་བྱས་ ནམ་མཁའི་རྟག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟག་པ་ཡིན་པར་གསུངས་པས། མི་ཟད་པའི་དོན་རྒྱུན་ རྟག་པའམ་མི་ཟད་པ་མ་ཡིན་གྱི་རང་བཞིན་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ལ། ཆོས་དང་དགེ་འདུན་འདུས་ མ་བྱས་པ་དང་རྟག་པར་གསུངས་པ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་དོན་ དམ་པ་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ཡིན་ནོ། །ལུང་འདི་ལས་འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་དང་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་འདུས་མ་བྱས་པས་རྟག་པར་གསུངས་པ་འདིས་གོང་དུ་དྲངས་པའི་ དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོའི་ལུང་འདུ་བྱེད་མི་རྟག་པར་ལྟ་ན་ཆད་ལྟ་མ་ཡིན་ཞིང་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ ཡིན་པ་དང་། མྱང་འདས་རྟག་པར་ལྟ་ན་རྟག་ལྟ་མ་ཡིན་ཞིང་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ཡིན་པར་ 6-117 གསུངས་པ་ཡང་རྣམ་དག་ཡིན་པར་གྲུབ་བོ། །འོ་ན་མྱང་འདས་ཀྱི་མདོའི་ལུང་གོང་དུ་དྲངས་ པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འདུས་བྱས་དང་འདུས་བྱས་མ་ཡིན་པ་ཡང་མ་ཡིན་པ་དང་། རྟག་ པ་མ་ཡིན་མི་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན་པར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན། མི་འགལ་ཏེ་ སྐབས་དེར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་པ་མ་ཡིན་པར་གསུངས་པ་ནི་སྐུ་ཀུན་རྫོབ་པ་ གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་དེ་དག་གི་རྒྱས་བཤད་ཀྱི་སྐབས་སུ་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་རྟག་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྐུ་ཡན་ལག་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་དེ་བས་ན་ རྟག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྟག་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཤེས་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་པའི་ ཆོས་ནི་ཤེས་པ་མེད་པས་ཏེ་ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་དང་འདྲའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་ཤེས་ པ་དང་བཅས་པའི་དེ་བས་ན་རྟག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། ཚིག་ཏུ་སྨྲ་བ་ ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྟག་པའི་ཆོས་ནི་ཚིག་ཏུ་སྨྲ་བ་མེད་པས་ནམ་མཁའ་དང་འདྲའོ། །ཞེས་ གསུངས་ཏེ། སྐུ་ཡན་ལག་དང་བཅས་པ་དང་། འདུས་བྱས་ཀྱི་ཤེས་པ་དང་བཅས་པ་དང་། ཚིག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཡོད་པ་གཟུགས་ཀྱི་སྐུའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་ པར་གསུངས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་སྐུ་ནི་འདུས་མ་ བྱས་ཡིན་པས་སྐྱེ་འཇིག་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། ཡང་མི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་ བ་ནི་སྐྱེ་བོ་ཡང་ཡོངས་སུ་བཅད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པས་ལུང་དེ་དང་འགལ་བ་མེད་ དེ། འོ་ན་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་པ་ཡང་མ་ཡིན། མི་རྟག་པ་ ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ཞིང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་མི་རྟག་གི་སྤྲོས་པ་ དང་བྲལ་བ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ན། རྟག་པ་ལ་སྤྲོས་པའི་མཐར་གྱུར་པའི་རྟག་པ་དང་ སྤྲོས་པ་མཐར་མ་གྱུར་པ་གནས་ལུགས་རང་བཞིན་པའི་རྟག་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་པ་ལས། དེ་ བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་པ་མ་ཡིན་པར་གསུངས་པ་

【現代漢語翻譯】如是說，法身（Chos kyi sku）是常，因為它是非複合（'dus ma byas），如同虛空之常一般。因此，『不盡』之義是相續常或不盡，而是自性常。佛法僧三寶被稱為非複合和常，是因為它們是佛陀法身的本質，是勝義諦的法和僧。從這段經文中可以看出，一切複合皆是無常，而佛性是非複合，故為常。這與之前引用的《寶鬘經》的經文相符，即視複合為無常並非斷見，而是正見；視涅槃為常並非常見，而是正見，這已被證實是清凈的。那麼，如果認為之前引用的《涅槃經》的經文說，如來（De bzhin gshegs pa）既非複合也非非複合，既非常也非無常，這是否矛盾呢？並不矛盾，因為在那裡，如來說如來非常，指的是世俗諦的色身（gzugs kyi sku）。在這些經文的廣釋中，『如來非常』是因為有肢體，因此非常；『非常』是因為有意識；常法（rtag pa'i chos）沒有意識，就像虛空一樣。如來有意識，因此非常。如何非常呢？因為能說話；常法不能說話，就像虛空一樣。』這是因為有肢體、有複合的意識、能說話是色身的屬性。如來說常，指的是佛陀的法身，因為法身是非複合，沒有生滅。正如該經所說：『又說非無常，是因為也完全斷絕了生。』因此，與該經文沒有矛盾。那麼，如果認為《楞伽經》說：『如來既非常也非無常』，這是否矛盾呢？如來是否就不是脫離常與無常的戲論了呢？常有走向極端的常，以及未走向極端的、安住于實相自性的常兩種。如來說如來非常

【English Translation】 Thus it was said, the Dharmakaya (Chos kyi sku) is permanent because it is unconditioned ('dus ma byas), like the permanence of space. Therefore, the meaning of 'inexhaustible' is continuous permanence or inexhaustible, but rather self-nature permanence. The Three Jewels of Buddha, Dharma, and Sangha are called unconditioned and permanent because they are the essence of the Buddha's Dharmakaya, the ultimate truth of Dharma and Sangha. From this scripture, it can be seen that all conditioned things are impermanent, and the Buddha-nature is unconditioned, so it is permanent. This is consistent with the previously quoted scripture from the Garland of Jewels Sutra, that is, viewing the conditioned as impermanent is not a nihilistic view, but a correct view; viewing Nirvana as permanent is not a eternalistic view, but a correct view, which has been confirmed to be pure. So, if it is thought that the previously quoted Nirvana Sutra says that the Tathagata (De bzhin gshegs pa) is neither conditioned nor unconditioned, neither permanent nor impermanent, is this a contradiction? There is no contradiction, because there, the Tathagata said that the Tathagata is not permanent, referring to the Rupakaya (gzugs kyi sku) of the conventional truth. In the extensive explanation of these scriptures, 'The Tathagata is not permanent' because he has limbs, therefore he is not permanent; 'not permanent' because he has consciousness; the permanent dharma (rtag pa'i chos) has no consciousness, just like space. The Tathagata has consciousness, therefore he is not permanent. How is it not permanent? Because he can speak; the permanent dharma cannot speak, just like space.' This is because having limbs, having conditioned consciousness, and being able to speak are the attributes of the Rupakaya. The Tathagata said to be permanent refers to the Dharmakaya of the Buddha, because the Dharmakaya is unconditioned and has no birth and death. As the sutra says: 'Also saying not impermanent, because it also completely cuts off birth.' Therefore, there is no contradiction with that scripture. So, if it is thought that the Lankavatara Sutra says: 'The Tathagata is neither permanent nor impermanent', is this a contradiction? Is the Tathagata not free from the conceptual elaborations of permanence and impermanence? There are two kinds of permanence: permanence that goes to the extreme of conceptual elaboration, and permanence that does not go to the extreme and abides in the self-nature of reality. The Tathagata said that the Tathagata is not permanent

ནི་སྤྲོས་པའི་མཐར་གྱུར་པའི་རྟག་པ་མ་ 6-118 ཡིན་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་ལུང་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་བློ་གྲོས་ཆེན་ པོ་གཉི་གར་ཡང་ཉེས་པར་འགྱུར་བ་ནི་རྟག་ཏུ་ཟིན་ན་ནི་རྒྱུར་འགྱུར་རོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་མུ་ སྟེགས་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་རྣམས་ནི་མ་བྱས་པ་རྟག་པ་སྟེ། དེ་བས་ན་མ་བྱས་པ་རྟག་པའི་ ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྟག་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །མི་རྟག་པ་ནི་བྱས་པའི་མི་རྟག་པར་ འགྱུར་རོ། །ཕུང་པོ་དང་། མཚན་དང་། མཚན་གྱི་གཞི་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕུང་པོ་ཞིག་པས་ཆད་ པར་གྱུར་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་ཆད་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྟག་ཏུ་ཟིན་ན་ནི་ རྒྱུར་འགྱུར་རོ་ཞེས་དང་། མུ་སྟེགས་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་རྣམས་ནི་མ་བྱས་པ་རྟག་པ་སྟེ་ཞེས་ པ་མུ་སྟེགས་བྱེད་རྣམས་བདག་དང་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་བརྟན་གཡོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ ཡིན་པ་དང་རྟག་པར་ཡང་འདོད་པས་རྟག་པའི་དངོས་པོ་འདོད་ལ། སྤྲོས་པའི་མཐར་གྱུར་ པའི་རྟག་པ་ནི་རྟག་དངོས་ཡིན་པས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྤྲོས་པའི་མཐར་གྱུར་པའི་རྟག་ པ་ཡིན་ན་རྟག་པའི་དངོས་པོར་འགྱུར་བ་ལས་རྟག་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དགོངས་པ་ སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་རྟག་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་ པ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་སྐབས་འདིར་སངས་རྒྱས་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ ཡིན་པས་དེ་རྟག་པ་ཡིན་ན་རྟག་དངོས་ཡིན་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་རྟག་པ་མ་ཡིན་པར་གསུངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ངའི་དོན་དམ་པ་རྟག་པ་དང་། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ནི་ དོན་དམ་པའི་རྒྱུའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་བྲལ་བ་འཕགས་པ་ སོ་སོ་རང་གི་རིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པའོ། །དོན་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ རྒྱུར་གྱུར་པ་ན་རྒྱུ་དང་ལྡན་པའོ། །ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་བྲལ་བས་ན། མ་བྱས་པའི་ནམ་ མཁའ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་། འགོག་པའི་དཔེ་དང་ཆོས་འདྲ་བས་རྟག་པ་སྟེ། 6-119 དེའི་ཕྱིར་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་འདི་ནི་མུ་སྟེགས་བྱེད་པའི་རྟག་པ་དང་། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་ སྨྲ་བ་དང་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་རྟག་པ་དང་། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་འདི་ནི་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་འཕགས་པ་སོ་སོ་རང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཐུགས་སུ་ཆུད་པར་བྱ་ བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །དེ་བས་ན་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་ པོས་རྟག་པ་དང་། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ། འཕགས་པ་སོ་སོ་རང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཁོང་དུ་ ཆུད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བརྩོན་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་

【現代漢語翻譯】這表明，佛陀已宣說，涅槃寂靜並非是走向極端之常。在《楞伽經》的引文中，佛陀教導大慧，執著于常會導致過失：『大慧，如果執著于常，就會成為原因。』所有外道的起因都是未造作的常。因此，如來既不是常，也不是無常。無常是造作的無常。由於沒有蘊、相和相的所依，蘊壞滅時就會斷滅。如來不是斷滅。』佛陀說，『如果執著于常，就會成為原因。』所有外道的起因都是未造作的常。這意味著外道認為自我和自在天等是所有穩定和不穩定事物的起因，並且也認為是常。因此，他們執著于常的事物。走向極端的常是常的事物。如果如來是走向極端的常，那就會變成常的事物，但如來不是常的事物。這是佛陀的意圖。佛陀說如來不是常，指的是如來不是常的事物。此外，如來在此處指的是佛陀的色身。如果它是常，那就會成為常的事物，這會是一個過失。佛陀這樣宣說。但佛陀並未宣說道理上的佛陀法身也不是常。在同一部經中，佛陀說：『大慧，我的真如是常，不可思議，具有真如之因的特徵，遠離有和無，是聖者各自證知的特徵。』真如是因，因此具有因。由於遠離有和無，它類似於未造作的虛空、涅槃和止滅，因此是常。因此，大慧，這與外道的常和不可思議之說並不相同。大慧，這種常和不可思議是如來以聖者各自的智慧所證悟的真如。因此，大慧，菩薩摩訶薩應努力證悟常、不可思議以及聖者各自智慧所能證悟的真如。』佛陀如是說。如來……

【English Translation】 This indicates that the Buddha has declared that Nirvana's quiescence is not an extreme of permanence. In the Lankavatara Sutra, the Buddha teaches Mahamati that clinging to permanence leads to error: 'Mahamati, if one clings to permanence, it becomes a cause.' The cause of all non-Buddhists is the uncreated permanent. Therefore, the Tathagata is neither permanent nor impermanent. Impermanence is created impermanence. Because there are no skandhas, signs, or bases of signs, when the skandhas are destroyed, there is annihilation. The Tathagata is not annihilation.' The Buddha said, 'If one clings to permanence, it becomes a cause.' The cause of all non-Buddhists is the uncreated permanent. This means that non-Buddhists consider the self and Ishvara, etc., to be the cause of all stable and unstable things, and also consider them to be permanent. Therefore, they cling to permanent things. The extreme of permanence is a permanent thing. If the Tathagata is the extreme of permanence, then it would become a permanent thing, but the Tathagata is not a permanent thing. This is the Buddha's intention. The Buddha's statement that the Tathagata is not permanent refers to the fact that the Tathagata is not a permanent thing. Furthermore, the Tathagata here refers to the Rupakaya (form body) of the Buddha. If it were permanent, it would become a permanent thing, which would be a fault. The Buddha declared this. But the Buddha did not declare that the Dharmakaya (body of truth) of the ultimate Buddha is also not permanent. In the same sutra, the Buddha said: 'Mahamati, my ultimate reality is permanent and inconceivable, possessing the characteristics of the cause of ultimate reality, being separate from existence and non-existence, and possessing the characteristics of the wisdom of individual Aryas. The ultimate wisdom has become a cause, so it possesses a cause. Because it is separate from existence and non-existence, it is permanent like uncreated space, Nirvana, and cessation. Therefore, Mahamati, this is not the same as the permanence and inconceivability spoken of by non-Buddhists. Mahamati, this permanence and inconceivability is the Suchness (tathata) realized by the Tathagatas through the wisdom of individual Aryas. Therefore, Mahamati, Bodhisattvas and Mahasattvas should strive to realize the permanence, inconceivability, and Suchness that can be realized by the wisdom of individual Aryas.' The Buddha said thus. The Tathagata...

རྣམས་ཀྱི་ འཕགས་པ་སོ་སོ་རང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཐུགས་སུ་ཆུད་པར་བྱ་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཡང་རྒྱུན་དང་སྐད་གཅིག་གང་གིའང་ འགྱུར་བ་མེད་པ་ཡིན་ཞིང་དེ་ཉིད་རྟག་པའི་དོན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་རྟག་པ་དང་བསམ་གྱིས་ མི་ཁྱབ་པ་འཕགས་པ་སོ་སོ་རང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བར་གསུངས་པས་ན། མདོ་འདི་ལས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རྟག་པ་ཡིན་པ་ངེས་པའི་དོན་དུ་ གསུངས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རྟག་མི་རྟག་གི་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ དང་བྲལ་བ་ཤིན་ཏུ་ཡང་ཡིན་མོད་ཀྱི་དོན་དམ་པར་རྟག་པ་ཡང་ཡིན་པས་རྟོག་གེའི་བློས་ བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཉིད་དོ། ། ༈ ཡང་མདོ་དེ་ཉིད་ལས། གཞན་ཡང་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་རྣམ་གྲངས་གང་གིས་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་རྟག་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་གྲངས་ཀྱང་ཡོད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་འདི་ལྟ་སྟེ། མངོན་ པར་རྟོགས་པ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཡེ་ཤེས་རྟག་པས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྟག་པའོ། ། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ རྣམ་ཀྱི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྟག་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་མ་བྱུང་ཡང་རུང་སྟེ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དང་མུ་སྟེགས་བྱེད་ 6-120 ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མངོན་པར་རྟོགས་པ་རྣམས་ལ་ཆོས་ཉིད་དང་ཆོས་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་དང་། ཆོས་གནས་པ་ཉིད་འདི་ནི་འདུག་པ་སྟེ། ནམ་མཁའ་ལ་ནི་ཆོས་གནས་པར་མི་འགྱུར་ན། བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཁོང་དུ་མི་ཆུད་དོ། །བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཤེས་རབ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་སྟེ། ཞེས་ གསུངས་པའི་དགོངས་པ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་རྟག་པར་ཐ་ སྙད་བྱས་ཤིང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རྟག་པར་གསུངས་པ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྣམ་གྲངས་པའི་རྟག་པ་ཡིན་ པ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་པ་ཡང་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་ བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་གཟུགས་ཀྱི་ སྐུ་ཡིན་ལ། མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཆོས་སྐུ་འགོག་བདེན་ཡིན་ པར། ཁྱེད་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་འཆད་ཅིང་དེ་ལྟར་དོན་ལ་ཡང་ཡིན་པས། ལུང་དེའི་དགོངས་པ་ནི་ མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་འགོག་བདེན་དེ་རྟག་པ་ཡང་དག་པ་ ཡིན་པས། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་མངའ་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་རྣམ་གྲངས་ ཀྱི་རྟག་པ་ཡིན་པར་བསྟན་གྱི༑ སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་རྟག་པར་ མ་བསྟན་པ་མ

【現代漢語翻譯】因此，諸位聖者以各自的智慧領悟的真如，即是佛的法身。真如的意義在於，無論是剎那還是永恒，都不會改變，這本身就是永恒的意義。因為經中說，如此的永恒和不可思議，是諸位聖者以各自的智慧所能領悟的。因此，從這部經中也可以確定，如來法身是永恒的，這才是經文的真實意圖。所以，佛的法身雖然遠離了常與無常的戲論，但從勝義諦的角度來說，也是永恒的，是思辨的智慧所無法思議的。此外，在那部經中還說：『此外，大慧，以何種方式如來是常恒的呢？』『這是因為，證悟的智慧是常恒的，所以如來是常恒的。』大慧，如來、阿羅漢、正等覺者，證悟的智慧是常恒的。如來出現與否，聲聞、緣覺和外道都無法改變諸法的法性、不變性和法住性。這種法住性存在於虛空中，不會改變。但是，凡夫俗子們卻無法理解。大慧，如來所證悟的智慧，是以智慧和知識來區分的。』對於這段經文的理解，有人解釋說，在世俗諦中，如來被認為是名相上的常恒，而法身被認為是常恒，也是指世俗諦中的名相常恒。這種解釋是需要考察的。因為經文中說『如來、阿羅漢、正等覺者』，指的是佛的色身。而『證悟的智慧』指的是法身的滅諦。您自己也這樣解釋，而且實際上也是如此。因此，這段經文的含義是，證悟的智慧，即法身的滅諦，是真實常恒的。因此，擁有法身的如來色身，也被認為是名相上的常恒。這表明了佛的法身並非在世俗諦中被認為是名相上的常恒。

【English Translation】 Therefore, the suchness realized by the noble ones through their own wisdom is the Dharmakaya (chos kyi sku, body of dharma) of the Buddha. The meaning of suchness is that it does not change whether it is momentary or eternal, and that itself is the meaning of permanence. Since it is said that such permanence and inconceivability are to be comprehended by the noble ones through their own wisdom, it is certain from this sutra that the Tathagata's (de bzhin gshegs pa, thus-gone one) Dharmakaya is permanent, and that is the definitive meaning of the text. Therefore, although the Buddha's Dharmakaya is indeed free from the extremes of permanence and impermanence, it is also permanent in the ultimate sense, and is beyond the comprehension of speculative intellect. Furthermore, in the same sutra, it is said: 'Moreover, Mahamati (blo gros chen po, great wisdom), in what ways is the Tathagata permanent?' 'It is because the wisdom of enlightenment is permanent, therefore the Tathagata is permanent.' Mahamati, the Tathagata, Arhat (dgra bcom pa, foe destroyer), Samyaksambuddha (yang dag par rdzogs pa'i sangs rgyas, perfectly enlightened Buddha), the wisdom of enlightenment is permanent. Whether the Tathagatas appear or not, the Sravakas (nyan thos, hearers), Pratyekabuddhas (rang sangs rgyas, solitary realizer), and all the Tirthikas (mu stegs byed, non-buddhists) cannot change the Dharma-nature, immutability, and Dharma-abidingness of phenomena. This Dharma-abidingness exists in the sky and does not change. However, ordinary people do not understand it. Mahamati, the wisdom comprehended by the Tathagatas is distinguished by wisdom and knowledge.' The interpretation of this passage, which states that in conventional truth, the Tathagata is nominally permanent and the Dharmakaya is said to be permanent, also refers to nominal permanence in conventional truth, needs to be examined. Because the phrase 'Tathagatas, Arhats, Samyaksambuddhas' refers to the Rupakaya (gzugs kyi sku, form body) of the Buddha, and 'the wisdom of enlightenment' refers to the cessation truth of the Dharmakaya. You yourself also explain it this way, and that is indeed the case. Therefore, the meaning of this passage is that the wisdom of enlightenment, the cessation truth of the Dharmakaya, is truly permanent. Therefore, the Rupakaya of the Tathagata who possesses the Dharmakaya is also shown to be nominally permanent. This does not indicate that the Buddha's Dharmakaya is considered nominally permanent in conventional truth.

དོ་ཉིད་ལ་གསལ་ལོ། །དེས་ན་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་རྟག་པ་ནི་དོན་དམ་ པར་རྟག་པར་ཡིན་ཏེ། མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། གང་ཞིག་དཀོན་མཆོག་གསུམ་པོ་ ལ། །དོན་དམ་བདེན་པར་རྟག་འཛིན་ན། །དེ་ནི་སངས་རྒྱས་མང་པོ་ཡི། །སྨོན་ལམ་ཕུལ་གྱི་ མཆོག་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། གང་ཞིག་དེ་ལྟར་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་རྟག་པ་ཉིད་དུ་མི་ཤེས་ ན། དེ་ནི་རིགས་ངན་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་སྔར་དྲངས་པའི་ལུང་ རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་ཡང་གསལ་བར་གཞུགས་སོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ ཡང་རྣམ་གྲངས་ཙམ་གྱི་རྟག་པ་འམ་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་ཙམ་གྱི་རྟག་པ་ཡིན་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ 6-121 སྐུ་གསུམ་གྱི་རྟག་པའི་ཚུལ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་འདོད་ན་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས། རང་བཞིན་དང་ནི་རྒྱུན་མི་འཆད། །རྒྱུན་གྱི་དེ་དག་རྟག་པ་ཉིད། །ཅེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་ པར། སྐུ་གསུམ་པོ་དེ་དག་ལ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་གང་གིས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་སྐུ་ རྟག་པའོ་ཞེས་བརྗོད་པ་རྟག་པ་ཉིད་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ནི་ རང་བཞིན་གྱིས་རྟག་པའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་གྱིས་རྟག་པ་ཉིད་དོ། །ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་ ནི་རྒྱུན་མི་འཆད་པས་ཏེ། ཆོས་ལ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྲུལ་ པའི་སྐུ་ནི་རྒྱུན་གྱིས་ཏེ། མི་སྣང་བར་བྱས་ནས་ཡང་དང་ཡང་སྤྲུལ་པ་ཀུན་ཏུ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་ རོ་ཞེས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུའམ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་རྟག་པར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ ལོ། །རང་བཞིན་གྱིས་རྟག་པ་ཞེས་པ་ནི་དོན་དམ་པར་རྟག་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་རྟག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ལ་ཡང་ཁྱད་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་ ཀྱི་སྐུ་ཡང་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་རྟག་པའམ་རྒྱུན་ཆད་པ་མེད་པ་ཙམ་གྱི། རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ། །དེ་འདོད་ན་རྒྱུད་བླ་མ་ལས། གཟུགས་སྐུ་རྟག་པའི་རྒྱུ་མཚན་བདུན་དང་། ཆོས་སྐུ་རྟག་ པའི་རྒྱུ་མཚན་གསུམ་མི་འདྲ་བར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ ཀྱང་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་རྟག་པར་བཤད་པ་རྒྱུན་ཆད་པ་མེད་པ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། ཆོས་སྐུ་རྟག་པའི་རྒྱུ་མཚན། འཆི་མེད་ཞི་བའི་གནས་ཐོབ་ལ། །འཆི་ བདུད་རྒྱུ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །འདུས་མ་བྱས་པའི་རང་བཞིན་གྱི། །ཐུབ་པ་གདོད་ནས་རབ་ ཞིའི་ཕྱིར། །རྟག་པ་སྐྱབས་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི། །སྐྱབས་ལ་སོགས་པ་འཐད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ གསུངས་ཏེ། འཆི་མེད་ཞི་བའི་གནས་རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པས་འཆི་ བདག་གི་བདུད་མེད་པ་དང་། འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཐུབ་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་གདོད་མ་ནས་སྐྱེ་འཇིག་ ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པ་ཞི་བ་དང་། མི

【現代漢語翻譯】現在對你來說很清楚了。因此，佛陀法身的常恒是勝義諦的常恒。正如《大涅槃經》所說：『若有於三寶，至誠實執常，是乃諸佛陀，勝愿之最上。』又說：『若不如是知三寶為常恒，當知是為惡種。』以上所引經文皆已明示。若不如是，佛陀法身僅是名相上的常恒，或僅是相續不斷的常恒，則佛陀三身的常恒之理便無差別。若作是想，則與《經莊嚴論》所說：『自性與不斷，相續彼等常。』及其註釋相違。註釋中說：『于彼三身，次第以何故，如來說彼等，是常當知常，三種相。法身自性常，報身不斷故，化身相續故，如來是常。』因此，法身或法身是自性常恒之說相違。自性常恒意為勝義諦的常恒。此外，色身和法身的常恒之因也將無有差別，因為法身也只是名相上的常恒，或只是沒有間斷的常恒。若作是想，則與《寶性論》所說色身常恒有七因，法身常恒有三因不同相違。若認為所有這些因都是指名相上的常恒，意指沒有間斷，這也是不合理的。法身常恒之因是：『得不死寂滅處，無死魔遊行故，無為自性之，勝者本即寂滅故，常恒無怙者之，怙等理應如是故。』意思是說，獲得自性涅槃的不死寂滅處，沒有死主之魔；無為的佛陀法身，從一開始就寂滅了生滅等戲論；以及對於無依怙者來說，是常恒的依怙等等，這些都是合理的。

【English Translation】 Now it is clear to you. Therefore, the permanence of the Dharmakaya (法身，Dharmakāya，ཆོས་ཀྱི་སྐུ，the body of Dharma, the ultimate nature of reality) of the Buddha is the permanence of ultimate truth. As stated in the Mahaparinirvana Sutra (大涅槃經): 'If one truly and sincerely holds the Three Jewels (དཀོན་མཆོག་གསུམ་པོ，Triratna) as permanent, it is the supreme of the aspirations offered by many Buddhas.' It also says: 'If one does not know the Three Jewels as permanent in this way, one should know that they are of evil lineage.' The above-quoted scriptures have already clearly indicated this. If it is not like this, and the Dharmakaya of the Buddha is only a permanence in name, or only a permanence of continuous succession, then there will be no difference in the way the three bodies of the Buddha are permanent. If one thinks like this, it contradicts what is said in the Ornament of the Sutras (經莊嚴論): 'Nature and non-cessation, the continuity of these are permanent.' And its commentary says: 'In those three bodies, in what order, the Thus-Gone Ones (Tathagatas) are said to be permanent, one should know that permanence has three aspects. The Dharmakaya is permanent by nature, because it is permanent by nature. The Sambhogakaya (報身，Saṃbhogakāya，ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ，the body of enjoyment) is because of non-cessation, because the enjoyment of Dharma is continuous. The Nirmanakaya (化身，Nirmāṇakāya，སྤྲུལ་པའི་སྐུ，the body of emanation) is because of continuity, because it manifests emanations again and again after disappearing.' Therefore, it contradicts the statement that the Dharmakaya or Dharmakaya is permanent by nature. Permanent by nature means the permanence of ultimate truth. Furthermore, the reasons for the permanence of the Rupakaya (色身，Rūpakāya，གཟུགས་ཀྱི་སྐུ，the form body) and the Dharmakaya will also be no different, because the Dharmakaya is also only a permanence in name, or only a permanence without interruption. If one thinks like this, it contradicts the Uttaratantra (寶性論), which says that the Rupakaya has seven reasons for permanence, and the Dharmakaya has three different reasons for permanence. If one thinks that all these reasons refer to permanence in name, meaning without interruption, that is also unreasonable. The reasons for the permanence of the Dharmakaya are: 'Having attained the state of deathlessness and peace, because there is no wandering of the Lord of Death, because of the unconditioned nature, the Victorious One is primordially peaceful, because the protector of the unprotected is always there.' This means that having attained the deathless and peaceful state of Nirvana (མྱ་ངན་ལས་འདས་པ，Nirvāṇa) by nature, there is no Mara (魔，Māra，བདུད) of the Lord of Death; the unconditioned Buddha Dharmakaya is primordially peaceful from the elaborations of birth and death; and for those who have no protector, it is a permanent protector, and so on, which is reasonable.

་རྟག་པ་ནི་སླུ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པས་གཏན་གྱི་སྐྱབས་ 6-122 སུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རྟག་པ་ཁོ་ན་གཏན་གྱི་སྐྱབས་སུ་འཐད་ལ། ཆོས་སྐུ་ནི་གཏན་གྱི་སྐྱབས་ སོགས་ཡིན་པ་སྟེ་གསུམ་ཅར་ཡང་རང་བཞིན་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རང་བཞིན་གྱིས་རྟག་པ་ཡིན་ན་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་རྟག་པ་ཡིན་པར་འགལ་ཏེ། རང་བཞིན་ གྱིས་རྟག་པ་ནི་རྟག་པ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ ཡང་འདི་ལྟར་འཆད་དེ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་རྟག་པ་མ་ཡིན་པར་རྣམ་གྲངས་ མེད་པར་རྟག་པ་ཡིན་ན་མི་རྟག་པ་དང་དབྱེར་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་འགལ་ཏེ། རྟག་པ་དང་ མི་རྟག་པ་བཞིན། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། དེ་དག་ཡོན་ཏན་སུམ་ཅུ་ནི། །གཉིས་འདི་ཆོས་སྐུས་རབ་ ཕྱེ་སྟེ། །ནོར་བུ་རིན་ཆེན་འོད་མདོག་དང་། །དབྱིབས་བཞིན་དབྱེ་བ་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ བཤད་ཅིང་། རྒྱུད་བླ་མའི་འགྲེལ་པ་ལས། སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་ འགག་པ་མེད་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཐུབ་པ་རྣམ་པར་བྱང་བའི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་ཞེས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ འགོག་བདེན་དང་ལམ་བདེན་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་བཤད་ལ། ལམ་བདེན་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། དཔལ་ཕྲེང་སེང་གེའི་སྒྲས། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་འདི་དག་ལ་ བདེན་པ་གསུམ་ནི་མི་རྟག་པ་ལགས་སོ། །བདེན་པ་གཅིག་ནི་རྟག་པ་ལགས་སོ། །དེ་ཅིའི་ སླད་དུ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་བདེན་པ་གསུམ་ནི་འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་གཏོགས་ པའི་སླད་དུ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། མཚན་སོ་གཉིས་དང་སྟོབས་བཅུ་མི་འཇིགས་ པ་བཞི་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་ལམ་བདེན་ཡིན་པས་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་རྟག་པའི་ཆོས་སྐུ་ དང་དབྱེར་མེད་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་བླ་མའི་འགྲེལ་པ་ལས། གང་དག་དེ་ལ་བརྟེན་པ་ནོར་བུའི་འོད་ དང་མདོག་དང་དབྱིབས་བཞིན་དུ་དབྱེར་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ཞེས་བཤད་ཅིང་ རྣམ་གྲངས་མེད་པར་རྟག་པ་ཡིན་ན་དེ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་ཡང་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། 6-123 སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཁམས་ཟག་པ་མེད་པའི་དབྱིངས་དེ་ཡང་སྟོབས་བཅུ་དང་མི་འཇིགས་པ་བཞི་ ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་དང་དབྱེར་མེད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། རྟག་པ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར་རོ། །རྟག་པ་ཡིན་པར་ནི་སྔར་བསྒྲུབས་ཤིང་། ཡེ་ཤེས་རྣམས་དང་དབྱཻར་མེད་ཡིན་པ་ནི། རྒྱུད་བླར། རྣམ་དབྱེར་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །བླ་མེད་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་མ་ཡིན། །ཞེས་པ་ འགྲེལ་པ་དང་བཅས་པ་གོང་དུ་དྲངས་ཏེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་ སྐུའི་ཡོན་ཏན་སྟོབས་བཅུ་ལ་སོགས་པ་བྲལ་བའི་ཡོན་ཏན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་པོ་རྣམས་མི་ རྟག་པ་ཡིན་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་

【現代漢語翻譯】因為常法具有欺騙的性質，所以不能作為究竟的皈依處，因此只有常法才適合作為究竟的皈依處。法身是究竟的皈依處等，這三者都是因為自性是常法的緣故。如果自性是常法，那麼名相上的常法就與之相違，因為自性上的常法是常法的定義。又這樣解釋：如果法身不是名相上的常法，而是沒有名相的常法，那麼就與無常沒有區別的自性相違，就像常與無常一樣。《寶性論》中說：『這三十種功德，這二者法身已善分，如寶珠珍寶光色與，形狀一樣無分別故。』《寶性論》的解釋中說：『以先前所說的無生無滅的方式，完全區分的佛陀，具有兩種清凈的真諦的特徵，即具有遠離貪慾的法身。』這裡將佛的法身解釋為滅諦和道諦的自性。而道諦是無常的，如蓮花戒的《獅子吼》中說：『世尊，對於這四聖諦，三個諦是無常的，一個諦是常的。』這是為什麼呢？世尊，三個諦屬於有為法的範疇。三十二相和十力、四無畏等智慧是道諦，因此與名相上的常法法身沒有區別。《寶性論》的解釋中說：『凡是依賴於它的，就像寶珠的光、顏色和形狀一樣，具有不可分割的自性。』如果說是沒有名相的常法，那是不允許的。『這也要加以考察。』佛的無漏界，也與十力和四無畏等智慧沒有區別，因為是常法。常法這一點，之前已經成立。與智慧沒有區別這一點，《寶性論》中說：『無分別的自性，非空無上法。』上面已經引用了包括解釋在內的內容，在一切方面都是相同的。如果法身的功德，如十力等，以及遠離的功德三十二相是無常的，那麼佛的法...

【English Translation】 Because permanence has the nature of deception, it cannot be an ultimate refuge. Therefore, only permanence is suitable as an ultimate refuge. The Dharmakaya (法身, Dharma-kāya, dharmakāya, Body of Dharma) is the ultimate refuge, etc. All three are because their nature is permanence. If the nature is permanence, then nominal permanence contradicts it, because the nature of permanence is the definition of permanence. Furthermore, it is explained in this way: If the Dharmakaya (法身, Dharma-kāya, dharmakāya, Body of Dharma) is not nominally permanent, but permanent without names, then it contradicts the nature of being indistinguishable from impermanence, just like permanence and impermanence. The Ratnagotravibhāga (རྒྱུད་བླ་མ་, Uttaratantra, uttaratantra, The Highest Continuum) says: 'These thirty qualities, these two are well distinguished by the Dharmakaya (法身, Dharma-kāya, dharmakāya, Body of Dharma), like the light and color and shape of a precious jewel, because they are indistinguishable.' The commentary on the Ratnagotravibhāga (རྒྱུད་བླ་མ་, Uttaratantra, uttaratantra, The Highest Continuum) says: 'In the manner previously explained, the Buddha, who is completely distinguished by being without birth and without cessation, has the characteristic of two pure truths, that is, having a Dharmakaya (法身, Dharma-kāya, dharmakāya, Body of Dharma) free from desire.' Here, the Dharmakaya (法身, Dharma-kāya, dharmakāya, Body of Dharma) of the Buddha is explained as the nature of cessation and the path. And the path is impermanent, as Palchen Sengge's 'Lion's Roar' says: 'Bhagavan (བཅོམ་ལྡན་འདས་, Bhagavan, bhagavan, The Blessed One), for these four noble truths, three truths are impermanent, and one truth is permanent.' Why is that? Bhagavan (བཅོམ་ལྡན་འདས་, Bhagavan, bhagavan, The Blessed One), three truths belong to the category of conditioned phenomena. The thirty-two marks and the ten powers, the four fearlessnesses, etc., are the path, so they are indistinguishable from the nominally permanent Dharmakaya (法身, Dharma-kāya, dharmakāya, Body of Dharma). The commentary on the Ratnagotravibhāga (རྒྱུད་བླ་མ་, Uttaratantra, uttaratantra, The Highest Continuum) says: 'Those who rely on it have an indivisible nature, like the light, color, and shape of a jewel.' If it is said to be permanent without names, that is not permissible. 'This should also be examined.' The Buddha's stainless realm is also not different from the ten powers and four fearlessnesses, etc., because it is permanent. The permanence has already been established. The fact that it is not different from the wisdoms is stated in the Ratnagotravibhāga (རྒྱུད་བླ་མ་, Uttaratantra, uttaratantra, The Highest Continuum): 'Having an indivisible nature, not empty of the supreme Dharma.' The above, including the commentary, has been quoted, and it is the same in all respects. If the qualities of the Dharmakaya (法身, Dharma-kāya, dharmakāya, Body of Dharma), such as the ten powers, and the thirty-two qualities of separation are impermanent, then the Dharma of the Buddha...

ཀྱི་སྐུ་ཡང་མི་རྟག་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡོན་ཏན་དེ་ རྣམས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་དབྱེར་མེད་པར་འདུས་པའི་བདག་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་གྱི་དེ་ ལས་གཞན་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་མི་རྟག་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་མཚན་ རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མཚུངས་པ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མི་རྟག་པ་ཡིན་ན་ནི་རྟག་མི་རྟག་གི་ སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་ཁྱེད་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པར་གཞག་པ་དང་ཡང་འགལ་ལ། དོན་དམ་པའི་ སྐྱབས་དང་གཏན་གྱི་སྐྱབས་མ་ཡིན་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཡིན་པས་ན་བརྫུན་པ་སླུ་ བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་འདུས་ བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་གཏོགས་པ་དེ་ནི་མི་རྟག་པ་ལགས་སོ། །གང་མི་རྟག་པ་དེ་ནི་བརྫུན་པ་ སླུ་བའི་ཆོས་ཅན་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་བརྫུན་པ་སླུ་བའི་ཆོས་ཅན་དེ་ནི་མི་ བདེན་པ་དང་མི་རྟག་པ་ལགས་ཏེ་སྐྱབས་མ་ལགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་ ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་དང་མ་འདྲེས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་ དབྱེར་མེད་པའི་མཐར་ཐུག་གི་སྐྱབས་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ཆོས་དཀོན་མཆོག་མ་ཡིན་པར་ འགྱུར་ཏེ། མི་རྟག་པ་ཡིན་པས་ན་བརྫུན་པ་སླུ་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྒྱུད་ བླའི་འགྲེལ་པའི་ལུང་སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཞེས་སོགས་གོང་དུ་དྲངས་པ་ལྟར། སྟོབས་ 6-124 དང་མི་འཇིགས་པ་དང་མ་འདྲེས་པའི་ཆོས་རྣམས་དོན་དམ་མཐར་ཐུག་གི་ཆོས་དཀོན་མཆོག་ ཡིན་ལ། སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཉིད་ལ་མཐར་ཐུག་དོན་དམ་གྱི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ག་ཚང་ བར་དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོ་དང་རྒྱུད་བླ་རྩ་འགྲེལ་དུ་གསུངས་ཤིང་། སོར་མོའི་ཕྲེང་བ་ལ་ཕན་ པའི་མདོར་ཡང་། ཐེག་པ་འདི་ནི་ཐེག་ཆེན་ཏེ། །ཆགས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཞེས་ཀྱང་བགྱི། །ཐེག་པ་ གཅིག་པོ་སྐྱབས་གཅིག་སྟེ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དོན་དམ་སྐྱབས། །ཆོས་དང་སངས་རྒྱས་ དོན་གཅིག་སྟེ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །དགེ་འདུན་དེ་བཞིན་གཤེགས་ཀྱི་མིང་། ། དགེ་འདུན་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་དོན་དམ་མཐར་ཐུག་ གི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ག་ཡང་མི་རྟག་གོ་ཞེས་སྨྲས་ན་ཉེས་པ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བར་གསུངས་ཏེ། མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་དཔེར་ན། ཤིང་ཡོད་པའི་རྐྱེན་གྱིས་གྲིབ་མ་ ཡོད་དོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། རྟག་པའི་ཆོས་ཡོད་པས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་ བའི་གནས་ཡོད་མོད་ཀྱི། མི་རྟག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་ཞིག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་མི་ རྟག་པའོ་ཞེས་སྨྲ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་ལྷ་དང་འཇིག་རྟེན་དུ་བཅས་པའི་སྐྱབས་སུ་ འགྲོ་བའི་གནས་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། ཇི་ཙམ་དུ་སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ་མི་

【現代漢語翻譯】那麼，佛的色身也會是無常的。因為這些功德本身就是自性無別的聚集，是法身的體性。除此之外，沒有其他的法身。所以，法身也會是無常的，所有理由都是一樣的。如果法身是無常的，那麼就與您自己所安立的遠離常與無常的戲論相違背。而且，也會變成不是究竟的皈依處和永久的皈依處，因為是無常的，所以是虛假的、具有欺騙性的。在《華鬘經》中說：『世尊，凡是屬於有為法的範疇，都是無常的。凡是無常的，都是虛假的、具有欺騙性的。世尊，凡是虛假的、具有欺騙性的，都是不真實的、無常的，不是皈依處。』此外，法身的功德，如十力、四無畏和十八不共法，如果不是與法身無別的究竟皈依處，那麼就不是法寶。因為是無常的，所以是虛假的、具有欺騙性的。因此，如前所引《寶性論》的解釋所說，十力、四無畏和十八不共法是究竟真實的法寶。佛的法身本身就圓滿了究竟真實的佛法僧三寶，這在《華鬘經》和《寶性論》的根本和解釋中都有說明。在《能饒益指鬘經》中也說：『此乘乃大乘，亦名無染智。唯一乘為一皈依，如來是究竟皈依。法與佛陀義相同，如來即是法身。僧伽即是如來之名，僧伽即是如來。』如果有人說，如此究竟真實的佛法僧三寶也是無常的，那麼過失就非常大了。《大涅槃經》中說：『善男子，譬如，因為有樹，所以有樹蔭。如來也是如此，因為有常法，所以有皈依之處，但不是無常。如果有人說如來是無常的，那麼如來就不是天人和世間的皈依之處。』以及『無論何時，對於佛、法、僧』

【English Translation】 Then, the Rupakaya (form body) of the Buddha would also be impermanent. Because these qualities themselves are the nature of being inseparably united, they are the Dharmakaya (body of dharma). There is no other Dharmakaya other than that. Therefore, the Dharmakaya would also be impermanent, and all the reasons are the same. If the Dharmakaya is impermanent, then it contradicts what you yourself have established as being free from the elaboration of permanence and impermanence. Moreover, it would not be an ultimate refuge or a permanent refuge, because it is impermanent, and therefore false and deceptive in nature. In the Sutra of Garland of Glory (Dpal phreng gi mdo), it is said: 'Bhagavan (Blessed One), whatever belongs to the characteristics of conditioned phenomena is impermanent. Whatever is impermanent is false and deceptive in nature. Bhagavan, whatever is false and deceptive in nature is untrue and impermanent, and is not a refuge.' Furthermore, the qualities of the Dharmakaya, such as the ten powers, the four fearlessnesses, and the eighteen unshared qualities, if they are not the ultimate refuge inseparable from the Dharmakaya, then they are not the Dharma Jewel. Because it is impermanent, it is false and deceptive in nature. Therefore, as stated in the previously mentioned quotation from the commentary on the Uttaratantra (Gyü Bla), the ten powers, the four fearlessnesses, and the eighteen unshared qualities are the ultimate and true Dharma Jewel. The Dharmakaya of the Buddha itself is complete with the ultimate and true Three Jewels, as stated in the Sutra of Garland of Glory and the root text and commentary of the Uttaratantra. In the Sutra Benefiting Angulimala (Sor mo'i phreng ba la phan pa'i mdo), it is also said: 'This vehicle is the Great Vehicle, also called Immaculate Wisdom. The one vehicle is the one refuge, the Tathagata (Thus-Gone One) is the ultimate refuge. Dharma and Buddha have the same meaning, the Tathagata is the Dharmakaya. The Sangha (community) is the name of the Tathagata, the Sangha itself is the Tathagata.' If someone says that such ultimate and true Three Jewels are also impermanent, then the fault is very great. In the Great Nirvana Sutra (Myang 'das chen po'i mdo), it is said: 'Son of good family, for example, because there is a tree, there is shade. The Tathagata is also the same, because there is the permanent Dharma, there is a place of refuge, but it is not impermanent. If someone says that the Tathagata is impermanent, then the Tathagata is not a place of refuge for gods and the world.' and 'As long as, for the Buddha, Dharma, and Sangha'

རྟག་གོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་ནི་བདག་ཀྱང་བསླུས་ལ། ཕ་རོལ་པོ་གཞན་ཡང་བསླུས་པ་ཡིན་ཏེ། གལ་ ཏེ་རལ་གྲི་རྣོན་པོས་ལྕེ་བཅད་ཀྱང་བླའི། སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ་མི་རྟོག་གོ་ ཞེས་མི་སྨྲའོ། །གཞན་དེ་སྐད་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་ཡིད་མི་ཆེས་ཏེ། དེ་སྐད་སྨྲ་བ་དེ་ལ་སྙིང་རྗེའི་ སེམས་བསྐྱེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་སྟོབས་སོགས་ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་ཡེ་ཤེས་ ཀྱིས་བསྡུས་པ་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་རྣམ་བྱང་གི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་ བཤད་པའི་ལམ་བདེན་ཡིན་ལ། ལམ་བདེན་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། དཔལ་ཕྲེང་སེང་གེའི་ སྒྲས། བཅོམ་ལྡན་འདས་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་འདི་དག་ལ་བདེན་པ་གསུམ་ནི་མི་ 6-125 རྟག་པ་ལགས་སོ། །བདེན་པ་གཅིག་ནི་རྟག་པ་ལགས་སོ། །དེ་ཅེའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། བཅོམ་ ལྡན་འདས་བདེན་པ་གསུམ་ནི་འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་གཏོགས་པའི་སླད་དུ་སྟེ། ཞེས་ གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ན། ལུང་འདིས་བསྟན་པའི་བདེན་པ་གསུམ་གྱི་ཡ་གྱལ་གྱི་ལམ་ བདེན་ནི་སློབ་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ལམ་བདེན་ཡིན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་ བའི་ལམ་བདེན་མ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ལམ་བདེན་ནི་མཐར་ ཐུག་གི་སྐྱབས་ཡིན་ལ། འདིར་བསྟན་པའི་ལམ་བདེན་ནི་མི་རྟག་པར་གསུངས་པས་མཐར་ ཐུག་གི་སྐྱབས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིར་ཡང་བདེན་པ་བཞིར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ན་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་ནི་ལམ་བདེན་བཏགས་པ་ཙམ་ ཡིན་གྱི། ལམ་བདེན་དངོས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འགོག་པའི་བདེན་པར་བསྡུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ། །དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་སྡུག་བསྔལ་འགོག་པ་ནི་ཆོས་ཆུད་གསོན་ པ་མ་ལགས་སོ་དེ་ཅིའི་སླད་དུ་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ ཐོག་མ་མ་མཆིས་པའི་དུས་ནས་མཆིས་པ་མ་བགྱིས་པ། མ་སྐྱེས་པ། མི་བས་པ། བས་པ་མ་ མཆིས་པ། རྟག་པ། བརྟན་པ། རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་དག་པ། ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་སྦུབས་ནས་ངེས་པར་གྲོལ་བ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐ་དད་དུ་མི་གནས་པ། གྲོལ་བའི་ ཤེས་པ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་ལས་འདས་པ་སྙེད་དང་ལྡན་པ་ནི་ སྡུག་བསྔལ་འགོག་པའི་མིང་གིས་བསྟན་པའི་སླད་དུ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་ལ་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབ་ནས་ངེས་པར་གྲོལ་བ་ཞེས་ བགྱིའོ་ཞེས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐ་དད་དུ་མི་གནས་པ་གྲོལ་བས་ཤེས་ པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་སྙེད་ལས་འདས་པ་སྙེད་དང་ལྡན་པ་ཞེས་པ་ནི་ ཡེ་ཤེས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དབྱེར་མེད་དུ་ལྡན་པར་བསྟན་ལ། ད

【現代漢語翻譯】如果有人說『是常』，那他既欺騙了自己，也欺騙了他人。即使被鋒利的寶劍割斷舌頭，我也絕不說『不思議』。對於說這種話的人，我也不相信，並且會對他生起慈悲心。』如果有人認為力量等法身的功德，以及被智慧所包含的一切，都是佛的法身，是解脫的二諦的自性，是道諦。而道諦是無常的。如《華嚴獅子吼經》所說：『世尊，這四聖諦中，有三個是無常的，一個是常的。』這是為什麼呢？世尊，因為三個諦屬於有為法的範疇。』如果有人這樣認為，那麼這段經文所說的三個諦中的道諦，是指被學道所包含的道諦，而不是佛的法身所區分的道諦。因為佛的法身所區分的道諦是究竟的皈依處。而這裡所說的道諦是無常的，所以不是究竟的皈依處。一般來說，在四諦的分類中，被佛的法身的功德所包含的智慧，只是假立的道諦，而不是真正的道諦，因為它被歸入滅諦。如《華嚴經》所說：『世尊，苦的止息不是活的法，這是為什麼呢？世尊，如來法身從無始以來就存在，不是被創造的，不是出生的，不是被製造的，沒有被製造，是常、是穩固、自性清凈、從一切煩惱的束縛中解脫出來，佛的法不以其他方式存在，是解脫的智慧，不可思議，具有超過恒河沙數的功德，這被稱為苦的止息。世尊，這被稱為如來藏，法身從煩惱的束縛中解脫出來。』經中說佛的法身，佛的法不以其他方式存在，是解脫的智慧，不可思議，具有超過恒河沙數的功德，這表明具有不可思議的無別智慧。

【English Translation】 If someone says 'it is permanent,' they deceive themselves and others. Even if my tongue is cut off by a sharp sword, I would never say 'unthinkable.' I do not believe those who say such things, and I generate compassion for them.' If someone thinks that the powers and other qualities of the Dharmakaya (法身，Dharmakāya，法身，Body of Dharma), and all that is encompassed by wisdom, are the Dharmakaya of the Buddha, the nature of the two truths of liberation, and the path truth (道諦，Mārgasatya， मार्गसत्य，Truth of the Path). And the path truth is impermanent. As the Garland of Lions Roar Sutra says: 'World Honored One, of these four noble truths, three are impermanent, and one is permanent.' Why is that? World Honored One, because the three truths belong to the category of conditioned phenomena.' If someone thinks this way, then the path truth among the three truths mentioned in this sutra refers to the path truth encompassed by the path of learning, not the path truth distinguished by the Dharmakaya of the Buddha. Because the path truth distinguished by the Dharmakaya of the Buddha is the ultimate refuge. And the path truth mentioned here is said to be impermanent, so it is not the ultimate refuge. Generally speaking, in the classification of the four truths, the wisdom encompassed by the qualities of the Dharmakaya of the Buddha is merely a designation of the path truth, not the actual path truth, because it is included in the cessation truth. As the Garland Sutra says: 'World Honored One, the cessation of suffering is not a living Dharma, why is that? World Honored One, the Tathagata's (如來，Tathāgata，तथागत，Thus Gone) Dharmakaya has existed since beginningless time, it is not created, not born, not manufactured, not unmanufactured, it is permanent, stable, naturally pure, liberated from the bonds of all afflictions, the Buddha's Dharma does not exist in other ways, it is the wisdom of liberation, inconceivable, possessing merits exceeding the sands of the Ganges River, this is called the cessation of suffering. World Honored One, this is called the Tathagatagarbha (如來藏，Tathāgatagarbha，तथागतगर्भ，Womb of the Thus Gone), the Dharmakaya liberated from the bonds of afflictions.' The sutra says that the Buddha's Dharmakaya, the Buddha's Dharma does not exist in other ways, it is the wisdom of liberation, inconceivable, possessing merits exceeding the sands of the Ganges River, which indicates that it possesses inconceivable and undifferentiated wisdom.

ེ་སྡུག་བསྔལ་འགོག་ 6-126 པའི་མིང་གིས་བསྟན་ཞེས་གསུངས་པས་ཆོས་སྐུའི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་འགོག་བདེན་དུ་བསྡུས་པ་ ཡིན་ནོ། །མདོ་དེ་ཉིད་ལས་བདེན་པ་གསུམ་སྐྱབས་མ་ཡིན་པར་སྔར་ལུང་དྲངས་པ་དེ་དག་ གིས་གསུངས་ནས། དེའི་རྗེས་སུ་བཅོན་ལྡན་འདས་འདི་ལ་བདེན་པ་གཅིག་ནི་འདུས་བྱས་ ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ལགས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་འདུས་བྱས་ཀྱི་ མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་དེ་ནི་རྟག་པ་ལགས་སོ། །གང་རྟག་པ་དེ་ནི་མི་སླུ་བའི་ཆོས་ ཅན་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་མི་སླུ་བའི་ཆོས་ཅན་དེ་ནི་བདེན་པ་དང་རྟག་པ་དང་ སྐྱབས་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ལྟ་ལགས་པས། འདི་ལ་སྡུག་བསྔལ་འགོག་པའི་ བདེན་པ་ཉིད་ནི་ཡང་དག་པར་ན་བདེན་པ་དང་། རྟག་པ་དང་། སྐྱབས་ལགས་སོ་ཞེས་བདེན་ པ་གསུམ་མི་རྟག་པས་སྐྱབས་མ་ཡིན་པ་དང་འགོག་བདེན་གཅིག་པུ་རྟག་པས་མཐར་ཐུག་གི་ སྐྱབས་ཡིན་པར་གསུངས་ལ། ཆོས་ཀྱི་སྐུས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ལམ་བདེན་བཏགས་པ་བ་སྟོབས་ དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་ནི་གཏན་གྱི་སྐྱབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འགོག་ བདེན་དུ་འདུ་བ་ཡིན་གྱི། ལམ་བདེན་མཚན་ཉིད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེར་མ་ཟད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རྟག་ པ་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་ཆོས་སྐུ་དང་དབྱེར་མེད་པའི་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པར་ཡེ་ ཤེས་རྣམས་ཀྱང་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། གཏན་གྱི་སྐྱབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་འདུས་མ་ བྱས་པར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ལ་ གདོད་མ་ཉིད་ནས་དབྱེར་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ཚང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་འདི་ལྟར་ སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མྱང་ འདས་ཀྱི་མདོའི་ལུང་སྔར་དྲངས་པ། རིགས་ཀྱི་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ དོན་དམ་པ་སྟོང་པའོ། །དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། གཞན་ཡང་མདོ་དེ་ཉིད་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། སྟོབས་ 6-127 བཅུ་དང་། མི་འཇིགས་པ་གཞི་དང་། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་། དྲན་པ་ཉེ་བར་གཞག་པ་གསུམ་ སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་ཡོད་པ་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་ཡོངས་སུ་བཅོམ་ ན་གདོད་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཅན་ལ་ཡོད་པའི་སྟོབས་བཅུ་ལ་ སོགས་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཉིད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ ངོ་བོར་ཡོད་པ་དེ་ཡིན་གྱི་དེ་ལས་གཞན་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཡང་མདོ་དེ་ཉིད་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱ་ཆུབ་ཐོབ་པས་སངས་རྒྱས་ ཀྱི་རང་བཞིན་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རྟག་སྟེ། མི་འགྱུར

【現代漢語翻譯】正如經中所說，『以滅苦之名顯示』，因此，法身的智慧都包含在滅諦中。經中之前引用的三諦非皈依處，之後佛陀說：『世尊，此有一諦，超越了有為法的範疇，世尊，凡超越有為法範疇者，即是常。凡是常者，即是不欺騙的法性。世尊，凡是不欺騙的法性，即是真諦、常和皈依處。世尊，既然如此，那麼，對於此，滅苦之諦才是真正的真諦、常和皈依處。』因此，經中說三諦無常，不是皈依處，唯有滅諦是常，是究竟的皈依處。以法身完全區分的道諦，以及力量、無畏等智慧，是永恒的皈依處，因此包含在滅諦中，而不是道諦的自性。不僅如此，正如法身是常一樣，與法身無別的力量、無畏等智慧也是常，因為它們是永恒的皈依處，不是由因緣和合而成，而是所有眾生心性的法性，自性光明，從原始以來就無別、任運成就地具足。也就是說，心性的法性，自性光明，即是智慧，如之前引用的《涅槃經》的經文所說：『善男子，所謂的佛性，是勝義諦空性。勝義諦空性，即是智慧。』此外，經中還說：『善男子，佛性是這樣的：十力、四無畏、大悲心和三種近念住，所有眾生都具有這三種，如果完全摧毀煩惱，就能顯現。』也就是說，眾生所具有的十力等，是心性的法性，自性光明的自生智慧的體性，而不是除此之外的其他。此外，經中還說：『善男子，如來獲得無上正等覺，因此，佛性和一切佛法都是常，不變。』

【English Translation】 As it is said in the sutra, 'Shown by the name of cessation of suffering,' therefore, the wisdoms of the Dharmakaya are all included in the Truth of Cessation. In the same sutra, it is said that the three truths are not refuge, as previously quoted. Following that, the Bhagavan said: 'Venerable One, there is one truth here that transcends the realm of conditioned phenomena. Venerable One, that which transcends the realm of conditioned phenomena is permanent. That which is permanent is of a non-deceptive nature. Venerable One, that which is of a non-deceptive nature is truth, permanence, and refuge. Venerable One, since it is so, the Truth of Cessation of Suffering is indeed the true truth, permanence, and refuge.' Therefore, the sutra states that the three truths are impermanent and not refuge, while only the Truth of Cessation is permanent and the ultimate refuge. The Truth of the Path, which is fully distinguished by the Dharmakaya, and the wisdoms such as powers and fearlessness, are eternal refuges, and therefore are included in the Truth of Cessation, not the nature of the Truth of the Path. Moreover, just as the Dharmakaya is permanent, so too are the wisdoms such as powers and fearlessness, which are inseparable from the Dharmakaya, permanent, because they are eternal refuges, not compounded by causes and conditions, but are the very nature of the minds of all sentient beings, naturally luminous, and primordially complete and spontaneously present. That is to say, the very nature of mind, naturally luminous, is wisdom, as stated in the previously quoted sutra of the Nirvana Sutra: 'Son of good family, what is called the Buddha-nature is ultimate emptiness. Ultimate emptiness is called wisdom.' Furthermore, in the same sutra, it is said: 'Son of good family, the Buddha-nature is like this: the ten powers, the four fearlessnesses, great compassion, and the three close mindfulnesses. All sentient beings possess these three aspects, and if they completely destroy afflictions, they will become visible.' That is to say, the ten powers and so on that sentient beings possess are the very nature of mind, naturally luminous, existing as the essence of self-arisen wisdom, and not other than that. Again, in the same sutra, it is said: 'Son of good family, the Tathagata has attained unsurpassed perfect enlightenment, therefore, the Buddha-nature and all the Buddha-dharmas are permanent and unchanging.'

་མི་འཕོ་བའོ། །དེ་ ལྟ་བས་ན་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བར་དུས་གསུམ་མེད་པའོ། །ཞེས་དང་། ལང་ཀར་གཤེགས་ པ་ལས་ཀྱང་། དོན་དམ་པ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྟོང་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་དང་། སངས་རྒྱས་ རྣམས་ཀྱི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྟག་པ་སྟེ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། དོན་དམ་པ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་སྟོང་པ་ཆེན་པོ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡིན་པར་གསུངས་པས་ རྟག་པར་གསུངས་ཤིང་། མངོན་པར་རྟོགས་པ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་དོན་གཅིག་གོ། མདོར་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ནི་རང་བཞིན་རྟག་པ་ཡིན་ལ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ཏེ་ཡེ་ཤེས་མ་ཡིན་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་སྐུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་ཆོས་སྐུའམ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དང་དབྱེར་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་ནི་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ པ་ནི་ངེས་པའི་དོན་གྱི་གསུང་རབ་ཤིན་ཏུ་ཟབ་མོ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་གེ་པ་ རྣམས་ཀྱི་བློས་བསམ་པར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ནི་རང་བཞིན་རྟག་པ་མ་ཡིན་ པས་དེས་བསྡུས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་ཀྱང་རང་བཞིན་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐུ་ལ་ཀུན་རྫོབ་དང་ དོན་དམ་གཉིས་སུ་དབྱེར་ཡོད་པ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་ལ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་གཉིས་སུ་ ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དག་གི་ལུང་གཞན་ཡང་མང་པོ་ཡོད་མོད་ཀྱི་མ་བྲིས་སོ། ། 6-128 འོ་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མདོ་ལས། ཤེས་རབ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རྟག་པ་དང་ བརྟན་པ་དང་ཐེར་ཟུག་པ་དེ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་ཡོད་པར་ཤེས་སོ། །ཞེས་དང་། ཡང་མི་གནས་ པའི་སྒྱུ་མ་ཞེས་བྱ་སྟེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྒྱུ་མ་དང་མཚུངས་ན་ཅིའི་ཕྱིར་གནས་ཞེས་སྨྲ། ཞེས་རྟག་པ་དང་བརྟན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཡང་དག་པར་མི་བདེན་པར་གསུངས་པ་དང་ འགལ་ལོ་སྙམ་ན། ལུང་དེའི་དགོངས་པ་ནི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དོན་དམ་པར་རྟག་པ་ཡིན་ཡང་རྟག་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་དང་། བདེན་པ་ ཡིན་ཡང་བདེན་པའི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་ནས་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་ཡོད་པར་གསུངས་པ་ ཡིན་གྱི། རྟག་པ་དང་བརྟན་པར་མི་བདེན་ཞིང་བརྫུན་པ་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་ནས་སྒྱུ་མ་ཙམ་ དུ་ཡོད་པར་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཐོབ་པ་ནི་ རྟག་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱ། རང་གིས་རིག་པའི་ཆོས་ཞེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། ཡང་དག་པའི་བདེན་པ་ཞེས་ བྱའོ། །ཞེས་དང་། རིགས་ཀྱི་བུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མ་གཏོགས་ པར་ཆོས་གཅིག་ཀྱང་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་མེད་དེ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འབྲས་བུ་ནི་རྟག་ཅེས་གསུངས་ སོ། །ཞེས་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འཇམ་དཔལ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ཅི་ཁྱོད་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་འདུ་ཤེས་སམ། རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ་

【現代漢語翻譯】不遷變。因此，如同虛空一般，沒有三時（過去、現在、未來）。』《楞伽經》中也說：『勝義聖智是大空性。』諸佛的現證智慧是常恒的。』因此，勝義聖智即是大空性，是法界，所以說是常恒的。現證智慧和證悟智慧是同一個意思。總之，佛的自性身是自性常恒的，也是智慧的自性，因為沒有非智慧的佛的勝義身。因此，法身或自性身與無別的智慧是常恒的，這是決定意義的甚深經典的密意，不是思辨者們所能思考的。色身不是自性常恒的，因此由它所攝持的智慧也不是自性常恒的。如同身有世俗和勝義之分一樣，智慧也有世俗和勝義之分。關於這些，還有很多其他的教證，這裡就不一一列舉了。那麼，《涅槃經》中說：『有智慧的人知道，常、堅、恒只是幻象。』又說：『稱為不住的幻象，如來與幻象相同，為何說住？』這樣說，與常恒等不是真實存在相矛盾嗎？這段經文的密意是，如來藏、佛的自性和法身在勝義上是常恒的，但不是常恒的實物，是真實的，但不是真實的實物，所以說是幻象。不是說常恒不真實、是虛假的，所以說是幻象。因為那部經中也說：『諸佛所證得的是常，也稱為自證之法，是真實的真理。』又說：『善男子，一切法中，除了涅槃，沒有一個是常的，但在世俗中，果是常的。』世尊對文殊菩薩說：『你認為如來會涅槃嗎？善男子，如來……』

【English Translation】 is immutable. Therefore, like the sky, it is without the three times (past, present, and future).' Also, in the Laṅkāvatāra Sūtra: 'The ultimate noble wisdom is great emptiness.' And, 'The realization of the Buddhas, the wisdom comprehended in their hearts, is eternal.' Thus, the ultimate noble wisdom is said to be great emptiness, the dharmadhātu (realm of phenomena), and therefore it is said to be eternal. The wisdom of realization and the wisdom of comprehension are the same. In short, the svabhāvakāya (essence body) of the Buddha is naturally eternal and is also the nature of wisdom, because there is no ultimate body of the Buddha that is without wisdom. Therefore, the dharmakāya (dharma body) or svabhāvakāya (essence body) and the inseparable wisdoms are certainly eternal, which is the intention of the profound scriptures of definitive meaning, and is not to be contemplated by the minds of logicians. The rūpakāya (form body) is not naturally eternal, so the wisdoms gathered by it are also not naturally eternal. Just as there is a distinction between conventional and ultimate with respect to the body, so too there is a distinction between conventional and ultimate with respect to wisdom. There are many other scriptural references for these, but I have not written them down. Now, in the Nirvana Sutra: 'The wise know that permanence, stability, and constancy are merely illusions.' And, 'It is called the illusion of non-abiding; if the Tathāgata (one thus gone) is like an illusion, why do you say that he abides?' It seems contradictory to say that permanence and stability are not truly real. The intention of that scripture is that the Tathāgatagarbha (womb of the Tathāgata), the nature of the Buddha, and the dharmakāya (dharma body) are ultimately eternal, but not as permanent entities, and are true, but not as true entities, so they are said to be illusions. It is not that permanence and stability are untrue and false, so they are said to be illusions. Because in that same scripture it also says: 'What the Buddhas attain is also called permanence, and it is also called self-knowing dharma, and it is the true truth.' And, 'Sons of good family, among all dharmas, there is nothing called permanent except for nirvana (cessation of suffering); but conventionally, the fruit is said to be permanent.' The Bhagavan (blessed one) said to Mañjuśrī (gentle glory): 'Do you perceive the Tathāgata (one thus gone) as passing into nirvana (cessation of suffering)? Sons of good family, the Tathāgata (one thus gone)...'

ནི་ཡང་དག་པར་ན། རྟག་པ་གནས་པ་མི་འགྱུར་བ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་མ་འདས་པའོ། ། རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་ལ་གང་ཞིག་བདག་ཏུ་འཛིན་ན་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདག་ཅེས་བྱ་སྟེ། བླ་ན་ མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མངོན་པར་འཚང་རྒྱའོ། །ཞེས་དང་། འཇམ་ དཔལ་ཅིའི་རྒྱུ་ཅིའི་རྐྱེན་གྱིས་འཁོར་མང་པོ་འདི་དག་གི་ནང་ན་འོད་འདི་སྣང་བར་གྱུར་ཅེས་ བཀའ་སྩལ་པ་དང་། འཇམ་དཔལ་གྱིས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་འདི་ནི་ཡེ་ཤེས་ ལགས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཞེས་བགྱི་བ་ནི་རྟག་ཏུ་གནས་པའི་ཆོས་ཅན་ནོ། །རྟག་ཏུ་གནས་པའི་ 6-129 ཆོས་ཅན་ལ་ནི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་མ་མཆིས་ན། ཅིའི་སླད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཅིའི་རྒྱུ་ཅིའི་ རྐྱེན་གྱིས་འོད་འདི་བྱུང་བར་གྱུར་ཅེས་བཀའ་སྩལ། ཞེས་པ་ནས། འོད་འདི་ནི་མྱ་ངན་ལས་ འདས་པ་ཆེན་པོ་ཞེས་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་པ་ལ་སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ་ཞུས་པ་ ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། འཇམ་དཔལ་ཁྱོད་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཤིན་ཏུ་ ཟབ་མོའི་དོན་དམ་པ་ལ་མ་འཇུག་པར། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བརྗོད་ཅིང་སྨོས་ཤིག་ཅེས། ཡེ་ཤེས་ དང་མྱང་འདས་ཆེན་པོ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་ཏུ་གནས་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་སྨྲ་ བ་དེ་དོན་དམ་པ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འགྱུར་ བའི་ལུང་སྔར་དྲངས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་ཡང་བཞུགས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ལུང་དེ་རྣམས་ཀྱང་སྒྲ་ ཇི་བཞིན་པ་མ་ཡིན་པའི་དྲང་དོན་དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་བུའི་ལུང་རྣམས་དྲང་ དོན་དགོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་སྔར་ཡང་བསྟན་ཅིང་འོག་ཏུ་ཡང་བསྟན་པར་བྱའོ། ། མདོ་གཅིག་ཉིད་ལས་འབྱུང་བའི་ལུང་རྣམས་ལ། རང་གི་གྲུབ་མཐའི་ཤེས་བྱེད་དུ་དྲང་དུ་ རུང་ཙམ་གྱི་ཚིག་ཟུར་ཡོད་པ་རྣམ་ངེས་དོན་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། གཞན་གྱི་གྲུབ་མཐའི་ཤེས་བྱེད་དུ་ གསལ་པོར་འགྱུར་བའི་ལུང་རྣམས་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མ་ཡིན་པའི་དྲང་དོན་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ འཆད་པ་ནི་རིགས་པར་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་ནོ། ། ༈ ཡང་སངས་རྒྱས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྣམ་གྲངས་པའི་རྟག་པ་དང་། བརྟན་པ་དང་། མི་ཟད་ པ་ཡིན་ཏེ། དུས་ཀྱི་མཐའ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་འཆད་པའང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟ་ ན་སངས་རྒྱས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་རྣམ་གྲངས་པའི་སྐྱབས་གནས་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ། དེ་འདོད་ན་ ཁྱེད་ཉིད་ཀྱིས་དོན་དམ་པར་སྐྱབས་གནས་གསུམ་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་གྱི། སངས་རྒྱས་གཅིག་ པུ་ལ་གསུམ་ག་འདུས་པས་དོན་དམ་པར་སྐྱབས་གཅིག་ཡིན་པར་འཆད་ཅིང་། དེའི་ཤེས་ བྱེད་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མདོར། ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ནི་གཞི་གསུམ་པོ་ལ་ཐ་དད་ 6-130 དུ་དབྱེ་བར་མ་ལྟ་ཞིག་ཅེས་འགོད་པ་དང་འགལ་ཞིང་། རྒྱུད་བླར། དམ་པའི་དོན་དུ་འགྲོ་བ་ ཡི། །སྐྱབས་ནི་ས

【現代漢語翻譯】是為真諦，即常、住、不變、完全不超越輪迴涅槃之境。種姓之子，若執著於我，則稱為佛之我，于無上正等覺中證悟。如是說。文殊，以何因何緣，此眾多眷屬之中，光明顯現？世尊如是垂問。文殊菩薩答言：世尊，此光明乃是智慧，所謂智慧，即是常住之法性。常住之法性，無因亦無緣，何故世尊問以何因何緣光明顯現？如是等語。此光明乃是大涅槃。如是如來之語，亦如前述般請問。世尊告曰：文殊，汝未入諸法甚深之勝義諦，於世俗諦中言說。若說智慧、大涅槃、如來為常住之法性，是為入勝義諦之語。為證成此理，前引諸經文中亦有記載。若謂如是之經文，非如字面之意，乃是隱義之說，則如是之經文，非隱義之說之理由，前已述及，后亦將述及。若謂于同一經中所出之經文，僅有可作為自宗立論依據之詞句，方為決定之義，而於他宗立論依據明顯之經文，則為非如字面之隱義之說，如是之說，非智者之言。複次，若謂佛於世俗諦中，是名相上的常、恒、不滅，因其無時間之盡頭。如是之說亦不合理。若如是，則佛於世俗諦中，應成皈依處。若汝許此，則汝自謂勝義諦中，三皈依非各別，乃佛陀一者具足三者，故勝義諦中，皈依僅一。為證成此理，于《涅槃經》中雲：於法之真如中，莫觀三種基之差別。如是之說相違。且《寶性論》云：于勝義諦中，眾生之皈依處乃是...

【English Translation】 That is the ultimate truth, which is permanent, abiding, unchanging, and completely beyond the state of sorrow. Son of good family, whoever holds onto the self, that is called the Buddha's self, and will awaken to unsurpassed perfect enlightenment. Thus it was said. Manjushri, by what cause and what condition does this light appear in this great assembly? The Blessed One asked. Manjushri replied: Blessed One, this light is wisdom. What is called wisdom is the nature of permanence. Since the nature of permanence has no cause or condition, why did the Blessed One ask by what cause and what condition this light arose? And so on. This light is great Nirvana. Likewise, when asking about 'Thus Come One', it was requested in the same manner as before. The Blessed One said: Manjushri, you do not enter into the profound ultimate meaning of all phenomena, but speak in conventional terms. To say that wisdom, great Nirvana, and the Thus Come One are of a permanent nature is to enter into the ultimate meaning. To prove this, it is also recorded in the previously quoted scriptures. If it is thought that such scriptures are not literal but have a hidden meaning, the reasons why such scriptures are not of hidden meaning have been stated before and will be stated again. To say that among the scriptures that appear in the same sutra, only the words that can be used as evidence for one's own doctrine are of definite meaning, while the scriptures that clearly become evidence for another's doctrine are only literal and of hidden meaning, is not the speech of a wise person. Furthermore, to say that the Buddha is nominally permanent, stable, and inexhaustible in conventional truth because there is no end to time is also unreasonable. If so, then the Buddha would become a refuge in conventional truth. If you accept this, then you yourself say that in ultimate truth, the three refuges are not different, but the Buddha alone embodies all three, so in ultimate truth, there is only one refuge. To prove this, the Nirvana Sutra states: 'In the suchness of Dharma, do not look for distinctions among the three bases.' This contradicts that statement. Moreover, the Uttaratantra states: 'In the ultimate sense, the refuge for beings is...'

ངས་རྒྱས་ཉག་ཅིག་ཉིད། །ཅེས་པའི་འགྲེལ་པར། སྐྱོབ་པ་མེད་ཅིང་སྐྱབས་ མེད་པའི་འཇིག་རྟེན་ན། ཕྱི་མའི་མཐའི་མུ་དང་མཉམ་པ། མི་ཟད་པའི་སྐྱབས། རྟག་པའི་ སྐྱབས། གཡུང་དྲུང་གི་སྐྱབས། དོན་དམ་པའི་སྐྱབས་ནི་གཅིག་ཉིད་དེ། འདི་ལྟ་སྟེ་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་ འགལ་ལོ། །དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོར། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ དུས་ཀྱི་མཐའ་མཆིས་པ་ལ་གནས་པ་མ་ལགས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་ཕྱི་མའི་མཐའི་མུར་ཐུག་པར་ གནས་པའི་སླད་དུའོ་ཞེས་པ་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ལྟ་ལགས་པས་འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་སྐྱབས་མ་མཆིས་ པ་དང་། སྐྱོབ་པ་མ་མཆིས་པའི་འཇིག་རྟེན་ན་ཕྱི་མའི་མཐར་ཐུག་པར་སྐྱབས་མི་ཟད་པ་དང་། སྐྱབས་རྟག་པ་དང་། སྐྱབས་བརྟན་པ་ལགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ཡང་སངས་ རྒྱས་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ནི་རྣམ་གྲངས་པའི་རྟག་པ་རྒྱུན་མི་འཆད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དུས་ཀྱི་མཐའ་ མེད་པར་གནས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་འདུས་མ་བྱས་ནམ་མཁའ་ལྟར་རང་ བཞིན་རྟག་པས་དུས་ཀྱི་མཐའ་མེད་པ་ཕྱི་མའི་མཐར་ཐུག་པར་སྐྱབས་མི་ཟད་པ་དང་། རྟག་ པ་དང་བརྟན་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བཀའ་འཁོར་ལོ་གསུམ་པའི་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་ པའི་མདོ་རྣམས་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པར་ གསུངས་པའི་དགོངས་པའི་དོན་ཡང་རྒྱུད་བླ་མའི་ལུང་སྔར་དྲངས་པ། སེམས་ཞུམ་སེམས་ ཅན་དམན་ལ་བརྙས་པ་དང་། །ཞེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གིས་མདོར་བསྟན་པས་ ཏེ། བདག་ཉིད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་གདོད་མ་ནས་ཡོད་ 6-131 པར་མ་ཤེས་ན་བདག་ལྟ་བུས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་ག་ལ་ནུས་ཞེས་སེམས་ཞུམ་ པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་སྐྱེ་བ་ལ། བདག་ཉིད་ལ་སངས་རྒྱས་སྙིང་པོའི་ཚུལ་དུ་ཡོད་པར་ ཤེས་པས་སེམས་ཀྱི་ཞུམ་པ་དང་བྲལ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྐྱེ་བའི་དོན་དང་། བྱང་ཆུབ་ ཀྱི་སེམས་མ་སྐྱེས་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡོད་པར་མ་ཤེས་ན་ དམན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྙས་པར་འགྱུར་བས་བརྙས་པ་སྤང་བའི་དོན་དང་། བདེར་གཤེགས་ སྙིང་པོའི་གནས་ལུགས་མ་ཤེས་ན་སེམས་ཅན་གྱི་སྐྱོན་གླཽ་བུར་གྱི་དྲི་མ་ཡང་དག་པར་ཡོད་ པ་མ་ཡིན་པ་དེ་ཡང་དག་པར་ཡོད་པར་འཛིན་པར་འགྱུར་བའི་དེ་སྤང་བའི་དོན་དང་། བདེ་ གཤེགས་སྙིང་པོའི་གནས་ལུགས་མ་ཤེས་ན་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་ གསལ་བ་ལ་ཆོས་སྐུའི་ཡང་དག་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་རང་བཞིན་གྱིས་

【現代漢語翻譯】在對『唯有佛陀』的解釋中提到：在沒有救護者和庇護者的世間，與后際的邊際相等同，是無盡的救護，是恒常的救護，是不變的救護，是究竟真實的救護，那就是唯一的，即如來、應供、正等覺佛陀。這與《寶鬘經》相悖。《寶鬘經》中說：『世尊，如來不住於時間的盡頭，世尊，如來、應供、正等覺佛陀是爲了安住於後際的邊際。』從那以後，『世尊，既然如此，如來、應供、正等覺佛陀在沒有救護者和庇護者的世間，是后際的盡頭，是無盡的救護，是恒常的救護，是堅固的救護。』所說的意圖是，佛陀的色身是以種種方式恒常存在，以不間斷的方式存在於無盡的時間中；佛陀的法身是無為法，如同虛空般自性恒常，因此在無盡的時間中，是后際的盡頭，是無盡的救護、恒常和堅固的救護。因此，在第三法輪的極其廣大的經典中，說如來藏存在於一切眾生之中的意圖，也如之前引用的《寶性論》的偈頌所說：『心怯對劣眾生起輕蔑』等一句所概括的，如果自己不知道自身本具如來藏，即佛陀的法身，那麼像我這樣的人怎麼能獲得無上菩提呢？因為心生怯懦就不會生起菩提心，因此知道自身具有佛陀的本性，就能遠離怯懦而生起菩提心的意義；對於尚未生起菩提心的眾生，如果不知道他們也具有佛陀的法身，就會輕視他們，因此要斷除輕視；如果不瞭解如來藏的實相，就會執著于眾生的過失，認為客塵煩惱是真實存在的，因此要斷除這種執著；如果不瞭解如來藏的實相，就會認為心的本性是自性光明，而法身的真實功德之法也是自性存在的。 6-131

【English Translation】 In the explanation of 'Only the Buddha,' it is mentioned: In a world without protectors or refuge, equal to the edge of the future, it is an inexhaustible refuge, a constant refuge, an unchanging refuge, a truly ultimate refuge, which is the only one, namely the Tathagata, Arhat, Samyak-sambuddha. This contradicts the Ratnavali Sutra. In the Ratnavali Sutra, it says: 'World Honored One, the Tathagatas do not dwell at the end of time; World Honored One, the Tathagata, Arhat, Samyak-sambuddha, is for the sake of dwelling at the edge of the future.' From then on, 'World Honored One, since this is the case, the Tathagata, Arhat, Samyak-sambuddha, in a world without protectors or refuge, is the end of the future, an inexhaustible refuge, a constant refuge, a steadfast refuge.' The intention of what is said is that the Rupakaya (form body) of the Buddha exists constantly in various ways, continuously existing in endless time; the Dharmakaya (dharma body) of the Buddha is unconditioned, like the sky, naturally constant, therefore in endless time, it is the end of the future, an inexhaustible refuge, a constant and steadfast refuge. Therefore, in the extremely vast sutras of the Third Dharma Wheel, the intention of saying that the Tathagatagarbha (Buddha-nature) exists in all sentient beings is also as summarized by the verse from the Uttaratantra Shastra quoted earlier: 'Fearful mind despises inferior beings,' etc. If one does not know that one inherently possesses the Tathagatagarbha, the Dharmakaya of the Buddha, how can someone like me attain unsurpassed Bodhi? Because a fearful mind will not generate Bodhicitta (mind of enlightenment), therefore knowing that one possesses the nature of the Buddha, one can be free from fear and generate the meaning of Bodhicitta; for sentient beings who have not yet generated Bodhicitta, if one does not know that they also possess the Dharmakaya of the Buddha, one will despise them, therefore one must abandon contempt; if one does not understand the true nature of the Tathagatagarbha, one will cling to the faults of sentient beings, thinking that adventitious defilements are truly existent, therefore one must abandon this clinging; if one does not understand the true nature of the Tathagatagarbha, one will think that the nature of the mind is self-luminous, and that the qualities of the Dharmakaya are also naturally existent. 6-131

ལྡན་པར་མ་ཤེས་ པས་རང་བཞིན་གྱི་ཡོན་ཏན་མེད་དོ་ཞེས་སྐུར་བ་འདེབས་པ་སྤང་པའི་དོན་དང་། བདག་ གཞན་བདེར་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་མཚུངས་པར་མ་ཤེས་ན་བདག་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་ པར་འགྱུར་བས་ཆགས་པ་དེ་སྤང་པའི་དོན་ཏེ། དགོས་པ་དེ་དག་གི་དོན་དུ་སེམས་ཅན་ ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་ཏུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཟག་པ་མེད་པའི་དབྱིངས་ཡང་དག་པར་བདེན་ཞིང་སླུ་བ་ མེད་པ་བདག་ཁོ་ན་བདག་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འགྱུར་བ་མེད་ཅིང་འཇིག་ པ་མེད་པ་ནི་རྟག་པའི་དོན་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དབུ་མ་པར་ཁས་འཆེ་བ་འགའ་ཞིག་སྨྲ་བ་ལྟར་ ཡང་དག་པར་བདེན་པའི་ཆོས་གང་ཡང་མེད་པར་སྨྲ་ན་ནི། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་དབུ་མ་ རྩ་བའི་རང་འགྲེལ་དུ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ ཐུགས་སུ་ཆུད་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པར་གཟིགས་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ནི་དེ་དག་ ཉིད་ལ་དོན་དམ་པར་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ་ཞེས་དང་། རིགས་པ་ 6-132 དྲུག་ཅུ་པར་ཡང་། མྱ་ངན་འདས་པ་བདེན་གཅིག་པུར། །རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གང་གསུངས་ པ། །དེ་ཚེ་ལྷག་མ་ལོག་མིན་ཞེས། །མཁས་པ་སུ་ཞིག་རྟོགས་པར་བྱེད། །ཅེས་དང་། བྱང་ ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་མདོར་ཡང་། བདེན་པ་ནི་གཅིག་པུ་གཉིས་མ་ཡིན་པ་སྟེ། འདི་ ལྟ་སྟེ་འགོག་པའི་བདེན་པའོ། །ཞེས་དང་། དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོར་ཡང་། སྡུག་བསྔལ་འགོག་ པའི་བདེན་པ་ཉིད་ནི་ཡང་དག་པར་ན་བདེན་པ་དང་། རྟག་པ་དང་། སྐྱབས་ལགས་སོ། ཞེས་ གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །སློབ་དཔོན་ཤཱན་ཏི་བའི་དབུ་མ་རྒྱན་གྱི་རང་འགྲེལ་དུ་རང་ བཞིན་གསུམ་དུ་སྨྲ་བས་ནི་དབུ་མ་པའོ། །ཡང་གང་ཞིག་ཐམས་ཅད་བརྫུན་པར་སྨྲ་བ་ནི་དབུ་ མ་པ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་འགྱུར་རོ། །ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་ པོ་སྟོན་པའི་མདོ་རྣམས་དགོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པ་ནི་མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། བཅོམ་ ལྡན་འདས་ཀྱིས་འོད་སྲུང་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། ཤིན་ཏུ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ་རིགས་ཀྱི་བུ་ཁྱོད་ ཀྱིས་སྨྲས་པ་བཞིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ཡང་དག་པར་ནི་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའི་ སྙིང་པོ་མེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ་སྟོན་ཀའི་ཟླ་བ་ཉ་བ་ནི་སྟེང་གི་ནམ་མཁའ་ ལ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་སྣང་བའི་སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཐོང་ངོ་། །དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་བཀའ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བར་ཤིན་ཏུ་གསལ་ཅིང་རྣམ་པར་དག་ཀྱང་། བྱིས་པ་མ་རབས་ཀྱིས་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ན་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱའི། མཁས་པ་ཤེས་རབ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་གསང་ཞེས་མི་བྱའོ་ཞེས་དང་། རིགས་ ཀྱི་བུ

【現代漢語翻譯】如果不知道這一點，就否認如來藏具有自性功德，這是爲了避免誹謗；如果不知道自他眾生都具有如來藏，就會特別執著于自己，這是爲了避免執著。爲了這些目的，才說一切眾生都具有如來藏。而且，如來藏，也就是法身（chos kyi sku），是無漏界的真實、真誠、不虛妄的自體。它在任何情況下都不會改變或毀滅，這就是常的意義。如果有些自稱是中觀派的人說沒有任何真實存在的法，那麼，正如聖者龍樹（Klu sgrub）在《中觀根本慧論》（dBu ma rtsa ba）的自釋中所說，勝義諦（don dam pa'i bden pa）是聖者們如實證悟，見到一切法不生不滅。對於他們來說，這就是勝義諦的真實性。在《六十正理論》（Rigs pa drug cu pa）中也說：『諸佛所說涅槃為一真，智者當知余皆非真。』在《菩薩藏經》（Byang chub sems dpa'i sde snod kyi mdo）中也說：『真理只有一個，不是兩個，那就是滅諦。』在《華鬘經》（dPal phreng gi mdo）中也說：『苦滅諦是真實、常、皈依。』這與上述說法相矛盾。寂天（Śāntideva）論師在《入中觀論》（dBu ma rgyan）的自釋中說：『說三種自性者是中觀派，而說一切皆是虛假者，則像是中觀派。』這樣說是不對的。此外，宣說如來藏的經典並非不了義經，如《大般涅槃經》（Myang 'das chen po'i mdo）中，世尊（bCom ldan 'das）對迦葉（'Od srung）說：『善哉善哉，善男子，如你所說，如來沒有需要特別領會的密意。為什麼呢？就像秋天的滿月，在晴朗的天空中清晰可見，沒有遮蔽，所以每個人都能看到。如來的教法也是如此清晰和清凈，但因為無知的凡夫不明白，所以才說是需要特別領會的密意。有智慧的智者能夠理解，所以不說是秘密。』善男子，

【English Translation】 If one does not know this, one denies that the Tathāgatagarbha (de bzhin gshegs pa'i snying po) has intrinsic qualities, which is to avoid slander; if one does not know that oneself and other beings are equal in having the Tathāgatagarbha, one will be particularly attached to oneself, which is to avoid attachment. For these purposes, it is said that all beings have the Tathāgatagarbha. Moreover, the Tathāgatagarbha, which is the Dharmakāya (chos kyi sku), is the true, genuine, and non-deceptive self in the unpolluted realm. It never changes or perishes in any way, which is the meaning of permanence. If some who claim to be Madhyamikas (dBu ma pa) say that there is no truly existent dharma (chos) whatsoever, then, as the noble Nāgārjuna (Klu sgrub) said in his auto-commentary on the Mūlamadhyamakakārikā (dBu ma rtsa ba), the ultimate truth (don dam pa'i bden pa) is that which the noble ones have realized without error, seeing that all dharmas are unborn and unceasing. For them, this is the truth of the ultimate truth. In the Sixty Stanzas of Reasoning (Rigs pa drug cu pa), it is also said: 'Nirvana (mya ngan 'das pa) is the only truth spoken by the Buddhas; the wise will know that the rest are not true.' In the Bodhisattvapiṭaka Sūtra (Byang chub sems dpa'i sde snod kyi mdo), it is also said: 'Truth is one, not two; namely, the truth of cessation.' In the Garland of Glory Sūtra (Dpal phreng gi mdo), it is also said: 'The truth of the cessation of suffering is truly the truth, the permanent, and the refuge.' This contradicts the above statements. Master Śāntideva (Śāntideva) said in his auto-commentary on the Madhyamakāvatāra (Dbu ma rgyan): 'Those who speak of three natures are Madhyamikas, while those who say that everything is false appear to be Madhyamikas.' This is incorrect. Furthermore, the sutras that teach the Tathāgatagarbha are not those that require interpretation, as it is said in the Mahāparinirvāṇa Sūtra (Myang 'das chen po'i mdo): 'The Blessed One (bCom ldan 'das) said to Kāśyapa ('Od srung): 'Well said, well said, son of good family, as you have said, the Tathāgata has no hidden meaning that needs to be specifically understood. Why is that? Just like the full moon in autumn, which is clearly visible in the clear sky without any obscuration, so everyone can see it. The Tathāgata's teachings are also so clear and pure, but because ignorant fools do not understand, it is said to be a hidden meaning that needs to be specifically understood. Wise and intelligent people can understand it, so it is not called a secret.' Son of good family,'

་ཁྱིམ་བདག་གི་བུ་ཤེད་རྫོགས་ཏེ་སློབ་པའི་མཐུ་ཡོད་བཞིན་དུ་གཙུག་ལག་ཆེན་པོ་ལ་ མ་བསླབས་ན་གསང་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཉན་ཐོས་ཀྱང་གལ་ཏེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གཙུག་ལག་ལ་ སློབ་པའི་མཐུ་ཡོད་པར་གྱུར་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་སེར་སྣ་མཛད་དེ་མ་བསྟན་ན། དེ་ བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའི་སྙིང་པོ་ཡོད་ཅེས་བྱར་རུང་ངོ་། །དེ་བཞིན་ 6-133 གཤེགས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་དགོངས་ཏེ་གསུངས་ པའི་སྙིང་པོ་མེད་དོ། །ཇི་ལྟར་ཁྱིམ་བདག་དེས་སྔར་བུ་དེ་ལ་ཡི་གེ་ཕྱེད་པོ་བསྟན་ནས། དེའི་ འོག་ཏུ་གཙུག་ལག་ཆེན་པོ་སྟོན་པ་བཞིན་དུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། ཉེ་ གནས་རྣམས་ལ་སྔར་ཡི་གེ་ཕྱེད་ལྟ་བུ་མདོ་སྡེ་དགུ་པོ་བསྟན་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་གཙུག་ལག་ ཆེན་པོ་སྟོན་པ་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྟག་ཏུ་གནས་པའི་ཆོས་ཅན་མི་འགྱུར་ མི་འཕོ་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་སངས་རྒྱས་བདག་དང་ རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་སྟོན་པའི་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའི་མདོ་སྡེ་འདི་ལྟ་བུ་ཤིན་ཏུ་གསལ་ཞིང་རྣམ་ པར་དག་པས་ཡང་དག་པར་ན་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པ་མེད་པས། དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའི་ སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་ཀྱང་། བྱིས་པ་མ་རབས་རྣམས་ཀྱིས་མ་ཤེས་པས་དགོངས་ཏེ་གསུངས་ པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱའི། མཁས་པ་ཤེས་རབ་ཅན་རྣམས་ལ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་བདག་ དང་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ཟབ་མོ་རྣམས་གསང་བའམ་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ གསུངས་མི་དགོས་ཏེ། དེ་དག་གི་བློ་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་དོན་ཟབ་མོ་མི་འཚམས་པ་མེད་ཅིང་ཇི་ལྟ་ བ་བཞིན་རྟོགས་པར་ནུས་པི་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་རབ་དམན་པ་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་ལ་ནི། བདེ་ གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་། སངས་རྒྱས་བདག་དང་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ཟབ་མོའི་དོན་ཁོང་དུ་ ཆུད་པར་མི་ནུས་ཀྱི་བར་དུ་མི་སྟོན་ཞིང་། ནམ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་ནུས་པའི་ཚེ་ནི་ཟབ་མོའི་དོན་ དེ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་བསྟན་པའི་ཆོག་པས་ན་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བསྟན་མི་ དགོས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཉེ་གནས་རྣམས་ལ་སྔར་མེད་མདོ་སྡེ་དགུ་པོ་བསྟན་ནས། དེའི་འོག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེག་པ་རྟག་པ་མི་འགྱུར་བ་མི་འཕོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྟོན་པར་གསུངས་ པའི་ཕྱིར་རོ། །མྱང་འདས་ཆེན་པོ་ལྷའི་ཟླ་བའི་བསྒྱུར་བ་ལས་ཀྱང་། གསོལ་པ་བཅོམ་ལྡན་ འདས་ཅི་ལགས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་གསང་བ་མཆིས་སམ། དགོངས་པའི་ 6-134 ཚིག་དགོངས་པའི་ཚིག་ཅེས་གསང་བར་མི་མཛད་དུ་གསོལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅི་ལགས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་མིག་འཕྲུལ་མཁན་གྱི་འཁྲུལ་འཁོར་དང་། སྒྱུ་མ་མཁན་གྱིས་བགྱིས་ པའི་འཁྲུལ་འཁོར་གྱི་སྒྱུ་མའི་བུད་མེད་དང་འདྲ་བ་ལགས་སམ། བཀའ་སྩལ་བ་ངའི་བསྟན་ པ་ལ་ནི་གསང་བ་

【現代漢語翻譯】如果一個居士之子，雖然力氣充足且有學習的能力，卻不去學習偉大的論典，這就被稱為秘密。如果一位聲聞，有能力學習大乘的論典，如來卻吝嗇而不教導，那麼可以說如來有秘密的意圖。但如來不是這樣的，因此如來沒有秘密的意圖。就像那位居士先教他的兒子一半的字母，然後才教他偉大的論典一樣，如來也是如此，先教導近侍們像一半字母一樣的九部經，然後才教導偉大的論典，就像這樣，如來是常住不變的法性。這樣宣說，並以如來藏（梵文：Tathāgatagarbha，梵文羅馬擬音：Tathāgatagarbha，漢語字面意思：如來藏）、佛我（梵文：Buddha-ātman，梵文羅馬擬音：Buddha-ātman，漢語字面意思：佛我）、常（梵文：nitya，梵文羅馬擬音：nitya，漢語字面意思：常）等來宣說的非常廣大的經部，因為非常清晰和清凈，所以實際上沒有秘密的意圖。雖然沒有所謂的秘密意圖，但無知的庸人因為不瞭解，所以才說是秘密的意圖。對於有智慧的智者來說，如來藏、我（梵文：ātman，梵文羅馬擬音：ātman，漢語字面意思：我）、常等深奧的法義，不需要以秘密或隱藏的方式宣說，因為他們的智慧能夠理解這些深奧的意義，並且能夠如實地證悟。對於智慧低劣的聲聞等，在他們能夠理解如來藏、佛我、常等深奧的意義之前，不會向他們宣說，一旦他們能夠理解，就可以如實地宣說這些深奧的意義，因此不需要以隱藏的方式宣說。如來先向近侍們宣說以前沒有的九部經，然後才宣說如來是常住不變的。正如《大涅槃經》月光菩薩所說：『世尊，請問世尊的教法中有秘密嗎？有隱藏的意圖嗎？請不要隱藏。世尊，佛陀的教法是否像魔術師的幻術，或者像幻術師製造的幻女一樣？』佛陀回答說：『我的教法中沒有秘密。』

【English Translation】 If a householder's son, though strong and capable of learning, does not study the great treatises, it is called a secret. If a Śrāvaka (Hearer), capable of studying the great treatises of the Mahāyāna (Great Vehicle), is not taught by the Tathāgata (Thus-Gone One) due to stinginess, then it can be said that the Tathāgata has a hidden intention. But the Tathāgata is not like that, therefore the Tathāgata has no hidden intention. Just as that householder first teaches his son half the alphabet and then teaches him the great treatises, so too is the Tathāgata, first teaching the close disciples the nine sūtras (discourses) like half the alphabet, and then teaching the great treatises, like this, the Tathāgata is of the nature of permanence and unchanging. Thus it is proclaimed, and the very extensive sūtras that teach the Tathāgatagarbha (Buddha-nature), the Buddha-ātman (Buddha-self), and nitya (permanence), etc., are so clear and pure that there is truly no hidden intention. Although there is no so-called hidden intention, ignorant fools, because they do not understand, say it is a hidden intention. For wise and intelligent people, the profound meanings of the Tathāgatagarbha, ātman (self), nitya (permanence), etc., do not need to be taught in a secret or hidden way, because their minds are capable of understanding these profound meanings and realizing them as they are. For Śrāvakas (Hearers) and others of lesser wisdom, the profound meanings of the Tathāgatagarbha, Buddha-ātman, nitya (permanence), etc., are not shown until they are able to comprehend them, and when they are able to comprehend them, it is permissible to teach those profound meanings literally, so there is no need to teach them in a hidden way. The Tathāgata first taught the close disciples the nine sūtras that did not exist before, and then proclaimed that the Tathāgata is permanent and unchanging. As it is said in the Mahāparinirvāṇa Sūtra (Great Nirvana Sutra), translated by the Bodhisattva Moonlight: 'Lord, is there a secret in the teachings of the Lord? Are there hidden intentions? Please do not hide them. Lord, are the teachings of the Buddha like the illusions of a magician, or like the illusory woman created by a magician?' The Buddha replied: 'There is no secret in my teachings.'

མེད་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱིགསུང་ནི་སྟོན་གྱི་ཟླ་བ་རྒྱས་པ་བཞིན་དུ་སྐྱོན་མེད་ པ་དང་། མཚན་མས་མ་བཏབ་པ་དང་། རྨོངས་པ་མེད་པ་དང་། གསང་བ་དང་། གསང་ཆེན་ དང་བྲལ་བ་དང་། གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ དང་སངས་རྒྱས་བདག་དང་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པའི་དགོངས་པ་ཅན་གྱི་ལུང་ཡོད་ན་ ཡང་། བདག་དང་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའི་སྙིང་པོར་གསུངས་ལ་ སྙིང་པོ་ཞེས་པ་ནི་དགོངས་གཞི་ཟབ་མོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་སངས་རྒྱས་ བདག་དང་རྟག་པ་ཡིན་པ་དེ་དགོངས་གཞིའི་དོན་ཟབ་མོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ ཆོས་སྐུ་བདག་དང་རྟག་པར་གསུངས་པའི་ལུང་རྣམས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མ་ཡིན་པའི་ལྡེམ་པོར་ དགོངས་པ་ཡིན་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་བདེ་བ་དང་གཙང་བ་དང་ཡོངས་སུ་དག་པར་ གསུངས་པའི་ལུང་ཡང་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མ་ཡིན་པའི་ལྡེམ་དགོངས་ཡིན་པར་འགྱུར་བར་རྒྱུ་ མཚན་མཚུངས་ལ། ལུང་དེ་དག་ཀྱང་སྒྲ་ཇི་བཞིན་མ་ཡིན་ན་ནི། སངས་རྒྱས་རྣམས་ངེས་པའི་ དོན་དུ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་དང་ཉེས་པ་མ་ལུས་པས་ཡོངས་སུ་དག་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ ཞིང་། དེ་ལྟ་ན་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ངེས་པའི་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ཧ་ཅང་ ཐལ་བས། ཆད་པ་ཆེན་པོའི་མཐར་ལྷུང་བ་ཡིན་ནོ། ། ༈ ཡང་རྔ་བོ་ཆེ་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་དགོངས་པའི་ཚིག་ཅེས་བགྱི་བ་ ཅི་ལགས། འོད་སྲུང་དགོངས་པའི་ཚིག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ད་ལྟར་འདི་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་པ་བརྟན་པ་ཞི་བ་ཐེར་ 6-135 ཟུག་པ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཀྱང་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མདོ་འདི་ནི་ དགོངས་པའི་ཚིག་ཅེས་བྱའོ་ཞེས་དང་། འོད་སྲུང་འདི་ནི་ཇི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་བཙས་ནས་ལོ་ཉི་ཤུ་ ལོན་པའི་བུ་ལོ་བརྒྱ་ལོན་པ་དག་ལྟར། རྔ་བོ་ཆེ་ཆེན་པོའི་མདོ་འདི་ཡང་དེ་འདྲའོ། །དེ་ཅིའི་ ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་བཞིན་དུ་ད་དུང་དུ་གནས་ སོ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། བདག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། བདག་གི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དག་ལ་ཡང་ བདག་ཅེས་བྱ་བའི་སོ། །ཞེས་པའི་ལུང་འདིས་རྔ་བོ་ཆེ་ཆེན་པོའི་མདོ་ཉིད་ལས་སེམས་ཅན་ ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡོད་པ་མིག་ལིང་ཏོག་གིས་རབ་རིབ་ཏུ་གྱུར་པ་ལྟ་བུ་ལ་ སོགས་པ་དཔེ་བཞིའི་སྒོ་ནས་གསུངས་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བདག་ཡིན་ པ་ལ་སོགས་པར་གསུངས་པ་རྣམས་དྲང་དོན་དགོངས་པ་ཅན་དུ་བསྟན་ནོ་ཞེས་འཆད་པ་ ཡང་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཀྱང་རྟག་པ་ལ་སོགས་ པ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་བཞིན་དུ་ད་དུང་དུ་གནས་པ་དང་བདག་དང་ བདག་གི་བ་མེད

【現代漢語翻譯】佛陀的教誨如同秋月般圓滿無瑕，沒有污點，沒有迷惑，遠離隱秘和甚深隱秘，是清晰明瞭的。如果存在宣說如來藏（梵文：Tathāgatagarbha，如來藏），佛陀（梵文：Buddha，覺者）是『我』（梵文：ātman，真我，靈魂）和常恒等的經典，那麼『我』和常恒等是帶有深意的說法，是佛陀爲了某種目的而說的核心。所謂『核心』，是因為其意圖深遠，所以如來藏、佛陀是『我』和常恒等，這些都是意圖深遠的含義。此外，如果將佛陀的法身（梵文：Dharmakāya，法身）宣說為『我』和常恒等的經典理解為非字面意義的隱喻，那麼將佛陀的法身宣說為安樂、清凈和完全清凈的經典，也應被理解為非字面意義的隱喻，理由相同。如果這些經典不是字面意義，那麼佛陀們在究竟意義上就不是安樂的逝者，也不是完全清凈，因為沒有完全擺脫過失。如果是這樣，那麼佛陀們在究竟意義上就根本不是佛陀，這太過分了，會墮入大斷滅的邊緣。此外，《大鼓經》（梵文：Mahābherīhārakasūtra）中說：『世尊（梵文：Bhagavān，薄伽梵），什麼是被稱為『意有所指』的言辭？』聖觀（梵文：Kāśyapa，迦葉）說：『被稱為『意有所指』的言辭是，如來（梵文：Tathāgata，如來）進入涅槃（梵文：Nirvāṇa，寂滅）是指，如來是常恒、穩固、寂靜、永恒的，即使進入涅槃也不會消失。這部經被稱為『意有所指』。』聖觀，這就像一個男子出生二十年後，看待一百歲的老人一樣。《大鼓經》也是如此。為什麼呢？因為經中說，如來雖然進入涅槃，但仍然存在，並且對於非『我』和非『我所』的事物也稱為『我』。』這段引文表明，《大鼓經》本身就通過四種比喻（如眼睛被眼翳遮蔽）來說明眾生具有如來藏，並將如來藏說成是『我』等，這些都是需要進一步解釋的，並非直截了當的意義。認為這些是需要進一步解釋的觀點是不正確的，因為如來即使進入涅槃也是常恒的，如來雖然進入涅槃但仍然存在，以及沒有『我』和『我所』。

【English Translation】 The Buddha's teachings are like the full autumn moon, flawless, without blemish, without confusion, free from secrecy and profound secrecy, and are clear and manifest. If there are scriptures that teach the Tathāgatagarbha (Buddha-nature), the Buddha as 'ātman' (self), and permanence, etc., then 'ātman' and permanence, etc., are spoken with a deeper meaning, the core of what was spoken for a purpose. The so-called 'core' is because its intention is profound, so the Tathāgatagarbha, the Buddha as 'ātman', and permanence, etc., these are all profound meanings of intention. Furthermore, if the scriptures that speak of the Buddha's Dharmakāya (body of truth) as 'ātman' and permanent are understood as non-literal metaphors, then the scriptures that speak of the Buddha's Dharmakāya as bliss, purity, and complete purity should also be understood as non-literal metaphors, for the same reason. If these scriptures are not literal, then the Buddhas, in the ultimate sense, are not blissful departed ones, nor are they completely pure, because they have not completely rid themselves of faults. If that were the case, then the Buddhas, in the ultimate sense, would not be Buddhas at all, which is too extreme and would fall into the brink of great annihilation. Moreover, in the Mahābherīhārakasūtra (Great Drum Sutra), it says: 'Bhagavān (Blessed One), what is meant by the term 'words with a hidden meaning'?' Kāśyapa (Kashyapa) said: 'The term 'words with a hidden meaning' refers to the fact that the Tathāgata (Thus-Gone One) entering Nirvāṇa (state of cessation) means that the Tathāgata is permanent, stable, peaceful, and eternal, and even though entering Nirvāṇa, will not perish. This sutra is called 'words with a hidden meaning'.' Kāśyapa, this is like a man who, having been born for twenty years, looks at a hundred-year-old man. This Mahābherīhārakasūtra is also like that. Why? Because it says that even though the Tathāgata has entered Nirvāṇa, he still exists, and that even things that are not 'ātman' and not 'belonging to ātman' are called 'ātman'.' This quote shows that the Mahābherīhārakasūtra itself uses four metaphors (such as eyes being obscured by cataracts) to explain that sentient beings have the Tathāgatagarbha, and that the Tathāgatagarbha is said to be 'ātman', etc., which need further explanation and are not straightforward meanings. The view that these are views that need further explanation is incorrect, because the Tathāgata, even though entering Nirvāṇa, is permanent, and the Tathāgata, even though entering Nirvāṇa, still exists, and there is no 'ātman' and 'belonging to ātman'.

་ཀྱང་བདག་ཡོད་པར་སྟོན་པའི་ཚིག་དེ་དག་གི་དོན་ཉན་རང་སོགས་ཀྱིས་ རྟོགས་པར་དཀའ་བས་ཉན་རང་སོགས་ཤེས་རབ་དམན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་དགོངས་པའི་ཚིག་ ཡིན་ཡང་། མདོའི་ཚིག་དེ་ནི་རྔ་བོ་ཆེ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྟོན་པར་མཛད་པ་ལ་སྣོད་དུ་མ་གྱུར་པའི་ འཁོར་རྣམས་བསལ་བའི་དོན་དུ་དགོངས་པའི་ཚིག་མདོ་ཙམ་ཞིག་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ལུང་ དེ་དག་གི་རྗེས་སུ་དེ་ན་རྒྱ་ཆེན་པོ་མ་ཡིན་པའི་སེམས་ཅན་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ ཐེག་པ་ཅན་རྣམས་དང་། ཐེག་པ་ལ་གསར་དུ་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གང་ཡིན་ པ་རྣམས་ཀྱང་། བདག་ཅག་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་ འདས་བཞིན་དུ་ང་ནི་རྟག་པ་བརྟན་པ་ཞི་བ་ཐེར་ཟུག་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྟོན་པ་འདི་ནི་རྟོགས་ པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་འདོང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་དག་ནི་ཡུན་རིང་པོར་སྟོང་པ་ 6-136 ཉིད་ཀྱི་ལྟ་བ་ཉམས་པར་བྱེད་པའི་ལྟ་བ་བསྒོམས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དམན་ པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་མདོ་དག་པ་འདི་ཐོས་ནས་དོང་ངོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ མདོ་འདི་བསྟན་པའི་སྣོད་དུ་མི་རུང་བ་རྣམས་ཕྱིར་བསལ་ནས། མདོ་མཆོག་ཏུ་ཟབ་པ་འདིའི་ སྣོད་དུ་གྱུར་པའི་འཁོར་ནི་མདོ་དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་པ་ཆེན་ པོ་ཅི་འདྲ་བ་དག་ཅིག་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་མདོ་སྡེ་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་སྙིང་པོའི་ཕན་པ་སྟོན་པ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་སངས་རྒྱས་རྟག་པ་ཉིད་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ ཀྱང་དགོངས་པའི་ཚིག་ལ་བྱང་བ། ཐམས་ཅད་ཀྱང་ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་སྟོན་པ། ཞེས་པ་ ནས་འདི་ལྟ་བུའི་མདོ་སྡེ་རྒྱ་ཆེན་པོ་མཆོག་བོར་ནས། མདོ་སྡེ་གཞན་མི་སྒྲོགས་པའི་ཤེས་ རབ་ཅན་གང་དུ་སངས་རྒྱས་རྟག་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡོད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་ གཞན་ཡང་སྒྲོགས་ཤིང་མི་སྤོང་བ། བརྟན་པ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བས་སྟོང་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ གྱི། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་བ། ཐེར་ཟུག་གི་ཆོས་ཀྱི་གཞི་དེ་འདོད་ པ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་བརྟན་པ་དག་སྟེ། ཡོན་ཏན་ལྷག་མ་ནི་བསམ་གྱིས་ མི་ཁྱབ་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་འཁོར་ཤིན་ཏུ་དག་པ་རྣམས་ལ། མདོ་འདི་ ཉིད་ཀྱི་ལུང་སྔར་དྲངས་པ། རྒྱུ་དང་གཏན་ཚིགས་བཞིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡོད་པར་སྟོན་པ་དང་། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱི་ བདག་ཅེས་བྱ་བ་དེ་དག་གཞིག་པའི་ཕྱིར་བདག་མེད་པར་སྟོན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་སྟོན་པའི་ བསྟན་པ་ལས་མ་གསུངས་ན་ཇི་ལྟར་གྲོང་པའི་ཡིན་པར་མི་འགྱུར། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་ འདས་ནི་བདག་མེད་པར

【現代漢語翻譯】即使是那些顯示存在『我』（藏文：བདག་，梵文天城體：ātman，梵文羅馬擬音：ātman，漢語字面意思：自我）的詞語，聲聞、緣覺等也很難理解其中的含義，所以說是考慮到聲聞、緣覺等智慧較低的人而說的權宜之詞。然而，經文中的那些話語，是爲了宣說《大鼓經》（藏文：རྔ་བོ་ཆེ་ཆེན་པོའི་མདོ་）時，排除那些沒有資格成為法器（藏文：སྣོད་）的聽眾而說的。僅僅是爲了這個目的，才說了那些經文。因為在那些經文之後說，『在那裡，那些心量不大，屬於聲聞和緣覺乘的眾生，以及那些新進入大乘的菩薩們，會因為聽到「我們這些佛陀、薄伽梵（藏文：བཅོམ་ལྡན་འདས་，梵文天城體：bhagavat，梵文羅馬擬音：bhagavat，漢語字面意思：世尊）都已進入涅槃，而我卻是常、恒、寂、堅固不變的」這樣的說法而感到無法理解，從而退卻。』為什麼呢？因為他們長期以來都在修習空性的見解，他們的自性已經習慣了空性的見解。所以，那些根器低劣的眾生在聽到這些純正的經文後會退卻。』因此，將那些不適合接受此經教導的人排除在外之後，能夠成為這部極其深奧的經典法器（藏文：སྣོད་）的聽眾，正如經文字身所說：『什麼樣的菩薩摩訶薩（藏文：བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་པ་ཆེན་པོ་，梵文天城體：bodhisattva-mahāsattva，梵文羅馬擬音：bodhisattva-mahāsattva，漢語字面意思：菩薩摩訶薩）呢？他們都渴望如來（藏文：དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་，梵文天城體：tathāgata，梵文羅馬擬音：tathāgata，漢語字面意思：如來）的教法，都受持如來藏（藏文：དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་，梵文天城體：tathāgatagarbha，梵文羅馬擬音：tathāgatagarbha，漢語字面意思：如來藏）的經典，都宣說如來藏的利益，都渴望佛陀的常住，都精通權宜之詞，都宣說究竟意義的經典。』從這些描述可以看出，他們不會捨棄這樣一部偉大的經典，也不會宣揚其他的經典。他們具有這樣的智慧：佛陀是常住的，如來藏是存在的，並且宣揚這些道理而不捨棄。他們堅信，觀察世俗現象並非空性，一切有為法（藏文：འདུས་བྱས་，梵文天城體：saṃskṛta，梵文羅馬擬音：samskrta，漢語字面意思：有為）的自性本空，渴望那堅固不變的法的基礎。他們安住于這樣的功德之上，而其他的功德更是不可思議。因此，對於那些非常清凈的聽眾，正如之前引用的經文所說，通過四個原因和理由來顯示一切眾生都具有如來藏。並且，經文字身也說：『爲了破除世間人所說的「我」，所以才宣說無我（藏文：བདག་མེད་，梵文天城體：anātman，梵文羅馬擬音：anātman，漢語字面意思：無我）。如果不在這樣的教法中宣說，怎麼能不成為村野之人呢？』佛陀、薄伽梵宣說無我。

【English Translation】 Even those words that show the existence of 'self' (Tibetan: བདག་, Sanskrit Devanagari: ātman, Sanskrit Romanization: ātman, Chinese literal meaning: self) are difficult for Śrāvakas, Pratyekabuddhas, etc., to understand. Therefore, they are considered expedient words spoken in consideration of those with lower wisdom, such as Śrāvakas and Pratyekabuddhas. However, the words in the sutra were spoken to exclude those who were not qualified to be vessels when teaching the Great Drum Sutra (Tibetan: རྔ་བོ་ཆེ་ཆེན་པོའི་མདོ་). Only for this purpose were those sutra passages spoken. Because after those sutras, it is said, 'There, those beings with small minds, belonging to the vehicle of Śrāvakas and Pratyekabuddhas, and those Bodhisattvas who have newly entered the Mahayana, will retreat upon hearing, "We, the Buddhas, the Bhagavat (Tibetan: བཅོམ་ལྡན་འདས་, Sanskrit Devanagari: bhagavat, Sanskrit Romanization: bhagavat, Chinese literal meaning: World-Honored One), have entered Nirvana, but I am permanent, stable, peaceful, and enduring." Why? Because they have long cultivated the view of emptiness, and their nature is accustomed to the view of emptiness. Therefore, those inferior beings will retreat upon hearing these pure sutras.' Thus, after excluding those who are not suitable to receive the teachings of this sutra, the audience who can become vessels for this extremely profound sutra, as the sutra itself says: 'What kind of Bodhisattva-Mahasattvas (Tibetan: བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་པ་ཆེན་པོ་, Sanskrit Devanagari: bodhisattva-mahāsattva, Sanskrit Romanization: bodhisattva-mahāsattva, Chinese literal meaning: Bodhisattva-Mahasattva) are they? They all desire the Dharma of the Tathagata (Tibetan: དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་, Sanskrit Devanagari: tathāgata, Sanskrit Romanization: tathāgata, Chinese literal meaning: Thus-Gone One), they all uphold the sutras of the Tathagatagarbha (Tibetan: དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་, Sanskrit Devanagari: tathāgatagarbha, Sanskrit Romanization: tathāgatagarbha, Chinese literal meaning: Tathagatagarbha), they all proclaim the benefits of the Tathagatagarbha, they all desire the permanence of the Buddha, they are all skilled in expedient words, they all proclaim the sutras of definitive meaning.' From these descriptions, it can be seen that they will not abandon such a great sutra, nor will they proclaim other sutras. They have the wisdom that the Buddha is permanent, the Tathagatagarbha exists, and they proclaim these doctrines without abandoning them. They firmly believe that observing worldly phenomena is not emptiness, that the nature of all conditioned phenomena (Tibetan: འདུས་བྱས་, Sanskrit Devanagari: saṃskṛta, Sanskrit Romanization: samskrta, Chinese literal meaning: conditioned) is inherently empty, and they desire the foundation of that enduring Dharma. They abide in such merits, and other merits are even more inconceivable. Therefore, for those very pure audiences, as the previously quoted sutra says, it shows that all beings have the Tathagatagarbha through four reasons and justifications. And the sutra itself also says: 'To destroy what worldly people call "self," therefore, it is taught that there is no self (Tibetan: བདག་མེད་, Sanskrit Devanagari: anātman, Sanskrit Romanization: anātman, Chinese literal meaning: no-self). If it is not taught in such a doctrine, how can one not become a rustic?' The Buddha, the Bhagavat, proclaims no-self.

་གསུང་བར་གྲག་གོ་ཞེས་ཡ་མཚན་སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་དང་། དེའི་ འོག་ཏུ་རྒྱུ་དང་གཏན་ཚིགས་བརྒྱ་སྟོང་གིས་བསྟན་པ་ལ་འཛུད་དོ། །དེ་ལྟར་བཙུད་པ་ལས་ 6-137 གང་གི་ཚེ་ཡང་། གོང་མ་ལ་དད་པ་སྐྱེས་ཤིང་ཞུགས་པ་ན། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་སློབ་ པར་བྱེད་བརྩོན་པར་བྱེད་འབད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་དེ་དག་ལ་ཐར་པ་ནི་ཞི་བ་ རྟག་པ་གཟུགས་དང་བཅས་པའོ་ཞེས་སྟོན་ཏོ། །གཞན་ཡང་འཇིག་རྟེན་པ་ཁ་ཅིག་ཐར་པ་ ཡོད་དོ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། ངས་དེ་དག་གཞིག་པའི་ཕྱིར་ཐར་པ་ནི་ཅུང་ཟད་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་སྟོན་པས་ལྟ་བ་ཆུད་གཟོན་པར་བྱེད་པ་དང་འདྲ་བར་མ་བསྟན་ ན་ནི་ཇི་ལྟར་སྟོན་པའི་བསྟན་པ་ལ་ཡིད་ཆེས་པར་འགྱུར། དེ་ལྟ་བས་ན་རྒྱུ་དང་གཏན་ཚིགས་ བརྒྱ་སྟོང་གིས་ཐར་པ་ཆུད་གཟོན་པ་ཉིད་ཀྱི་བདག་མེད་པ་གསུངས་སོ། །དེ་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་ ཐར་པ་ཆུད་གཟོན་པའི་ལྟ་བ་མཐོང་ན། མི་བླུན་པོ་རྣམས་ཉམས་པར་འགྱུར་བས་དེའི་འོག་ ཏུ་ངས་ཡང་རྒྱུ་དང་གཏན་ཚིགས་བརྒྱ་སྟོང་གིས་ཐར་པ་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་གསུངས་སོ་ཞེས་དང་། མདོ་དེ་ཉིད་དུ། གཞོན་ནུའི་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཐོང་ན་དགའ་བ་ལུང་བསྟན་པའི་ སྐབས་ནས་མདོ་འདི་རྙེད་ནས་ལུས་ལ་བཅངས་ཏེ་དགེ་འདུན་དག་པར་བྱས་ནས། དང་པོ་ རུང་བ་མ་ཡིན་པའི་གཞི་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ཏེ་ཆོས་ཆེན་པོ་སྒྲོགས་པར་འགྱུར་ཞེས་པ་ ནས། གཉིས་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་གཏམ་སྨྲ་བར་འགྱུར་རོ། ། གསུམ་པ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་རྟག་པའི་གཏམ་དང་། རྔ་བོ་ཆེ་ཆེན་པོའི་མདོའི་གཏམ་ སྨྲ་བར་འགྱུར་ཞེས་གསུངས་པའི་ཤིན་ཏུ་ཟབ་པའི་མདོ་དེ་ལྟ་བུ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་ པར་མཛད་དེ་ལྡེམ་དགོངས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སྟོན་པར་མི་མཛད་དོ། །དེས་ན་མདོ་དེ་དག་ནི་ དགོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་གྱི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ངེས་པའི་དོན་ཡིན་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་ པ་སྡུག་བསྔལ་བ་སྟོང་བ་བདག་མེད་པར་སྟོན་པའི་ཐེག་དམན་གྱི་མདོ་རྣམས་དང་ཐམས་ ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་བདག་མེད་པ་ལ་སོགས་པར་སྟོན་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་རྣམས་ཀྱང་ དགོངས་པ་ཅན་དྲང་བའི་དོན་ཡིན་ཏེ། མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། བཀྲི་བའི་དོན་ནི་ 6-138 མདོ་སྡེ་དག་ལས་ཐམས་ཅད་གདུང་བ་ཅན། ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ། ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་ བ། །ཐམས་ཅད་སྟོང་པ། ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པའོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་བཀྲི་བའི་དོན་ ཞེས་བྱའོ་ཞེས་དང་། རྔ་བོ་ཆེ་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས་སྔར་གྱི་དགོངས་པའི་ཚིག་དེ་དག་གསུངས་ པའི་རྗེས་སུ་འོད་སྲུང་གང་ཞིག་མདོ་སྡེ་འདི་ལྟ་བུ་འདི་དག་མེད་དོ་ཞེས་སྨྲ་ན། དེའི་སྟོན་པ་ ཡང་ང་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ངའི་ཉན་ཐོས་མ་ཡིན་ནོ། །གསོལ་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཐེག་པ་ ཆེན་པོ་ལ་ཡང་སྟ

【現代漢語翻譯】據說，當他們對所說的話感到驚訝時，隨後會用成百上千的理由和邏輯來解釋。當以上述方式確立，並且對上師生起信心並進入時，他們會學習、努力和勤奮地修習空性的法。然後，在之後，他們會展示解脫是寂靜、常恒、有形體的。此外，一些世俗之人說有解脫。爲了駁斥他們，我說了『根本沒有解脫』。如果像這樣展示，而不像破壞見地一樣，那麼如何能相信佛陀的教義呢？因此，用成百上千的理由和邏輯，佛陀宣說了解脫的無自性，即破壞解脫本身。然後，在之後，如果看到破壞解脫的見地，愚笨的人會沮喪，因此，在之後，我又用成百上千的理由和邏輯宣說了有解脫。並且，在同一部經中，當預言年輕人會喜歡看到一切時，從找到這部經並將其佩戴在身上，凈化僧團開始，首先完全放棄不合適的巨大基礎，然後宣講偉大的佛法。其次，他們會講述大乘經中關於空性的內容。第三，他們會講述關於眾生界常恒的內容，以及大鼓經的內容。像這樣甚深的經，他們會如實地展示，而不是以隱晦的方式展示。因此，這些經不是需要解釋的，而是如實表達了究竟的意義。而小乘經，宣說一切法無常、痛苦、空性、無我的，以及大乘經，宣說一切都是空性、無我等等的，都是需要解釋的，是引導的意義。正如《大涅槃經》中所說：『引導的意義是指那些經部中所說的一切都是有苦的，一切都是無常的，一切都是痛苦的，一切都是空性的，一切都是無我的』，這被稱為引導的意義。並且，在《大鼓經》中，在說了之前的隱晦之語后，世尊說：『迦葉，如果有人說沒有這樣的經部，那麼他的導師不是我，他也不是我的聲聞。』祈請世尊，即使是大乘，也…… （藏文：，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：，漢語字面意思：）（藏文：，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：，漢語字面意思：）（藏文：，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：，漢語字面意思：）

【English Translation】 It is said that when they are amazed by what is said, they then proceed to explain it with hundreds and thousands of reasons and logic. When it is established in this way, and faith arises in the guru and one enters, they study, strive, and diligently practice the Dharma of emptiness. Then, after that, they show that liberation is peaceful, permanent, and has form. Furthermore, some worldly people say that there is liberation. To refute them, I said, 'There is no liberation at all.' If it is shown in this way, and not like undermining the view, then how can one have faith in the Buddha's teachings? Therefore, with hundreds and thousands of reasons and logic, the Buddha proclaimed the selflessness of liberation, which is the destruction of liberation itself. Then, after that, if one sees the view of destroying liberation, foolish people will become discouraged, so after that, I again proclaimed with hundreds and thousands of reasons and logic that there is liberation. And, in the same sutra, when predicting that young people will be happy to see everything, from finding this sutra and wearing it on their body, purifying the sangha, first completely abandoning the unsuitable great foundation, and then proclaiming the great Dharma. Secondly, they will speak about the content of emptiness in the Mahayana sutras. Thirdly, they will speak about the content of the realm of sentient beings being permanent, and the content of the Great Drum Sutra. Such a profound sutra, they will show as it is, and not show it in a hidden way. Therefore, these sutras are not to be interpreted, but express the ultimate meaning as they are. And the Hinayana sutras, which proclaim that all phenomena are impermanent, suffering, empty, and selfless, and the Mahayana sutras, which proclaim that everything is emptiness, selflessness, etc., are to be interpreted, and are of guiding meaning. As it is said in the Great Nirvana Sutra: 'The meaning of guiding refers to those sutras that say everything is afflicted, everything is impermanent, everything is suffering, everything is empty, everything is selfless,' this is called the meaning of guiding. And, in the Great Drum Sutra, after saying the previous hidden words, the Buddha said: 'Kashyapa, if someone says that there are no such sutras, then his teacher is not me, and he is not my shravaka.' Requesting the Buddha, even the Mahayana...

ོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་སྟོན་པའི་མདོ་མང་དུ་མཆིས་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་ འདས་ཀྱིས་བཀལ་བསྩལ་པ། སྟོང་པ་ཉིད་སྟོན་པ་གང་ཅི་ཡང་རུང་བ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་ དགོངས་པ་ཅན་དུ་རིག་པར་བྱ་བ། བླ་ན་མེད་པའི་མདོ་འདི་ལྟ་བུ་འདི་དག་ནི་དགོངས་པ་ ཅན་མ་ཡིན་པར་རིགས་པར་བྱའོ། །ཞེས་དང་། །འོད་སྲུང་ངེས་སེམས་ཅན་མོས་པ་སྣ་ཚོགས་ རྣམས་ལ། །དགོངས་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་མདོ་རྣམས་བསྟན་པ་ན། །དེ་ལ་སྙོམས་ལས་ཅན་ཚུལ་ ཁྲིམས་འཆལ་པ་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་མ་བསྡམས་པ་རྣམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་ པོ་སངས་རྒྱས་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་མདོ་འདི་ལྟ་བུ་འདི་དག་བོར་ནས། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ལེའུའི་མདོ་ དག་ལ་སློབ་པར་བྱེད་ཅིང་། དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ནི་ཚིག་དང་ཡི་གེ་འདྲེན་པར་བྱེད་། ཁ་ཅིག་ནི་ཕན་ ཚུན་ཚིག་དང་ཡི་གེ་དག་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་ཐམས་ ཅད་ལས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་བདག་མེད་པ་སྟོན་པ་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་དང་བདག་མེད་པའི་ དོན་མ་ཤེས་པའི་མི་བླུན་པོ་རྣམས་ནི་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ བདག་མེད་པ་ཉིད་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་ལ་ཉོན་མོངས་པ་ཕྲག་བྱེ་བས་རྟག་ཏུ་སྟོང་པ་མྱ་ ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ལ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་གི་གཞི་རྣམས་ནི་དེ་དག་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་དག་ནི་ཞི་བ་ཐེར་ཟུག་ པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །གསོལ་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆད་པ་དང་རྟག་ 6-139 པ་ཇི་ལྟར་འཚལ་བར་འགྱུར་བ་ལགས་བཀའ་སྩལ་པ། ཇི་སྲིད་དུ་སེམས་ཅན་འཁོར་བ་ ན་འཁྱམ་པ་དེ་སྲིད་དུ་བདག་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། བདག་མེད་པའི་ལྟ་བའི་དོན་ནི་ཐེར་ཟུག་ པ་དང་རྟག་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྟག་པ་དེ་བཀག་ན་ཐེར་ཟུག་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ གསུངས་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་དང་བདག་མེད་པར་སྟོན་པའི་ལུང་རྣམས་ནི་དགོངས་པ་ཅན་ ཡིན་པ་དང་དེ་དག་གི་དགོངས་གཞི་ཉོན་མོངས་པ་བྱེ་བས་སྟོང་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ ཆོས་ཀྱི་སྐུ་གཞན་སྟོང་དེ་ཡིན་པ་དང་། དེ་ཉིད་སྟོང་པ་དང་བདག་མེད་པའི་གཞི་ཡིན་པ་ དང་། བདག་མེད་པའི་དོན་ནམ་དགོངས་གཞི་ཡང་ཆོས་སྐུ་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་པར་གསུངས་ པ་ཡིན་ནོ། །མྱང་འདས་ཆེན་པོ་ལྷ་ཡི་ཟླ་བའི་བསྒྱུར་བ་ལས་ཀྱང་། ཆོས་ཁ་ཅིག་ནི་བདག་ མེད་ལ། ཆོས་ཁ་ཅིག་ནི་བདག་ཡོད་པ་ནི་དཔེར་ན། ས་ལ་གདུག་པའི་མི་ལྷའི་མིག་མེད་ པས། ནམ་མཁའ་ལ་བྱ་འཕུར་བའི་རྗེས་མི་མཐོང་བ་དེ་བཞིན་དུ། ཉོན་མོངས་པ་ལ་གནས་ པ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཉིད་ལ་སྙིང་པོའི་མཆོག་ཡོད་པ་བདག་གིས་མི་མཐོང་སྟེ། དེ་བས་ན་ ངས་དགོངས་པའི་ཚིག་གིས་བདག་མེད་དོ་ཞེས་བསྟན་ཏོ། །ལྷའི་མིག་མེད་པའི་མི་རྣམས་ ཀྱིས་ནི་བདག་ལ་བདག་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་མི་མཐོང་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་ཡིན

【現代漢語翻譯】有很多經部都闡述了空性的意義。世尊（Bhagavan，通常指佛陀）曾開示說：『任何闡述空性的教義，都應被理解為具有特定意圖（dGongs pa can，provisional meaning）。而像這樣至高無上的經典，則應被理解為不具有特定意圖。』世尊還對大迦葉（Mahakasyapa）等具有各種意樂的眾生說：『在宣講具有各種意圖的經典時，那些懈怠、破戒、身語意不調伏的人，會捨棄如來藏（Tathagatagarbha）、佛陀常恒不變等經典，而去學習空性方面的經典。其中一些人會引用字句，另一些人則會互相駁斥字句。』『這是為什麼呢？因為在佛陀的所有教言中，都闡述了空性和無我（Anatta）。不理解空性和無我意義的愚笨之人，將會墮落。』此外，空性和無我本身，就是佛陀教言中煩惱習氣所空的涅槃（Nirvana）。涅槃本身的詞句基礎，就是它們一切的基礎。因為諸佛世尊已證得寂靜、堅固的涅槃。（阿難提問：）『世尊，應如何理解斷滅和常恒呢？』（佛陀回答：）『只要眾生在輪迴中流轉，我（Atman）就存在。無我見（Anatmadrsti）的意義就是堅固和常恒。如果否定常恒，那麼堅固也會消失。』因此，闡述空性和無我的經文具有特定意圖，而這些經文的意圖基礎，就是煩惱習氣所空的涅槃，也就是他空（gzhan stong）的法身（Dharmakaya）。法身本身就是空性和無我的基礎，無我的意義或意圖基礎，也就是法身常恒不變。在《大涅槃經》（Mahaparinirvana Sutra）藏文譯本中也說：『有些法是無我的，有些法是有我的。例如，就像盲人（沒有天眼）站在地上，無法看到鳥兒在空中飛翔的痕跡一樣。處於煩惱中的人，也無法看到自身所具有的精華，因此我說「無我」是帶有特定意圖的。』那些沒有天眼的人，即使自身具有我，也無法看到，因為他們處於煩惱之中。

【English Translation】 There are many sutras that explain the meaning of emptiness. The Bhagavan (usually refers to the Buddha) taught: 'Any teachings that explain emptiness should be understood as having a specific intention (dGongs pa can, provisional meaning). However, supreme sutras like this should be understood as not having a specific intention.' The Bhagavan also said to beings with various inclinations, such as Mahakasyapa: 'When teaching sutras with various intentions, those who are lazy, break their vows, and do not restrain their body, speech, and mind will abandon sutras such as the Tathagatagarbha, the eternal Buddha, and instead study sutras on emptiness. Some will quote words and letters, while others will refute each other's words and letters.' 'Why is this? Because in all the Buddha's teachings, emptiness and non-self (Anatta) are explained. Foolish people who do not understand the meaning of emptiness and non-self will fall. Furthermore, emptiness and non-self themselves are Nirvana, which is empty of defilement habits in the Buddha's teachings. The very basis of the words of Nirvana is the basis of all of them. Because the Buddhas, the Bhagavan, have attained peaceful and steadfast Nirvana.' (Ananda asks:) 'Bhagavan, how should we understand annihilation and permanence?' (The Buddha answers:) 'As long as sentient beings wander in samsara, the self (Atman) exists. The meaning of the view of non-self (Anatmadrsti) is steadfast and permanent. If permanence is denied, then steadfastness will also disappear.' Therefore, the scriptures that explain emptiness and non-self have a specific intention, and the basis of these intentions is Nirvana, which is empty of defilement habits, which is the Dharmakaya (chos sku) of Other-Emptiness (gzhan stong). The Dharmakaya itself is the basis of emptiness and non-self, and the meaning or intentional basis of non-self is the permanence of the Dharmakaya. It is also said in the Tibetan translation of the Mahaparinirvana Sutra: 'Some dharmas are without self, and some dharmas are with self. For example, just as a blind person (without the divine eye) standing on the ground cannot see the traces of birds flying in the sky. Those who are in afflictions cannot see the essence they possess, therefore I say "non-self" with a specific intention.' Those without the divine eye, even if they have a self, cannot see it because they are in afflictions.

་ནོ་ཞེས་ང་ཟེར་རོ་ ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་རྣམས་སུ་ཐོག་ མར་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་ལྟ་བ་དང་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་སྤང་བའི་དོན་དུ་འཁོར་འདས་ཀྱི་ ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་བདག་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ གསུངས་ནས། དེའི་རྗེས་སུ་མཐར་ཐུག་གི་ཐར་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་དོན་དམ་ པའི་བདེན་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་ཡང་དག་པར་ན་མ་གྲུབ་པོ་ཞེས་ཆད་པར་ལྟ་བ་བཟློག་པའི་ དོན་དུ་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་དང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་བ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་ལེགས་པར་ རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་མཐའ་བྲལ་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་གནས་ལུགས། 6-140 ངེས་པའི་དོན་ཤིན་ཏུ་ཟབ་མོ་ནི་གདུལ་བྱ་ཆེས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་རྣམས་ལ་གསུངས་པ་ཡིན་ ཏེ༑ མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་ལྷའི་ཟླ་བས་བསྒྱུར་བ་ལས། དགེ་བསྙེན་གངྒཱའི་ཀླུང་ གཉིས་ཀྱི་བྱེ་མ་སྙེད་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཟུང་དང་ཟུང་དུ་ཤེས་པར་འདོད་པ་ཤ་སྟག་སྟེ། སྡུག་ བསྔལ་བ་དང་བདེ་བ་དང་། རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་དང་། བདག་ཡོད་པ་དང་བདག་མེད་པ་ དང་། སྟོང་པ་དང་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། དེ་ཁོ་ན་དང་དེ་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པ་དང་། སྐྱབས་དང་ སྐྱབས་མ་ཡིན་པ་དང་། སེམས་ཅན་དང་སེམས་ཅན་མེད་པ་དང་། བརྟན་པ་དང་བརྟན་པ་མ་ ཡིན་པ་དང་། ཞི་བ་དང་ཞི་བ་མ་ཡིན་པ་དང་། འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་པ་དང་། ཐེར་ ཟུག་དང་ཐེར་ཟུག་མ་ཡིན་པ་དང་། ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལ་ འདས་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དང་། ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཤེས་པར་འདོད་ པ་ཤ་སྟག་སྟེ། ཞེས་གསུངས་ཤིང་། སྤྲིན་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། སྟོང་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་ སྟོང་པར་སྨྲ་བར་ཡང་འགྱུར་བ་དང་། སྟོང་པ་མ་ལགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་སྟོང་པ་མ་ལགས་ པར་སྨྲ་བར་ཡང་འགྱུར་བ་དང་ཞེས་དང་། མི་རྟག་པ་དང་། སྟོང་པ་དང་། ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ ལས་འདའ་བ་དང་། བདག་མེད་པའི་བསྔགས་པ་བརྗོད་པའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆེ་བ་ཉིད་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རྟག་པ་དང་། ཐེར་ཟུག་དང་། བརྟན་པ་དང་། ཞི་བའི་རང་བཞིན་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པར་ཡོངས་སུ་བསྟན་པའི་དོན་ དང་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྟོན་པའི་མདོ་སྡེ་རྣམས་ནི་ ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་ཐམས་ཅད་ལས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་པས་རྒྱུད་བླ་མ་འམ་ཕྱི་མ་ཞེས་བྱ་སྟེ། མྱང་འདས་ཆེན་པོ་ལྷའི་ཟླ་བས་བསྒྱུར་པ་ལས། ཨུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུད་ཕྱི་མ་སྟེ། མདོ་སྡེ་འདིས་ མདོ་སྡེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་གྱི་ཕྱི་མ་བསྟན་ཏེ། ཞེས་དང་། མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། བ་ ལས་འོ་མ་དང་། 6-141 འོ་མས་ལས་ཞོ་དང་། ཞོ་ལས་མར་དང་། མར་ལས་ཞུན་མ

【現代漢語翻譯】 ཞེས་ང་ཟེར་རོ་ ཞེས་གསུངས་སོ། །（他說：『我如是說。』）因此，世尊在大乘經藏中，首先爲了使所化眾生捨棄一切見解和執著，宣說了輪迴與涅槃的一切法，皆是自性空性的空性以及無我等等。之後，爲了遮止斷見，宣說了究竟的解脫和涅槃，以及勝義諦法身也不是真實存在的，而是自性空和非自性空等等，善加辨別，這就是如來藏離邊中觀的實相。 6-140 甚深的確切意義是為最上等的所化眾生宣說的。如月藏所譯的《大涅槃經》中說：『善男子，如恒河沙數二倍之多的眾生，都想了知雙雙對對，即痛苦和快樂，常與無常，有我與無我，空與非空，真與非真，救護與非救護，有情與非有情，穩固與非穩固，寂靜與非寂靜，有為與無為，堅固與非堅固，完全涅槃與非完全涅槃等等的差別和殊勝之處。』《大云經》中也說：『對於空性的法，也會說成是空性；對於非空性的法，也會說成是非空性。』以及『對於讚歎無常、空性、涅槃和無我的有情，會完全開示佛陀的功德之偉大，即涅槃是常、堅固、穩固和寂靜的自性。』因此，宣說如來藏的經藏是所有大乘經典中最殊勝的，所以稱為《寶性論》或《后經》。如月藏所譯的《大涅槃經》中說：『烏（藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思）是后經，此經開示了一切經藏的究竟意義。』《大涅槃經》中說：『從牛奶中提取酥油， 6-141 從酥油中提取醍醐。』

【English Translation】『Thus I say.』 Therefore, the Bhagavan, in the Mahayana sutras, first, in order to make the beings to be tamed abandon all views and attachments, proclaimed that all the dharmas of samsara and nirvana are emptiness of self-nature, as well as egolessness, and so on. After that, in order to avert the view of nihilism, he proclaimed that ultimate liberation and nirvana, as well as the ultimate truth Dharmakaya, are also not truly established, but are emptiness of self-nature and non-emptiness of self-nature, and so on, well distinguished. This is the Tathagatagarbha, the state of being of the great Madhyamaka free from extremes. 6-140 The profound definitive meaning is taught to those who are the most excellent of those to be tamed. As it is said in the Mahaparinirvana Sutra translated by Lhetsawa: 'Good son, all beings as numerous as twice the sands of the Ganges River wish to know the pairs, that is, suffering and happiness, permanence and impermanence, self and no-self, emptiness and non-emptiness, truth and non-truth, refuge and non-refuge, sentient beings and non-sentient beings, stability and instability, peace and non-peace, conditioned and unconditioned, steadfastness and non-steadfastness, complete nirvana and non-complete nirvana, and so on, the differences and distinctions.' The Great Cloud Sutra also says: 'For the dharmas of emptiness, it will also be said to be emptiness; for the dharmas of non-emptiness, it will also be said to be non-emptiness.' And 'For the sentient beings who praise impermanence, emptiness, nirvana, and egolessness, the greatness of the qualities of the Buddha will be fully revealed, that is, nirvana is the nature of permanence, steadfastness, stability, and peace.' Therefore, the sutras that teach the Tathagatagarbha are the most excellent of all the Mahayana sutras, and are therefore called the Uttaratantra or the Later Sutra. As it is said in the Mahaparinirvana Sutra translated by Lhetsawa: 'U (藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思) is the Later Sutra, this sutra reveals the ultimate meaning of all the sutras.' The Mahaparinirvana Sutra says: 'From milk comes butter, 6-141 from butter comes ghee.'

ར་དང་། ཞུན་མར་ལས་མར་ གྱི་སྙིང་པོ་འབྱུང་བ་དཔེར་མཛད་ནས། རིགས་ཀྱི་བུ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱང་དེ་ དང་འདྲ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ལས་ནི་མདོ་སྡེ་བཅུ་གཉིས་འབྱུང་ངོ་། མདོ་སྡེ་བཅུ་གཉིས་ལས་ནི་ མདོའི་སྡེ་འབྱུང་ངོ་། །མདོའི་སྡེ་ལས་ནི་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའི་སྡེ་འབྱུང་ངོ་། །ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའི་ མདོ་སྡེ་ལས་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འབྱུང་ངོ་། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ ལས་ནི་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་མར་གྱི་སྙིང་པོ་ལྟ་བུ་འབྱུང་ངོ་། །མར་གྱི་སྙིང་ པོ་ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་དཔེའོ། ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ སྟོན་པའི་མདོ་རྣམས་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའི་མདོ་ཟབ་མོ་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་གྱི་མདོ་རྣམས་ཀྱིས་ ཀྱང་མ་བསྟན་པའི་དོན་ཤིན་ཏུ་ཟབ་མོ་སྟོན་པར་བྱེད་པས། རྒྱལ་བའི་ཡུམ་གྱི་མདོ་ལས་ཀྱང་ ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་རྒྱུད་བླ་མའམ་ཕྱི་མ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་གྱི་ མདོ་ལ་སོགས་པར་ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ བའི་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་ཙམ་ཞིག་ལས་མ་བསྟན་ལ། བཀའ་ འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་ནང་ཚན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྟོན་པའི་མདོ་རྣམས་ཀྱིས་སྤྲོས་པ་ དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་སྤྲོས་པའི་ཆོས་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་ཡང་རང་གི་ངོ་ བོས་མི་སྟོང་བར་ཡང་དག་པར་བདེན་པའི་བདག་དང་རྟག་པ་དང་བརྟན་པ་དང་ཐེར་ཟུག་ ཡིན་པ་དང་། ཟག་པ་མེད་པའི་ཡོན་ཏན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ལྡན་ པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་པ་དང་། དེ་ཉིད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ ལ་ཡོད་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་གྱི་མདོ་ 6-142 རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མ་བསྟན་པའི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་ཟབ་པ་ལས་ཀྱང་ཆེས་ཟབ་པ་བསྟན་པའི་སྒོ་ ནས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་གྱི། རྒྱལ་བའི་ཡུམ་གྱི་མདོ་ལ་སོགས་པར་གཏན་ལ་ཕབ་ པའི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཙམ་དེ་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཁ་ཅིག་དྲང་བའི་ དོན་དུ་བདག་དང་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་མིང་གིས་བཏགས་ནས་བསྟན་པ་ཙམ་གྱིས་ནི། དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྟོན་པའི་མདོ་རྣམས་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་གྱི་མདོ་ལས་ཀྱང་ཁྱད་པར་ དུ་འཕགས་པའི་རྒྱུད་བླ་མའམ་ཕྱི་མར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་དད་པ་རབ་ ཏུ་བསྒོམ་པའི་མདོ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་ཚུལ་བཞིན་མ་ ཡིན་པར་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་ཐ

【現代漢語翻譯】就像從牛奶、凝乳中提取黃油的精華一樣，佛陀（Buddha，覺者）也是如此。佛陀產生了十二部經（Twelve types of scriptures，十二部經），十二部經產生了經藏（Sutra Pitaka，經藏），經藏產生了廣大的經典，廣大的經典產生了般若波羅蜜多（Prajnaparamita，智慧到彼岸），般若波羅蜜多產生了大涅槃（Mahaparinirvana，大解脫），就像黃油的精華一樣。黃油的精華是佛性的比喻。佛性（Buddha-nature，覺悟的本性）就是如來（Tathagata，如來）。』因此，《大涅槃經》等宣講如來藏（Tathagatagarbha，如來藏）的經典，以及廣大的甚深經典《勝母經》（Prajnaparamita Sutra，般若波羅蜜多經），都闡述了《勝母經》未曾闡述的甚深意義。因此，《寶性論》（Uttaratantra Shastra，究竟一乘寶性論）或《后經》（Later Sutra，后經）比《勝母經》更為殊勝。這是因為，在《勝母經》等經典中，僅僅闡述了遠離有無、常斷等戲論（Prapanca，戲論）邊際的法性（Dharmata，法性），即真如（Tathata，真如）空性（Sunyata，空性）的一方面。而在最後法輪（Final Turning of the Wheel of Dharma，最後法輪）中，宣講如來藏的經典闡述了遠離戲論的法性真如，雖然遠離一切戲論之法，但並非以自性而空，而是真實存在的真我（Atman，真我）、常（Nitya，常）、恒（Dhruva，恒）、堅（Sasvata，堅），以及具足無漏功德（Anasrava Guna，無漏功德）、不可思議的自性清凈（Svabhavasuddha，自性清凈）的佛性和法身（Dharmakaya，法身），以及一切眾生皆具的如來藏等等，這些都是《勝母經》等經典未曾闡述的甚深意義，因此更為殊勝。然而，僅僅因為某些外道（Tirthika，外道）爲了引導他人而以『我』、『常』等名稱來描述《勝母經》等經典中確立的遠離戲論的真如空性，並不能使宣講如來藏的經典成為比《勝母經》更為殊勝的《寶性論》或《后經》。《大乘信力入印經》（Adhimukti-carya-sutra，大乘信力入印經）中說：『善男子，菩薩不如理分別名相，是最初的墮落。』

【English Translation】 Just as the essence of butter comes from milk and curds, so too is the Tathagata (Buddha). From the Buddha arise the twelve categories of scriptures. From the twelve categories of scriptures arises the Sutra Pitaka. From the Sutra Pitaka arises the extensive scriptures. From the extensive scriptures arises the Prajnaparamita. From the Prajnaparamita arises the great Nirvana, like the essence of butter. The essence of butter is a metaphor for Buddha-nature. 'Buddha-nature is the Tathagata,' he said. Thus, the sutras that teach the Tathagatagarbha, such as the Mahaparinirvana Sutra, and the profound and extensive sutras, the Prajnaparamita Sutras, reveal profound meanings not taught by the Prajnaparamita Sutras. Therefore, the Uttaratantra Shastra or the Later Sutra is superior to the Prajnaparamita Sutras. This is because the Prajnaparamita Sutras and others only teach one aspect of Dharmata, which is Suchness (Tathata) and emptiness (Sunyata), free from all extremes of elaboration (Prapanca) such as existence and non-existence, permanence and annihilation. However, the sutras that teach the Tathagatagarbha, which are part of the final turning of the wheel of Dharma, teach that Dharmata, which is Suchness, is free from elaboration, and although it is empty of all elaborated phenomena, it is not empty of its own essence, but is the truly existent Atman, permanent (Nitya), constant (Dhruva), and enduring (Sasvata), and is endowed with inconceivable unconditioned qualities, the Buddha-nature and Dharmakaya, which are naturally pure, and that this is the Tathagatagarbha present in all sentient beings. These are profound meanings not taught by the Prajnaparamita Sutras and others, and therefore it is superior. However, the mere fact that some Tirthikas, in order to guide others, describe the Suchness of emptiness, which is established in the Prajnaparamita Sutras and others as 'self', 'permanent', etc., does not make the sutras that teach the Tathagatagarbha superior to the Prajnaparamita Sutras as the Uttaratantra Shastra or the Later Sutra. The Adhimukti-carya-sutra says: 'Son of good family, the Bodhisattva who improperly discriminates phenomena according to the sound is the first downfall.'

ེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་དད་པ་སྐྱེ་བའི་གནས་མ་ཡིན་ ནོ། །སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་མ་ཡིན་གྱི་དགོངས་པ་ལས་བྱུང་བའི་དོན་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་དད་པ་སྐྱེ་བའི་གནས་མིན་ནོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལ་ཡང་དག་པ་ མ་ཡིན་པའི་ལྟ་བ་ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་འབྱུང་ངོ་ཞེས་སོགས་དང་། མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་ཁྱོད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡང་དག་པའི་དོན་ཤེས་པར་འདོད་དམ། འོད་སྲུང་གིས་གསོལ་པ། བདག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་དོན་གང་ལགས་པ་ རྟོགས་པར་འཚལ་ལོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཚིགས་སུ་བཅད་དེ་བཀའ་སྩལ་པ༑ ཁ་ཅིག་བདུད་རྩི་འཐུངས་པ་ལས། །ཚེ་ཐུང་སྔར་ཤི་བ་ཡང་ཡོད། །ཁ་ཅིག་བདུད་རྩི་འཐུངས་ པ་ལས། །ཚེ་རིང་རྟག་ཏུ་འདུག་པའང་ཡོད། །ཁ་ཅིག་དུག་འཐུངས་དབང་གིས་འཚོ། །ཁ་ ཅིག་དུག་གི་རྐྱེན་གྱིས་འཆི། །ཐོགས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཟིལ་དངར་ནི། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་ སྟེ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་ནི། །སྨན་དང་དུག་ཏུ་འདྲེས་པའོ། །ཇི་ལྟར་མར་དང་ཁ་ར་ དང་། །མར་གྱི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ། །འཐུངས་ཏེ་ཞུ་ན་སྨན་དུ་འགྱུར། །མ་ཞུ་བ་ནི་དུག་ཅེས་ 6-143 བྱ། །ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའང་དེ་བཞིན་ཏེ༑ ༑མཁས་པ་དག་གི་བདུད་རྩིར་འགྱུར། །གླེན་པའི་ སངས་རྒྱས་རང་བཞིན་དག །མི་ཤེས་པ་ཡི་དུག་ཏུ་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། འཕགས་ པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་ཅིའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་ལ་སེམས་ཅན་ཁ་ཅིག་མོས་ཀྱང་ངེས་པར་ འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཞེ་ན། བདག་ཉིད་ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ལ་གནས་པ་དང་། དོན་ལ་ སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། ཞེས་དང་། སློབ་དཔོན་རྒྱལ་བའི་སྲས་ཀྱིས་ ཀྱང་། དོན་ལ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ངེས་པར་མི་འབྱུང་ བར་རིག་པར་བྱ་སྟེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ནི་དགོངས་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཞེས་གསུངས་པ། དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའི་དོན་ལ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་གཟུང་བའི་ཉེས་པ་ནི། འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་བདག་མེད་པ་དང་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་དང་ མཉམ་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མ་ཡིན་པའི་དགོངས་པ་ཅན་གསུངས་པ་ལ་སྒྲ་ཇི་ བཞིན་པར་གཟུང་ནས། ཡང་དག་པར་ན་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ ཆེན་པོ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་པའི་གཞི་དོན་དམ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ ཡང་མ་གྲུབ་པར་ལྟ་བ་རྣམས་ལ་ཉེས་པ་དེ་དག་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོ་ ལས། གང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྟོང་པར་སྨྲ་ན། བུས་པ་གླེན་པ་དག་ཐོས་ནས་ ཆད་པའམ་མེད་པར་ལྟ་བ་སྐྱེའོ།

【現代漢語翻譯】不是產生對大乘信仰的地方。不按字面意思理解，而是如實地理解從意圖產生的意義，這不是產生對大乘信仰的地方。種姓之子，菩薩這樣不按字面意思如實地辨別法，會產生二十八種不正見等等。《大涅槃經》中說：『種姓之子，你想了解如來藏的真實意義嗎？』持戒問：『我想了解如來藏的意義是什麼。』然後世尊以偈頌說：『有些人喝了甘露，壽命短促，提前死亡。有些人喝了甘露，壽命長久，常住世間。有些人因毒而活，有些人因毒而死。無礙智慧的甘露，是大乘經。大乘經，是藥和毒的混合。如酥油和石蜜，以及酥油的精華等，消化了就變成藥，不消化就是毒。非常廣大的也是這樣，對智者來說變成甘露，愚者不瞭解佛性，就變成毒。』聖者無著問，為什麼有些人即使喜歡非常廣大的法，也不會最終解脫？因為他們執著于自我的觀點，並且對意義按字面意思執著。導師勝子也說：『應該知道，對意義按字面意思執著，不會最終解脫大乘，因為大乘是用意圖來宣說的。』按字面意思理解意圖宣說的意義的過失是：將輪迴和涅槃的一切法，如空性、無我、無自性、平等性等等，這些不是按字面意思宣說的意圖，按字面意思理解，那麼真正來說，佛的法身和大涅槃，以及一切世俗的法，都將是空性的基礎，勝義諦的如來藏也不會成立。因為《大涅槃經》中說：『如果有人說如來藏是空性的，愚蠢的人聽到后，會產生斷滅或不存在的見解。』

【English Translation】 It is not a place to generate faith in the Mahayana. Not understanding according to the literal meaning, but truly understanding the meaning arising from the intention, this is not a place to generate faith in the Mahayana. Son of good family, in this way, Bodhisattvas who do not properly discern the Dharma according to the literal meaning will give rise to twenty-eight incorrect views, and so on. In the Mahaparinirvana Sutra, it says: 'Son of good family, do you wish to understand the true meaning of the Tathagatagarbha (如來藏, tathāgatagarbha, tathāgatagarbha, Womb of the Thus-Come One)?' Kashyapa (持戒) asked: 'I wish to understand what the meaning of the Tathagatagarbha is.' Then the Bhagavan (世尊) spoke in verse: 'Some, from drinking nectar, have short lives and die early. Some, from drinking nectar, have long lives and dwell forever. Some live by the power of poison, some die from the cause of poison. The sweet nectar of unobstructed wisdom is the Mahayana Sutra. The Mahayana Sutra is mixed with medicine and poison. Like ghee and sugar, and the essence of ghee, etc., if digested, it becomes medicine; if not digested, it is called poison. The very extensive is also like this; for the wise, it becomes nectar; for the foolish, not understanding the Buddha-nature, it becomes poison.' Arya Asanga (聖者無著) asked, why is it that some beings, even though they like the very extensive, do not necessarily attain liberation? Because they abide in holding self-views as supreme, and because they are manifestly attached to the literal meaning of the words. The teacher Jinasena (導師勝子) also said: 'It should be known that being manifestly attached to the literal meaning of the words will not necessarily lead to liberation in the Mahayana, because the Mahayana is taught with various intentions.' The fault of taking the meaning of what is spoken with intention according to the literal meaning is: taking all the phenomena of samsara (輪迴) and nirvana (涅槃), such as emptiness (空性, śūnyatā, shunyata, emptiness), selflessness (無我, anātman, anatman, no self), absence of inherent existence (無自性, niḥsvabhāva, nihsvabhava, without own-being), equality (平等性, samatā, samata, equanimity), etc., which are not spoken with literal intention, according to the literal meaning. Then, in reality, the Dharmakaya (法身) of the Buddha and the Great Nirvana, and all conventional phenomena, will be the basis of emptiness, and the ultimate reality of the Sugatagarbha (如來藏) will not be established. Because the Mahaparinirvana Sutra says: 'If someone says that the Tathagatagarbha is empty, foolish people who hear this will give rise to views of annihilation or non-existence.'

།མཁས་པ་ཤེས་རབ་ཅན་དག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་ པ་མི་འགྱུར་མི་འཕོ་བར་བྱེ་བྲག་དབྱེའོ། །ཞེས་དང་། མྱང་འདས་ཆེན་པོ་ལྷ་ཡི་ཟླ་བས་བསྒྱུར་ བ་ལས་ཀྱང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བདག་མེད་པར་སྒོམས་ཤིག་གཏན་དུ་སྟོང་པ་ ཉིད་བསྒོམས་པས་ནི། སྡུག་བསྔལ་རྣམས་མ་འགགས་པར་ཕྱེ་མ་ལེབ་མར་མེའི་ནང་དུ་སོང་ བ་བཞིན་དུ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དང་། སོར་མོའི་ཕྲེང་བ་ལ་ཕན་པའི་མདོར་ཡང་། བྱམས་པའི་ བུ་གང་པོས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བདག་མེད་པར་བསྟན་པ་ལ། སོར་མོའི་ཕྲེང་བས། གང་པོ་ 6-144 དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ལྡེམ་པོའི་ངག་མི་ཤེས་པས་བདག་མེད་པ་ལ་ཆོས་སུ་སེམས་པ་ནི་ གཏི་མུག་གི་ཆོས་ཀྱི་མར་མེའི་ནང་དུ་ཕྱེ་མ་ལེབ་ལྟར་ལྟུང་ངོ་། །ཞེས་དང་། ཤེར་ཕྱིན་ལྔ་བརྒྱ་ པ་ལས་ཀྱང་། རབ་འབྱོར་གང་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གཟུགས་རང་བཞིན་མེད་པ་དང་ སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་འགག་པ་མེད་པ་དང་གདོད་མ་ནས་ཞི་བ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་མྱ་ ངན་ལས་འདས་པར་བསྟན་པ་གང་ཡིན་པའི་བསྟན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་ལྡེམ་པོར་དགོངས་ པ་མ་ཡིན་པ་སྟེ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། ཞེས་དེ་སྐད་སྨྲ་ན། དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་བས་ ཀྱང་ཕྱི་རོལ་སོ་སོས་སྐྱེ་བོའི་ཕྱོགས་ལ་གནས་པ་སྟེ། ལེགས་པར་ལྟ་བའོ་ཞེས་ང་སྨྲའོ་ཞེས་ གསུངས་ཤིང་། དབུ་མ་རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད། །ལྟ་ཀུན་ངེས་ པར་འབྱུང་བར་གསུངས། །གང་དག་སྟོང་པ་ཉིད་ལྟ་བ། །དེ་དག་སྒྲུབ་ཏུ་མེད་པར་གསུངས། ། ཞེས་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ལྟ་ཉེས་ན། །ཤེས་རབ་ཆུང་རྣམས་ཕུངས་བར་འགྱུར། །ཞེས་ གསུངས་ཤིང་། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས། ཇི་ལྟར་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ལོག་པར་ཟིན་པ་ ཡིན་ཞེ་ན། དགེ་སྦྱོང་ངམ་བྲམ་ཟེ་གང་ལ་ལ་གང་གིས་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ཡང་མི་འདོད་ལ། གང་ གིས་གང་སྟོང་བ་དེ་ཡང་མི་འདོད་པ་དེ་ལྟ་བུ་འདི་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ལོག་པར་ཟིན་པ་ཞེས་ བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་གིས་སྟོང་པ་དེ་མེད་པ་དང་གང་སྟོང་པ་དེ་ཡོད་པའི་སྟོང་པ་ ཉིད་ནི་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐམས་ཅད་མེད་ན་ནི་གང་དུ་ཅི་ཞིག་གང་གིས་སྟོང་པར་འགྱུར་ ཏེ། དེས་དེ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་དུ་མི་རུང་ངོ་། །དེ་བས་ན་དེ་ལྟ་བུ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ ལོག་པར་ཟིན་པ་ཡིན་ནོ། ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་དོན་གསལ་ བར་གསུངས་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་ལྟ་བ་ལ་ནི་ཉེས་པ་དེ་དག་ཏུ་མི་འགྱུར་ཏེ། མྱང་འདས་ཆེན་ པོའི་མདོའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་སྔར་དྲངས་པ་དེའི་མཇུག་ཏུ། འོད་སྲུང་ཁྱོད་དང་སེམས་ཅན་ གང་། །སངས་རྒྱས་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ནི། །བླ་ན་མེད་པའི་ཟིལ་དངར་རོས། །མི་སྐྱེ་མི་འཆི་ 6-145 བར་འགྱུར་རོ། །འོད་སྲུང་ཁྱེད་ཀྱིས་ཤེས་པར་གྱིས། །དཀོན་མཆོག

【現代漢語翻譯】『智者們將如來（Tathagata）區分爲了常、不變、不遷。』此外，在天月所譯的《大涅槃經》中也說：『修習如來藏為無我，若恒常修習空性，則痛苦不會止息，如同飛蛾撲火一般。』此外，在《利益指鬘經》中也說：『慈氏之子（Maitreya）無論對誰宣說諸法無我，指鬘都會認為，慈氏之子不瞭解如來的隱秘之語，將無我視為正法，如同飛蛾撲向愚癡之法的火焰。』此外，在《五百般若經》中也說：『善現（Subhuti），凡是世尊（Bhagavan）所說的色無自性、無生、無滅、本初寂靜、自性涅槃，所有這些教法都應理解為隱秘之意，而非字面之意。』如果有人這樣說，那他比外道更甚，是站在外道各自信仰的立場上，我說是沒有好好觀察。』此外，《中觀根本慧論》中說：『諸佛說空效能，息滅一切諸見取，若人于空執空見，是亦說為不可治。』又說：『若人邪執空性見，是人自毀墮落苦。』此外，聖者無著（Asanga）說：『如何是于空性顛倒執取呢？無論是沙門還是婆羅門，如果他們不認可空性，也不認可空性所空之物，這就是對空性的顛倒執取。』為什麼呢？因為空性是基於有空者和所空者而成立的。如果一切皆無，那麼什麼以什麼而空呢？因此，不能說它是空性。所以，這種觀點是對空性的顛倒執取。』正如以上所說，如果將如來藏的意義明確地理解為字面意思，就不會有這些過失。正如之前引用的《大涅槃經》的偈頌結尾所說：『憍陳如（Ajnatakaundinya）你和任何眾生，如果能了知佛性，就能獲得無上的甘露美味，不生不滅。憍陳如，你應當知曉，珍寶啊！』『Scholars differentiate the Tathagata as permanent, immutable, and unchangeable.』 Furthermore, in the Mahaparinirvana Sutra translated by Tian Yue, it is said: 『Meditate on the Tathagatagarbha (如來藏，Tathāgatagarbha，Tathāgatagarbha，Buddha-nature) as anatman (無我，anātman，anatman，no-self). If you constantly meditate on emptiness, suffering will not cease, like a moth flying into a flame.』 Furthermore, in the Angulimaliya Sutra, it is said: 『If Maitreya's son teaches anyone that all dharmas (法，dharma，dharma，teachings) are without self, Angulimala will think that Maitreya's son does not understand the secret words of the Tathagata, and considers anatman as the true dharma, like a moth falling into the flame of the dharma of ignorance.』 Furthermore, in the Five Hundred Prajna Sutra, it is said: 『Subhuti, whatever the Bhagavan has taught about form being without self-nature, without birth, without cessation, primordially peaceful, and naturally in nirvana (涅槃，nirvāṇa，nirvana，liberation), all these teachings should be understood as having a hidden meaning, not a literal meaning.』 If someone says this, then they are worse than the tirthikas (外道，tīrthika，tirthika，non-buddhists), standing on the side of the tirthikas』 respective beliefs, and I say that they have not observed well.』 Furthermore, the Mulamadhyamakakarika (中觀根本慧論) says: 『The Buddhas have said that emptiness can eliminate all views. But those who hold onto emptiness as a view are said to be incurable.』 It also says: 『If one wrongly grasps the view of emptiness, that person will destroy themselves and fall into suffering.』 Furthermore, the venerable Asanga said: 『How does one wrongly grasp emptiness? If a sramana (沙門，śramaṇa，shramana，ascetic) or brahmana (婆羅門，brāhmaṇa，brahmana，priest) does not accept emptiness, nor does he accept what is emptied by emptiness, this is called a wrong grasp of emptiness.』 Why? Because emptiness is established based on the existence of what is empty and what is emptied. If everything is non-existent, then what is empty by what? Therefore, it cannot be said to be emptiness. Therefore, such a view is a wrong grasp of emptiness.』 As stated above, if the meaning of the Tathagatagarbha is clearly understood as it is, then one will not fall into those faults. As the end of the verse of the Mahaparinirvana Sutra quoted earlier says: 『Ajnatakaundinya, you and any sentient beings who understand the Buddha-nature will obtain the supreme nectar taste, without birth and without death. Ajnatakaundinya, you should know, it is a jewel!』

【English Translation】『Wise scholars differentiate the Tathagata as permanent, immutable, and unchangeable.』 Furthermore, in the Mahaparinirvana Sutra translated by Tian Yue, it is said: 『Meditate on the Tathagatagarbha as anatman. If you constantly meditate on emptiness, suffering will not cease, like a moth flying into a flame.』 Furthermore, in the Angulimaliya Sutra, it is said: 『If Maitreya's son teaches anyone that all dharmas are without self, Angulimala will think that Maitreya's son does not understand the secret words of the Tathagata, and considers anatman as the true dharma, like a moth falling into the flame of the dharma of ignorance.』 Furthermore, in the Five Hundred Prajna Sutra, it is said: 『Subhuti, whatever the Bhagavan has taught about form being without self-nature, without birth, without cessation, primordially peaceful, and naturally in nirvana, all these teachings should be understood as having a hidden meaning, not a literal meaning.』 If someone says this, then they are worse than the tirthikas, standing on the side of the tirthikas』 respective beliefs, and I say that they have not observed well.』 Furthermore, the Mulamadhyamakakarika says: 『The Buddhas have said that emptiness can eliminate all views. But those who hold onto emptiness as a view are said to be incurable.』 It also says: 『If one wrongly grasps the view of emptiness, that person will destroy themselves and fall into suffering.』 Furthermore, the venerable Asanga said: 『How does one wrongly grasp emptiness? If a sramana or brahmana does not accept emptiness, nor does he accept what is emptied by emptiness, this is called a wrong grasp of emptiness.』 Why? Because emptiness is established based on the existence of what is empty and what is emptied. If everything is non-existent, then what is empty by what? Therefore, it cannot be said to be emptiness. Therefore, such a view is a wrong grasp of emptiness.』 As stated above, if the meaning of the Tathagatagarbha is clearly understood as it is, then one will not fall into those faults. As the end of the verse of the Mahaparinirvana Sutra quoted earlier says: 『Ajnatakaundinya, you and any sentient beings who understand the Buddha-nature will obtain the supreme nectar taste, without birth and without death. Ajnatakaundinya, you should know, it is a jewel!』

་གསུམ་དག་རྟོགས་པར་ གྱིས། །དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི། །བདག་ཅེས་བྱ་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། །བདག་ དང་སངས་རྒྱས་རང་བཞིན་ཉིད། །གང་གིས་མངོན་སུམ་རྟོགས་འགྱུར་ན། །དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཉིད། །སྐྱེས་བུ་དེས་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར། །བདག་དང་བདག་གིར་ གང་ཤེས་པ། །དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་འདས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །དེས་ན་སྔར་བསྟན་པ་ ལྟར། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ལ་མཁས་པར་ བྱ་དགོས་ཏེ། མདོ་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ལས། ཆོས་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཆོས་རྣམས་མ་ སྐྱེས་དང་། །ཆོས་རྣམས་མ་འགག་ཆོས་རྣམས་གཟོད་ནས་ཞི་བ་དང་། །ཆོས་རྣམས་རང་ བཞིན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་ནི། །དགོངས་པ་མེད་པར་མཁས་པ་སུ་ཞིག་སྨྲ་བར་བྱེད། ། མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དང་། །དོན་དམ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་དོ་ཞེས་ངས་ བཤད་དེ། །མཁས་པ་གང་ཞིག་དགོངས་པ་དེ་ལྟར་ཤེས་པ་ནི། །ཡོངས་སུ་ཉམས་པར་འགྱུར་ བའི་ལམ་དུ་དེ་མི་འགྲོ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ སྟོན་པའི་མདོ་རྣམས་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་དོན་ཟབ་མོ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་ གསུངས་པ་རྣམས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མ་ཡིན་པའི་དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་པར་མདོ་དེ་ཉིད་ལས་མ་ གསུངས་ཤིང་། ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའི་མདོ་གཞན་ལས་ཀྱང་མ་གསུངས་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་སྙིང་པོ་སྟོན་པའི་མདོ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་འགྲེལ་བླ་ན་མེད་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྒྱུད་བླ་མ་ འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་དང་བཅས་པ་ལས་ཀྱང་ཟུར་ཙམ་ཡང་མ་གསུངས་པའི་ ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་དོན་ནི་མདོ་དེ་རྣམས་ཉིད་དང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ རྗེས་བཙུན་བྱམས་པ་ཉིད་དང་། དེའི་དངོས་སློབ་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བཤད་ པ་ལྟར་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཁས་བླང་བར་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་རང་གི་ 6-146 ལྟ་བ་སྟོང་པ་ཉིད་ཆད་པ་ཆེན་པོའི་མཐར་ལྷུང་བ་ལ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ དབུ་མའི་ལྟ་བར་མངོན་པར་ཞེན་པའི་དབང་གིས་དགོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མདོ་རྣམས་ ལ་དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་པ་དང་། ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་རྣམས་ལ་དྲང་བའི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་ སྟོན་པ་ནི་མདོ་སྡེ་ཟབ་མོ་རྣམས་རྣམ་པར་དཀྲུགས་ཏེ་སྟོན་པའི་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པར་ཤེས་པར་ བྱའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་རྒྱན་གྱི་འཇུག་ཏུ། དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོའི་ལུང་དྲངས་ པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་གསུམ་པོ་འདི་དག་ནི་རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་ཆོས་ཟབ་མོ་ དག་ལ་མ་སྨྲས་མ་ཉམས་པར་བདག་ཉིད་ལ་བསྲུང་བ་དང་བསོད་ནམས་ཀྱང་མང་དུ་བསྐྱེད་ པ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་དུ་ཡང་ཞུགས་པར་འགྱུར་བ་ལགས་སོ། །གསུམ་པོ་གང་ཞེ་ ན། བཅོམ་

【現代漢語翻譯】應如實證悟三者之真諦。三寶之體性，即所謂『我』之體性。『我』與佛性本無二致，何者能現量證悟之？即是如來藏。唯有具丈夫相者，方能證悟之。若能知『我』與『我所』之別，便能超越世間。』如是說。因此，如前所示，應善巧通達諸法皆為空性等的密意。如《解深密經》云：『諸法無自性，諸法不生，諸法不滅，諸法本來自性寂，諸法自性涅槃。』誰人若不解此密意，敢妄言之？所謂體性無自性，生無自性，勝義無自性，如是我說。何者智者能如是解其密意，則彼人不會步入歧途。』如是說。如是，于宣說如來藏之經典中，對如來藏之甚深義理有極清晰之闡述，然經典本身並未言明此等闡述乃是具有密意，其他廣大的經典中亦未曾提及。而且，對於宣說如來藏之經典的無上釋論——《大乘經莊嚴論》，包括聖者無著的註釋在內，也未曾絲毫提及此點。因此，如來藏的意義，應如經典本身、以及薄伽梵彌勒尊和其親傳弟子聖者無著所闡述的那樣，為智者所接受。反之，若固執己見，認為空性是落入斷滅大空的極端，並執著于遠離一切戲論的中觀見，從而將不具密意的經典強解為具有密意，將了義的經典說成不了義，此乃擾亂甚深經典的過失，應如是知曉。于《如來藏莊嚴論》之開篇，引用了《華嚴經》中的一段話：『世尊，若有善男子或善女人，對於甚深之法不妄加評論，亦不輕毀，則能守護自身，廣積福德，並能步入大乘之道。』何為三者？世尊應如實證悟三者之真諦。三寶之體性，即所謂『我』之體性。『我』與佛性本無二致，何者能現量證悟之？即是如來藏。唯有具丈夫相者，方能證悟之。若能知『我』與『我所』之別，便能超越世間。』如是說。因此，如前所示，應善巧通達諸法皆為空性等的密意。如《解深密經》云：『諸法無自性，諸法不生，諸法不滅，諸法本來自性寂，諸法自性涅槃。』誰人若不解此密意，敢妄言之？所謂體性無自性，生無自性，勝義無自性，如是我說。何者智者能如是解其密意，則彼人不會步入歧途。』如是說。如是，于宣說如來藏之經典中，對如來藏之甚深義理有極清晰之闡述，然經典本身並未言明此等闡述乃是具有密意，其他廣大的經典中亦未曾提及。而且，對於宣說如來藏之經典的無上釋論——《大乘經莊嚴論》，包括聖者無著的註釋在內，也未曾絲毫提及此點。因此，如來藏的意義，應如經典本身、以及薄伽梵彌勒尊和其親傳弟子聖者無著所闡述的那樣，為智者所接受。反之，若固執己見，認為空性是落入斷滅大空的極端，並執著于遠離一切戲論的中觀見，從而將不具密意的經典強解為具有密意，將了義的經典說成不了義，此乃擾亂甚深經典的過失，應如是知曉。于《如來藏莊嚴論》之開篇，引用了《華嚴經》中的一段話：『世尊，若有善男子或善女人，對於甚深之法不妄加評論，亦不輕毀，則能守護自身，廣積福德，並能步入大乘之道。』何為三者？世尊 May you realize the truth of the three jewels. The characteristic of the Three Jewels is the characteristic of what is called 'self'. 'Self' and Buddha-nature are inherently the same. Whoever directly realizes this is the very essence of the Tathagata. That person will realize it. Whoever knows 'self' and 'what belongs to self' has transcended the world.' So it is said. Therefore, as previously shown, one must be skilled in understanding the intent of what is said, such as all phenomena being emptiness. As it says in the Saṃdhinirmocana Sūtra (《解深密經》): 'Phenomena are without essence, phenomena are unborn, phenomena are unceasing, phenomena are inherently peaceful, and phenomena are naturally in nirvana. Who among the wise would speak without understanding the intent? I have said that characteristics are without essence, birth is without essence, and ultimate reality is without essence. Which wise person understands the intent in this way? That person will not go down the path of complete ruin.' So it is said. Thus, in the sutras that teach the Tathāgatagarbha (如來藏，Tathāgatagarbha, tathāgatagarbha, the womb of the Tathagata), the profound meaning of the Tathāgatagarbha is very clearly explained. However, it is not said in those sutras themselves that these explanations have a hidden meaning, nor is it said in other extensive sutras. Moreover, in the supreme commentary on the sutras that teach the Tathāgatagarbha—the Uttaratantraśāstra (《大乘經莊嚴論》) of Maitreya (彌勒) , along with the commentary by Asaṅga (無著)—not even a hint of this is mentioned. Therefore, the meaning of the Tathāgatagarbha should be accepted by the wise as it is explained in the sutras themselves, by the Bhagavān Maitreya (薄伽梵彌勒尊), and by his direct disciple Ārya Asaṅga (聖者無著). Otherwise, clinging to one's own view that emptiness is an extreme of nihilistic emptiness, and being attached to the Madhyamaka (中觀) view that is free from all extremes of elaboration, one would interpret sutras that do not have a hidden meaning as having one, and say that sutras of definitive meaning are of provisional meaning. This is a fault of distorting the profound sutras, and one should know this. In the introduction to the Tathāgatagarbha Ornament, a quote from the Śrīmālādevī Siṃhanāda Sūtra (《勝鬘經》) is cited: 'The Bhagavān (世尊) said, 'These three things, sons or daughters of good families, if they do not speak about the profound Dharma (法) without understanding it, do not disparage it, protect themselves, accumulate much merit, and also enter the path of the Mahāyāna (大乘).' What are the three? The Bhagavān

【English Translation】 May you realize the truth of the three jewels. The characteristic of the Three Jewels is the characteristic of what is called 'self'. 'Self' and Buddha-nature are inherently the same. Whoever directly realizes this is the very essence of the Tathagata. That person will realize it. Whoever knows 'self' and 'what belongs to self' has transcended the world.' So it is said. Therefore, as previously shown, one must be skilled in understanding the intent of what is said, such as all phenomena being emptiness. As it says in the Saṃdhinirmocana Sūtra: 'Phenomena are without essence, phenomena are unborn, phenomena are unceasing, phenomena are inherently peaceful, and phenomena are naturally in nirvana. Who among the wise would speak without understanding the intent? I have said that characteristics are without essence, birth is without essence, and ultimate reality is without essence. Which wise person understands the intent in this way? That person will not go down the path of complete ruin.' So it is said. Thus, in the sutras that teach the Tathāgatagarbha, the profound meaning of the Tathāgatagarbha is very clearly explained. However, it is not said in those sutras themselves that these explanations have a hidden meaning, nor is it said in other extensive sutras. Moreover, in the supreme commentary on the sutras that teach the Tathāgatagarbha—the Uttaratantraśāstra of Maitreya, along with the commentary by Asaṅga—not even a hint of this is mentioned. Therefore, the meaning of the Tathāgatagarbha should be accepted by the wise as it is explained in the sutras themselves, by the Bhagavān Maitreya, and by his direct disciple Ārya Asaṅga. Otherwise, clinging to one's own view that emptiness is an extreme of nihilistic emptiness, and being attached to the Madhyamaka view that is free from all extremes of elaboration, one would interpret sutras that do not have a hidden meaning as having one, and say that sutras of definitive meaning are of provisional meaning. This is a fault of distorting the profound sutras, and one should know this. In the introduction to the Tathāgatagarbha Ornament, a quote from the Śrīmālādevī Siṃhanāda Sūtra is cited: 'The Bhagavān said, 'These three things, sons or daughters of good families, if they do not speak about the profound Dharma without understanding it, do not disparage it, protect themselves, accumulate much merit, and also enter the path of the Mahāyāna.' What are the three? The Bhagavān

ལྡན་འདས་རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་གང་དག་རང་གིས་རིག་པའི་ཆོས་ ཟབ་མོ་དང་ལྡན་པ་དང་བཅོམ་ལྡན་འདས་རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་གང་དག་ཆོས་ དང་མཐུན་པར་སྡུད་པའི་ཤེས་པ་དང་ལྡན་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་རིགས་ཀྱི་བུའམ་ རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་གང་དག་ཆོས་ཟབ་མོ་དག་ལ་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཞུམ་པར་འཚལ་ནས་ འདི་ནི་བདག་གིས་མི་ཤེས་ཏེ་དོན་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཁྱེན་པར་ཟད་ དོ། །ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་སེམས་རྣམ་པར་གཏོད་པར་བགྱིད་དེ་སེམས་རྣམ་པར་ གཏོད་པ་དེ་དང་ལྡན་པ་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་གསུམ་པོ་འདི་དག་ནི། རིགས་ཀྱི་ བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་ཆོས་ཟབ་མོ་དག་ལ་མ་སྨྲས་མ་ཉམས་པར་བདག་ཉིད་ལ་བསྲུང་བ་ དང་། བསོད་ནམས་ཀྱང་མང་དུ་བསྐྱེད་པ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་དུ་ཡང་དག་པར་ ཞུགས་པར་འགྱུར་བ་ལགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་རིགས་ཀྱི་བུའམ་རིགས་ཀྱི་བུ་མོ་ གསུམ་པོ་འདི་དག་ལས་གཞན་པའི་སེམས་ཅན་གང་ལགས་པ་དེ་དག་ནི་ཆོས་ཟབ་མོ་དག་ ལ་ནན་ཏན་གྱིས་མཆོག་ཏུ་གཟུང་ནས་གོབ་ལོབ་ཀྱི་སེམས་འཛིན་ཅིང་མངོན་པར་ཞེན་ཏེ་ 6-147 སྟོན་པར་བགྱིད། ཀུན་ཏུ་སྨྲ་བར་བགྱིད་དོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་ནི་དེ་དག་ལ་དམ་ པའི་ཆོས་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པ་དང་། གཞན་མུ་སྟེགས་ཅན་དང་ས་བོན་རུལ་པ་ལགས་ཏེ་ རྒྱལ་པོའི་ཐད་དུ་ཡང་མཆིས་ལ་བརླག་པར་བགྱིའོ་ཞེས་མཆིའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ས་བོན་ རུལ་པར་གྱུར་པ་དེ་དག་ནི་ལྷ་དང་མི་དང་ལྷ་མ་ཡིན་དུ་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱིས་ལེགས་ པར་ཚར་བཅད་པར་བགྱི་བ་ལགས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་། རྒྱུད་བླའི་ལུང་དྲངས་པ། གང་ ཕྱིར་རྒྱལ་ལས་ཆེས་མཁས་འགའ་ཡང་འཇིག་རྟེན་འདི་ན་ཡོད་མིན་ཏེ། །མ་ལུས་དེ་ཉིད་ མཆོག་ནི་ཚུལ་བཞིན་ཀུན་མཁྱེན་གྱིས་མཁྱེན་གཞན་མིན་པ། །དེ་ཕྱིར་དྲང་སྲོང་རང་ཉིད་ ཀྱིས་གཞག་མདོ་སྡེ་གང་ཡིན་དེ་མི་དཀྲུག །ཐུབ་ཚུལ་གཞིག་ཕྱིར་དེ་ཡང་དམ་ཆོས་ལ་ནི་ གནོད་པ་བྱེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་དོན་ཤིན་ ཏུ་ཟབ་མོ་ནི། དེ་ཉིད་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་སྟོན་པའི་མདོ་སྡེ་རྣམས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་ལྟར་ གཟུང་བར་སྤྱིའི་ མ་ཡིག་འབྲས་དཔེ་རྙིང་༼ ཕྱི་ལ༤༧༣༽མཇུག་མི་ཚང་། 6-148 ༄༅། །འཁྲུལ་འཇོམས་གཉིས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ བཞུགས་སོ། ། ༄༅། །ཤིན་ཏུ་ཟབ་ཅིང་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་དོན་ ལ་འཁྲུལ་པ་སེལ་བ་འཁྲུལ་འཇོམས་གཉིས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་རྒྱལ་ཚབ་སྲས་ དང་སློབ་མར་བཅས་པ་རྣམས་ལ་གུས་པས་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། བདེན་གཉིས་རྣམ་འབྱེད་ཤེས་རབ་མེ་ལྕེས་ལྟ་ངན་ཚང་ཚིང་ཀུན་བསྲེག་ཅིང་། །མི་ རྟོག་ཡེ་ཤེས་ནོར་བུའི་རྟོག་ལྡན་དམིགས་མེད་ཐུགས་རྗེའི་རྒྱལ་མཚན་འཛིན། །གསུང་རབ་

【現代漢語翻譯】世尊，無論善男子或善女子，如果他們具備通達自證智慧之法，並且能夠如法地領會佛陀的教誨；或者，世尊，無論善男子或善女子，如果他們在深奧的佛法面前，能夠謙遜地承認自己的不足，認為『我不懂這個，只有如來才能完全瞭解』，從而全心信賴佛陀，那麼他們就具備了這種信賴之心。世尊，這三種人，對於深奧的佛法，既不妄加評論，也不輕視貶低，而是守護它，積累無量功德，並能正確地進入大乘之道。世尊，與這三種善男子或善女子不同，那些對深奧的佛法妄加揣測，以傲慢之心固執己見，隨意宣揚，誇誇其談的人，我是反對他們的，因為他們背離了神聖的佛法，如同外道和腐爛的種子，即使在國王面前，也會被摧毀。世尊，那些腐爛的種子，會被包括天神、人類和阿修羅在內的世間所徹底摧毀。』正如《寶性論》中所引述：『因為世間沒有任何人比佛陀更聰明，他以如實的智慧，徹底瞭解一切，而非其他。因此，不要擾亂佛陀親自宣說的經典，因為破壞佛陀的教誨，就是對神聖佛法的危害。』這段話的意思是，對於如來藏（梵文：Tathāgatagarbha，梵文羅馬擬音：tathāgatagarbha，漢語字面意思：如來之胎）的甚深含義，我們應當按照如實闡明這些含義的經典來理解。（註：此處的共同底本，古籍編號473，末尾殘缺。）《摧毀迷惑之二》現在開始講述《摧毀迷惑之二》，旨在消除對於甚深且難以理解的如來藏含義的迷惑。我向能仁（釋迦牟尼佛的稱號）及其王位繼承者（菩薩）和弟子們致以敬意。以辨別二諦（梵文：satya-dvaya，梵文羅馬擬音：satya-dvaya，漢語字面意思：二種真理）的智慧之火，焚燒一切邪見的叢林；手持無分別智（梵文：nirvikalpa-jñāna，梵文羅馬擬音：nirvikalpa-jñāna，漢語字面意思：無分別的智慧）的珍寶，以及具備慈悲的無緣之旗。

【English Translation】 Venerable One, any son or daughter of good family who possesses the Dharma of profound self-awareness, and any son or daughter of good family who possesses the wisdom to gather the teachings in accordance with the Dharma; or, Venerable One, any son or daughter of good family who, upon encountering profound Dharmas, humbles their own knowledge, thinking, 'I do not know this; only the Tathāgata knows this,' and thus directs their mind towards the Venerable One, possessing that directed mind. Venerable One, these three types of sons or daughters of good family, without speaking against or diminishing the profound Dharmas, protect themselves, generate much merit, and will rightly enter the path of the Great Vehicle. Venerable One, any beings other than these three types of sons or daughters of good family, who seize upon the profound Dharmas with insistence, holding onto minds of gobbling and clinging, will manifestly cling and proclaim, will speak everywhere. Venerable One, I turn my back on those who turn their backs on the sacred Dharma, who are like other heretics and rotten seeds, and I will destroy them even in the presence of the king. Venerable One, those who have become rotten seeds will be well destroyed by the world, including gods, humans, and asuras.' As quoted in the Uttaratantra: 'Because there is no one in this world more wise than the Victorious One, he knows all things perfectly with supreme knowledge, not otherwise. Therefore, do not disturb the sutras established by the sage himself, for destroying the Victorious One's teachings harms the sacred Dharma.' This means that the extremely profound meaning of the Tathāgatagarbha should be understood according to how the sutras that clearly explain these meanings are spoken. (Note: The common base text, old manuscript number 473, is incomplete at the end.) The Second 'Destroying Confusion' Here begins the Second 'Destroying Confusion,' which aims to eliminate confusion about the meaning of the deeply profound and difficult-to-understand Tathāgatagarbha. I pay homage with reverence to the Powerful One (title of Shakyamuni Buddha), his successors (Bodhisattvas), and disciples. Burning the thicket of all wrong views with the flame of wisdom that distinguishes the two truths; holding the banner of compassion that is the treasure of non-conceptual wisdom.

དྲང་དང་ངེས་པའི་དོན་གྱི་རྣམ་དབྱེ་སྟོན་མཁས་མཛད་པ་ཅན། །ཀུན་མཁྱེན་རྒྱལ་ཚབ་ཀུན་ མཁྱེན་ཆོས་རྗེའི་གསུང་རབ་གུས་པའི་གཙུག་གིས་མཆོད། །རབ་ཟབ་མདོ་དང་བླ་མེད་རྒྱུད་ རྣམས་ཀྱི། །དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་བླ་མའི་གསུང་རབ་ལ། །མ་རྟོགས་རྒོལ་བའི་ཀླན་ཀ་ བཟློག་པའི་ཕྱིར། །འཁྲུལ་འཇོམས་གཉིས་པའང་བདག་གིས་འདིར་བརྗོད་བྱ། ། དེ་ཡང་འདི་ལྟར། ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ཟབ་མོ་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་བ་ལས། བཀའ་འཁོར་ལོ་དང་པོ་དང་། བར་བ་གཉིས་ཀ་བླ་ན་མཆིས་པ། སྐབས་མཆིས་པ། དྲང་བའི་ དོན་རྩོད་པའི་གཞིའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་དང་། འཁོར་ལོ་གསུམ་པ་ནི་བླ་ན་མ་མཆིས་པ་སྐབས་ མ་མཆིས་པ་ངེས་པའི་དོན་རྩོད་པའི་གཞིའི་གནས་སུ་མ་གྱུར་པ་ཡིན་པ་དང་། འཁོར་ལོ་ཐ་མ་ ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ཐོས་ནས་མོས་པ་བགྱིད་པ་ལ་སོགས་པའི་བསོད་ནམས་ནི་དྲང་བའི་ དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ལ་མོས་པ་ལ་སོགས་པའི་བསོད་ནམས་ལས་ཆེས་ཆེར་ལྷག་པར་གསུངས་ 6-149 ཏེ། གཞན་ཡང་། འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་མདོ་སྡེ་དུ་མ་ལས་འཁོར་ལོ་ཐ་མ་ཉིད་དང་དེའི་ནང་ ནས་ཀྱང་དེ་བཞེན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྟོན་པའི་མདོ་རྣམས་ངེས་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཚུལ་ ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་གསུངས་པ་དང་། འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་དགོངས་འགྲེལ་རྗེ་བཙུན་བྱམས་པ་ མགོན་པོའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྒྱུད་བླ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དབུ་མ་ཆོས་ ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་བསྟོད་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། རྒྱུད་སྡེ་རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་རབ་ཏུ་ གསལ་བར་བྱེད་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འགྲེལ་བ་སྐོར་གསུམ་ལ་སོགས་པ་བཀའ་མདོ་ རྒྱུད་བསྟན་བཅོས་དྲི་མ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་དང་མཐུན་པར། ཆོས་རྗེ་རིན་པོ་ཆེ་ ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་ངེས་དོན་རྒྱ་མཚོ་ལ་སོགས་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཟག་ མེད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་ལྡན་པ་དང་། དོན་དམ་པའི་ སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་བདག་གི་མཐར་ཐུག་པ་དང་། རྟག་པ་དང་བརྟན་པ་ལ་སོགས་པ་ངེས་ པའི་དོན་དུ་ལེགས་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལ། མུ་སྟེགས་བྱེད་རྟག་པར་སྨྲ་བ་དང་མཚུངས་པར་ རྟོག་པའི་རྒོལ་བ་རྣམས་བཟློག་པའི་ཕྱིར། ཁོ་བོས་ བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་རྒྱན་གྱི་འཁྲུལ་འཇོམས་ཞེས་བྱ་བ་བརྩམས་པ་ལ། རྟོག་གེའི་བསྟན་ བཅོས་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚུལ་ལ་ཤས་ཆེར་སྦྱངས་པའི་མཁས་པ་སྡེ་སྣོད་འཛིན་པ་ དག་གིས་དགག་པའི་རྣམ་གྲངས་མང་པོ་ཡི་གེར་བཀོད་པ་སྣང་བ་ནི། ངེས་དོན་རྒྱ་མཚོ་དང་ ཁོ་བོས་འཁྲུལ་འཇོམས་སུ་བཀོད་པའི་ལུང་དང་། རིགས་པ་ལ་ཞིབ་མོ་མ་བརྟགས་པའི་སུན་ འབྱིན་ལྟར་སྣང་ཁོ་ནར་སྣང་བས། སླར་ཡང་བརྒལ་ལན་གྱིས་གཏན་ལ་དབབ་པ་མདོར་ བསྡུས་པ་ཞིག་བརྗོད་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་ངེས་དོན་ར

【現代漢語翻譯】善於區分了義和不了義，我以恭敬之心頂禮全知嘉察（Kunchen Gyaltsap，一切智·嘉察）和全知法王（Kunchen Chöje，一切智·法王）的著作。爲了遣除對甚深經典和無上續部，以及上師著作中對經義的正確解釋，那些不理解者的誹謗，我將在此宣說第二部《破除迷亂》。具體來說，在《解深密經》（Ngessé Dönté Dode Zabmo Gongpa Ngépar Drelwa）中，第一轉法輪和第二轉法輪都是殊勝的、有特定場合的、屬於不了義，是爭論的焦點。而第三轉法輪則是不殊勝的、沒有特定場合的、屬於了義，不是爭論的焦點。聽聞最後的法輪（指第三轉法輪）的了義經典后所產生的信心等功德，遠遠超過對不了義經典產生信心的功德。此外，在許多最後的法輪經典中，特別是那些闡述如來藏（Dézhin Shegpé Nyingpo）的經典，都非常清楚地說明了它們屬於了義。對於最後法輪的註釋，如至尊彌勒菩薩（Jetsün Jampa Gönpo）的《大乘經莊嚴論》（Thekpa Chenpo Gyü Lama）等，聖龍樹菩薩（Pakpa Lüsgrub）的《贊法界頌》（Uma Chökyi Yingkyi Töpa）等，以及詳細闡釋珍貴續部的金剛句，如《菩提心釋》（Jangchub Sempa Drelwa Korsum）等，這些都與佛陀的經、續、論等清凈教義相一致。全知法王仁波切（Chöje Rinpoche Tamché Khyenpa）在《了義海》（Ngé Dön Gyamtso）等著作中，將如來藏的無漏功德，以及其所具有的不可思議的自性，和作為勝義諦的佛法身（Chökyi Ku）的究竟『我』（Dak，ātman），以及常、恒等，都善巧地確立爲了義。爲了遣除那些認為這與外道常見派（Mutek Jé Takpar Mawa）相同的誹謗者，我撰寫了名為《如來藏莊嚴破迷亂》（Dé Sheg Nyingpö Gyen Gyi Trul Jom）的著作。然而，那些精通因明論典等術語的學者和持藏者（Désnö Dzinpa），似乎寫下了許多反駁的觀點。這僅僅是因為他們沒有仔細研究《了義海》和我所著的《破迷亂》中的教證和理證，而只是表面上的駁斥。因此，我將再次以簡短的辯論來確定這些觀點。首先，關於了義...

【English Translation】 Possessing the skill to distinguish between definitive and provisional meanings, I respectfully prostrate to the writings of Omniscient Gyaltsap and Omniscient Chöje. To dispel the slanders of those who do not understand the profound sutras and unsurpassed tantras, as well as the correct explanations of the masters' writings, I will now declare the second 'Dispelling Confusion'. Specifically, in the 'Sandhinirmocana Sutra' (Ngessé Dönté Dode Zabmo Gongpa Ngépar Drelwa), the first and second turnings of the Dharma wheel are both supreme, circumstantial, and provisional, serving as grounds for dispute. The third turning of the Dharma wheel, however, is not supreme, not circumstantial, and definitive, not serving as grounds for dispute. The merit of having faith, etc., upon hearing the definitive sutras of the final Dharma wheel far surpasses the merit of having faith, etc., in the provisional sutras. Furthermore, in many sutras of the final Dharma wheel, especially those that explain the 'Tathagatagarbha' (Dézhin Shegpé Nyingpo), it is very clearly stated that they are of definitive meaning. Commentaries on the final Dharma wheel, such as the 'Uttaratantra' (Thekpa Chenpo Gyü Lama) by the venerable Maitreya, the 'Praise of Dharmadhatu' (Uma Chökyi Yingkyi Töpa) by the noble Nagarjuna, and the 'Three Sets of Bodhicitta Commentaries' (Jangchub Sempa Drelwa Korsum), which clearly elucidate the vajra words of the precious tantras, are all in accordance with the immaculate teachings of the Buddha's sutras, tantras, and treatises. The omniscient Chöje Rinpoche has well established in 'Ocean of Definitive Meaning' (Ngé Dön Gyamtso) and other works that the Tathagatagarbha's uncontaminated qualities, its inconceivable inherent nature, and the ultimate 'self' (Dak, ātman) of the Dharmakaya (Chökyi Ku) as the ultimate truth, along with permanence and stability, are of definitive meaning. To refute those who mistakenly believe this to be the same as the eternalists (Takpar Mawa) of the heretics (Mutek Jé), I have composed the treatise called 'Dispelling Confusion on the Ornament of the Tathagatagarbha'. However, it appears that many scholars and holders of the scriptures who are well-versed in the terminology of logic and other treatises have written down many points of refutation. This seems to be merely superficial criticism, as they have not carefully examined the scriptural and logical evidence presented in 'Ocean of Definitive Meaning' and my 'Dispelling Confusion'. Therefore, I will once again briefly state a determination of these views through debate. Firstly, regarding the definitive meaning...

ྒྱ་མཚོར་མཐར་ཐུག་དོན་དམ་གྱི་སྐྱབས་གསུམ་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་ཤེས་ བྱེད་དུ། ལྷག་པའི་བསམ་པ་བརྟན་པའི་མདོ་ལས། ཀུན་དགའ་བོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་ 6-150 བསྟན་དུ་མེད་པ་སྟེ། དེ་ནི་མིག་གིས་ལྟ་བར་མི་ནུས་སོ། །ཀུན་དགའ་བོ་ཆོས་ནི་བརྗོད་དུ་མེད་ པ་སྟེ། དེ་ནི་རྣ་བས་མཉན་པར་མི་ནུས་སོ། །ཀུན་དགའ་བོ་དགེ་འདུན་ནི་འདུས་མ་བྱས་པ་ སྟེ། དེ་ནི་ལུས་དང་སེམས་ཀྱིས་བསྙེན་བསྐུར་བྱ་བར་མི་ནུས་སོ། །ཞེས་པ་དང་། མདོ་རྒྱུད་ཀྱི་ ལུང་གཞན་ཡང་མང་དུ་དྲངས་པ་ལ། དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་སྡེ་སྣོད་འཛིན་པ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ལུང་འདིའི་དགོངས་པ་སྐྱབས་གསུམ་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་སོ་སོ་རང་གིས་ རིག་བྱ་རྡོ་རྗེའི་དོན་དུ་བསྟན་གྱི་མཐར་ཐུག་གི་སྐྱབས་གསུམ་པོ་ཐམས་ཅད་རྟག་པར་གཞུང་ འདིས་བསྟན་པར་འདོད་པ་མི་འཐད་དོ། ། སྐྱབས་གསུམ་རྟག་པར་བསྟན་པའི་མདོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པ་འདིས་མ་བསྟན་ཏོ། ། ཞེས་ཟེར་བ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། རྒྱུད་བླ་མའི་འགྲེལ་པར། རྡོ་རྗེ་གནས་བདུན་པོ་མདོ་སོ་སོ་ དང་སྦྱོར་བའི་སྐབས་སུ་རྡོ་རྗེའི་གནས་སྐྱབས་གསུམ་ནི་ལུང་འདིས་བསྟན་པར་སྦྱར་བ་ཡིན་ པས། མདོ་འདིས་སྐྱབས་གསུམ་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་བསྟན་དུ་མེད་པ་དང་། འདུས་ མ་བྱས་པའི་སྐྱབས་གསུམ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། མཐར་ཐུག་དོན་དམ་གྱི་སྐྱབས་གསུམ་བསྟན་ པ་ཡིན་ཞིང་། དོན་དམ་པའི་སྐྱབས་གསུམ་ནི་འདུས་མ་བྱས་ཡང་དག་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ ཕྱིར། རྟག་པར་ཡང་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་ བཞིན་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་འདུས་མ་བྱས་པའོ། །འདུས་ མ་བྱས་པ་ནི་རྟག་པའོ། །རྟག་པ་ནི་ཆོས་སོ། །ཆོས་ནི་དགེ་འདུན་ནོ། །དགེ་འདུན་ནི་འདུས་ མ་བྱས་པའོ། །འདུས་མ་བྱས་པ་ནི་རྟག་པའོ། །ཞེས་དང་། གང་ཞིག་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ པོ་ལ། །དོན་དམ་བདེན་པར་རྟག་འཛིན་ན། །དེ་ནི་སངས་རྒྱས་མང་པོ་ཡི། །སྨོན་ལམ་ཕུལ་ གྱི་མཆོག་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་དང་། གང་ཞིག་དེ་ལྟར་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་རྟག་པ་ཉིད་དུ་མི་ ཤེས་ན། དེ་ནི་རིགས་ངན་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གལ་ཏེ་མཐར་ཐུག་ 6-151 དོན་དམ་པའི་སྐྱབས་གསུམ་པོ་ཉིད་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་ ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་སྐྱབས་གསུམ་མ་ཚང་བར་འགྱུར་ལ། དེ་འདོད་ན། ཐུབ་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཅན་ཕྱིར། ། ཚོགས་ཀྱང་དེའི་མཐར་ཐུག་ཕྱིར། །ཞེས་པ་དང་འགལ་ལོ། །གཞན་ཡང་། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པར་ གསུངས་པའི་ངེས་པའི་དོན་གྱི་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་དང་། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པ་ལ་སྐྱབས་ གསུམ་མ་ཚང་བར་འགྱུར་བ་ལས། ཀྱེའི་རྡོ་རྗེར། འཆད་པ་པོ་ང་ཆོས་ཀྱང་ང་། །རང་གི་ཚོགས་ ལྡན་ཉན་པ་ང་། །ཞེས་གས

【現代漢語翻譯】爲了證明究竟勝義的皈依三寶是恒常的，在《勝意穩固經》中說：『阿難陀(Kungawo，佛陀的侍者)！如來(Dezhin Shegpa，佛陀的稱號)是不可見的，因為他不能被眼睛看到。阿難陀！法(Cho，佛法)是不可說的，因為它不能被耳朵聽到。阿難陀！僧伽(Gedun，僧團)是無為的，因為它不能被身體和心靈侍奉。』此外，還引用了許多經續的教證。有些持藏(Desnodzinpa，持有經藏者)的善知識說，這些經文的含義是，皈依三寶的真如(Dezhinnyi，事物的真實本性)是不可說、不可思議、不可言說的，只能由各自的智慧所證悟，是金剛(Dorje，堅固不壞)的意義，經文所說的是究竟的皈依三寶，但這部經並不意味著所有的皈依三寶都是恒常的。『所有宣說皈依三寶恒常的經的含義，這部經都沒有宣說。』這樣說是不可取的，因為在《寶性論》(Gyud Lama，梵文：Uttaratantra)的註釋中，在將七金剛處(Dorje Ne Dun，金剛七處)與各個經文聯繫起來時，金剛處的皈依三寶就是用這部經來解釋的。因此，這部經宣說了皈依三寶，而且宣說了不可見和無為的皈依三寶，所以它宣說了究竟勝義的皈依三寶。勝義的皈依三寶是無為的真實意義，所以也是恒常的。正如《大涅槃經》(Myangde Chenpoi Do，梵文：Mahaparinirvana Sutra)中所說：『佛性(Sangye Kyi Rangzhin，佛的本性)就是如來。如來是無為的。無為是恒常的。恒常是法。法是僧伽。僧伽是無為的。無為是恒常的。』並且說：『如果有人對三寶，執持勝義諦為常，那麼他就是眾多佛陀，殊勝的願力供養。』並且說：『如果有人不認識到三寶是恒常的，那麼他應該被認為是惡劣的種姓。』如果有人說，究竟勝義的皈依三寶沒有成立，那麼勝義的佛陀法身(Cho Kyi Ku，法身)就不具備完整的皈依三寶。如果有人這樣認為，那就與『導師具有法身，僧眾也是他的究竟』相違背。此外，金剛乘(Dorje Thegpa，密宗)中所說的具有決定意義的《喜金剛》(Kyei Dorje，梵文：Hevajra)和《時輪金剛》(Dus Kyi Khorlo，梵文：Kalachakra)等，也會變得不具備完整的皈依三寶。正如《喜金剛》中所說：『講授者是我，法也是我，具有自己眷屬的聽法者也是我。』

【English Translation】 To prove that the ultimate and true refuge of the Three Jewels is constant, the 'Sutra of Steadfast Intention' states: 'Ananda (Kungawo, Buddha's attendant)! The Tathagata (Dezhin Shegpa, Buddha's title) is invisible, for he cannot be seen by the eye. Ananda! The Dharma (Cho, Buddhist teachings) is inexpressible, for it cannot be heard by the ear. Ananda! The Sangha (Gedun, monastic community) is unconditioned, for it cannot be served by body and mind.' Furthermore, many other scriptural quotations from sutras and tantras are cited. Some virtuous spiritual friends who hold the scriptures (Desnodzinpa, holders of the scriptures) say that the meaning of these scriptures is that the suchness (Dezhinnyi, the true nature of things) of the Three Jewels of Refuge is unspeakable, unthinkable, and inexpressible, to be realized individually by one's own wisdom, and is the meaning of the Vajra (Dorje, diamond-like, indestructible). The scripture speaks of the ultimate Three Jewels of Refuge, but this scripture does not mean that all Three Jewels of Refuge are constant. 'All the meanings of the sutras that proclaim the constancy of the Three Jewels of Refuge are not proclaimed by this sutra.' To say this is not appropriate, because in the commentary on the 'Uttaratantra' (Gyud Lama, Sanskrit: Uttaratantra), when connecting the seven vajra places (Dorje Ne Dun, seven vajra places) with the various sutras, the Three Jewels of Refuge of the vajra place are explained by this sutra. Therefore, this sutra proclaims the Three Jewels of Refuge, and it proclaims the invisible and unconditioned Three Jewels of Refuge, so it proclaims the ultimate and true Three Jewels of Refuge. The true Three Jewels of Refuge are the unconditioned true meaning, so they are also constant. As stated in the 'Mahaparinirvana Sutra' (Myangde Chenpoi Do, Sanskrit: Mahaparinirvana Sutra): 'The Buddha-nature (Sangye Kyi Rangzhin, Buddha-nature) is the Tathagata. The Tathagata is unconditioned. The unconditioned is constant. The constant is the Dharma. The Dharma is the Sangha. The Sangha is unconditioned. The unconditioned is constant.' And it says: 'If someone holds the Three Jewels to be truly constant in the ultimate truth, then he is the supreme offering of aspiration prayers of many Buddhas.' And it says: 'If someone does not recognize the Three Jewels as constant in this way, then he should be recognized as an inferior lineage.' If someone says that the ultimate and true Three Jewels of Refuge are not established, then the Dharmakaya (Cho Kyi Ku, Dharma body) of the true Buddha would not have the complete Three Jewels of Refuge. If someone thinks this, it contradicts 'The teacher has the Dharmakaya, and the Sangha is also his ultimate.' Furthermore, the 'Hevajra' (Kyei Dorje, Sanskrit: Hevajra) and the 'Kalachakra' (Dus Kyi Khorlo, Sanskrit: Kalachakra), which are spoken of in the Vajrayana (Dorje Thegpa, Tantric Buddhism) with definitive meaning, would become incomplete in the Three Jewels of Refuge. As stated in the 'Hevajra': 'The speaker is I, the Dharma is also I, and the listener with his own retinue is I.'

ུངས་པ་དང་འགལ་ཏེ། ངེས་པའི་དོན་གྱི་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་དང་དུས་འཁོར་ སོགས་ནི་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། དམིགས་མེད་སྙིང་རྗེ་ཟག་མེད་བདེ་ཆེན་ དབྱེར་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པར་གསུངས་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་དེ་ནི་ མཐར་ཐུག་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ཏེ། དུས་འཁོར་རྒྱུད་འགྲེལ་དུ། འདིར་གང་གི་སྙིང་རྗེ་ དམིགས་པ་མེད་ཅིང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ མཆོག་དང་ལྡན་པ་དུས་གསུམ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་སླད་དུ་དུས་གསུམ་དུ་འཇུག་པའོ། །ཞེས་ པ་ནི་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ངེས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། ཁྱེད་རང་གིས་ཀྱང་ དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་སོ། ། ཡང་དྲི་མ་དང་བཅས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་བཏགས་པ་བ་དང་། དྲི་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད་སོགས་གསུམ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་པར་རྔོག་ཆེན་ པོ་བཞེད་ཅིང་དེ་ལྟར་ཁྱེད་ཀྱང་འདོད་ན། རྒྱུད་བླར། དེ་ལྟར་རྒྱལ་བའི་སྙིང་པོ་ནི། །རྣམ་ བཞག་རྣམ་པ་བཅུ་ཞེས་བརྗོད། །ཉོན་མོངས་སྦུགས་ནང་གནས་པ་དེ། །དཔེ་དག་གིས་ནི་ ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་དང་དེའི་འགྲེལ་བར། དཔེ་དགུས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན་ མོངས་པའི་སྦུགས་བྱེ་བ་མཐའ་ཡས་པས་བཏུམས་པ་ནི་མདོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པར་ བྱའོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་སྐབས་སུ་དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ 6-152 ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་མིན་པར་བཤད་པ་རྣམས་དོན་ལ་གནས་པ་ཚུལ་བཞིན་དུ་བཤད་ པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་མ་ཡིན་པ་ལ་བདེ་ གཤེགས་སྙིང་པོ་མིན་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདོད་ན་བསྔོ་བའི་སྐབས་སུ་དོན་གནས་ རྣམ་བདུན་ཚུལ་བཞིན་བཤད་ལས་བདག་གིས་དགེ་བ་གང་ཐོབ་པ། ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་ བརྫུན་གསུང་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས་བྱམས་མགོན་བརྫུན་སྨྲ་བར་སྒྲུབ་པ་ནི་རྔོག་ལོ་ཙྪ་བ་ཆེན་པོ་ ཡིན་ཡང་། ཧ་ཅང་མ་འོས་སོ། ། ཡང་ཁོ་བོ་ཅག་གི་འཁོར་ལོ་ཐ་མ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་སྟོན་པའི་མདོ་རྣམས་ཀྱིས་འཁོར་ ལོ་བར་བ་ལ་སོགས་པ་སྟོང་ཉིད་གཙོ་བོར་སྟོན་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་རྣམས་ཀྱི་ངེས་པའི་ དོན་ལས་ལྷག་པའི་ངེས་པའི་དོན་མི་སྟོན་ན། སྨན་སྤྱད་ཀྱི་རྒྱུད་ཕྱི་མ་དང་འདྲ་བར་ཐེག་པ་ ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་གཙོ་བོར་སྟོན་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་རྣམས་ལས་འཁོར་ལོ་ཐ་མ་བདེ་ གཤེགས་སྙིང་པོ་སྟོན་པའི་མདོ་རྣམས་ཐེག་ཆེན་གྱི་རྒྱུད་བླ་མའམ་གོང་མ་ཡིན་པར་མི་རིགས་ སོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ལ། ཁྱེད་ན་རེ་དེ་ལྟར་ན་ཤེས་རབ་མ་ཡིན་ཐབས་ཀྱང་མིན་པ་འདི་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུ་ སྟེ། ཆོས་ཀྱི་སྐུར་གྱུར་པ་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་དམ་པ་དང་པོའི་གཞུང་འདི་ཡང་།

【現代漢語翻譯】與此相反，勝義諦的《喜金剛》（Kye'i rdo rje）和《時輪金剛》（Dus 'khor）等，經中說它們是具足一切殊勝相的空性，與無緣大悲和無漏大樂無二無別的自性。而這樣的空性與大悲無二無別，是究竟的勝義諦。如《時輪金剛》的釋論中說：『在此，他的大悲沒有對境，遠離分別念，空性具足一切殊勝相，爲了完全瞭解三時，而進入三時。』這便是佛陀教法的究竟定論。』您自己也如此承認。此外，有垢如來藏（de bzhin nyid）是安立為如來藏（bde gshegs snying po），無垢如來藏等三者是體性如來藏，這是俄大譯師（Rngog chen po）的觀點，如果您也這樣認為，那麼《寶性論》（Gyud bla ma）中說：『如是佛之藏，建立有十種，處煩惱殼中，以諸譬喻知。』及其註釋中說：『應如經中所說，以九喻了知如來藏為無量無數煩惱之殼所覆。』等等，在如來藏的章節中，所有關於有垢如來藏不是如來藏的說法，就都成了不符合事實、不如實之語了。因為有垢如來藏不是如來藏，卻說它不是如來藏。如果承認這一點，那麼在迴向時所說的『我所獲得的任何功德，如實宣說七支供』，也就成了虛妄之語，因此說慈氏菩薩（Byams mgon）說妄語，即使是俄大譯師，也是很不合適的。此外，如果我們的最後法輪，即宣說如來藏的經典，沒有比中間法輪等主要宣說空性的經典，揭示更殊勝的勝義諦，那麼就像《醫方明論》（sman spyad kyi rgyud phyi ma）一樣，主要宣說空性的大乘經典，不應比最後法輪，即宣說如來藏的經典，《寶性論》或更高級的經典更殊勝。您說，如果那樣，『非智亦非方便，此乃俱生身，轉成法身』等等，那麼第一位聖者的論著也是如此。

【English Translation】 On the contrary, the definitive meanings of Hevajra (Kye'i rdo rje) and Kalachakra (Dus 'khor), etc., state that they are the nature of emptiness endowed with all supreme aspects, inseparable from compassion without object and uncontaminated great bliss. Such inseparability of emptiness and compassion is the ultimate truth. As the commentary on Kalachakra states: 'Here, his compassion is without object, free from conceptualization, and emptiness is endowed with all supreme aspects, entering into the three times in order to fully know the three times.' This is the definitive conclusion of the Buddha's teachings. You yourself acknowledge this. Furthermore, the Tathagatagarbha (de bzhin nyid) with defilements is designated as the Tathagatagarbha (bde gshegs snying po), and the three, such as the undefiled Tathagatagarbha, are the nature of the Tathagatagarbha, according to Ngok the Great Translator (Rngog chen po). If you also agree with this, then the Uttaratantra (Gyud bla ma) states: 'Thus, the Buddha's essence is said to have ten aspects, dwelling within the husk of afflictions, known through examples.' And its commentary states: 'One should understand, as stated in the sutras, that the Tathagatagarbha is enveloped by countless husks of afflictions through nine similes.' Etc. In the context of the Tathagatagarbha, all statements that the defiled Tathagatagarbha is not the Tathagatagarbha would become untrue and inaccurate statements. Because the defiled Tathagatagarbha is not the Tathagatagarbha, yet it is said that it is not the Tathagatagarbha. If you accept this, then the statement during dedication, 'Whatever merit I have gained, I will truthfully declare the seven-limb offering,' would also become a false statement. Therefore, asserting that Maitreya (Byams mgon) speaks falsely is highly inappropriate, even for Ngok the Great Translator. Furthermore, if our final turning of the wheel, the sutras that teach the Tathagatagarbha, do not reveal a more profound definitive meaning than the intermediate turning of the wheel, etc., the Mahayana sutras that mainly teach emptiness, then, like the medical treatises (sman spyad kyi rgyud phyi ma), the Mahayana sutras that mainly teach emptiness should not be superior to the final turning of the wheel, the sutras that teach the Tathagatagarbha, the Uttaratantra, or more advanced scriptures. You say, if that were the case, then 'Neither wisdom nor means, this is the co-emergent body, transformed into the Dharmakaya,' etc., then this treatise of the first saint is also like that.

འཕགས་པ་ ཤེས་རབ་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་བླ་མའམ་གོང་མ་མིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལས་ལྷག་པའི་ ངེས་པའི་དོན་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་དང་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ ལྡན་གྱི་སྟོང་ཉིད་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུ་མ་བསྟན་ནོ་སྙམ་ན། དེའང་མི་རིགས་ ཏེ། དྲི་མེད་འོད་ལས། གང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པས་བསྟན་པ་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་ པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པ་ཞེས་སོགས་ནས། ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་བདག་ ཉིད་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་དོན་ཆེན་པོ་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་རིས་མེད་པ་ 6-153 དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་རྒྱུད་གཞན་ཐམས་ཅད་དུ་རབ་ཏུ་ གྲགས་སོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་ཉིད་རྒྱུའི་མཚན་ཉིད་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་ལ་ནི། ཤེས་ རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཞེས་དང་། ཀུན་རྫོབ་ བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཁོ་ན་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་དེ་ཡང་། ཤེར་ ཕྱིན་ལས་བླ་མའམ་གོང་མ་མིན་པར་འགྱུར་རོ། །འདོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། ཁྱད་པར་བཞི་དང་ བཅུ་གཅིག་ལ་སོགས་པས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དང་། ཡང་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་སྟོན་པའི་མདོ་སྡེ་ཟབ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་པ་ དང་། སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་སྡེ་ཟབ་མོ་རྣམས་ཀྱི་ངེས་པའི་དོན་མཐར་ཐུག་ པ་ཤེར་ཕྱིན་ལས་ཡེ་མ་གསུངས་པར་ཁྱེད་ཀྱིས་ངེས་པར་འཛིན་ན། ཁྱེད་ལ་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་ དྲུག་པར་འགྱུར་ཏེ། དྲི་མེད་འོད་ལས། དྲུག་པ་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་ སྨོད་པ་སྟེ། གྲུབ་པའི་མཐའ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། གསང་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་དེ་ ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལེའུའོ། །དེ་ལ་སྨོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དྲུག་པའོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྩོད་ པ་ནི་རྣམ་པར་མ་བརྟགས་པའི་སྨྲ་བ་སྟེ། འཕགས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་བསྟན་ པའི་ངེས་དོན་ལས་ལྷག་པའི་ངེས་དོན་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་རྒྱུད་དུ་མ་བསྟན་པ་ཡིན་ན། རྒྱུད་ གཞན་དུ་ཡང་མ་བསྟན་པར་འགྱུར་བ་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་ལ། ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོར་བསྟན་པའི་ ངེས་དོན་ལས་ལྷག་པའི་ངེས་དོན་ཟབ་མོ་རྒྱུད་སྡེ་རྣམས་སུ་མ་བསྟན་ན་འཇམ་དཔལ་གྱིས། འདྲེན་པའི་ཐེག་པ་གསུམ་པོ་དག །བཅོམ་ལྡན་ངེས་པར་གསུངས་ལེགས་ན། །རྒྱུ་འབྲས་ ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་སྤྱོད་ཅིང་། །སངས་རྒྱས་གཞན་ནས་མི་འཚོལ་བའི། །ངེས་པའི་ཐེག་པ་ཅིས་ མ་གསུངས། །ཞེས་ཞུས་པ་དང་། རྒྱུ་ལ་མོས་པ་རྒྱུ་ཆོས་ཀྱི། །འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར་བྱས་ ནས། །རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ཉེ་ལམ་ཞིག །མ་འོངས་དུས་ན་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ 6-154 པའི་དགོངས་པ་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པར་གསུངས་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ལ

【現代漢語翻譯】聖（འཕགས་པ་，Arya）《般若波羅蜜多》（ཤེས་རབ་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་，Prajñāpāramitā）並非至上之法，因為其中未曾開示更勝一籌的究竟之義。若有人認為其中未曾開示不遷變的安樂、具足一切殊勝之相的空性雙運、俱生之身，此觀點亦不合理。如《無垢光經》（དྲི་མེད་འོད་，Vimalaprabhā）所云：『以勝義諦所開示者，乃是超勝世間一切相之最勝者。』等等，直至『智慧與方便之自性，金剛瑜伽大義，至極不遷變之本初佛，無別時輪（དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་，Kālacakra）薄伽梵金剛薩埵（རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ，Vajrasattva），於一切其他續部中廣為人知。』薄伽梵彼者，就其因之體性——波羅蜜多之理而言，《般若波羅蜜多》中稱之為法身（ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་，Svābhāvikakāya）。如是，僅宣說世俗生起次第等的密咒乘，亦不能高於《般若波羅蜜多》。此觀點不可接受，因為經中以四種殊勝、十一種殊勝等加以區分，說明密咒乘更為超勝。又，若你認為開示如來藏（བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་，Tathāgatagarbha）的甚深經部之究竟密意，以及甚深密續部之究竟密意，皆未曾在《般若波羅蜜多》中開示，則你將犯根本墮罪第六條。如《無垢光經》所云：『第六條為誹謗宗派，宗派即《般若波羅蜜多》與密咒之理，即彼真如之品。凡誹謗此者，即為第六條。』如是等等的爭論，皆是不加辨析之語。若聖《般若波羅蜜多》所開示的究竟之義，時輪續中未曾開示更勝一籌的究竟之義，則其他續部中亦未曾開示，理由相同。若諸續部中未曾開示勝於《般若波羅蜜多》經中所開示的究竟之義，則文殊菩薩（འཇམ་དཔལ་，Mañjuśrī）曾請問：『引導之三乘，薄伽梵善說，然則因果任運成，不從他處求佛之究竟乘，為何未曾宣說？』世尊答曰：『于因生信，轉動因法之輪已，金剛乘之近道，未來時將出現。』世尊此意，乃指密咒乘中所說的因果任運成。

【English Translation】 The 'Perfection of Wisdom' (ཤེས་རབ་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་，Prajñāpāramitā) is not superior, as it does not teach a definitive meaning that surpasses it. If one thinks that it does not teach the unchanging bliss, the union of emptiness with all supreme aspects, and the spontaneously born body, that is also not reasonable. As the 'Stainless Light' (དྲི་མེད་འོད་，Vimalaprabhā) says: 'That which is taught by the ultimate truth is the supreme of all aspects that transcend the world,' and so on, up to 'The essence of wisdom and method, the great meaning of Vajra Yoga, the supreme unchanging primordial Buddha, the non-sectarian Kālacakra (དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་，Kālacakra) Bhagavan Vajrasattva (རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ，Vajrasattva) is widely known in all other tantras.' That very Bhagavan, in terms of the nature of the cause, the way of the perfections, is called the Svābhāvikakāya (ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་) in the 'Perfection of Wisdom'. Thus, the mantra vehicle, which only teaches the conventional generation stage and so on, also does not become superior to the 'Sher Phyin'. It cannot be desired, because it is said to be distinguished by four and eleven distinctions and so on. Also, if you definitely hold that the ultimate definitive meaning of the profound sutras that teach the Tathāgatagarbha (བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་，Tathāgatagarbha), and the ultimate definitive meaning of the profound tantra classes, are not taught in the 'Sher Phyin', then you will incur the sixth root downfall. As the 'Stainless Light' says: 'The sixth is to revile the philosophical tenets; the philosophical tenet is the 'Perfection of Wisdom' and the way of secret mantra, that is, the chapter on Suchness. Whoever reviles that is the sixth.' Such arguments are unexamined speech. If the definitive meaning taught in the noble 'Perfection of Wisdom' is not taught in the Kālacakra Tantra with a more superior definitive meaning, then it will also not be taught in other tantras for the same reason. If a more profound definitive meaning than the definitive meaning taught in the 'Sher Phyin' sutra is not taught in the tantra classes, then Mañjuśrī (འཇམ་དཔལ་，Mañjuśrī) asked: 'The three vehicles of guidance, Bhagavan, are well-spoken, but why is the definitive vehicle of spontaneously accomplishing cause and effect, and not seeking Buddhahood from elsewhere, not taught?' The Lord replied: 'Having generated faith in the cause, and turned the wheel of causal Dharma, a swift path of Vajra Vehicle will arise in the future.' The Lord's intention is the spontaneously accomplishing cause and effect spoken of in the mantra vehicle.

ྷུན་གྲུབ་ངེས་པའི་ཐེག་པ་ནི་ ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་དེ་ཕྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་ གསུམ་དུ་མ་གསུངས་པར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ། ། དེ་བཞིན་དུ་དཔལ་བརྟག་པ་གཉིས་པར། དང་པོར་གསོ་སྦྱོང་སྦྱིན་པར་བྱ། །དེའི་རྗེས་ བསླབ་པའི་གནས་བཅུ་ཉིད། །དེ་ལ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་བསྟན། །མདོ་སྡེ་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །དེ་ ནས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་ཉིད། །དེ་ཡི་རྗེས་སུ་དབུ་མ་བསྟན། །སྔགས་ཀྱི་རིམ་པ་ཀུན་ཤེས་ནས། ། དེའི་རྗེས་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་བསྟན། །ཞེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་ པོས་མཛད་པར་ཡང་། དེ་ནས་སོ་སོ་ཐར་ཤེས་ནས། །དེ་ནས་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བའི་ལུགས། །དེ་ ནས་མདོ་སྡེ་ཤེས་བྱས་ན། །རྣམ་ཤེས་སྨྲ་བ་རང་ཆོས་ལས། །དེ་ནས་ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན། ། དགོངས་པ་དབུ་མ་ཤེས་བྱ་སྟེ། །དེ་ལྟར་རྒྱུད་གཞན་མཉན་ནས་ནི། །དེ་ནས་ཀྱེའི་རྡོར་ཤེས་ བྱ། །ཞེས་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པར་བསྟན་པའི་དབུ་མ་བསྟན་པ་དང་། ཤེས་པར་བྱས་པའི་རྗེས་སུ་ ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་བསྟན་པ་དང་ཤེས་པར་བྱ་དགོས་པར་གསུངས་པས། ཕར་ཕྱིན་གྱི་ཐེག་པར་ཀྱེའི་རྡོ་ རྗེ་མ་བསྟན་པར་གསུངས་ལ། ཀྱེའི་རྡོ་རྗེའི་དོན་ཡང་། ཧེ་ཡིག་གིས་ནི་སྙིང་པོ་ཆེ། །བཛྲ་ཤེས་ རབ་བརྗོད་པར་བྱ། །ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་རྒྱུད། །དེ་ནི་ང་ཡིས་བཤད་ཀྱིས་ཉོན། ། ཞེས་ཐབས་དམིགས་མེད་སྙིང་རྗེ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་དང་། ཤེས་རབ་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ ལྡན་གྱི་སྟོང་ཉིད་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུ་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུ་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་དེ་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པར་མ་བསྟན་པར་ གསུངས་པ་དང་ཡང་འགལ་ལོ། ། དཔལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཡང་། སྲིད་གསུམ་ཕྲ་རབ་གཟུགས་མིན་འདིར་ནི་ རྣམ་པར་ཤེས་པའོ་དེ་བཞིན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་མེད་དེ། །སངས་རྒྱས་ཤེས་རབ་གང་དུའང་ 6-155 གནས་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པའི་ཚིག་ནི་སངས་རྒྱས་པ་རྣམས་སྟོན་པར་འགྱུར། །གང་གིས་འགྱུར་ མེད་དང་བྲལ་མི་རྣམས་ཀྱི་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་གཟུང་ནས་སྟོང་པར་ལྟ་བྱེད་པ། །དེས་ན་གཙོ་ བོས་གང་གི་འཕོ་མེད་ལྷན་སྐྱེས་སྐུ་ཡི་བདེ་བ་དག་ནི་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པར་བསྟན། །ཞེས་ གསུངས་ཏེ་ཤོང་འགྱུར་ལ་ལྷན་སྐྱེས་ལུས་ཀྱི་བདེ་བ་ཞེས་པ་ཡོད་ཀྱང་། ར་འབྲོའི་འགྱུར་ ལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་སྐུའི་བདེ་བ་ཞེས་པའི་དོན་དུ་ཡོད་པ་ལྟར་ལེགས་ཏེ། བརྟག་གཉིས་ཀྱི་དེ་ རྗེས་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་བསྟན་ཞེས་པ་དང་དོན་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་དོན་ནི་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པར་ ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་སྟོང་ཉིད་དུ་གཙོ་བོར་བསྟན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པ་ཙམ་ལ་ བརྟེན་པའི་དབུ་མ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་ཡང་དག

【現代漢語翻譯】俱生決定的乘是究竟真實的，但如此究竟真實，與外宗經部的三乘未說相違。同樣，在《吉祥二觀察》中：首先行布薩，然後是十學處，其中宣說了分別說部，經部也是如此，然後是瑜伽行派，之後宣說中觀，通曉所有密咒次第后，之後宣說《喜金剛》。並且，其註釋由菩提薩埵金剛藏所著，其中也說：之後通曉別解脫，之後是分別說部的宗義，之後通曉經部，識論自宗，之後是般若波羅蜜多，應知中觀宗義，如是聽聞其他續部后，之後應知《喜金剛》。如是宣說在波羅蜜多乘中宣說中觀，並且在知曉之後宣說《喜金剛》，並且必須知曉，因此，宣說在波羅蜜多乘中未宣說《喜金剛》，並且《喜金剛》的意義是：訶字乃大精髓，班雜（藏文，梵文天城體：वज्र，梵文羅馬擬音：vajra，漢語字面意思：金剛）說是智慧，智慧方便自性續，我宣說汝諦聽。因此，方便無緣大悲不變的安樂，以及智慧一切殊勝的空性雙運俱生身是究竟真實，因此，如此俱生身究竟真實，與宣說在波羅蜜多乘中未宣說相違。《吉祥時輪》也說：三有微塵非色於此是識，如是識亦無，佛智何處不住之語乃示佛教徒，何以不變離諸人之空性，執取而觀空，故自在者不變俱生身之樂，於密咒乘中說。所說雖雪域譯本有俱生身之樂，然如惹、卓譯本有俱生身之樂之義為佳，與《二觀察》之之後宣說《喜金剛》意義相同故。其義是，依于波羅蜜多乘中主要宣說一切法自性空，因此，僅僅依賴波羅蜜多乘的中觀行者們，甚至佛陀的智慧也...

【English Translation】 The vehicle of definite accomplishment is the ultimate definitive meaning. However, such an ultimate definitive meaning contradicts the explanation that the three vehicles of external characteristics were not taught. Similarly, in the glorious 'Two Examinations': First, perform the sojong (藏文：གསོ་སྦྱོང་，meaning: purification ritual), then the ten precepts. There, the Vaibhashika (藏文：བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་，meaning: one of the early Buddhist schools) is taught. The Sautrantika (藏文：མདོ་སྡེ་པ་，meaning: one of the early Buddhist schools) is the same. Then the Yogachara (藏文：རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་，meaning: one of the major schools of Mahayana Buddhism). After that, the Madhyamaka (藏文：དབུ་མ་，meaning: the Middle Way school) is taught. Having known all the stages of mantra, after that, the Hevajra (藏文：ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་，meaning: a tantric deity) is taught.' And also in the commentary on it, composed by Bodhisattva Vajrahṛdaya (藏文：བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་，meaning: Bodhisattva Vajra Heart): 'Then, having known the Pratimoksha (藏文：སོ་སོ་ཐར་，meaning: individual liberation), then the system of the Vaibhashikas. Then, having understood the Sutra Pitaka (藏文：མདོ་སྡེ་，meaning: collection of discourses), then from the nature of the Vijnanavada (藏文：རྣམ་ཤེས་སྨྲ་བ་，meaning: Consciousness-only school). Then, the Prajnaparamita (藏文：ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན，meaning: Perfection of Wisdom). The intention is to understand the Madhyamaka. Thus, having listened to other tantras, then one should know the Hevajra.' Thus, the Madhyamaka taught in the Paramita vehicle, and after knowing it, the Hevajra is taught and must be known. Therefore, it is said that the Hevajra is not taught in the Paramita vehicle, and the meaning of the Hevajra is: 'The syllable 'he' is the great essence. Vajra (藏文：བཛྲ་，梵文天城體：वज्र，梵文羅馬擬音：vajra，漢語字面意思：金剛) is said to be wisdom. The tantra is the nature of wisdom and means. Listen to it as I explain it.' Therefore, the unchanging bliss of means, aimless compassion, and the union of wisdom, the emptiness endowed with all supreme aspects, the innate kaya (藏文：སྐུ་，meaning: body) is the ultimate definitive meaning. Therefore, such an ultimate definitive meaning of the innate kaya contradicts the statement that it is not taught in the Paramita vehicle. Also, the glorious Kalachakra (藏文：དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་，meaning: Wheel of Time) says: 'The dust of the three realms, non-form, here is consciousness; likewise, consciousness itself is non-existent. The Buddha's wisdom, in whatever place it does not abide, that word will show the Buddhists. By what, the unchanging and separated, the emptiness of people, grasping and contemplating emptiness. Therefore, the bliss of the unchanging innate kaya of the Lord is taught in the mantra vehicle.' Although the translation of Shong (藏文：ཤོང་，meaning: name of a translator) has the bliss of the innate body, it is better as the meaning of the bliss of the innate kaya in the translation of Ra (藏文：ར་，meaning: name of a translator) and Dro (藏文：འབྲོ，meaning: name of a translator), because it has the same meaning as 'after that, the Hevajra is taught' in the 'Two Examinations'. Its meaning is that, relying on the fact that all dharmas are mainly taught as self-empty in the Paramita vehicle, therefore, even the wisdom of the Buddhas is...

་པར་མ་གྲུབ་པོ་ཞེས་ བསྐུར་པ་འདེབས་པའི་ཕྱིར་དེ་ཟློག་པའི་དོན་དུ་སྐུ་བཞི་པ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་ པོའི་སྐུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པར་ཁྱད་པར་དུ་བསྟན་ཏོ་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་ བུའི་སྐུ་བཞི་པ་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པར་མ་བསྟན་པར་དོན་གྱིས་གསུངས་ཤིང་། དཔལ་དྲི་མ་མེད་ པའི་འོད་ལས། གང་ཞིག་ཨེ་ཝཾ་གི་ཡི་གེ་སྟེ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གནས་པ་དེ་ནི་མཆོག་གི་ངེས་པ་ ཅན་རབ་འབྱོར་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་། བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སྐུ་བཞི་པ་བསྟན་ པས། མཆོག་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་དགོད་པའི་སླད་དུའོ། །ཞེས་ ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པའི་དོན་ཐུགས་སུ་ཆུད་ཟིན་པའི་མཆོག་གི་ངེས་པ་ཅན་རྣམས་ལ་སྐུ་བཞི་པ་ ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུ་བསྟན་པར་གསུངས་པས་ཀྱང་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་། རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་སྐུ་བཞི་པ་དེ་ལྟ་བུ་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་ རྣམས་སུ་མ་བསྟན་པར་གྲུབ་པས་རྣམ་པར་དག་པའི་ལུང་དེ་རྣམས་དང་འགལ་ལོ། ། དེས་ན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུ་བཅུ་དྲུག་ཕྱེད་ཕྱེད་ཐིག་ལེ་འཆང་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནི་ སྔགས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་དབང་བཞི་པའི་དོན་ཡིན་ལ། དེ་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པར་མ་བསྟན་པ་ཉིད་ 6-156 དོ། །འོ་ན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བའི་སྐུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་ཉིད་ཕ་ རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་གསུངས་པའི་ལུང་དང་མི་འགལ་ལམ་སྙམ་ན། འགལ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། ལུང་དེས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལྷན་སྐྱེས་བདེ་བའི་སྐུ་དང་། ངོ་ བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དོན་གཅིག་ཡིན་པར་བསྟན་མོད། དེ་དག་དོན་གཅིག་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ངོ་བོ་ ཉིད་ཀྱི་སྐུ་བསྟན་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་བསྟན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གལ་ ཏེ་འགྱུར་ན་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོར་དབང་བཞི་པའི་དོན་དང་། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་། ཀྱེའི་རྡོ་ རྗེ་དང་། འཁོར་ལོ་སྡོམ་པ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་། སྟོང་པ་ཆེན་པོ་ཡི་གེ་ལྔ་དང་། ཐིག་ལེ་ སྟོང་པ་ཡི་གེ་དྲུག་དང་། བདེན་དོན་རྣམ་པ་བཅུ་གཉིས་དང་། སྐུ་བཞི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཅུ་དྲུག་ ཏུ་ཕྱེ་བ་དང་། ཡང་དག་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དང་། མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་ བཞི་དང་། རྡོ་རྗེ་བཞི་དང་། སེམས་དཔའ་བཞི་དང་། ཧེ་རུ་ཀ་བཞི་ལ་སོགས་པ་གཞུང་འདི་ དང་འདིས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་དུ་གསོལ་ཞིང་། དེ་ལྟར་ཁྱེད་ཀྱིས་བསྟན་ནུས་ན་ཤརེ་ ཕྱིན་གྱི་མདོའི་དོན་དེ་ལྟར་སྟོན་ནུས་པའི་མཁས་པ་སྔན་ཆད་མ་བྱུང་བས་ན། ཁྱེད་ནི་སྔོན་མེད་ པའི་མཁས་པ་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་མཁས་པ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་ཡང་ཕར་ཕྱིན་དང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་སྟོན་པ་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཐེག་པའི

【現代漢語翻譯】如果說沒有成立，爲了駁斥這種說法，世尊以密咒乘特別開示了四身俱生的大樂之身。也就是說，雖然沒有在波羅蜜多乘中開示這樣的四身，但實際上已經說到了。《寶鬘論》中說：『誰安住于ཨེ་ཝཾ (藏文，梵文天城體 एवम्，梵文羅馬擬音 evam，漢語字面意思：如是)之字，即空性，他就是殊勝的決定者。』如善現等和慈氏等開示了四身，是爲了使殊勝圓滿正等覺歡喜。因此，對於已經領會波羅蜜多乘意義的殊勝決定者們，開示了四身俱生之身，這也說明了不會改變的大樂和一切殊勝具足的空性雙運的四身，並沒有在《般若經》中開示，因此與那些清凈的聖教相違背。因此，十六俱生身，一半一半持明點的這個大樂，是密咒的究竟，是第四灌頂的意義。而這並沒有在波羅蜜多乘中開示。如果有人問：那麼，俱生大樂之身的世尊金剛薩埵，在波羅蜜多乘中被稱為自性身，這與聖教不相違背嗎？答：沒有絲毫相違背。因為聖教已經表明金剛薩埵俱生大樂之身和自性身意義相同。但是，不能因為它們意義相同，就說開示自性身就是開示金剛薩埵大樂之身。如果這樣說成立，那麼請你在《般若經》中開示第四灌頂的意義，以及時輪金剛、喜金剛、勝樂金剛、大手印、大空性五字、明點空性六字、十二真諦、分為十六的四身自性、真實的身語意壇城、四種現觀菩提、四金剛、四薩埵、四黑魯嘎等等，請開示這些經文所要表達的內容。如果你能這樣開示，那麼你就是前所未有的，能夠如此闡釋《般若經》的智者，你就是前所未有的偉大智者。此外，在宣說波羅蜜多和密咒乘時，有因乘和果乘的區別。

【English Translation】 If it is said that it is not established, in order to refute this statement, the Bhagavan (Blessed One) specially revealed the four Kayas (bodies) of co-emergent great bliss in the Mantra Vehicle. That is to say, although such four Kayas are not revealed in the Paramita (Perfection) Vehicle, they are actually mentioned. The 'Ratnavali' (Garland of Jewels) says: 'Whoever abides in the letter ཨེ་ཝཾ (Tibetan, Devanagari एवम्, Romanized Sanskrit evam, literal meaning: thus) , that is, emptiness, he is the supreme determiner.' Like Subhuti (Good Existence) and Maitreya (Loving One), the four Kayas are revealed in order to make the supreme perfect enlightenment rejoice. Therefore, for those supreme determiners who have already understood the meaning of the Paramita Vehicle, the four Kayas of co-emergence are revealed, which also shows that the four Kayas of unchanging great bliss and the union of emptiness with all perfections are not revealed in the 'Prajnaparamita Sutra' (Perfection of Wisdom Sutra), and therefore contradict those pure Agamas (scriptural authority). Therefore, the sixteen co-emergent Kayas, half and half holding Bindu (drops), this great bliss, is the ultimate of Mantra, the meaning of the fourth empowerment. And this is not revealed in the Paramita Vehicle. If someone asks: Then, is it not contradictory to the Agamas that the Bhagavan Vajrasattva (Diamond Being) of the co-emergent bliss Kaya is called Svabhavikakaya (Essence Body) in the Paramita Vehicle? Answer: There is no contradiction at all. Because the Agamas have shown that the Vajrasattva co-emergent great bliss Kaya and the Svabhavikakaya have the same meaning. However, it cannot be said that because they have the same meaning, revealing the Svabhavikakaya is revealing the Vajrasattva great bliss Kaya. If this is established, then please reveal in the 'Prajnaparamita Sutra' the meaning of the fourth empowerment, as well as the Kalachakra (Wheel of Time), Hevajra (Hey Vajra), Chakrasamvara (Wheel Binding), Mahamudra (Great Seal), the five letters of great emptiness, the six letters of Bindu emptiness, the twelve truths, the four Kayas divided into sixteen self-natures, the true Mandala (circle) of body, speech, and mind, the four Abhisambodhis (manifest enlightenments), the four Vajras, the four Sattvas, the four Herukas, etc. Please reveal what these scriptures want to express. If you can reveal this, then you are an unprecedented wise person who can explain the 'Prajnaparamita Sutra' in this way, you are an unprecedented great wise person. In addition, when teaching the Paramita and Mantra Vehicles, there is a distinction between the cause vehicle and the result vehicle.

་ཁྱད་པར་ མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པར་བསྟན་པའི་ངེས་དོན་ལས་ལྷག་པའི་ངེས་དོན་གྱི་ ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་མི་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཤེར་ཕྱིན་ གྱི་ཐེག་པ་ལས་རྒྱུད་བླ་མའམ་གོང་མ་ཡིན་པ་ནི་སྤྱིར་སྔགས་དང་། ཤེར་ཕྱིན་གྱི་ཐེག་པ་དོན་ དང་དགོངས་པ་གཅིག་ཡིན་ཞིང་། སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པར་བསྟན་པའི་ལྷན་སྐྱེས་བདེ་བ་ཆེན་ པོའི་སྐུ་ལ། ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཡང་། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུའི་ ངེས་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་ཤེར་ཕྱིན་ཐེག་པར་བསྟན་ཚོད་ལས་ཀྱང་ལྷག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུའི་ 6-157 ངེས་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་དབང་བཞི་པའི་དོན་རང་བཞིན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལ་ སོགས་པ་མང་པོ་ཞིགསྔགས་ཀྱི་ཐེག་པར་སྟོན་པས་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་སྡེ་རྣམས་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་ མདོ་ལ་སོགས་པའི་མདོ་སྡེ་ཟབ་མོ་རྣམས་ལས་ཀྱང་། རྒྱུད་བླ་མའམ་གོང་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་བཀའ་འཁོར་ལོ་བར་པ་དང་ཐ་མ་ཡང་དགོངས་པའི་དོན་གཅིག་པ་ཡང་། འཁོར་ལོ་བར་བར་བསྟན་ཚོད་ཀྱི་ངེས་དོན་ལས་ཀྱང་ལྷག་པའི་ངེས་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པའི་སྒོ་ནས་འཁོར་ལོ་གསུམ་པ་ནི་འཁོར་ལོ་ བར་པ་ལས་ཐེག་ཆེན་གྱི་རྒྱུད་བླ་མའམ་གོང་མ་ཡིན་ཏེ། ཐེག་ཆེན་གྱི་རྒྱུད་ཅེས་པའི་དོན་གྱི་ རྒྱུད་ནི། ངེས་པའི་དོན་ཡིན་པས་རྒྱུད་བླ་མའམ་གོང་མ་ཞེས་པ་ངེས་པའི་དོན་ལ་ལྟོས་ནས་ བཞག་པ་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་མཐར་ཐུག་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ནི། རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ དམིགས་མེད་སྙིང་རྗེ་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ སྐུ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་མཐར་ཐུག་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་དེ་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པའི་མདོ་སྡེ་ཟབ་ མོ་རྣམས་སུ་རྒྱུ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆ་ཙམ་ཞིག་སྟོན་པས་ན། རྒྱུའི་ཐེག་པར་བཞག་ཅིང་། རྣལ་ འབྱོར་བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུད་རྣམས་སུ་འབྲས་བུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཆ་ཁྱད་པར་དུ་ གསལ་བར་སྟོན་པས་འབྲས་བུའི་ཐེག་པར་རྣམ་པར་བཞག་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་འབྲས་ནི་མེའི་ འདོང་སྲེག་པར་བྱེད་པ་ལྟར། གདོད་མ་ནས་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་གྱུར་པ་ནི། སེམས་འགྲེལ་ སྐོར་གསུམ་གྱི་དགོངས་པའོ། ། ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པར་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་སྟོན་ཚུལ་ཡང་། འཁོར་ལོ་བར་བར་འཁོར་ འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་རང་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཕྱོགས་གཅིག་པར་ བསྟན་ཅིང་། འཁོར་ལོ་གསུམ་པར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅདནི་རང་རང་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ 6-158 དང་། དོན་དམ་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་ཞིང་། འདུས་བྱས་ ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི

【現代漢語翻譯】沒有區別。因為密宗乘沒有宣說勝過般若乘所詮釋的究竟意義之上的任何意義差別。因此，密宗乘比般若乘更高，或者說是至上，這通常是指密宗和般若乘的意義和意圖是一致的。雖然在密宗乘中，俱生大樂之身被稱為法身（藏文：ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ།），但在般若乘中，法身（藏文：ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ།）的意義差別，甚至超過了般若乘所詮釋的程度，例如，四灌頂的意義，自性俱生的大樂等等，這些都在密宗乘中宣說，因此密宗的續部比般若的經部等深奧的經部更高，或者說是至上。同樣，第二次和第三次法輪的意圖也是一致的，但第三次法輪通過宣說如來藏等，其意義差別超過了第二次法輪所詮釋的程度，因此第三次法輪比第二次法輪更高，或者說是大乘的至上續部。所謂的大乘續部，其意義的續部是究竟的意義，因此，至上續部是相對於究竟的意義而安立的。因此，最終的真如意義是：具足一切殊勝相的空性，以及無緣大悲和無變大樂智慧雙運之身。這種最終的真如意義，在般若乘的深奧經部中，只宣說了作為因的空性的一部分，因此被安立為因乘。而在無上瑜伽續部中，特別清晰地宣說了作為果的不變大樂的部分，因此被分別安立為果乘。這種因果就像火燃燒東西一樣，從一開始就融合在一起，這是《心釋三部》的意圖。在般若乘中，宣說空性的方式是：在第二次法輪中，輪迴和涅槃的一切法都以各自的自性空性為一方來宣說。而在第三次法輪中，一切世俗法都以各自的自性空性來宣說，而勝義涅槃不是以自己的自性空性來宣說。一切有為世俗法都是如此。

【English Translation】 There is no difference. Because the Mantra Vehicle does not show any difference in definitive meaning that is superior to the definitive meaning taught in the Perfection Vehicle. Therefore, the Mantra Vehicle is higher or supreme to the Perfection Vehicle, which generally means that the meaning and intention of the Mantra and Perfection Vehicles are the same. Although in the Mantra Vehicle, the spontaneously born great bliss body is called the Essence Body, in the Perfection Vehicle, the difference in the definitive meaning of the Essence Body is even greater than the extent to which the Perfection Vehicle explains it. For example, the meaning of the four empowerments, the spontaneously born great bliss of self-nature, etc., are taught in the Mantra Vehicle, so the tantras of the Mantra Vehicle are higher or supreme to the profound sutras of the Perfection Vehicle and so on. Similarly, the intention of the intermediate and final turnings of the wheel is also the same, but the difference in definitive meaning of the intermediate turning exceeds the extent to which it is taught. By means of teaching the essence of the Thus-Gone One and so on, the third turning is higher or the supreme vehicle of the Great Vehicle than the intermediate turning. The meaning of the Great Vehicle's continuum is that the continuum of meaning is definitive, so the term 'supreme continuum' is established in relation to the definitive meaning. Therefore, the ultimate meaning of Suchness is the union of emptiness endowed with all supreme aspects, and the wisdom of immutable great bliss of objectless compassion. Such an ultimate meaning of Suchness is taught in the profound sutras of the Perfection Vehicle as only a part of the cause, emptiness, and is therefore established as the Vehicle of the Cause. In the Supreme Yoga Tantras, the part of the immutable great bliss of the result is particularly clearly taught, and is therefore separately established as the Vehicle of the Result. Such a cause and effect, like fire burning, is mixed together from the beginning. This is the intention of the Three Sections on the Explanation of Mind. The way in which the meaning of emptiness is taught in the Perfection Vehicle is also that in the intermediate turning of the wheel, all phenomena of samsara and nirvana are taught as being empty of their own nature on one side. In the third turning of the wheel, all conventional phenomena are empty of their own nature, and the ultimate great nirvana is not empty of its own nature. All conditioned conventional phenomena are like that.

ས་སྟོང་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཆེན་པོར་ལེགས་པར་ཕྱེ་སྟེ་བསྟན་ པས་འཁོར་ལོ་གསུམ་པ་ཁྱད་པར་འཕགས་པ་ཡིན་ལ། སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་བླ་ན་མེད་པ་ རྣམས་སུ་དེ་དག་གི་སྟེངས་སུ་ཡང་། རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ཟུང་དུ་འཇུག་ པའི་རང་བཞིན་ལྷན་སྐྱེས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པས། འཁོར་ལོ་གསུམ་པ་ ལས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། ། དེས་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་དང་། སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པའི་ ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་གཉིས་དོན་གཅིག་པ་ཡིན་ཡང་། སྟོན་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་ པའི་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཆ་ལ་སོགས་པ་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པར་ མ་བསྟན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། ། དེས་ན་བཀའ་འཁོར་ལོ་བར་པ་དང་ཐ་མ་གཉིས་སུ་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་གྲུབ་མཐའ་བསྟན་ པ་ཡིན་ཡང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་མ་བསྟན་ཞིང་། རྒྱུད་སྡེ་འོག་མ་རྣམས་སུ་ཡང་རྫོགས་པར་ མ་བསྟན་ལ། རྣལ་འབྱོར་བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུད་རྣམས་སུ་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་གྲུབ་མཐའ་བསྟན་ ཏེ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། དེའི་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་གསང་བ་ལས་ཀྱང་ཆེས་གསང་བའི་དོན་ ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པར་མ་བསྟན་པར་འདོད་པ་ལ་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་དྲུག་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་ པ་ནི། རྡོ་རྗེ་འཆང་གི་གསུང་གི་དོན་མི་ཤེས་པར་སྟོན་པ་ཁོ་ན་སྟེ། རྩ་ལྟུང་དྲུག་པ་རང་དང་ གཞན་གྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་སྨད་པའི་ལྟུང་བ་ནི། སྤྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་དང་མཐུན་ པའི་ཆོས་མུ་སྟེགས་བྱེད་ལ་འདུག་པ་ལ་སྨད་ན་ཡང་རྩ་བའི་ལྟུང་བར་འགྱུར་ཞིང་། བྱེ་བྲག་ ཏུ་སྔགས་དང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་དེ་ཁོ་ཉིད་ཀྱི་ངེས་དོན་དོན་ཐ་དད་དུ་བཟུང་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་ 6-159 ཕྱིན་པའི་ངེས་དོན་ལ་སྨད་ན་རྩ་ལྟུང་དྲུག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། སྔགས་ཀྱི་ངེས་དོན་གསང་ ཆེན་མཐར་ཐུག་དེ་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པར་མ་བསྟན་པར་ཁས་བླངས་པ་ལ་རྩ་ལྟུང་དྲུག་པ་འབྱུང་ བར་ག་ལ་ཞིག་འགྱུར། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཁས་བླངས་པས་རྩ་ལྟུང་དྲུག་པར་འགྱུར་ན། རྡོ་རྗེ་ འཆང་དང་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་ལ་ཡང་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་དྲུག་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ ཏེ། དེ་དག་གིས་གསང་སྔགས་ཀྱི་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་ཕར་ཕྱིན་ཏུ་མ་བསྟན་པར་ཞལ་གྱིས་ བཞེས་པར་གོང་དུ་དྲངས་པའི་ལུང་དེ་དག་གིས་གསལ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ཀུན་རྫོབ་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཁོ་ན་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་ པ་དེ་ཡང་ཤེར་ཕྱིན་ལས་བླ་མའམ་གོང་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཤེར་ཕྱིན་གྱི་ངེས་དོན་ ལས་ལྷག་པའི་ངེས་དོན་མི་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་ལ་ཡང་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། ཁོ་བའི་ འདོད་པ་ནི། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་སྟོན་པའི

【現代漢語翻譯】由於在空性的廣大境界中，對空性進行了清晰的闡述，因此第三法輪（指唯識宗）是卓越的。而在無上密宗中，在這些空性的基礎上，還闡述了與一切殊勝圓滿空性相合的俱生大樂之身的特點。因此，人們認為它比第三法輪更為卓越。因此，雖然波羅蜜多（Paramita，度，到彼岸）的究竟真實含義與密宗的究竟真實含義相同，但從闡述方式的角度來看，密宗的究竟真實含義中，關於不變大樂的部分，在波羅蜜多乘中並未闡述。因此，雖然在中間和最後的法輪中闡述了大中觀的宗義，但並未完全闡述。在下部續部中也未完全闡述。但在無上瑜伽續部中，闡述了大中觀的宗義，並完全闡述了其真實含義。因此，如果認為金剛乘（Vajrayana）的究竟真實含義，比秘密更秘密的含義，未在波羅蜜多乘中闡述，就會犯根本墮罪第六條。這是因為不理解金剛持（Vajradhara）的教言的含義。根本墮罪第六條，即誹謗自己和他人的宗義的墮罪。一般來說，如果誹謗與佛陀教言相符的外道教義，也會犯根本墮罪。特別地，如果認為密宗和波羅蜜多的真實含義不同，並誹謗波羅蜜多的真實含義，就會犯根本墮罪第六條。如果承認密宗的究竟秘密含義未在波羅蜜多乘中闡述，怎麼會犯根本墮罪第六條呢？如果這樣承認會犯根本墮罪第六條，那麼金剛持和觀世音自在（Avalokiteshvara）也會犯根本墮罪第六條，因為他們已經承認秘密真言的究竟含義未在波羅蜜多中闡述，正如上面引用的經文清楚表明的那樣。此外，如果有人說，僅僅闡述生起次第等方便的密宗，也比不上般若波羅蜜多（Prajnaparamita，智慧到彼岸），因為沒有闡述超過般若波羅蜜多真實含義的含義，這也需要考察。我的觀點是，闡述如來藏（Tathagatagarbha，佛性）的...

【English Translation】 Because emptiness is clearly explained in the vast realm of emptiness, the third turning of the wheel (referring to the Yogacara school) is excellent. In the unsurpassed Mantrayana, on top of these emptinesses, the characteristics of the spontaneously born great bliss body, which unites with all supreme and perfect emptinesses, are also explained. Therefore, it is considered to be even more excellent than the third turning of the wheel. Therefore, although the ultimate true meaning of the Paramita (perfection, going to the other shore) and the ultimate true meaning of the Mantrayana are the same, from the perspective of the method of explanation, the part about the unchanging great bliss in the ultimate true meaning of the Mantrayana is not explained in the Paramita vehicle. Therefore, although the tenets of the great Madhyamaka are explained in the intermediate and final turnings of the wheel, they are not completely explained. They are also not completely explained in the lower tantras. However, in the unsurpassed yoga tantras, the tenets of the great Madhyamaka are explained, and the meaning of suchness is completely explained. Therefore, if one believes that the ultimate true meaning of the Vajrayana, the meaning that is even more secret than secret, is not explained in the Paramita vehicle, one will commit the sixth root downfall. This is because one does not understand the meaning of the words of Vajradhara. The sixth root downfall, which is the downfall of slandering the tenets established by oneself and others. In general, if one slanders a Dharma that is in accordance with the Buddha's teachings but is held by non-Buddhists, one will also commit a root downfall. In particular, if one considers the true meaning of mantra and Paramita to be different and slanders the true meaning of Paramita, one will commit the sixth root downfall. How could one commit the sixth root downfall by admitting that the ultimate secret meaning of mantra is not explained in the Paramita vehicle? If admitting this would lead to the sixth root downfall, then Vajradhara and Avalokiteshvara would also commit the sixth root downfall, because they have acknowledged that the ultimate meaning of secret mantra is not explained in the Paramita, as clearly shown by the previously cited scriptures. Furthermore, it is also necessary to examine the statement that the Mantrayana, which only explains the generation stage of conventional truth and so on, is not superior to Prajnaparamita (perfection of wisdom), because it does not explain a meaning that is superior to the true meaning of Prajnaparamita. My view is that the one that explains the Tathagatagarbha (Buddha-nature)...

་མདོ་རྣམས་ཤེར་ཕྱིན་ལ་སོགས་སྟོང་ཉིད་སྟོན་ པའི་མདོ་རྣམས་ལས་ཐེག་ཆེན་གྱི་རྒྱུད་བླ་མའམ་གོང་མ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པ་ཡིན་ པས། འདིར་ཡང་ཤེར་ཕྱིན་ལས་རྒྱུད་བླ་མའམ་གོང་མ་མིན་པར་ཐལ་བར་སྨྲ་བ་ནི་འདོད་ པ་མིན་ཏེ། བསྐྱེད་རིམ་སོགས་དྲང་དོན་ཁོ་ན་སྟོན་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་དེས་ངེས་དོན་ཅུང་ ཟད་ཀྱང་མི་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུད་དེ་ནི་ཤེར་ཕྱིན་ལས་ཁྱད་པར་བཞི་དང་བཅུ་གཅིག་ལ་སོགས་པས་ཁྱད་ པར་དུ་འཕགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་སྤྲོས་པ་རེ་ཤིག་བཞག་གོ། །གཞན་ཡང་ཁྱེད་ཀྱི་ འདོད་པས་མདོ་སྡེ་དགོངས་འགྲེལ་ལས། བཀའ་འཁོར་ལོ་དང་པོ་དང་བར་པ་གཉིས་དྲང་ དོན་དང་། འཁོར་ལོ་གསུམ་པ་ངེས་དོན་དུ་གསུངས་པའི་དོན་ལ། བཀའ་འཁོར་ལོ་ཐ་མ་དྲང་ དོན་ཡིན་ཡང་སྐྱེ་བ་མཆིས་མ་མཆིས་དང་། འགག་པ་མཆིས་མ་མཆིས་དང་། གཟོད་མ་ནས་ ཞི་མ་ཞི་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་མ་འདས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་ 6-160 བའི་ཡོངས་གྲུབ་དེ་དགོངས་གཞིར་གསུངས་པའི་ཆ་ནས་ལེགས་པར་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་དང་ ལྡན་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ངེས་དོན་དུ་གསུངས་ལ། སྟོང་ཉིད་མཚན་མེད་སྨོན་མེད་སོགས་ སྒྲ་ཇི་ལྟ་བའི་དོན་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་སྨོས་པའི་རྣམ་པས་བསྟན་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དྲང་དོན་ དུ་གསུངས་པ་སྟེ། སྤྱིར་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་སྨོས་པའི་རྣམ་པས་བསྟན་པའི་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ནི་ངེས་ པའི་དོན་ཡིན་ཏེ། སྟོང་ཉིད་མཚན་མེད་སྨོན་མེད་སོགས་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོར་སྟོན་པའི་སྒོ་ ནས་དོན་དམ་བསྒྲུབ་པར་སྟོན་པའི་གཞུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བཀའ་ཐ་མ་ནི་དྲང་བའི་དོན་ཡིན་ཏེ། བདག་དང་། རྟག་པ་དང་། སེམས་ཅན་ལ་སོགས་ པ་ཀུན་རྫོབ་སྒྲུབ་པ་གཙོ་བོར་སྟོན་པའི་ཕྱིར། བློ་གྲོས་མི་བཟད་པས་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ནི་གང་། དྲང་བའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ནི་གང་ཞེ་ན། མདོ་སྡེ་གང་དག་ བདག་དང་། སེམས་ཅན་དང་སྲོག་དང་། གསོ་བ་དང་། སྐྱེས་བུ་དང་། གང་ཟག་དང་། ཤེས་ ལས་སྐྱེས་དང་། ཤེད་བདག་དང་། བྱེད་པ་པོ་དང་། ཚོར་བ་པོ་དང་། སྒྲ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་ བཤད་པ་དང་། བདག་པོ་མེད་པ་ལ་བདག་པོ་དང་བཅས་པར་བཤད་པ་དེ་དག་ནི་དྲང་བའི་ དོན་ཅེས་བྱའོ། །མདོ་སྡེ་གང་དག་སྟོང་པ་ཉིད་དང་མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པ་ དང་། མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་པ་དང་། མ་སྐྱེས་པ་དང་། མ་བྱུང་བ་དང་། དངོས་པོ་མེད་པ་ དང་། བདག་མེད་པ་དང་། སེམས་ཅན་མེད་པ་དང་། སྲོག་མེད་པ་དང་། གང་ཟག་མེད་པ་ དང་། བདག་པོ་མེད་པ་དང་། རྣམ་པར་ཐར་བའི་སྒོའི་བར་དུ་བསྟན་པ་དེ་དག་ནི་ངེས་པའི་ དོན་ཅེས་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ལ་སྟོན་གྱི་དྲང་བའི་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ལ་མི་སྟོན་

【現代漢語翻譯】因此，經部中宣說般若波羅蜜多等空性的經典，並非大乘的《寶性論》或更高的經典。在此，如果說般若波羅蜜多並非《寶性論》或更高的經典，那是不合意的，因為生起次第等僅宣說不了義的密咒乘，絲毫未宣說了義。這樣的經典，也並非以四種和十一種差別等勝過般若波羅蜜多。暫且擱置這些論述。此外，按照您的觀點，《解深密經》中說，初轉法輪和中轉法輪都是不了義，三轉法輪爲了義。關於此意，即使是最後的法輪是不了義，但就其所說的無生或有生、無滅或有滅、本來寂靜或不寂靜、自性涅槃或不涅槃等遠離戲論的圓成實性，從其作為意趣而宣說的角度而言，是善加辨別的了義法輪。而以空性、無相、無愿等如其字面意義般宣說空性的方式所開示的法輪是不了義法輪。一般來說，以宣說空性的方式所開示的佛母（般若波羅蜜多）是爲了義，因為它是以宣說空性、無相、無愿等作為主要內容的途徑來證達勝義諦的論典。最後的法輪是不了義，因為它主要宣說世俗諦的我、常、有情等。在《勝思慧請問經》中說：『何爲了義經？何為不了義經？』凡是宣說我、有情、命、滋養、士夫、補特伽羅、有生、作者、受者、各種名稱，以及無主而說為有主的那些經都是不了義。凡是宣說空性、無相、無愿、無作、無生、無出、無物、無我、無有情、無命、無補特伽羅、無主，乃至解脫之門的那些經都是了義。』這指的是爲了義經，而不是不了義經。

【English Translation】 Therefore, the sutras in the Sutra Pitaka that expound emptiness, such as the Prajñāpāramitā, are not the Uttaratantra (Ratnagotravibhāga) or higher texts of the Mahayana. Here, to say that the Prajñāpāramitā is not the Uttaratantra or a higher text is not desirable, because the Mantrayana, which only teaches the provisional meaning such as the generation stage, does not teach even a little of the definitive meaning. Such a tantra is also not superior to the Prajñāpāramitā by the four and eleven distinctions, etc. Let's put aside those elaborations for now. Furthermore, according to your view, in the Saṃdhinirmocana Sūtra (Explication of the Thought Sutra), it is said that the first and second turnings of the Dharma wheel are provisional, and the third turning is definitive. Regarding this meaning, even if the final turning of the Dharma wheel is provisional, from the perspective of what is taught as the basis of intention, the perfectly established nature (Pariniṣpanna) that is free from elaborations such as whether there is birth or no birth, whether there is cessation or no cessation, whether it is primordially peaceful or not peaceful, and whether it is naturally in complete nirvana or not, is the definitive Dharma wheel that is well distinguished. And the Dharma wheel that teaches emptiness, signlessness, wishlessness, etc., in the manner of stating emptiness according to the literal meaning, is said to be the provisional Dharma wheel. In general, the Victorious Mother (Prajñāpāramitā) taught in the manner of stating emptiness is of definitive meaning, because it is a text that teaches the accomplishment of ultimate truth through the door of teaching emptiness, signlessness, wishlessness, etc., as the main subject matter. The final Dharma wheel is of provisional meaning, because it mainly teaches the conventional truth of self, permanence, sentient beings, etc. In the Inconceivable Wisdom Sutra, it says: 'What is a sutra of definitive meaning? What is a sutra of provisional meaning?' Those sutras that teach self, sentient beings, life, nourishment, person, individual, born from knowledge, lord of strength, agent, experiencer, various names, and those that speak of the ownerless as having an owner, are called provisional meaning. Those sutras that teach emptiness, signlessness, wishlessness, non-production, unborn, unarisen, non-entity, selflessness, no sentient being, no life, no individual, no owner, and up to the door of liberation, are called definitive meaning.' This refers to the sutra of definitive meaning, not the sutra of provisional meaning.

པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས་ཀྱང་། སྟོང་པ་བདེ་བར་ གཤེགས་པས་བཤད་པ་ལྟར། །ངེས་དོན་མདོ་སྡེ་དག་གི་བྱེ་བྲག་ཤེས། །གང་ལས་སེམས་ ཅན་སྐྱེས་བུ་གང་ཟག་བསྟན། །ཆོས་དེ་ཐམས་ཅད་དྲང་བའི་དོན་དུ་ཤེས། །ཞེས་གསུངས་ 6-161 སོ་ཞེས་པ་འདི་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། རྒྱ་བོད་ཀྱི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་མང་པོ་དག བཀའ་འཁོར་ལོ་བར་པ་ངེས་དོན་དང་། འཁོར་ལོ་ཐ་མ་དྲང་དོན་དུ་འདོད་པ་དབུ་མའི་ ལུགས་དང་། འཁོར་ལོ་ཐ་མ་ངེས་དོན་དང་། འཁོར་ལོ་བར་བ་དྲང་དོན་དུ་འདོད་པ་སེམས་ ཙམ་པའི་ལུགས་ཡིན་ཞེས་འཆད་ན་ཡང་། ཐུབ་པའི་རྒྱལ་ཚབ་དམ་པ་བྱམས་མགོན་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་དང་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་། མདོ་སྡེ་དྲང་བ་དང་ངེས་པའི་དོན་དུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ལུང་ཁོ་ན་ ལ་རྟེན་ནས་མཛད་པ་ཡིན་ལ་འཁོར་ལོ་བར་བའི་མདོ་བོད་དུ་ཡོངས་སུ་གྲགས་པ་རྣམས་སུ་ འཁོར་ལོ་ཐ་མ་དྲང་དོན་དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་པར་སྟོན་པའི་ལུང་ནི་མེད་ཅིང་། སྤྱིར་ཡང་དྲང་ དོན་ངེས་དོན་གྱི་རྣམ་དབྱེ་རྣམས་འཁོར་ལོ་གསུམ་པར་གསུངས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལ་འཁོར་ལོ་གསུམ་པའི་མདོ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་གཙོ་བོར་སྟོན་པ་རྣམས་དང་། མདོ་དགོངས་འགྲེལ་ལ་སོགས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་གཙོ་བོར་སྟོན་པའི་མདོ་མང་པོ་ལས། འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མཚན་མེད་སྨོན་མེད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་མ་ཕྱེ་བར་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་སྟོན་པའི་མདོ་རྣམས་དྲང་དོན་དགོངས་པ་ ཅན་དུ་བསྟན་ཅིང་། འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་མདོ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་གཙོ་བོར་སྟོན་པ་དང་། སྟོང་ མི་སྟོང་ལ་སོགས་ལེགས་པར་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་དང་། ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པ་ རྣམས་དྲང་དོན་དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་པར་བསྟན་པ་མེད་པས། རྗེ་བཙུན་བྱམས་མགོན་གྱིས། གང་ཕྱིར་རྒྱལ་ལས་ཆེས་མཁས་འགའ་ཡང་འཇིག་རྟེན་འདི་ན་ཡོད་མིན་ཏེ། །མ་ལུས་དེ་ཉིད་ མཆོག་ནི་ཚུལ་བཞིན་ཀུན་མཁྱེན་གྱིས་མཁྱེན་གཞན་མིན་པ། །དེ་ཕྱིར་དྲང་སྲོང་རང་ཉིད་ ཀྱིས་བཞག་མདོ་སྡེ་གང་ཡིན་དེ་མི་དཀྲུགས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་མདོ་སྡེ་འདི་དག་ནི་དྲང་ དོན་དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་ཞིང་། འདི་དག་ངེས་པའི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་ 6-162 འདས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལྟར་རྣམ་པར་བཞག་པར་བྱ་བ་ཡིན་གྱི། དེ་ ལས་གཞན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་དོན་དུ་གསུངས་པའི་མདོ་ལས། མདོ་རྣམས་ དྲང་དོན་དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་དང་། དྲང་དོན་གྱི་མདོར་གསུངས་པ་རྣམས་ལ་ ངེས་དོན་གྱི་མདོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་རང་བཟོ་དང་གཟུ་ལུམས་ཀྱིས་མདོ་སྡེ་དཀྲུགས་པར་ བྱེད་པ་ཡི

【現代漢語翻譯】名為『པ་』（ba）。」說完這些后，《三昧王經》中也說：「如來所說的空性是安樂之源，要了解區分了義經和不了義經的差別。如果經中講到眾生、士夫、補特伽羅（指人），那麼所有這些法都應理解為不了義。』這段話需要仔細研究。許多藏印度的善知識認為，中轉法輪是了義，末轉法輪是不了義，這是中觀宗的觀點；而認為末轉法輪是了義，中轉法輪是不了義，這是唯識宗的觀點。然而，彌勒菩薩（慈氏怙主，未來佛）、龍樹父子（ Nagarjuna and his son）以及無著兄弟（Asanga and Vasubandhu）等大車論師們，也是僅僅依靠佛陀的教證來區分經典爲了義和不了義。在藏地廣為人知的中轉法輪經典中，並沒有任何教證表明末轉法輪是不了義、需要詮釋的。總的來說，了義和不了義的區分只在第三轉法輪中宣說。因此，在第三轉法輪的經典中，主要宣說如來藏的經典，以及《解深密經》等主要宣說三自性的眾多經典中，將所有輪迴和涅槃的法都歸為一類，沒有區分空性、無相、無愿、無自性等，這些經典被認為是需要詮釋的不了義經典。而末轉法輪的經典，主要宣說如來藏，以及詳細區分空與非空、宣說三自性等的經典，並沒有被認為是不了義、需要詮釋的經典。因此，至尊彌勒菩薩說：『因為世間沒有比佛陀更聰明的人，一切如是的甚深微妙之法，唯有遍知者才能如實知曉，他人無法知曉。因此，不要擾亂佛陀親自製定的經典。』正如經中所說，這些經典是不了義、需要詮釋的，而另一些經典是了義的，這些都應按照佛陀的教導來安立。如果有人將佛陀親口宣說的了義經典說成是不了義、需要詮釋的，或者將佛陀宣說的不了義經典說成了義，這就是自作主張，以偏見擾亂佛經的行為。

【English Translation】 It is called 'pa'. After saying this, it is also said in the Samadhiraja Sutra: 'As the Tathagata has taught emptiness as the source of bliss, one should understand the distinctions between definitive and interpretable sutras. If a sutra speaks of beings, persons, or individuals (referring to people), then all those teachings should be understood as interpretable.' This statement needs careful examination. Many Tibetan and Indian spiritual teachers believe that the intermediate turning of the wheel of Dharma is definitive, and the final turning is interpretable, which is the view of the Madhyamaka school. Others believe that the final turning is definitive, and the intermediate turning is interpretable, which is the view of the Cittamatra school. However, great chariot masters such as Maitreya (the future Buddha), Nagarjuna and his son, and the brothers Asanga and Vasubandhu, also rely solely on the Buddha's teachings to distinguish between interpretable and definitive sutras. In the intermediate turning of the wheel of Dharma, which is widely known in Tibet, there is no teaching that indicates the final turning is interpretable and requires interpretation. In general, the distinctions between interpretable and definitive meanings are only taught in the third turning of the wheel of Dharma. Therefore, in the sutras of the third turning of the wheel of Dharma, especially those that primarily teach the Tathagatagarbha (Buddha-nature), and in many sutras such as the Samdhinirmocana Sutra (Explication of the Thought Sutra) that primarily teach the three natures, all phenomena of samsara and nirvana are categorized together, without distinguishing emptiness, signlessness, wishlessness, or selflessness. These sutras are considered interpretable and require interpretation. However, the sutras of the final turning of the wheel of Dharma, which primarily teach the Tathagatagarbha, and those that clearly distinguish between emptiness and non-emptiness, and teach the three natures, are not considered interpretable and do not require interpretation. Therefore, the venerable Maitreya said: 'Because there is no one in this world wiser than the Buddha, only the omniscient one can truly know all such profound and subtle phenomena, and no one else can. Therefore, do not disturb the sutras established by the Buddha himself.' As the sutra says, some sutras are interpretable and require interpretation, while others are definitive. These should be established according to the Buddha's teachings. If someone claims that the definitive sutras spoken by the Buddha are interpretable and require interpretation, or that the interpretable sutras spoken by the Buddha are definitive, this is acting on one's own authority and disturbing the sutras with prejudice.

ན་ཏེ། དཔའ་ཕྲེང་གི་མདོ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར། དམ་པའི་ཆོས་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ ཕྱོགས་པ་དང་། ཆོས་ལ་དབང་ཟ་བ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་བཀའ་འཁོར་ལོ་བར་པ་དྲང་བའི་དོན་དང་། འཁོར་ལོ་གསུམ་པ་ངེས་པའི་དོན་ དུ་གསུངས་པ་ཡང་གཙོ་ཆེ་བའི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། འཁོར་ལོ་བར་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་ པ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ལ་སོགས་པ་མཐར་ཐུག་ དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་། དགོས་པའི་དབང་ གིས་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པར་བསྟན་པའི་ཆ་རྣམས། དྲང་དོན་དགོངས་པ་ཅན་དུ་གསུངས་པ་ ཡིན་ལ། འཁོར་ལོ་ཐ་མར་ནི་མཐར་ཐུག་གི་མྱང་འདས་ཆེན་པོ་དང་། རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ལ་ སོགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ རང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་སྟེ། སྟོང་པ་དང་མི་སྟོང་པའི་རྣམ་དབྱེ་ལེགས་པར་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་ གསུངས་པས་ངེས་པའི་དོན་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། སྤྱིར་ནི་འཁོར་ལོ་ཐ་མ་ལ་ཡང་དྲང་དོན་ ཡོད་ཅིང་། འཁོར་ལོ་བར་པ་ལ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པར་ སྟོན་པ་དང་། ཤེར་ཕྱིན་སྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཟབ་མོ་སྟོན་པ་དང་། སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རང་ བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པ་ངེས་དོན་ཤིན་ཏུ་མང་བར་ཡོད་དོ། ། ཡང་སྐྱེ་བ་མཆིས་མ་མཆིས་དང་། འགག་པ་མཆིས་མ་མཆིས་དང་། གཟོད་མ་ནས་ཞི་ མ་ཞི་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་མ་འདས་ཀྱི་སྤསྲོ་པ་དང་བྲལ་བའི་ 6-163 ཡོངས་གྲུབ་དེ་དགོངས་གཞིར་གསུངས་པའི་ཆ་ནས་ལེགས་པར་ཕྱེ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ཀྱི་ འཁོར་ལོ་ངེས་དོན་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། ཞེས་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དྲང་དོན་དང་ངེས་དོན་དགོངས་པ་ཅན་དང་དགོངས་པ་ཅན་ མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པའི་མདོའི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི་མདོའི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པའི་དོན་ལ་ལྟོས་ ནས་འཇོག་པ་ཡིན་གྱི་དགོངས་གཞི་ལ་ལྟོས་ནས་འཇོག་པ་ནི་མཁས་པའི་ལུགས་མ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དེ་དབུ་མའི་གནས་ལུགས་མ་ ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་སྟོང་ཉིད་མཚན་མེད་སྨོན་མེད་སོགས་སྒྲ་ཇི་ལྟ་བའི་དོན་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་སྨོས་པའི་ རྣམ་པས་བསྟན་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དྲང་དོན་དུ་གསུངས་པ་ཡིན་ན། བློ་གྲོས་མི་ཟད་པས་ བསྟན་པའི་མདོ་ལས། མདོ་སྡེ་གང་དག་སྟོང་པ་ཉིད་དང་མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་ པ་དང་ཞེས་སོགས་རྣམ་པར་ཐར་བའི་སྒོའི་བར་དུ་བསྟན་པ་དེ་དག་ནི་ངེས་པའི་དོན་ཅེས་བྱ་ སྟེ། ཞེས་པའི་ལུང་དེ་ཚད་མ་ཡིན་པར་ཁྱེད་རང་གིས་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་ལོ། ། ཡང་བཀའ་ཐ་མ་ནི་དྲང་བའི་དོན་ཡིན་ཏེ། བདག་དང་། རྟག་པ་དང་།

【現代漢語翻譯】如《勇猛車莊嚴經》（dpa' phreng gi mdo）所說，這是背離神聖的佛法，並侵吞佛法的行為。因此，將第二次法輪（bka' 'khor lo bar pa）說成是需詮釋之義，將第三次法輪說成是究竟之義，這主要是從主要方面來考慮的。第二次法輪所說的勝義諦（don dam pa'i bden pa）、大涅槃（mya ngan las 'das pa chen po）和佛的法身（sangs rgyas kyi chos sku）等，這些最終的、實相的、自性非空的法，因為某種需要，而將其中一部分顯示為空性。這些部分被認為是需要解釋的。而在最後一次法輪中，最終的大涅槃（mthar thug gi myang 'das chen po）和解脫（rnam par grol ba）等實相的意義，其自性非空，並且所有的世俗法（kun rdzob kyi chos thams cad）自性皆空。因此，空與非空的差別被清晰地辨別並闡述，所以被認為是究竟之義。一般來說，即使在最後一次法輪中也有需要解釋的意義，而在第二次法輪中，也有顯示所有世俗法自性為空，以及闡述甚深的般若波羅蜜多（shes phyin）禪修瑜伽，以及顯示心性（sems kyi chos nyid）本自光明等等，這些究竟之義非常之多。此外，關於生是否存在、滅是否存在、從一開始就寂滅與否、以及自性是否已入涅槃的戲論（spros pa）的止息，從對這些圓成實性（yongs grub）進行考量的角度來說，具備了善加辨別的法之法輪，被認為是究竟之義。這種說法也是不合理的。因為對需詮釋和究竟之義、有密意和無密意等的經文進行區分，是根據經文字面意義來決定的，而不是根據考量的內容來決定，這不是智者的做法。此外，自性涅槃（rang bzhin gyis yongs su mya ngan las 'das pa）將不再是中觀（dbu ma）的境界，因為它屬於戲論的邊際。此外，如果說空性（stong nyid）、無相（mtshan med）、無愿（smon med）等，以字面意義上闡述空性的方式所宣說的法輪是需詮釋之義，那麼根據《無盡慧經》（blo gros mi zad pas bstan pa'i mdo），『凡是闡述空性、無相、無愿等解脫之門的經典，都被稱為究竟之義』，你已經承認了這個引證是可靠的，這與你自己的觀點相矛盾。此外，最後的教誨是需要解釋的，因為其中提到了我（bdag，藏文）、常（rtag pa，藏文）和。

【English Translation】 As stated in the 'Sutra of the Heroic Garland' (dpa' phreng gi mdo), this is turning one's back on the sacred Dharma and usurping the Dharma. Therefore, stating that the intermediate turning of the wheel of Dharma (bka' 'khor lo bar pa) is of interpretable meaning, and the third turning is of definitive meaning, is mainly based on the dominant aspect. The intermediate wheel, which speaks of ultimate truth (don dam pa'i bden pa), great Nirvana (mya ngan las 'das pa chen po), and the Dharmakaya of the Buddha (sangs rgyas kyi chos sku), etc., these ultimate, suchness, and self-nature-empty dharmas, because of a certain need, parts of them are shown to be empty. These parts are said to be of interpretable meaning. In the final wheel, the ultimate great Nirvana (mthar thug gi myang 'das chen po) and liberation (rnam par grol ba), etc., the meaning of suchness, whose self-nature is not empty, and all conventional dharmas (kun rdzob kyi chos thams cad) are empty in their own nature. Therefore, the distinction between emptiness and non-emptiness is clearly distinguished and explained, so it is said to be of definitive meaning. In general, even in the final wheel, there are meanings that need interpretation, and in the intermediate wheel, there are also teachings that all conventional dharmas are empty in their own nature, and the profound yoga of meditating on Prajnaparamita (shes phyin), and the nature of mind (sems kyi chos nyid) is naturally luminous, etc., there are very many definitive meanings. Furthermore, regarding whether birth exists or does not exist, whether cessation exists or does not exist, whether it has been pacified from the beginning or not, and whether it has naturally passed into Nirvana or not, the cessation of elaboration (spros pa), from the perspective of considering these perfect accomplishments (yongs grub), the wheel of Dharma that possesses well-distinguished aspects is said to be of definitive meaning. This statement is also unreasonable. The distinction between interpretable and definitive meanings, those with and without intention, etc., is based on the literal meaning of the sutra, not on the content being considered, which is not the way of the wise. Furthermore, naturally passing into Nirvana (rang bzhin gyis yongs su mya ngan las 'das pa) will no longer be the state of Madhyamaka (dbu ma), because it is an extreme of elaboration. Furthermore, if the wheel of Dharma that speaks of emptiness (stong nyid), signlessness (mtshan med), wishlessness (smon med), etc., in the manner of expressing emptiness according to the literal meaning, is said to be of interpretable meaning, then according to the 'Inexhaustible Intelligence Sutra' (blo gros mi zad pas bstan pa'i mdo), 'Those sutras that teach emptiness, signlessness, wishlessness, etc., up to the door of liberation, are called definitive meaning,' you have already admitted that this quote is reliable, which contradicts your own view. Furthermore, the final teaching is of interpretable meaning, because it mentions self (bdag, Tibetan), permanence (rtag pa, Tibetan), and.

སེམས་ཅན་ལ་ སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་སྒྲུབ་པ་གཙོ་བོར་སྟོན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོ་ལ་སོགས་པར་གསུངས་པའི་བདག་དང་། རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་སྐུ་ཉིད་ཡིན་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མྱང་འདས་ ཆེན་པོ་ལས། བདག་མེད་པ་ནི་འཁོར་བའོ། །བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། ། ཞེས་དང་། མི་རྟག་པ་ནི་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་སོ། །རྟག་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ་ཞེས་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བདག་གི་མཚན་ཉིད་ནི་སངས་ 6-164 རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་མཆོག་ཅེས་བྱའོ། །ཞེས་ དང་རིགས་ཀྱི་བུ་རྟག་པ་དང་བཅས། བདེ་བ་དང་བཅས། བདག་དང་བཅས། ཡོངས་སུ་དག་ པ་དང་བཅས་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་བདེན་པའི་དོན་ཅེས་བྱའོ་ཞེས་སོགས་དུ་མ་གསུངས་སོ། ། དེས་ན་གང་ལས་སེམས་ཅན་གང་ཟག་སྐསྱེ་བུ་བསྟན། ཆོས་དེ་ཐམས་ཅད་དྲང་བའི་དོན་དུ་ ཤེས་ཞེས་པའི་དགོངས་པ་ནི། བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་རྣམས་དྲང་བའི་དོན་དུ་ ཕྱི་རོལ་བ་དང་། འཇིག་རྟེན་པ་ལ་གྲགས་པའི་བདག་དང་། སེམས་ཅན་དང་། གང་ཟག་ལ་ སོགས་པ་ཡོད་པ་ལྟ་བུར་སྟོན་པའི་མདོ་རྣམས་དྲང་བའི་དོན་ཡིན་གྱི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་ པའི་བདག་དང་། རྟག་པ་དང་། བདེ་བ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པ་རྣམས་དྲང་བའི་དོན་ཡིན་པར་ མ་གསུངས་སོ། ། གཞན་ཡང་བཀའ་ཐ་མ་ངེས་པའི་དོན་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། སྟོང་ཉིད་མཚན་མེད་སྨོན་ མེད་སོགས་ནས་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོའི་བར་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ ལས། སྟོང་པ་ཉིད་བདུན་གྱི་དབྱེ་བ་དང་། མྱང་འདས་ཆེན་པོ་ལས། སྟོང་པ་ཉིད་བཅུ་གཅིག་ གི་དབྱེ་བ་དང་། རིགས་ཀྱི་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱ་ནི། དོན་དམ་པ་སྟོང་པའོ་ ཞེས་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྟག་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། བདག་དང་། ཡོངས་སུ་ དག་པ་སྟོང་པ་མཚན་མ་མེད་པའོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་ནི་བློ་གྲོས་ མི་ཟད་པས་བསྟན་པའི་མདོ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོའི་ལུང་གིས་གྲུབ་པར་ཁྱེད་ཀྱིས་ཁས་ བླངས་སོ། ། ཡང་སྤྱིར་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་སྡེ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མདོ་སྡེ་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་ པར་གསུངས་པ་ཡང་བདེན་མོད་ཀྱི། དེ་བས་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྟོན་པའི་ འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་མདོ་མྱང་འདས་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་གསུངས་ཏེ། 6-165 མྱང་འདས་ཆེན་པོ་ལྷའི་ཟླ་བས་བསྒྱུར་བ་ལས། ཨུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུད་ཕྱི་མ་སྟེ། མདོ་འདིའི་ མདོ་སྡེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་གྱི་ཕྱི་མའི་ཡང་ཕྱི་མ་བསྟན་ཏོ་

【現代漢語翻譯】由於主要展示了世俗諦的補特伽羅等，所以這個理由是不成立的。因為在《大涅槃經》等經典中所說的『我』和『常』等，是勝義諦的真理，是佛的自性，是自性涅槃，是佛的勝義諦身。如《大涅槃經》所說：『無我即是輪迴，我即是如來。』以及『無常是聲聞和緣覺，常是如來的法身。』以及『超越世間的我的體性是佛性，這樣執著於我是非常殊勝的。』以及『種姓之子，具有常、具有樂、具有我、具有清凈，這是真實的真諦之義。』等等，經中多處這樣說到。因此，『從何處顯示眾生、補特伽羅、士夫，所有這些法要知道是引導之義』的密意是：對於執著于『我』的人，爲了引導他們，而宣說外道和世間人所認為存在的『我』、眾生、補特伽羅等的經典是引導之義，而不是說宣說超越世間的『我』、『常』、『樂』等是引導之義。此外，最後的佛語會成為究竟了義，因為從空性、無相、無愿等一直到解脫之門都已開示。如《楞伽經》中說到的七種空性的差別，以及《大涅槃經》中說到的十一種空性的差別。以及『種姓之子，佛的自性是勝義諦空性』。以及『如來是常、樂、我、凈，是空性、無相』等等。你們已經承認，普遍而言，這是通過《無盡慧經》和《三昧王經》的教證來成立的。此外，一般來說，般若波羅蜜多經比其他相經更為殊勝是沒錯的，但更殊勝的是宣說如來藏的最後法輪的經典，如《大涅槃經》等。《大涅槃經》（天竺月譯本）中說：『烏（藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思）是後來的續部，此經顯示了所有經藏的意義的最後的最後。』

【English Translation】 Since it mainly demonstrates the conventional truth of sentient beings and so on, this reason is not established. Because the 'self' and 'permanence' and so on mentioned in the Mahāparinirvāṇa Sūtra and other scriptures are the ultimate truth, the nature of the Buddha, the self-nature of nirvāṇa, and the ultimate body of the Buddha. As the Mahāparinirvāṇa Sūtra says: 'No-self is saṃsāra, self is the Tathāgata.' And 'Impermanence is the Śrāvakas and Pratyekabuddhas, permanence is the Dharmakāya of the Tathāgata.' And 'The characteristic of the self that transcends the world is called the Buddha-nature, and thus clinging to the self is extremely supreme.' And 'Son of the lineage, that which possesses permanence, possesses bliss, possesses self, and possesses purity is called the meaning of the true truth.' And so on, many times in the scriptures. Therefore, the intention of 'From where sentient beings, persons, and individuals are shown, know that all those teachings are for the sake of guidance' is: For those who are attached to speaking of 'self', in order to guide them, the sūtras that show the 'self', sentient beings, persons, and so on as existing, as perceived by outsiders and worldly people, are of provisional meaning, but it is not said that those that teach the 'self', permanence, bliss, and so on that transcend the world are of provisional meaning. Furthermore, the final teachings will become definitive, because from emptiness, signlessness, wishlessness, etc., up to the gate of liberation, it has been taught. As the Laṅkāvatāra Sūtra says, there are seven divisions of emptiness, and the Mahāparinirvāṇa Sūtra says there are eleven divisions of emptiness. And 'Son of the lineage, what is called the Buddha-nature is the ultimate emptiness.' And 'The Tathāgata is permanent, blissful, self, and pure, empty and signless.' And so on. You have already acknowledged that the pervasiveness is established by the Akṣayamati Sūtra and the Samādhirāja Sūtra. Furthermore, it is true that the Prajñāpāramitā Sūtra is generally said to be more excellent than other characteristic sūtras, but even more excellent are the sūtras of the final turning of the wheel of dharma that teach the Tathāgatagarbha, such as the Mahāparinirvāṇa Sūtra. The Mahāparinirvāṇa Sūtra (translated by the Indian monk Divākara) says: 'U (ཨུ, देवनागरी：उ,IAST：u，漢語字面意思：烏) is the later tantra, this sūtra shows the very last of the meaning of all the sūtras.'

ཞེས་དང་། མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོ་ ལས། བ་ལས་འོ་མ་དང་། འོ་མ་ལས་ཞོ་དང་། ཞོ་ལས་མར་དང་། མར་ལས་ཞུན་མར་དང་། ཞུན་མར་ལས་མར་གྱི་སྙིང་པོ་འབྱུང་བ་དཔེར་མཛད་ནས། རིགས་ཀྱི་བུ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ལས་ནི་མདོ་སྡེ་བཅུ་གཉིས་འབྱུང་། མདོ་ སྡེ་བཅུ་གཉིས་ལས་ནི་མདོའི་སྡེ་འབྱུང་ངོ་། །མདོའི་སྡེ་ལས་ནི་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའི་སྡེ་འབྱུང་ངོ་། ། ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའི་མདོ་སྡེ་ལས་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འབྱུང་ངོ་། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་ རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལས་ནི་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་མར་གྱི་སྙིང་པོ་ལྟ་བུ་འབྱུང་ངོ་། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་འདིས་མདོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ དོན་གྱི་ཕྱི་མའི་ཡང་ཕྱི་མ་བསྟན་ནོ། །ཞེས་པ་འདིས་ཀྱང་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་གྱི་མདོར་གསུངས་ པའི་ངེས་དོན་ལས་ཀྱང་ལྷག་པའི་ངེས་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོས་བསྟན་ པ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཐེག་བསྡུས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་དོན་གསང་ལས་ཀྱང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ ཀྱི་གསུང་ལ། ཚོང་པ་ག་གོན་དང་མཛེས་ལྡན་ལ་བསྟན་པ་ནི་དམན་པ། ལྔ་སྡེ་བཟང་པོ་ལ་ བསྟན་པ་ནི་འབྲིང་། ཤེར་ཕྱིན་འབུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་མཆོག དམ་ཆོས་པདྨ་དཀར་པོ་ལ་ སོགས་པ་ནི་རབ་ཀྱི་མཆོག མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོ་ལ་སོགས་པ་ནི་རབ་ཀྱི་ཕུལ། ཞེས་ པའི་རིམ་པ་དང་སངས་རྒྱས་ཕལ་པོ་ཆེའི་མདོ་ནི་རབ་ཀྱི་ཕུལ་གྱི་མཆོག་ཅེས་པར་བཤད་དོ། ། འོ་ན་ཡུམ་གྱི་མདོ་ལས། ཤ་རིའི་བུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་རྣལ་འབྱོར་གང་ཇི་སྙེད་པ་དེ་ དག་གི་ནང་ནས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རྣལ་འབྱོར་འདི་མཆོག་ཅེས་བྱའོ། །གཙོ་ བོ་དང་མི་མཉམ་པ་དང་མཉམ་པའི་བར་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཤ་རིའི་བུ་འདི་ལྟ་སྟེ། 6-166 ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རྣལ་འབྱོར་འདི་ནི་གོང་ན་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ གསུངས་ལ་ཀུན་དགའ་བོ་ལ་གཏད་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་མདོ་སྡེ་ཐམས་ཅད་བོར་ཡང་སྐྱོན་ མི་ཆེ་ཡིས། ཤེར་ཕྱིན་གྱི་ཚིག་གཅིག་བོར་ན་ཡང་སྟོན་པ་དང་། ཉོས་སུ་མི་རུང་བའི་ལ་དོར་ བའི་ཚིག་གསུངས་པའི་ཕྱིར། མདོ་སྡེ་ཐམས་ཅད་ལས་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་གསུངས་པ་ནི་ཐེག་བསྡུས་ལས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་རྣམ་ པར་གཡེང་བ་བཅུ་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་མི་རྟོག་པ་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོར་བསྟན་ཏོ་ཞེས་ གསུངས་པ་ལྟར་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་གྱི་མདོར་ཤེར་ཕྱིན་བསྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་གཙོ་བོར་བསྟན་པ་ ཡིན་པས་ན། ཤེར་ཕྱིན་བསྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་ནི་མདོ་ལས་གསུངས་པའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་ པ་ཇི་སྙེད་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་མཆོག་ཏུ་བསྟན་པ་

【現代漢語翻譯】如《大涅槃經》所說：『譬如從牛乳中提取酪，從酪中提取生酥，從生酥中提取熟酥，從熟酥中提取酥油精華。』同樣，善男子，諸佛世尊也是如此，從佛陀產生十二部經，從十二部經產生經藏，從經藏產生廣大部，從廣大部產生般若波羅蜜多，從般若波羅蜜多產生大涅槃，猶如酥油精華。經中說，這部《大涅槃經》揭示了所有經典意義的最終之最終。這也證明了《般若經》中所說的究竟意義，而《大涅槃經》則揭示了更為殊勝的究竟意義的差別。在《攝大乘論》的註釋《義隱》中也說：『世尊的教言，對商主和妙賢所說的是下等的，對五賢眾所說的是中等的，對十萬頌《般若經》等所說的是上等的，對《妙法蓮華經》等所說的是極上的，對《大涅槃經》等所說的是最上的。』並說《華嚴經》是最上之上的。那麼，《般若經》中說：『舍利子，菩薩的所有瑜伽中，般若波羅蜜多的瑜伽是最殊勝的，是主要的，是無與倫比的。』為什麼呢？舍利子，這是因為般若波羅蜜多的瑜伽是無上的。』在阿難請問的章節中也說，即使捨棄所有經典也沒有大的過失，但如果捨棄《般若經》的一句話，就如同捨棄了導師，捨棄了無價之寶。因此，在所有經典中，《般若經》是最殊勝的。如果這樣說，那麼《攝大乘論》中說，般若波羅蜜多是捨棄十種散亂的對治法，主要闡述了無分別智。因此，《般若經》主要闡述了修習般若波羅蜜多的瑜伽，所以，修習般若波羅蜜多的瑜伽在所有經典中所說的瑜伽中是最殊勝的。

【English Translation】 As stated in the Mahāparinirvāṇa Sūtra: 'It is like extracting ghee from milk, then curds from ghee, then butter from curds, then clarified butter from butter, and then the essence of ghee from clarified butter.' Similarly, sons of good family, the Buddhas, the Bhagavat, are also like that. From the Buddha arise the twelve categories of scripture. From the twelve categories of scripture arises the Sūtra Piṭaka. From the Sūtra Piṭaka arises the extensive section. From the extensive section of the Sūtra arises the Prajñāpāramitā. From the Prajñāpāramitā arises the great complete Nirvāṇa, like the essence of ghee. It is said that this Mahāparinirvāṇa Sūtra reveals the ultimate of the ultimate meaning of all the sūtras. This also proves that the Mahāparinirvāṇa Sūtra reveals a distinction of ultimate meaning that is even greater than the definitive meaning spoken of in the Mother Sutra (Prajñāpāramitā Sutra). In the commentary 'Hidden Meaning' on the Compendium of Vehicles (Thegpa bsduspa, Mahāyānasaṃgraha), it is also said: 'The Bhagavat's teachings, those taught to the merchants Gagon and Mzélden are inferior, those taught to the Group of Five are intermediate, those to the Hundred Thousand Verse Prajñāpāramitā etc. are superior, those to the White Lotus of the Good Dharma etc. are the best of the superior, and those to the Great Parinirvāṇa Sūtra etc. are the ultimate of the best.' And it is said that the Avataṃsaka Sūtra is the best of the ultimate. Then, in the Mother Sutra (Prajñāpāramitā Sutra), it says: 'Shariputra, among all the yogas of Bodhisattvas, this yoga of the Prajñāpāramitā is the most excellent, the chief, and the incomparable.' Why is that? Shariputra, it is because this yoga of the Prajñāpāramitā is unsurpassed.' In the section entrusted to Ananda, it is also said that even if all the sūtras are abandoned, there is no great fault, but if even one word of the Prajñāpāramitā is abandoned, it is like abandoning the teacher and abandoning an invaluable treasure. Therefore, among all the sūtras, the Prajñāpāramitā Sūtra is the most excellent. If it is said like that, then the Compendium of Vehicles (Thegpa bsduspa, Mahāyānasaṃgraha) says that the Prajñāpāramitā is the antidote to abandoning the ten distractions, and mainly elucidates non-conceptual wisdom. Therefore, the Mother Sutra (Prajñāpāramitā Sutra) mainly elucidates the yoga of cultivating the Prajñāpāramitā, so the yoga of cultivating the Prajñāpāramitā is shown to be the most excellent among all the yogas spoken of in the sūtras.

དང་། མདོའི་ཆེ་བ་སྨོས་པ་ཡིན་ གྱི་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་གྱི་མདོ་ལས་ལྷག་པའི་མདོ་གཞན་མེད་པར་གསུངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟར་ཤེར་ཕྱིན་བསྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་དེ་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པར་གསུངས་པའི་རྫོགས་ རིམ་ཟབ་མོ་བསྒོམ་པ་དང་དོན་གཅིག་ཡིན་པར་དྲི་མེད་འོད་དང་བདེ་མཆོག་སྟོད་འགྲེལ་ ལས་གསུངས་ལ། རྒྱལ་བའི་ཡུམ་གྱི་མདོ་རྣམས་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པར་གསུངས་པའི་རྫོགས་ རིམ་ཟབ་མོ་དང་མཐུན་པའི་ཤེར་ཕྱིན་བསྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཟབ་མོ་སྟོན་པ་ལ་སོགས་ཀྱི་ ཆ་ནས་ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་ཡིན་པར་ནི་ཁོ་བོ་ཅག་ཤིན་ཏུ་ཡང་འདོད་དོ། ། དེ་ལྟར་བཀའ་འཁོར་ལོ་བར་པ་དང་གསུམ་པའི་ཁྱད་པར་ནི། གཟུངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ རྒྱལ་པའི་མདོར། ནོར་བུ་མཁན་གྱིས་ནོར་བུ་སྦྱོང་པའི་རིམ་པ་དཔེར་མཛད་ནས། རིགས་ ཀྱི་བུ་དེ་བཞིན་དུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་ཡོངས་སུ་མ་དག་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ མཁྱེན་ནས་མི་རྟག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། བདག་མེད་པ་དང་། མི་གཙང་བ་ཡིད་ འབྱུང་བའི་གཏམ་གྱིས་འཁོར་བ་ལ་དགའ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་སྐྱོ་བ་བསྐྱེད་པར་མཛད་ 6-167 དེ། འཕགས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་འཛུད་པར་མཛད་དོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ་བརྩོན་པ་འདོར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་འོག་ཏུ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པའི་གཏམ་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚུལ་རྟོགས་པར་མཛད་དོ། །དེ་ཙམ་ གྱིས་དེ་པ་བརྩོན་པ་འདོར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་འོག་ཏུ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ ལོའི་གཏམ་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་གཏམ་གྱིས་རང་བཞིན་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཅན་ གྱི་སེམས་ཅན་དག་དེ་པའི་ཡུལ་ལ་འཛུད་པར་མཛད་དོ། །ཞུགས་པར་གྱུར་ཅིང་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་ན་ནི། བླ་ན་མེད་པའི་ཡོན་གནས་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཞེས་ གསུངས་པས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། བློ་གྲོས་མི་ཟད་པས་བསྟན་པའི་ མདོ་ལས། མདོ་སྡེ་གང་དག་ལམ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་དེ་དག་ནི་དྲང་བའི་ དོན་ཅེས་བྱའོ། །མདོ་སྡེ་གང་དག་འབྲས་བུ་ལ་འཇུག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྟན་པ་དེ་དག་ནི་ ངེས་པའི་དོན་ཅེས་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡུལ་ལ་འཇུག་པར་ མཛད་པ་ནི་འབྲས་བུ་ལ་འཇུག་པར་མཛད་པ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཉིད་ རྟོགས་པ་ནི་འབྲས་བུ་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན་ཞིང་དེ་ནི་འཁོར་ལོ་ཐ་མར་བསྟན་པར་མཛད་པས་ ན་འཁོར་ལོ་གསུམ་པ་ངེས་དོན་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ངེས་དོན་རྒྱ་མཚོར། མཐར་ཐུག་གི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་དེ་བཞིན་ཉིད། མཐར་ཐུག་གི་སངས་རྒྱས་སྐུ་བཞི་དང་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་། དུས་འཁོར་བདེ་མཆོག་ལ་སོགས་ པ་ཡིན་པར་བཞེད་པ་ལ། ཁྱེད་ན་རེ། ལོག་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི

【現代漢語翻譯】此外，如果說《佛母經》（རྒྱལ་བའི་ཡུམ་གྱི་མདོ་，the Sutra of the Mother of the Buddhas）比其他經典更殊勝，那是不對的。因此，觀修般若波羅蜜多的瑜伽，與密宗所說的深奧圓滿次第的觀修意義相同，這在《無垢光》（དྲི་མེད་འོད་）和《勝樂金剛續釋》（བདེ་མཆོག་སྟོད་འགྲེལ་）中都有闡述。佛母經等經典，從其宣說與密宗所說的深奧圓滿次第相符的深奧般若波羅蜜多觀修瑜伽等方面來看，我認為是究竟了義的經典。那麼，第二次法輪和第三次法輪的區別是什麼呢？在《持藏王經》（གཟུངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་རྒྱལ་པོའི་མདོ）中，以珠寶匠人打磨珠寶的過程為例，說道：『善男子，如來也是這樣，了知未完全清凈的有情眾生界，以無常、痛苦、無我、不凈等令人厭離的話語，使貪戀輪迴的眾生生起厭離心，並將他們引入聖法調伏之中。』『僅僅如此，如來也不是放棄精進，而是在此之後，以空性、無相、無愿等話語，使他們證悟如來的體性。僅僅如此，如來也不是放棄精進，而是在此之後，以不退轉法輪之語，以及三輪完全清凈之語，將具有各種自性的眾生引入如來的境界。』如果進入並證悟如來的法性，就被稱為無上的功德之源。』這段話已經說得很清楚了。在《無盡慧經》（བློ་གྲོས་མི་ཟད་པས་བསྟན་པའི་མདོ）中說：『凡是引導進入道的經典，都稱為不了義；凡是引導進入果的經典，都稱爲了義。』引導進入如來的境界，就是引導進入果；證悟如來的法性，就是進入果。這在第三次法輪中已經闡述，因此第三次法輪被闡述爲了義。此外，《了義海》（ངེས་དོན་རྒྱ་མཚོར）認為，究竟的法界、真如，究竟的佛陀四身、五智，以及時輪金剛、勝樂金剛等都是了義。對此，您說：『這完全是邪見，因為這只是針對那些註定要墮入歧途的眾生的心。』

【English Translation】 Furthermore, it is not the case that the 'Sutra of the Mother of the Buddhas' (རྒྱལ་བའི་ཡུམ་གྱི་མདོ་, the Sutra of the Mother of the Buddhas) is said to be superior to other sutras. Therefore, the yoga of meditating on the Prajñāpāramitā is the same in meaning as meditating on the profound Completion Stage (རྫོགས་རིམ་) taught in the Mantrayana, as explained in the 'Vimalaprabha' (དྲི་མེད་འོད་) and the 'Commentary on the Eulogy of Chakrasamvara' (བདེ་མཆོག་སྟོད་འགྲེལ་). The Sutras of the Mother of the Buddhas, from the perspective of teaching the profound yoga of meditating on the Prajñāpāramitā, which is in accordance with the profound Completion Stage taught in the Mantrayana, I consider to be definitively of ultimate meaning. So, what is the difference between the second and third turnings of the Dharma wheel? In the 'King of Dhāraṇī Empowerment' (གཟུངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་རྒྱལ་པོའི་མདོ), using the analogy of a jeweler refining jewels, it says: 'Son of lineage, likewise, the Tathāgata, knowing the realms of sentient beings that are not completely pure, with words of impermanence, suffering, selflessness, and impurity that cause aversion, causes beings who are attached to samsara to generate weariness, and introduces them into the Holy Dharma Vinaya.' 'Just so, the Tathāgata does not abandon diligence, but after that, with words of emptiness, signlessness, and wishlessness, causes them to realize the nature of the Tathāgata. Just so, the Tathāgata does not abandon diligence, but after that, with words of the irreversible Dharma wheel, and words of the complete purification of the three wheels, introduces beings with various natures into the realm of the Tathāgata.' If one enters and realizes the Dharmatā of the Tathāgata, it is said to be the source of unsurpassed merit. This passage makes it very clear. In the 'Sutra Taught by Inexhaustible Intelligence' (བློ་གྲོས་མི་ཟད་པས་བསྟན་པའི་མདོ), it says: 'Those sutras that are taught for the purpose of entering the path are called provisional meaning; those sutras that are taught for the purpose of entering the fruit are called definitive meaning.' Leading into the realm of the Tathāgata is leading into the fruit; realizing the Dharmatā of the Tathāgata is entering the fruit. This is explained in the third turning of the wheel, therefore the third turning of the wheel is explained as definitive meaning. Furthermore, in the 'Ocean of Definitive Meaning' (ངེས་དོན་རྒྱ་མཚོར), the ultimate Dharmadhātu and Suchness, the ultimate four bodies and five wisdoms of the Buddha, and the Kālacakra, Chakrasamvara, etc., are considered to be definitive meaning. To this, you say: 'This is completely wrong view, because it is only for the minds of sentient beings who are destined to go astray.'

་དེ་ བཞིན་ཉིད་དེ། སངས་རྒྱས་མཚན་ཉིད་པ་ཉིད་དུ་མི་འཐད་དེ། དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་ གསལ་བ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་སྤངས་པ་དང་། དྲི་མ་ མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཀུན་དང་ལྡན་པའི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར། 6-168 ཞེས་དང་། ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་པར་མི་འཐད་དེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས་གསུངས་པའི་མཚན་ ཉིད་ལྔ་དང་། ཡོན་ཏན་ལྔ་སྟེ། ཆོས་བཅུ་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། ཡང་དེ་ལོངས་སྐུ་དང་ སྤྲུལ་སྐུར་མི་འཐད་དེ། རྒྱུད་བླར་གསུངས་པའི་ལོངས་སྐུ་དང་སྤྲུལ་སྐུའི་ཡོན་ཏན་དང་མཚན་ ཉིད་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། དེ་བཞིན་དུ་མྱང་འདས་ཆེན་པོ་དང་། ཆོས་སྐུ་དང་། ལོངས་ སྐུ་དང་། སྤྲུལ་སྐུ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐེག་བསྡུས་ལས་བཤད་པའི་མྱང་འདས་དང་སྐུ་ གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་ལ་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། ལོག་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་སེམས་ཅན་ གྱི་སེམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ལོག་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་སེམས་ཅན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲིབ་གཉིས་ སྤངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྒྲིབ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་སྤངས་པ་དང་། ལོག་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་ སེམས་ཅན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་མངོན་དུ་བྱས་པའི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་དང་མི་ལྡན་ཡང་། སྤྱིར་སྒྲིབ་ གཉིས་དང་བྲལ་བའི་སྤངས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཡོན་ཏན་ཀུན་དང་ལྡན་ པའི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་དང་མི་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་སྤངས་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དྲི་མེད་ དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་དང་དབྱེར་མེད་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་ལུང་གིས་གྲུབ་ སྟེ། རྒྱུད་བླར། རང་བཞིན་འགྱུར་བ་མེད་པ་དང་ཞེས་སོགས་ཀྱི་འགྲེལ་པར། དེ་ཡང་ལོག་ པ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་ཁྱད་པར་ མེད་དུ་ཟིན་ཡང་། གློ་བུར་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་མཐའ་དག་རྣམ་པར་དག་པ་ལས་གྱུར་པ་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གྲངས་སུ་འགྲོ་སྟེ། དེས་ན་འདིར་གསེར་གྱི་དཔེ་གཅིག་ གིས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དབྱེར་མེད་པའི་དོན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དེ་ བཞིན་ཉིད་སེམས་ཅད་དེ་དག་གི་སྙིང་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་ཤིང་། 179 འཕགས་པ་བསྡུད་པར་ཡང་། འདས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་གང་མ་བྱོན་དེ་བཞིན་ཉིད། །ད་ ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་གང་དགྲ་བཅོམ་དེ་བཞིན་ཉིད། །ཆོས་ཀུན་དེ་བཞིན་ཉིད་གང་རྒྱལ་བའི་ དེ་བཞིན་ཉིད། །ཆོས་ཀྱི་དེ་བཞིན་འདི་ཐམས་ཅད་བྱེ་བྲག་མེད་ཅེས་དང་། །འཇིག་རྟེན་དེ་ བཞིན་ཉིད་དང་དགྲ་བཅོམ་དེ་བཞིན་ཉིད། ། གཅིག་པ་ཉིད་དེ་དངོས་བྲལ་གཞན་མིན་དེ་བཞིན་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་སོ། ། གཞན་ཡང་

【現代漢語翻譯】如是性（Tathatā），不應是佛的體性，因為自性光明的法界，不具備遠離煩惱和所知二障的斷證，以及不具備無垢佛的一切功德的智慧。又，不應是自性身（Svābhāvikakāya），因為不具備《寶性論》中所說的五種體性和五種功德，即不具備十法。又，不應是報身（Saṃbhogakāya）和化身（Nirmāṇakāya），因為不具備《寶性論》中所說的報身和化身的功德和體性。同樣，也不是大涅槃（Mahāparinirvāṇa）、法身（Dharmakāya）、報身和化身，因為不具備《攝大乘論》中所說的大涅槃和三身的體性。對於這些意義，應當進行辨析：對於註定是錯誤的眾生的心之如是性，雖然註定是錯誤的眾生本身不具備以斷證二障的方式遠離二障的斷證，以及註定是錯誤的眾生本身所顯現的智慧，但並非普遍不具備遠離二障的斷證，以及具備佛的法身一切功德的智慧。因為具備如此斷證和智慧的佛的無垢法性如是性，與此無別的自性。以理證和教證成立：在《寶性論》中，對於『自性不變』等的解釋中說：『即使由於註定是錯誤的理由，一切眾生在自性上沒有差別，但從徹底清凈一切暫時性的煩惱而轉變的，被稱為如來（Tathāgata），因此，這裡以一個黃金的例子，就如是性與無別的意義而言，如來的如是性是所有眾生的心髓。』在《聖集經》中也說：『已逝的如是性，未來不來的如是性，現在如是性，所有阿羅漢的如是性，一切法的如是性，所有勝者的如是性，所有這些法的如是性沒有差別。』『世間的如是性和阿羅漢的如是性，是唯一的，無實性，非他，如是性。』其他還有。

【English Translation】 Suchness (Tathatā) should not be the nature of the Buddha, because the Dharmadhatu, which is luminous by nature, does not possess the abandonment that is free from the two obscurations of afflictions and knowledge, and does not possess the wisdom that is endowed with all the qualities of the stainless Buddha. Also, it should not be the Svābhāvikakāya (Self-existent Body), because it does not possess the five characteristics and five qualities mentioned in the Uttaratantra, i.e., it does not possess the ten dharmas. Also, it should not be the Saṃbhogakāya (Enjoyment Body) and the Nirmāṇakāya (Emanation Body), because it does not possess the qualities and characteristics of the Saṃbhogakāya and Nirmāṇakāya mentioned in the Uttaratantra. Similarly, it is not Mahāparinirvāṇa (Great Nirvana), Dharmakāya (Dharma Body), Saṃbhogakāya, and Nirmāṇakāya, because it does not possess the characteristics of Mahāparinirvāṇa and the three bodies mentioned in the Abhisamayalankara. Regarding these meanings, one should analyze: For the Suchness of the mind of sentient beings who are destined to be wrong, although the sentient beings themselves who are destined to be wrong do not possess the abandonment of the two obscurations in the manner of abandoning and realizing the two obscurations, and the wisdom manifested by the sentient beings themselves who are destined to be wrong, it is not universally devoid of the abandonment of the two obscurations, and the wisdom endowed with all the qualities of the Dharmakāya of the Buddha. Because the stainless Dharma nature of the Buddha, which possesses such abandonment and wisdom, is the self-nature that is inseparable from Suchness. It is established by reason and scripture: In the Uttaratantra, in the explanation of 'unchanging nature' etc., it says: 'Even though all sentient beings are inherently without distinction due to the reason of being destined to be wrong, those who have transformed from completely purifying all temporary afflictions are called Tathāgatas. Therefore, here, with the example of gold, in terms of the meaning of inseparability with Suchness, the Suchness of the Tathāgata is the essence of all those sentient beings.' In the Arya Samgraha Sutra, it also says: 'The past Suchness, the future Suchness that does not come, the present Suchness, the Suchness of all Arhats, the Suchness of all dharmas, the Suchness of all victors, all these Suchness of dharmas are without distinction.' 'The Suchness of the world and the Suchness of the Arhat are one, devoid of substance, not other, Suchness.' Furthermore.

སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤངས་པ་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ཉིད་ནམ་ མཁའ་ལྟ་བུར་ཀུན་ཏུ་ཁྱབ་པར་གསུངས་པའི་ལུང་རྣམ་དག་དུ་མ་ཡོད་པས། ལོག་པ་ཉིད་དུ་ ངེས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་སྤངས་པ་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་དང་ལྡན་པར་ ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར། འདི་དག་གི་དགག་སྒྲུབ་འཁྲུལ་འཇོམས་སྔ་མར་ཡང་བཤད་ཟིན་ནོ། ། གཞན་ཡང་ལོག་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་སངས་ རྒྱས་མཚན་ཉིད་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའམ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་པ་ལ་བཀའ་འཁོར་ལོ་ཐ་མ་དགོངས་ འགྲེལ་དང་བཅས་པའི་ལུང་གསལ་པོ་མང་པོ་བཞུགས་ཏེ། འཁྲུལ་འཇོམས་སུ་ཡང་ཅི་རིགས་ པ་དྲངས་པས་གསལ་ལོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་མཐར་ཐུག་གི་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུའམ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ དུས་འཁོར་ལ་སོགས་པ་མ་ཡིན་ན། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ལུང་དང་ཤིན་ཏུ་འགལ་ཏེ། དཔལ་དུས་ ཀྱི་འཁོར་ལོའི་རྒྱུད་ལས། དེ་དག་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཅན་ནི་རང་བཞིན་མིན་ཞིང་རྣམ་འགྱུར་ མིན་ཏེ་ཁྱབ་བྱེད་རང་བཞིན་མེད། །ཅེས་པའི་འགྲེལ་པར། ས་ལ་སོགས་པ་འདི་དག་གི་ དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་ཅན་ནི་རང་བཞིན་མིན་ཞིང་རྣམ་འགྱུར་མིན་ཏེ་ཁྱབ་བྱེད་རང་བཞིན་མེད་ པའོ། །གང་གི་ཕྱིར་འཁོར་བའི་བག་ཆགས་ལས་གྲོལ་བའི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། གང་སེམས་ཡོད་པའི་སེམས་དེ་ནི་སེམས་མ་ཡིན་ནོ། ། 6-169 ཞེས་འཁོར་བའི་སེམས་དང་བྲལ་བ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་སེམས་གཞན་ཡོད་པ་ནི་ རྡོ་རྗེ་ཅན་གྱི་མིང་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་སོ་ཞེས་དང་། བུམ་པའི་ནང་དུ་ཆུ་ ནི་ལེན་པར་བྱེད་པ་ན་ཡང་ནམ་མཁའ་འགྲོ་བ་མིན་པ་ཇི་ལྟ་བར། །མཁའ་ཁྱབ་མཁའ་ཡི་ རྡོ་རྗེ་ཅན་ནི་ཡུལ་དང་རྣམ་པར་བྲལ་བ་ལུས་ཀྱི་དབུས་སུ་དེ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ འགྲེལ་པར། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་སེམས། འཁོར་བ་ལས་འདས་པ། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ ལུས་ལ་གནས་པ་ནི། གང་གིས་ཀྱང་མ་བཅིངས་ཤིང་མ་གྲོལ་བའོ། །བུམ་པའི་ནང་དུ་ཆུ་ནི་ ལེན་པར་བྱེད་པ་ན་ཡང་ནམ་མཁའ་འགྲོ་བ་མིན་པ་ཇི་ལྟ་བར། །མཁའ་ཁྱབ་མཁའ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ ཅན་ཞེས་པ་སྟེ་སྟོང་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པས་རྣམ་པར་དག་པའི་སེམས་ནི་མཁའ་ ཡི་རྡོ་རྗེ་ཅན་ནོ། །ཡུལ་དང་རྣམ་པར་བྲལ་བ་ཞེས་པ་ཡོན་ཏན་མེད་པ་སྟེ་དེ་ཙམ་ལ་སོགས་ པ་དང་། སྙིང་སྟོབས་དང་རྡུལ་དང་མུན་པ་དང་བྲལ་བ་ནི། སད་པ་དང་རྨི་ལམ་དང་ཤིན་ཏུ་ གཉིད་ལོག་པ་དང་བཞི་པ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། རང་བཞིན་མེད་པ་ལུས་ཀྱི་དབུས་ སུ་དེ་བཞིན་ནོ། །རྟག་པ་དངོས་པོ་དང་ཆད་པ་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟེ། དེ་གང་ལ་མེད་པ་དེ་ནི་ རྡོ་རྗེ་ཅན་ཏེ་རྣམ་པར་དག་པའི་སེམས་སོ། །ཞེས་པའི་དོན་ཏེ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། བུམ་པའི་ ནང་ན་ནམ་མཁའ་གནས་པ་ལྟར་ས་ལ་སོགས་པ་རང་བ

【現代漢語翻譯】由於有許多純正的經文說，佛陀的斷證（sPangs pa，斷除煩惱障和所知障）和智慧（ye shes）二者兼具的法性（chos nyid）如虛空般普遍存在。為什麼那些註定是邪惡之人的心識真如（sems kyi de bzhin nyid）不轉變為斷證和智慧二者兼具呢？這些的辯駁和破斥已經在前面說過了。此外，關於註定是邪惡之人的心識真如是佛陀的特徵，是法身（chos kyi sku）或自性身（ngo bo nyid kyi sku），有許多明確的經文，包括最後的法輪（bka' 'khor lo tha ma）及其註釋。在破斥中也引用了許多適當的例子，所以很清楚。如果這樣的真如不是最終的佛陀法身或自性身，例如時輪金剛（dus 'khor），那麼就與金剛乘（rdo rje theg pa）的經文非常矛盾。正如《吉祥時輪本續》（dpal dus kyi 'khor lo'i rgyud）中所說：『彼等之中金剛持（rdo rje can）非自性，亦非轉變，無有遍行自性。』在註釋中說：『在此等之中，金剛持非自性，亦非轉變，無有遍行自性。』因為是從輪迴的習氣中解脫出來的心之法，所以，凡是有心識的心識，就不是心識。 6-169 正如在瓶子里取水時，虛空不會移動一樣。遍佈虛空的金剛持，遠離對境和相狀，同樣存在於身體的中央。』在註釋中說：『涅槃的心識，超越輪迴，存在於一切眾生的身體中，既不被束縛也不被解脫。正如在瓶子里取水時，虛空不會移動一樣。遍佈虛空的金剛持，意思是說，通過空性等解脫而完全清凈的心識就是虛空的金剛持。遠離對境和相狀，意思是說沒有功德，即遠離彼性等，以及勇氣、塵垢和黑暗，意思是說遠離覺醒、夢境、深度睡眠和第四種狀態。沒有自性，同樣存在於身體的中央。』恒常是有事物，斷滅是沒有事物，沒有這些的就是金剛持，即完全清凈的心識。』正如虛空存在於瓶子中一樣，土地等自性

【English Translation】 Since there are many pure scriptures that say that the Dharma-nature (chos nyid) of the Buddha, endowed with both abandonment (sPangs pa, abandonment of afflictive and cognitive obscurations) and wisdom (ye shes), is as pervasive as the sky. Why doesn't the suchness (de bzhin nyid) of the minds of sentient beings, who are destined to be evil, transform into being endowed with both abandonment and wisdom? The refutations and demolitions of these have already been discussed earlier. Furthermore, regarding the suchness of the minds of sentient beings who are destined to be evil being the characteristic of the Buddha, being the Dharmakaya (chos kyi sku) or Svabhavikakaya (ngo bo nyid kyi sku), there are many clear scriptures, including the final turning of the wheel of Dharma (bka' 'khor lo tha ma) and its commentaries. Many appropriate examples have also been cited in the demolition, so it is clear. If such a suchness is not the ultimate Buddha Dharmakaya or Svabhavikakaya, such as Kalachakra (dus 'khor), then it is very contradictory to the Vajrayana (rdo rje theg pa) scriptures. As it says in the Shri Kalachakra Tantra (dpal dus kyi 'khor lo'i rgyud): 'Among them, Vajradhara (rdo rje can) is not self-nature, nor transformation, without pervasive self-nature.' In the commentary it says: 'Among these, Vajradhara is not self-nature, nor transformation, without pervasive self-nature.' Because it is the Dharma of the mind that is liberated from the habits of samsara, therefore, whatever mind has mind, that mind is not mind. 6-169 'Just as when water is taken in a pot, the sky does not move. Vajradhara, who pervades the sky, is devoid of objects and aspects, and is similarly in the center of the body.' In the commentary it says: 'The mind of Nirvana, transcending samsara, abiding in the bodies of all beings, is neither bound nor liberated. Just as when water is taken in a pot, the sky does not move. Vajradhara who pervades the sky, meaning that the mind completely purified by liberation such as emptiness is Vajradhara of the sky. Devoid of objects and aspects, meaning without qualities, i.e., devoid of tathata etc., as well as courage, dust and darkness, meaning devoid of wakefulness, dream, deep sleep and the fourth state. Without self-nature, similarly in the center of the body.' Constant is having things, annihilation is not having things, that which does not have these is Vajradhara, i.e., the completely pure mind.' Just as the sky exists in a pot, the self-nature of earth etc.

ཞིན་དང་རྣམ་འགྱུར་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིའི་ བདག་ཉིད་སེམས་ཅན་གྱི་ཕུང་པོའི་ནང་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུས་ཀྱི་དབུས་ན་ འཁོར་བའི་བག་ཆགས་ལས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲོལ་ཞིང་། འཁོར་བའི་སེམས་དང་བྲལ་བ་ སྟེ། འཁོར་བའི་སེམས་མ་ཡིན་པ་འཁོར་བ་ལས་འདས་པ་སྟེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་སེམས་ གཞན་ཞེས་པ་ནི། སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་གང་གིས་ཀྱང་མ་ བཅིངས་ཤིང་མ་བཀྲོལ་བ། རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་ལས་འདས་པར་བཞུགས་པ་དེ་ལ་རྡོ་རྗེ་ཅན་ ཏེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་གསུངས་ལ། དེ་ཉིད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་དུས་ 6-170 ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་སྐུ་བཞི་དང་། ཡེ་ཤེས་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པར་གསུངས་ པའི་ཕྱིར། ལོག་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་ འོད་གསལ་བ་དེ་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་སྐུ་བཞི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཅིའི་ཕྱིར་མ་ ཡིན་ཏེ། ཡིན་པར་ལེགས་པར་གྲུབ་པས་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་སྟོན་པའི་རྣམ་པར་དག་པའི་ ལུང་དེ་དག་དང་། ཁྱེད་ཀྱི་དམ་བཅའ་བ་ཤིན་ཏུ་འགལ་ལོ། ། གཞན་ཡང་དཔལ་ལྡན་རྒྱུད་ལས། སྲིད་གསུམ་གནས་ན་སེམས་ཅན་དོན་གྱི་བྱེད་པོ་དང་ ནི་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ལ་ཡང་བསམ་པ་མེད། །སེམས་ལ་གནས་པ་དེ་ནི་མི་དགེའི་འབྲས་ བུའི་དབང་གིས་སྡིག་པའི་ལས་ཅན་སེམས་ཅན་གྱིས་མི་མཐོང་། །ཡིད་བཞིན་ནོར་བུའི་ སྐྱོན་མིན་མི་དགེ་བ་དང་དགེ་བའི་འབྲས་བུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རབ་ཏུ་སྤྱོད། །སེམས་ དེ་དག་ན་མི་དེ་ཡང་ནི་རྒྱལ་བའི་དབང་པོར་འགྱུར་དེ་རྒྱལ་བ་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་ དང་། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཡིན་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཆེན་པོ་གཞན་འདིར་འཇིག་རྟེན་ ཁམས་ན་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་ཡིན་ལ། དེ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སེམས་ལ་གནས་པ་དང་། སེམས་ཅན་ རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཡིན་ཏེ་ཞེས་པ་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་ འོད་གསལ་བ་ཉིད་ལྷན་སྐྱེས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ་ཡིན་པར་གསལ་བར་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུ་དེ་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུའི་བདག་ཉིད་དུ་ བཞུགས་ཤིང་། ལོངས་སྐུ་དང་སྤྲུལ་སྐུ་ལ་དོན་དམ་པའི་སྐུ་དང་། ཀུན་རྫོབ་པའི་སྐུ་གཉིས་ སུ་གནས་པ་ལས། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུ་དེ་ཀུན་རྫོབ་པའི་ལོངས་སྐུ་དང་སྤྲུལ་སྐུ་གཉིས་མ་ ཡིན་ཡང་། དོན་དམ་པའི་ལོངས་སྐུ་དང་སྤྲུལ་སྐུའི་བདག་ཉིད་དུ་བཞུགས་ལ། དེ་ལ་དོན་དམ་ པའི་སྐུ་བཞི་ཚང་བ་ཡིན་ནོ། ། 6-171 དེ་ལྟར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུ་ཉིད་དོན་དམ་པའི་སྐ་བཞིའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པ་ནི། དུས་ འཁོར་རྩ་རྒྱུ

【現代漢語翻譯】具有二十四種狀態的心識，存在於眾生蘊聚之中，以及一切眾生身體的中央，從輪迴的習氣中自然解脫，遠離輪迴之心，不是輪迴之心，而是超越輪迴，即涅槃之心，所謂的其他心，是指心性的自性光明，不被任何事物束縛或解脫，超越常斷二邊的存在，被稱為金剛持，即金剛薩埵。此即俱生大樂之身，是時輪初轉法輪的四身佛和五智的自性。因此，對於那些註定要墮入邪道之眾生的心識，其如來藏自性光明，為何不是勝義諦的四身佛和五智的自性呢？因為已經很好地證明了它就是，所以這些闡述究竟意義的清凈聖言，與您的承諾是完全矛盾的。此外，在吉祥續中說：『處於三有之中，是利益眾生的作者，也如如意寶般沒有思慮。處於心識之中，由於不善業的果報，作惡的眾生無法看見。這不是如意寶的過失，一切眾生都在充分體驗不善和善的果報。處於這些心識之中，那人也將成為勝者的主宰，勝者還需要其他什麼呢？』又說：『眾生即是佛，此世間沒有其他偉大的佛陀。』利益眾生者是俱生大樂之身，它存在於眾生的心識之中，而『眾生即是佛』，是指眾生心識的如來藏自性光明，即是俱生大樂之身，這已經清楚地說明了。這樣的俱生之身，安住於法身和自性身的自性之中，而報身和化身則存在於勝義諦身和世俗諦身兩種狀態中。俱生之身雖然不是世俗諦的報身和化身，但它安住于勝義諦的報身和化身的自性之中，因此它具備勝義諦的四身。因此，俱生之身是勝義諦四身的自性，這在《時輪根本續》中有所闡述。

【English Translation】 The mind with twenty-four states, resides within the aggregates of sentient beings, and in the center of the bodies of all sentient beings, Naturally liberated from the imprints of samsara, separated from the mind of samsara, Not the mind of samsara, but transcending samsara, that is, the mind of nirvana, The so-called other mind is the naturally luminous nature of the mind, not bound or liberated by anything, Existing beyond the extremes of permanence and annihilation, it is called Vajradhara, that is, Vajrasattva. This is the co-emergent great bliss body, It is the nature of the four Buddha bodies and five wisdoms of the Kalachakra's initial turning of the wheel of Dharma. Therefore, For the minds of sentient beings destined to fall into evil paths, why is the Tathagatagarbha's naturally luminous nature not the nature of the four Buddha bodies and five wisdoms of ultimate truth? Because it has been well proven that it is, these pure scriptures that explain the ultimate meaning are completely contradictory to your promises. Furthermore, in the glorious tantra it says: 'Being in the three realms, it is the doer of the benefit of sentient beings, and also like the wish-fulfilling jewel, it has no thoughts. Residing in the mind, due to the result of non-virtue, sinful sentient beings cannot see it. This is not the fault of the wish-fulfilling jewel, all sentient beings fully experience the results of non-virtue and virtue. Residing in these minds, that person will also become the lord of the victors, what else do the victors need?' It also says: 'Sentient beings are Buddhas, there is no other great Buddha in this world.' The one who benefits sentient beings is the co-emergent great bliss body, it resides in the minds of sentient beings, and 'sentient beings are Buddhas' refers to the Tathagatagarbha's naturally luminous nature of the minds of sentient beings, which is the co-emergent great bliss body, this has been clearly explained. Such a co-emergent body abides in the nature of the Dharmakaya and Svabhavikakaya, while the Sambhogakaya and Nirmanakaya exist in two states: the ultimate truth body and the conventional truth body. Although the co-emergent body is not the conventional truth Sambhogakaya and Nirmanakaya, it abides in the nature of the ultimate truth Sambhogakaya and Nirmanakaya, therefore it possesses the four bodies of ultimate truth. Therefore, the co-emergent body is the nature of the four bodies of ultimate truth, as explained in the Kalachakra Root Tantra.

ད་ལས། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡེ་ཤེས་སྐུ། །ཉི་མའི་སྐུ་གང་མི་ཟད་པ། །དཔལ་ ལྡན་པདྨ་རྒྱས་པའི་སྤྱན། །སངས་རྒྱས་སེང་གེའི་ཁྲིར་བཞུགས་པ། །ཞེས་དང་། དྲི་མེད་འོད་ ལས། ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཞེས་པ། །ཁྱབ་བདག་ཉི་མ་ལྟ་བུའི་སྐུ། །པདྨའི་འདབ་མ་རྒྱས་ པ་ཅན། །དེ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་དབྱེ་བ་ལས། །སྐུ་བཞིའི་བདག་ཉིད་སངས་རྒྱས་ནི། །རྡོ་རྗེ་སེང་ གེའི་གདན་བཞུགས་པ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཉིན་མོར་བྱེད་པའི་སྐུ་ལོངས་སྐུ་དང་། པད་འདབ་ རྒྱས་པའི་ཅན་སྤྲུལ་སྐུ་གཉིས་ཀྱང་རྒྱུད་ཀྱི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་པར་གསུངས་ ལ་རྒྱུད་ཀྱི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་དོན་དམ་པའི་སྐུ་ཡིན་པར་རྒྱུད་འགྲེལ་ཆེན་པོ་དྲི་མེད་འོད་དུ་དོན་ དམ་པའི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་དོན་ལེགས་པར་བཀྲལ་བ་ལས་ཤིན་ཏུ་གསལ་ བར་མཛད་དོ། ། དོན་དམ་པའི་ལོངས་སྐུ་དང་སྤྲུལ་སྐུའི་ངོ་བོ་ཡང་། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱིས་རང་གི་ ལྟ་བའི་འདོད་པ་མདོར་བསྟན་པ་ལས། གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་མཐའ་ཡས་པ། །བདག་གི་སྤྲུལ་ བའི་སྐུ་མཆོག་གོ། །སྒྲའི་ཕུང་པོ་མཐའ་ཡས་པ། །བདག་གི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་མཆོག། ཅེས་གསུངས་པ་ལས་ཤེས་ཏེ། གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ནི་སོ་སོ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རིག་པར་ བྱ་བ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་དང་། སྒྲའི་ཕུང་པོ་ནི་གཞོམ་མེད་ཀྱི་ སྒྲ་བརྙན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་ཡིན་པ་ནི་རྒྱུད་ཀྱི་གསང་ཆེན་སེམས་འགྲེལ་གྱི་དགོངས་པ་ མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་ཡང་ཁྱེད་ཀྱི་བཞེད་པ། ལོག་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ ཉིད་ནི། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་སྐུར་མི་ འཐད་དེ་ཕུང་པོ་ལྔ་དང་ཁམས་ལྔ་ལ་སོགས་ལྔ་ཚན་སྒྲིབ་པ་དང་གཏན་བྲལ་བའི་འགྱུར་མེད་ 6-172 ལྔ་དང་། དབང་པོ་དྲུག་དང་ཡུལ་དྲུག་སོགས་དྲུག་ཚན་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བའི་འགྱུར་མེད་ དྲུག་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་སྒྲིབ་བྲལ་གྱི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་རོ་མཉམ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཐིག་ལེ་ མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་ཨ་ཡིག་ལས་མ་བྱུང་ཞིང་སྐྱེ་བ་དང་འགག་པའི་མཚན་ཉིད་འཕོ་བའི་ སྐད་ཅིག་མ་འགགས་ཤིང་། མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བ་འཕོ་བ་མེད་པའི་སྐད་ཅིག་རྡོ་རྗེའི་ཡེ་ཤེས་ དུས་ཞེས་བརྗོད་པ་དེས། ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་འཁོར་ལོ་སྐྱེད་ པ་དེ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པའི་ཤེས་བྱེད་དུ། དྲི་མེད་འོད་ལས། འདིར་འགྱུར་མེད་རྣམས་ ནི། གཟུགས་དང་ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་འདུ་བྱེད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྒྲིབ་པ་མེད་ པ་རྣམས་འགྱུར་མེད་ལྔ་སྟེ། སྟོང་པ་ཆེན་པོར་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ། ས་དང་ཆུ་དང་མེ་ དང་རླུང་དང་ནམ་མཁའི་ཁམས་སྒྲིབ་པ་མེད་པ་རྣམས་འགྱུར་མེད་

【現代漢語翻譯】此後，『一切智智智慧身』，『無盡之日輪身』，『具德蓮花盛開之眼』，『安住于佛獅子座』。以及，在《無垢光》中說：『一切智智智慧身』，『遍主如日之身』，『具有蓮花瓣盛開之眼』，『彼之十六種差別中』，『四身之自性佛陀』，『安住于金剛獅子座』。如是所說，如日之身是受用身（Sambhogakāya），蓮花瓣盛開之眼是化身（Nirmāṇakāya），二者皆是續部所言之智慧身。續部所言是勝義諦身，在續部大釋《無垢光》中，對於勝義諦之名稱的正確闡述，已做了極爲了解的闡明。勝義諦的受用身和化身的體性，也如聖者文殊菩薩對其自身見解的簡要陳述：『色蘊無邊際，乃我殊勝化身。』『聲蘊無邊際，乃我圓滿受用身。』由此可知，色蘊是各自自證智所證知的，一切相之空性之色；聲蘊是不可摧毀的，一切相之音聲，此乃續部大密心釋的究竟密意。此外，您的觀點，即必定是邪見的有情之心性，與圓滿正等覺金剛薩埵（Vajrasattva）俱生身不相符，因為五蘊和五界等五類遮障與永恒不變的五者分離；六根和六境等六類遮障與永恒不變的六者分離。如此這般，脫離遮障的蘊、界、處，成為同味一體，並非由不可變的至尊明點阿字（藏文：ཨ，梵文天城體：अ，梵文羅馬擬音：a，漢語字面意思：阿）所生，而是生滅之相遷流不息的剎那，並非至尊不變、無有遷流的剎那金剛智慧時，因此，不是由它來產生無有蘊、界、處遮障之輪。作為這一論證的依據，在《無垢光》中說：『此處的不變者，即是色、受、想、行、識，這些無有遮障者，是不變的五者，被說為大空性。』同樣，地、水、火、風、空，這些無有遮障的界，是不變的。'

【English Translation】 Thereafter, 'Omniscient Wisdom Body,' 'Inexhaustible Sun-like Body,' 'Glorious Lotus Blossoming Eyes,' 'Seated upon the Lion Throne of the Buddha.' And, in 'Stainless Light,' it is said: 'Omniscient Wisdom Body,' 'Pervasive Lord, Sun-like Body,' 'Possessing Lotus Petal Blossoming Eyes,' 'From its Sixteen Divisions,' 'The Buddha, the Nature of the Four Bodies,' 'Seated upon the Vajra Lion Throne.' As it is said, the Sun-like Body is the Sambhogakāya (Enjoyment Body), and the Lotus Petal Blossoming Eyes are the Nirmāṇakāya (Emanation Body), both of which are said to be the Wisdom Body spoken of in the Tantras. What is spoken of in the Tantras is the Ultimate Truth Body, and in the great commentary on the Tantras, 'Stainless Light,' the meaning of correctly expressing the name of the Ultimate Truth has been very clearly explained. The nature of the Sambhogakāya and Nirmāṇakāya of the Ultimate Truth is also as the noble Mañjuśrī (Gentle Glory) briefly stated his own view: 'The aggregate of form is limitless, it is my supreme Emanation Body.' 'The aggregate of sound is limitless, it is my perfect Enjoyment Body.' From this, it is known that the aggregate of form is the form of emptiness of all aspects, which is to be known by each self-aware wisdom; the aggregate of sound is the indestructible sound image of all aspects, which is the ultimate intention of the great secret Mind Commentary of the Tantras. Furthermore, your view, that the nature of the mind of sentient beings, which is definitely a wrong view, is not compatible with the Coemergent Body of Vajrasattva (Diamond Being), the perfectly complete Buddha, because the five aggregates and five elements, etc., the five obscurations, are separated from the five immutable ones; the six faculties and six objects, etc., the six obscurations, are separated from the six immutable ones. In this way, the aggregates, elements, and sources that are free from obscurations become of one taste, and are not born from the supreme, immutable bindu (drop) of the A syllable (藏文：ཨ，梵文天城體：अ，梵文羅馬擬音：a，漢語字面意思：A), but are the moments of arising and ceasing characteristics that flow without ceasing, and are not the supreme, immutable, unmoving moment of Vajra Wisdom Time, therefore, it is not from it that the wheel of aggregates, elements, and sources without obscurations is generated. As the basis for this argument, in 'Stainless Light,' it is said: 'Here, the immutable ones are form, feeling, perception, formation, and consciousness, these without obscurations are the five immutable ones, which are said to be the Great Emptiness.' Similarly, earth, water, fire, wind, and space, these elements without obscurations, are immutable.

ལྔར་གསུངས་སོ། ། འགྱུར་མེད་དྲུག་ནི་མིག་དང་། རྣ་བ་དང་སྣ་དང་ལྕེ་དང་ལུས་དང་ཡིད་སྒྲིབ་པ་མེད་པ་ རྣམས་ཏེ། སོ་སོ་རང་གི་ཡུལ་འཛིན་པ་སྤངས་པ་རྣམས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་དང་སྒྲ་ དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་བྱ་དང་། ཆོས་ཀྱི་ཁམས་སྒྲིབ་པ་མེད་པ་རྣམས་ཀྱང་། འགྱུར་མེད་དྲུག་ ཏུ་གསུངས་ཏེ། ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་འདི་རྣམས་གཅིག་ཏུ་རོ་མཉམ་པར་གྱུར་པ་ ནི་ཐིག་ལེ་སྟོང་པར་འགྱུར་རོ། །ཐིག་ལེ་དེ་ཡང་མི་འཕོ་བར་གྱུར་ན་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བར་ བརྗོད་དོ། །མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བ་དེ་ཡང་ཨ་ཡིག་སྟེ། ཨ་ཡིག་ལས་བྱུང་བ་ནི་ཡང་དག་པར་ རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་མ་ནིང་གི་གོ་ འཕང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུ་ཞེས་བརྗོད་དེ་ཤེས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་བདག་ཉིད་རྒྱུ་དང་འབྲས་ བུ་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཞེས་སྨྲའོ་དེའི་ལན་ནི། འདི་ལྟར་ལོག་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་ ཕུང་པོ་ཁམས་སོགས་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་པ་ཆེན་པོ་འགྱུར་མེད་ལྔ་དང་ཐིག་ལེ་སྟོང་ 6-173 པ་འགྱུར་མེད་དྲུག་མ་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པའི་གཏན་ཚིག་མ་གྲུབ་སྟེ། དྲི་མེད་འོད་ལས། སྟོང་ ཆེན་འགྱུར་མེད་ལྔའི་སྐབས་སུ། ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་པས་ རང་རིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་དང་། དེ་ལྟར་ཝཾ་ཡིག་ནི་སྟོང་པ་ཆེན་པོ་འགྱུར་མེད་ལྔ་ པ་དམིགས་པ་མེད་པའི་སྙིང་རྗེའི་བདག་ཉིད་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལས་འདས་པ་པྲ་ཕབ་ པའི་རང་བཞིན་དང་མཚུངས་པ་རྣལ་འབྱོར་པས་རྟོགས་པར་བྱའོ་ཞེས་དང་། ཐིག་ལེ་སྟོང་ པ་འགྱུར་མེད་དྲུག་ནི་ཨེ་ཡིག་ཆོས་འབྱུང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་སོ་ ཞེས་དང་། དེ་ལྟར་ན་ཐིག་ལེ་སྟོང་པ་འགྱུར་མེད་དྲུག་ནི་ཆོས་འབྱུང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཨེ་ཡིག་ སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་པྲ་ཕབ་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ པས་འགྱུར་མེད་ལྔ་དང་། འགྱུར་མེད་དྲུག་གི་ངོ་བོ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ ཀྱི་གཟུགས་ཡིན་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ནི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་ཡིན་ ཏེ། དབང་མདོར་བསྟན་པར། སྣ་ཚོགས་གཟུགས་བརྙན་འོད་གསལ་བ་ཞེས་དང་། དྲི་མེད་ འོད་ལས། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་སླད་དུ། རང་གི་སེམས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བརྟགས་ པའི་ཆོས་དང་བྲལ་བ་གཞོན་ནུ་མ་རྣམས་ཀྱིས་མེ་ལོང་ལ་སོགས་པ་ལ་ཕྲ་ཕབ་པ་བཞིན་དུ་ རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་རང་གི་སེམས་ཀྱི་འོད་གསལ་མངོན་སུམ་དུ་ནམ་མཁའ་ལ་སྣང་ བ་འདོད་པའི་དོན་གྱི་འབྲས་བུ་སྟེར་བ་སྟེ་ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །དེས་ན་ལོག་པ་ཉིད་དུ་ ངེས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་སེམ

【現代漢語翻譯】五種不變（ལྔར་གསུངས་སོ། ）已經闡述完畢。六種不變（འགྱུར་མེད་དྲུག་）是指眼睛、耳朵、鼻子、舌頭、身體和意識沒有被遮蔽的狀態，即各自捨棄了執著于自身對境的狀態。同樣，色、聲、香、味、觸和法界沒有被遮蔽的狀態，也被稱為六種不變。這些蘊、界、處融為一體，達到平等一味的狀態，就變成了空性明點（ཐིག་ལེ་སྟོང་པར་འགྱུར་རོ། ）。如果這個明點不發生變化，就被稱為至高不變（མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བར་བརྗོད་དོ། ）。這個至高不變就是阿字（ཨ་ཡིག་），從阿字中產生的就是圓滿正等覺佛陀，是智慧和方便的本體，金剛薩埵（རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་）無性別的果位，被稱為俱生身（ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུ་），因為它是能知和所知的本體，是因和果無二無別的狀態。有人說：『因此，可以這樣說，眾生的心性本來就是顛倒的，五蘊、十二處等遠離遮蔽的大空性，不是五種不變，空性明點也不是六種不變等等。』這種說法是不成立的。在《無垢光經》（དྲི་མེད་འོད་）中，關於五種不變的大空性（སྟོང་ཆེན་འགྱུར་མེད་ལྔའི་སྐབས་སུ། ）時說：『一切並非沒有事物，因為瑜伽士是自知的。』同樣，వం（藏文，ཝཾ་ཡིག་，梵文天城體：वं，梵文羅馬擬音：vaṃ，漢語字面意思：വം字）字是大空性五種不變，是無緣大悲的本體，超越了微塵的自性，與普拉帕（པྲ་ཕབ་）的自性相同，瑜伽士應當證悟它。』空性明點六種不變是埃（藏文，ཨེ་ཡིག་，梵文天城體：ए，梵文羅馬擬音：e，漢語字面意思：埃字）字，是法界生起之處，是遍一切處的空性之相。』因此，空性明點六種不變是法界生起之處，是金剛持埃字，是具有空性所緣的普拉帕自性。』因此，五種不變和六種不變的體性是遍一切處的空性之相，而空性之相是心的自性光明。在《總集經》（དབང་མདོར་བསྟན་པར། ）中說：『種種色相是光明。』在《無垢光經》中說：『爲了獲得大手印的成就，瑜伽士們應當像少女們在鏡子等物上顯現影像一樣，將自己的心光明顯現在虛空中，遠離自己心所分別的法，這樣就能賜予所 желаемого 果。』因此，眾生的心性本來就是顛倒的。

【English Translation】 The five immutables (ལྔར་གསུངས་སོ། ) have been explained. The six immutables (འགྱུར་མེད་དྲུག་) refer to the state where the eyes, ears, nose, tongue, body, and consciousness are without obscuration, that is, each has abandoned clinging to its own object. Similarly, the states where form, sound, smell, taste, touch, and the realm of phenomena are without obscuration are also called the six immutables. When these aggregates, elements, and sources merge into one, reaching a state of equality, they become the empty bindu (ཐིག་ལེ་སྟོང་པར་འགྱུར་རོ། ). If this bindu does not change, it is called the supreme immutable (མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བར་བརྗོད་དོ། ). This supreme immutable is the letter 'A' (ཨ་ཡིག་), and from the letter 'A' arises the perfectly enlightened Buddha, who is the embodiment of wisdom and skillful means, the androgynous state of Vajrasattva (རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་), called the coemergent body (ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུ་), because it is the embodiment of the knower and the known, the state where cause and effect are inseparable. Someone says: 'Therefore, it can be said that the nature of sentient beings is inherently inverted, and the great emptiness free from obscurations such as the five aggregates and twelve sources is not the five immutables, nor is the empty bindu the six immutables, and so on.' This statement is not established. In the 'Stainless Light Tantra' (དྲི་མེད་འོད་), regarding the great emptiness of the five immutables (སྟོང་ཆེན་འགྱུར་མེད་ལྔའི་སྐབས་སུ། ), it says: 'Everything is not without substance, because the yogi is self-aware.' Similarly, the letter vaṃ (藏文，ཝཾ་ཡིག་，梵文天城體：वं，梵文羅馬擬音：vaṃ，漢語字面意思：വം字) is the great emptiness of the five immutables, the embodiment of impartial compassion, transcending the nature of minute particles, and is similar to the nature of prapab (པྲ་ཕབ་), which the yogi should realize.' The empty bindu of the six immutables is the letter e (藏文，ཨེ་ཡིག་，梵文天城體：ए，梵文羅馬擬音：e，漢語字面意思：埃字), the source of phenomena, the form of emptiness that is all-pervasive.' Therefore, the empty bindu of the six immutables is the source of phenomena, the Vajradhara E, the nature of prapab with the object of emptiness.' Therefore, the essence of the five immutables and the six immutables is the form of emptiness that is all-pervasive, and the form of emptiness is the clear light of the nature of mind. In the 'Collected Teachings Tantra' (དབང་མདོར་བསྟན་པར། ) it says: 'Various forms are clear light.' In the 'Stainless Light Tantra' it says: 'For the sake of attaining the siddhi of Mahamudra, yogis should manifest the clear light of their own minds in the sky, just as young women manifest images in mirrors and so on, free from the phenomena that are discriminated by their own minds, so that it bestows the fruit of the desired meaning.' Therefore, the nature of sentient beings is inherently inverted.

ས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར། སྟོང་ཆེན་འགྱུར་མེད་ལྔ་དང་འགྱུར་མེད་དྲུག་གི་ངོ་བོ་ཡིན་པར་གྲུབ་བོ། །གལ་ཏེ་ ལོག་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་ཕུང་པོ་ཁམས་སོགས་སྒྲིབ་བྲལ་ཏུ་གྱུར་ པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། ལོག་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་སེམས་ཅན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པའི་ སྒྲིབ་བྲལ་མ་ཡིན་ཀྱང་། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་དེ་གདོད་མ་ཉིད་ནས་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་ 6-174 བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ཏེ། སྔར་དྲངས་པའི་ལུང་དེ་དག་གིས་གྲུབ་ཅིང་། དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་ ལས། རྩ་རྒྱུད་ཀྱི་སྟོན་པ་པོ་ངོས་འཛིན་པའི་སྐབས་སུ། མཆོག་གི་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཞེས་ པ་ལ་མཆོག་གི་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ནི་སྐད་ཅིག་གཅིག་དང་རྣམ་པ་ལྔ་དང་། རྣམ་པ་ཉི་ཤུ་ དང་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་འགྱུར་བ་མེད་ པའི་བདེ་བ་ནི་མཆོག་ཡིན་ལ། དེས་དང་པོར་སངས་རྒྱས་པ་ནི་མཆོག་གི་དང་པོའི་སངས་ རྒྱས་ཏེ་མཆོག་གི་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་དེ་ཡིས་སོ་ཞེས་དང་། དང་པོའི་སྒྲ་ནི་ཐོག་མ་དང་ཐ་ མ་མེད་པའི་དོན་ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེའི་དགོངས་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ རང་བཞིན་འོད་གསལ་དེ་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྣམ་པར་དག་ཅིང་། རང་བཞིན་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བའི་སྐུ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པ་བཞིས་ དང་པོར་རམ་གདོད་མ་ཉིད་ནས་སངས་རྒྱས་པ་ལ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཞེས་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་ཉིད་མ་རྟོགས་པ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་གང་ དུ་ཡང་མི་རྙེད་ལ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་མཐར་ཐུག་པའི་ ཚུལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་འགྲེལ་པ་སྐོར་གསུམ་གྱིས་གསལ་བར་མཛད་པའི་དོན་རྣམ་པ་ ཐམས་ཅད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་པྲ་ཕབ་པའི་སྣང་བ་དང་མཚུངས་པ་བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་སྦ་ ཞིང་གསང་བར་བྱ་བ་དེ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་སེམས་རང་རིག་རང་གསལ་ཞེས་པ་ཙམ་དང་། སེམས་ རང་སྟོང་སྐྱེ་མེད་ཞེས་སོགས་ཙམ་གྱིས་ནི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་གྱི་གོ་མི་ཆོད་ ཅིང་། དེ་ནི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་དང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དང་། ལྷན་ ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བའི་སྐུ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དང་པོའི་སངས་རྒྱས་དེ་ཉིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་པས་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རྣམ་པ་པྲ་ཕབ་པའི་སྣང་བ་ལྟ་ བུར་བཞུགས་ཤིང་། དེ་ལྟ་བུའི་ཕུང་པོ་སོགས་གདོད་མ་ནས་སྒྲིབ་པ་མེད་པ་དང་གཅིག་ཏུ་ 6-175 འདྲེས་པ་དང་རོ་མཉམ་པར་གྱུར་པ་ལ་སྟོང་པ་ཆེན་པོ་འགྱུར་མེད་ལྔ་དང་། འགྱུར་མེད་དྲུག་ ཏུ་གསུངས་པ་ཡིན་གྱི་མ་དག་པའི་ཕུང་པོ

【現代漢語翻譯】因為地的法性也是心的自性光明，所以成立為空性大不變五者和不變六者的體性。如果認為，必定是迷亂的眾生的法性，不是脫離了蘊、界等障礙的狀態，那麼，即使是必定迷亂的眾生沒有斷除障礙，不是脫離障礙的狀態，法性的自性從原始以來就是脫離障礙的智慧身，這已由之前引用的教證成立。在無垢光（Vimalaprabha）中，在識別根本續的導師時說，至高無上的原始佛（Adibuddha）被稱為至高無上的原始佛，至高無上的原始佛的特徵是剎那、五相、二十相和幻網所顯現的圓滿正覺，不變的安樂是至高無上的，他最初成佛是至高無上的原始佛，至高無上的原始佛就是他。最初的詞語是沒有開始和結束的意思。其密意是，一切眾生的心的自性光明，其自性從一切垢染中解脫，自性俱生的大樂之身，顯現四種圓滿正覺，最初或原始成佛被稱為原始佛。如果心的自性光明沒有證悟，就找不到所謂的原始佛。心的自性光明是金剛乘究竟的法，菩提心的三輪釋中清楚地闡述了，類似於將一切相的空性（Sarva-ākāra-śūnyatā）隱藏起來，對於孩童般的眾生應當保密，僅僅是心自明自顯，或者心自空無生等，不能理解心的自性光明，也不是如來藏（Tathāgatagarbha）、原始佛、自性身和俱生大樂之身。原始佛是具有一切相的空性之身，如蘊、界和處等相都如幻象般存在，這樣的蘊等從原始以來就與無垢無別，融為一體，成為同味，這被稱為空性大不變五者和不變六者，而不是不清凈的蘊。 The nature of earth is also the clear light of the mind's nature, therefore, it is established as the essence of the five great immutable states and the six immutable states. If one thinks that the nature of sentient beings, which is definitely deluded, is not free from the obscurations of the skandhas (aggregates), dhātus (elements), etc., then even if the sentient being who is definitely deluded has not abandoned the obscurations and is not free from obscurations, the very essence of the nature is the body of wisdom that is free from obscurations from the very beginning. This is established by the previously cited scriptures. In the Vimalaprabha (無垢光), in the context of identifying the teacher of the root tantra, the supreme primordial Buddha (Adibuddha) is called the supreme primordial Buddha. The characteristic of the supreme primordial Buddha is that he is manifested by a single moment, five aspects, twenty aspects, and the net of illusion, and immutable bliss is supreme. He who first attained Buddhahood is the supreme primordial Buddha, and the supreme primordial Buddha is he. The word 'first' means without beginning or end. Its intention is that the clear light of the mind's nature of all sentient beings is by nature completely pure from all defilements, and the body of innate bliss is manifested by the fourfold perfect enlightenment. The first or primordial enlightenment is called the primordial Buddha. If the clear light of the mind's nature is not realized, then the so-called primordial Buddha cannot be found anywhere. The clear light of the mind's nature is the ultimate Dharma of the Vajrayana, which is clearly explained in the three rounds of commentary on Bodhicitta (覺悟之心). It is like concealing the appearance of emptiness in all its aspects (Sarva-ākāra-śūnyatā), which should be kept secret from childish beings. Merely saying 'mind is self-aware and self-illuminating' or 'mind is self-empty and unborn' does not comprehend the clear light of the mind's nature, nor is it the Tathāgatagarbha (如來藏), the primordial Buddha, the Svabhāvikakāya (自性身), or the innate body of bliss. The primordial Buddha is the body of emptiness in all its aspects, and the appearance of the skandhas (蘊), dhātus (界), and āyatanas (處) is like an illusion. Such skandhas, etc., are primordially inseparable from the stainless and become one taste. This is called the five great immutable states and the six immutable states, not the impure skandhas.

【English Translation】 Because the nature of earth is also the clear light of the mind's nature, it is established as the essence of the five great immutable states and the six immutable states. If one thinks that the nature of sentient beings, which is definitely deluded, is not free from the obscurations of the skandhas, dhātus, etc., then even if the sentient being who is definitely deluded has not abandoned the obscurations and is not free from obscurations, the very essence of the nature is the body of wisdom that is free from obscurations from the very beginning. This is established by the previously cited scriptures. In the Vimalaprabha, in the context of identifying the teacher of the root tantra, the supreme primordial Buddha (Adibuddha) is called the supreme primordial Buddha. The characteristic of the supreme primordial Buddha is that he is manifested by a single moment, five aspects, twenty aspects, and the net of illusion, and immutable bliss is supreme. He who first attained Buddhahood is the supreme primordial Buddha, and the supreme primordial Buddha is he. The word 'first' means without beginning or end. Its intention is that the clear light of the mind's nature of all sentient beings is by nature completely pure from all defilements, and the body of innate bliss is manifested by the fourfold perfect enlightenment. The first or primordial enlightenment is called the primordial Buddha. If the clear light of the mind's nature is not realized, then the so-called primordial Buddha cannot be found anywhere. The clear light of the mind's nature is the ultimate Dharma of the Vajrayana, which is clearly explained in the three rounds of commentary on Bodhicitta. It is like concealing the appearance of emptiness in all its aspects (Sarva-ākāra-śūnyatā), which should be kept secret from childish beings. Merely saying 'mind is self-aware and self-illuminating' or 'mind is self-empty and unborn' does not comprehend the clear light of the mind's nature, nor is it the Tathāgatagarbha, the primordial Buddha, the Svabhāvikakāya, or the innate body of bliss. The primordial Buddha is the body of emptiness in all its aspects, and the appearance of the skandhas, dhātus, and āyatanas is like an illusion. Such skandhas, etc., are primordially inseparable from the stainless and become one taste. This is called the five great immutable states and the six immutable states, not the impure skandhas. The nature of earth is also the clear light of the mind's nature, therefore, it is established as the essence of the five great immutable states and the six immutable states. If one thinks that the nature of sentient beings, which is definitely deluded, is not free from the obscurations of the skandhas (aggregates), dhātus (elements), etc., then even if the sentient being who is definitely deluded has not abandoned the obscurations and is not free from obscurations, the very essence of the nature is the body of wisdom that is free from obscurations from the very beginning. This is established by the previously cited scriptures. In the Vimalaprabha (無垢光), in the context of identifying the teacher of the root tantra, the supreme primordial Buddha (Adibuddha) is called the supreme primordial Buddha. The characteristic of the supreme primordial Buddha is that he is manifested by a single moment, five aspects, twenty aspects, and the net of illusion, and immutable bliss is supreme. He who first attained Buddhahood is the supreme primordial Buddha, and the supreme primordial Buddha is he. The word 'first' means without beginning or end. Its intention is that the clear light of the mind's nature of all sentient beings is by nature completely pure from all defilements, and the body of innate bliss is manifested by the fourfold perfect enlightenment. The first or primordial enlightenment is called the primordial Buddha. If the clear light of the mind's nature is not realized, then the so-called primordial Buddha cannot be found anywhere. The clear light of the mind's nature is the ultimate Dharma of the Vajrayana, which is clearly explained in the three rounds of commentary on Bodhicitta (覺悟之心). It is like concealing the appearance of emptiness in all its aspects (Sarva-ākāra-śūnyatā), which should be kept secret from childish beings. Merely saying 'mind is self-aware and self-illuminating' or 'mind is self-empty and unborn' does not comprehend the clear light of the mind's nature, nor is it the Tathāgatagarbha (如來藏), the primordial Buddha, the Svabhāvikakāya (自性身), or the innate body of bliss. The primordial Buddha is the body of emptiness in all its aspects, and the appearance of the skandhas (蘊), dhātus (界), and āyatanas (處) is like an illusion. Such skandhas, etc., are primordially inseparable from the stainless and become one taste. This is called the five great immutable states and the six immutable states, not the impure skandhas.

་ཁམས་སོགས་གསར་དུ་སྒྲིབ་བྲལ་དུ་གྱུར་པ་དང་རོ་ མཉམ་པ་དང་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་གྱུར་པ་ནི། སྟོང་ཆེན་འགྱུར་མེད་ལྔ་དང་། འགྱུར་མེད་དྲུག་ དབྱེར་མེད་པ་ཨེ་ཝཾ་གི་དོན་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་འདྲ་བ་ནི་གསར་ དུ་སངས་རྒྱས་པ་ཐོག་མ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཕུང་པོ་ཁམས་སོགས་ ལ་སྒྲིབ་པ་དང་བཅས་པའི་ཕུང་པོ་ཁམས་སོགས་གཞན་དང་། སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་ཕུང་པོ་ ཁམས་སོགས་པྲ་ཕབ་པའི་སྣང་བ་དང་མཚུངས་པ་ཆ་གཉིས་སུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་དུ་གནས་པ་ནི་རྒྱུད་ཀྱི་དགོངས་པ་གསང་ བ་ལས་ཀྱ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་གསང་བར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་ཕུངཔོ་ཁམས་དང་ སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐྱེད་པ་ནི་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དོན་ཡིན་གྱི། རྣལ་འབྱོར་པའི་ལམ་དུས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་མི་འཕོ་བའི་བདེ་བ་དེས། རྣལ་འབྱོར་པའི་ཕུང་པོ་ ཁམས་སོགས་སྒྲིབ་བྲལ་དུ་སྐྱེད་པ་ནི། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དོན་མ་ཡིན་ ཏེ་རྣལ་འབྱོར་པའི་ལམ་དུས་ཀྱི་ཐིག་ལེ་མི་འཕོ་བའི་བདེ་བ་དེས། རྣལ་འབྱོར་པའི་ཕུང་པོ་ ཁམས་སོགས་ཉམས་ཤིང་ཟད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱི། ཕུང་པོ་ཁམས་སོགས་སྒྲིབ་བྲལ་དུ་སྐྱེད་ པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཁོར་བ་སྙིང་པོ་མེད་དེ་ཟད་གྱུར་པ། །དེ་ལས་སྐྱེས་བུའི་སངས་རྒྱས་ ཉིད་འབྲས་ཏེ། །ཆུ་ཤིང་གི་ནི་འབྲས་བུ་སྨིན་པ་རྣམས། །ཆུ་ཤིང་ཉམས་པས་ཡང་དག་འབྱུང་ པ་བཞིན། སྡིག་པ་དང་ནི་ཤིང་སྤྲིན་སེམས་ཅན་རྣམས། །གང་ལས་བྱུང་བ་དེ་དང་དེ་ཉམས་ བྱེད། །དེ་བཞིན་རྣལ་འབྱོར་དག་གི་སེམས་དེ་ནི། །སྒྱུ་མ་རྣམ་པར་ཉམས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། ། ཞེས་གསུངས་པའོ། །དེས་ན་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ 6-176 ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་ དག་ཅིང་རང་འབྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་སྐུར་གདོད་མ་ཉིད་ནས་ བཞུགས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ལས། སངས་རྒྱས་ཐོག་མ་ཐ་མ་ མེད། །དང་པོའི་སངས་རྒྱས་རིས་མེད་པ། །ཡེ་ཤེས་མིག་གཅིག་དྲི་མ་མེད། །ཡེ་ཤེས་ལུས་ ཅན་དེ་བཞིན་གཤེགས། །ཞེས་དང་། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ཀྱི་ཡུལ། །སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ ཡིད་གནས་པ། །སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ནང་གནས། །དེ་དག་སེམས་དང་མཉམ་ཉིད་སོན། ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ཀྱི་ནང་ན་གནས་པ་དང་སེམས་དང་མཉམ་པ་ ཉིད་དུ་སོན་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཁོ་ན་ལ་དགོངས་པ་ ཡིན་ནོ། ། དཔལ་བརྟག་པ་གཉིས་པའི་རྒྱུད་དུ་ཡང་། ལུས་ལ་ཡེ་

【現代漢語翻譯】當蘊、界等新近變得無垢，並且融為一體時，這並非指五種大空性不變和六種不變無別的伊旺（ཨེ་ཝཾ，梵文：एवं，羅馬轉寫：evaṃ，漢語字面意思：如是）之第一佛，因為那樣就成了新近成佛，有了初始。因此，對於具有垢染的蘊、界等，以及無垢的蘊、界等，如同鏡中顯現的影像，一切眾生從無始以來就以法相和法性的形式存在，這比密續的意旨更為隱秘。像這樣，由俱生樂本身生起無垢的蘊、界和處之輪，才是時輪的意義。瑜伽士道中，不移動的時點之樂，使瑜伽士的蘊、界等變得無垢，這並非第一佛時輪的意義，因為瑜伽士道中，不移動的時點之樂，會使瑜伽士的蘊、界等衰敗耗盡，而不是使蘊、界等變得無垢。輪迴沒有實義，終將耗盡，從中生出士夫的佛性果實。如同水樹的果實成熟，水樹衰敗時也會掉落。罪惡、樹木、雲朵和眾生，從何處產生，就會使那處衰敗。同樣，瑜伽士的心，也會使幻象完全衰敗。』因此，第一佛是所有眾生心中本具的自性光明，是遠離了突發污垢的自性清凈，是自生智慧俱生大樂之身，從原始以來就存在。如《名稱真實經》所說：『無始無終之佛陀，第一佛陀無分別，智慧獨眼無垢染，智慧之身如來也。』以及『一切眾生心之境，一切眾生心所住，一切眾生心內住，彼等與心同體性。』意思是說，安住於一切眾生心中，並且與心同體性的，是指心的法性自性光明。

【English Translation】 When the skandhas (aggregates), dhatus (elements), etc., newly become free from obscurations and become homogeneous and mixed as one, this does not refer to the first Buddha of the five great immutable emptinesses and the six immutable indivisibilities of E-vam (ཨེ་ཝཾ，梵文：एवं，Roman transliteration: evaṃ, literal Chinese meaning: thus), because that would become newly enlightened, with a beginning. Therefore, for the skandhas, dhatus, etc., that have obscurations, and the skandhas, dhatus, etc., that are without obscurations, like the appearance of a reflection in a mirror, all sentient beings have existed as phenomena and the nature of phenomena from beginningless time, which is even more secret than the secret intention of the tantras. Like this, the arising of the wheel of the unobstructed skandhas, dhatus, and ayatanas (sources) by that very coemergent bliss is the meaning of the Kalachakra (Wheel of Time). The bliss of the unmoving bindu (drop) of the yogi's path, which causes the yogi's skandhas, dhatus, etc., to become unobstructed, is not the meaning of the first Buddha Kalachakra, because the bliss of the unmoving bindu of the yogi's path causes the yogi's skandhas, dhatus, etc., to decay and be exhausted, and does not cause the skandhas, dhatus, etc., to become unobstructed. Samsara (cyclic existence) has no essence and will be exhausted, from which the Buddha nature fruit of the person arises. Just as the fruits of a water tree ripen, they also fall when the water tree decays. Sins, trees, clouds, and sentient beings, from where they arise, will cause that place to decay. Likewise, the mind of the yogis will cause the illusion to completely decay.' Therefore, the first Buddha is the naturally luminous nature of the mind of all sentient beings, which is naturally pure from adventitious stains, and is the spontaneously arisen wisdom, the great bliss body of coemergence, which has existed from the beginning. As it says in the 'Namasangiti' (The Recitation of Names): 'The Buddha without beginning or end, the first Buddha without distinctions, the one eye of wisdom without stains, the Tathagata (Thus-Gone One) with a body of wisdom.' And 'The object of the minds of all sentient beings, the dwelling place of the minds of all sentient beings, the dwelling within the minds of all sentient beings, those are the seeds of equality with the mind.' The meaning is that the one who dwells within the minds of all sentient beings and is the seed of equality with the mind refers to the naturally luminous nature of the mind.

ཤེས་ཆེན་པོ་གནས། །རྟོག་པ་ ཐམས་ཅད་ཡང་དག་སྤངས། །དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་པོ། །ལུས་ལ་གནས་ཀྱང་ལུས་སྐྱེས་ མིན། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། དེའི་འགྲེལ་པ་འཕགས་པ་རྗེ་བཙུན་སྙིང་པོས་མཛད་པར། ཨེ་ ཝཾ་གི་ཡི་གེ་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི་ལུས་གནས་ཏེ་ལྟེ་བར་གནས་པའོ། ། དེ་ལྟར་ན། ལུས་གནས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ནི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤང་པར་གྲུབ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་དང་ལས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱའི་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ཤེས་རབ་ ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཡེ་ཤེས་རྟོག་པའི་དྲ་བ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་པ་ངེས་པའོ། །དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ སེམས་དཔའ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ཀུན་ཏུ་བསྐྱེད་པའི་ཧེ་རུ་ཀ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུའོ། ། དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་པོ་ཞེས་པ་ཕུང་པོ་དྲུག་རྣམས་དང་། ཁམས་དྲུག་རྣམས་དང་། དབང་པོ་དྲུག་རྣམས་དང་། ཡུལ་དྲུག་རྣམས་དང་། ལས་ཀྱི་དབང་པོ་དྲུག་རྣམས་དང་། ལས་ ཀྱི་དབང་པོའི་བྱ་བ་དྲུག་རྣམས་ཏེ། དངོས་པོ་འདི་རྣམས་ལ་ཁྱབ་པ་པོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུའོ། ། 188 ལུས་ལ་གནས་ཀྱང་ལུས་སྐྱེས་མིན་ཞེས་པ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ ཞེས་གསུངས་ཏེ་ལུས་ལ་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་དེ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་རྟོག་པའི་དྲ་བ་དང་བྲལ་བ་ཡང་། རང་ བཞིན་གྱིས་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཞིང་། ཧེ་རུ་ཀ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་པར་གསུངས་པའི་ ཕྱིར། སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ པའི་སྐུ་ཡིན་པར་གྲུབ་བོ། །ཡང་རྒྱུད་དེ་ཉིད་ལས། འདི་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཉིད། །ཐམས་ ཅད་ལུས་ལ་རྣམ་པར་གནས། །གཉིས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ། །དངོས་དང་དངོས་ མེད་བདག་ཉིད་གཙོ། །བརྟན་དང་གཡོ་བ་ཁྱབ་ནས་གནས། །སྒྱུ་མའི་གཟུགས་ཅན་ཉིད་དུ་ འདོད། །ཅེས་པ་སྟེ་སྒྱུ་མའི་གཟུགས་ཅན་ནི་འོད་གསལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ དོ། ། རྡོར་སྙིང་འགྲེལ་པར་ཡང་། ཇི་ལྟར་བུམ་པ་ཞིག་གྱུར་ཀྱང་། །ནམ་མཁའ་ལ་ནི་འཇིག་ པ་མེད། །དེ་བཞིན་ལུས་འདི་ཞིག་གྱུར་ཀྱང་། །ཡེ་ཤེས་ལ་ནི་འཇིག་པ་མེད། །ཅེས་དང་། མཁའ་འགྲོ་མ་རྡོ་རྗེ་གུར་དུ་ཡང་། བདག་དང་གཞན་དུ་འཛིན་སྤངས་ཤིང་། །རང་གིས་རིག་ པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། །དངོས་དང་དངོས་མེད་བདག་ཉིད་མཆོག །མཁའ་མཉམ་སྟོང་པ་རྡུལ་དང་ བྲལ། །འདོད་ཆགས་ཆགས་བྲལ་འདྲེས་པ་སྟེ། །ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཤིན་ཏུ་འདྲེས། །དེ་ ཉིད་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ཀྱི་སྲོག །དེ་ཉིད་མི་འགྱུར་དམ་པ་སྟེ། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཐམས་ཅད་ ཁྱབ། །དེ་འདིར་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཏེ། །དཔལ་ལྡན་ཧེ་རུ་ཀ་ཞེས་བྱ། །ཞེས་དང་། མངོན་ པར་བརྗོད་པའི་རྒྱུད་བླ་མར་ཡང་། དེ་ན

【現代漢語翻譯】 '大智安住。一切分別皆已斷。遍及一切事物者。雖住于身而非身生。' 如是說。其釋由聖者自在心所作：'誒旺（藏文ཨེ་ཝཾ，梵文天城體ऐवं，梵文羅馬擬音ai vaṃ，漢語字面意思空性與智慧）之字，具有智慧與方便之體性，乃身之所住，安住于臍。' 如是，身之所住大智慧，即已成就斷除一切分別。遠離壇城之輪、業與智慧之手印分別，般若波羅蜜多之智慧，遠離分別之網，是為定解。彼即金剛薩埵，三界一切生起之黑汝嘎（梵文：Heruka），自性身。 '遍及一切事物者'，指五蘊、六界、六根、六境、六業根、六業根之作用，此等事物所遍及者，乃智慧之身。 '雖住于身而非身生'，謂無生滅之事物。如是說，安住于身之大智慧，乃眾生心之法性，自性光明，彼亦遠離分別之網，自性遠離垢染，是黑汝嘎自性身之故。眾生心之如來藏，即金剛薩埵與俱生之身，如是成就。又，彼續云：'此即大智慧。一切皆于身中安住。無二亦非二之理。事物與非事物之自體。穩固與動搖遍佈而住。是為幻化之身。' 幻化之身，即光明一切種之空性。《金剛心釋》中亦云：'如若瓶已壞，虛空無壞滅。如是身雖壞，智慧無壞滅。' 又，《空行母金剛帳》中雲：'斷除自他之執著，自識之智慧。事物與非事物之勝性。等同虛空空性離塵垢。貪慾離貪慾融合。方便與智慧極融合。彼即眾生之命。彼即不變之勝者。彼即一切所遍及。彼即此處佛之智慧。名為具德黑汝嘎。' 又，《現觀莊嚴經》中雲：彼等……

【English Translation】 'The great wisdom abides. All discriminations are completely abandoned. The one who pervades all things. Though dwelling in the body, is not born of the body.' Thus it is said. Its commentary, made by the noble Lord Atisha: 'The letter E-Vam (藏文ཨེ་ཝཾ，梵文天城體ऐवं，梵文羅馬擬音ai vaṃ，漢語字面意思空性與智慧), possessing the nature of wisdom and means, is the abode of the body, dwelling in the navel.' Thus, the great wisdom dwelling in the body is established as abandoning all discriminations. It is separate from the discriminations of the mandala's wheel, actions, and wisdom mudras. The wisdom of Prajnaparamita, separate from the net of discriminations, is a definite understanding. That is Vajrasattva, the Heruka (Sanskrit: Heruka) who generates all three realms, the Svabhavikakaya (essence body). 'The one who pervades all things' refers to the five skandhas, the six dhatus, the six indriyas, the six objects, the six karma indriyas, and the functions of the six karma indriyas. The one who pervades these things is the wisdom body. 'Though dwelling in the body, is not born of the body' means it is without the nature of arising and ceasing. As it is said, the great wisdom dwelling in the body is the natural luminosity of the minds of sentient beings. It is also free from the net of discriminations and naturally free from defilements, because it is the Svabhavikakaya of Heruka. The Tathagatagarbha of sentient beings' minds is established as Vajrasattva and the Sahajakaya (co-emergent body). Furthermore, that tantra says: 'This is the great wisdom itself. All abide distinctly in the body. The principle of neither two nor not two. The essence of things and non-things. Abiding pervading the stable and the moving. It is considered the illusory form.' The illusory form is the emptiness of all aspects of luminosity. Also in the Vajra Heart Commentary: 'Even if a vase is broken, space is not destroyed. Likewise, even if this body is destroyed, wisdom is not destroyed.' And in the Dakini Vajra Tent: 'Abandoning the grasping of self and other, the wisdom of self-awareness. The supreme nature of things and non-things. Space-like emptiness, free from dust. Attachment and detachment mingled. Means and wisdom are utterly mingled. That is the life of all beings. That is the unchanging supreme. That is what pervades all. That here is the Buddha's wisdom. Called glorious Heruka.' Also, in the Uttaratantra Shastra: Those...

ི་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ཀྱི་སྲོག །དེ་ཉིད་མི་འགྱུར་དམ་ པ་ཡིན། །དེ་ཉིད་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་བྱེད་དེ། །ལུས་ཀུན་ལ་ནི་རྣམ་པར་གནས། །དེ་ཉིད་ སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཏེ། །ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཡིན་པ་བཤད། །ཅེས་དང་། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ 6-177 ཀྱང་། ས་ཡི་དཀྱིལ་ན་ཡོད་པའི་ཆུ། །དྲི་མ་མེད་པར་གནས་པ་ལྟར། །ཉོན་མོངས་ནང་ན་ཡེ་ ཤེས་ཀྱང་། །དེ་བཞིན་དྲི་མ་མེད་པར་གནས། །ཞེས་དང་། འཕགས་པ་ལྷའི་སྤྱོད་པ་བསྡུས་ པའི་སྒྲོན་མར་ཡང་། ཇི་ལྟར་མར་མེ་བུམ་ནང་གནས། །ཕྱི་རོལ་ཏུ་ནི་སྣང་མི་འགྱུར། །བུམ་པ་ དེ་ཉིད་བཅག་གྱུར་ན། །དེ་འོག་མར་མེའི་འོད་སྣང་འགྱུར། །དེ་བཞིན་བུམ་པ་རང་ལུས་ཉིད། ། དེ་ཉིད་མར་མེ་ལྟ་བུ་ཉིད། །བླ་མའི་ཁ་ཡིས་ལེགས་བཅག་ན། །སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་གསལ་ བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། ལུང་རྣམ་དག་གཞན་ཡང་མང་དུ་ཡོད་མོད་ཀྱི། རེ་ཞིག་ བཞག་གོ། ། དེ་ལྟར་རྣམ་པར་དག་པའི་ལུང་དེ་དག་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུས་ལ་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དྲི་མ་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་ཅིང་། ཡེ་ ཤེས་ཀྱི་སྐུའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡེ་ནས་བཞུགས་པའི་ཚུལ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ རོ། །སྤྱིར་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་ལོག་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་ སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་མཐར་ཐུག་གི་སངས་རྒྱས་སྐུ་བཞི་དང་དོན་དམ་ པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་། དུས་འཁོར་བདེ་མཆོག་ལ་སོགས་པ་ཡིན་པར་གྲུབ་བོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ངེས་པའི་དོན་མི་ཤེས་པ་རྣམས་ནི། སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པའི་ངེས་པའི་དོན་ལ་རྒྱབ་ ཀྱིས་ཕྱོགས་པ་སྟེ། དཔལ་དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་ལས། གང་གིས་མཆོག་གི་དང་པོའི་སངས་ རྒྱས་མི་ཤེས་པ་དེས་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་མི་ཤེས་སོ། །གང་གིས་མཚན་ཡང་དག་ པར་བརྗོད་པ་མི་ཤེས་པ་དེས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་མི་ཤེས་སོ། །གང་གིས་རྡོ་རྗེ་ འཛིན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་མི་ཤེས་པ་དེས་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་མི་ཤེས་སོ། །གང་གིས་སྔགས་ཀྱི་ ཐེག་པ་མི་ཤེས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ནི་འཁོར་བ་པ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ལམ་ དང་བྲལ་བའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། 6-178 ཡང་ཁྱེད་ན་རེ། དྲི་མ་གདོད་མ་ནས་ཟད་པ་དང་། གཉུག་མ་དང་། ཡང་དག་པར་དང་། དོན་དམ་པར་གྲོལ་བ་དང་། བྲལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཟད་པ་དང་སྤངས་པའི་གོ་མི་ཆོད་དེ། དེ་ ལྟར་ཡིན་ན་མི་གཙང་བའི་ཕུང་པོ་འདི་ཡང་སྤངས་པ་ཕུན་ཚོགས་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ། ། དེ་བཞིན་ཉིད་ཙམ་མཐར་ཐུག་གི་འགོག་བདེན་དུ་མི་འགྱུར་ཞིང་། ངེས་དོན་རྒྱ་མཚོར་ཁས་ བླངས་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་བདེན་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། རྣམ་ པར་བཞག་པ་དང་རྣམ་པར་མ་བཞག་པའོ། །

【現代漢語翻譯】『一切有情眾生的生命，那是不變的真諦。』，『那是遍知一切的，存在於一切身軀之中。』，『那是佛陀的智慧，是吉祥黑汝迦（Heruka，本尊名）』，如是說。聖者龍樹（Nagarjuna）也說：『如同存在於大地中心的清水，無垢而住。煩惱之中，智慧也同樣，無垢而住。』。聖者天行論集（Aryadeva）的明燈中也說：『如同燈火置於瓶中，光芒不顯于外。一旦瓶子破碎，燈火的光明便會顯現。同樣，身體如同瓶子，自身如同燈火。若經由上師之口打破瓶子，佛陀的智慧便會顯現。』。諸如此類的清凈經典還有很多，暫且擱置。如是，這些清凈的經典清楚地表明，一切有情眾生的身軀中，本自存在著佛陀的智慧，吉祥黑汝迦（Heruka）自性身的清凈，以及智慧身的本性。總的來說，有情眾生心性的真如，以及特別是那些註定要墮落的有情眾生心性的真如，最終都將成就圓滿的佛陀四身、勝義五智，以及時輪金剛（Kalachakra）、勝樂金剛（Chakrasamvara）等等。那些不瞭解這種究竟意義的人，是背離密宗究竟意義的人。吉祥無垢光（Vimalaprabha）中說：『誰不瞭解至高無上的原始佛，誰就不瞭解《真實名經》（Namasangiti）。誰不瞭解《真實名經》，誰就不瞭解金剛持（Vajradhara）的智慧身。誰不瞭解金剛持的智慧身，誰就不瞭解密宗。誰不瞭解密宗，誰就是輪迴中的眾生，與薄伽梵金剛持的道分離。』。此外，您說：『從根本上斷除垢染，以及本有、真實、究竟的解脫和分離，並不能理解為斷除和捨棄。如果那樣，那麼這不凈的身體也將變得具有圓滿的捨棄。』。真如本身不會成為最終的滅諦，承認究竟意義的海洋也是不合理的。聖者無著（Asanga）說：『真諦有兩種，分別是安立的和不安立的。』

【English Translation】 'The life of all living beings, that is the unchanging truth.' 'That is all-knowing, abiding in all bodies.' 'That is the wisdom of the Buddha, said to be the glorious Heruka (deity name).' Thus it is said. The noble Nagarjuna also said: 'Like the clear water in the center of the earth, it dwells without impurity. In the midst of afflictions, wisdom also dwells without impurity.' In the Lamp for Compendium of Practice (Aryadeva) it also says: 'Like a lamp inside a vase, its light does not appear outside. Once the vase is broken, the light of the lamp will shine forth. Similarly, the body is like a vase, and oneself is like a lamp. If the vase is broken by the words of the guru, the wisdom of the Buddha will become clear.' There are many other pure scriptures like these, but let us set them aside for now. Thus, these pure scriptures clearly show that in the bodies of all sentient beings, there is inherently the wisdom of the Buddha, the purity of the nature body of the glorious Heruka, and the nature of the wisdom body. In general, the suchness of the minds of sentient beings, and especially the suchness of the minds of sentient beings who are destined to fall, will ultimately achieve the complete four bodies of the Buddha, the five wisdoms of ultimate truth, and Kalachakra, Chakrasamvara, and so on. Those who do not understand this definitive meaning are turning their backs on the definitive meaning of the Mantrayana. In the glorious Vimalaprabha (Stainless Light) it says: 'Whoever does not know the supreme primordial Buddha does not know the Namasangiti (The Recitation of Names of Manjushri). Whoever does not know the Namasangiti does not know the wisdom body of Vajradhara. Whoever does not know the wisdom body of Vajradhara does not know the Mantrayana. Whoever does not know the Mantrayana is a samsaric being, separated from the path of the Bhagavan Vajradhara.' Furthermore, you say: 'The exhaustion of defilements from the beginning, and the innate, true, ultimate liberation and separation, cannot be understood as exhaustion and abandonment. If that were the case, then this impure body would also become endowed with perfect abandonment.' Suchness itself will not become the ultimate cessation truth, and admitting the ocean of definitive meaning is also unreasonable. The noble Asanga said: 'Truth is of two types: established and unestablished.'

དེ་ལ་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་ནི་རྣམ་པར་བཞག་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་ ཉིད་ནི་རྣམ་པར་མ་བཞག་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་བདེན་པ་དུ་དག་གིས་བསྡུས་ཞེ་ ན་སྨྲས་པ། རྣམ་པར་བཞག་པའི་བདེན་པ་བཞིས་སོ། །མིང་ནི་གཅིག་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་ པས་སོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི་འགོག་པའི་བདེན་པ་མ་རྟོགས་པ་གསུམ་གྱིས་སོ། །དེ་བཞིན་ ཉིད་ནི་རྣམ་པར་མ་བཞག་པའི་བདེན་པས་སོ། །ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ནི་རྣམ་པར་བཞག་པ་ དང་། རྣམ་པར་མ་བཞག་པ་ལ་དམིགས་པའི་ལམ་གྱི་བདེན་པས་བསྡུས་སོ་ཞེས་དང་། ཡང་ དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་མ་བཞག་པའི་བདེན་པས་བསྡུས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤངས་པ་ལ་བསྐུར་པ་འདེབས་པ་དང་། ངེས་པའི་དོན་གྱི་མདོ་རྒྱུད་དང་བསྟན་བཅོས་དྲི་མ་མེད་པ་མང་པོ་ལ་སུན་འབྱིན་པར་སྨྲ་བ་ཁོ་ ན་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། ཟད་པ་གཉེན་ པོས་ཟད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །སྔོན་ནས་ཟད་པས་དེ་ཕྱིར་ཟད་ཅེས་བསྟན། །ཞེས་པ་དང་། རྒྱུད་ བླར། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་ཡོངས་དག་ཕྱིར། །ཉོན་མོངས་གདོད་ནས་ཟད་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང་། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་སྐྱེ་མ་ཡིན། །ནམ་ཡང་འགག་པར་འགྱུར་བ་ 6-179 མེད། །དུས་རྣམས་ཀུན་དུ་ཉོན་མོངས་མེད། །ཐོག་མ་བར་མཐའ་དྲི་མ་བྲལ། །ཞེས་དང་། རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་པར། སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་དང་། དེའི་ ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་གདོད་མ་ནས་ཟད་ཅིང་འགོག་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པའི་ ལུང་འདི་དག་དོན་ལྡན་གྱི་ལུང་རྣམ་དག་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉོན་མོངས་ པ་གདོད་མ་ནས་ཟད་པ་ཉིད་ལ་ཆོས་དབྱིངས་ཉོན་མོངས་ཟད་མིན་པར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལ་ཁྱབ་པ་མེད་ན་ཉོན་མོངས་གདོད་ནས་ཟད་པས་ཉོན་མོངས་པ་ཟད་པའི་གོ་མི་ཆོད་ པའི་དམ་བཅའ་ཉམས་སོ། །ཡང་དཔལ་བརྟག་པ་གཉིས་པར། ལུས་ལ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ གནས། །རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་སྤངས། །ཞེས་དང་། རྡོ་རྗེ་གུར་དུ། བདག་དང་གཞན་ དུ་འཛིན་སྤངས་ཤིང་། །རང་གིས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། །ཞེས་སོགས་གོང་དུ་དྲངས་པ་དང་། དྲི་མེད་འོད་ལས། ཆོས་འབྱུང་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན། སྣ་ཚོགས་ཡུམ་བཅོམ་ ལྡན་འདས་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་འཁྱུད་པ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ བའོ། །ཞེས་དང་། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པར། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་ཆེན་པོ། །རང་ བཞིན་དག་ཅིང་དྲི་མ་མེད། །ཀུན་བཟང་ཐུགས་མཆོག་ཁ་ལོ་བསྒྱུར། །དཀྱིལ་འཁོར་དམ་པ་ བཤད་དུ་གསོལ། །ཞེས་པའི་ལུང་དེ་དག་ཀྱང་དོན་ལྡན་གྱི་ལུང་རྣམ་དག་མ་ཡིན་པ་འགྱུར་ ཏེ། དྲི་མ་གདོད་མ་ན

【現代漢語翻譯】因此，聖諦四者是安立的真諦。而真如是未安立的真諦。如果問由多少真諦所攝，回答說：由安立的四諦所攝。名言上，由一個苦諦所攝。分別念上，由未證得滅諦的三者所攝。真如由未安立的真諦所攝。正智由緣于安立和未安立的道諦所攝。而且，真如僅僅由未安立的真諦所攝。因為這樣說過。如果有人說這是對最初佛的斷證功德的誹謗，並且是對眾多無垢的了義經、續和論典的駁斥。這是因為，如來大悲經中說：『滅盡非由對治滅，先已滅盡故說滅。』《寶性論》中說：『自性清凈故，煩惱本已盡故。』聖者龍樹說：『法界無生，亦無時滅，一切時中無煩惱，無始無終離垢染。』《寶性論釋》中說：『因為見到心自性光明，並且見到其近分的煩惱從本以來就已滅盡和止息。』如果這些教證不是具有意義的清凈教證，那麼法界的煩惱從本以來就已滅盡，這與顯示法界煩惱未滅相矛盾。如果不是周遍，那麼煩惱從本以來就已滅盡，因此煩惱滅盡的立宗就不能成立。此外，《二觀察續》中說：『身中住有大智慧，一切分別皆已斷。』《金剛鬘續》中說：『斷除自他之執著，自證智慧即是。』等等如上所引。以及《無垢光榮經》中說：『法界是法界自性，各種各樣的佛母薄伽梵與時輪相擁抱，一切時中遠離一切障礙。』以及《密集金剛經》中說：『一切有情之心大，自性清凈無垢染，普賢勝心轉法輪，祈請宣說殊勝壇城。』這些教證也將成為沒有意義的清凈教證，因為從本以來就已清凈的垢染……

【English Translation】 Therefore, the four noble truths are the truths of establishment. Suchness is the truth of non-establishment. If asked, 'By how many truths is it encompassed?' it is said, 'By the four truths of establishment.' In terms of designation, it is encompassed by one truth of suffering. In terms of conceptualization, it is encompassed by the three that have not realized the truth of cessation. Suchness is encompassed by the truth of non-establishment. Correct knowledge is encompassed by the truth of the path that focuses on establishment and non-establishment. Moreover, Suchness is only encompassed by the truth of non-establishment. Because it is said so. To say that this is a slander against the abandonment and realization of the first Buddha, and a refutation of many stainless definitive sutras, tantras, and treatises. This is because, in the Sutra of the Great Compassion of the Tathagata, it says: 'Extinction is not extinguished by an antidote, it is said to be extinguished because it was extinguished from the beginning.' In the Ratnagotravibhāga, it says: 'Because of its naturally pure nature, because afflictions have been exhausted from the beginning.' The noble Nāgārjuna says: 'The realm of phenomena is unborn, nor will it ever cease, in all times there are no afflictions, without beginning or end, free from defilement.' In the commentary on the Ratnagotravibhāga, it says: 'Because one sees the mind's nature as luminous, and because one sees that its proximate afflictions have been exhausted and ceased from the beginning.' If these scriptural citations are not meaningful pure scriptural citations, then the afflictions of the realm of phenomena have been exhausted from the beginning, which contradicts the display of the afflictions of the realm of phenomena not being exhausted. If it is not pervasive, then the afflictions have been exhausted from the beginning, therefore the proposition that afflictions are exhausted cannot be established. Furthermore, in the Dvādasāṅga-tantra, it says: 'Great wisdom dwells in the body, all conceptualizations are completely abandoned.' In the Vajraguṇatantra, it says: 'Having abandoned the grasping of self and other, the wisdom of self-awareness is.' etc., as quoted above. And in the Vimalaprabhā, it says: 'The dharmadhātu is the nature of the dharmadhātu, the various Bhagavati mothers embracing the Kalachakra, at all times free from all obscurations.' And in the Guhyasamājatantra, it says: 'The mind of all sentient beings is great, its nature is pure and without defilement, the excellent Samantabhadra mind turns the wheel, please explain the supreme mandala.' These scriptural citations will also become meaningless pure scriptural citations, because the defilements that have been pure from the beginning...

ས་ཟད་པ་ལ་དྲི་མ་ཟད་པ་དང་སྤངས་པར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ དྲི་མ་གདོད་མ་ནས་ཟད་པས་ཟད་པ་དང་སྤངས་པའི་གོ་མི་ཆོད་ན། རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་ པར་དག་པས་དག་པའི་གོ་མི་ཆོད་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་འདོད་ན་དག་པ་གཉིས་ལྡན་གྱི་ཆོས་ དབྱིངས་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་བཞིན་རྣམ་དག་གིས་དག་པའི་གོ་མི་ཆོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་འོད་གསལ་གྱིས་ཀྱང་འོད་གསལ་གྱི་གོ་མི་ཆོད་པ་དང་། རང་བཞིན་ གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པས་ཀྱང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གོ་མི་ཆོད་པ་དང་། རང་བཞིན་ 6-180 གྱིས་སམ་གདོད་མ་ནས་སྟོང་པས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་གོ་མི་ཆོད་པར་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་ པ་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་སོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་འགོག་པའི་བདེན་པ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམ་པར་བྱང་བའི་བདེན་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། འགོག་བདེན་དང་ལམ་ བདེན་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་ཐེག་བསྡུས་ལས། དེ་བཞིན་ཉིད་རང་བཞིན་ གྱིས་རྣམ་པར་བྱང་བར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ། །དེས་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམ་པར་མ་བཞག་ པའི་བདེན་པ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་ནི། རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་འགོག་པའི་བདེན་པ་ཡིན་པའི་སྒོ་ ནས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་རྒྱུད་བླར། རྣམ་དབྱེར་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །གློ་བུར་དག་གི་ཁམས་སྟོང་ གི། །རྣམ་དབྱེ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །བླ་མེད་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་མ་ ཡིན། །ཞེས་པ་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ ལྡན་པར་བཤད་པ་ལ་དྲི་བཅས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ཆོས་སྐུའི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡོན་ཏན་ དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཆོས། དག་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡོད་པས་བླ་མེད་ཆོས་ཀྱིས་མི་སྟོང་ཞེས་གསུངས་ པ་ཡིན་གྱི། ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཚང་བར་བསྟན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་ ཡང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་དང་བྱམས་མགོན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལ་རང་བཟོ་དང་གཟུ་ལུམ་ གྱི་བཤད་པ་བྱེད་པར་བས་ཏེ། འདིའི་སྐབས་སུ་དཔལ་འཕྲེང་གི་མདོའི་ལུང་། དེས་ན་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་བྲལ་བ་ཤེས་པ་ཉོན་མོངས་པའི་ སྦུབས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པ་བྲལ་མི་ཤེས་པ་བསམ་ གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་གང་གཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་ལས་འདས་པ་ནི་མི་སྟོང་ངོ་། ། ཞེས་གསུངས་སོ། །ཞེས་འབྱུང་བས་དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སངས་རྒྱས་ ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཡོན་ཏན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཉིད་དབྱེར་མེད་དུ་ལྡན་པར་གསུངས་ཀྱི། ཆོས་ 6-181 སྐུའི་ཟག་མེད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ངོ་། །ཞེས་མ་གསུངས་པ། འགྲེལ་པར་ ཡང་། འདི་ལ་རྣམ་པར་བྱང་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན། བཞག་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ ཏེ། རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པའི་ཆོས་དག་

【現代漢語翻譯】這是爲了顯示，塵垢止息並被斷除。（如果）另外，如果塵垢從一開始就止息，那麼止息和斷除就不能成立。那麼，自性清凈也就不能成立。如果承認這一點，那麼具有二種清凈的法界就不可能存在，因為自性清凈不能成立。同樣，自性光明也不能成立光明，自性涅槃也不能成立涅槃，自性或從一開始就空也不能成立空性等等，理由相同。同樣，認為真如不是滅諦也是不合理的，因為真如會變成不是清凈的真諦，因為它既不是滅諦也不是道諦。如果承認這一點，就與《攝大乘論》中『真如自性清凈』的說法相違背。因此，顯示真如不是未被清凈的真諦，是通過顯示其自性是滅諦的方式來顯示的。此外，《寶性論》中說：『具有分別的體性，空性是暫時的客塵；不具有分別的體性，不空無上的法。』這裡說的是，法性真如具有法身的一切功德，自性具足。因此，對於具有塵垢的真如，因為具有與法身無漏功德無別的法性，清凈的法性，所以說不空無上的法，這並不是說已經圓滿了法身的一切功德。這樣說，就像是對佛陀的教言和慈氏菩薩的論著進行隨意的、帶有偏見的解釋。因為在這種情況下，引用了《華嚴經》中的一段話：『因此，如來藏是空，空的是有分別、可分離、可知的諸煩惱蘊；是不空，不空的是無分別、不可分離、不可知、不可思議的如來之法，多於恒河沙數。』因此，經中說，具有塵垢的真如，無分別地具足了不可思議的佛法身功德，但並沒有說空無漏功德的法性。在註釋中也說：『對於此，具有清凈的理由，沒有絲毫需要安立的，因為是無分別的法。』

【English Translation】 This is to show that defilements cease and are abandoned. If, on the other hand, defilements ceased from the very beginning, then cessation and abandonment would not be established. Then, intrinsic purity would also not be established. If this is admitted, then the Dharmadhatu (法界, Dharma Realm) with two purities would not be possible, because intrinsic purity cannot be established. Similarly, intrinsic luminosity cannot establish luminosity, intrinsic Nirvana cannot establish Nirvana, and intrinsic or primordially emptiness cannot establish emptiness, and so on, for the same reasons. Likewise, it is unreasonable to consider Suchness (真如, Thusness) not to be the Truth of Cessation, because Suchness would become not the purified Truth, since it is neither the Truth of Cessation nor the Truth of the Path. If this is admitted, it contradicts the statement in the Compendium of Determinations that 'Suchness is intrinsically pure.' Therefore, showing that Suchness is the Truth that has not been purified is shown by way of its nature being the Truth of Cessation. Furthermore, in the Uttaratantra (寶性論, Ratnagotravibhāga): 'The characteristic of having distinctions, emptiness is of adventitious stains; the characteristic of having no distinctions, it is not empty of the unsurpassed Dharma.' This says that the Dharmata (法性, Dharma-nature), Suchness, is naturally endowed with all the qualities of the Dharmakaya (法身, Dharma Body). Therefore, for Suchness with defilements, because it possesses the Dharma, the pure Dharma-nature, which is inseparable from the unpolluted qualities of the Dharmakaya, it is said not to be empty of the unsurpassed Dharma, but this does not mean that it has perfected all the qualities of the Dharmakaya. To say this is like making arbitrary and biased interpretations of the Buddha's teachings and Maitreya's treatises. Because in this context, a passage from the Shrimala Sutra (勝鬘經, Queen Śrīmālādevī Siṃhanāda Sūtra) is quoted: 'Therefore, the Tathagatagarbha (如來藏, Buddha-nature) is empty, empty of all the afflictive aggregates that are differentiated, separable, and knowable; it is not empty, not empty of the Buddha-dharmas (佛法, Buddha-dharmas) that are undifferentiated, inseparable, unknowable, and inconceivable, more numerous than the sands of the Ganges.' Therefore, the sutra says that Suchness with defilements is inseparably endowed with the inconceivable qualities of the Buddha's Dharmakaya, but it does not say that it is empty of the Dharma-nature of unpolluted qualities. In the commentary, it is also said: 'For this, there is a reason for purification, there is nothing whatsoever to be established, because it is undifferentiated Dharma.'

པའི་ཆོས་ཉིད་ནི་འདིའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཞེས་འབྱུང་བའི་དོན་དམ་དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་སྔར་མེད་པ་གསར་ དུ་བཞག་པའི་བསྣན་དགོས་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ་ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་རྣམ་པར་དབྱེར་ མེད་པའི་ཆོས་སུ་ཡོད་པའི་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་ཡིན་པས། ཆོས་ སྐུའི་ཡོན་ཏན་ཉིད་འདི་ལ་དབྱེར་མེད་དུ་ཡོད་པར་བཤད་ཀྱི། ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་ཉིད་འདི་ལ་ དབྱེར་མེད་དུ་ཡོད་ཅེས་མ་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་ཉིད་ཡོད་ པས་བླ་མེད་ཆོས་ཀྱིས་མི་སྟོང་ཞེས་ནན་གྱིས་སྦྱོར་བ་ཡིན་ན། གློ་བུར་གྱི་དྲི་མས་སྟོང་ཞེས་བྱ་ བ་ཡང་། གློ་བུར་གྱི་དྲི་མའི་ཆོས་ཉིད་མེད་པས་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མས་སྟོང་པར་བཤད་དོ། །ཞེས་ སྦྱར་དགོས་པར་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་སོ། ། དེ་ཡང་ཁྱེད་ཅག་ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་དང་དེའི་ཆོས་ཉིད་མི་གཅིག་པར་འདོད་པའི་ ལུགས་དང་བསྟུན་ནས་དེ་ལྟར་སུན་འབྱིན་པར་སྨྲས་ཀྱིས། ཁོ་བོ་ཅག་གི་ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་ དང་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་པས་ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་ཉིད་ ཡོད་པས་ཀྱང་ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་གྱིས་མི་སྟོང་བའི་གོ་ཆོད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་དྲི་མ་མེད་པའི་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་སྟོན་པའི་སྐབས་སུ་དེ་ལ་དྲི་མ་མེད་པའི་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ནི། གཅིག་ཏུ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ས་ལ་ཡང་རྣམ་ པར་དབྱེར་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་སྔ་ཕྱི་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་གནས་འདི་བསམ་ གྱིས་མི་ཁྱབ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་གང་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐའ་དག་རྗེས་སུ་མ་ ཞུགས་པའི་སེམས་ཅན་དེ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་རིགས་ན་འགའ་ཡང་མེད་དོ། །ཞེས་འབྱུང་བ་ 6-182 ལ་ཡང་། དྲི་མ་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་ཉིད་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ས་ལ་ཡོད་པ་ ཡིན་གྱི་དྲི་མ་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཉིད་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ས་ལ་ཡོད་པར་མ་བསྟན། ཞེས་སྨྲ་བ་ཡང་། བྱམས་པ་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་ལ་ཀྱོག་བཤད་བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། གཞུང་ དེའི་དོན་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ཆོས་ཉིད་ལ་ཡང་དྲི་མ་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དབྱེར་ མེད་དུ་ཡོད་ཅིང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་ཡང་ཡོན་ཏན་དེ་དབྱེར་མེད་དུ་ཡོད་པས་རྣམ་ པར་དབྱེར་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་སྔ་ཕྱི་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བཤད་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐའ་དག་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་བཤད་ཅིང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མཐའ་དག་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་མ་ཚང་བ་ མེད་པར་རྗེས་སུ་ཞུགས་པར་དར་ཡུག་ཆེན་པོའི་དཔེའི་སྒོ་ནས་སྟོན་པའི་ཕལ་པོ་ཆ

【現代漢語翻譯】因為法的自性是此（指如來藏）的本性。如經文所說，在有垢的勝義諦中，對於本具的如來藏法身功德，絲毫不需要新新增什麼，因為法身功德存在於無分別的法性之中，是清凈的自性。因此，經中說的是法身功德無分別地存在於此（如來藏）中，而不是說功德的法性無分別地存在於此。如果一定要強調說因為有法身功德的法性，所以不空于無上法，那麼也應該同樣地說，因為沒有暫時的垢染的法性，所以說空于暫時的垢染。這樣類比的理由是相同的。而且，你們認為法身功德和它的法性不是一回事，我是按照你們的觀點來反駁的。我們認為法身功德和功德的法性沒有任何區別，所以因為有法身功德的法性，也就相當於不空於法身功德。同樣，在宣說無垢佛陀功德不可思議時，經中說：『因為無垢佛陀的功德，即使在凡夫地，也具有無分別的法性，前後沒有差別，所以這個境界是不可思議的。因為沒有一個眾生不具有如來的一切智慧。』如果有人說，經中說的是無垢佛陀功德的法性存在於凡夫地，而不是說無垢佛陀的功德本身存在於凡夫地。那麼，這完全是曲解彌勒父子的論典。因為該論典的含義是，即使在凡夫的法性中，也無分別地具有無垢佛陀的功德，而在佛陀的法性中，也無分別地具有這些功德，所以無分別的法性前後沒有差別。』經中宣說了如來的一切智慧遍及一切眾生，並通過大布的比喻，說明一切眾生的心相續中都具足佛陀的一切智慧。《華嚴經》中就是這樣闡述的。

【English Translation】 Because the nature of Dharma is the inherent nature of this (referring to the Tathagatagarbha). As stated in the scriptures, in the defiled ultimate truth, there is no need to add anything new to the already present Dharmakaya (法身，Dharmakāya，the body of Dharma, the embodiment of truth) qualities of the Dharmakaya, because the Dharmakaya qualities exist in the undifferentiated nature of Dharma, which is pure in its essence. Therefore, the scripture states that the Dharmakaya qualities exist undifferentiatedly in this (Tathagatagarbha), rather than saying that the nature of the qualities exists undifferentiatedly in this. If one insists that because there is the nature of Dharmakaya qualities, it is not empty of the supreme Dharma, then it should also be said that because there is no nature of temporary defilements, it is said to be empty of temporary defilements. The reasoning for this analogy is the same. Moreover, you believe that the Dharmakaya qualities and their nature are not the same. I am refuting this according to your view. We believe that there is no difference between the Dharmakaya qualities and the nature of the qualities, so because there is the nature of Dharmakaya qualities, it is equivalent to not being empty of the Dharmakaya qualities. Similarly, when proclaiming the inconceivable qualities of the stainless Buddha, the scripture states: 'Because the qualities of the stainless Buddha, even in the state of ordinary beings, possess an undifferentiated nature, without any difference between before and after, this state is inconceivable. Because there is no sentient being who does not possess all the wisdom of the Tathagata.' If someone says that the scripture states that the nature of the stainless Buddha's qualities exists in the state of ordinary beings, rather than saying that the stainless Buddha's qualities themselves exist in the state of ordinary beings, then this is a complete misinterpretation of the treatises of Maitreya and his spiritual son (Asanga). Because the meaning of that treatise is that even in the nature of ordinary beings, the qualities of the stainless Buddha are present undifferentiatedly, and in the nature of the Buddha, these qualities are also present undifferentiatedly, so the undifferentiated nature has no difference between before and after.' The scripture proclaims that all the wisdom of the Tathagata pervades all sentient beings, and through the analogy of a large cloth, it illustrates that all sentient beings' mind-streams are complete with all the wisdom of the Buddha. This is how the Avatamsaka Sutra explains it.

ེའི་ལུང་ངེས་ པའི་ཤེས་བྱེད་དུ་དྲངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དོན་དམ་པའི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ལས། བསོད་ནམས་ལྡན་པ་ བསོད་ནམས་ཚོགས། །ཡེ་ཤེས་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་གནས་ཆེ། །ཞེས་གསུངས་པ། བདེ་གཤེགས་ སྙིང་པོ་ལ་ཚོགས་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་ཚང་བའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མི་རིགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ ཏེ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ སྟོང་པ་ཉིད་ནི་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཡུམ་ངེས་དོན་གྱི་ནུས་མ་བཅུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་། ངེས་ དོན་གྱི་ནུས་མ་བཅུ་ནི། དོན་དམ་པའི་ཕར་ཕྱིན་བཅུ་ཡིན་པར་གསུངས་ལ། དོན་དམ་པའི་ ཕར་ཕྱིན་ནི་དོན་དམ་པའི་ཚོགས་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་མཚན་བརྗོད་ ཀྱི་དོན་ནི། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་དོན་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་ལ་ཚོགས་ གཉིས་ཚོགས་ནི་བསགས་པ་པོ་ཡིན་པར་གསུངས་ཤིང་། དེའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་རང་བཞིན་ ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལ་དོན་དམ་ 6-183 གྱི་ཚོགས་གཉིས་རང་བཞིན་གྱིས་ཚང་བ་ལ་འགལ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད། འོ་ན་པདྨ་དཀར་པོས་ ལུང་དེ་ཚོགས་གཉིས་ཀྱིས་དམན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཚོགས་གཉིས་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ དྲངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། པདྨ་དཀར་པོས་ཚོགས་གཉིས་མ་བསགས་པའི་ རྣལ་འབྱོར་པས་སངས་རྒྱས་མི་ཐོབ་སྟེ། ཚོགས་གཉིས་ཚོགས་ནི་བསགས་པ་པོ་ཡིན་པས་དེ་ ཐོབ་པ་ལ་ཚོགས་གཉིས་བསག་དགོས་ཞེས་གསུངས་པས། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལ་ཚོགས་ གཉིས་ཚང་བ་ལ་གནོད་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། ། ཡང་ཁྱེད་ན་རེ། གསང་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་སྡེ་མཐར་ཐུག་རྣམས་ལས་གསུངས་པའི་ཡེ་ ཤེས་ལྔ་པོ་དོན་དམ་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པ་དང་། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལ་སོགས་པ་ལས་ གསུངས་པའི་ཡེ་ཤེས་བཞི་པོ་ཀུན་རྫོབ་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པ་ལ་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་ལུང་ གང་ཡང་མེད་དོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་ནི། ལུང་ཟབ་མོའི་དགོངས་པ་རྣམ་པར་མ་དཔྱད་པ་སྟེ། མདོ་ སྡེ་རྒྱན་ལ་སོགས་པར་ཡེ་ཤེས་བཞི་པོ་འདུས་བྱས་ཡིན་པ་ནི་ཁྱེད་རང་གིས་ཀྱང་ཁས་ལེན་ ཅིང་། ཡོངས་སུ་གྲགས་ཟིན་པས་སྒྲུབ་མི་དགོས་ལ། སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་མཐར་ཐུག་རྣམས་ ལས་གསུངས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དོན་དམ་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པར་མཐར་ཐུག་གི་ ཆོས་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་དེ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུ་ ཡིན་པ་དེ་ཉིད། རང་འབྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་རིགས་ལྔའི་དབྱེ་བས་ ཡེ་ཤེས་ལྔའི་ངོ་བོར་ཡོད་དེ། སྔར་གོང་དུ་དྲངས་པའི་ལུང་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་གྲུབ་ཅིང་གཞན་ ཡང་། ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་ལས། སེམས་ནི་ཆེན་པོ་གཅིག་ཉིད་ལ། །ལྔ་ཡི་གཟུགས་ཀྱིས་རྣམ་པར་

【現代漢語翻譯】因為這是被引用來作為確定的依據。在《真實名經》中，說道：『具福者啊，福德之聚！智慧啊，智慧之大源！』這並非不能作為如來藏（梵文：Tathāgatagarbha，如來之胎）自性圓滿二資糧的論證。因為如來藏俱生身（梵文：Sahajakāya）的智慧部分，即一切相空性，是時輪（梵文：Kālacakra）之母，是具有決定意義的十自在母的自性。而這十自在母，被認為是具有決定意義的十度（梵文：Pāramitā），具有決定意義的十度，是具有決定意義的二資糧的自性。此外，《名號贊》的意義是，最初的佛是具有決定意義的智慧身，而二資糧是積聚者，因為他的功德一切都是自性任運成就的。那麼，最初的佛如來藏，自性圓滿具有決定意義的二資糧，又有什麼矛盾呢？如果有人說，《白蓮花經》中引用的經文，是用來證明缺少二資糧的瑜伽士不具備二資糧，這難道不矛盾嗎？這沒有過失。因為《白蓮花經》中說，沒有積聚二資糧的瑜伽士不能成佛，因為二資糧是積聚者，爲了獲得佛果，必須積聚二資糧。因此，這對如來藏圓滿二資糧沒有任何妨礙。還有，您說，在究竟的密宗續部中所說的五種智慧，是具有決定意義的非造作智慧，而在《經莊嚴論》等中所說的四種智慧，是世俗的造作智慧，對此沒有任何依據。這種說法是沒有正確分析甚深經文的含義。在《經莊嚴論》等中，四種智慧是造作的，這是您自己也承認的，而且已經廣為人知，所以不需要證明。而在究竟的密法中所說的五種智慧，是具有決定意義的非造作智慧，因為究竟的法界自性光明，是金剛薩埵（梵文：Vajrasattva）俱生身，是自生智慧，是非造作的。而這本身就具有五種智慧的自性，這已經被之前引用的經文所證實。此外，《喜金剛》（梵文：Hevajra Tantra）中說：『心即一大，以五形而顯現。』

【English Translation】 Because it is cited as a means of certain proof. In the 'Verbalizing the True Name', it is said: 'Fortunate one, collection of merit! Wisdom, great source of wisdom!' It is not unreasonable to assert that the Tathāgatagarbha (Buddha-nature) inherently possesses the two accumulations (of merit and wisdom). This is because the wisdom aspect of the Sahajakāya (innate body) of the Tathāgatagarbha, which is the emptiness of all aspects, is the mother of Kālacakra (Wheel of Time), the essence of the ten definitive powers. And these ten definitive powers are said to be the ten definitive Pāramitās (perfections), which are the essence of the two definitive accumulations. Furthermore, the meaning of the 'Name Praise' is that the first Buddha is the body of definitive wisdom, and the two accumulations are the accumulators, because all of his qualities are spontaneously perfect. So, what contradiction is there in the first Buddha, the Tathāgatagarbha, inherently possessing the two definitive accumulations? If someone says that the passage cited in the 'White Lotus Sutra' is used to prove that yogis lacking the two accumulations do not possess them, doesn't this contradict it? There is no fault. Because the 'White Lotus Sutra' says that yogis who have not accumulated the two accumulations cannot attain Buddhahood, because the two accumulations are the accumulators, and to attain it, one must accumulate the two accumulations. Therefore, this does not hinder the Tathāgatagarbha from possessing the two complete accumulations. Also, you say that the five wisdoms spoken of in the ultimate tantric scriptures are the definitive, unconditioned wisdom, and that the four wisdoms spoken of in the Ornament of the Sutras and others are the conventional, conditioned wisdom, and that there is no scriptural authority for this. This statement is a failure to properly analyze the meaning of the profound scriptures. In the Ornament of the Sutras and others, the four wisdoms are conditioned, which you yourself admit, and which is already widely known, so there is no need to prove it. And the five wisdoms spoken of in the ultimate Mantrayana are the definitive, unconditioned wisdom, because the ultimate Dharmadhatu (realm of phenomena) is naturally luminous, and that Vajrasattva (Diamond Being) is the Sahajakāya (innate body), which is the self-arisen, unconditioned wisdom. And that itself has the nature of the five wisdoms, which has already been proven by the passages cited above. Furthermore, in the Hevajra Tantra, it says: 'The mind is one great, appearing in the form of five.'

མཚོན། རིགས་ནི་ལྔ་པོ་དེ་ཉིད་ལས། །སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད། །དེ་ཕྱིར་འདི་དག་རང་ བཞིན་གཅིག །བདེ་ཆེན་མཆོག་ཏུ་ཕན་པ་ཉིད། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་སེམས་ལྔ་ཡི། །དབྱེ་ བས་ལྔ་རུ་འགྲོ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ནི། གསང་བ་འདུས་ 6-184 པར། སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས་ཆེན་པོ། །རང་བཞིན་དག་ཅིང་དྲི་མ་མེད། །ཅེས་གསུངས་ པ་དང་དོན་གཅིག་པ་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་འདུས་མ་བྱས་པའི་ དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱི་རིགས་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་དང་། ཞེ་སྡང་ཆེན་པོ་ལ་ སོགས་པ་ལྔའི་སྒོ་ནས་རིགས་ལྔ་དང་ཡེ་ཤེས་ལྔར་ཕྱེ་སྟེ་འདུས་མ་བྱས་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ ལྔ་ཡིན་ལ། དཔལ་སཾ་པུ་ཊིའི་རྒྱུད་དུ་ཡང་། ཆ་མེད་མཆོག་ཏུ་ཕྲ་བ་སྟེ། །ཐིག་ལེའི་གཟུགས་ ཅན་ཡིད་ཀྱི་དངོས། །གཟི་བརྗིད་ཆེན་པོའི་འོད་དང་ལྡན། །རྟག་ཏུ་སྙིང་གི་དབུས་ན་གནས། ། ཞེས་དང་། དྲི་མེད་ཤེལ་དང་མཚུངས་པའི་འོད། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་འོད་གསལ་བ། །ཡེ་ ཤེས་ལྔ་ཡི་དངོས་པོ་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་པའི་དོན་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་ ཡེ་ཤེས་ལྔ་སེམས་ཅན་གྱི་སྙིང་གི་དབུས་ན་གནས་པ་དེ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ འདུས་མ་བྱས་ཉིད་ལ་ཡེ་ཤེས་ལྔར་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལས་འདུས་མ་ བྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གསལ་བར་གསུངས་ལ། ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པར་ཡང་དོན་དམ་འདུས་མ་བྱས་ ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གསུངས་ཏེ། མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོར། ཡང་རིགས་ཀྱི་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་ བཞིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པ་སྟོང་པའོ། །དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་ དང་། ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པར། ཉོན་མོངས་ནང་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་། །དེ་བཞིན་དྲི་མ་མེད་པར་ གནས། །ཞེས་འབྱུང་བ་ཡང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པར་བསྟན་པས་འདུས་མ་ བྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ཁྱེད་ན་རེ། དོན་དམ་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པ་ ཡིན་ན། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་ཤེས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡེ་ཤེས་མཚན་ཉིད་ པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་མི་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཡོད་ དེ། དྲི་མེད་འོད་ལས། གལ་ཏེ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་མི་རྟག་སྟེ། འདིར་བུམ་ 6-185 པའི་ཤེས་པ་འགག་པ་ན། སྣམ་བུའི་ཤེས་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མི་རྟོག་ཇི་ལྟར་ ཤེས་པ་ལས་གཞན་པ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི་མི་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །འཕགས་པ་ཀླུ་ སྒྲུབ་ཀྱིས། ཇི་ལྟ་སྟེ་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པར་སྨྲ་ན་ནི་དེའི་ཚེ་རྟག་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་པ་ནི་མི་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་བུམ་པའི་ཤེས་པ

【現代漢語翻譯】『五種姓從中生出無數，因此這些自性為一，對大樂至極有益。貪等五心，以其差別而分為五。』如是說。所謂『大心』，在《密集金剛》中說：『一切有情的大心，自性清凈且無垢。』意義相同，心的法性是自性光明、非造作的法界，是自性種姓。此即通過貪慾、嗔恨等五種方式，分為五種姓和五種智慧，是未經造作、自然產生的五種智慧。在《吉祥桑布扎續》中也說：『無分至極微細，是明點的形象，是意的實物。具有大威光的光芒，恒常安住於心間。』以及『如無垢水晶般的光芒，菩提心是光明，是五種智慧的實物。』所說的意義也是自性光明的五種智慧安住于有情的心間，即法界的智慧分為未經造作的五種智慧。如此，在密咒乘中，清楚地闡述了未經造作的智慧，而在波羅蜜多乘中，也闡述了勝義未經造作的智慧。在《大涅槃經》中說：『又是，善男子，所謂佛性，即是勝義空性。勝義空性，即名為智慧。』以及，在《法界贊》中說：『煩惱之中亦有智慧，如是無垢而住。』這些也表明，法界本身就是智慧，因此闡述了未經造作的智慧。此外，您說：『如果勝義未經造作的智慧是法界完全清凈，那麼法界完全清凈就會變成識，因為是智慧的體相。』如果承認，就會變成無常。因為是識。有此遍及，如《無垢光》所說：『如果說是識的自性，那麼就是無常，因為此處瓶子的識滅去時，布匹的識就會產生。因此，如果說不分別如何與識不同，那麼就會變成不識。』如是。聖者龍樹說：『如果說是識的自性，那麼此時就會變成非常，因為識是無常的緣故。此處瓶子的識』

【English Translation】 'The five families are born from these five themselves, and countless are born from them. Therefore, these natures are one, and they are supremely beneficial to great bliss. The five minds, such as desire, are divided into five by their distinctions.' It is said. The so-called 'Great Mind' is in the Guhyasamaja Tantra (གསང་བ་འདུས་པ, Secret Assembly): 'The great mind of all sentient beings is pure in nature and without defilement.' It has the same meaning, the nature of mind is self-luminous, the unconditioned (འདུས་མ་བྱས།) realm of reality (ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས།, dharmadhatu), is the nature of the lineage. That itself, through the five gates of great desire, great hatred, and so on, is divided into the five families and the five wisdoms, and is the unconditioned (འདུས་མ་བྱས།), self-arisen five wisdoms. In the Shri Samputa Tantra (དཔལ་སཾ་པུ་ཊིའི་རྒྱུད།) also: 'Without parts, supremely subtle, the form of a bindu (ཐིག་ལེ།, Sanskrit: bindu, essence drop), the object of mind. Endowed with the light of great splendor, it always dwells in the center of the heart.' And, 'Light like immaculate crystal, Bodhicitta (བྱང་ཆུབ་སེམས།, Sanskrit: bodhicitta, awakened mind) is luminous, the substance of the five wisdoms.' The meaning of what is said is also that the five wisdoms, which are self-luminous, dwell in the center of the hearts of sentient beings, that is, the wisdom of the dharmadhatu (ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས།, dharmadhatu) is divided into the unconditioned (འདུས་མ་བྱས།) five wisdoms. Thus, in the Mantrayana (སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ།, mantra vehicle), the unconditioned (འདུས་མ་བྱས།) wisdom is clearly explained, and in the Paramitayana (ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པ།, perfection vehicle), the ultimate unconditioned (འདུས་མ་བྱས།) wisdom is also explained. In the Great Nirvana Sutra (མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོ།, Great Nirvana Sutra): 'Again, son of the family, what is called Buddha-nature (སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན།, Buddha-nature) is the ultimate emptiness (སྟོང་པ།, emptiness). The ultimate emptiness (སྟོང་པ།, emptiness) is called wisdom.' And, in the Dharmadhatu Praise (ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པ།, Dharmadhatu Praise): 'Even within the afflictions (ཉོན་མོངས།, kleshas) there is wisdom, likewise it dwells without defilement.' These also show that the dharmadhatu (ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས།, dharmadhatu) itself is wisdom, thus explaining the unconditioned (འདུས་མ་བྱས།) wisdom. Furthermore, you say: 'If the ultimate unconditioned (འདུས་མ་བྱས།) wisdom is the completely pure dharmadhatu (ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས།, dharmadhatu), then the completely pure dharmadhatu (ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས།, dharmadhatu) will become consciousness (ཤེས་པ།, consciousness), because it is the characteristic of wisdom.' If you accept this, it will become impermanent, because it is consciousness (ཤེས་པ།, consciousness). This is pervasive, as the Vimalaprabha (དྲི་མེད་འོད།, Vimalaprabha) says: 'If it is said to be the nature of consciousness (ཤེས་པ།, consciousness), then it is impermanent, because here, when the consciousness (ཤེས་པ།, consciousness) of the pot ceases, the consciousness (ཤེས་པ།, consciousness) of the cloth will arise. Therefore, if it is said that non-conceptualization (མི་རྟོག, non-conceptualization) is different from consciousness (ཤེས་པ།, consciousness), then it will become non-consciousness (མི་ཤེས་པ།, non-consciousness).' Thus. The noble Nagarjuna (ཀླུ་སྒྲུབ།, Nagarjuna) said: 'If one says that it is the nature of consciousness (ཤེས་པ།, consciousness), then at that time it will become non-eternal, because consciousness (ཤེས་པ།, consciousness) is impermanent. Here, the consciousness (ཤེས་པ།, consciousness) of the pot'

་འགགས་ཏེ་སྣམ་བུའི་ཤེས་ པ་སྐྱེའོ། །ཇི་སྟེ་ཤེས་པ་ལས་གཞན་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན་ནི་མི་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་ཞིབ་མོ་ རྣམ་འཐག་ལས་སོ། །ཞེས་དང་། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས། དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་འདུས་མ་ བྱས་ཡིན་པ་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་ཕུང་པོས་མ་བསྡུས་པ་ཡིན་པའི་ལུང་དྲངས་ནས་ཤེས་ པ་རྟག་པར་དམ་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ཉམས་སོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་ནི། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞིབ་མོ་རྣམ་ པར་འཐག་པ་ན་ནི་ལུང་དེ་མི་སྣང་ལ། སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་རྗེས་བཟློས་བྱེད་པར་འདོད་ ཀྱང་དགོངས་པ་མ་ཤེས་པ་སྟེ། སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དགོངས་པ་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཁ་ཅིག་ གང་ཟག་གི་ནང་དུ་འདུས་པ་སྐྱེ་བའི་ཆ་ཤས་ཅན་གྱི་གང་ཟག་རྟག་མི་རྟག་གང་ཡང་མ་ཡིན་ པར་འདོད་པ་ལ་གང་ཟག་དེ་ཤེས་པ་ཡིན་ནམ་མི་ཤེས་པ་མིན་ཞེས་བརྟག་པ་མཛད་པ་ནི། སྐབས་འདིར། ཁམས་གསུམ་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་མིན་གང་རུང་ལས་འོས་མེད་པས་ཁམས་ གསུམ་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ན་མི་རྟག་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁམས་གསུམ་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ། །ཞེས་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། འདིར་བུམ་པའི་ཤེས་པ་འགགས་པ་ན། སྣམ་བུའི་ཤེས་པ་འབྱུང་ བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་མི་རྟག་གོ་ཞེས་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་རྟགས་སུ་དགོད་བྱ་ཁམས་གསུམ་ པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པ་གྲུབ་བོ། །དེས་ན་ཁམས་གསུམ་པའི་ཤེས་པའི། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ པ་ལ་མི་རྟག་པ་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཀྱི། སྤྱིར་ཤེས་པ་ཡིན་པ་ཙམ་ལ་མི་རྟག་པ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་ སྟེ། གལ་ཏེ་ཁྱབ་ན་དོན་དམ་པའི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་བརྗོད་བྱ་རང་འབྱུང་ཡེ་ ཤེས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ཡང་མི་རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་མ་གྲུབ་ན་དེ་ 6-186 ཤེས་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡེ་ཤེས་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ ཀ་ཁྱེད་ཀྱིས་ཁས་བླངས་ལ། དེ་མི་རྟག་པར་འདོད་ན། རང་འབྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་དེ་འདུས་མ་ བྱས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན། གཏན་གྱི་སྐྱབས་མཆོག་ མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། མི་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གི་ཁྱབ་པ་ནི་འཕགས་པ་བྱམས་ པ་དང་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་འདུས་བྱས་ཀྱིས་མཚན་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་བརྫུན་པ་ སླུ་བའི་ཆོས་ཅན། གང་བརྫུན་པ་སླུ་བའི་ཆོས་ཅན་དེ་ནི་མི་བདེན་པ། གང་མི་བདེན་པ་དེ་ནི་ མི་རྟག་པ། གང་མི་རྟག་པ་དེ་ནི་སྐྱབས་མ་མཆིས་པ་ཞེས་གསུངས་པས་གྲུབ་བོ། ། མཚན་བརྗོད་ཀྱི་དོན་རང་འབྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་དེ་གཏན་གྱི་སྐྱབས་མཆོག་མ་ཡིན་པར་ ཐལ་བ་འདོད་ན། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ལ། མགོན་སྐྱོབ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ཁྱབ་པ། ། སྐྱབས་དང་སྐྱོབ་པ་བླ་ན་མེད། །ཅེས་དང་། དེའི་ཕན་ཡོན་གྱི་སྐབས་ནས་སྐྱབས་འདོད་པ་ རྣམས་ཀྱི་སྐྱབས་སོ། །གནས་འདོད་པ་ར

【現代漢語翻譯】如果（瓶子的）意識停止，粗布的意識就會產生。如果意識與（粗布）不同，那麼它將變得無知。』這是出自《細研磨》。此外，聖者無著引用了經文，『真如是不造作的，真如不是由蘊組成的』，並斷言所有關於意識常恒的承諾都已失效。說這些話的人，在龍樹的《細研磨》中沒有看到那段經文，即使他們想重複觀世音菩薩的話，他們也不理解其意圖。觀世音菩薩的意圖是，一些分別說部的人認為，在補特伽羅（藏文：གང་ཟག，梵文天城體：पुद्गल，梵文羅馬擬音：pudgala，漢語字面意思：人）之中，有一種聚集的、產生部分的補特伽羅，既不是常恒的也不是無常的。他們考察這個補特伽羅是意識還是非意識。在此情況下，除了三界（藏文：ཁམས་གསུམ，梵文天城體：त्रैलोक्य，梵文羅馬擬音：trailokya，漢語字面意思：三界）的意識之外別無選擇，如果是三界的意識，那麼它將是無常的，因為它屬於三界的意識。這是他的意圖。在此，當瓶子的意識停止時，粗布的意識就會產生。因此，無常的標誌就是它的產生，這證明了它是三界的意識。因此，三界的意識，即識，必然是無常的。然而，僅僅是意識本身並不必然是無常的。如果真是這樣，那麼真實意義上的名稱，即所表達的自生智慧（藏文：རང་འབྱུང་ཡེ་ཤེས，梵文天城體：स्वयंजातज्ञान，梵文羅馬擬音：svayaṃjātajñāna，漢語字面意思：自生智慧）之身，也會是無常的，因為它也是意識。如果這個標誌不成立，那麼它將成為意識，因為它具有智慧的特徵。你已經承認了這兩個前提，如果你認為它是無常的，那麼自生智慧之身將不是非造作的，因為它將是無常的。如果你接受這一點，那麼它將不再是究竟的皈依處，因為它將是無常的。這些前提是由聖者彌勒和無著所證實的，他們說：『凡是被造作所標記的事物，都是虛假的、具有欺騙性的。凡是虛假的、具有欺騙性的事物，都是不真實的。凡是不真實的事物，都是無常的。凡是無常的事物，都不是皈依處。』如果你想斷言名稱所指的自生智慧之身不是究竟的皈依處，那麼在《名稱的讚頌》中說：『怙主庇護遍三界，皈依救護無有上。』並且，在它的利益部分說：『是尋求皈依者的皈依處，是渴望居所者的居所。』

【English Translation】 If the consciousness (of the pot) ceases, the consciousness of the coarse cloth arises. If the consciousness is other than (the coarse cloth), then it will become ignorant.』 This is from the 『Fine Grind』. Furthermore, the venerable Asaṅga, quoting the scripture, 『Suchness is unconditioned, and suchness is not gathered by the aggregates,』 and asserting that all promises of consciousness being permanent are broken. Those who say these things, in Nāgārjuna』s 『Fine Grind』 that scripture is not seen, and even if they want to repeat the words of Avalokiteśvara, they do not understand the intention. Avalokiteśvara』s intention is that some Vaibhāṣikas think that within a person (Tibetan: གང་ཟག, Sanskrit Devanagari: पुद्गल, Sanskrit Romanization: pudgala, Literal meaning: person), there is an assembled, part-producing person who is neither permanent nor impermanent. They examine whether that person is consciousness or non-consciousness. In this case, there is no choice other than the consciousness of the three realms (Tibetan: ཁམས་གསུམ, Sanskrit Devanagari: त्रैलोक्य, Sanskrit Romanization: trailokya, Literal meaning: three realms), and if it is the consciousness of the three realms, then it will be impermanent, because it belongs to the consciousness of the three realms. This is his intention. Here, when the consciousness of the pot ceases, the consciousness of the coarse cloth will arise. Therefore, the sign of impermanence is its arising, which proves that it is the consciousness of the three realms. Therefore, the consciousness of the three realms, that is, the consciousness, is necessarily impermanent. However, merely being consciousness itself is not necessarily impermanent. If that were the case, then the name in the true sense, that is, the self-arisen wisdom (Tibetan: རང་འབྱུང་ཡེ་ཤེས, Sanskrit Devanagari: स्वयंजातज्ञान, Sanskrit Romanization: svayaṃjātajñāna, Literal meaning: self-arisen wisdom) body that is expressed, would also be impermanent, because it is also consciousness. If this sign is not established, then it will become consciousness, because it has the characteristic of wisdom. You have admitted both of these premises, and if you think it is impermanent, then the self-arisen wisdom body will not be unconditioned, because it will be impermanent. If you accept that, then it will not be the ultimate refuge, because it will be impermanent. These premises are confirmed by the venerable Maitreya and Asaṅga, who said: 『Whatever is marked by the conditioned is false and deceptive. Whatever is false and deceptive is untrue. Whatever is untrue is impermanent. Whatever is impermanent is not a refuge.』 If you want to assert that the self-arisen wisdom body referred to by the name is not the ultimate refuge, then in the 『Praise of Names』 it says: 『Protector, guardian, pervading the three worlds, refuge and savior, unsurpassed.』 And, in its benefit section it says: 『It is the refuge of those who desire refuge, the abode of those who desire a place.』

ྣམས་ཀྱི་གནས་སོ། །སྐྱོབ་པ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་སྐྱོབ་ པའོ། །དཔུང་གཉེན་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱི་དཔུང་གཉེན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། ། ཡང་དྲི་མེད་འོད་ལས། སྐད་ཅིག་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅེས་གསུངས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཡང་མི་རྟག་པར་འགྱུར་རོ་ ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་དེ་སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་འཇིག་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ཡང་འདོད་ན། དེ་སྐད་ཅིག་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། ། དེ་བཞིན་དུ། དཔལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་རྒྱུད་དང་འགྲེལ་བར་གསུངས་པའི་ནང་གི་རིག་པ་ འགྱུར་མེད་དེ་ཡང་། མི་རྟག་པར་འགྱུར་ཏེ། ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་དེ་གཏན་ གྱི་སྐྱབས་གནས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ཡང་འདོད་ན། དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ པའི་སྐུ་མ་ཡིན་པར་ཧ་ཅང་ཐལ་ལོ། །འདོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། དཔལ་ལྡན་དྲི་མ་མེད་པའི་ 6-187 འོད་ལས། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་ནང་གི་རིག་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་མ་རང་བཞིན་ གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བའི་གཟུགས་ཅན་མ་ཆོས་ཀྱི་ དབྱིངས་ཀྱི་རྒྱུ་མཐུན་པར་རྫོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་སངས་རྒྱས་ ཀྱི་ཡུམ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་མཆོག་གི་ དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བའི་རང་བཞིན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ ལས་འདས་པ། མེ་ལོང་གི་པྲ་ཕབ་པ་དང་རྨི་ལམ་དང་མཚུངས་པ་དེ་ནི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུར་གསུངས་ཏེ། མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་གྱི་ཕྱིར་རོ། ། ཞེས་གཞན་ནང་རིག་འགྱུར་མེད་དེ་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུར་གསལ་ བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ནང་རིག་འགྱུ་མེད་དེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུ་ཡིན་པར་གསུངས་ པས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་པར་གྲུབ་ལ། དེའི་ཕྱིར་བརྟག་པར་གྲུབ་སྟེ། རྗེ་བཙུན་བྱམས་པས། རང་བཞིན་དང་ནི་རྒྱུན་མི་འཆད། །རྒྱུན་གྱི་དེ་དག་རྟག་པ་ཉིད། །ཅེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་ པར། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་རྟག་པའི་ཕྱིར། རང་བཞིན་རྟག་པ་ཉིད་དོ། །ཞེས་ གསུངས་སོ། །དེས་ན་ཡེ་ཤེས་གང་ཡིན་ལ་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་པར་ཁས་ལེན་པ་རྣམས་ནི། ། དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་གཏན་གྱི་སྐྱབས་གནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་མི་རྟག་པ་འདུས་བྱས་ བརྗུན་པ་སླུ་བའི་ཆོས་ཅན་དུ་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་པས། མཐར་ཐུག་གཏན་གྱི་སྐྱབས་གནས་ ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཤིང་། རང་གཞན་གཉིས་ཀ་བསླུས་པ་ཡིན་ཏེ། མྱང་འདས་ཆེན་པོར། ཇི་ཙམ་དུ་སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ་མི་རྟག་གོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་དེ་ནི་བད

【現代漢語翻譯】與所說『是諸有情之所依處，是欲救護者之救護，是欲親友者之親友』相違背。又，《無垢光經》中說：『遠離一剎那和多剎那之智慧，是諸佛之真實性。』如果所說的智慧是無常的，因為它是識知，如果承認，那麼它就會被一剎那一剎那地摧毀。如果也承認這一點，那麼就與所說『遠離一剎那和多剎那』相違背。同樣，在《吉祥時輪經》及其註釋中所說的內在明覺不變，也是無常的，因為它也是識知。如果承認，那麼它就不是究竟的皈依處。如果也承認這一點，那麼就太過分了，因為它不是佛陀的俱生身。不能承認這一點，因為在《具吉祥無垢光經》中說：『同樣，其他的內在明覺，般若波羅蜜多，自性光明，大手印，俱生喜樂之身，法界之同分圓滿之狀態，即金剛薩埵和佛母，是相互依存的諸根之行境，不是殊勝之根的行境，殊勝的、不變的安樂自性，超越微塵之法性，如鏡中影像和夢境一般，是諸佛的俱生身。』因為是不變的自性。因此，很明顯，其他的內在明覺不變，是諸佛的俱生身。由於內在明覺不變是俱生身，因此成立是法身。因此，可以進行觀察，至尊彌勒說：『自性與相續不斷，相續的這些是常恒。』並且，在其註釋中說：『法身是自性常恒的，因此，自性是常恒的。』因此，凡是承認任何智慧都遍及無常的人，就是承認了究竟的皈依處，智慧之身也是無常的、有為的、虛假的、具有欺騙性的。這是背棄了最終的、究竟的皈依處，欺騙了自己和他人。如《大涅槃經》中說：『凡是說佛、法、僧是無常的，』

【English Translation】 It contradicts what was said, 'It is the place of refuge for all sentient beings, the protector of those who desire protection, and the friend of those who desire friends.' Furthermore, in the Vimalaprabha it says, 'The wisdom that is free from one moment and many moments is the suchness of the Buddhas.' If that wisdom is impermanent, because it is knowing, if you assert that, then it will be destroyed moment by moment. And if you assert that, then it contradicts what was said, 'free from one moment and many moments.' Similarly, the unchanging inner awareness spoken of in the Kalachakra Tantra and its commentaries is also impermanent, because it is knowing. If you assert that, then it will not be an ultimate refuge. And if you assert that, then it is too extreme, because it is not the coemergent body of the Buddha. It is not possible to assert that, because in the glorious Vimalaprabha it says, 'Likewise, the other inner awareness, the Prajnaparamita, the naturally luminous, the Mahamudra, the coemergent form of joy, the coemergent state of the dharmadhatu, namely Vajrasattva and the Buddha-mother, are the objects of the interdependent faculties, not the objects of the supreme faculty, the supreme, unchanging nature of bliss, beyond the nature of atoms, like a reflection in a mirror and like a dream, that is said to be the coemergent body of the Buddhas, because it is of an unchanging nature.' Therefore, it is clear that the other unchanging inner awareness is the coemergent body of the Buddhas. Since the unchanging inner awareness is said to be the coemergent body, it is established as the dharmakaya. Therefore, it can be examined, as Lord Maitreya said, 'Nature and continuity are unceasing, those of continuity are permanent.' And in its commentary it says, 'The dharmakaya is permanent by nature, therefore, nature is permanent.' Therefore, those who assert that whatever wisdom is pervaded by impermanence are asserting that the ultimate refuge, the wisdom body, is also impermanent, conditioned, false, and of a deceptive nature. This is turning one's back on the ultimate, final refuge, and deceiving both oneself and others. As it says in the Mahaparinirvana Sutra, 'To the extent that one says that the Buddha, the Dharma, and the Sangha are impermanent,'

ག་ཀྱང་ བསླུས་པ་ཕ་རོལ་པོ་གཞན་ཡང་བསླུས་པ་ཡིན་ཏེ་ཞེས་སོགས་གསུངས་ཏེ། འཁྲུལ་འཇོམས་ སུ་དྲངས་པ་ལས་གསལ་ལོ། ། ཡང་གཞི་དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་འབྲས་བུ་དྲི་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་ 6-188 དུ་བཤད་པ་ལ། ཁྱེད་ན་རེ། དེ་ལྟ་བུའི་གཞི་འབྲས་ངོ་བོ་དབྱེར་མེད་པ་མི་འཐད་དེ། ཟག་པ་ མེད་པའི་དབྱིངས་ན། སྔར་ཚོགས་གཉིས་ཚད་མེད་ལས་འཁྲུངས་པའི་སྐུ་དང་། ཕྱིས་གསར་དུ་ ཐོབ་པའི་ཆོས་སྐུ་གཉིས་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་ཐ་དད་པའི་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པའི་ ཆོས་སྐུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུས་དུ་མ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ནམ་མཁའ་ལྟར་ལུས་མེད་པའི་ཕྱིར། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། ཟག་མེད་དབྱིངས་ན་སངས་རྒྱས་རྣམས། །མཁའ་ལྟར་ལུས་ནི་མེད་ཕྱིར་ དང་། །སྔོན་གྱི་ལས་རྗེས་འབྲང་བའི་ཕྱིར། །གཅིག་མིན་མང་པོ་ཉིད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་ སོ། །ཞེས་པ་ཡང་ལུང་གི་དགོངས་པ་མིན་ཏེ། ཟག་མེད་ཀྱི་དབྱིངས་ན་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ ཆོས་ཀྱི་སྐུ་གཅིག་མ་ཡིན་ན་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་དྲི་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ ལ། དེ་འདོད་ན། འདས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་གང་མ་བྱོན་དེ་བཞིན་ཉིད། །ཅེས་སོགས་དང་། ཡུམ་རྒྱས་འབྲིང་བསྡུས་གསུམ་ལས། དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ ཉིད་གཅིག་པ་ཡིན་པ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་གཅིག་ཡིན་པར་གསུངས་ པའི་ལུང་རྣམ་དག་དང་འགལ་ཏེ། ལུང་གི་ངོ་བོ་ནི་ཡོངས་སུ་གྲགས་ཆེ་བས་མ་བྲིས་སོ། ། སྔར་ཚོགས་གཉིས་ཚད་མེད་ལས་འཁྲུངས་པའི་ཆོས་སྐུ་དང་། ཕྱིས་གསར་དུ་ཐོབ་ པའི་ཆོས་སྐུ་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ན། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་སངས་རྒྱས་ཐམས་ ཅད་འདུས་པའི་སྐུ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། སྔར་གྱི་ཚོགས་གཉིས་ལས་འཁྲུངས་པའི་ཆོས་ སྐུ་དང་། ཕྱིས་གསར་དུ་ཐོབ་པའི་ཆོས་སྐུ་གཅིག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན། དྲི་ མ་མེད་པའི་འོད་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་གཟུགས་ཀྱི་སྐུར་མི་འགྱུར་ཏེ། སངས་རྒྱས་ ཐམས་ཅད་འདུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ན་དེའི་ཚེ་རྡུལ་ཕྲ་ རབ་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱིས་ཀྱང་འདུས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་དང་། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་ པ་ལས། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཐུགས་ཆེ་བ། །སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཐུགས་ལ་གནས། །སངས་ 6-189 རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྐུ་ཆེ་བ། །ཞེས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་གཅིག་ཏུ་འདུས་པར་ གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །ཟག་མེད་དབྱིངས་ན་སངས་རྒྱས་རྣམས། །མཁའ་ལྟར་ལུས་ནི་ མེད་ཕྱིར་དང་། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདིས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ པ་ཟབ་པར་སྟོན་པ་ཡིན་གྱི། ཟག་མེད་ཀྱི་དབྱིངས་ཟབ་པར་སྟོན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །འགྲེལ་ པར། ཟག་པ་མེད་པའི་དབྱིངས་ན་སངས་ར

【現代漢語翻譯】此外，他還說，'被欺騙者也會欺騙其他人'等等，這在《摧毀謬誤》（'khrul 'joms'）中有明確說明。此外，關於具有垢染的基（'gzhi dri bcas'）如來藏（'de bzhin nyid'，Tathāgatagarbha）和作為果的無垢如來藏在本質上無二無別的說法，您說：'這樣的基和果在本質上無二無別是不合理的。因為在無漏的法界（'dbyings'，dhātu）中，先前從無量二資糧（'tshogs gnyis'）中產生的色身（'sku'，rūpakāya）和後來新獲得的法身（'chos sku'，dharmakāya）不是同一個，因為它是追隨不同相續的身體的法身。也不是多個身體，因為它像虛空一樣沒有身體。' 在《經莊嚴論》（'mdo sde rgyan'，Mahāyānasūtrālaṃkāra）中說：'在無漏的法界中，諸佛，像虛空一樣沒有身體，因為追隨先前的業，不是一個也不是多個。' 這也不是經文的本意，如果在無漏的法界中，諸佛的法身不是一個，那麼諸佛的無垢如來藏就不存在了。如果承認這一點，那麼就與'過去的如來藏，未來的如來藏'等等，以及《廣大母經》、《中品母經》、《略品母經》（'yum rgyas 'bring bsdus gsum'）中，所有三世諸佛的如來藏是一個，以及所有法的如來藏也是一個的清凈經文相矛盾，因為經文的本質廣為人知，所以沒有寫出來。如果先前從無量二資糧中產生的法身和後來新獲得的法身不是同一個，那麼諸佛的法身就不是所有佛陀聚集的身體了，因為先前從二資糧中產生的法身和後來新獲得的法身不是同一個。如果承認這一點，那麼在《無垢光經》（'dri ma med pa'i 'od las'）中說：'薄伽梵（'bcom ldan 'das'，Bhagavān）不會變成色身，因為是所有佛陀聚集的。如果佛陀是色身，那麼那時也不會由微塵的色身聚集。' 以及在《名稱真實經》（'mtshan yang dag par brjod pa'，Nāmasaṃgīti）中說：'所有佛陀的偉大心，安住在所有佛陀的心中，所有佛陀的偉大身'，這與所有佛陀的智慧身聚集為一個相矛盾。'在無漏的法界中，諸佛，像虛空一樣沒有身體'等等的偈頌，是顯示諸佛的住處深奧，而不是顯示無漏的法界深奧。在註釋中，在無漏的法界中，佛陀...

【English Translation】 Furthermore, he said, 'The deceived will also deceive others,' etc., which is clearly stated in 'Destroying Errors' ('khrul 'joms'). Moreover, regarding the statement that the base with defilements ('gzhi dri bcas') Tathāgatagarbha ('de bzhin nyid', Tathāgatagarbha) and the undefiled Tathāgatagarbha as the result are in essence non-dual, you say: 'Such a base and result being non-dual in essence is unreasonable. Because in the uncontaminated realm ( 'dbyings', dhātu), the form body ('sku', rūpakāya) previously born from immeasurable two accumulations ('tshogs gnyis') and the Dharma body ('chos sku', dharmakāya) newly obtained later are not the same, because it is the Dharma body that follows the bodies of different continuums. Nor are they multiple bodies, because it is without body like space.' In the Mahāyānasūtrālaṃkāra ('mdo sde rgyan') it is said: 'In the uncontaminated realm, the Buddhas, like space, are without body, because following previous karma, it is neither one nor many.' This is also not the intention of the scripture, for if in the uncontaminated realm, the Dharma body of the Buddhas is not one, then the undefiled Tathāgatagarbha of the Buddhas would not exist. If this is admitted, then it contradicts the pure scriptures such as 'the past Tathāgatagarbha, the future Tathāgatagarbha,' etc., and in the Extensive Mother Sutra, the Medium Mother Sutra, and the Concise Mother Sutra ('yum rgyas 'bring bsdus gsum'), the Tathāgatagarbha of all Buddhas of the three times is one, and the Tathāgatagarbha of all dharmas is also said to be one, because the essence of the scriptures is widely known, so it is not written. If the Dharma body previously born from immeasurable two accumulations and the Dharma body newly obtained later are not the same, then the Dharma body of the Buddhas would not be the body gathered by all Buddhas, because the Dharma body previously born from the two accumulations and the Dharma body newly obtained later are not the same. If this is admitted, then in the Stainless Light Sutra ('dri ma med pa'i 'od las') it says: 'The Bhagavan ('bcom ldan 'das', Bhagavān) will not become a form body, because it is gathered by all Buddhas. If the Buddha is a form body, then at that time it will not even be gathered by the form body of dust particles.' And in the Nāmasaṃgīti ('mtshan yang dag par brjod pa') it says: 'The great mind of all Buddhas, abides in the mind of all Buddhas, the great body of all Buddhas,' which contradicts the wisdom body of all Buddhas being gathered into one. The verses 'In the uncontaminated realm, the Buddhas, like space, are without body,' etc., show the profound abiding of the Buddhas, and do not show the profound uncontaminated realm. In the commentary, in the uncontaminated realm, the Buddha...

ྒྱས་རྣམས་སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པས་ནི་ གཅིག་པ་ཉིད་མ་ཡིན། ཞེས་པའི་དགོངས་པ་ཡང་། གཟུགས་སྐུ་གཅིག་མ་ཡིན་པ་ལ་སྦྱར་བ་ ལ་འགལ་བ་མེད་དེ། སྟོན་པ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པས། ང་ཉིད་སྔོན་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བླ་མར་གྱུར་པའི་ཚེ་ ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱི། ང་ཞེས་པ་ནི་སྤྲུལ་བའི་སྐུ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ། །བཙུན་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་འགྲེལ་བཤད་དུ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ ཀྱི་སྐུ་ལ་གནས་པ་རྣམས་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་ཐ་དད་པར་བྱ་བར་མི་ནུས་སོ། །ཞེས་འབྱུང་ བས་མང་པོ་མིན་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་སྦྱར་ཞིང་། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཞེས་པ་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ པས་གཅིག་མིན་ཞེས་གཟུགས་སྐུ་ལ་སྦྱར་བར་གསལ་ལོ། །ཡང་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལ་ དགོངས་ནས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་ཡིན་ན། མདོ་ལས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་ པ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཞེས་བསྒྲགས་པ་ཞེས་པ་འབྱུང་བར་རིགས་སོ། ། ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། ཁྱེད་ན་རེ། སྒྲ་བརྗོད་འདོད་ཀྱི་དབང་གིས་འཇུག་པས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ ཤེས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཞེས་པ་དང་། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཀུན་གཞིའི་ རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཞེས་གང་བརྗོད་ཀྱང་། བརྗོད་པར་འདོད་པའི་དོན་གོ་བའི་ ཕྱིར་དེ་ནི་ཚིག་ལ་མ་བྱང་བའི་ཚུལ་ལོ། །ཞེས་སྐྱོན་བརྗོད་པར་བྱེད་པ་ནི། སྒྲ་བརྗོད་འདོད་ཀྱི་ དབང་གིས་འཇུག་ཀྱང་། བུམ་པ་ཤེས་བྱ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པ་དང་། ཤེས་བྱ་བུམ་པ་ཡིན་ཞེས་ བརྗོད་པའི་ཚུལ་ལོག་མ་ལོག་གི་ཁྱད་པར་ཡོད་མེད་ཚིག་ལ་བྱང་བ་དག་གིས་བསམ་པར་བྱོས་ 6-190 ཤིག ཡང་ངེད་ཀྱིས་གཟུགས་ཉིད་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་བརྗོད་པ་ དང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་གཟུགས་སོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ནི། ཆོས་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་བརྗོད་པར་འབུམ་ ཊིཀ་མཁན་པོས་བཤད་པ་འཐད་ལྡན་དུ་བྱས་པ་ལ། ཁྱེད་ན་རེ། ཁས་བླངས་ནང་འགལ་ ཏེ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དགོངས་ནས་གཟུགས་གསུངས་ན་གཟུགས་སྟོང་པའོ་ཞེས་པ་མི་འཐད། གཟུགས་ལ་དགོངས་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་གསུངས་ན་སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ་ཞེས་པ་མི་འཐད་ པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་ནི། ལེགས་པར་མ་བརྟགས་པ་སྟེ། འབུམ་ཊིཀ་མཁན་པོའི་བཞེད་ པ་ནི། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དགོངས་ནས་གཟུགས་གསུངས་པར་ཡང་མི་འདོད་ལ། གཟུགས་ ལ་དགོངས་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་གསུང་བར་ཡང་མི་འདོད་ཀྱི་གཟུགས་དང་གཟུགས་ཀྱི་སྟོང་ པ་ཉིད་ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་དག་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་མེད་པས་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་བརྗོད་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་བརྗོད་པར་བཞེད་པ་ཡིན་པས་ཁས་བླངས་ནང་འགལ་བར་ག་ལ་འགྱུར། ཡང་ངེད་ཀྱིས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་གསལ་རྒྱན་གྱི་བཞེད་པ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་ པོ་གསུངས་པའི་དགོངས་གཞི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་མ་ཡིན་པར་སྟོན་པ་ལ། ས

【現代漢語翻譯】『因為諸佛是隨著先前的業力而來的，所以不是一體。』這種想法也適用於不是一個色身的情況，沒有矛盾。因為導師釋迦牟尼佛曾說：『我以前是婆羅門之子，成為上師的時候』等等。這裡所說的『我』是指化身釋迦牟尼佛本身。比丘在《無自性釋》中說：『安住於法身的諸佛世尊，如同虛空一樣，不能被認為是不同的。』因此，『不是很多』適用於法身。『諸佛』指的是色身，因此『不是一體』適用於色身，這一點很清楚。此外，如果考慮到阿賴耶識而宣說了如來藏，那麼經中應該說：『阿賴耶識被稱為如來藏。』當這樣說時，你說：『由於表達意願的緣故，阿賴耶識被稱為如來藏』，或者『如來藏被稱為阿賴耶識』，無論怎麼說，爲了理解所要表達的意義，這是一種不精通語言的方式。』這樣批評是不對的。即使由於表達意願的緣故，就像說『瓶子是所知』和『所知是瓶子』一樣，精通語言的人應該思考一下，這兩種說法在意義上是否有區別。此外，我們說『色即是空』，這是以法性來表達法；而說『空即是色』，這是以法來表達法性，百論的註釋者認為這是合理的。你說：『這與承諾相矛盾，如果考慮到空性而說色，那麼說「色是空」是不合理的；如果考慮到色而說空性，那麼說「空性是色」是不合理的。』這樣說是沒有好好分析。百論註釋者的觀點並不是認為考慮到空性而說色，也不是認為考慮到色而說空性，而是認為色和色的空性，法和法性，它們的本體沒有差別，所以是以法性來表達法，以法來表達法性，怎麼會與承諾相矛盾呢？此外，我們引用《如來藏光明莊嚴論》的觀點，認為宣說如來藏的意圖不是指阿賴耶識。

【English Translation】『Because the Buddhas come following previous karma, they are not one.』 This idea also applies to the case of not being a single Rupakaya (form body), there is no contradiction. Because the teacher Shakyamuni Buddha said: 『When I was previously a Brahmin boy, when I became a lama』 etc. The 『I』 here refers to the Nirmanakaya (emanation body) Shakyamuni Buddha himself. The Bhikshu (monk) in the 『Commentary on No-Self-Nature』 says: 『The Buddhas, the Bhagavat (Blessed One), abiding in the Dharmakaya (Dharma body), cannot be regarded as distinct like the sky.』 Therefore, 『not many』 applies to the Dharmakaya. 『The Buddhas』 refers to the Rupakaya, therefore 『not one』 applies to the Rupakaya, this is clear. Furthermore, if considering the Alaya-vijñana (store consciousness) the Tathagatagarbha (Buddha-nature) is taught, then the Sutra should say: 『The Alaya-vijñana is proclaimed as the Tathagatagarbha.』 When saying this, you say: 『Due to the power of expressing intention, the Alaya-vijñana is called Tathagatagarbha,』 or 『the Tathagatagarbha is called Alaya-vijñana,』 whichever is said, in order to understand the meaning to be expressed, this is a way of not being proficient in language.』 To criticize in this way is incorrect. Even if due to the power of expressing intention, just like saying 『a pot is knowable』 and 『knowable is a pot,』 those proficient in language should consider whether there is a difference in meaning between these two statements. Furthermore, we say 『form itself is emptiness,』 this is expressing Dharma (phenomena) with Dharmata (suchness); and saying 『emptiness itself is form,』 this is expressing Dharmata with Dharma, the commentator of the Hundred Treatises considers this reasonable. You say: 『This contradicts the commitment, if considering emptiness and speaking of form, then saying 「form is empty」 is unreasonable; if considering form and speaking of emptiness, then saying 「emptiness is form」 is unreasonable.』 To say this is without proper analysis. The view of the commentator of the Hundred Treatises is not that considering emptiness and speaking of form, nor considering form and speaking of emptiness, but that form and the emptiness of form, Dharma and Dharmata, their essence is without difference, so it is expressing Dharma with Dharmata, and expressing Dharmata with Dharma, how could it contradict the commitment? Furthermore, we cite the view of the 『Ornament of Clear Realization of the Tathagatagarbha,』 that the intention of teaching the Tathagatagarbha is not referring to the Alaya-vijñana.

ྤྱིར་ཡང་བདེ་ གཤེགས་སྙིང་པོ་གསུངས་པའི་དགོངས་གཞི་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་མ་ཡིན་ཏེ། དྲི་བཅས་དེ་ བཞིན་ཉིད་ལ་དགོངས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ ལ། ཁྱེད་ན་རེ། དེ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་བྱམས་མགོན་ལ་གནོད་བྱེ་དུ་བཀོད་པའི་ཐལ་འགྱུར་ ཁྱབ་པ་མེད་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་དང་བྱམས་མགོན་གྱིས་ཀུན་གཞིའི་ས་བོན་གྱི་ཆར་གྱུར་པའི་ རིགས་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཆོས་སྐུས་ཁྱབ་པ་གསུམ་ལ་དགོངས་ནས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་ པོ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། ཡང་ཀུན་གཞི་ལ་དགོངས་ནས་སྐྱེས་བུ་ཞེས་གསུངས་པ་ 6-191 ཡིན་པར་འགྱུར། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དགོངས་ནས་སྐྱེས་བུ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ བསལ་ཁས་བླངས་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་དྲི་མ་དང་བཅས་པའི་གནས་སྐབས་ན་སེམས་ཅན་ ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཉིད་ལ་སྐྱེས་བུ་ཉིད་ཀྱང་གསུངས་ པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་ཁས་ལེན་པས་ལན་མེད་དོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་ ནི། འབེན་ལྟ་བ་པས་མདའ་འཕེན་པ་རིངས་པ་སྟེ། སྐབས་འདིར་དོན་དེ་ལ་དགོངས་ནས་ གསུངས་ཞེས་པ་ནི། དྲང་དོན་དགོངས་པ་ཅན་ལ་བྱེད་པའི་གནས་སྐབས་ཡིན་པས་དྲི་མ་ བཅས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སེམས་ཅན་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཁས་བླངས་པས་དྲི་ བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དགོངས་ནས་སེམས་ཅན་ཞེས་གསུངས་སོ་ཞེས་ཁས་བླངས་པར་མི་ འགྱུར་ཏེ། གལ་ཏེ་འགྱུར་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་དྲི་མ་དང་བྲལ་བའི་གནས་སྐབས་ལ་དགོངས་ནས་ སངས་རྒྱས་ཞེས་གསུངས་པར་འགྱུར་ཏེ། དྲི་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལ་སངས་ རྒྱས་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདོད་ན་དྲི་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་སངས་རྒྱས་ ཞེས་གསུངས་པ་དེ་དགོངས་པ་ཅན་གྱི་གསུངས་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དྲི་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད་ ལ་དགོངས་ནས་སངས་རྒྱས་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་འདོད་ན་དྲི་མེད་དེ་བཞིན་ ཉིད་ལ་སངས་རྒྱས་ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ངེས་དོན་གྱི་གསུངས་མ་ཡིན་པར་ཧ་ཅང་ཐལ་བས། འདོད་པར་མི་ནུས་ཏེ། རྗེ་བཙུན་བྱམས་པས། དོན་གནས་རྣམ་བདུན་ཚུལ་བཞིན་བཤད་ ཅེས་གསུངས་པས་སོ། །ཁྱེད་ཀྱི་ཐལ་འགྱུར་དེའི་བསལ་པ་ཁས་བླངས་མེད་པ་ཡང་ཚུལ་དེ་དང་ མཚུངས་སོ། ། ཡང་སངས་རྒྱས་དང་བྱམས་མགོན་གྱིས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལ་དགོངས་ནས་བདེ་ གཤེགས་སྙིང་པོ་གསུངས་པ་ཡིན་ཞེས་པའི་ལུང་གཅིག་ཡོད་ན་ངེད་ཀྱི་ཐལ་འགྱུར་དེ་སངས་ རྒྱས་དང་། བྱམས་མགོན་ལ་གནོད་བྱེད་དུ་བཀོད་པར་འགྱུར་མོད། ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ལ་ 6-192 དགོངས་ནས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་གསུངས་སོ་ཞེས་པ་ནི་ཁྱེད་ཀྱི་འདོད་པ་ཙམ་དུ་བས་ སོ། །དེ་ལྟར་སྟོན་པའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱམས་མགོན་གྱི་ལུང་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་མཐོང་པའི་ མདོ་དང་། བྱམས

【現代漢語翻譯】此外，如果有人說，『宣說如來藏的意圖並非是阿賴耶識（kunjizhi namshe），而是考慮到具有垢染的真如（dribche dezhinnnyi），因此才宣說如來藏。』你可能會說：『這會造成對佛陀（Sangye）和彌勒菩薩（Jiamgon）的損害，因為這會導致不周遍的推論。佛陀和彌勒菩薩考慮到作為阿賴耶識種子的自性（riz），以及真如和法身（chosku）這三者周遍，因此才宣說如來藏。』並且，『考慮到阿賴耶識，所以才說「補特伽羅」（kyeebu）。考慮到真如，所以才說「補特伽羅」。』你承認反駁的理由，『因為在真如具有垢染的狀態下，才被稱為「有情」（semchen）。』並且，『因為阿賴耶識本身也被稱為「補特伽羅」。』你承認周遍性，所以無話可說。這種說法就像是瞄準者急於射箭一樣。因為這裡說『考慮到那個意義而宣說』，是指向不了義（drangdon）和有密意（gongpa chen）的情況，所以你承認『具有垢染的真如被稱為有情』，並不能因此就認為你承認了『考慮到具有垢染的真如而宣說了有情』。如果可以這樣認為，那麼也可以認為『考慮到真如遠離垢染的狀態而宣說了佛陀』，因為在無垢真如的狀態下才被稱為佛陀。如果你這樣認為，那麼宣說無垢真如為佛陀，就成了有密意的說法，因為是考慮到無垢真如而宣說了佛陀。如果你也這樣認為，那麼宣說無垢真如為佛陀就成了非了義的說法，這太過分了，所以不能這樣認為。因為至尊彌勒菩薩說：『如實宣說七種真實義。』你的推論的反駁理由不被承認，也是同樣的道理。此外，如果能找到一個佛陀和彌勒菩薩考慮到阿賴耶識而宣說如來藏的教證，那麼我的推論就會變成對佛陀和彌勒菩薩的損害。但是，『考慮到阿賴耶識而宣說了如來藏』，這只是你自己的想法而已。我們沒有在佛陀和彌勒菩薩所說的經典和彌勒五論中看到過這樣的說法。

【English Translation】 Furthermore, if someone says, 'The intention of teaching the Tathagatagarbha (De-sheg Nyingpo) is not the alaya-vijnana (kunjizhi namshe), but it is taught considering the Suchness (dezhinnnyi) with defilements (dribche), therefore the Tathagatagarbha is taught,' You might say: 'This would cause harm to the Buddha (Sangye) and Maitreya (Jiamgon), because it would lead to a non-pervasive inference. The Buddha and Maitreya taught the Tathagatagarbha considering the nature (riz) that is the seed of the alaya, and the pervasiveness of Suchness and Dharmakaya (chosku),' and, 'Considering the alaya, it is said 'Pudgala' (kyeebu). Considering Suchness, it is said 'Pudgala'.' You accept the reason for refutation, 'Because in the state of Suchness with defilements, it is called 'sentient being' (semchen).' And, 'Because the alaya-vijnana itself is also called 'Pudgala'.' You accept the pervasiveness, so there is nothing to say. This statement is like an archer being too hasty to shoot an arrow. Because saying 'taught considering that meaning' in this context refers to situations of provisional meaning (drangdon) and having hidden intention (gongpa chen), so your admission that 'Suchness with defilements is called a sentient being' does not mean that you admit 'sentient beings are taught considering Suchness with defilements.' If it could be admitted, then it could also be admitted that 'Buddha is taught considering the state of Suchness without defilements,' because in the state of undefiled Suchness it is called Buddha. If you think so, then saying that undefiled Suchness is Buddha would become a statement with hidden intention, because Buddha is taught considering undefiled Suchness. If you also think so, then saying that undefiled Suchness is Buddha would become a statement that is not definitive, which is too extreme, so it cannot be thought so. Because the venerable Maitreya said: 'Explain the seven realities as they are.' Your denial of the refutation of that inference is the same. Furthermore, if there were a single scripture where the Buddha and Maitreya taught the Tathagatagarbha considering the alaya-vijnana, then my inference would become harmful to the Buddha and Maitreya. However, 'The Tathagatagarbha is taught considering the alaya-vijnana' is just your own idea. We have not seen such a statement in the sutras spoken by the Buddha and Maitreya, and in the Five Treatises of Maitreya.

་མགོན་གྱིས་བསྟན་བཅོས་རྣམས་ན་མི་སྣང་བས། ལུང་དེའི་ཁུངས་ཤིག་ ཁྱེད་ཀྱིས་བསྟན་དུ་གསོལ། རྫོགས་སངས་སྐུ་ནི་འཕྲོ་ཕྱིར་དང་ཞེས་སོགས་གསུམ་ནི་ལུས་ ཅན་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་གྱི། སེམས་ཅན་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་གསུངས་པའི་དགོངས་གཞི་ཡིན་པར་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་མ་ བཤད་ཅིང་། ཊཱི་ཀ་བྱེད་སྔ་མ་གཞན་དག་གིས་ཀྱང་བཤད་པ་མ་མཐོང་བས་ཆོས་གསུམ་པོ་དེ་ བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་དགོངས་གཞི་ཡིན་པར་ཁྱེད་ཀྱིས་སྨྲས་པ་ལ་ཤེས་ལྡན་སུ་ཞིག་ཡིད་ ཆེས་པར་བྱེད། གལ་ཏེ་ཆོས་གསུམ་པོ་དེ་དགོངས་གཞིར་བྱས་པ་ཡིན་དུ་ཆུག་ནའང་། དེས་ ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་དགོངས་གཞི་ཡིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྲུབ་སྟེ་ཅུང་ ཟད་ཀྱང་མི་འགྲུབ་པོ། ། ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་སེམས་ཅན་ལ་ཁྱབ་པར་གསུངས་པ་དང་། གསང་བ་བསམ་ གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་མདོར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་དང་འོད་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ལ་སོགས་པ་ ནམ་མཁའ་ལྟར་ཀུན་ཏུ་ཁྱབ་པར་གསུངས་པ་ལ། ཁྱེད་ན་རེ། ཁྱབ་པའི་དོན་ཡང་མངོན་ རྟོགས་རྒྱན་ལས། དེ་ལྟར་མཛད་པ་རྒྱ་ཆེའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཁྱབ་པར་ངེས་པར་བརྗོད། ། ཅེས་གསུངས། འདིར། ཆགས་མེད་ཐོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཡེ་ཤེས་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད། ། ཅེས་དང་། ཐམས་ཅད་རྟོགས་ཕྱིར་ཁྱབ་པ་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ པ་དང་། ཁམས་དག་པ་གཉིས་ལྡན་ཆོས་སྐུའི་ཆོས་ཉིད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པ་ ལ་དགོངས་ནས་ཆོས་ཀྱི་སྐུས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་གསུངས་སོ། །ཞེས་པ་ཡང་ སྤྱད་པར་བྱ་སྟེ། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གསལ་བར་མི་སྟོན་ 6-193 པས་རེ་ཤིག་མཛད་པ་རྒྱ་ཆེ་བ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པའི་དོན་དུ་མཛད་ མོད། འོན་ཀྱང་མཛད་པ་ནི་ནམ་མཁའི་ཁམས་ལྟར་ཀུན་ཏུ་ཁྱབ་པ་མཛད་པས་གང་དུ་ཁྱབ་པ་ དེར་ཡེ་ཤེས་དང་ཆོས་སྐུ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ཁྱབ་པས་ན། ཡེ་ཤེས་དང་ཆོས་སྐུ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་དོན་གྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་སྟོན་པའི་ མདོ་རྣམས་དང་། རྒྱུད་བླ་རྩ་འགྲེལ་དུ་ནི། ཆོས་སྐུ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་ པར་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་མདོ་ ལས། ཞི་བའི་བློ་གྲོས་འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ནི་གཟུགས་སུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ དུ་ཞུགས་པའོ། །ཞི་བའི་བློ་གྲོས་དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ཡང་སེམས་ཅན་ དུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དུ་ཞུགས་པའོ། །ཞེས་སོགས་གཟུགས་སུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ དུ་ནམ་མཁའ་ཉིད་ཞུགས་པ་ལྟར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ཉིད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ བཞུགས་པར་གསུངས་ཤིང་། སྔར་རྒ

【現代漢語翻譯】由於至尊（梵文：Nātha，漢語：怙主）的論著中沒有出現，請您指出該論的來源。『圓滿佛陀之身是無常的』等等三個論點，是用來證明有情眾生具有佛性的理由，但聖者無著（梵文：Asaṅga）並沒有說有情眾生具有佛性的觀點，而且我也沒見過其他早期的註釋家這樣說過，所以對於您說這三個法是如來藏的觀點，有哪個智者會相信呢？即使假設這三個法是如來藏的觀點，那又如何能證明阿賴耶識（梵文：Ālayavijñāna）是如來藏的觀點呢？根本無法證明。此外，關於佛陀的法身遍佈有情眾生，以及在《秘密不可思議經》中，佛陀的身、光、語、意等如虛空般遍佈一切的說法，您說：『遍佈的含義也如《現觀莊嚴論》所說：如此行持廣大故，佛陀遍佈定應說。』這裡說：『無有執著無障礙，故說智慧即遍佈。』以及『爲了證悟一切故，即是遍佈。』就像這樣。並且，應該運用『具備二種清凈自性的法身遍佈一切有情眾生』的觀點，來說明法身遍佈一切有情眾生。然而，《現觀莊嚴論》並沒有清楚地闡述如來藏，所以暫時以行持廣大作為佛陀遍佈一切的理由。然而，由於行持如虛空般遍佈一切，因此智慧和法身也遍佈于所遍佈之處。所以，智慧和法身實際上也遍佈於一切有情眾生。』在闡述如來藏的經典和《寶性論》的根本和註釋中，都說法身遍佈一切有情眾生。如《如來秘密不可思議經》所說：『寂靜的智慧，例如虛空融入一切色相之中。寂靜的智慧，同樣地，如來的身也融入一切有情眾生之中。』就像虛空融入一切色相之中一樣，佛陀的法身也安住於一切有情眾生之中。』之前...

【English Translation】 Since it does not appear in the treatises of the Lord (Skt: Nātha), please indicate the source of that statement. The three points, 'The body of the complete Buddha is impermanent,' etc., are reasons for establishing that sentient beings possess the essence of Buddhahood, but the venerable Asaṅga did not say that sentient beings possess the essence of Buddhahood, and I have not seen other earlier commentators say so either. So, who among the wise would believe you when you say that these three dharmas are the view of the Tathāgatagarbha? Even if we assume that these three dharmas are the view, how does that prove that the Ālayavijñāna (storehouse consciousness) is the view of the Tathāgatagarbha? It does not prove it at all. Furthermore, regarding the statement that the Dharmakāya (body of truth) of the Buddha pervades sentient beings, and in the 'Inconceivable Secret Sutra,' the body, light, speech, and mind of the Buddha, etc., are said to pervade everywhere like space, you say: 'The meaning of pervading is also as stated in the 'Ornament of Clear Realization': 'Because of such vast activity, it is definitely said that the Buddha pervades.' Here it says: 'Because of being unattached and unobstructed, it is said that wisdom itself pervades.' And 'Because of realizing everything, it is itself pervasive.' Like this. And, it should be applied that 'The nature of the Dharmakāya, possessing two pure qualities, exists in all sentient beings,' to explain that the Dharmakāya pervades all sentient beings. However, the 'Ornament of Clear Realization' does not clearly explain the Tathāgatagarbha, so for the time being, the vast activity is the reason why the Buddha pervades everywhere. However, since the activity pervades everywhere like the realm of space, wisdom and the Dharmakāya themselves also pervade where it pervades. Therefore, wisdom and the Dharmakāya themselves actually pervade all sentient beings.' In the sutras that explain the Tathāgatagarbha and in the root and commentary of the 'Uttaratantra,' it is said that the Dharmakāya itself pervades all sentient beings. As the 'Inconceivable Secret Sutra of the Tathāgata' says: 'Peaceful intelligence, like space entering into all visible forms. Peaceful intelligence, similarly, the body of the Tathāgata also enters into all visible sentient beings.' Just as space enters into all visible forms, the Dharmakāya of the Buddha also abides in all sentient beings.' Previously...

ྱུད་སྡེའི་ལུང་གོང་དུ་དྲངས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ ཉིད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་གྲུབ་ པོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་གཟུགས་སྐུའི་ནང་ཁོ་ན་ན་གནས་ པ་ཞིག་གིས་ཤེས་བྱ་རྒྱ་ཆེན་པོ་མཁྱེན་པ་ལ་ཆོས་སྐུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་པའི་དོན་དུ་སེམས་ དཔའ་ནི། སེམས་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཉི་ཚེ་བ་འདིས་ཡུལ་མཐོང་བའི་རྒྱ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ ལ་བཀའ་བའི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ཁྱེད་ཀྱིས་ཁམས་དག་པ་གཉིས་ལྡན་ཆོས་སྐུའི་ཆོས་ཉིད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ ལ་ཡོད་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སེམས་ཅན་ལ་མེད་པར་འདོད་པ་ཡང་། ལུང་དང་ཁས་བླངས་ གཉིས་ཀ་ཤིན་ཏུ་འགལ་ཏེ། ཆོས་དབྱིངས་དག་པ་གཉིས་ལྡན་ཉིད་ཆོས་སྐུ་ཡིན་པར། ཆོས་ སྐུ་རྣམ་གཉིས་ཤེས་བྱས་ཏེ། །ཆོས་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་དྲི་མེད་དང་། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་ལུང་དུ་མ་ 6-194 ལས་གསུངས་ཤིང་། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་མཛེས་རྒྱན་དུ་ཡང་། དེ་བཞིན་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་ བ་དེ་ཉིད། གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་མ་ལུས་པར་དག་པ་ན། སངས་རྒྱས་ཡིན་ཞེས་ཁྱེད་རང་གིས་ ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་སེམས་ཅན་ལ་ཆོས་སྐུ་ཉིད་ཀྱིས་མ་ཁྱབ་ན། སྤྱིར་སེམས་ཅན་ ལ་ཀུན་གཞི་ཡོད་ལ། དེ་ལ་དག་པ་གཉིས་ལྡན་གྱིས་ཆོས་སྐུས་ཁྱབ་པ་ལ་དགོངས་ནས། དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་མདོ་ལས། པདྨ་ངན་པའི་དབུས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་བཞུགས་ པའི་དཔསེ་གསུངས་པར་ཁྱེད་རང་གིས་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་ལོ། ། ཡང་ངེད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ལ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་སེམས་ཅན་གྱི་མ་མཐོང་ཡང་། བདེ་ གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡོད་པ་མི་འགལ་ཏེ། ཏིལ་མ་བཙིར་བ་ན་ཏིལ་མར་མ་མཐོང་ཡང་ཏིལ་ མར་ཡོད་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། ཏིལ་མར་གྱི་རྒྱུ་རྩམ་ཡོད་ན་དེར་བས། ཏིལ་མར་ དངོས་ཡོད་ན་གྲངས་ཅན་གྱི་ལུགས་མ་སྤངས་པར་འདུག་པས། གལ་ཏེ་རྒྱུ་ལ་འབྲས་གནས་ ན། །ཟན་ཟ་མི་གཙང་ཟ་བར་འགྱུར། །ཞེས་པའི་ཚུལ་དུ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པ་ནི། ཇི་ལྟར་ཏིལ་ སོན་ཏིལ་མར་དང་། ཇི་ལྟར་ཤིང་ལ་གནས་པའི་མེ། །དེ་བཞིན་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ། ། ཡང་དག་གནས་ཀྱང་མི་མཐོང་བ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་བྷ་གར་བཤད། །ཅེས་པའི་ལུང་དེ་ ལ་དྲི་བ་མཛོད་ཅིག ཡང་ངེད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པས་སེམས་ཅན་གྱིས་ལམ་ སྒོམ་པ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཐོབ་པ་ཡིན་གྱི་མེད་ན་ཐོབ་པ་མི་འཐད་དེ། སངས་རྒྱས་ ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་སྔར་མེད་གསར་དུ་སྐྱེས་པའི་འདུས་བྱས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སྨྲས་ པ་ལ། ཁྱེད་ན་རེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཟག་མེད་ལམ་གྱིས། རང་གི་དྲི་མ་གློ་བུར་བ་ཟད་པར་ 6-195 བྱས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དག་པ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་མེད་པའི་ཕྱ

【現代漢語翻譯】此外，所引用的密續部的經文也證實了法身（chos kyi sku）遍佈一切眾生，因為一切眾生皆具如來藏（de bzhin gshegs pa'i snying po）。如果不是這樣，如果佛的法身和智慧色身（ye shes gzugs sku）僅僅存在於自身之中，那麼認為僅僅通過法身就能知曉廣大的所知境，這對於菩薩（sems dpa'）來說，就如同以眾生有限的意識來衡量佛陀的智慧，這是一種過失。此外，您認為具有二種清凈的法界（khams dag pa gnyis ldan chos sku'i chos nyid）存在於一切眾生之中，同時又認為法身不存在於眾生之中，這在經文和您自己的承諾上都是非常矛盾的。因為具有二種清凈的法界本身就是法身。《二種法身》中說：『法界極其無垢……』等等許多經文中都有記載。在《如來藏莊嚴論》（bde gshegs snying po'i mdzes rgyan）中也說：『如是本性光明，當其完全清凈了所有暫時的污垢時，即是佛。』這是您自己承諾的。此外，如果法身沒有遍佈眾生，那麼一般來說，眾生具有阿賴耶識（kun gzhi），並且您認為二種清凈的法身遍佈其中。因此，《如來藏經》（de bzhin gshegs pa'i snying po'i mdo）中說，如蓮花中安住佛陀之身，這與您自己的承諾相矛盾。此外，我們說，雖然眾生沒有見到如來藏，但這並不妨礙如來藏的存在，就像未榨的芝麻中沒有見到芝麻油，但芝麻油確實存在一樣。對此，您說：如果在芝麻中存在芝麻油的因，那麼如果芝麻油真實存在，那就沒有捨棄數論派（grangs can）的觀點。如果因中存在果，那麼吃糌粑（zan）就會變成吃不凈之物。這就像：『如果因中存在果，那麼吃糌粑就會變成吃不凈之物。』請您對『如芝麻中存在芝麻油，如木中存在火，同樣，一切法中，真實存在卻不可見，法界即是Bhaga』（梵文，Bhaga，bhaga，有福者）這句經文進行提問。此外，我們說，因為眾生具有佛性（sangs rgyas kyi rang bzhin），所以眾生在修道時才能獲得佛性，如果沒有佛性，那麼獲得佛性是不合理的。因為佛性不是先前沒有而新產生的有為法（'dus byas）。對此，您說：您說：眾生不會通過無漏道（zag med lam）而獲得清凈的真如（de bzhin nyid dag pa），因為他們已經耗盡了暫時的污垢。如果不是這樣，那麼沒有...

【English Translation】 Furthermore, the quoted scriptures of the Tantra section also prove that the Dharmakaya (chos kyi sku) pervades all sentient beings, because all sentient beings possess the Tathagatagarbha (de bzhin gshegs pa'i snying po). If this were not the case, if the Buddha's Dharmakaya and Wisdom Form Body (ye shes gzugs sku) only existed within themselves, then thinking that one can know the vast knowable realm merely through the Dharmakaya would be like measuring the Buddha's wisdom with the limited consciousness of sentient beings, which is a fault. Moreover, your assertion that the Dharmadhatu (khams dag pa gnyis ldan chos sku'i chos nyid) with two-fold purity exists in all sentient beings, while simultaneously asserting that the Dharmakaya does not exist in sentient beings, is highly contradictory in both scripture and your own commitments. This is because the Dharmadhatu with two-fold purity itself is the Dharmakaya. As stated in 'Two Dharmakayas': 'The Dharmadhatu is extremely immaculate...' and many other scriptures. In the 'Ornament of the Essence of the Sugata' (bde gshegs snying po'i mdzes rgyan), it is also said: 'Suchness, naturally luminous, when it is completely purified of all temporary defilements, is the Buddha.' This is what you yourself have committed to. Furthermore, if the Dharmakaya does not pervade sentient beings, then generally, sentient beings possess the Alaya-consciousness (kun gzhi), and you believe that the Dharmakaya with two-fold purity pervades it. Therefore, the 'Tathagatagarbha Sutra' (de bzhin gshegs pa'i snying po'i mdo) states that the Buddha's body dwells within the lotus, which contradicts your own commitment. Furthermore, we say that although sentient beings have not seen the Tathagatagarbha, this does not prevent the existence of the Tathagatagarbha, just as sesame oil is not seen in unpressed sesame seeds, but sesame oil does exist. To this, you say: If the cause of sesame oil exists in sesame seeds, then if sesame oil truly exists, then the view of the Samkhya school (grangs can) has not been abandoned. If the effect exists in the cause, then eating tsampa (zan) would become eating impure things. This is like: 'If the effect exists in the cause, then eating tsampa would become eating impure things.' Please ask about the scripture: 'As sesame oil exists in sesame seeds, as fire exists in wood, similarly, in all dharmas, truly existing but invisible, the Dharmadhatu is said to be Bhaga.' (Sanskrit, Bhaga, bhaga, Blessed One) Furthermore, we say that because sentient beings possess Buddha-nature (sangs rgyas kyi rang bzhin), sentient beings can attain Buddha-nature when practicing the path, and if there is no Buddha-nature, then attaining Buddha-nature is unreasonable. Because Buddha-nature is not a conditioned phenomenon ('dus byas) that is newly born from previously not existing. To this, you say: You say: Sentient beings will not attain the pure Suchness (de bzhin nyid dag pa) through the uncontaminated path (zag med lam), because they have exhausted the temporary defilements. If this were not the case, then without...

ིར་རོ། །ཞེས་ཟེར་ བ་ལ་ནི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། གལ་ཏེ་གྲུབ་ན་དེ་ལྟ་བུའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དག་པ་དེ་སེམས་ ཅན་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ། །སེམས་ཅན་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདོད་ ན་དེ་ལྟ་བུའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དག་པ་དེ་སེམས་ཅན་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་སྔར་དྲི་མ་དང་བཅས་པ་ ལས། དྲི་མེད་དུ་གནས་གྱུར་པ་ཙམ་དེ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་དེ་དེ་བཞིན་ ཉིད་དེ་འགྱུར་མེད་ཡིན་པ་གང་ཞིག དེ་སེམས་ཅན་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ཁྱེད་ན་རེ། མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོར། སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ ཡོད་པར་གསུངས་པའི་ལུང་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་མཛེས་རྒྱན་དུ་དྲངས་པའི་ལུང་དོན་ལ་ བརྒལ་བརྟག་བྱས་པ་ལ་འདི་རྣམས་ཀྱི་སྐབས་སུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་སེམས་ཅན་ལ་ མེད་པར་བཤད་པར་གོ་ནས་དགག་པ་སྤྲོ་བ་ནི། འབེན་མེད་པའི་མདའ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ རང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་སེམས་ཅན་ལ་ཡོད་པར་མཛེས་རྒྱན་སྔ་ཕྱི་བར་གསུམ་དུ་ དམ་བཅས་པ་མ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་ཏེ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་མཛེས་རྒྱན་གྱི་སྔ་ཕྱི་ བར་གསུམ་དུ་སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པར་དམ་བཅས་པ་ཡིན་ན། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡང་སེམས་ཅན་ལ་ཡོད་པར་དམ་བཅས་པར་འགྱུར་བས་ཤིན་ཏུ་ཡང་ ལེགས་མོད་ཀྱིས། འོན་ཀྱང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པར་ ཁས་ལེན་ན་མཛེས་རྒྱན་ལས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་ པར་འཕྲོ་བ་དེ་ནི། ད་ལྟ་བདག་གིས་མ་ཐོབ་ཀྱང་དུས་ཕྱིས་ཐོབ་པར་འགྱུར་བར་དགོངས་ནས་ གསུངས་པས་དུས་གཞན་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་དམ་བཅས་ནས། དེའི་ཤེས་བྱེད་དུ། མྱ་ ངན་ལས་འདས་པའི་མདོ་ལས། སའི་འོག་ན་རྩའི་རྩ་བ་དང་ཆུ་ཡོད་པ་སས་ཁེབས་པས་མི་ མཐོང་བ་ལྟར། སེམས་ཅན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་ལམ་མ་བསྒོམས་ན་མི་མཐོང་ 6-196 བ་དང་། མི་ཞིག་ལ་ནོར་གནས་གཞན་ཞིག་ན་ཡོད་ན་ཡོད་པའི་གོ་ཆོད་པ་ལྟར། སེམས་ ཅན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་སེམས་ཅན་གྱིས་ངེས་པར་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ ལ་ཡོད་ཅེས་སྨྲ་བ་དང་། སེམས་ཅན་གྱིས་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམ་སྨིན་མྱོང་བ་ལྟར། སེམས་ ཅན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་དུས་ཕྱིས་མཐོང་ བར་གསུངས་པའི་ལུང་འདྲེན་པ་འགལ་ཏེ། ཆོས་སྐུས་ཁྱབ་པ་དུས་གཞན་ལ་དགོངས་པ་ནི། སེམས་ཅན་ལ་ཆོས་སྐུ་དང་ལྟ་བ་མེད་པ་ལ། དུས་ཕྱིས་ཡོད་པར་འགྱུར་བའི་དོན་ལ་དགོངས་ པ་ཡིན་པར་ཁྱེད་ཀྱིས་ཁས་བླང་དགོས་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ ཅད་ལ་ད་ལྟ་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་མཛེས་རྒྱན་དུ། སེམས་ཅན་དང་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་དེ་བཞིན་དབྱེར་མ

【現代漢語翻譯】如果有人說：『因為是清凈的真如，所以不是眾生的真如。』那麼這個說法是不成立的。如果成立，那麼像這樣的清凈真如就不是眾生的真如了，因為眾生沒有。如果承認這一點，那麼像這樣的清凈真如就不是眾生的真如從先前有垢染的狀態轉變為無垢染的狀態了，因為眾生的真如是不變的。如果眾生的真如是不變的，那麼它就不是眾生的真如了。還有，您說：『在《大般涅槃經》中，引用了經文說眾生具有如來藏，並將其作為《如來藏莊嚴論》的論據，對經文的意義進行辯論，認為在這些情況下，佛性在眾生中不存在，從而進行反駁，這就像是無的放矢。』這是因為沒有區分如來藏、法性、空性在眾生中存在於《莊嚴論》的前、中、后三個部分所作的承諾。您說《如來藏莊嚴論》的前、中、后三個部分承諾眾生具有如來藏，那麼這也意味著承諾眾生具有如來藏，這非常好。然而，如果承認一切眾生都具有如來藏，那麼《莊嚴論》中說：『佛的法身遍佈一切眾生，這是考慮到現在我沒有獲得，但將來會獲得。』因此，這是指未來。作為其論據，引用《涅槃經》中的話：『就像地下的根和水被土覆蓋而看不見一樣，眾生的佛性如果未經修道也看不見。』就像一個人在其他地方有財富一樣，眾生的佛性也必須被眾生獲得，所以說一切眾生都具有。就像眾生體驗業的果報一樣，眾生的佛性也將被菩薩們在未來看到。』這與法身遍佈是指未來相矛盾，因為這是指眾生沒有法身和見解，但在未來會有的意思，這是您必須承認的，因為如來藏現在就存在於一切眾生之中。此外，《莊嚴論》中說，眾生和佛的真如沒有區別。

【English Translation】 If someone says, 'Because it is pure Suchness, it is not the Suchness of sentient beings,' then this statement is not established. If it were established, then such a pure Suchness would not be the Suchness of sentient beings, because sentient beings do not have it. If this is admitted, then such a pure Suchness would not be merely the transformation of the Suchness of sentient beings from a previously defiled state to an undefiled state, because the Suchness of sentient beings is unchanging. If the Suchness of sentient beings is unchanging, then it is not the Suchness of sentient beings. Furthermore, you say, 'In the Mahaparinirvana Sutra, the scripture stating that sentient beings possess the Tathagatagarbha (bde gshegs snying po, དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ།, tathāgatagarbha, 如來藏) is cited as an argument in the Ornament of the Tathagatagarbha (bde gshegs snying po'i mdzes rgyan, དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་མཛེས་རྒྱན།, tathāgatagarbha alaṃkāra, 如來藏莊嚴論), and debating the meaning of the scripture, considering that in these cases, the Buddha-nature (sangs rgyas kyi rang bzhin, སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན།, buddhadhātu, 佛性) does not exist in sentient beings, and then refuting it, is like shooting an arrow without a target.' This is because there is no distinction made between the commitment that the Buddha-nature, the Dharmata (chos nyid, ཆོས་ཉིད།, dharmatā, 法性), and Emptiness (stong pa nyid, སྟོང་པ་ཉིད།, śūnyatā, 空性) exist in sentient beings in the former, middle, and latter parts of the Ornament. You say that the former, middle, and latter parts of the Ornament of the Tathagatagarbha commit to the existence of the Buddha-nature in sentient beings, then this also implies a commitment to the existence of the Tathagatagarbha in sentient beings, which is very good. However, if it is admitted that all sentient beings possess the Buddha-nature, then the Ornament states, 'The Dharmakaya (chos sku, ཆོས་སྐུ།, dharmakāya, 法身) of the Buddha pervades all sentient beings, and this is spoken with the intention that although I have not attained it now, I will attain it in the future.' Therefore, this refers to the future. As evidence for this, the Nirvana Sutra is quoted: 'Just as the roots and water beneath the earth are covered by earth and cannot be seen, so too, the Buddha-nature of sentient beings cannot be seen if the path is not cultivated.' Just as a person has wealth in another place, so too, the Buddha-nature of sentient beings must be attained by sentient beings, so it is said that all sentient beings possess it. Just as sentient beings experience the ripening of the fruits of karma, so too, the Buddha-nature of sentient beings will be seen by the Bodhisattvas (byang chub sems dpa', བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ།, bodhisattva, 菩薩) in the future.' This contradicts the idea that the Dharmakaya pervades refers to the future, because this refers to the meaning that sentient beings do not have the Dharmakaya and view, but will have them in the future, which you must admit, because the Buddha-nature exists in all sentient beings now. Furthermore, the Ornament states that there is no difference between the Suchness of sentient beings and Buddhas.

ེད་པའི་ཕྱིར། སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་རྒྱུད་བླར་ གསུངས་པ་དེ་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཉིད་ལས་གཞན་ དུ་མི་འགྱུར་བ་ནི་སེམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་ལ་ཁྱད་ མེད་དུ་ཡོད། དེ་བཞིན་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་དེ་ཉིད། གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་མ་ལུས་ པར་དག་པ་ན་སངས་རྒྱས་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་སེམས་ཅན་ལའང་ཁྱད་མེད་དུ་ཡོད་ པས་དྲི་མ་མ་ལུས་པར་དག་པ་དེ་ལམ་བསྒོམས་ན་ཕྱིས་ཐོབ་པར་འགྱུར་བས་དུས་གཞན་ལ་ དགོངས་ནས་གསུངས་པ་སྟེ། ཞེས་དམ་བཅས་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོན་པའི་མྱང་ འདས་ཀྱི་མདོའི་ལུང་ཤེས་བྱེད་དུ་འདྲེན་པ་ཡང་འགལ་ཏེ། མྱང་འདས་ཀྱི་མདོའི་ལུང་དེ་དག་ གིས་ནི་སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ད་ལྟ་ཡོད་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ལ། དྲི་མེད་དེ་ བཞིན་ཉིད་སེམས་ཅན་ལ་ཡོད་པར་གསུངས་པ་ནི་དུས་གཞན་ལ་དགོངས་ནས་གསུངས་པ་ ཡིན་པར་ཁྱེད་ཀྱིས་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན་ཏེ་སེམས་ཅན་ལ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡོད་པར་ བསྒྲུབ་པའི་ཤེས་བྱེད་དུ། མྱང་འདས་ཀྱི་མདོའི་ལུང་དྲངས་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ནི་དོན་མེད་ 6-197 པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་གསུང་པ་ངེས་དོན་དུ་འདོད་པ་རྣམས་སེམས་ཅན་ལ་ དེ་བཞིན་ཉིད་ཡོད་པར་མི་འདོད་པ་སུ་ཡང་མེད་དོ། ། གཞན་ཡང་ཁྱེད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པར་ཁས་ ལེན་ན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱང་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། སངས་རྒྱས་དང་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པ་གང་ཞིགསེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སངས་རྒྱས་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཁྱད་ པར་མེད་པའི་རྟགས་མ་གྲུབ་པོ་ཞེ་ན། མྱང་འདས་ཀྱི་མདོ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་གལ་ ཏེ་སངས་རྒྱས་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་མ་མཆིས་ན། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ ལམ་ལ་ནན་ཏན་བགདྱི་ཀྱང་ཅི་འཚལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། རིགས་ཀྱི་བུ་ ཁྱོད་ཀྱིས་དོན་དེ་དྲིས་པ་དེ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ ཁྱད་པར་མེད་མོད་ཀྱི། སེམས་ཅན་རྣམས་དེ་དང་མི་ལྡན་ཏེ། ཞེས་སངས་རྒྱས་དང་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་མེད་པར་གསུངས་པའི་ལུང་དེ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་མཛེས་ རྒྱན་དུ། ལུང་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །དེས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ དང་སངས་རྒྱས་ཆོས་སྐུ་ལ་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། མྱང་འདས་ཆེན་པོ་ལས། ཡང་ དག་པར་དོན་ཤེས་པ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་པར་ཤེས་ པའོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་དོན་ནི། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ ཆུབ་ཅེས་བྱའོ། །ཞེས་དང་། སེམ

【現代漢語翻譯】因此，在《寶性論》中說眾生具有佛性，這無非是心的自性光明，是心的真如。這在佛和眾生之間沒有區別。同樣，自性光明的真如，當所有暫時的污垢完全清除時，就是佛。同樣，真如在眾生中也沒有區別，因此，如果通過修道來完全清除污垢，那麼以後就可以獲得，這是考慮到其他時間而說的。因此，以立宗的方式引用《涅槃經》的教證來證明佛性也是矛盾的，因為這些《涅槃經》的教證表明眾生現在具有佛性，並且您承認，所說的眾生具有無垢真如是考慮到其他時間而說的。或者，您認為引用《涅槃經》的教證是爲了證明眾生具有真如，但這完全沒有意義，因為所有認為如來藏是究竟意義的人都認為眾生具有真如。此外，如果您承認所有眾生都具有佛性，那麼所有眾生也將成為佛，因為佛和佛性之間沒有區別。為什麼呢？因為所有眾生都具有佛性。如果佛和佛性之間沒有區別的理由不成立，那麼《涅槃經》中說：『世尊，如果佛和佛性之間沒有區別，那麼所有眾生努力修道又有什麼用呢？』世尊說：『善男子，你問的這個問題不是這樣的。佛和佛性之間沒有區別，但眾生不具備它。』這與您在《如來藏莊嚴論》中承認這個教證是量相違背。因此，佛性和佛法身之間沒有任何區別。《大涅槃經》中說：『正確理解意義就是知道所有眾生都具有佛性。佛性的意義就是無上正等覺。』以及，心……

【English Translation】 Therefore, the statement in the Ratnagotravibhāga (Treatise on the Buddha-Nature) that sentient beings possess the essence of Buddhahood is none other than the naturally luminous nature of the mind, which is the Suchness of the mind. This exists without distinction between Buddhas and sentient beings. Likewise, the naturally luminous Suchness itself, when all adventitious stains are completely purified, is Buddhahood. Similarly, this Suchness exists without distinction in sentient beings, so if one cultivates the path to completely purify the stains, it will be attained later, which is said with regard to another time. Therefore, it is also contradictory to assert this and cite the scriptural authority of the Nirvana Sutra to demonstrate the Buddha-nature, because those statements from the Nirvana Sutra show that sentient beings currently possess the Buddha-nature, and you admit that the statement that sentient beings possess the stainless Suchness is said with regard to another time. Or, if you think that the scriptural authority of the Nirvana Sutra is cited to prove that sentient beings possess Suchness, then that is completely meaningless, because no one who considers the Tathāgatagarbha (Buddha-nature) to be of definitive meaning does not believe that sentient beings possess Suchness. Furthermore, if you admit that all sentient beings possess the Buddha-nature, then all sentient beings will also become Buddhas, because there is no difference between a Buddha and the Buddha-nature. Why? Because all sentient beings possess the Buddha-nature. If the reason that there is no difference between a Buddha and the Buddha-nature is not established, then the Nirvana Sutra says: 'Bhagavan, if there is no difference between a Buddha and the Buddha-nature, then what is the need for all sentient beings to diligently practice the path?' The Bhagavan said: 'Son of good family, your question is not like that. Although there is no difference between a Buddha and the Buddha-nature, sentient beings do not possess it.' This contradicts your acceptance of this scriptural authority as valid in the Ornament of the Tathāgatagarbha. Therefore, there is not even a slight difference between the Buddha-nature and the Buddha Dharmakaya (Body of Truth). The Great Nirvana Sutra says: 'Correctly understanding the meaning is knowing that all sentient beings possess the Buddha-nature. The meaning of the Buddha-nature is called unsurpassable, perfectly complete enlightenment.' And, the mind...

ས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་དཔའ་བར་འགྲོ་བའི་ཏིང་ངེ་ འཛིན་ཡོད་མོད་ཀྱིས་མ་བསྒོམ་པའི་ཕྱིར་མི་མཐོང་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་ རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་མ་གྱུར་ཏོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དཔའ་བར་འགྲོ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་མིང་ རྣམ་པ་ལྔ་ཡོད་དེ། དཔའ་བར་འགྲོ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་ཀྱང་བྱ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ 6-198 ཕྱིན་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་ཀྱང་བྱ། སེང་གེ་སྒྲ་སྒྲོགས་པའི་ཏིང་ངེ་ འཛིན་ཞེས་ཀྱང་བྱ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞེས་ཀྱ་བྱ་སྟེ། ཅི་དང་ཅིར་ལྡན་པ་དེ་དང་དེའི་ སྐབས་སུ་མིང་འདོགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དཔའ་བར་འགྲོ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འདི་ནི་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པར་གསུང་ཡོད་དེ། དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་ཅིང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་སེམས་ཅན་ཐམས་ ཅད་ལ་ཡོད་པར་ལུང་གིས་གྲུབ་ཅིང་། ཁྱེད་ཉིད་ཀྱང་ཁས་ལེན་པས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ ལ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡོད་པ་ནི་ཁྱེད་ཀྱིས་ཀྱང་གདོན་མི་ཟ་བར་ཁས་བླངས་པར་རིགས་ སོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ནི་མ་ཡིན་གྱི། སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ བ། རང་འབྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་འདུས་བྱས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཀུན་གྱིས་དབེན་ཞིང་སྟོང་པའི་གཞི་ཉིད་ལ་ འདོད་པ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་མཛེས་རྒྱན་དུ། དེ་བཞིན་ཉིད་དྲི་མ་དང་བཅས་པའི་དུས་ན་སངས་རྒྱས་མ་ཡིན་པ་ ལ། ཕྱིས་དྲི་མ་བྲལ་ན་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བར་བཞེད་པ་ལ། ཁོ་བོ་ཅག་གིས། དེ་བཞིན་ ཉིད་དེའི་ངོ་བོར་འགྱུར་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་ཏེ། སྔར་དྲི་བཅས་ཀྱི་དུས་ན་སངས་རྒྱས་མ་ ཡིན་པ་ལ། ཕྱིས་དྲི་མ་དག་པ་ན་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སྨྲས་པ་ལ། ཁྱེད་ ན་རེ། རང་གིས་ཁས་བླངས་པའི་གྲུབ་མཐའ་དང་ནང་འགལ་ཏེ། དེ་བཞིན་ཉིད་དེའི་ངོ་བོ་ འགྱུར་བ་དང་བཅས་པར་འགྱུར་ཏེ། སྔར་དྲི་བཅས་ཀྱི་དུས་ན་དག་པ་གཉིས་ལྡན་མ་ཡིན་པ་ ལ། ཕྱིས་དྲི་མ་དག་པ་ན་དག་པ་གཉིས་ལྡན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་བསལ་རང་གི་ གྲུབ་མཐར་ཁས་བླངས་ཏེ། ངེས་དོན་རྒྱ་མཚོར། དེ་བཞིན་ཉིད་དྲི་བཅས་ཀྱི་དུས་སུ་དག་པ་ གཅིག་ལྡན་དུ་བཞུགས་དྲི་མ་དག་པའི་དུས་སུ་དག་པ་གཉིས་ལྡན་དུ་བཞུགས་ཞེས་བཤད་ 6-199 པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པ་ནི། ཐལ་བ་དེའི་རྟགས་བསལ་ཁས་བླངས་སུ་བཅུག་ན་ཡང་། ཁྱབ་པ་ དངོས་སུ་ཁས་བླངས་པ་མེད་ཅིང་། ཁྱབ་པ་སྟོབས་མཚུངས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། སྔར་སངས་ རྒྱས་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཤིག ཕྱིས་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བ་ལ་ནི་ཆོས་དེ་ལ་སྔར་སངས་རྒྱས་ ཀྱི་ཡོན་ཏན་མེད་པ་ལ་ཕྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་

【現代漢語翻譯】雖然一切眾生皆有勇猛精進三摩地（dpa' bar 'gro ba'i ting nge 'dzin），但因未修習故不見。因此，未能成就無上正等覺。種姓之子，勇猛精進三摩地有五種名稱，也稱為勇猛精進三摩地，也稱為般若波羅蜜多（shes rab kyi pha rol tu phyin pa），也稱為金剛喻三摩地（rdo rje lta bu'i ting nge 'dzin），也稱為獅子吼三摩地（seng ge sgra sgrogs pa'i ting nge 'dzin），也稱為如來藏（sangs rgyas kyi rang bzhin），應視何種情況而安立何名。如是說，此勇猛精進三摩地即是如來藏。因此，如來藏與佛之法身無有差別。如來藏存在於一切眾生之中，此為經文所證，您亦承認。因此，您也無疑應承認一切眾生皆具如來藏。若以理智分析諸法，則如來藏並非是無實性的空性，而是眾生心性之光明，自生之智慧，遠離一切造作之相，安立於空性之基礎上。《莊嚴經論》中說：『如來藏在有垢染時不是佛，後來離垢染時就變成佛。』我們說：『如來藏的體性會改變，因為先前有垢染時不是佛，後來垢染清凈時就變成佛。』您說：『這與您自己承認的宗義相違背，因為如來藏的體性會改變，先前有垢染時不是清凈二者兼具，後來垢染清凈時就變成清凈二者兼具。』您自己承認了反駁的理由，因為在《了義海》中說：『如來藏在有垢染時安住于具足一種清凈，在垢染清凈時安住于具足兩種清凈。』即使您被迫承認上述推論的反駁理由，但您並未直接承認其周遍性，且其周遍性並不等同。先前不是佛的法，後來變成佛，是因為該法先前沒有佛的功德，後來才具有佛的功德。

【English Translation】 Although all beings possess the Samadhi of Heroic Progress (dpa' bar 'gro ba'i ting nge 'dzin), it is not seen because it has not been cultivated. Therefore, one does not become the unsurpassed, perfectly complete enlightenment. Son of lineage, the Samadhi of Heroic Progress has five names: it is also called the Samadhi of Heroic Progress, also called the Prajnaparamita (shes rab kyi pha rol tu phyin pa), also called the Vajra-like Samadhi (rdo rje lta bu'i ting nge 'dzin), also called the Lion's Roar Samadhi (seng ge sgra sgrogs pa'i ting nge 'dzin), and also called the Buddha-nature (sangs rgyas kyi rang bzhin). Names are given according to the circumstances. As it is said, this Samadhi of Heroic Progress is the Buddha-nature. Therefore, there is no difference between the Buddha-nature and the Dharmakaya of the Buddha. It is established by scripture that the Buddha-nature exists in all sentient beings, and you also acknowledge this. Therefore, you should undoubtedly acknowledge that all sentient beings possess the Tathagatagarbha. If all phenomena are analyzed, the Buddha-nature is not the emptiness that is unestablished in any way, but the luminosity of the nature of the minds of sentient beings, the self-arisen wisdom, devoid of all forms of compounded phenomena, and is regarded as the very basis of emptiness. In the Ornament of Realization, it says: 'The Tathagatagarbha is not a Buddha when it is with defilements, but later becomes a Buddha when it is free from defilements.' We say: 'The essence of the Tathagatagarbha changes, because it was not a Buddha when it was previously with defilements, but later becomes a Buddha when the defilements are purified.' You say: 'This contradicts your own accepted tenet, because the essence of the Tathagatagarbha changes, as it was not endowed with both purities when it was previously with defilements, but later becomes endowed with both purities when the defilements are purified.' You yourself have accepted the reason for the refutation, because in the Ocean of Definitive Meaning, it is said: 'The Tathagatagarbha abides with one purity when it is with defilements, and abides with two purities when the defilements are purified.' Even if you are forced to accept the refutation of the aforementioned inference, you have not directly accepted its pervasiveness, and its pervasiveness is not equivalent. A phenomenon that was not previously a Buddha later becomes a Buddha because that phenomenon previously did not have the qualities of a Buddha, but later possesses the qualities of a Buddha.

དང་བཅས་པར་འགྱུར་དགོངས་པས། ཆོས་དེའི་སྔ་ཕྱིའི་གནས་སྐབས་གཉིས་ཤིན་ཏུ་ཁྱད་ཆེ་བར་སོང་བ་ཡིན་ལ། སྔར་དག་པ་གཉིས་ ལྡན་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཤིག་ཕྱིས་དག་པ་གཉིས་ལྡན་དུ་འགྱུར་བ་ལ་ནི། ཆོས་དེ་ལ་སྔར་དག་ པ་གཉིས་ལྡན་མ་ཡིན་པའི་དུས་ན་ཡོན་ཏན་མེད་པ་ལ། ཕྱིས་དག་པ་གཉིས་ལྡན་དུ་གྱུར་པ་ ན། ཡོན་ཏན་དང་བཅས་པར་འགྱུར་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་འདུས་མ་བྱས་ནམ་མཁའ་སྔར་སྤྲིན་དང་བཅས་པ་དག་པ་གཅིག་ལྡན་ཡིན་པའི་ དུས་ན་ཡོན་ཏན་མེད་པ་ལ། ཕྱིས་སྤྲིན་དང་བྲལ་བ་དག་པ་གཉིས་ལྡན་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་ཡོན་ ཏན་དང་བཅས་པར་མི་འགྱུར་བ་བཞིན་ནོ། ། ཡང་ཁྱེད་ན་རེ། ངེས་དོན་རྒྱ་མཚོ་དང་། བཀའ་བསྡུ་བཞི་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སུ་དོན་ དམ་བདེན་པ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ལ་སྣང་ཞིང་། ལས་དང་པོ་པས་ཤའི་མིག་གིས་མཐོང་བའི་དུ་ སོགས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་རྣམས་དོན་དམ་བདེན་པ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་ འདོད་པ་སྔགས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་དོན་དུ་མི་སྣང་སྟེ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང་། ཉན་ཐོས་དང་། རང་ སངས་རྒྱས་དང་། ཐེག་པ་ལ་གསར་དུ་ཞུགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་མཐོང་བ་ལ་མིག་དང་མི་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། སོ་སྐྱེའི་མི་རྟོག་ ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དོན་དམ་བདེན་པ་ཆོས་སྐུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་མང་པོ་སྨྲ་བའི་བརྒལ་བརྟག་ནི་ལོགས་ཤིག་ཏུ་གཏན་ལ་དབབ་པར་ བྱ་སྟེ། བརྒལ་བརྟག་གི་ཡི་གེ་ཐུན་མོང་པ་འདི་ནི། ཟབ་ལམ་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་མ་སྒོམ་པ་ 6-200 རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ལྟ་བར་བྱ་བ་མིན་ལ། སོ་སོར་བསྡུད་ལ་སོགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཉམས་ མྱོང་གི་འཆར་ཚུལ་དང་། དེའི་རང་བཞིན་གཏན་ལ་དབབ་ཚུལ་རྣམས་ནི་ཟབ་ལམ་རྡོ་རྗེའི་ རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཁྲིད་ཟབ་མོ་མ་ཐོབ་པ་རྣམས་ལ་ཤིན་ཏུ་སྦ་ཞིང་གསང་དགོས་པ་རྒྱུད་འགྲེལ་ ཆེན་པོ་ལས་གསུངས་ཤིང་། ཆོས་རྗེ་བླ་མ་གོང་རྣམས་ཀྱི་བཀའ་རྒྱ་དམ་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེའི་ བརྒལ་བརྟག་འདིར་བྲི་བར་མི་བྱའོ། ། ཁྱེད་ཀྱང་སྤྱིར་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ལ་གནས་པ་དང་། ཁྱད་པར་དུ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་བསྟན་ པ་འཛིན་པར་བཞེད་པ་མ་ཡིན་ནམ། ཟབ་ལམ་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ཆོས་སྐད་གསང་ཆེན་ ཟབ་མོ་རྣམས་སུ་རུང་རུང་གིས་བལྟ་བར་བྱ་བའི་ཡི་གེར་དགོད་པར་ག་ལ་རིགས། ཡང་ཁྱེད་ན་རེ། མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོ་དང་། རྔ་བོ་ཆེ་ཆེན་པོའི་མདོ་དང་། སོར་མོའི་ཕྲེང་བ་ལ་ཕན་པའི་མདོ་དང་། དཔལ་འཕྲེང་གི་མདོ་ལ་སོགས་པ་ལས། དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པར་གསུངས་པ་དགོངས་པ་ཅན་ དྲང་དོན་མ་ཡིན་གྱི། ངེས་དོན་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཞེས་ཟེར་བ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ གཟུགས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཚོ

【現代漢語翻譯】因此，你認為，該法的先前和後續狀態差異很大。如果一個先前不具備二種清凈的法，後來轉變為具備二種清凈，那麼該法在先前不具備二種清凈時沒有功德，後來轉變為具備二種清凈時，就不需要具備功德。例如，無為的虛空，先前與雲彩同在，具備一種清凈時沒有功德，後來與雲彩分離，轉變為具備二種清凈時，也不會具備功德。此外，你說：在《甚深義海》（Nges don rgya mtsho）和第四次結集（bka' bsdu bzhi pa）等等之中，勝義諦（don dam bden pa）顯現於無分別智慧（mi rtog ye shes），並且初學者用肉眼所見的煙等空性之色（stong pa nyid kyi gzugs rnams），被認為是勝義諦的如來藏（bde gshegs snying po）法身（chos kyi sku），這在密宗的定義中並不顯現。聲聞（nyan thos）、緣覺（rang sangs rgyas）和新進入大乘的菩薩們，並非不具備見到如來藏的眼睛，因為凡夫（so skye）的無分別智慧能夠見到勝義諦的法身。對於你所說的這些，以及諸如此類的許多辯論，我們將另行進行詳細的論述。因為這些共同的辯論文字，即使是修習甚深道金剛瑜伽母（zab lam rdo rje'i rnal 'byor ma）的人也不應閱讀。而對於各自的收攝（so sor bsdud）等三摩地（ting nge 'dzin）的體驗顯現，以及如何確定其自性，對於那些沒有獲得甚深道金剛瑜伽母深奧教導的人來說，必須嚴格保密，這是偉大的續部註釋中所說的，並且有諸位法王上師的嚴格禁令。因此，這些辯論在此不作書寫。難道你不是普遍安住于金剛乘（rdo rje theg pa），特別是想要護持時輪金剛（dus kyi 'khor lo）的教法嗎？甚深道金剛瑜伽母的法，那些極其秘密和深奧的術語，怎麼能隨意寫在可以隨便閱讀的文字中呢？此外，你說：《大涅槃經》（myang 'das chen po'i mdo）、《大鼓經》（rnga bo che chen po'i mdo）、《能益指鬘經》（sor mo'i phreng ba la phan pa'i mdo）和《勝鬘經》（dpal 'phreng gi mdo）等等經中，所說的如來藏存在於一切眾生之中，這並非不了義（drang don），而是了義（nges don），應按字面意思理解。並且，佛陀色身（gzugs sku）的功德是圓滿的。

【English Translation】 Therefore, you think that the previous and subsequent states of that Dharma are very different. If a Dharma that did not previously possess the two purities later transforms into possessing the two purities, then when that Dharma did not previously possess the two purities, it had no merits. When it later transforms into possessing the two purities, it does not need to possess merits. For example, unconditioned space, which was previously with clouds and possessed one purity, had no merits. Later, when it separated from the clouds and transformed into possessing two purities, it would not possess merits. Furthermore, you say: In the 'Ocean of Definitive Meaning' (Nges don rgya mtsho) and the Fourth Council (bka' bsdu bzhi pa), etc., the ultimate truth (don dam bden pa) appears to non-conceptual wisdom (mi rtog ye shes), and the forms of emptiness (stong pa nyid kyi gzugs rnams) such as smoke, seen by beginners with their physical eyes, are considered the Tathagatagarbha (bde gshegs snying po) Dharmakaya (chos kyi sku) of ultimate truth, which does not appear in the definition of Tantra. Śrāvakas (nyan thos), Pratyekabuddhas (rang sangs rgyas), and Bodhisattvas who have newly entered the Mahayana are not without the eyes to see the Tathagatagarbha, because the non-conceptual wisdom of ordinary beings can see the Dharmakaya of ultimate truth. We will discuss these and many similar debates separately in detail. Because these common debate texts should not be read even by those who practice the profound path of Vajrayogini (zab lam rdo rje'i rnal 'byor ma). And the manifestations of the experience of Samadhi (ting nge 'dzin) such as individual absorption (so sor bsdud), and how to determine their nature, must be strictly concealed from those who have not received the profound instructions of the profound path of Vajrayogini, as stated in the great commentary on the Tantras, and there is a strict prohibition from the Dharma Lords and Lamas. Therefore, these debates will not be written here. Are you not generally abiding in the Vajrayana (rdo rje theg pa), and especially intending to uphold the teachings of Kalachakra (dus kyi 'khor lo)? How can the extremely secret and profound terms of the profound path of Vajrayogini be casually written in texts that can be read at will? Furthermore, you say that in the 'Great Nirvana Sutra' (myang 'das chen po'i mdo), the 'Great Drum Sutra' (rnga bo che chen po'i mdo), the 'Beneficial Angulimala Sutra' (sor mo'i phreng ba la phan pa'i mdo), and the 'Shrimati Sutra' (dpal 'phreng gi mdo), etc., the Tathagatagarbha is said to exist in all sentient beings, which is not provisional (drang don) but definitive (nges don), and should be understood literally. And the qualities of the Buddha's Rupakaya (gzugs sku) are complete.

གས་གཉིས་ཀྱིས་གསར་དུ་བསྒྲུབ་དགོས་ཀྱི། ཆོས་སྐུའི་ ཡོན་ཏན་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་ནི་ཚོགས་གཉིས་ཀྱིས་སྔར་ནས་ཡོད་པ་གསལ་ བར་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། གསར་དུ་བསྐྱེད་མི་དགོས་ཞེས་འཆད་པ། ངག་སྔ་མས་བཞག་པ་ ཕྱི་མས་ཉམས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་གཟུགས་སྐུས་ཀྱང་སེམས་ཅན་ ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་བཤད་པ་ཁྱེད་ཀྱིས་སྒྲ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ གཟུགས་སྐུའི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་ཡང་ཁས་བླངས་ལ། ཡང་ཚོགས་གཉིས་མེད་པའི་སེམས་ཅན་ ལ་གཟུགས་སྐུ་མེད་པར་ངག་འདིས་ཁས་བླངས་པས་སོམས་ཤིག་ཞེས་སྨྲ་བ་ཡང་རྣམ་པར་ དཔྱོད་པ་ཤིན་ཏུ་རྩིང་བ་ཡིན་ནོ། ། 6-201 བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་སྟོན་པའི་མདོ་ལས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཆོས་ ཀྱི་སྐུ་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཡོན་ཏན་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པས་ཁྱབ་ཅིང་། དེའི་ སྙིང་པོ་ཅན་དུ་ཡང་གསུངས་པ་ཡིན་གྱི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་གཟུགས་ཀྱི་སྐུས་ཁྱབ་ པ་དང་། གཟུགས་སྐུའི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་གསུངས་པ་ནི་མེད་དེ། དེ་ཡང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་སྙིང་པོའི་མདོ་ལས། སེམས་ཅན་ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་སུ་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན། ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མང་པོ་དཀྱིལ་ཀྲུང་བཅས་ནས་འཁོད་པ་མཐོང་ ཞེས་འབྱུང་བ་ནི་ཆོས་སྐུ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གསུང་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་དེ་དག་གི་ནང་ན་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་ཆོས་ཉིད་མི་གཡོ་ཞིང་སྲིད་པའི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མ་གོས་པ་དག་ མཐོང་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་དག་ནི་ང་དང་འདྲའོ་ཞེས་སྨྲའོ་ཞེས་འབྱུང་བས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་ཀྱི་ནང་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ཡོད་པ་ དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཉིད་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་སྟོབས་དང་ མི་འཇིགས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཛོད་ཀྱི་གཏེར་ཆེན་པོ་ཡོད་ཅེས་པ་ དང་། ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་ཀྱི་ནང་ན་སྙིང་པོར་གྱུར་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཉིད་ དེ་ནི་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱ་བའི་མིང་དུ་བཏགས་སོ། །ཞེས་སོགས་འབྱུང་བ་རྣམས་ནི་སེམས་ ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་པའི་ནང་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་བཞུགས་པར་གསུང་པ་སྟེ། སེམས་ ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་པའི་ནང་ན་གཟུགས་སྐུའི་མཚན་དཔེ་ཡོད་པར་གསུངས་པའི་ལུང་ཚིག་ གཅིག་ཀྱང་མེད་དོ། ། སོར་མོའི་ཕྲེང་བ་ལ་ཕན་པའི་མདོར། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ མཐའ་ཡས་པས་བརྒྱན་པའི་དབྱིངས་ཡོད་པར་གསུངས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ དེ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་དང་ལྡན་པ་གཟུགས་ཀྱི་སྐུའི་རྟེན་ཡིན་ཞིང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་དབྱིངས་ 6-202 དེ་སེམས་ཅན་ལ་ཡོད་པར་གསུང་པ་ཡིན་གྱི། མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཉིད་སེམས་ཅན་ལ་ཡོད་ པར་གསུང་པའ

【現代漢語翻譯】你們需要新近修習二資糧。法身的功德所包含的智慧，僅僅是通過二資糧來闡明其本就存在，而不需要新近產生。這種說法，前者的言論被後者所破壞。因為那些經典中說，色身也遍佈一切眾生，你按照字面意思，也承認一切眾生都具有色身的精華。然而，這個言論又承認沒有二資糧的眾生就沒有色身，所以仔細思考一下吧。這樣說也是非常粗糙的分別。在宣說如來藏的經典中，說一切眾生都遍佈著法身和法身的功德，如十力和無畏等等，並且具有這些的精華。但是，並沒有說一切眾生都遍佈著色身，或者具有色身的精華。例如，《如來藏經》中說：『在眾生煩惱的包裹中，看到許多具有智慧的如來結跏趺坐。』這指的就是法身。緊接著這段話之後說：『在他們之中，看到如來的法性不動搖，不被世間的一切所染污。然後說，這些如來和我一樣。』同樣，在眾生煩惱的包裹中，存在著佛的境界，如來的法性，如來藏的十力和無畏，以及一切佛法的寶藏。在煩惱的包裹中，作為精華的如來法性，被稱為眾生。』等等這些說法，都是說在眾生的煩惱中，存在著佛的法身。而沒有一句經文說在眾生的煩惱中，存在著色身的相好。在《能饒益指鬘經》中，說一切眾生都具有以無量相好莊嚴的界（梵文：dhātu，藏文：དབྱིངས་，羅馬轉寫：dhatu，漢語字面意思：界），這是因為佛的真如具有相好，是色身的所依。經典中說佛的界存在於眾生之中，而不是說相好本身存在於眾生之中。

【English Translation】 You need to newly cultivate the two accumulations. The wisdom contained in the qualities of the Dharmakaya (chos sku, 法身) merely clarifies what already exists through the two accumulations, and does not need to be newly generated. This statement, the former statement is undermined by the latter. Because those sutras say that the Rupakaya (gzugs sku, 色身) also pervades all sentient beings, you, according to the literal meaning, also acknowledge that all sentient beings possess the essence of the Rupakaya. However, this statement acknowledges that sentient beings without the two accumulations do not have the Rupakaya, so think carefully about it. Saying this is also a very crude distinction. In the sutra teaching the Tathagatagarbha (bde gshegs snying po, 如來藏), it says that all sentient beings are pervaded by the Dharmakaya and the qualities of the Dharmakaya, such as the ten powers and fearlessness, and possess their essence. However, it does not say that all sentient beings are pervaded by the Rupakaya, or possess the essence of the Rupakaya. For example, the Tathagatagarbha Sutra says: 'In the womb of sentient beings' afflictions, one sees many Tathagatas endowed with wisdom seated in the lotus position.' This refers to the Dharmakaya. Following this passage, it says: 'Among them, one sees the Dharmata (chos nyid, 法性) of the Tathagata unmoving and undefiled by all worldly existence. Then it says, these Tathagatas are like me.' Similarly, within the womb of sentient beings' afflictions, there exists the state of Buddhahood, the Dharmata of the Tathagata, the ten powers and fearlessness of the Tathagatagarbha, and the great treasure of the treasury of all the Buddha's teachings. Within the womb of afflictions, the Tathagata-dharmata, which is the essence, is named 'sentient being.' These statements say that within the afflictions of sentient beings, the Dharmakaya of the Buddha resides. There is not a single scriptural passage that says that within the afflictions of sentient beings, there exist the marks and signs of the Rupakaya. In the Angulimaliya Sutra, it says that all sentient beings possess the dhatu (梵文：dhātu，藏文：དབྱིངས་，羅馬轉寫：dhatu，漢語字面意思：界) adorned with infinite marks and signs. This is because the Suchness of the Buddha possesses marks and signs and is the basis of the Rupakaya. The sutra says that the dhatu of the Buddha exists within sentient beings, not that the marks and signs themselves exist within sentient beings.

ི་ལུང་མེད་དོ། །མཚན་དཔེས་བརྒྱན་པའི་དབྱིངས་ཡོད་པར་གསུང་པས་ནི་ མཚན་དཔེ་ཡོད་པར་མི་འགྲུབ་སྟེ། དཔེར་ན་སངས་རྒྱས་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་དབྱིངས་ཡོད་ཀྱང་། སེམས་ཅན་ཡོད་པར་མི་འགྲུབ་པ་བཞིན་ནོ། ། རྔ་བོ་ཆེ་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང་སྲོག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཁམས་ཡོད་དོ། །མཚན་དང་དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་མཐའ་ཡས་པས་བརྒྱན་པ་ སྣང་བར་འགྱུར་ཞིང་། ཁམས་དེས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པར་ འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ཡང་། མཚན་དཔེས་བརྒྱན་པའི་དབྱིངས་སེམས་ཅན་ལ་ ཡོད་པར་གསུངས་པ་ཡིན་གྱི། མཚན་དཔེ་ཉིད་སེམས་ཅན་ལ་ཡོད་པར་གསུངས་པའི་ལུང་ ཚིག་གཅིག་ཀྱང་མེད་དོ། ། དཔལ་འཕྲེང་གི་མདོ་ལས་ཀྱང་། སེམས་ཅན་ལ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡོད་ པར་གསུངས་ཀྱི། གཟུགས་སྐུ་དང་མཚན་དཔེ་ཡོད་པར་གསུངས་པའི་ལུང་ཚིག་གཅིག་ཀྱང་ མེད་དོ། །མྱང་འདས་ཆེན་པོ་ལས་ཀྱང་། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཡོད་ པར་གསུངས་པའི་ལུང་མེད་དེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་དག་པར་ན་མཚན་སུམ་ཅུ་ རྩ་གཉིས་དང་དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུ་མེད་པས་དོན་དེའི་ཕྱིར་ངས་མདོ་སྡེ་འདི་ལས་ ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་གསུངས་སོ། །ཐོག་མ་ཡོད་པ་ད་ལྟ་མེད། །ཐོག་མ་མེད་པ་ད་ལྟ་ཡོད། ། དུས་གསུམ་སྲིད་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད། །དེ་ལྟ་བུའི་གནས་མེད་དོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་སྲིད་པ་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། མ་འོངས་པའི་སྲིད་པ་དང་། ད་ལྟར་གྱི་སྲིད་པ་དང་། འདས་ པའི་སྲིད་པའོ། །དེ་ལ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་མ་འོངས་པའི་དུས་ན། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་ དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱའོ། །སེམས་ 6-203 ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ད་ལྟར་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཡོད་པས་དེའི་ཕྱིར་ད་ལྟར་མཚན་ སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུ་མེད་དོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །སངས་རྒྱས་ ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཡོད་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་སེམས་ཅན་ ལ་ཡོད་པར་གསུང་ཡོད། དེས་ནི་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་སེམས་ཅན་ལ་ཡོད་པར་གསུངས་པར་ མི་འགྱུར་རོ། ། འོ་ན་ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་མདོར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མདོ་བརྗོད་པ་ལས། དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གསུངས་པ་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་ གསལ་བ་རྣམ་པར་དག་པས་ཐོག་མ་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་ ལྡན་པ་སེམས་ཅན་གྱི་ལུས་ཀྱི་ནང་ན་མཆིས་པར་བརྗོད་དེ། ཞེས་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ སེམས་ཅན་གྱི་ལུས་ཀྱི་ནང་ན་ཡོད་པར་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ་སྙམ་ན། ལུང་དེའི་དོན་ཡང་ རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཐོག་མ་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་ ཡིན་ལ། དེ་མཚ

【現代漢語翻譯】沒有（這樣的）經文依據。雖然經中說具有以妙相好莊嚴的體性，但這並不能證明眾生具有妙相好。例如，雖然佛具有眾生的體性，但這並不能證明佛是眾生。《大鼓經》中也說：『一切眾生和有情都具有如來藏。無量妙相好莊嚴顯現，此藏能使眾生獲得涅槃。』等等。這些經文也只是說眾生具有以妙相好莊嚴的體性，而沒有一句經文說眾生本身就具有妙相好。《寶鬘經》中也說：眾生具有如來藏、法身，但沒有一句經文說他們具有色身和妙相好。《大涅槃經》中也沒有經文說眾生具有妙相好。因為一切眾生實際上並沒有三十二相和八十隨形好，因此我在此經中說了這偈頌：『有始之物今已無，無始之物今仍存，三世有為諸法中，如是之性實難尋。』種姓之子，有為法有三種，即未來有為、現在有為和過去有為。因此，一切眾生在未來時，具有無上正等覺，故名為佛性。一切眾生現在具有各種煩惱，因此現在沒有三十二相和八十隨形好。』這樣說，佛性具有妙相好，並且佛性存在於眾生之中。但這並不意味著眾生就具有妙相好。那麼，《楞伽經》中，世尊所說的如來藏，是世尊說自性光明、清凈，從本以來就是清凈的，具有三十二相，存在於眾生的身體之中，這樣說，難道不是說三十二相存在於眾生的身體之中嗎？這段經文的意思是，自性光明、從本以來就是清凈的，指的是法界本身，而法界...

【English Translation】 There is no scriptural authority for that. Although it is said in the scriptures that there is a realm adorned with signs and examples, it does not prove that sentient beings have signs and examples. For example, although a Buddha has the realm of sentient beings, it does not prove that there are sentient beings. Also, in the Great Drum Sutra: 'All sentient beings and all living beings have the Tathāgatagarbha (如來藏，梵文：Tathāgatagarbha，梵文羅馬擬音：tathāgatagarbha，如來之藏). It appears adorned with infinite signs and excellent examples, and that dhātu (界，梵文：dhātu，梵文羅馬擬音：dhātu，界/元素/體性) enables sentient beings to attain nirvāṇa (涅槃).』 And so on. These teachings also state that sentient beings have a realm adorned with signs and examples, but there is not a single quote that says that sentient beings themselves have signs and examples. Also, in the Garland of Jewels Sutra: It is said that sentient beings have the Sugatagarbha (善逝藏，梵文：Sugatagarbha，梵文羅馬擬音：sugatagarbha，善逝之藏), the dharmakāya (法身，梵文：dharmakāya，梵文羅馬擬音：dharmakāya，法身), but there is not a single quote that says they have the rūpakāya (色身，梵文：rūpakāya，梵文羅馬擬音：rūpakāya，色身) and signs and examples. Also, in the Great Nirvana Sutra, there is no quote that says sentient beings have signs and examples. Because all sentient beings do not actually have the thirty-two marks and eighty minor marks, therefore I spoke this verse in this sūtra: 'What has a beginning is now gone. What has no beginning is now present. In all the dharmas (法，梵文：dharma，梵文羅馬擬音：dharma，法) of the three times of existence, such a state is not to be found.' Son of the lineage, there are three aspects to what is called existence: future existence, present existence, and past existence. Therefore, all sentient beings in the future have anuttarā-samyak-saṃbodhi (無上正等覺，梵文：anuttarā-samyak-saṃbodhi，梵文羅馬擬音：anuttarā-samyak-saṃbodhi，無上正等覺), therefore it is called the Buddha-dhātu (佛界，梵文：Buddha-dhātu，梵文羅馬擬音：buddha-dhātu，佛界). All sentient beings now have all the defilements, therefore they do not now have the thirty-two marks and eighty minor marks.' It is said that the Buddha-dhātu has signs and examples, and that the Buddha-dhātu exists in sentient beings. This does not mean that sentient beings have signs and examples. Then, in the Laṅkāvatāra Sūtra, the Tathāgatagarbha spoken by the Bhagavān (薄伽梵，梵文：Bhagavān，梵文羅馬擬音：bhagavān，世尊/薄伽梵), is said by the Bhagavān to be naturally luminous, completely pure, and from the beginning, purity itself, possessing the thirty-two marks, existing within the bodies of sentient beings. Does this not mean that the thirty-two marks exist within the bodies of sentient beings? The meaning of that quote is that what is naturally luminous and pure from the beginning refers to the dharmadhātu (法界，梵文：dharmadhātu，梵文羅馬擬音：dharmadhātu，法界) itself, and that...

ན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པས། མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་ ལྡན་པའི་དབྱིངས་དེ་སེམས་ཅན་གྱི་ལུས་ཀྱི་ནང་ན་ཡོད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི། ལུང་འདིས་ ཀྱང་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཉིད་སེམས་ཅན་གྱི་ལུས་ཀྱི་ནང་ན་ཡོད་པར་མ་གསུངས་པ་ ལུང་སྔ་མ་དག་དང་མཚུངས་སོ། ། དེས་ན་ཁྱེད་ལྟར་ན་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་མདོ་དང་རྒྱུད་བླ་རྩ་འགྲེལ་ལས། ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་སེམས་ཅན་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ཡོད་པར་གསུངས་པ་རྣམས། ཆོས་སྐུའི་ ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་ཉིད་སེམས་ཅན་ལ་ཡོད་པ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ལ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་ཉིད་ སེམས་ཅན་ལ་ཡོད་པས། ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་སེམས་ཅན་ལ་ཡོད་པའི་གོ་མི་ཆོད་པ་ཡིན་པར་ འདོད་པ་ལ། མཚན་དཔེས་བརྒྱན་པའམ་ལྡན་པའི་དབྱིངས་སེམས་ཅན་ལ་ཡོད་པས་མཚན་ 6-204 དཔེ་སེམས་ཅན་ལ་ཡོད་པར་འགྱུར་མི་འགྱུར་ཡང་ལེགས་པར་སོམས་ཤིག་དང་། ཡང་ལང་ ཀར་གཤེགས་པའི་མདོར། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་མུ་སྟེགས་བྱེད་དྲངས་པའི་ཕྱིར་ ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་དེ། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། མདོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པར་དྲངས་མོད། མདོ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་དྲང་དོན་དགོངས་པ་ཅན་དུ་བསྟན་ པ་མེད་ཅིང་། སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་དབུ་མ་ལ་འཇུག་པར། མདོ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་དྲང་དོན་དགོངས་པ་ཅན་དུ་བསྒྲུབས་ཡོད་མོད་ནའང་། དེའི་ བརྒལ་ལན་དག་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་འཁྲུལ་འཇོམས་སུ་བཀོད་ཟིན་པ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་ཁྱེད་ སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པའི་ལུགས་ཇི་ལྟ་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཡིན་ན། དབུ་མ་ལ་འཇུག་ པའི་བཤད་པ། དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་པ་འགྲོ་བའི་བྱེད་པ་པོ་ཉིད་དུ་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་ དུ། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱང་། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དངོས་པོ་ མཐའ་དག་གི་དམིགས་པའི་རྟེན་ཉིད་ཀྱི་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་སྨྲ་བར་བྱེད་དེ། གང་དབང་ ཕྱུག་རྟག་ལ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་མི་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་ཁྱད་པར་རོ། ། ཞེས་སོགས་ཀྱི་གཞུང་གིས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་བཞག་བྱེད་ པའི་སྐབས་སུ་ཡང་བཀག་པ་ཡིན་པས། ཁྱེད་ཀྱང་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས། རྗེ་བཙུན་སྤྱན་ རས་གཟུགས་དབང་ཕྱུག་གིས་དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་ལས། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོད་ པར་གསུངས་པ་དང་། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ལ་སོགས་པས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ ཤེས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡོད་པར་གསུངས་པའི་གཞུང་ལུགས་དྲི་མ་མེད་པ་དག་འདོར་བར་བྱེད་པ་ ཡིན་ནམ་ཅི། དེ་ལྟ་ན་ནི་ཁྱེད་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་པ་དང་མ་མོའི་སྡེ་སྣོད་འཛིན་པར་མི་རུང་ངོ་། ། གཞན་ཡང་སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་སྟོན་པའི་མདོ་རྣམས་སེམས་ 6-205 ཙམ་གྱི་མདོ་ཡིན་པ

【現代漢語翻譯】因為具備三十二相（ लक्षणों，lakṣaṇa，相），所以具備三十二相的自性存在於眾生的身體中。這段經文也只是說明了三十二相存在於眾生的身體中，與之前的經文相同。因此，按照您的觀點，《如來藏經》和《寶性論》等經論中，所說的法身（धर्मकाय，dharmakāya，法身）的功德存在於眾生的如是性（तथाता，tathātā，如是）中，是指法身功德的法性存在於眾生中，因為功德的法性存在於眾生中，所以不能得出法身的功德存在於眾生中的結論。那麼，請仔細思考，具備妙相（लक्षण，lakṣaṇa，相）和隨好（अनुव्यञ्जन，anuvyañjana，隨形好）的自性存在於眾生中，是否會導致妙相和隨好也存在於眾生中？此外，《楞伽經》中說，宣說如來藏是爲了引導外道等，雖然聖者龍樹（नागार्जुन，Nāgārjuna）在《經集論》中引用了這段經文，但並沒有依據該經將宣說如來藏解釋為不了義（नैयर्थ，neyārtha，不了義）的權宜之說。而且，月稱論師（चन्द्रकीर्ति，Candrakīrti）在《入中論》中雖然依據該經論證了宣說如來藏是不了義的權宜之說，但我們已經在《破除迷亂》中駁斥了這些觀點。如果您遵循月稱論師的觀點，那麼就像《入中論》的解釋中所說的那樣，自在天（ईश्वर，Īśvara，自在天）等被認為是眾生的造作者，同樣，唯識宗（विज्ञानवाद，Vijñānavāda，唯識宗）的論師也認為阿賴耶識（आलय-विज्ञान，ālaya-vijñāna，阿賴耶識）是所有事物的所緣的根本，是所有種子的基礎。不同之處在於，自在天是常恒的，而阿賴耶識是無常的。等等。既然這些論典在建立阿賴耶識的名相時也進行了遮破，那麼您也應該遵循這些觀點，放棄聖觀世音（अवलोकितेश्वर，Avalokiteśvara，觀世音）在《無垢光經》中說有阿賴耶識，以及聖無著（असङ्ग，Asaṅga，無著）兄弟等人說阿賴耶識是世俗諦（समवृति-सत्य，saṃvṛti-satya，世俗諦）的清凈論典嗎？如果這樣，您就不應該成為時輪金剛（कालचक्र，Kālacakra，時輪）的信徒和護持母續（मातृका，mātṛka，母續）的人。此外，月稱論師認為宣說三自性（त्रिस्वभाव，trisvabhāva，三自性）的經典是唯識宗的經典。

【English Translation】 Because it possesses the thirty-two marks (लक्षणों, lakṣaṇa, marks), the essence possessing the thirty-two marks is shown to exist within the bodies of sentient beings. This scripture also only states that the thirty-two marks exist within the bodies of sentient beings, similar to the previous scriptures. Therefore, according to your view, the sutras and treatises such as the Tathāgatagarbha Sutra and the Uttaratantra, which state that the qualities of the Dharmakaya (धर्मकाय, dharmakāya, Dharma Body) exist in the Suchness (तथाता, tathātā, Suchness) of sentient beings, refer to the fact that the nature of the qualities of the Dharmakaya exists in sentient beings. Because the nature of the qualities exists in sentient beings, it cannot be concluded that the qualities of the Dharmakaya exist in sentient beings. Then, please consider carefully whether the existence of the essence adorned with or possessing the major and minor marks (लक्षण, lakṣaṇa, marks; अनुव्यञ्जन, anuvyañjana, minor marks) in sentient beings will lead to the major and minor marks also existing in sentient beings. Furthermore, in the Laṅkāvatāra Sūtra, it is said that teaching the Tathāgatagarbha is for the sake of attracting non-Buddhists, etc. Although the noble Nāgārjuna (नागार्जुन, Nāgārjuna) quoted this in the Compendium of Sutras, there is no indication in that sutra that teaching the Tathāgatagarbha is a provisional teaching with a hidden meaning. Moreover, although the teacher Candrakīrti (चन्द्रकीर्ति, Candrakīrti) in the Entering the Middle Way established that teaching the Tathāgatagarbha is a provisional teaching with a hidden meaning based on that sutra, we have already refuted those arguments in Destroying Confusion. If you follow the view of the teacher Candrakīrti, then, as stated in the explanation of the Entering the Middle Way, just as Īśvara (ईश्वर, Īśvara, Īśvara) and others are said to be the creators of beings, so too, those who speak of the Ālayavijñāna (आलय-विज्ञान, ālaya-vijñāna, Storehouse Consciousness) say that the Ālayavijñāna is the basis of all objects of perception and the foundation of all seeds. The difference is that Īśvara is permanent, while the Ālayavijñāna is impermanent. Etc. Since these texts also refute the establishment of the term Ālayavijñāna, should you also follow those views and abandon the pure doctrines that say that the noble Avalokiteśvara (अवलोकितेश्वर, Avalokiteśvara, Avalokiteśvara) in the Immaculate Light Sutra said that there is an Ālayavijñāna, and that the noble Asaṅga (असङ्ग, Asaṅga, Asaṅga) and others said that the Ālayavijñāna exists as conventional truth (समवृति-सत्य, saṃvṛti-satya, conventional truth)? If so, then you should not be a follower of the Kālacakra (कालचक्र, Kālacakra, Wheel of Time) and a holder of the Mother Tantras (मातृका, mātṛka, Mother Tantras). Furthermore, the teacher Candrakīrti considers the sutras that teach the Three Natures (त्रिस्वभाव, trisvabhāva, Three Natures) to be Mind-Only sutras.

ར་བཞེད་པ་ཡང་། རྗེ་བཙུན་བྱམས་མགོན་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་དང་ མི་མཐུན་པས། བྱམས་མགོན་དང་། ཟླ་གྲགས་གཉིས་ག་ཚད་མར་གྱུར་པའི་སྐྱེས་བུ་ཡིན་ སོམས་ཤིག འདི་དག་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མང་དུ་ཡོད་མོད་ཀྱི་རེ་ཤིག་མི་སྤྲོའོ། ། ཡང་ཁོ་བོ་ཅག་གིས། མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། དགོངས་པས་གསུངས་པའི་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་ཡང་ཡང་གསུངས་པ་ནི། མདོ་དེ་ཉིད་ལས་བདེ་གཤེགས་ སྙིང་པོ་བདག་དང་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་བསྟན་པ་དེ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མ་ཡིན་པའི་དགོངས་ པ་ཅན་ཡིན་པར་སྟོན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མདོ་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་གཅིག་ ངེས་པའི་དོན་དུ་བཤད་པ་དེ་སླར་ཡང་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་གཅིག་པོ་དེ་དྲང་དོན་ དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པ་མི་རིགས་པས་དགོངས་པས་གསུངས་པའི་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་པ་དང་། མདོ་འདི་ལ་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱའོ། ། ཞེས་གསུངས་པར་སྨྲ་བས་སོ། །ཞེས་ཡང་དང་ཡང་དུ་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ནི། བཅོམ་ ལྡན་འདས་ཀྱིས་མདོ་སྔ་མ་རྣམས་སུ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ བདག་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་གསང་བ་ལྟ་བུའི་དགོངས་གཞིར་མཛད་ནས། ཆོས་ཐམས་ ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། བདག་མེད་པ་དང་། མཉམ་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ། དགོངས་པ་ཅན་ གྱི་ཚིག་དུ་མ་གསུངས་པའི་དགོངས་གཞི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ བདག་ཡིན་པ་ལ་སོགས་པ་དེ། མྱང་འདས་ཀྱི་མདོ་འདིར་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་ཡང་དང་ཡང་ དུ་གསུངས་པས་ན། མདོ་སྡེ་འདི་མདོ་གཞན་མང་པོར་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་ བྱ་བར་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ པའི་མདོ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའི་སྙིང་པོའོ་ཞེས་ གསུངས་སོ། །ཞེས་བཀོད་པ་ལ། 6-206 ཁྱེད་ན་རེ། མྱང་འདས་ཀྱི་མདོ་ལྟ་བུ་དེས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་བདག་དང་རྟག་པ་ལ་ སོགས་པར་སྟོན་པ་སྒྲ་ཇི་ལྟ་བའི་དོན་ལ་ངེས་དོན་ཡིན་པ་ནི། མདོ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་མི་འགྲུབ་ ལ། གཞན་གྱིས་ཀྱང་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་ཅིང་། མདོ་དེས་བདག་དང་། རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་ སྟོན་ཅིང་། བླ་ན་མེད་པའི་མདོ་འདི་ལྟ་བུ་འདི་དག་དགོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པར་རིགས་པར་ བྱའོ། །ཞེས་དགོངས་གཞི་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་ངེས་དོན་དུ་བཤད་པ་ཙམ་གྱིས་བདག་དང་རྟག་ པ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་ནས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་དེ་དྲང་དོན་དུ་བསྟན་པ་མི་རིགས་སྙམ་ན། རྩ་རྒྱུད་ བརྟག་པ་གཉིས་པ་ལས། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོས་གསོལ་པ། རྫོགས་པའི་རིམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། ། དམ་པའི་བདེ་བ་བདེ་ཆེན་ན། །རྫོགས་པ་བསྒོམ་པ་མེད་པ་སྟེ། །བསྐྱེད་པ་ཡི་ནི་དགོངས་ པ་ཅི། །ཞེས་པ་ལ་འདིར་རྫོགས་པ

【現代漢語翻譯】而且，您的觀點與慈氏彌勒（Byams Mgon，慈氏怙主）父子的論著相悖。請思考慈氏彌勒和月稱（Zla Grags，月稱）兩位是何等偉大的聖者！關於這些，我有很多話想說，但暫時不展開。此外，我們認為，《大般涅槃經》（Myang 'das chen po'i mdo）中反覆提到的『如來藏』（De bzhin gshegs pa'i snying po，如來之精華），並非如經中所述，將如來藏視為『我』（bdag，自性）和『常』（rtag pa，永恒）等，就表明這是具有隱藏含義的說法。因為在同一部經中，一種法類被解釋為具有決定性的意義，然後立即又將同一種法類解釋為具有引導性的含義，這是不合理的。因此，『以意而說之如來藏』（dgongs pas gsungs pa'i de bzhin gshegs pa'i snying po）和『依此經而說之精華』（mdo 'di la dgongs te gsungs pa'i snying po）是應該區分的。之所以反覆強調『以意而說』，是因為世尊在之前的經典中，將如來藏和佛性視為『我』等，作為一種秘密的意圖。然後，將一切法皆為空性（stong pa nyid，空性）、無我（bdag med pa，無我）、平等性（mnyam pa nyid，平等性）等，作為具有引導性的詞語來宣說。而如來藏、佛性、『我』等，這些意圖在《涅槃經》中被非常清晰地反覆宣說。因此，這部經被稱為『依于眾多其他經典而說之精華』。正如經中所說：『善男子，大般涅槃經是所有如來以意而說的精華。』您說，像《涅槃經》這樣的經典，將如來藏視為『我』和『常』等，如果認為這是字面意義上的決定性意義，那麼這部經本身也無法證明這一點，其他人也無法提供證據。這部經宣說了『我』和『常』等，像這樣至高無上的經典，應該被認為是具有引導性的。僅僅因為將深刻意圖的意義解釋為決定性意義，就認為宣說了『我』和『常』等，然後立即又將其解釋為引導性意義是不合理的。如果這樣想，那麼在《根本續》（rTsa rgyud）第二品中，金剛藏（rDo rje snying po）問道：『圓滿次第瑜伽士，至上之樂大樂中，圓滿無修當如何？生起次第意何在？』（rdo rje snying pos gsol pa，金剛藏請問；rdzogs pa'i rim pa'i rnal 'byor gyis，圓滿次第瑜伽士；dam pa'i bde ba bde chen na，至上之樂大樂中；rdzogs pa bsgom pa med pa ste，圓滿無修當如何；bskyed pa yi ni dgongs pa ci，生起次第意何在？）這裡，圓滿

【English Translation】 Moreover, your view contradicts the treatises of the venerable Maitreya (Byams Mgon, Maitreya the Protector) and his spiritual sons. Consider how great the beings Maitreya and Chandrakirti (Zla Grags, Moon Fame) were! I have much to say about these, but I will refrain for now. Furthermore, we believe that the repeated mention of 'Tathagatagarbha' (De bzhin gshegs pa'i snying po, Essence of the Thus-Gone One) in the 'Mahaparinirvana Sutra' (Myang 'das chen po'i mdo, Sutra of the Great Passing Beyond Sorrow), as spoken with intention, does not mean that the sutra itself, which presents the Tathagatagarbha as 'self' (bdag, atman) and 'permanent' (rtag pa, eternal), is showing that it has a hidden meaning. Because within the same sutra, it is unreasonable to say that one aspect of the Dharma is explained as definitive in meaning, and then immediately afterwards to say that the same aspect of the Dharma is of provisional meaning. Therefore, 'Tathagatagarbha spoken with intention' (dgongs pas gsungs pa'i de bzhin gshegs pa'i snying po) and 'essence spoken in reliance on this sutra' (mdo 'di la dgongs te gsungs pa'i snying po) should be distinguished. The reason for repeatedly emphasizing 'spoken with intention' is that in previous sutras, the Blessed One treated the Tathagatagarbha and Buddha-nature as 'self,' etc., as a kind of secret intention. Then, he spoke of all phenomena as emptiness (stong pa nyid, shunyata), selflessness (bdag med pa, anatma), equality (mnyam pa nyid, sameness), etc., as words with provisional meaning. The intention behind the Tathagatagarbha, Buddha-nature, 'self,' etc., is that in this Nirvana Sutra, it is spoken very clearly and repeatedly. Therefore, this sutra is said to be 'the essence spoken in reliance on many other sutras.' As the sutra itself says: 'Son of good family, the Mahaparinirvana Sutra is the essence spoken with intention by all the Tathagatas.' You say that if a sutra like the Nirvana Sutra presents the Tathagatagarbha as 'self' and 'permanent,' etc., and one considers this to be definitive in the literal sense, then neither the sutra itself can prove this, nor can others provide evidence. This sutra speaks of 'self' and 'permanent,' etc., and such a supreme sutra should be considered provisional. If one thinks that it is unreasonable to explain the meaning of a profound intention as definitive, and then immediately explain it as provisional after stating 'self' and 'permanent,' etc., then in the second chapter of the Root Tantra, Vajragarbha (rDo rje snying po) asks: 'In the yoga of the Completion Stage, in the supreme bliss of great bliss, how is it that completion is without practice? What is the intention of the Generation Stage?' (rdo rje snying pos gsol pa, Vajragarbha asked; rdzogs pa'i rim pa'i rnal 'byor gyis, by the yoga of the Completion Stage; dam pa'i bde ba bde chen na, in the supreme bliss of great bliss; rdzogs pa bsgom pa med pa ste, how is it that completion is without practice; bskyed pa yi ni dgongs pa ci, what is the intention of the Generation Stage?) Here, completion

འི་རིམ་པ་ཞེས་པ་ནི། རྟོག་པ་དང་། དབང་པོ་གཉིས་ཀྱི་ བདེ་བ་དང་བྲལ་བ་སྟེ། དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཉིད་གཏེར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ན། དེའི་ཕྱིར་རྟོག་ པས་དཀྱིལ་འཁོར་བསྐྱེད་པ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་བསྐྱེད་པས་དགོངས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེས་པའོ། །ཚིག་ འདི་གསན་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེས་བཀའ་སྩལ་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་ པོ་འདི། །ཨེ་མ་དད་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་ཉམས། །ཞེས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྟེ། ལུས་ཀྱི་དངོས་མེད་ གང་ལ་བདེ། །བདེ་བ་སྨྲ་བར་མི་ནུས་སོ། །ཁྱབ་བྱ་ཁྱབ་བྱེད་ངོ་བོ་ཡིས། །བདེ་བས་འགྲོ་བ་ ཁྱབ་པ་པོ། །ཇི་ལྟར་མེ་ཏོག་ལ་གནས་དྲི། །མེ་ཏོག་དངོས་མེད་ལས་མི་རྟོགས། །དེ་བཞིན་ གཟུགས་སོགས་དངོས་མེད་པས། །བདེ་བ་དམིགས་པ་ཉིད་མི་འགྱུར། །ཞེས་པ་ཀུན་རྫོབ་ ཀྱིས་སོ། ། དེ་ཉིད་སླར་ཡང་དོན་དམ་པར་འགོག་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། དངོས་ང་དངོས་པོ་མེད་པ་ང་། ། ཞེས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ཤེས་རབ་བོ། །དངོས་པོ་རྟོགས་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ང་། །ཞེས་ པ་མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་ཅན་གྱི་ཐབས་སོ། །རྨོངས་པ་གང་རྣམས་ང་མི་ཤེས། །འདི་ལྟར་ 6-207 གྱུར་པའི་གང་ཞིག་ལེ་ལོས་བཅོམ་པས་ཀྱང་སྟེ། དེ་རྣམས་ནི་དབང་པོ་གཉིས་ཀྱི་བདེ་བས་ ཉེ་བར་བཅོམ་པ་རྣམས་སོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སྔ་མ་དང་ཕྱི་མ་དྲང་བ་དང་ངེས་པའི་ དོན་ཉིད་དེ། ལེའུ་དེ་ཉིད་དུ་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པར་བྱའོ། །ཞེས་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོས་གསུངས་པ་དང་། ཤེར་ཕྱིན་ལམ་ཤེས་སྟོན་པའི་སྐབས་སུ། གང་དག་ཡང་དག་པའི་སྐྱོན་མེད་པ་ལ་ཞུགས་པ་ དེ་དག་ལ་ནི། བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་མཐུ་ མེད་དེ། དེ་དག་གིས་འཁོར་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་མཚམས་བཅད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ནས། དེ་མ་ཐག་ཏུ་དེ་དག་ཀྱང་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ ན། དེ་དག་ལ་ངས་རྗེས་སུ་ཡིད་རང་བར་བྱའོ། །ཞེས་སྔ་མ་དགོངས་པ་ཅན་དུ་བཤད་པ་ ལྟ་བུ་རྣམས་གདའ་ལགས་སོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ཡང་། རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། ཁྱེད་ཀྱི་ལུགས་ ཀྱི་ཤེར་ཕྱིན་མདོ་ལས། ཤེར་ཕྱིན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་འདི་རྣལ་འབྱོར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་ནས་ མཆོག་ཏུ་གསུངས་པ་ལ་སོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་འདི་མདོ་སྡེ་གཞན་ཐམས་ཅད་ ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་འགྲུབ་པར་འདོད་ན། ངེད་ཀྱིས་ལུགས་ལ་ཡང་། མྱང་འདས་ ཆེན་པོའི་མདོ་ལྟ་བུ་འདི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་བདག་དང་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་སྟོན་པ་དེ་ ངེས་པའི་དོན་ཡིན་པར་མདོ་དེ་ཉིད་ལས་གསུངས་པ་ཉིད་ཀྱིས། ངེས་པའི་དོན་དུ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་ འགྲུབ་སྟེ། འགྲུབ་པར་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་སོ། ། མདོ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོ་ལ་ སོགས་པར། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་སྟོན་པའི་མདོ་རྣམས

【現代漢語翻譯】所謂的次第，是指遠離了分別念和二根（指眼、耳、鼻、舌、身、意六根中的前二根）的樂受。如果它本身就是成佛的寶藏，那麼，通過分別念生起壇城和通過手印生起，其意義何在？聽了這些話，薄伽梵（Bhagavan，世尊）喜金剛（Hevajra）說道：『這位大菩薩啊，唉瑪！被信心的力量所動搖。』這是世俗諦（kun rdzob tu，勝義諦的相對真理，權宜之說）。身體的無實之處哪裡有樂？無法訴說樂受。以能遍和所遍的自性，樂遍佈一切眾生。如同花中的香味，無法從無實的花中覺察。同樣，由於色等無實，樂的對境也不會改變。』這是以世俗諦來說的。爲了勝義諦（don dam par，最終真理）而再次遮破，就像這樣：『我非實有，無事物亦非我。』這是指一切相智（rnam pa thams cad pa'i shes rab bo，以智慧瞭解一切事物）。『爲了證悟事物，我即是佛。』這是指具有六神通（mngon par shes pa drug can gyi thabs so，超自然能力）的方便。『愚昧之人不瞭解我。』像這樣，無論誰被愚癡所勝，他們都被二根的樂受所征服。』等等，這些話語表明了前後一致的直接和究竟的含義。在那個章節中將會詳細解釋。金剛藏（rdo rje snying po，金剛的精華）這樣說道。在宣說通達般若波羅蜜多（shes phyin，智慧到彼岸）之道的場合中，對於那些進入真正無過失境界的人來說，他們沒有發起無上正等覺菩提心（byang chub，覺悟）的力量，因為他們已經切斷了輪迴的相續。』這樣說完之後，緊接著說：『如果他們也發起無上正等覺菩提心，我將隨喜讚歎他們。』像這樣，之前所說的話語似乎帶有隱藏的意圖，需要加以辨析。按照你們的宗義，在般若波羅蜜多經（sher phyin mdo，智慧到彼岸的經典）中，『這種般若波羅蜜多的瑜伽（rnal 'byor，結合）被認為是所有瑜伽中最殊勝的』等等，通過這些經文，你們認為這部般若波羅蜜多經勝過所有其他的經藏（mdo sde，佛經）。那麼，按照我們的宗義，像《大涅槃經》（myang 'das chen po'i mdo，偉大的超越痛苦的經典）這樣的經典，它宣說了如來藏（bde gshegs snying po，佛的本質）具有我（bdag，自我）、常（rtag pa，永恒）等屬性，並且經文字身也說這是究竟的意義，為什麼不能成立為究竟的意義呢？成立的理由是相同的。其他的經典也並非沒有論據，例如在《華鬘經》（dpal phreng gi mdo，光榮的花環經）等經典中，宣說如來藏的經典...

【English Translation】 The so-called stages are the happiness that is separated from conceptualization and the two senses (referring to the first two of the six senses: eye, ear, nose, tongue, body, and mind). If it itself is the treasure of becoming a Buddha, then what is the meaning of generating the mandala through conceptualization and generating through mudras (phyag rgya, hand gestures)? After hearing these words, Bhagavan (Bhagavan, the Blessed One) Hevajra (kye'i rdo rje) said: 'This great Bodhisattva (byang chub sems dpa' chen po), alas! Is shaken by the power of faith.' This is the conventional truth (kun rdzob tu, relative truth, expedient speech). Where is happiness in the unreal place of the body? It is impossible to speak of happiness. By the nature of the pervader and the pervaded, happiness pervades all beings. Just as fragrance resides in a flower, it cannot be perceived from the unreal flower. Similarly, because form and so on are unreal, the object of happiness does not change.' This is said in terms of conventional truth. To refute it again in terms of ultimate truth (don dam par, ultimate truth), it is like this: 'I am not real, and things are not me.' This refers to the wisdom of all aspects (rnam pa thams cad pa'i shes rab bo, wisdom that understands all things). 'In order to realize things, I am the Buddha.' This refers to the means of having six superknowledges (mngon par shes pa drug can gyi thabs so, supernatural abilities). 'Ignorant people do not know me.' Like this, whoever is overcome by ignorance is conquered by the happiness of the two senses.' And so on, these words indicate the direct and definitive meaning of the former and the latter. It will be explained in detail in that chapter. Vajragarbha (rdo rje snying po, essence of vajra) said this. In the context of teaching the path of understanding Prajnaparamita (shes phyin, perfection of wisdom), for those who have entered the truly faultless state, they do not have the power to generate the mind of unsurpassed perfect enlightenment (byang chub, enlightenment), because they have cut off the continuum of samsara (khor ba, cycle of existence).' After saying this, he immediately said: 'If they also generate the mind of unsurpassed perfect enlightenment, I will rejoice and praise them.' Like this, the previous words seem to have a hidden intention and need to be analyzed. According to your doctrine, in the Prajnaparamita Sutra (sher phyin mdo, sutra of perfection of wisdom), 'This yoga (rnal 'byor, union) of Prajnaparamita is said to be the most excellent among all yogas,' and so on. Through these sutras, you believe that this Prajnaparamita Sutra is superior to all other sutras (mdo sde, Buddhist scriptures). Then, according to our doctrine, a sutra like the 'Great Nirvana Sutra' (myang 'das chen po'i mdo, great sutra of transcendence of suffering), which teaches that the Tathagatagarbha (bde gshegs snying po, essence of the Buddha) has attributes such as self (bdag, self), permanence (rtag pa, eternal), and so on, and the sutra itself says that this is the ultimate meaning, why can't it be established as the ultimate meaning? The reasons for establishment are the same. Other sutras are not without arguments either, for example, in sutras such as the 'Sri Mala Sutra' (dpal phreng gi mdo, glorious garland sutra), the sutras that teach the Tathagatagarbha...

་ངེས་པའི་དོན་དུ་གསུངས་པས། མྱང་ འདས་ཀྱི་མདོ་ལྟ་བུ་ཡང་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་ཡིན་པར་ཤིན་ཏུ་ཡང་གྲུབ་བོ། །བརྟག་པ་གཉིས་པའི་ ལུང་དེ་དག་དང་། མདོ་གཅིག་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་གཅིག་བསྟན་པ་ངེས་པའི་ དོན་དུ་བཤད་པ་དེ་སླར་ཡང་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་གཅིག་པོ་བསྟན་པ་དེ་དྲང་དོན་ 6-208 དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྟོན་པ་དང་མི་མཚུངས་ཏེ། བརྟག་པ་གཉིས་པའི་ལུང་དེ་དག་ གི་དོན་ནི། ལུས་ཀྱི་དངོས་མེད་གང་ལ་བདེ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་དབང་པོ་གཉིས་ཀྱི་བདེ་བ་ དེ། ཀུན་རྫོབ་དྲང་དོན་དུ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་དེ། ལུང་ཕྱི་མ་དངོས་ང་དངོས་པོ་ མེད་པ་ང་། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་དབང་པོ་གཉིས་ཀྱི་བདེ་བ་དེ་དོན་དམ་ངེས་དོན་གྱི་བདེ་བ་ཆེན་ པོ་ཡིན་པ་འགོག་པ་ཡིན་གྱི། ལུང་སྔ་མ་དེས་ལུང་སྔ་མ་དེ་ངེས་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་ནས་ ལུང་ཕྱི་མ་དེས་ལུང་སྔ་མ་དེ་དྲང་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ཤེར་ཕྱིན་ལམ་ཤེས་བསྟན་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་། ལུང་སྔ་མ་དེ་སྤྱིར་བཏང་ཡིན་ལ། ལུང་ཕྱི་མ་ནི་དེའི་དམིགས་བསལ་བསྟན་པ་ཡིན་གྱིས། མདོ་སྔ་མ་དེ་མདོ་ཕྱི་མས་འགོག་པ་ ཡིན་མིན་ལེགས་པར་དཔྱོད་མཛོད་ཅིག འདི་འདྲ་བའི་ལན་ནི་གཞན་གྱི་རྩོད་པ་ལ་ལན་ཅི་ སྨྲ་དོན་མེད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། ། ཡང་ངེད་ཀྱིས་མདོ་མྱང་འདས་ལས་མདོ་འདི་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའི་སྙིང་པོའོ་ཞེས་ གསུངས་པའི་དོན། མདོ་སྡེ་སྔ་མ་རྣམས་སུ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་ བཞིན་བདག་ཡིན་པ་སོགས་གསང་བ་ལྟ་བུའི་དགོངས་གཞིར་མཛད་ནས། ཆོས་ཐམས་ཅད་ སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་དགོངས་པ་ཅན་གྱི་ཚིག་དུ་མ་གསུངས་པའི་དགོངས་གཞི་ཟབ་མོ་ བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་མྱང་འདས་ཀྱི་མདོར་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་གསུངས་པས་ན། མདོ་འདི་ མདོ་གཞན་མང་པོར་དགོངས་ཏེ། གསུངས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བར་གསུངས་སོ་ཞེས་སྨྲས་ པ་ལ། ཁྱེད་ན་རེ། དེ་ནི་རང་གིས་དྲངས་པའི་མདོ་དང་ནང་འགལ་ཏེ། མྱང་འདས་ཆེན་པོ་ལས། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་སངས་རྒྱས་བདག་དང་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་སྟོན་པའི་ཤིན་ཏུ་ རྒྱས་པའི་མདོ་སྡེ་འདི་ལྟ་བུ་ཤིན་ཏུ་གསལ་ཞིང་རྣམ་པར་དག་པས་ཡང་དག་པར་ན་དགོངས་ 6-209 ཏེ་གསུངས་པ་མེད་པས། དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་མེད་ཀྱང་། བྱིས་པ་མ་ རབས་རྣམས་ཀྱིས་མ་ཤེས་པས་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའི་སྙིང་པོའོ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ པ་སྨྲ་བས་སོ། །ཞེས་ཟེར་བ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མདོ་ཉིད་ལས། མདོ་འདི་དེ་བཞིན་ གཤགེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའི་སྙིང་པོའོ། །ཞེས་ཀྱང་གསུངས་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ཡང་དག་པར་ནི་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའི་སྙིང་པོ་མེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི

【現代漢語翻譯】因為已經說了確定的意義。像《涅槃經》（myang 'das kyi mdo）這樣的經典，也完全可以確定是了義經。第二品（brtag pa gnyis pa）的引文以及在同一部經中，如果說一個法相是確定的意義，那麼緊接著又說同一個法相是需要解釋的（drang don），這與佛陀的教導是不一致的。第二品的引文的意義是，『身體的無實有何樂？』等等，通過這些話語，將兩種感官的快樂，在世俗諦中顯示為巨大的快樂。後面的引文『無我無物我』等等，是爲了否定兩種感官的快樂是勝義諦中確定的巨大快樂。而不是說前面的引文顯示它是了義，後面的引文又說前面的引文是需要解釋的。此外，在宣講《般若經》（sher phyin）道智的時候，前面的引文是普遍性的，後面的引文是針對它的特殊性。因此，前面的經文是否被後面的經文所否定，請仔細思考。這種回答對於其他人的辯論來說，只是毫無意義的廢話。此外，我們說從《涅槃經》中，『這部經是佛陀深思熟慮后所說的精華』，意思是說，在之前的經典中，如來藏（bde gshegs snying po）、佛性（sangs rgyas kyi rang bzhin）是『我』（bdag）等等，都是以秘密的方式作為意圖。所有的法都是空性等等，說了許多需要解釋的話語，而深刻的意圖——如來藏，在《涅槃經》中非常清楚地闡述了。因此，這部經是對許多其他經典深思熟慮后所說的精華。你卻說：『這與你自己引用的經文相矛盾。《大涅槃經》中，像這樣非常清楚和純凈地宣講如來藏、佛陀、『我』和常恒等等的經典，實際上並沒有經過深思熟慮后才說的，因此沒有『深思熟慮后所說的精華』。只是因為無知的凡夫不明白，才說是『深思熟慮后所說的精華』。』你這樣說，是因為《涅槃經》本身也說：『這部經是所有如來深思熟慮后所說的精華。』對於如來來說，實際上並沒有深思熟慮后所說的精華。為什麼呢？因為這……』

【English Translation】 Because it has been said with a definite meaning. Sutras like the Nirvana Sutra (myang 'das kyi mdo) are also very definitely established as sutras of definitive meaning. The quote from the Second Chapter (brtag pa gnyis pa), and within the same sutra, if one aspect of the Dharma is shown to be of definite meaning, and then immediately afterwards that same aspect of the Dharma is said to be of provisional meaning (drang don), this is inconsistent with the Buddha's teachings. The meaning of the quote from the Second Chapter is, 'What happiness is there in a body without substance?' etc., through these words, the happiness of the two senses is shown to be great happiness in conventional truth. The later quote, 'No self, no thing, no I,' etc., is to negate that the happiness of the two senses is the definitive great happiness in ultimate truth. It is not that the earlier quote shows it to be definitive, and the later quote says that the earlier quote is provisional. Furthermore, when explaining the path wisdom of the Prajnaparamita Sutra (sher phyin), the earlier quote is general, and the later quote is specific to it. Therefore, whether the earlier sutra is negated by the later sutra, please consider carefully. This kind of answer is just meaningless nonsense for other people's debates. Furthermore, we say that from the Nirvana Sutra, 'This sutra is the essence spoken after careful consideration by the Buddhas,' meaning that in the previous sutras, the Tathagatagarbha (bde gshegs snying po), Buddha-nature (sangs rgyas kyi rang bzhin) is 'I' (bdag), etc., were used as intentions in a secret way. All dharmas are emptiness, etc., and many words that need interpretation were spoken, while the profound intention—the Tathagatagarbha—is very clearly explained in the Nirvana Sutra. Therefore, this sutra is the essence spoken after careful consideration of many other sutras. You say: 'This contradicts the sutra you quoted yourself. In the Great Nirvana Sutra, a sutra that explains the Tathagatagarbha, Buddha, 'I,' and permanence, etc., so clearly and purely, is actually not spoken after careful consideration, so there is no 'essence spoken after careful consideration.' It is only because ignorant ordinary people do not understand that it is said to be 'essence spoken after careful consideration.' You say this because the Nirvana Sutra itself also says: 'This sutra is the essence spoken after careful consideration by all the Tathagatas.' For the Tathagatas, there is actually no essence spoken after careful consideration. Why is that? Because this...'

་ལྟ་སྟེ། སྟོན་ཁའི་ཟླ་བ་ཉ་བ་ནི་སྟེང་གི་ནམ་མཁའ་ལ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་ སྣང་བས་སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མཐོང་ངོ་། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ བཀའ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བར་ཤིན་ཏུ་གསལ་ཞིང་རྣམ་པར་དག་ཀྱང་། བྱིས་པ་མ་རབས་ཀྱིས་ མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ན། དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་མཁས་པ་ཤེས་རབ་ཅན་ རྣམས་ཀྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་གསང་ཞེས་མི་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ དྲི་མ་མེད་པ་ལ་ནང་འགལ་བསྒྲིག་ཤེས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ལས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་མཁས་པས་ན་ ཤིན་ཏུ་ངོ་མཚར་རོ། ། ལུང་དེ་དག་གི་དགོངས་པ་ནི། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་སངས་རྒྱས་བདག་ དང་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་སྟོན་པའི་མདོ་སྡེ་འདི་ལྟ་བུ་ཤིན་ཏུ་གསལ་ཞིང་རྣམ་པར་དག་ པས་ན་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་ཡང་ཡིན་མོད་ཀྱིས། ཡང་དག་པར་ན་ཐེག་ ཆེན་གྱི་བཀའ་ཐམས་ཅད་མཁས་པ་ཤེས་རབ་ཅན་ལ་ལྟོས་ནས་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པ་མེད་ པས་ཡང་དག་པར་ན་མྱང་འདས་ཀྱི་མདོ་འདི་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པའི་སྙིང་པོ་མ་ཡིན་ཀྱང་། གདུལ་བྱ་དམན་པ་ལ་ལྟོས་ནས། མདོ་གཞན་མང་པོ་རྣམས་དགོངས་ཏེ་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་གི་དགོངས་གཞི་ཟབ་མོ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་། སངས་རྒྱས་རྟག་པ་ལ་སོགས་ པ་མྱང་འདས་ཀྱི་མདོར་གསལ་བར་སྟོན་པས། མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་མདོ་འདི་དགོངས་ཏེ་ 6-210 གསུངས་པའི་སྙིང་པོ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ཆོས་རྗེ་ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོའི་བཀའ་བསྡུ་བཞི་པར། ཀུན་རྫོབ་གང་ཡིན་ཐམས་ཅད་ རང་སྟོང་དང་། །དོན་དམ་གང་ཡིན་གཞན་སྟོང་ཉིད་དུ་གསུངས། །ཞེས་དང་། ཤེས་བྱ་ཐམས་ ཅད་དངོས་པོ་དངོས་མེད་དུ། །འདུས་པར་འདོད་པ་གསུམ་ལྡན་མར་བཅད་ལུགས། །ཆོས་ ཉིད་དབུ་མ་ཤེས་བྱའི་མཆོག་ཡིན་ཡང་། །དངོས་པོ་དངོས་མེད་གང་ཡང་མ་ཡིན་གྱི། །ཕུང་པོ་ གསུམ་པར་བཞེད་པ་རྫོགས་ལྡན་ལུགས། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། དེའི་འགྲེལ་པར། ཕུང་པོ་གསུམ་པ་ལ་ཡང་གཉིས་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པའི་ཕུང་པོ་ གསུམ་པ་དང་། དོན་དམ་ཡིན་པའི་ཕུང་པོ་གསུམ་པའོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལ། ཁྱེད་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པའི་ཕུང་པོ་གསུམ་པ་དེ། ཆོས་ཉིད་དབུ་མ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དངོས་པོ་ དངོས་མེད་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕུང་པོ་གསུམ་པར་བཞེད་ཅེས་ཟེར་བ་ནི། དགོངས་པ་མ་ ལོན་པ་སྟེ། དགོངས་པ་ནི་སྤྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པའི་ཕུང་པོ་གསུམ་པ་ཡིན་པ་ཞིག་ཡོད་ཅེས་ བསྟན་པ་མ་རྟོགས་པ། དེ་འདི་འདྲ་ཡིན་ཞེས་འདིར་དངོས་སུ་མ་བསྟན་ལ། དོན་དམ་ཡིན་ པའི་ཕུང་པོ་གསུམ་པ་ལ་ གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པའི་ཕུང་པོ་གསུམ་པ་ནི། ཆོས་ཉིད་དབུ་མ་འདུས་བྱས་ཀྱི་དངོས་པོ་ དངོས་མེད་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པའི་ཕུང་པོ་གསུམ་པ་དང་གཉིས་ཀ་ཡིན་པའི་ཕུང་པོ་གསུམ་པ་ ནི། ཇི་སྐད་དུ། དངོས་པོ་དངོས

【現代漢語翻譯】譬如秋天的滿月，在晴朗的天空中顯得格外明亮，沒有絲毫遮蔽，所有的人都能看見。同樣，如來（梵文：Tathāgata，含義：如實而來者）的教誨也像這月亮一樣，非常清晰和純凈。然而，因為愚昧無知的人們不能理解，所以才有了『深意而說之精髓』的說法，這是爲了讓那些有智慧的學者們能夠領會，因此不能說是秘密。』佛陀這樣說，說明了如果有人能發現佛陀清凈無染的教誨中存在矛盾之處，那他一定比佛陀還要聰明，真是令人驚歎！這些經文的含義是：像《如來藏經》這樣宣講如來藏（梵文：Tathāgatagarbha，含義：如來之胎）、佛我（梵文：Buddha-ātman，含義：佛陀的真我）和常恒（梵文：nitya，含義：永恒不變）等的經典，雖然非常清晰和純凈，因此也可以說沒有『深意而說』。但實際上，所有的大乘教法都是針對有智慧的學者而說的，因此沒有『深意而說』。所以，嚴格來說，《涅槃經》（梵文：Mahāparinirvāṇa Sūtra，含義：大般涅槃經）本身並不是『深意而說之精髓』。然而，考慮到那些根器較差的眾生，許多其他的經典都是『深意而說』的，而這些經典中隱藏的深奧含義，如如來藏和佛陀的常恒等，都在《涅槃經》中得到了清晰的闡述。因此，《大涅槃經》才被稱為是『深意而說之精髓』。此外，全知法王（藏文：chos rje kun mkhyen chen po，含義：偉大的全知法王）在第四次結集（藏文：bka' bsdu bzhi pa，含義：第四次結集）中說：『所有世俗諦（梵文：saṃvṛti-satya，含義：遮蔽的真實）皆是自性空（梵文：svabhāva-śūnyatā，含義：自性空虛），所有勝義諦（梵文：paramārtha-satya，含義：最高的真實）皆是他性空（梵文：paratantra-śūnyatā，含義：依賴於他者的空虛）。』以及『所有所知（梵文：jñeya，含義：所應知曉的事物）皆可歸為有事（梵文：bhāva，含義：存在的事物）和無事（梵文：abhāva，含義：不存在的事物）兩類，這是三蘊（梵文：skandha，含義：蘊）俱全的瑪爾巴（藏文：mar bcad，含義：瑪爾巴）的觀點。法性（梵文：dharmatā，含義：法的本性）中觀（梵文：Madhyamaka，含義：中道）是所知中的至高者，但它既不是有事也不是無事，這是圓滿具足（藏文：rdzogs ldan，含義：圓滿具足）的觀點，認為它是第三蘊。』在對這些話的註釋中，提到三蘊也有兩種：作為世俗諦的三蘊和作為勝義諦的三蘊。你所說的『作為世俗諦的三蘊』，認為法性中觀既不是世俗諦的有事也不是無事，是三蘊，這並沒有理解其真正的含義。其真正的含義是，籠統地指出存在著『作為世俗諦的三蘊』，但並沒有明確指出它具體是什麼。而對於『作為勝義諦的三蘊』，既不是兩者都不是的三蘊，即法性中觀既不是有為（梵文：saṃskṛta，含義：有造作的）的有事也不是無事的三蘊；既是兩者都是的三蘊，正如所說：『有事和無事』。

【English Translation】 Just as the full autumn moon appears extremely clear in the sky above, without any obscuration, so that all people can see it. Similarly, the teachings of the Tathāgata are also like that, very clear and pure. However, because ignorant people do not understand, there is the saying 'essence of what is spoken with a deeper meaning,' which is for the wise scholars to comprehend, and therefore it should not be called secret.' The Buddha said this, indicating that if someone can find contradictions in the Buddha's immaculate teachings, then he must be even wiser than the Buddha, which is truly astonishing! The meaning of these scriptures is: Sutras that teach the Tathāgatagarbha, the Buddha-ātman, and the eternal, such as the Tathāgatagarbha Sutra, are so clear and pure that it can be said that there is no 'spoken with a deeper meaning.' But in reality, all the teachings of the Mahayana are spoken with no deeper meaning in relation to wise and intelligent people. Therefore, strictly speaking, this Nirvana Sutra is not the essence of what is spoken with a deeper meaning. However, in relation to those who are inferior beings, many other sutras are spoken with a deeper meaning, and the profound basis of these, such as the Tathāgatagarbha and the eternal Buddha, are clearly shown in the Nirvana Sutra. Therefore, this Great Nirvana Sutra is said to be the essence of what is spoken with a deeper meaning. Furthermore, the Great Omniscient Dharma Lord said in the Fourth Compilation: 'All that is conventional truth is self-empty, and all that is ultimate truth is other-empty.' And, 'All knowable things are classified into things and non-things, which is the Marpa's system with three aggregates. The Dharma-nature Madhyamaka is the supreme of knowable things, but it is neither a thing nor a non-thing, which is the Fully Endowed system, considering it as the third aggregate.' In the commentary on these words, it is mentioned that there are also two types of three aggregates: the three aggregates that are conventional truth and the three aggregates that are ultimate truth. Your statement that 'the three aggregates that are conventional truth' consider the Dharma-nature Madhyamaka to be neither a thing nor a non-thing of conventional truth, as the three aggregates, does not understand the true meaning. The true meaning is to generally indicate that there exists 'the three aggregates that are conventional truth,' but it does not explicitly state what it is. As for 'the three aggregates that are ultimate truth,' The three aggregates that are neither, which is the Dharma-nature Madhyamaka, neither the conditioned things nor the non-things of the three aggregates; the three aggregates that are both, as it is said: 'things and non-things.'

་པོ་མེད་པ་དང་། །གདོད་ནས་གྲོལ་བའི་དེ་བཞིན་གཤེགས། ། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལ། ཆོས་ཉིད་དབུ་མ་དེ་འདུས་བྱས་ཀྱི་དངོས་པོ་མ་ཡིན་ཡང་། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་ཡིན་པས་དངོས་པོའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་ཡོད་པས། དེ་ཙམ་ལ་དངོས་པོ་ཡིན་ པ་དང་། འདུས་བྱས་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པས། དངོས་པོ་མེད་པ་ཡང་ཡིན་པའི་ཕུང་པོ་གསུམ་ པར་བཞེད་པ་ཡིན་གྱི། དངོས་པོ་ཞེས་པ་འདུས་བྱས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཁོ་ན་ལ་བསམས་ནས། 6-211 ཆོས་ཉིད་དབུ་མ་དེ་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་དངོས་མེད་གཉིས་ཀ་ཡིན་པའི་ཕུང་པོ་གསུམ་པ་ ཡིན་པར་བཞེད་ཅེས་པ་ནི། ནན་གྱིས་ཁྱོད་འདི་འདོད་ཅེས་པ་གསལ་བར་དབང་ཕྱུག་སྤྱོད་པ་ ཡིན་ཞེས་པའི་ཚུལ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། ། དེས་ན་ཆོས་ཉིད་དབུ་མ་ལ་སྤྱིར་དངོས་པོ་དངོས་མེད་གཉིས་ཡིན་གྱི། ཕུང་གསུམ་ཞིག་ མི་འགལ་བར་སྟོན་གྱི་འདུས་བྱས་ཀྱི་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་གཉིས་ཀ་ཡིན་པའི་ཕུང་ གསུམ་ཡོད་པར་བསྟན་པའི་ཚིག་ཟུར་བཀའ་བསྡུ་བཞི་པ་སོགས་ན་མེད་ཅིང་། དགོངས་པ་ ཡང་མ་ཡིན་ནོ། ། སྤྱིར་ཡང་ཆོས་ཉིད་དབུ་མ་ལ་དངོས་པོ་ཞེས་སྦྱར་བ་ལ་འགལ་བ་མེད་དེ། མངོན་པ་ཀུན་ ལས་བཏུས་ལས། འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་དངོས་པོ་བརྒྱད་གསུངས་པ་ལས། དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་ བསྟན་གསུམ་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་གསུམ་ལ་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ རོ། ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱི་རང་གི་ལྟ་བའི་འདོད་པ་མདོར་བསྟན་པར་ཡང་། སྐྱེས་པ་ མེད་པ་འགག་མེད་པའི། །ཤེས་བྱ་གང་ཞིག་འདིར་མཐོང་བ། །སྟོང་པའི་དངོས་པོ་སྟོང་པ་ ཉིད། །ཕུང་པོ་རྣམས་རྣམ་དཔྱད་པ་མིན། །ཞེས་པ་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ དངོས་པོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་ཆོས་ཉིད་དབུ་མ་དངོས་པོར་ཁས་བླངས་ཀྱ་དངོས་པོར་ སྨྲ་བའི་གྲུབ་མཐར་མི་འགྱུར་ཏེ། འདུས་བྱས་ཀྱི་དངོས་པོ་དོན་དམ་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཁས་ མི་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། མདོར་ན། ཆོས་ཉིད་དབུ་མ་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་གཉིས་ཀ་ཡིན་པའི་ཕུང་པོ་ གསུམ་པ་ཡིན་ཞེས་པ་ནི། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་རྣམ་པའམ་ མིང་ཙམ་ལྟ་བུ་ལ་དགོངས་པ་སྟེ། དོན་ལ་ཆོས་ཉིད་དབུ་མ་དེ་དངོས་པོ་དངོས་མེད་གཉིས་ 6-212 ཀ་ཡིན་པའི་ཕུང་པོ་གསུམ་པར་མི་བཞེད་དེ། ཆོས་ཉིད་དབུ་མ་ཤེས་བྱའི་མཆོག་ཡིན་ཡང་། ། དངོས་པོ་དངོས་མེད་གང་ཡང་མ་ཡིན་གྱི། །ཕུང་པོ་གསུམ་པར་བཞེད་པ་རྫོགས་ལྡན་ ལུགས། །ཞེས་བཞེད་ཅིང་། དུས་འཁོར་རྩ་རྒྱུད་ལས། ཡོད་དང་མེད་ལས་རྣམ་པར་འདས། ། གཉིས་མེད་དངོས་དང་དངོས་མེད་ཟད། །སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པ། །རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་ བདེ་བ་ཆེ། །ཞེས་གསུང་པ་ངེས་དོན་དུ་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེས་ན་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་དང་། དོན་དམ་པར་ དང

【現代漢語翻譯】如上文所說，法性中觀（chos nyid dbu ma）並非由造作的事物所構成，而是本自解脫的如來藏。雖然法性中觀不是由造作的事物所構成，但它具有一切相，因此具有事物的相狀。僅僅因為這一點就認為它是事物，並且因為它不具有由造作的事物，所以也認為它不是事物，並將其視為第三蘊，這是他們的觀點。如果將『事物』僅僅理解為由造作的事物，那麼認為法性中觀是勝義諦的事物和非事物二者的第三蘊，這就像是強加於人，說『你必須這樣認為』，這完全是一種專斷的行為。因此，對於法性中觀來說，一般而言，它既是事物也是非事物，這並不與三蘊相矛盾。但如果說存在既是由造作的事物又是非事物的第三蘊，那麼在第四次結集等文獻中並沒有這樣的說法，也不是其本意。一般來說，將『事物』一詞用於法性中觀並沒有矛盾。在《阿毗達磨集論》（mngon pa kun las btus）中，提到了八種非造作的事物，其中善、非善、無記這三種真如（de bzhin nyid）被稱為非造作的事物。在《聖妙吉祥真實名經》（'phags pa 'jam dpal gyi rang gi lta ba'i 'dod pa mdor bstan par）中，也簡要地表達了聖者文殊菩薩自己關於見地的觀點：『無生亦無滅，於此所見法，空性之事物，空性即空性，諸蘊非分析。』這裡將具足一切殊勝相的空性稱為事物。因此，即使承認法性中觀是事物，也不會因此而落入聲稱事物存在的宗派中，因為它絲毫也不承認由造作的事物是勝義諦。總而言之，所謂法性中觀是事物和非事物二者的第三蘊，這只是就事物和非事物的相狀或名稱而言。實際上，他們並不認為法性中觀是事物和非事物二者的第三蘊。他們認為：『法性中觀是所知中的至高者，既非事物也非非事物，認為它是第三蘊是圓滿次第的觀點。』正如《時輪根本續》（dus 'khor rtsa rgyud）中所說：『超越有與無，二取事物非事物滅盡，空性與悲心無別，金剛瑜伽大樂。』他們認為這是究竟的密意。因此，法性真如（de bzhin nyid）是勝義諦的事物，並且在勝義諦中，它不是事物，這兩種說法並不矛盾。因為在名言中，它可以作為事物而存在，但在勝義諦中，它超越了能立和所立的範疇。正如《寶性論》（rgyal ba'i khams）中所說：『如來藏是常恒的，具有不變的自性，是清凈的，具有功德，並且普遍存在於一切眾生心中。』因此，它被稱為『事物』，這與《寶性論》的觀點是一致的。此外，如果有人認為，如果法性中觀是事物，那麼它就應該是可以被觀察的對象，那麼這種觀點也是不正確的。因為雖然它是事物，但它不是像瓶子或柱子那樣的事物，而是勝義諦的事物，是智慧的對境，是聖者智慧的行境，而不是普通人分別唸的對境。因此，它不是可以被觀察的對象。總而言之，法性中觀是事物和非事物二者的第三蘊的說法，僅僅是就名言而言，或者說是爲了引導那些執著於事物和非事物的人而說的。實際上，法性中觀超越了事物和非事物的範疇，是不可思議的。因此，我們應該避免將法性中觀視為事物或非事物，而應該努力證悟其超越一切概念的真實本性。

【English Translation】 As mentioned above, Dharmatā-Madhyamaka (chos nyid dbu ma) is not composed of fabricated things, but is the Tathāgatagarbha (de bzhin gshegs) that is liberated from the beginning. Although Dharmatā-Madhyamaka is not composed of fabricated things, it has all aspects, so it has the appearance of things. Just because of this, it is considered a thing, and because it does not have fabricated things, it is also considered not a thing, and it is regarded as the third skandha (phung po), which is their view. If 'thing' is understood only as a fabricated thing, then considering Dharmatā-Madhyamaka as the third skandha of both the ultimate truth of thing and non-thing is like imposing on others, saying 'you must think like this,' which is completely an arbitrary act. Therefore, for Dharmatā-Madhyamaka, in general, it is both thing and non-thing, which does not contradict the three skandhas. But if it is said that there is a third skandha that is both a fabricated thing and a non-thing, then there is no such statement in the Fourth Council and other literature, nor is it its intention. Generally speaking, there is no contradiction in applying the term 'thing' to Dharmatā-Madhyamaka. In the Abhidharmasamuccaya (mngon pa kun las btus), eight non-fabricated things are mentioned, of which the three suchnesses (de bzhin nyid) of virtue, non-virtue, and unspecified are called non-fabricated things. In the Mañjuśrī-nāma-saṃgīti ('phags pa 'jam dpal gyi rang gi lta ba'i 'dod pa mdor bstan par), the venerable Mañjuśrī also briefly expressed his own view of the view: 'Without birth, without cessation, whatever is seen here, the emptiness of things, emptiness is emptiness, the aggregates are not analyzed.' Here, emptiness, which is endowed with all excellent aspects, is called a thing. Therefore, even if one admits that Dharmatā-Madhyamaka is a thing, one will not fall into the school that claims the existence of things, because it does not at all admit that fabricated things are the ultimate truth. In short, the statement that Dharmatā-Madhyamaka is the third skandha of both thing and non-thing is only in terms of the appearance or name of thing and non-thing. In reality, they do not consider Dharmatā-Madhyamaka to be the third skandha of both thing and non-thing. They believe: 'Dharmatā-Madhyamaka is the highest of knowable objects, neither thing nor non-thing, considering it as the third skandha is the view of the Completion Stage.' As the Kālacakra Tantra (dus 'khor rtsa rgyud) says: 'Beyond existence and non-existence, the duality of thing and non-thing is exhausted, emptiness and compassion are inseparable, Vajra Yoga is great bliss.' They consider this to be the definitive meaning. Therefore, the statement that Dharmatā-tathatā (de bzhin nyid) is the ultimate truth of thing, and that in the ultimate truth, it is not a thing, are not contradictory. Because in conventional truth, it can exist as a thing, but in ultimate truth, it transcends the categories of subject and object. As the Ratnagotravibhāga (rgyal ba'i khams) says: 'The Tathāgatagarbha is constant, has an unchanging nature, is pure, has qualities, and is universally present in the minds of all beings.' Therefore, it is called a 'thing,' which is consistent with the view of the Ratnagotravibhāga. Furthermore, if someone thinks that if Dharmatā-Madhyamaka is a thing, then it should be an object that can be observed, then this view is also incorrect. Because although it is a thing, it is not a thing like a vase or a pillar, but an ultimate truth of thing, an object of wisdom, an object of the wisdom of the noble ones, not an object of the conceptual mind of ordinary people. Therefore, it is not an object that can be observed. In short, the statement that Dharmatā-Madhyamaka is the third skandha of both thing and non-thing is only in terms of conventional truth, or to guide those who are attached to thing and non-thing. In reality, Dharmatā-Madhyamaka transcends the categories of thing and non-thing and is inconceivable. Therefore, we should avoid regarding Dharmatā-Madhyamaka as a thing or a non-thing, and should strive to realize its true nature that transcends all concepts.

ོས་པོ་མེད་པར་འདོད་པ་བཀའ་བསྡུ་བཞི་པ་དང་ངེས་དོན་རྒྱ་མཚོའི་དགོངས་པར་བྱས་ ནས་དགག་པ་བྱེད་པ་ནི། ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་ལ་ཐལ་འགྱུར་འཕེན་པ་དང་མཚུངས་ཏེ། ངལ་ བ་དོན་མེད་པ་ཁོ་ནའོ། ། གཞན་ཡང་ཁོ་བོ་ཅག་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པ་དང་། དོན་དམ་པའི་ སངས་རྒྱས་གནས་ལུགས་ལ་བདེན་པར་འདོད་པ་ཡིན་གྱི། བདེན་པའི་དངོས་པོར་ནི་ནམ་ དུ་ཡང་ཁས་མི་ལེན་པས། དབུ་མ་རྩ་བ་ཤེས་རབ་རྩ་འགྲེལ་གྱི་བདེན་དངོས་འགོག་པའི་རིམ་ པས། སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དོན་དམ་པར་བདེན་ཞིང་ཡོད་པར་འདོད་པ་ལ་གནོད་པ་ཅི་ ཡང་མེད་དེ། དབུ་མ་རྩ་ཤེས་རྩ་འགྲེལ་གྱིས། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་ འགག་པ་དང་སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་པ། སྤྲོས་པའི་མཐའ་བརྒྱད་དུ་བདེན་པ་བཀག་ནས། སྤྲོས་ པའི་མཐའ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བར་སྟོན་པ་ཡིན་ལ། སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ ངན་ལས་འདས་ཤིང་། སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ལས་འདས་པའི་ ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་ པ་ཡང་རྟེན་འབྲེལ་ལས་མ་འདས་པ་ཡིན་ཏེ། གང་ཕྱིར་རྟེན་འབྱུང་མ་ཡིན་པའི། །ཆོས་འགའ་ ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པའི། །ཆོས་འགའ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ 6-213 གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་ན། འདིར་ཆོས་ཞེས་པ་ནི། ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་སོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་ ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་བདེན་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ པ་ནི། འདིར་བཤད་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཁོངས་སུ་མ་གཏོགས་ཏེ། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་བྱང་ ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ནི་སྐྱེ་མེད་པ། །སྟོང་ཉིད་ཡིན་པར་རབ་ཏུ་བཤད། ། མདོར་ན་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་འདི། །ཆོས་ཀུན་ཞེས་ནི་བཤད་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ཁྱེད་ན་རེ། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ལ་སོགས་པ་དབུ་མའི་སློབ་དཔོན་རྗེས་འབྲང་དང་ བཅས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་བདེན་པ་བར་གྲུབ་པའི་ཆོས་གཅིག་ཡོད་ ན་དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཅེས་མཐུན་པར་གསུངས་ཤིང་། དེ་སྒྲུབ་པར་སྟོན་པའི་མདོ་ཐམས་ ཅད་དྲང་བའི་དོན་དུ་གསལ་བར་བཤད་འདུག་གོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་ནི། དབུ་མའི་གཞུང་ཁུངས་མ་ མཐོང་བར་སྟོན་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དབུ་མའི་རྩ་བར། ཆོས་གང་སླུ་བ་དེ་བརྫུན་ཞེས། །བཅོམ་ལྡན་ འདས་ཀྱིས་དེ་སྐད་གསུངས། །འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་སླུ་བའི་ཆོས། །དེས་ན་དེ་དག་བརྫུན་པ་ ཡིན། །ཞེས་པའི་རང་འགྲེ་ལས། འདི་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མདོ་སྡེ་ལས། ཆོས་གང་ སླུ་བ་དེ་ནི་བརྫུན་པའོ། །དགེ་སློང་དག་འདི་ལྟ་སྟེ། མི་བསླུ་བའི་ཆོས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དེ་ ནི་བདེན་པའི་མཆོག་གོ་ཞེས་གསུངས་ཤིང་། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པར་ཡང་། མྱ

【現代漢語翻譯】如果有人不顧一切地想通過引用第四次結集（the Fourth Council）和寧義嘉措（Nyingyig Gyatso）的觀點來反駁一個不存在的觀點，那就像向虛空扔石頭一樣，只會是徒勞無功。此外，我們認為法性（chos nyid），真如（de bzhin nyid），勝義諦（don dam bden pa）和勝義佛陀的實相（don dam pa'i sangs rgyas gnas lugs）是真實的，但我們絕不承認它們是真實的實體。因此，中觀根本慧論（dBu ma rtsa ba shes rab）及其註釋中對真實實體的否定，絲毫不會損害我們認為佛陀的法身（chos kyi sku）在勝義諦中是真實存在的觀點。中觀根本慧論及其註釋否定了緣起（rten cing 'brel bar 'byung ba）之法的生滅等八戲論（spros pa'i mtha' brgyad），並表明它們是遠離八戲論的。佛陀的法身自性涅槃（rang bzhin gyis mya ngan las 'das）且遠離戲論，因此是超越緣起的法。如果有人認為，即使佛陀的法身自性涅槃，也並非超越緣起，因為經中說：『非緣起之法，無有少許。因此，非空性之法，無有少許。』那麼，這裡所說的『法』，指的是五蘊（phung po lnga）等世俗之法（kun rdzob kyis chos rnam），而不是勝義諦的法身涅槃。聖者龍樹（'Phags pa klu sgrub）在《菩提心釋》（Byang chub sems 'grel）中說：『諸法之無生，是為空性之真實宣說。簡而言之，此五蘊，被稱為一切法。』此外，如果你們說：『聖者龍樹等中觀派的追隨者們一致認為，如果存在一個在勝義諦中被確立為自性真實的法，那麼它就被稱為法的自性（chos kyi bdag），並且所有表明要確立它的經文都被清楚地解釋為需要引導的（drang ba'i don）。』那麼，這僅僅表明你們沒有見過中觀的根本論典。中觀根本慧論中說：『世尊說，凡是欺騙的法，都是虛假的。一切行（'du byed）都是欺騙的法，因此它們是虛假的。』在自釋中說：『在此，世尊在經中說：凡是欺騙的法，都是虛假的。比丘們，例如，不欺騙的法，涅槃，是真實的至高者。』《六十正理論》（Rigs pa drug cu pa）中也說：

【English Translation】 To try to refute something that no one asserts by appealing to the Fourth Council and the thought of Nyingyig Gyatso is like throwing a stone into empty space; it is simply a waste of effort. Furthermore, we assert that suchness (chos nyid), thusness (de bzhin nyid), ultimate truth (don dam bden pa), and the reality of the ultimate Buddha (don dam pa'i sangs rgyas gnas lugs) are true, but we never accept them as true entities. Therefore, the refutation of true entities in the Root Wisdom of the Middle Way (dBu ma rtsa ba shes rab) and its commentaries does not harm the view that the Dharma Body (chos kyi sku) of the Buddha is true and exists in the ultimate sense. The Root Wisdom of the Middle Way and its commentaries negate the eight extremes of elaboration (spros pa'i mtha' brgyad), such as cessation and arising, of dependent origination (rten cing 'brel bar 'byung ba), and show that they are free from the eight extremes of elaboration. The Dharma Body of the Buddha is naturally in nirvana (rang bzhin gyis mya ngan las 'das) and free from elaboration, and is therefore a phenomenon that transcends dependent origination. If someone thinks that even the Dharma Body of the Buddha, which is naturally in nirvana, is not beyond dependent origination, because it is said: 'There is no phenomenon that is not dependently originated. Therefore, there is no phenomenon that is not empty.', Then, here, 'phenomenon' refers to the phenomena of conventional truth (kun rdzob kyis chos rnam), such as the five aggregates (phung po lnga), and not to the Dharma Body of ultimate truth in nirvana. The noble Nagarjuna ('Phags pa klu sgrub) said in the Commentary on the Mind of Enlightenment (Byang chub sems 'grel): 'The unborn nature of phenomena is clearly explained as emptiness. In short, these five aggregates are said to be all phenomena.' Furthermore, if you say: 'The followers of the Middle Way school, such as the noble Nagarjuna, all agree that if there is a phenomenon that is established as being truly existent by its own nature in the ultimate sense, then it is called the self of phenomena (chos kyi bdag), and all the sutras that show how to establish it are clearly explained as requiring interpretation (drang ba'i don).' Then, this only shows that you have not seen the root texts of the Middle Way. The Root Wisdom of the Middle Way says: 'Whatever is deceptive is false, said the Blessed One. All conditioned things ('du byed) are deceptive, therefore they are false.' In the auto-commentary, it says: 'Here, the Blessed One said in the sutras: Whatever is deceptive is false. Monks, for example, the non-deceptive phenomenon, nirvana, is the supreme truth.' The Sixty Stanzas on Reasoning (Rigs pa drug cu pa) also says:

་ངན་འདས་པ་བདེན་ གཅིག་པུར། །རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གང་གསུངས་པ། །ཞེས་གསུངས་པ་སྣང་བས། འཕགས་པ་ ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པར་འགྱུར་ཏེ། དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་བདེན་ པར་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བདེན་པར་ བཤད་པ་དེ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བདེན་པར་བཤད་པ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་པར་བདེན་པར་བཤད་པ་ མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དེ་བདེན་པའི་མཆོག་དང་བདེན་པ་གཅིག་ 6-214 པུ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་བདེན་པ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པར་བདེན་པ་མིན་ པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་བཤད་མ་ཐག་པའི་ལུང་དེ་ཉིད་དང་འགལ་ལོ། ། གཞན་ཡང་དབུ་མའི་རྩ་བར། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ། ། བདེན་པ་གཉིས་ལས་ཡང་དག་རྟེན། །འཇིག་རྟེན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། །དམ་ པའི་དོན་གྱི་བདེན་པ་འོ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་རང་འགྲེལ་དུ། འཇིག་རྟེན་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆོས་རྣམས་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་དག་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱིས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ མ་གཏོགས་པས། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བར་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ། དེ་ནི་དེ་དག་ཉིད་ལ་ ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་པས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའོ། །དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པར་ གཟིགས་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ནི་དེ་དག་ཉིད་ལ་དོན་དམ་པར་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་པས། དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་དབུ་མ་པ་མིན་པ་འགྱུར་ཏེ། དོན་དམ་པར་བདེན་པར་གྲུབ་པའི་ ཆོས་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་བདེན་པ་གཉིས་ལ་བདེན་པའི་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དོན་དམ་པར་ནི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་གཉིས་ཀ་བདེན་པར་མ་ གྲུབ་པ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སངས་རྒྱས་ ཀྱི་སྐུ་ལ་ཡང་དོན་དམ་པའི་སྐུ་དང་ཀུན་རྫོབ་པའི་སྐུ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དོན་དམ་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་གཅིག་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་མ་ གྲུབ་ན། དབུ་མ་པའི་ལུགས་ལ་དོན་དམ་པར་བདེན་པར་གྲུབ་པའི་ཆོས་གཅིག་མི་སྲིད་པར་ ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །འདོད་ན་རྗེ་བཙུན་བྱམས་པས། རང་དོན་གཞན་དོན་དོན་ དམ་སྐུ་དང་ནི། །དེ་ལ་རྟེན་པའི་ཀུན་རྫོབ་སྐུ་ཉིད་དེ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། ། 6-215 གཞན་ཡང་དོན་དམ་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་བདེན་པར་མ་གྲུབ་ན། རྣམ་པར་མི་ རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་རོ། །འདོད་ན། རྒྱུད་བླ་ལས། ཐེག་པ་འདི་ལ་གནས་པ་རྣམས། །ནང་གི་དམ་པའི་ཆོས་སྐ

【現代漢語翻譯】『涅槃是真實的，是唯一的。』如諸佛所說。」既然如此，聖者龍樹（Nāgārjuna）也必然認可法的自性，因為他認可了在勝義諦中真實成立的法。如果有人認為，說涅槃是真實的，是指在世俗諦中說是真實的，而不是在勝義諦中說是真實的。那麼，涅槃就不是最殊勝的真實，也不是唯一的真實，因為它只是在世俗諦中是真實的，而不是在勝義諦中是真實的。如果承認這種說法，就與前面引用的經文相矛盾。此外，《中論頌》（Mūlamadhyamakakārikā）中說：「諸佛依二諦，為眾生說法，一為世俗諦，二為勝義諦。」在自釋中說：「所謂的世間世俗諦，是指世間沒有顛倒，認為諸法生起。這對於他們來說，在世俗中是真實的，所以是世俗諦。勝義諦是指聖者們已經證悟了顛倒，認為諸法不生。這對於他們來說，在勝義中是真實的，所以是勝義諦。」如果聖者龍樹不是中觀派，那是因為他認可了在勝義諦中真實成立的法。而且，二諦之間也沒有任何真實的差別，因為在勝義諦中，世俗和勝義都不成立為真實，而在世俗諦中，世俗諦成立為真實。佛的色身也沒有勝義諦身和世俗諦身的差別，因為在勝義諦中，佛的色身不可能成立為真實。如果這個論證不成立，那麼就與中觀派的觀點相矛盾，即在勝義諦中，沒有任何法可以成立為真實。如果承認這種說法，就與彌勒菩薩（Maitreya）所說相矛盾：「為自利和他利，有勝義諦身，以及依於它的世俗諦身。」此外，如果在勝義諦中，佛的法身不成立為真實，那麼，不分別智就不可能現量見到法身。如果承認這種說法，就與《寶性論》（Ratnagotravibhāga）相矛盾：「安住於此乘者，內證殊勝之法……」

【English Translation】 'Nirvana is true, it is the only one.' As spoken by the Buddhas. Therefore, the venerable Nāgārjuna must also accept the nature of dharma, because he accepts the dharma that is truly established in the ultimate truth. If one thinks that saying nirvana is true means it is said to be true in conventional truth, not in ultimate truth, then nirvana would not be the supreme truth or the only truth, because it is only true in conventional truth, not in ultimate truth. If you accept this, it contradicts the scripture just mentioned. Furthermore, in the Root Verses of the Middle Way (Mūlamadhyamakakārikā): 'The Buddhas teach the Dharma, relying on the two truths. The world's conventional truth, and the truth of the ultimate meaning.' In its auto-commentary, it says: 'The so-called worldly conventional truth is that the world sees all dharmas as arising without any perversion, and that is the conventional truth for them. The ultimate truth is that the noble ones have realized the perversion and see all dharmas as not arising, and that is the ultimate truth for them.' The venerable Nāgārjuna would not be a Madhyamaka if he accepted the dharma that is truly established in the ultimate truth. Also, there would be no difference in truth between the two truths, because in the ultimate truth, neither the conventional nor the ultimate are established as true, while in the conventional truth, the conventional is established as true. There would also be no difference between the ultimate body and the conventional body of the Buddha, because it is impossible for the Buddha's body to be established as true in the ultimate truth. If the sign is not established, it contradicts the Madhyamaka's acceptance that no dharma can be established as true in the ultimate truth. If you accept this, it contradicts what the venerable Maitreya said: 'For one's own benefit and the benefit of others, there is the ultimate body, and the conventional body that relies on it.' Furthermore, if the Buddha's Dharmakāya is not established as true in the ultimate truth, then it would be impossible for non-conceptual wisdom to directly see the Dharmakāya. If you accept this, it contradicts the Ratnagotravibhāga: 'Those who abide in this vehicle, the supreme inner Dharma...'

ུ་ནི། །ཡེ་ཤེས་མིག་ གིས་མཐོང་བར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། ཇི་ལྟར་མར་ངོའི་བཅུ་བཞི་ ལ། །ཟླ་བ་ཅུང་ཟད་མཐོང་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཐེག་མཆོག་མོས་རྣམས་ཀྱིས། །སངས་རྒྱས་ ས་ནི་ཅུང་ཞིག་མཐོང་། །དེ་བཞིན་ས་ལ་ཞུགས་རྣམས་ཀྱིས། །རིམ་གྱིས་རིམ་གྱིས་འཕེལ་ བར་མཐོང་། །ཇི་ལྟར་ཡར་ངོའི་བཅོ་ལྔ་ལ། །ཟླ་བ་རྫོགས་པར་འགྱུར་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་མཐར་ཐུག་ན། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་རྫོགས་ཤིང་གསལ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་ འགལ་ལོ། ། གཞན་ཡང་ཁོ་བོ་ཅག་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་གནས་ལུགས་ལ་ཡོད་པར་འདོད་པ་ལ། རྩ་ཤེས་ལས། གལ་ཏེ་སྟོང་མིན་ཅུང་ཟད་ཡོད། །སྟོང་པའང་ཅུང་ཟད་ཡོད་པར་འགྱུར། །མི་ སྟོང་ཅུང་ཟད་ཡོད་མིན་ན། །སྟོང་པའང་ཡོད་པར་ག་ལ་འགྱུར། །ཞེས་པ་ལ་རྟེན་ནས། དེ་ བཞིན་ཉིད་ལ་དཔྱད་ན་མི་སྟོང་པ་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་མིན་པར་ཐལ། དཔྱད་ན་སྟོང་པ་ཅུང་ ཟད་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། དཔྱད་ན་སྟོང་པའང་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་མིན་པར་ཐལ། དཔྱད་ན་ མི་སྟོང་པ་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་གནོད་བྱེད་དུ་འགོད་པ་ནི། རྟགས་སྔ་ཕྱི་ གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་སྟེ། གལ་ཏེ་གྲུབ་ན་ཁྱེད་ལྟར་ན་ཡང་། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དཔྱད་ན་སྤྲོས་ པའི་ཆོས་གཞན་གྱིས་སྟོང་པ་ཡང་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔྱད་ན་སྟོང་པ་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་ མིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཁྱེད་རང་གི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་གསལ་རྒྱན་ལས། སོར་ཕྲེང་ ལ་ཕན་པའི་མདོར། གཞན་སྟོང་གསུངས་པའི་དགོངས་གཞི་སྟོང་མི་སྟོང་གི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་ བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ། སྤྲོས་པའི་ཆོས་གཞན་གྱིས་སྟོང་པ་ལ་དགོངས་ཞེས་པ་རྣམ་པར་དཔྱད་ 6-216 པའི་རྣམ་བཞག་ཏུ་ཁས་ལེན་པ་དང་འགལ་ལོ། ། ཡང་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་དཔྱད་ན་མི་སྟོང་པས་སྟོང་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། གཞི་གྲུབ་པ་གང་ ཞིག་དཔྱད་ན་མི་སྟོང་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན། དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ སྟོང་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་གྲུབ་པ་དང་འགལ་ལོ། ། ཁོ་བོ་ཅག་གིས་ལུགས་ལ་ནི། དེ་བཞིན་ཉིད་དོན་དམ་པར་བདེན་ཞིང་། ཟག་མེད་ཀྱི་ ཡོན་ཏན་གྱིས་ནམ་ཡང་མི་སྟོང་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དཔྱད་ན་ཡང་། སྟོང་པ་མིན་པ་ཡོད་ ལ། སྟོང་པ་མིན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དཔྱད་ན་སྟོང་པའང་ཡོད་པར་གྲུབ་བོ། །འོ་ན་མི་སྟོང་ཅུང་ ཟད་ཡོད་མིན་ན། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན། མི་འགལ་ཏེ། ལུང་དེའི་དགོངས་ པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་མི་སྟོང་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མིན་པར་སྟོན་པ་མ་ཡིན་གྱི། རྟེན་འབྲེལ་ གྱིས་དངོས་པོ་ལ་མི་སྟོང་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མིན་པར་སྟོན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་ འདི་དངོས་པོ་སྟོང་པར་བདེན་པ་འགོག་པ་ཡིན་པར་རང་འགྲེལ་ན་གསལ་བར་ཡོད་དོ། ། ཡང་ཁྱེད་ན་རེ། ཁྱེད་དོན

【現代漢語翻譯】『以智慧之眼可見。』又如聖者龍樹所說：『如月晦之十四，月亮略微可見。如是勝乘之信徒，佛陀之境略可見。如是入地者，漸次漸次見增長。如月圓之十五，月亮圓滿而顯現。如是如來之究竟，法身亦圓滿而明晰。』與此相違背。此外，我等認為勝義諦空性存在於實相中，而《中論》中說：『若有少許非空，則亦有少許空。若無少許非空，何來有空？』以此為依據，若以如是之性作觀察，則無少許非空存在，因為觀察則有少許空存在。觀察則無少許空存在，因為觀察則有少許非空存在。將此作為妨害，則前後二者之因不成。若成立，如你所言，以如是之性作觀察，則亦不能成立以其他戲論之法為空，因為觀察則有少許空存在。若承認，則與你自己的《如來藏光明莊嚴論》中，于《能饒益指鬘經》中，所說之『宣說他空之密意在於遠離空與非空之戲論之如是性，以其他戲論之法為空』，此于分別觀察之安立中相違背。又，如是之性若觀察則成為以非空為空，因為任何成立之基，若觀察則無少許非空存在。若承認，則與如是之性無少許空存在之成立相違背。我等之宗義是，如是之性于勝義諦中真實，且以無漏之功德永不為空，故如是之性即使觀察，亦有非空存在，且因有非空存在，故觀察則成立有空存在。若想，『若無少許非空存在』，則不相違，因為此經之密意並非顯示如是之性無少許非空存在，而是顯示以緣起之事物無少許非空存在。此經于自釋中已明確說明是遮破事物為空且真實存在。又，汝言，汝之勝義諦……

【English Translation】 'It is seen with the eye of wisdom.' And as the venerable Nāgārjuna said: 'As on the fourteenth of the waning moon, the moon is seen slightly. Likewise, those devoted to the supreme vehicle, see the Buddha-field slightly. Likewise, those who have entered the bhūmi, see it gradually increasing. As on the fifteenth of the waxing moon, the moon becomes full. Likewise, in the ultimate state of the Tathāgata, the Dharmakāya is also complete and clear.' This is contradictory. Furthermore, we believe that the ultimate truth of emptiness exists in reality, while the Mūlamadhyamakakārikā states: 'If there is even a little that is not empty, then there is also a little that is empty. If there is not even a little that is not empty, how can there be emptiness?' Based on this, if one examines suchness, then there is not even a little that is not empty, because if one examines, there is a little that is empty. If one examines, there is not even a little that is empty, because if one examines, there is a little that is not empty. To present this as an obstacle is that neither the former nor the latter reason is established. If it were established, according to you, if one examines suchness, then it would also not be established that it is empty of other phenomena of elaboration, because if one examines, there is a little that is empty. If you accept this, then it contradicts what is stated in your own Essence of the Sugata's Light Ornament, in the Sūtra Beneficial to Aṅgulimāla, that 'the intention of teaching other-emptiness lies in suchness, which is free from the elaboration of emptiness and non-emptiness, being empty of other phenomena of elaboration,' which is accepted as a system of analytical examination. Also, if suchness is examined, it becomes empty by being non-empty, because whatever established basis, if examined, there is not even a little that is not empty. If you accept this, then it contradicts the establishment that there is not even a little emptiness in suchness. According to our system, suchness is true in the ultimate truth, and it is never empty of uncontaminated qualities, so even if suchness is examined, there is non-emptiness, and because there is non-emptiness, it is established that there is emptiness when examined. If you think, 'If there is not even a little that is not empty,' it is not contradictory, because the intention of that scripture is not to show that there is not even a little that is not empty in suchness, but to show that there is not even a little that is not empty in phenomena due to dependent origination. It is clearly stated in the auto-commentary that this scripture refutes the emptiness of phenomena and their true existence. Also, you say, your ultimate truth...

་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དཔྱད་ན་ཡོད་པར་ལྟ་བ་ཡིན་ན་སྒྲུབ་ཏུ་མི་ རུང་བར་འགྱུར་ཏེ། རྩ་ཤེས་ལས། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད། །ལྟ་ཀུན་ངེས་པར་འབྱུང་ བར་གསུངས། །གང་དག་སྟོང་པ་ཉིད་ལྟ་བ། །དེ་དག་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད་པར་གསུངས། །ཞེས་ གསུངས་པས་སོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་ཡང་། ལུང་གི་དོན་མ་རྟོགས་པ་སྟེ། དེའི་འགྲེལ་པར། གང་ དག་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ལ་ཡང་། དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་དག་ལ་ནི་ཁོ་བོ་ཅག་གིས་ མི་སྨྲ་སྟེ། ཞེས་དང་། གང་དག་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཡང་། དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་དག་ གིས། དེ་ལ་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་གང་གིས་འགོག་པར་འགྱུར། ཞེས་དཔྱད་པས། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་དངོས་པོར་ཞེན་པའམ། ལྟ་བ་དེ་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད་པར་གསུངས་ལ། ཁོ་བོ་ཅག་ ནི་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་གནས་ལུགས་ལ་ཡོད་པར་འདོད་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་འདུས་བྱས་ཀྱི་ 6-217 དངོས་པོར་ནམ་ཡང་ཁས་བླངས་པ་མེད་དོ། ། ཡང་ན་ལུང་དེ་དང་། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པའི་ལུང་། མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ ཅན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ། གསོར་མི་རུང་བར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་རྣལ་འབྱོར་པ་མི་ རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་སྐབས་སུ། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོག་ཅིང་མངོན་ པར་ཞེན་པ་དེ་སྒྲུབ་ཏུ་མི་རུང་བ་དང་གསོར་མི་རུང་བ་ཡིན་གྱི། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་སོ་སོར་རྟོག་ པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་རྣམས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ལྟ་བ་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཡང་མེད་ དེ། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། ཆོས་རྣམས་ཉིད་སྟོང་པ་དང་མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་ པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་དེ་དབུ་མའི་ལམ་ཆོས་རྣམས་ལ་ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཡིན་པར་ གསུངས་པས་སོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་དོན་དམ་པར་སྟོང་པ་ཉིད་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ལ་ མ་གྲུབ་ན། སྟོང་པ་ཆེན་པོ་འགྱུར་མེད་ལྔ་དང་། ཐིག་ལེ་སྟོང་པ་འགྱུར་མེད་དྲུག་དང་། རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ལ་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་ བས། འགྲེལ་ཆེན་དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་ཀྱི་ལུང་གོང་དུ་ཡང་དྲངས་པ། སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པ་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པ་དུས་གསུམ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པའི་སླད་དུ་དུས་གསུམ་དུ་ འཇུག་པའོ། །ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ངེས་པའོ། །ཞེས་དབུ་མའི་གྲུབ་ མཐའ་མཐར་ཐུག་པའི་རྣམ་བཞག་སྟོན་པའི་ལུང་དང་ཤིན་ཏུ་འགལ་ལོ། ། དེས་ན་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་གསང་དོན་ཟབ་པ་ལས་ཀྱང་ཆེས་ཟབ་པ་མ་ཤེས་ན་མཚན་ཉིད་ ཐེག་པའི་དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་མཐར་ཐུག་གི་དབུ་མ་རྟོག་པར་མི་ནུས་ སོ། ། ཡང་ཁྱེད་ཀྱིས་ཁོ་བོ་ཅག་ཕྱོགས་སྔ་བླངས་པར་བསྒོམ་པ་ཆོས་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་ པས་སྟོང་པའི་རང་སྟོང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དོན་དམ་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སྙམ་ན། 6-21

【現代漢語翻譯】如果認為至勝空性在分析時是存在的，那將變得無法成立。正如《根本慧論》所說：『諸佛說空效能，是為離一切見之方便，若復于空執空見，是亦不可療。』因此，這樣說是沒有理解經文的含義。在它的註釋中說：『對於那些執著于空性為實有的人，我們不作任何評論。』並且，『對於那些執著于空性為實有的人，他們又用什麼來否定這種執著呢？』通過分析，空性的執著或觀點是無法成立的。但我們認為至勝空性存在於實相中，從未承認空性是世俗諦的實有。或者，那個經文和《寶積經》的經文，指的是那些懷有傲慢的人，認為空性是無法補救的。其意圖是指瑜伽行者在無分別的禪定中，執著于空性是無法成立和無法補救的。但在後得位，通過區分事物的智慧，認為緣起之法是空性，沒有任何過失。正如那部經所說：『分別諸法為空性、無相、無愿，這是中道，是對諸法的正確分別。』如果不是這樣，至勝空性在自性中沒有成立，那麼五種大空、六種不變明點空性，以及具足一切殊勝相的空性，也不會在自性中成立。正如《大疏無垢光》的經文所引用：『空性具足一切殊勝相，爲了完全瞭解三時而進入三時。』這是佛陀教義的最終結論。這與宣說中觀宗究竟見解的經文是完全矛盾的。因此，如果不瞭解金剛乘更深奧的秘密，僅僅依靠名相乘的中觀宗理論，是無法證悟空性的。此外，如果您認為我們所主張的『一切法皆空，並非自性空，因為如來在勝義諦中存在』。

【English Translation】 If one considers that the ultimate emptiness exists upon analysis, it becomes untenable. As stated in the Mūlamadhyamakakārikā (Fundamental Verses on the Middle Way): 'The Buddhas have said that emptiness is the means of abandoning all views. But those who hold a view of emptiness are said to be incurable.' Therefore, to say so is to misunderstand the meaning of the scripture. In its commentary, it says: 'For those who cling to emptiness as a real entity, we do not speak.' And, 'For those who cling to emptiness as a real entity, what will they use to negate that clinging?' Through analysis, the clinging to or view of emptiness is untenable. But we believe that the ultimate emptiness exists in reality, and we have never acknowledged emptiness as a real entity of conditioned phenomena. Alternatively, that scripture and the scripture of the Ratnakūṭa (Heap of Jewels) refer to those who are arrogant, considering emptiness to be incurable. The intention is that when yogis are absorbed in non-conceptual samadhi, clinging to emptiness is untenable and incurable. But in the post-meditation state, there is no fault in viewing dependent arising phenomena as emptiness through the wisdom of discriminating awareness. As that very sutra says: 'To discriminate phenomena as emptiness, signlessness, and wishlessness is the Middle Way, the correct discrimination of phenomena.' If it were not so, if the ultimate emptiness were not established in its own nature, then the five great emptinesses, the six immutable bindu emptinesses, and the emptiness endowed with all supreme aspects would not be established in their own nature. As quoted above from the Vimalaprabhā (Stainless Light), the great commentary: 'Emptiness, endowed with all supreme aspects, enters into the three times in order to fully know the three times.' This is the definitive conclusion of the Buddha's teachings. This is completely contradictory to the scripture that teaches the ultimate view of the Madhyamaka school. Therefore, if one does not understand the deeper secrets of the Vajrayana, one cannot realize the ultimate Madhyamaka merely by relying on the Madhyamaka theory of the characteristic vehicle. Furthermore, if you think that we have taken the position that 'all phenomena are empty, but not self-empty, because the Tathagata exists in ultimate truth.'

8 བདེ་གཤེགས་ཆོས་སྐུ་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མིན་པར་ཐལ། དཔྱད་ན་ཟག་མེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ ཡང་མིན། དེ་ལས་གཞན་མིན་དེ་ལ་ཟག་མེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡོད་པ་མིན། ཟག་མེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ ལ་ཡང་དེ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ག་ལ་འཇིགས་མེད་ལས། དངོས་རྣམས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་ རྒྱས་འཇིག་རྟེན་གྱི་གཙོ་བོ་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་སྣང་བར་མཛད་པ་སྟོན་པ། བསྟན་པ་རབ་ ཏུ་གནས་པར་མཛད་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། ། འདིར་བཤད་པ། སྐུ་མིན་སྐུ་ལས་གཞན་མ་ཡིན། །དེ་ལ་སྐུ་མེད་དེར་དེ་མེད། །དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་སྐུ་ལྡན་མིན། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གང་ཞིག་ཡིན། །འདི་ལ་གལ་ཏེ་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འགའ་ཞིག་ཡོད་པར་གྱུར་ན། དེ་ཕུང་པོ་རྣམས་ཉིད་དམ། ཕུང་པོ་ རྣམས་ལས་གཞན་ནམ། །དེ་ལ་ཕུང་པོ་རྣམས་ཡོད་པའམ། ཕུང་པོ་རྣམས་ལ་དེ་ཡོད་པའམ། དེ་ཕུང་པོ་རྣམས་དང་ལྡན་པ་ཞིག་ཡིན་དྲང་ན། དེ་ལ་རེ་ཤིག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཕུང་པོ་ རྣམས་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཕུང་པོ་རྣམས་ཡིན་པར་གྱུར་ན། འབྱུང་ བ་དང་འཇིག་པའི་ཆོས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མི་རྟག་པ་ཉིད་དང་། ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་བཅས་ པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བས། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་དེ་དེའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཕུང་པོ་ རྣམས་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོགས་དྲངས་ནས་སུན་འབྱིན་པ་སྨྲ་བ་ནི། ཁོ་བོ་ཅག་གི་ཕྱོགས་ སྔ་ཡང་མ་གོ་ཞིང་། ལུང་གི་དགོངས་པ་ཡང་མ་ཤེས་ལ། མ་འབྲེལ་བའི་སྨྲ་བ་ཁོ་ན་སྟེ་ཀུན་ རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་པས་སྟོང་པའི་རང་སྟོང་མ་ཡིན་པར། ཆོས་ཀྱི་རྗེ་རིན་ པོ་ཆེ་ཀུན་མཁྱེན་པས་མཛད་པའི་བསྟན་བཅོས་གང་དུ་ཡང་གསུངས་པ་མེད་ཅིང་། ནམ་ཡང་ ཞལ་གྱིས་མི་བཞེས་སོ། ། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་བདེན་པས་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པར་བཞེད་པ་ལ་ཐལ་ 6-219 བ་དེ་འཕེན་པ་ཡིན་ན། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ཆོས་སྐུ་ནི། དཔྱད་ན་ཟག་མེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ མ་ཡིན་པ་དང་། ཟག་མེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་མེད་པའི་རྟགས་མ་གྲུབ་སྟེ། མཚན་ཉིད་ཐེག་པ་ལྟར་ ན། གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་མདོར། ནམ་མཁའ་འདི་ནི་ཇི་ཙམ་པ། །སངས་རྒྱས་ ཀྱི་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། །ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་རྣམ་གྲོལ་དང་། །རྣམ་གྲོལ་ཡེ་ཤེས་མཐོང་དེ་ཙམ། ། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྐབས་འདིའི་སངས་རྒྱས་ནི། སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཉིད་ཡིན་ ནོ། །སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལྟར་ན། ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་འབུམ་ཕྲག་ལྔ་པར། རྒྱུད་དང་འབྲས་བུ་འགག་པ་ ཡིས། །རྒྱལ་བའི་དབང་པོ་སྐུ་གཞན་ཡིན། །སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་བདེ་བ་གཞན། །ཕུང་པོའི་ ཚོགས་ནི་གཞན་ཡིན་ཏེ། །སའི་ཁམས་ལ་སོགས་པ་གཞན། །ཡུལ་དང་དབང་པོ་རྣམས་དང་ ནི། །དེ་བཞིན་ལས་

【現代漢語翻譯】如果認為如來法身不是勝義諦，那是因為，如果分析，它也不是無漏蘊。如果它不是無漏蘊，那麼它就沒有無漏蘊。因為無漏蘊中也沒有它。嘎拉·杰美中說：『諸法唯有自性存在，如來、應供、正等覺、世間之主、照亮一切世間者、導師、教法的建立者也存在。』這裡說到：『不是身，也不是身之外的他物。它沒有身，那裡也沒有它。如來不是具有身者。那麼，誰是如來呢？』如果有人認為存在所謂的『如來』，那麼，他是蘊本身，還是蘊之外的他物？他存在於蘊中，還是蘊存在於他中？或者，他與蘊相連？首先，如來不是蘊本身。如果如來是蘊，那麼他就會有生滅的性質，會是無常的，並且與取蘊相關。但事實並非如此，因此，如來不是蘊本身。引用這些來反駁，說明他們既不理解我們的觀點，也不明白經文的含義，只是在說些不相干的話。全知法王仁波切在任何著作中都沒有說過，世俗的法不是空性的，不是自空。他從未認可這種觀點。如果有人提出，認為如來法身不是空性的，那麼反駁如下：如來法身，如果分析，它不是無漏蘊，並且無漏蘊不存在的理由不成立。按照名相乘的觀點，《秘密不可思議經》中說：『虛空有多大，佛的戒律、禪定、解脫和解脫智見就有多大。』這裡所說的佛，就是佛的法身。按照密乘的觀點，《金剛頂經五部續》中說：『通過因和果的止息，勝者的自在是另一種身。身、語、意和安樂是另一種，蘊的集合是另一種，地界等是另一種，境和根也是如此。』

【English Translation】 If it is argued that the Dharmakaya (chos sku) of the Sugata (bde gshegs, one who has gone to bliss) is not ultimately existent, it is because, upon analysis, it is also not an undefiled aggregate (zag med kyi phung po). If it is other than that, then it does not have an undefiled aggregate. Because the undefiled aggregate also does not have it. From 'Gala Jigme': 'Things are only those that have own-being. Thus, the Tathagata (de bzhin gshegs pa, thus-gone), Arhat (dgra bcom pa, foe destroyer), perfectly enlightened Buddha (yang dag par rdzogs pa'i sangs rgyas), the lord of the world, who illuminates all the world, the teacher, who establishes the teaching, exists.' Here it is said: 'Not a body, nor other than a body. It has no body, there is no it. The Tathagata is not one who possesses a body. Then, who is the Tathagata?' If someone thinks that there is something called 'Tathagata', then, is it the aggregates themselves, or other than the aggregates? Does it exist in the aggregates, or do the aggregates exist in it? Or, is it connected with the aggregates? First of all, the Tathagata is not the aggregates themselves. If the Tathagata were the aggregates, then it would have the nature of arising and ceasing, would be impermanent, and would be associated with grasping. But that is not the case, therefore, the Tathagata is not the aggregates themselves. Quoting these to refute, it shows that they neither understand our view nor understand the meaning of the scriptures, but are only saying irrelevant things. The omniscient Dharma Lord Rinpoche (chos kyi rje rin po che kun mkhyen pas) has never said in any of his treatises that mundane dharmas are not empty, not self-empty. He has never acknowledged such a view. If someone argues that the Dharmakaya of the Sugata is not empty, then the refutation is as follows: The Dharmakaya of the Sugata, if analyzed, it is not an undefiled aggregate, and the reason that the undefiled aggregate does not exist is not established. According to the characteristic vehicle, in the 'Inconceivable Secret Sutra': 'How vast is space, so vast are the Buddha's discipline, samadhi, liberation, and the wisdom of liberation.' The Buddha mentioned here is the Dharmakaya of the Buddha himself. According to the Mantrayana (sngags kyi theg pa, mantra vehicle), in the 'Hevajra Five Myriad Tantra': 'Through the cessation of cause and effect, the Victor's (rgyal ba, victorious one) sovereignty is another body. Body, speech, mind, and bliss are another, the collection of aggregates is another, the earth element and so on are another, objects and faculties are also so.'

ཀྱི་དབང་པོ་དང་། །ལས་ཀྱི་དབང་པོའི་བྱ་བ་གཞན། །ཀུན་ནས་ཕྱག་ དང་ཞབས་ལ་སོགས། །ཀུན་ནས་སྤྱན་དང་ཞལ་དང་དབུ། །ཀུན་ནས་ཐོས་ལྡན་འཇིག་རྟེན་ དུ། །ཐམས་ཅད་དུ་ནི་ཁྱབ་པར་བཞུགས། །ཞེས་དང་། དེ་དང་དགོངས་པ་གཅིག་པ། འགྲེལ་ ཆེན་དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་དུ་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། རྒྱལ་བའི་དབང་པོ་རྡོ་རྗེ་སེམས་ དཔའ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ། དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་དབྱེར་མེད་པའི་ཟག་མེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཁམས་ སོགས་གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་གསལ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ རོ། །རྩ་ཤེས་ལུང་དེ་ཡང་། པ་ཚབ་ཀྱི་འགྱུར་ལ། ཕུང་མིན་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་མིན། །དེ་ལ་ ཕུང་མེད་དེར་དེ་མེད། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཕུང་ལྡན་མིན། །ཞེས་འབྱུང་བ་རང་འགྲེལ་གྱི་ བཤད་པ་དང་མཐུན་པས་ལེགས་ཤིང་། །དེའི་དོན་ནི། ཉན་ཐོས་པ་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ་དངོས་པོའམ་གཟུགས་ཀྱི་སྐུར་བདེན་པར་འདོད་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉེར་ལེན་ གྱི་ཕུང་པོ་རྣམས་ཉིད་དམ་ཞེས་སོགས་རྣམ་པ་ལྔས་བཙལ་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས། དངོས་ པོའམ་གཟུགས་ཀྱི་སྐུར་བདེན་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། དེ་ལྟར་མི་བདེན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་ 6-220 པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་རྣམས་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྒྲུབ་པར་མི་རིགས་སོ། །ཞེས་ བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། རང་འགྲེལ་དུ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཕུང་པོ་རྣམས་ཉིད་ཡིན་ན། མི་རྟག་ པ་ཉིད་དང་། ཉེ་བར་ལེན་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བས་ཞེས་སོགས་དང་། འཇུག་བསྡུད་དུ་ཡང་། དེ་ལྟར་རྣམ་པ་ལྔས་བཙལ་ན་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ་དེ་གང་ཞིག་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་རྣམས་ཡོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གང་ སྨྲས་པ་དེ་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པས། ལུང་གི་དགོངས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ་ཟག་བཅས་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་དང་། གཅིག་དང་ཐ་དད་ལ་སོགས་རྣམ་པ་ལྔས་བརྟགས་ པར་མཛད་པ་ཡིན་པ་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཟག་མེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་། གཅིག་དང་ཐ་ དད་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་ལྔས་བརྟག་པར་སྦྱོར་བ་ནི་ཤིན་ཏུ་མ་འབྲེལ་ལོ། ། གཞན་ཡང་ཁྱེད་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་པས་སྟོང་པའི་རང་སྟོང་ ཡིན་པ་དང་། དཔྱད་ན་མ་གྲུབ་པར་མི་འགྱུར་བར་ཁས་ལེན་པ་ནི། རང་སྟོང་གི་དོན་མ་ རྟོགས་པར་སྟོན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་ པས་སྟོང་ཞིང་དཔྱད་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྟོང་པ་ཡང་མ་ཡིན་མི་སྟོང་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་ ཁས་ལེན་པ་ནི། རང་གི་ངག་སྔ་མས་བཞག་པ་ཕྱི་མས་ཉམས་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་པས་སྟོང་པ་ནི། དཔྱད་པའི་རྣམ་བཞག་ལས་གཞན་པ་ཅི་ ཞིག་ཡོད། ཡང་ཆོས་སྐུ་རྟག་པར་ཁས་བླངས་པ་ལ།

【現代漢語翻譯】『力量之王啊！』以及『業力之王的其他行為』，『從各方面來說，手和腳等等』，『從各方面來說，眼睛、面容和頭』，『從各方面來說，在有聽覺的世間』，『完全地普遍存在』。而且，《大釋論·無垢光》中也廣泛地闡述了與其相同旨意的內容。因此，勝者之王金剛薩埵（Vajrasattva）法身，在與法界（dbyings）和智慧（ye shes）無別的無漏蘊、界等其他自性中存在，這被清楚地闡述為真實的意義。此外，《根本慧論》的這段引文，在帕擦瓦（Pa tshab）的譯本中是這樣說的：『非蘊，非異於蘊，彼無蘊，彼中無彼，如來非具蘊。』這與自釋的解釋相符，非常好。其含義是：小乘行者認為如來是實有的事物或色身，如果用五種方式尋找，即『如來就是取蘊嗎？』等等，是找不到的。因此，如來不是實有的事物或色身。因為不是真實的，所以如來存在。因此，不能斷定事物僅僅是存在的。』這表明，在自釋中說：『如果如來就是蘊，那麼就會陷入無常和具有取蘊的過失。』等等。在《入行論釋》中也說：『這樣用五種方式尋找都找不到，那麼如來是什麼呢？因此，事物僅僅是存在的，如來是存在的，』這樣說是沒有道理的。因此，這段引文的含義是，如來是有漏的取蘊，並以一和異等五種方式進行考察。然而，將如來與無漏的蘊，以及一和異等五種方式聯繫起來考察，是完全不相關的。此外，您承認如來自己的體性是空性的自空，並且在分析時不會變成不成立，這僅僅表明您沒有理解自空的含義。同樣，您承認如來自己的體性是空性的，並且在分析時，如來既不是空性也不是非空性，這僅僅是用後面的話否定了自己之前所說的話。如來自己的體性是空性的，這與分析的範疇有什麼不同呢？還有，對於承認法身是常恒的觀點，

【English Translation】 'O King of Power!' and 'Other actions of the King of Karma,' 'From all aspects, hands and feet, etc.,' 'From all aspects, eyes, face, and head,' 'From all aspects, in the world with hearing,' 'Completely and universally present.' Moreover, the Great Commentary 'Stainless Light' extensively explains the same meaning. Therefore, the Victorious One, the King Vajrasattva (Vajrasattva), the Dharmakaya (chos sku), exists in the nature of other aggregates and realms that are inseparable from the sphere (dbyings) and wisdom (ye shes), which is clearly explained as the true meaning. Furthermore, this quote from the Root Wisdom Treatise, in the translation of Patsab, says: 'Not aggregates, not different from aggregates, there are no aggregates in him, he is not in them, the Tathagata is not with aggregates.' This is in accordance with the explanation of the self-commentary, which is excellent. Its meaning is: The Hearers believe that the Tathagata is a real thing or a form body. If one searches in five ways, such as 'Is the Tathagata the aggregates of grasping?' etc., one cannot find it. Therefore, the Tathagata is not a real thing or a form body. Because it is not real, the Tathagata exists. Therefore, it is not reasonable to assert that things are only existent. This shows that in the self-commentary it says: 'If the Tathagata is the aggregates, then it would follow that he is impermanent and has the fault of having grasping aggregates.' etc. In the Summary of the Entrance to the Middle Way, it also says: 'Thus, if one searches in five ways and cannot find it, then what is the Tathagata? Therefore, it is not reasonable to say that things are only existent, and the Tathagata exists.' Therefore, the meaning of this quote is that the Tathagata is the contaminated aggregates of grasping, and is examined in five ways such as one and different. However, to connect the Tathagata with the uncontaminated aggregates, and to examine them in five ways such as one and different, is completely irrelevant. Furthermore, your acceptance that the Tathagata's own nature is empty of inherent existence, and that it will not become unestablished when analyzed, merely shows that you have not understood the meaning of self-emptiness. Similarly, your acceptance that the Tathagata's own nature is empty, and that when analyzed, the Tathagata is neither empty nor non-empty, is merely negating what you said earlier with what you say later. What is different from the category of analysis, if the Tathagata's own nature is empty? Also, regarding the view that the Dharmakaya is permanent,

རྩ་ཤེ་ལས། རྟག་དང་མི་རྟག་ལ་སོགས་ བཞི། །ཞི་བ་འདི་ལ་ག་ལ་ཡོད། །ཅེས་པའི་ལུང་གནོད་བྱེད་དུ་འགོད་པ་ནི། གནས་ ལུགས་ཀྱི་རྟག་པ་དང་། སྤྲོས་པའི་མཐར་གྱུར་པའི་རྟག་པ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མ་ ཕྱེད་པ་ཁོ་ན་སྟེ། མདོ་སྡེ་ཟབ་མོ་དུ་མ་དང་། བྱམས་མགོན་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་གཞུང་མང་པོ་ 6-221 ལས། ཆོས་སྐུ་རང་བཞིན་རྟག་པར་སྟོན་པས་ན། །ལུང་དེ་དག་ལུང་འདིས་སུན་འབྱིན་པར་ བྱེད་པ་ཡིན་ནམ་ཅི། འདི་དག་གི་བརྒལ་བརྟག་ནི། འཁྲུལ་འཇོམས་སྔ་མ་ཉིད་དུ་བཀོད་ཟིན་ ཏོ། ། ཡང་ཡུམ་གྱི་མདོ་ལས། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་གསུངས་ པའི་དགོངས་པ་ནི། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་བདེན་དངོས་སུ་མ་གྲུབ་པར་སྟོན་པ་ཡིན་གྱིས། མྱང་འདས་ཆེན་པོ་གནས་ལུགས་ལ་མི་བདེན་པ་བརྫུན་པར་སྟོན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མྱང་ འདས་ཆེན་པོ་གཅིག་པུ་བདེན་པའི་མཆོག་ཡིན་པར་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་གི་མདོ་མང་པོ་ དང་། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་གཞུང་ལས་ཀྱང་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདིའི་བརྒལ་བརྟག་ ཀྱང་སྔར་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། ། ཡང་ཁྱེད་ཀྱིས་གལ་ཏེ་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་འདི་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་པས་སྟོང་པའི་རང་ སྟོང་ཡིན་ན། གཤིས་ལ་མེད་པར་འགྱུར་བས། འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་མི་འཐད། དེས་ ན་བདེན་བཞི་ཤེས་པ་མི་འཐད་ཞེས་པ་ཕྱོགས་སྔར་བྱས་ནས། དབུ་མ་རྩ་ཤེར། ཉན་ཐོས་སྡེ་ པས་བརྒོལ་བའི་གཞུང་། །གལ་ཏེ་འདི་དག་ཀུན་སྟོང་ན། །འབྱུང་བ་མེད་ཅིང་འཇིག་པ་མེད། ། འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་རྣམས། །ཁྱེད་ལ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་ བཀོད་པ་དེ་ལ། ལན་ཁོ་བོ་ཅག་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་པས་སྟོང་པར་སྨྲ་བ་ན། ཁྱེད་ དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དཔྱད་ན་གཏན་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས་སྐྱོན་བརྗོད་པ་ནི། སྟོང་པ་ཉིད་ ཀྱི་དགོངས་པ་དང་། ངོ་བོ་དང་དོན་མ་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་དང་། སློབ་དཔོན་ཟླ་གྲགས་ ཀྱི་ལུང་དང་རྩ་ཤེ་ལས། དེ་ལས་བཤད་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་ནི། །སྟོང་ཉིད་དགོས་དང་སྟོང་ཉིད་དང་། ། སྟོང་ཉིད་དོན་ནི་མ་རྟོགས་པས། ། 6-222 དེ་ཕྱིར་དེ་ལྟར་གནོད་པར་བྱེད། །ཅེས་སོ། ། དེས་ན་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་པས་སྟོང་པའི་རང་སྟོང་། དཔྱད་ན་ ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་ལ་སོགས་པ་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཞིང་། ཐ་སྙད་ཙམ་ དུ་བདེན་སྟོང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་ངོར་བདེན་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས་བདེན་པ་ ཡིན་ཏེ། ཐམས་ཅད་མི་འགལ་ལོ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་བརྒལ་བརྟག་མང་པོ་ཡི་གེར་བཀོད་པ་ སྣང་མོད། ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་དག་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་པས་མི་སྟོང་པར་ འདོད་པ་ལ་དགག་པ་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ནི། དབུ་མ་རྩ་ཤེ་འགྲེལ་བ་དང་བཅས་པར་དགག་པ་ བརྗོད་པ་

【現代漢語翻譯】在《根本慧論》中，引用'常與無常等四者，寂滅中皆無有'（梵文：nityānityādayaścatuḥ，羅馬轉寫：nitya-anitya-ādayaḥ catuḥ，字面意思：常與無常等四者）的論證來反駁，這僅僅是因為沒有區分常住的實相和戲論的終極常住。許多深奧的經部，以及彌勒菩薩和龍樹菩薩的許多論著都表明，法身自性是常住的。那麼，這些論證會被這個論證所推翻嗎？這些辯論已經在之前的破除謬誤中闡述過了。此外，《般若經》中說，涅槃也如夢如幻，其含義是表明涅槃不是真實存在的。但並非說大涅槃在實相中是不真實的、虛假的。因為許多究竟了義的經典，以及聖者龍樹菩薩的論著都說，大涅槃是唯一的真理。對此的辯論也已在之前說過了。此外，你們如果認為內外諸法自性皆空，是自性空，那麼就會變成無體性，因此四聖諦不成立，因此證知四聖諦也不成立。你們先提出這種觀點，然後引用《中觀根本慧論》中的話：'若一切皆空，則無生亦無滅，如是則于汝，四聖諦亦無'（梵文：yadi sarvaṃ śūnyam idaṃ bhavet，羅馬轉寫：yadi sarvaṃ śūnyam idaṃ bhavet，字面意思：若一切皆空），等等。回答是，我們說內外諸法自性皆空，你們如果認為這樣一來，經過分析就根本無法成立，從而提出批評，這是因為不瞭解空性的含義和本質。正如論師月稱所說，以及《根本慧論》中所說：'汝于緣起所生法，不解空性之必要，空性以及空性義，故生如是諸過難'（梵文：yataḥ pratītya-samutpādaṃ，śūnyatāṃ tvaṃ na budhyase，tataḥ śūnyatā-doṣān，āropayasy asmad-upari，羅馬轉寫：yataḥ pratītya-samutpādaṃ，śūnyatāṃ tvaṃ na budhyase，tataḥ śūnyatā-doṣān，āropayasy asmad-upari，字面意思：因為你不了知緣起，以及空性，所以將空性的過失，加在我們之上）。因此，內外諸法自性皆空，是自性空，遠離了經過分析后存在、不存在、是、非等一切戲論的邊際。僅僅在名言上，如幻如化的空性，在世間人的認知中，以世俗諦的方式存在，一切都不矛盾。等等，雖然記錄了很多辯論，但如果是爲了反駁小乘部派認為內外諸法自性不空，那麼在《中觀根本慧論》及其註釋中已經闡述了反駁。

【English Translation】 In the Root Wisdom, quoting the argument 'The four, such as permanence and impermanence, do not exist in peace' to refute, this is solely because the difference between the permanence of reality and the ultimate permanence of proliferation has not been distinguished. Many profound Sutras, as well as many treatises by Maitreya and Nagarjuna, show that the nature of Dharmakaya is permanent. So, will these arguments be refuted by this argument? These debates have already been elaborated in the previous refutation of errors. Furthermore, the Prajnaparamita Sutra says that Nirvana is also like a dream and an illusion, the meaning of which is to show that Nirvana is not truly established. But it is not to say that the Great Nirvana is untrue or false in reality. Because many ultimate definitive Sutras, as well as the treatises of the Holy Nagarjuna, say that the Great Nirvana is the supreme truth. The debate on this has also been said before. Furthermore, if you think that the nature of all internal and external dharmas is empty, and is self-empty, then it will become non-existent, therefore the Four Noble Truths are not established, and therefore knowing the Four Noble Truths is also not established. You first put forward this view, and then quote the words in the Root Wisdom of the Middle Way: 'If everything is empty, then there is no birth and no destruction, then for you, the Four Noble Truths are also non-existent'. The answer is, we say that the nature of all internal and external dharmas is empty, if you think that this is the case, then after analysis, it will not be established at all, and thus you criticize it, this is because you do not understand the meaning and essence of emptiness. As the teacher Chandrakirti said, and as the Root Wisdom said: 'Because you do not understand the necessity of emptiness, which arises from dependent origination, emptiness and the meaning of emptiness, therefore such faults arise'. Therefore, the nature of all internal and external dharmas is empty, it is self-empty, and it is far from all the limits of proliferation such as existence, non-existence, is, and is not after analysis. Merely in name, the emptiness like illusion, in the cognition of worldly people, exists in the way of conventional truth, and everything is not contradictory. Etc., although many debates have been recorded, if it is to refute the Hinayana schools that think that the nature of internal and external dharmas is not empty, then the refutation has been elaborated in the Root Wisdom of the Middle Way and its commentary.

ཉིད་ཀྱིས་ཆོག་མོད། གཞུང་དེ་དག་ཁྱེད་ཀྱིས་འདིར་དྲངས་ནས་དགག་པ་བརྗོད་ པ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཞིག་ཡོད། ཁོ་བོ་ཅག་ལ་དགག་པ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ན་ནི། ཁོ་བོ་ ཅག་གིས་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་རྣམས་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་པས་མི་སྟོང་པར་ནམ་གྱི་ཚེ་ཁས་བླངས་ པ་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་འདིའང་ནན་གྱིས་ཁྱོད་འདི་འདོད་ཅེས་པ་གསལ་བར་དབང་ཕྱུག་སྤྱོད་པ་ ཡིན། ཞེས་པ་ཁོ་ནར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཁོ་བོ་ཅག་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་རྣམས་ལས་འདས་པའི་ དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་ པས་མི་སྟོང་པའི་བདེན་པའི་དོན་དུ་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་གྱི། ཕྱི་ནང་གིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ རྣམས་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་པས་མི་སྟོང་པར་ནི་ནམ་ཡང་ཁས་མི་ལེན་པས། ཁས་ལེན་པའི་ ཕྱོགས་སྔ་མ་ལ་དགག་སྒྲུབ་མང་པོ་བྱེད་པ་ནི། ཁྱོད་ཉིད་ངལ་ཞིང་ཉོན་མོངས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་ དོ། །དེ་བཞིན་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་གནས་ལུགས་ལ་བདེན་པར་གྲུབ་པར་ཁས་ བླངས་པ་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དངོས་པོར་བདེན་པར་ཁས་ལེན་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་བསམ་ ནས། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དངོས་པོ་དང་། དངོས་པོ་མེད་པ་དང་། དེ་གཉི་ག་དང་། དེ་གཉི་ ག་མ་ཡིན་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པ་ལ། དབུ་མ་རྩ་ཤེ་རྩ་འགྲེལ་གྱི་གཞུང་མང་པོ་དྲངས་ནས་སུན་ 6-223 འབྱིན་སྨྲ་བ་ཡང་། ཁྱོད་ཉིད་ངལ་ཞིང་ཉོན་མོངས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། ཁོ་བོ་ཅག་མྱ་ངན་ལས་ འདས་པ་ཆེན་པོ་ནི་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་། དེ་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་གང་དུ་ཡང་ ཁས་བླངས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབུ་མ་རྩ་ཤེར། མྱང་འདས་དངོས་པོ་དངོས་མེད་གཉིས་ ཀ་མ་ཡིན་པ་ལ་དགག་པ་མཛད་པ་ནི། མྱང་འདས་དེ་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་གང་ཡང་མ་ ཡིན་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཞིག་ཡིན་པ་འགོག་པ་ཡིན་གྱི། སྤྱིར་དངོས་པོ་དང་དངོས་མེད་ གང་ཡང་མིན་པ་འགོག་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་ནི། དངོས་པོ་དངོས་ མེད་གང་ཡང་མ་ཡིན་པར་དོན་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྩ་བའི་རྒྱུད་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ལས། ཡོད་དང་མེད་ལས་རྣམ་པར་འདས། ། གཉིས་མེད་དངོས་དང་དངོས་མེད་ཟད། །སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་པ། །རྡོ་རྗེའི་རྣལ་ འབྱོར་བདེ་བ་ཆེ། །ཞེས་དང་། དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་ལས། དངོས་དང་དངོས་མེད་ཟད་པའི་ གཙོ། །ཐོག་མ་མེད་ཅིང་ཞི་བ་ཡི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ། །ཞེས་དང་། དངོས་ དང་དངོས་མེད་ཟད་པ་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་གཉིས་སུ་མེད་པ་སྟེ། ཞེས་དང་། དངོས་དང་དངོས་ པོ་མེད་པ་མེད་པ་དང་། །ཡེ་ཤེས་དང་ནི་སེམས་དཔའ་ཀུན་ཏུ་བཟང་། །ཞེས་དང་། ཕྱོགས་ ཞེས་པ་ནི། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་། ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་། ཞེས་སོགས་ནས། ཕྱོགས་འདི་དག་དང་བྲལ་བ་ནི། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་མི་གནས་

【現代漢語翻譯】您說的是對的。您引用那些論典並在此進行駁斥，有什麼必要呢？如果我們想要駁斥，那也是因為我們無論何時都承認內外諸法以其自性真實存在而不為空性。因此，這隻會變成您強烈地想要表達『您也這樣認為』。因此，我們承認超越內外諸法的究竟真實的佛法身（梵文：Dharmakāya），偉大的涅槃（梵文：Mahāparinirvāṇa）以其自性真實存在而不為空性的真實意義。但我們從不承認內外所攝的一切法以其自性真實存在而不為空性。因此，對前者（我們所承認的）進行大量的駁斥和論證，只會讓您疲憊和煩惱。同樣，您認為我們承認偉大的涅槃在勝義諦中真實成立，就以為我們是承認涅槃在本體上是真實的。然後引用大量的《中觀根本慧論》（梵文：Mūlamadhyamakakārikā）及其註釋來駁斥涅槃是實有、非實有、亦實有亦非實有、非實有非非實有的觀點。這也只會讓您疲憊和煩惱。因為我們從未承認偉大的涅槃是實有、非實有或兩者都是。在《中觀根本慧論》中，駁斥涅槃是實有、非實有等，是爲了破除涅槃是實有和非實有的世俗法，而不是要破除一般意義上的實有和非實有。因為偉大的涅槃安住于非實有非非實有的意義之中。在根本續（梵文：tantra）《第一佛》（藏文：དང་པོའི་སངས་རྒྱས།）中說：『超越有和無，無二，實有和非實有滅盡，空性和慈悲無別，金剛瑜伽大樂。』在《無垢光》（藏文：དྲི་མ་མེད་པའི་འོད།）中說：『實有和非實有滅盡之主，無始且寂靜，向菩提心頂禮。』『實有和非實有滅盡是無二的金剛瑜伽。』『非實有和非非實有，智慧和一切菩薩普賢。』『方』指的是：『實有和非實有，有和無』等等，『遠離這些方，是諸佛的不住……』

【English Translation】 You are right. What is the need for you to quote those treatises and refute them here? If we want to refute, it is because we have always affirmed that the inner and outer dharmas exist in their own nature and are not empty. Therefore, this will only become you strongly wanting to express 'You also think so'. Therefore, we acknowledge that the ultimate true Dharmakāya (梵文：Dharmakāya) of the Buddha, which transcends the inner and outer dharmas, the great Nirvana (梵文：Mahāparinirvāṇa), is true in its own nature and not empty. But we never acknowledge that all dharmas included in the inner and outer exist in their own nature and are not empty. Therefore, making a lot of refutations and arguments on the former (what we acknowledge) will only make you tired and annoyed. Similarly, you think that we acknowledge that the great Nirvana is truly established in the ultimate truth, and you think that we acknowledge that Nirvana is true in essence. Then quote a lot of Mūlamadhyamakakārikā (梵文：Mūlamadhyamakakārikā) and its commentaries to refute the view that Nirvana is real, unreal, both real and unreal, and neither real nor unreal. This will only make you tired and annoyed. Because we have never acknowledged that the great Nirvana is real, unreal, or both. In the Mūlamadhyamakakārikā, refuting that Nirvana is real, unreal, etc., is to eliminate the mundane dharmas of Nirvana that are real and unreal, not to eliminate the real and unreal in general. Because the great Nirvana abides in the meaning of neither real nor unreal. In the fundamental tantra 'The First Buddha' (藏文：དང་པོའི་སངས་རྒྱས།) it says: 'Transcending existence and non-existence, non-duality, the extinction of real and unreal, the inseparability of emptiness and compassion, the great bliss of Vajra Yoga.' In 'Immaculate Light' (藏文：དྲི་མ་མེད་པའི་འོད།) it says: 'Lord of the extinction of real and unreal, beginningless and peaceful, I prostrate to the Bodhicitta.' 'The extinction of real and unreal is the non-dual Vajra Yoga.' 'Unreal and non-unreal, wisdom and all Bodhisattvas Samantabhadra.' 'Direction' refers to: 'Real and unreal, existence and non-existence,' and so on, 'Being away from these directions is the non-abiding of the Buddhas...'

པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ རང་བཞིན་མེད་པ་སྟེ། ཞེས་དང་། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། སྐུ་གསུམ་ལ་བསྟོད་པའི་ཆོས་ སྐུའི་བསྟོད་པར། དངོས་མིན་དངོས་པོ་མེད་པ་མ་ཡིན་མཁའ་ལྟར་རོ་གཅིག་རྟོགས་པར་ དཀའ་བའི་རང་བཞིན་ཅན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ སེམས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་ཏེ། དངོས་པོ་དང་ དངོས་མེད་གཉི་ག་མ་ཡིན་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་གཞུང་གི་དགོངས་ 6-224 པ་ཞིབ་ཏུ་མ་དཔྱད་པར། བབ་ཅོལ་གྱི་བཤད་པ་བྱས་ན། སྤྱིར་གསུང་རབ་ཟབ་མོ་རྣམས་ནང་ འགལ་ཅན་དང་། བྱེ་བྲག་ཏུ་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་རྣམ་པར་དག་པ་རྣམས་ ནང་འགལ་ཅན་དུ་བསྒྲུབ་ན་ཡོངས་སུ་ཉམས་པའི་ལམ་དུ་ལྷུང་བར་འགྱུར་ཞིང་། རིན་ཆེན་ ཕྲེང་བ་ལས། གཞན་ཡང་འདི་ནི་ལོག་བཟུང་ན། །བླུན་པོ་མཁས་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན། །སྤོང་ བས་མ་རུང་འདི་ཉིད་ཅན། །མནར་མེད་པར་ནི་སྤྱི་ཚུགས་འགྲོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་འགྱུར་ བར་དགོས་སོ། ། གཞན་ཡང་ཁྱེད་ཀྱི་ལུགས་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་པས་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་གཅིག་ མི་སྲིད་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་ཞིང་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་ པ་ཐོབ་པའང་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་བས། རྩ་ཤེ་ལས། ཐ་སྙད་ལ་ནི་མ་བརྟེན་པར། །དམ་ པའི་དོན་ནི་བསྟན་མི་ནུས། །དམ་པའི་དོན་ལ་མ་རྟེན་པར། །མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ་མི་འགྱུར། ། ཞེས་གསུངས་པ་ཁྱེད་ཉིད་ཀྱིས་ལུང་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པ་དང་འགལ་བར་འགྱུར་བ་གང་ གིས་བཟློག་སྟེ་བཟློག་པར་མི་ནུས་སོ། ། གཞན་ཡང་གནས་ལུགས་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔྱད་ན་ བདེན་པའི་དོན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདོད་ན། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། གཞན་ལ་ཤེས་མིན་ ཞི་བ་དང་། །སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་སྤྲོས་པ། །རྣམ་རྟོག་མེད་དོན་ཐ་དད་མིན། །དེ་ནི་དེ་ཉིད་ མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གསུངས་པ་དང་། དྲི་མེད་འོད་ལས། སྐད་ ཅིག་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ནི། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅེས་གསུངས་ སོ། །ཞེས་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱིས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་དུ་ གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། ། གཞན་ཡང་ཁྱེད་ན་རེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་དཔྱད་ན་བདེན་པར་མི་འཐད་དེ། 6-225 བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདེན་པར་ཡོད་དོ་ཞེའམ། དོན་དམ་ལ་མེད་དོ་ཞེའམ། ཡོད་ཀྱང་ ཡོད་ལ་མེད་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེའམ། ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་མེད་པའང་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་ དུ་བདེན་ནོ་ཞེས་མ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། རྩ་ཤེར། བཅོམ་ལྡན་མྱ་ངན་འདས་གྱུར་ནས། །ཡོད་ པར་མི་མངོན་དེ་བཞིན་དུ། །མེད་དོ་ཞེའམ་གཉི་ག་དང་། །གཉིས་མི

【現代漢語翻譯】寂滅的涅槃（myang ngan las 'das pa，梵文：nirvāṇa，超越痛苦的狀態）是無自性的。正如聖者龍樹（'phags pa klu sgrub，梵文：Nāgārjuna）在《贊三身》（sku gsum la bstod pa）中，對法身（chos sku，梵文：Dharmakāya，佛陀的法性之身）的讚頌中所說：『非實有，非無有，如虛空般一味，難以證悟的自性。』因此，金剛瑜伽（rdo rje'i rnal 'byor，梵文：Vajrayoga）的勝義菩提心（don dam byang chub kyi sems，梵文：paramārtha-bodhicitta）是法身，是不住涅槃（mi gnas pa'i mya ngan las 'das pa，梵文：apratiṣṭhita-nirvāṇa，不住于寂靜的涅槃）的實相之義，因為已經說了既非實有也非無有。因此，如果不仔細研究龍樹的論典的意趣，而隨意地進行解說，那麼一般來說，所有的甚深經典都會被認為是有矛盾的；特別是，如果將聖者龍樹的清凈論典視為有矛盾的，那就會墮入完全毀滅的道路。正如《寶鬘論》（rin chen phreng ba）中所說：『此外，如果錯誤地理解它，愚蠢而自以為是的智者，通過捨棄它，會變得更糟，並會墮入無間地獄（mnar med par ni spyi tshugs 'gro）。』必須這樣理解。此外，按照您的觀點，如果不存在自性不空（rang gi ngo bo bden pas stong pa ma yin pa'i chos）的法，那麼勝義諦（don dam pa'i bden pa，梵文：paramārtha-satya）就不可能存在，獲得不住涅槃也不可能。正如《中觀根本慧論》（rtsa she）中所說：『不依賴世俗諦（tha snyad la ni ma brten par），就不能開示勝義諦；不依賴勝義諦，就不能獲得涅槃。』您自己已經承認這是可靠的教證，這與您的觀點相矛盾，您無法反駁。此外，實相（gnas lugs）中不可能存在真如（de kho na nyid kyi don），因為如果進行分析，就不可能存在真實的意義。如果承認這一點，那麼《中觀根本慧論》中說：『非他所知，寂滅，無戲論（spros pa rnams kyis ma spros pa），無分別，意義不一，那就是真如的特徵。』以及《無垢光論》（dri med 'od）中說：『遠離一剎那和多剎那的智慧，是諸佛的真如。』因此，佛陀自己已經將無二的自生智慧（rang byung ye shes）說成是真如的意義，這與您的觀點相矛盾。此外，您說：『涅槃如果進行分析，就不可能是真實的，因為世尊（bcom ldan 'das）沒有開示過，涅槃是真實存在的嗎？或者在勝義諦中不存在嗎？或者既存在又不存在嗎？或者既非存在也非不存在的自性是真實的嗎？』因為沒有證悟這些道理。《中觀根本慧論》中說：『世尊涅槃后，不顯現為存在，同樣地，不存在嗎？或者兩者都有嗎？或者兩者都沒有嗎？』

【English Translation】 The passing beyond sorrow, nirvāṇa (myang ngan las 'das pa, Sanskrit: nirvāṇa, the state of surpassing suffering), is without inherent existence. As the noble Nāgārjuna ('phags pa klu sgrub, Sanskrit: Nāgārjuna) said in his 'Praise of the Three Bodies' (sku gsum la bstod pa), in the praise of the Dharmakāya (chos sku, Sanskrit: Dharmakāya, the body of the Buddha's Dharma): 'Neither real nor unreal, like space, of one taste, a nature difficult to realize.' Therefore, the ultimate bodhicitta (don dam byang chub kyi sems, Sanskrit: paramārtha-bodhicitta) of Vajrayoga (rdo rje'i rnal 'byor, Sanskrit: Vajrayoga) is the Dharmakāya, the meaning of the nature of abiding in non-abiding nirvāṇa (mi gnas pa'i mya ngan las 'das pa, Sanskrit: apratiṣṭhita-nirvāṇa, nirvāṇa that does not abide in stillness), because it has been said to be neither real nor unreal. Therefore, if one does not carefully examine the intent of Nāgārjuna's treatises and makes hasty explanations, then in general, all the profound scriptures will be considered contradictory; in particular, if the pure treatises of the noble Nāgārjuna are regarded as contradictory, one will fall into the path of complete ruin. As it is said in the 'Precious Garland' (rin chen phreng ba): 'Moreover, if this is wrongly grasped, a fool with the pride of a scholar, by abandoning it, becomes worse and will go to the Avīci hell (mnar med par ni spyi tshugs 'gro).' It must be understood in this way. Furthermore, according to your view, if there is no dharma that is not empty of its own nature (rang gi ngo bo bden pas stong pa ma yin pa'i chos), then the ultimate truth (don dam pa'i bden pa, Sanskrit: paramārtha-satya) cannot exist, and it is impossible to attain non-abiding nirvāṇa. As it is said in the 'Root Verses on the Middle Way' (rtsa she): 'Without relying on conventional truth (tha snyad la ni ma brten par), the ultimate meaning cannot be shown; without relying on the ultimate meaning, nirvāṇa cannot be attained.' You yourself have acknowledged this as a reliable teaching, which contradicts your view, and you cannot refute it. Furthermore, it is impossible for the meaning of suchness (de kho na nyid kyi don) to exist in reality (gnas lugs), because if analyzed, the meaning of truth cannot exist. If you assert this, then the 'Root Verses on Wisdom' says: 'Not known by others, peaceful, unelaborated by elaborations (spros pa rnams kyis ma spros pa), without conceptualization, meanings are not different, that is the characteristic of suchness.' And in the 'Vimalaprabhā' (dri med 'od): 'The wisdom that is free from one moment and many moments is the suchness of the Buddhas.' Therefore, the Buddha himself has said that the non-dual self-arisen wisdom (rang byung ye shes) is the meaning of suchness, which contradicts your view. Furthermore, you say: 'Nirvāṇa, if analyzed, cannot be true, because the Bhagavan (bcom ldan 'das) has not taught, 'Does nirvāṇa truly exist? Or does it not exist in the ultimate truth? Or does it both exist and not exist? Or is the nature that is neither existent nor non-existent true?'' Because you have not realized these truths. The 'Root Verses on Wisdom' says: 'After the Bhagavan has passed into nirvāṇa, it does not appear to exist, similarly, does it not exist? Or both? Or neither?'

ན་ཞེས་ཀྱང་མི་མངོན་ནོ། ། བཅོམ་ལྡན་བཞུགས་པར་གྱུར་ན་ཡང་། །ཡོད་པར་མི་མངོན་དེ་བཞིན་དུ། །མེད་དོ་ཞེའམ་ གཉིས་ཀ་དང་། །གཉིས་མིན་ཞེས་ཀྱང་མི་མངོན་ནོ། །ཞེས་པ་ཤེས་བྱེད་དུ་འགོད་པ་ཡང་ ཤིན་ཏུ་མ་འབྲེལ་ཏེ། ཁྱེད་ཀྱི་འདོད་པ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དཔྱད་ན་ མི་བདེན་པར་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ལ་ལུང་གི་དགོངས་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་མྱ་ངན་ ལས་འདས་སམ་བཞུགས་ཀྱང་རུང་སྟེ་བདེན་པར་ཡོད་དོ་ཞེའམ། བདེན་པར་མེད་དོ་ཞེའམ། ཡོད་ཀྱང་ཡོད་ལ་མེད་ཀྱང་མེད་དོ་ཞེའམ། ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ བདག་ཉིད་དུ་བདེན་པ་འགོག་པ་ཡིན་ནོ། །རང་འགྲེལ་དུ། དེ་ལྟ་བས་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ ཀྱིས་ཀྱང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མི་འཐད་དོ། །ཞེས་འབྱུང་བ་ཡང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་སྤྲུལ་ པའི་སྐུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་བདེན་པར་འགོག་པ་ཡིན་གྱི། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་ ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དཔྱད་ན་བདེན་པར་ཡོད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་འགོག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་རྩ་ཤེར། འཁོར་བ་མྱ་ངན་འདས་པ་ལས། །ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཡོད་མ་ཡིན། །མྱ་ ངན་འདས་པ་འཁོར་བ་ལས། །ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལ་བརྟེན་ ནས། ཁྱོད་ཀྱིས་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་དཔྱད་ན་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་ མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་པས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་ན་དཔྱད་ན་སྐྱེ་འགག་བདེན་པ་མེད་པའི་ ཕྱིར། ཞེས་སྒྲུབ་པ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་རིགས་པས་རྣམ་པར་ དཔྱད་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཅིང་བརྟག་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ 6-226 པའི་ཕྱིར་རོ། ། རྒྱུད་བླ་རྩ་འགྲེལ་ལས། དེ་པ་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཐོབ་ པའི་ཚུལ་དེ་ཡང་། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཡིན་པས། བསམ་ གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དོན་ལས་བརྩམས་ཏེ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ། ངག་ཡུལ་མིན་ཕྱིར་དོན་དམ་ གྱིས་བསྡུས་ཕྱིར། །རྟོག་གནས་མིན་ཕྱིར་དཔེ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར། །བླ་ན་མེད་ཕྱིར་སྲིད་ ཞིས་མ་བསྡུས་ཕྱིར། །རྒྱལ་ཡུལ་འཕགས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བསམ་མི་ཁྱབ། །དེའི་བསྡུས་ པའི་དོན་ནི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞིས་རིགས་པར་བྱ་སྟེ། བསམ་མེད་བརྗོད་དུ་མེད་ཕྱིར་ ཏེ། །བརྗོད་མེད་དོན་དམ་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་བརྟག་བྱ་མིན་ཕྱིར་ཏེ། །བརྟག་མིན་ རྗེས་དཔག་བྱ་མིན་ཕྱིར། །དཔག་མིན་བླ་ན་མེད་ཕྱིར་ཏེ། །བླ་ན་མེད་པ་མ་བསྡུས་ཕྱིར། །མ་ བསྡུས་གནས་པ་མེད་ཕྱིར་ཏེ། །ཡོན་ཏན་སྐྱོན་རྟོག་མེད་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་ལྔ་དག་གིས་ཕྲ་བའི་ ཕྱིར། །ཆོས་སྐུ་བསམ་མི་ཁྱབ་པ་སྟེ། །དྲུག་པས་དེའི་དངོས་མིན་ཕྱིར། །གཟུགས་སྐུ་བསམ་ མི་ཁྱབ་པའོ། །བླ་མེད་ཡེ་ཤེས་ཐུགས་རྗེ་ཆེ་སོགས

【現代漢語翻譯】『既非有，亦非無，亦非二者，亦非非二』亦不可見。將此作為論據也極不相關，因為您的意圖是論證涅槃（梵文：nirvāṇa，漢語：滅度）大法身（梵文：Dharmakāya，漢語：法身）在分析時是不真實的，而經文的意圖是，無論薄伽梵（梵文：Bhagavān，漢語：世尊）化身（梵文：Nirmāṇakāya，漢語：應化身）涅槃與否，或者住世與否，都不能說它是真實存在的，或者真實不存在的，或者既存在又不存在的，或者既非存在也非不存在的自性，從而否定其真實性。自釋中說：『因此，無論如何，涅槃都是不合理的。』這也是在否定薄伽梵（梵文：Bhagavān，漢語：世尊）化身（梵文：Nirmāṇakāya，漢語：應化身）涅槃的真實性，而不是絲毫否定涅槃大法身（梵文：Dharmakāya，漢語：法身）在分析時是真實存在的。此外，《中論》中說：『生死與涅槃，無少許差別。涅槃與生死，亦無少許差別。』您據此論證說，生死和涅槃在分析時沒有任何差別，因為它們的自性都空無自性，所以在分析時沒有真實的生滅，這也是不合理的，因為涅槃不是理性分析的對象，因為它是不可思議和不可考察的。《寶性論》的根本頌和註釋中說：『以彼諸處皆清凈，故說證得勝差別，此亦應以不思議之方式來理解。』因此，從不可思議的意義出發，作偈頌曰：『非言語境故，以勝義攝故，非尋思處故，超譬喻之故，無上故，非有寂攝故，佛土聖者亦難思。』其總結的意義可以用四句偈來理解：『無思無言說，無說勝義故，勝義非可察，非察非可量，非量是無上，無上非所攝，非攝無住處，功德過失無分別。』以五種原因之故，法身（梵文：Dharmakāya，漢語：法身）是不可思議的，以第六種原因之故，色身（梵文：Rūpakāya，漢語：色身）是不可思議的。無上智慧和大悲等。

【English Translation】『Neither existent, nor non-existent, nor both, nor neither』 is also not seen. To present this as an argument is also extremely irrelevant, because your intention is to prove that the great Dharmakāya (法身, 法身) of nirvāṇa (涅槃, 滅度) is not true when analyzed, while the intention of the scripture is that whether the Nirmāṇakāya (化身, 應化身) of the Bhagavān (薄伽梵, 世尊) is in nirvāṇa (涅槃, 滅度) or remains, it cannot be said that it is truly existent, or truly non-existent, or both existent and non-existent, or the nature of neither existent nor non-existent, thus denying its truth. The self-commentary says: 『Therefore, in any way, nirvāṇa (涅槃, 滅度) is unreasonable.』 This is also denying the truth of the Nirmāṇakāya (化身, 應化身) of the Bhagavān (薄伽梵, 世尊) in nirvāṇa (涅槃, 滅度), and not at all denying that the great Dharmakāya (法身, 法身) of nirvāṇa (涅槃, 滅度) is truly existent when analyzed. Furthermore, the Mūlamadhyamakakārikā (中論) says: 『There is no difference at all between saṃsāra (生死, 生死) and nirvāṇa (涅槃, 滅度). There is no difference at all between nirvāṇa (涅槃, 滅度) and saṃsāra (生死, 生死).』 Based on this, you argue that there is no difference at all between saṃsāra (生死, 生死) and nirvāṇa (涅槃, 滅度) when analyzed, because their nature is empty of inherent existence, so there is no true arising and ceasing when analyzed, which is also unreasonable, because nirvāṇa (涅槃, 滅度) is not an object to be analyzed by reason, because it is inconceivable and not to be examined. The root text and commentary of the Ratnagotravibhāga (寶性論) say: 『Because those places are completely purified, it is said that the attainment of superior distinction should also be understood in an inconceivable way.』 Therefore, starting from the meaning of inconceivable, a verse is made: 『Not the realm of speech, because gathered by the ultimate meaning, not the place of thought, because beyond metaphor, unsurpassed, because not gathered by existence and peace, even the Buddha lands and noble ones cannot conceive.』 Its summarized meaning can be understood by four verses: 『No thought, no speech, because no speech is the ultimate meaning, the ultimate meaning is not to be examined, not to be examined is not to be measured, not to be measured is unsurpassed, unsurpassed is not gathered, not gathered has no dwelling place, virtues and faults have no distinction.』 For five reasons, the Dharmakāya (法身, 法身) is inconceivable, for the sixth reason, the Rūpakāya (色身, 色身) is inconceivable. Supreme wisdom and great compassion, etc.

་ཡོན་ཏན་གྱིས། །ཡོན་ཏན་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ པའི་རྒྱལ་བ་བསམ་མི་ཁྱབ། །དེས་ན་རང་བྱུང་རྣམས་ཀྱི་ཐ་མའི་ཚུལ་འདི་ནི། །དྲང་སྲོང་ཆེན་ པོ་དབང་ཐོབ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་རིག་མིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་དགོས་ སོ། ། འོ་ན་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། འཁོར་འདས་ལ་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་ གསུངས་པའི་ལུང་དེའི་དོན་ཇི་ལྟར་དྲང་ཞེ་ན་ལུང་དེས་ནི་འཁོར་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པར་བསྟན་ པ་ཡིན་ཏེ། ཚིགསསུ་བཅད་པ་དེའི་དོན་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་པས་བཤད་པ། མྱ་ངན་ འདས་མཐའ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་འཁོར་བའི་མཐའ་ཡིན་ཏེ། །དེ་གཉིས་ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་ 6-227 ནི། །ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་དང་། དེའི་རང་འགྲེལ་དུ། མྱ་ངན་ལས་འདས་ པ་དང་འཁོར་བའི་ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་། སྐྱེ་བ་མེད་པའི་མཐའ་དང་། ཡང་དག་པའི་ མཐར་ཐུག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་དམིགས་སུ་མེད་པར་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་ཤིན་ ཏུ་ཕྲ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། ། དེས་ན་དཔྱད་ན་འཁོར་འདས་གཉིས་ཁྱད་པར་མེད་པ་དང་། འཁོར་འདས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ ཉིད་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ནི། ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་ཆེའོ་མྱང་འདས་ཆེན་པོ་ ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་དག་པར་བདེན་པ་དང་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པར་བཞག་པ་ནི། ངེས་པའི་ དོན་གྱིས་ལུང་ལས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པ་ལྟར་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཡིན་གྱི་རིགས་པས་དཔྱད་ པའི་རྣམ་བཞག་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཕྱི་ནང་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་རིག་པས་དཔྱད་ ན་ཡང་དག་པར་བདེན་པར་མེད་པ་དང་། སྐྱེ་མེད་འགག་མེད་སོགས་སུ་གཏན་ལ་འབེབས་ པར་ཁོ་བོ་ཅག་འདོད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། ། ཡང་ཁྱེད་ཀྱི་ལུགས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྤྲོས་ པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ངོ་བོ་ལ་མི་གནས་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པ་དེའི་ཚེ་མཚན་མ་ ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། གདུལ་བྱ་སུ་ལ་ཡང་ཆོས་འགའ་ཡང་མ་བསྟན་ཏེ། དེ་ པའི་གསང་བའི་མདོ་ལས་ཞི་བའི་བློ་གྲོས་གང་གི་ནུབ་མོ་དེ་པ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་ རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་དང་། གང་གི་ནུབ་མོ་ལེན་པ་མི་ མངའ་བར་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་འགྱུར་བ་དེའི་བར་དུ་དེ་པས་ཐ་ན་ཡི་གེ་གཅིག་ ཀྱང་མ་གསུངས་སོ། །རབ་ཏུ་མ་གསུངས་སོ། །གསུང་བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དང་། རྩ་ ཤེར། དམིགས་པ་ཐམས་ཅད་ཉེར་ཞི་ཞིང་། །སྤྲོས་པ་ཉེར་ཞི་ཞི་བ་སྟེ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ནི་ གང་དུ་ཡང་། །སུ་ལའང་ཆོས་འགའ་མ་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ་ཟེར་བ་ཡང་ལུང་ 6-228 གི་དགོངས་པ་མ་ཤེས་པ་སྟེ། ལུང་དེ་དག་གི་དགོངས་པ་ནི། གདུལ་བྱ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ རང་རང་གི་སྣ

【現代漢語翻譯】通過功德，超越功德的勝者是不可思議的。因此，自生者的最終狀態，即使是偉大的持咒仙人也無法理解。如是說，必須理解其含義。那麼，聖者龍樹（Nāgārjuna）說輪迴（saṃsāra）與涅槃（nirvāṇa）之間沒有絲毫差別的經文，應該如何解釋呢？該經文表明，輪迴的真如（tathatā）與涅槃的真如，在究竟的邊際上沒有差別。這首偈頌的含義由第二首偈頌解釋：『涅槃的邊際是什麼，那就是輪迴的邊際。這兩者之間，即使極其微小的差別也不存在。』在其自釋中說：『涅槃和輪迴的真實邊際，以及無生（anutpāda）的邊際，和究竟的真實邊際，這些都是無分別的，以平等性而言，極其微小的差別也不存在。』因此，如果進行分析，輪迴與涅槃之間沒有差別，以及輪迴與涅槃的真如在究竟的邊際上沒有差別，這是非常重要的。涅槃，偉大的法身（dharmakāya），被認為是真實和永恒等等，這是按照經文的決定性意義所描述的，而不是通過理性分析所建立的。內外緣起（pratītyasamutpāda）的一切法，如果通過理性分析，則不存在真實的自性，我們認為它們最終應被確定為無生無滅（anutpāda-aniruddha）等。此外，按照你們的觀點，佛陀（Buddha），薄伽梵（Bhagavān）入滅（parinirvāṇa）后，以一切戲論（prapañca）寂滅的自性而住，在那時，由於執著於一切相（nimitta），他對任何應化眾生（vineya）都沒有宣說任何法。正如《寂靜慧秘密經》中所說：『寂靜慧，在他證得無上正等菩提（anuttarā-samyak-saṃbodhi）的那個夜晚，以及他進入無餘涅槃（nirupadhiśeṣa-nirvāṇa）的那個夜晚之間，他甚至沒有說過一個字，更不用說更多了，將來也不會說。』《根本慧論》（Mūlamadhyamakakārikā）中說：『一切所緣皆寂滅，戲論寂滅乃寂靜。佛陀於何處，未曾為誰說一法。』因此，你們說這些經文的含義沒有被理解。這些經文的含義是，爲了調伏眾生，根據每個眾生的不同顯現。

【English Translation】 Through qualities, the Victorious One who has gone beyond qualities is inconceivable. Therefore, this ultimate state of the self-born ones is not understood even by great mantra holders. As it is said, one must understand its meaning. Then, how should one interpret the scripture where the noble Nāgārjuna says that there is not even a slight difference between saṃsāra and nirvāṇa? That scripture shows that the suchness (tathatā) of saṃsāra and the suchness of nirvāṇa have no difference at the ultimate limit. The meaning of that verse is explained by the second verse: 'Whatever is the limit of nirvāṇa, that is the limit of saṃsāra. Between these two, there is not even the slightest difference.' In its auto-commentary, it says: 'The ultimate reality of nirvāṇa and saṃsāra, and the limit of non-arising (anutpāda), and whatever is the ultimate reality, these are equal without any distinction, with equality, there is not even the slightest difference.' Therefore, if analyzed, the fact that there is no difference between saṃsāra and nirvāṇa, and that there is no difference between the suchness of saṃsāra and nirvāṇa at the ultimate limit, is very important. Nirvāṇa, the great dharmakāya, is considered to be true and eternal, etc., which is described according to the definitive meaning of the scriptures, and is not an establishment based on rational analysis. All phenomena of internal and external dependent origination (pratītyasamutpāda), if analyzed by reason, do not have a true reality, and we ourselves believe that they should ultimately be determined as unborn and unceasing (anutpāda-aniruddha), etc. Furthermore, according to your system, when the Buddha, the Bhagavan, passes into parinirvāṇa, abiding in the nature of the complete pacification of all elaboration (prapañca), at that time, because of focusing on all signs (nimitta), he did not teach any dharma to any being to be tamed. As it says in the Secret Sūtra of Peaceful Wisdom: 'Peaceful Wisdom, on the night when he attained unsurpassed, perfect, complete enlightenment (anuttarā-samyak-saṃbodhi), and on the night when he passes completely into nirvana without remainder (nirupadhiśeṣa-nirvāṇa), in between those two, he did not speak even a single letter, let alone more, and will not speak.' The Root Wisdom (Mūlamadhyamakakārikā) says: 'All objects of focus are completely pacified, the pacification of elaboration is peace. The Buddha, in whatever place, has not taught any dharma to anyone.' Therefore, you say that the meaning of these scriptures has not been understood. The meaning of those scriptures is that, in order to tame beings, according to the different appearances of each being.

ང་བ་ལ། སངས་རྒྱས་སྤྲུལ་བའི་སྐུས་མགྲིན་པ་དང་། རྐན་ལ་སོགས་པ་དང་ ཞལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཆོས་གསུངས་པ་ལྟར་སྣང་བ་དེ་གནས་ལུགས་ལ་མི་བདེན་ཞིང་། དོན་དམ་ པའི་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུས་ཆོས་སྟོན་པའི་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུས་ཆོས་གསུངས་པ་འགའ་ཡང་མེད་ དོ། །ཞེས་པ་ཡིན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུས་ཡང་དག་པར་ན་ཆོས་འགའ་ཡང་བསྟན་པ་ མེད་ཅེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་སྣང་ལ་ཆོས་སྟོན་པའི་ཚུལ་ བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡོད་པའོ། །དེའང་ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་ལས། འཆད་པ་པོ་ང་ཆོས་ཀྱང་ང་། །རང་ གི་ཚོགས་ལྡན་ཉན་པ་ང་། །འཇིག་རྟེན་སྟོན་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ང་། །འཇིག་རྟེན་འཇིག་རྟེན་འདས་ པ་ང་། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དགའི་རང་བཞིན་ང་། །ཞེས་དང་། ཀྱེའི་རྡོ་རྗེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ དགའ་བ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཉིད་ལ་ཆོས་གསུང་བ་པོ་དང་ཉན་པ་པོ་གཉིས་ཀ་དབྱེར་མེད་དུ་ཡོད་ པར་གསུངས་ཤིང་། གདུལ་བྱ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཡང་དངོས་སུ་སྤྲུལ་པའི་སྐུས་ཆོས་སྟོན་ པར་སྣང་ཡང་དོན་ལ་ཆོས་སྟོན་པ་པོ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དཔལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ ལས། དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་དང་ནི་ཟླ་བ་ཆུ་ཤེལ་རྣམ་རྟོག་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལས་ནི་ཆུ་འབྱུང་ པ། །དེ་བཞིན་འཇིག་རྟེན་དུ་ནི་རྒྱལ་བའི་བདག་པོའི་ཕུང་པོ་ལ་རྟེན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ ཆོས་འཛག་སྟེ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྒྱལ་བའི་བདག་པོ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ ཡིན་ལ། དེའི་ཕུང་པོ་ནི་ཀུན་རྫོབ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་མེ་ལོང་ལྟ་ བུའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་འཛག་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་ སེམས་དཔའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་གསུངས་པའི་དོན་ཡིན་ཞིང་དེ་ཉིད་ལས། རྒྱལ་བའི་ སྐུའི་རྡོ་རྗེ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་བསྒྲོད་བྱ་མིན་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ། །གསུང་གི་ རྡོ་རྗེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་རང་སྙིང་སྐད་རྣམས་དག་གིས་ཆོས་ནི་གོ་བར་བྱེད་པའོ། །ཞེས་ 6-229 གསུངས་པའི་གསུང་རྡོ་རྗེ་ནི་གདུལ་བྱ་སེམས་ཅན་གྱིས་ཐོས་པའི་གསུང་གི་རྣམ་པ་ནི་མ་ ཡིན་གྱིས། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཉིད་དང་དབྱེར་མེད་པའི་གསུང་གཞོམ་མེད་ཀྱི་སྒྲ་ རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་སྟེ། དེའི་མཐུ་ལས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་རང་རང་གི་སྐད་ཀྱིས་ཆོས་ སྟོན་པའི་སྣང་བ་ཤར་བ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དོན་འདི་ནི་གོང་དུ་དོན་དམ་གྱིས་ལོངས་སྐུ་ གཏན་ལ་དབབ་པའི་སྐབས་སུ་ཡང་ཅུང་ཟད་བསྟན་ཟིན་ཏོ། ། གཞན་ཡང་དགྲ་བཅོམ་རྣམས་དང་བྱང་སེམས་དག་པའི་ས་པ་རྣམས་ལ་སངས་རྒྱས་ ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཉིད་དངོས་སུ་ཆོས་སྟོན་པར་ཡང་གསུངས་ཏེ། དཔལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལས། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པས་གཟུགས་ཅན་རྣམས་དང་མཁའ་ལ་རྒྱལ་བའི་སྲས་སོ

【現代漢語翻譯】關於這一點，佛陀化身以喉嚨和上顎等以及嘴巴說法，這在實相中是不真實的。究竟的佛陀法身沒有以那種方式說法的。這並不是說法身完全不說法，而是說諸佛的智慧自顯中，具有不可思議的說法方式。如《喜金剛》所說：『說法者是我，法也是我，具有自聚的聽眾是我，世間導師、所證是我，世間和超世間是我，俱生喜樂的自性是我。』《喜金剛》中說，俱生喜樂的法身，說法者和聽法者二者無別。對於所化眾生來說，雖然顯現上是化身在說法，但實際上說法者是法身本身。如《時輪金剛》所說：『如同滿月和水晶月亮，從無分別的自性中生出水。同樣，在世間，從勝者的身體中流出一切智智的法。』這裡，勝者指的是金剛薩埵（Vajrasattva）法身，他的身體指的是世俗超越世間的色蘊，即如鏡般的智慧等等。依靠這些而流出法，就是金剛薩埵法身說法的意義。其中還說到：『勝者之身的金剛，不是境和有境所能及的，是具有一切相的。語金剛使一切有情以各自的心語來理解法。』這裡所說的語金剛，並不是所化眾生聽到的語言形式，而是與金剛薩埵法身無別的、不可摧毀的聲音，具有一切相。通過它的力量，眾生才能明白以各自語言說法的顯現。這個道理在前面確定究竟報身時也稍微提到過。此外，經中還說，對於阿羅漢（Arhats）和清凈地的菩薩（Bodhisattvas）來說，佛陀法身會親自說法。如《時輪金剛》所說：『以圓滿受用身對有形者和虛空中的勝者之子說法。』

【English Translation】 Regarding this, it is not true in reality that the Nirmāṇakāya (emanation body) of the Buddha speaks the Dharma through the throat, palate, and mouth. The Dharmakāya (Dharma body) of the ultimate Buddha does not teach the Dharma in that way at all. It is not that the Dharmakāya does not teach the Dharma at all, but rather that the wisdom self-appearance of the Buddhas has inconceivable ways of teaching the Dharma. As the Hevajra (喜金剛) says: 'The speaker is me, the Dharma is also me, the audience with its own assembly is me, the world teacher, the object to be attained is me, the world and the beyond are me, the nature of co-emergent joy is me.' The Hevajra says that in the Dharmakāya of co-emergent joy, the speaker and the listener are inseparable. Although it appears to sentient beings to be the Nirmāṇakāya teaching the Dharma, in reality, the one who teaches the Dharma is the Dharmakāya itself. As the Kalachakra (時輪金剛) says: 'Like the full moon and the crystal moon, water arises from the nature of non-discrimination. Similarly, in the world, from the body of the Lord of Conquerors flows the Dharma of all-knowing.' Here, the Lord of Conquerors is Vajrasattva (金剛薩埵), the Dharmakāya, and his body is the form aggregate that transcends the mundane world, like mirror-like wisdom and so on. Relying on these, the flowing of the Dharma is the meaning of the Vajrasattva Dharmakāya teaching the Dharma. It also says: 'The Vajra of the body of the Conqueror, not accessible to objects and subjects, is all-encompassing. The Vajra of speech enables all sentient beings to understand the Dharma through their own heart language.' The speech Vajra mentioned here is not the form of speech heard by sentient beings to be tamed, but the indestructible sound that is inseparable from the Vajrasattva Dharmakāya, possessing all aspects. Through its power, sentient beings understand the appearance of the Dharma being taught in their own languages. This principle has been mentioned slightly earlier when establishing the ultimate Sambhogakāya (enjoyment body). Furthermore, it is said in the scriptures that the Dharmakāya of the Buddha personally teaches the Dharma to Arhats (阿羅漢) and Bodhisattvas (菩薩) on the pure lands. As the Kalachakra says: 'With the perfect enjoyment body, he teaches the Dharma to those with form and to the sons of the Conquerors in the sky.'

གས་དགྲ་ བཅོམ་རྣམས་ལ་ཆོས་སྐུ་ཡིས། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཆོས་སྐུའི་རང་སྣང་ ལ་ཆོས་སྟོན་པའི་གསུང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་གནས་ལུགས་ལ་ཡོད་པ་ནི་གསུང་གི་གསང་ བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་སྟེ། ཕྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པར་མ་གྲགས་པ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་ཡང་ཁྱེད་ཀྱིས་རྩ་ཤེའི་ལུང་། བདག་གོ་ཞེས་ཀྱང་བརྟགས་འགྱུར་ཞིང་། །བདག་ མེད་ཅེས་ཀྱང་བསྟན་པར་གྱུར། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བདག་དང་ནི། །བདག་མེད་འགའ་ ཡང་མེད་པར་བསྟན། །ཞེས་པ་འདི། ཁོ་བོ་ཅག་གིས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བདག་ དང་དམ་པའི་བདག་དང་། བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་བདག་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་བདག་དག་ པའི་བདག་ཁས་བླངས་པ་ལ་གནོད་བྱེད་དུ་འགོད་པ་ཡིན་ན་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་གནོད་པ་མེད་ དེ། ལུང་དེའི་དོན་ནི་རང་འགྲེལ་ཉིད་ལས། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་མེད་པར་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ ཆད་པར་ལྟ་བ་ཟློག་པའི་ཕྱིར། བདག་གོ་ཞེས་བསྟན་པ་དང་། བྱེད་པ་པོ་དང་། ཟ་བ་པོའི་ གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། བདག་མེད་ཅེས་ཀྱང་བསྟན་པ་དང་། དོན་དམ་ པའི་གཏམ་གྱིས་གནོད་དུ་གྱུར་པ་དག་ལ་བདག་དང་བདག་མེད་པ་འགའ་ཡང་མེད་པར་ 6-230 བསྟན་པ་ཡིན་པར་བཤད་ལ། བདག་དང་བདག་མེད་པ་འགའ་ཡང་མེད་པའི་དོན་ནི། རྒྱུད་ བླར། བདག་དང་བདག་མེད་སྤྲོས་པ་དག །ཉེ་བར་ཞི་བས་དམ་པའི་བདག །ཅེས་གསུངས་ པའི་དོན། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས། མུ་སྟེགས་པས་བརྟགས་པའི་བདག་གི་སྤྲོས་པ་ དང་། ཉན་ཐོས་པས་བརྟགས་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའི་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཕྱིར། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དམ་པའི་བདག་གམ་བདག་གི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར། འདིར་ཡང་གང་ཟག་གི་བདག་ཡོད་པའི་སྤྲོས་པ་དང་། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པའི་སྤྲོས་པ་ འགའ་ཡང་མེད་ཅེས་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བདག་དང་བདག་མེད་ པ་འགའ་ཡང་མེད་ཅེས་བསྟན་པ་ནི་མ་ཡིན་པར་གཞུང་གི་འབྲེལ་ཉིད་ལས་ཤིན་ཏུ་གསལ་ བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་འདི་ནི་འཁྲུལ་འཇོམས་སྔ་མ་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ཟིན་པས། བཏགས་ཟིན་པ་ལ་སླར་ཡང་ཅི་ཞིག་འཐག་པར་བྱེད། ཡང་ཁྱེད་ན་རེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རང་གི་ངོ་བོ་མི་སྟོང་པ་ནི་འགྲེལ་པ་གནོད་ འཇོམས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡང་མིན་ཏེ། གནོད་འཇོམས་ལས། ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། འདུས་བྱས་རྣམས་ནི་འདུས་བྱས་མིན་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པར་འགྱུར་གྱི། འདུས་མ་བྱས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདུས་བྱ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ་སྙམ་ ནས་ཡང་འདི་ལྟར་གཏན་ལ་ཕབས་ཏེ། འདུས་མ་བྱས་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ ནི་གང་ཡང་མེད་དེ། འདུས་མ་བྱས་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་། འདུས་བྱས་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ ཉིད་ལ་བྱའི་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན

【現代漢語翻譯】『對已調伏者，以法身』。因此，佛陀法身的自顯中，所有講法的聲音都存在於實相中，這是語言無法表達的秘密，在外道中並不為人所知。此外，您引用《根本慧論》中的話：『有我』也可能被考察，『無我』也被宣說。諸佛宣說了『我』和『無我』，但實際上什麼也沒有宣說。如果我們用這段話來反對我們所承認的超越世間的『我』、神聖的『我』、偉大的『我』以及真如清凈的『我』，那是一點作用也沒有的。因為這段話的含義在自釋中說得很清楚：爲了遣除認為沒有來世等斷見，所以宣說了『有我』；爲了遣除認為有作者和受者的補特伽羅之『我』，所以宣說了『無我』；對於被勝義諦所破斥的，就宣說了既非『我』也非『無我』。而『既非我亦非無我』的含義，如《寶性論》所說：『我和無我的戲論，通過寂滅而成為神聖的我。』聖者無著解釋說：爲了平息外道所臆測的『我』之戲論，以及聲聞所臆測的補特伽羅無我之戲論，法身才是神聖的『我』或般若波羅蜜多。同樣，這裡所說的是，既非補特伽羅之『我』的戲論，也非補特伽羅『無我』的戲論，而不是說既非超越世間的『我』，也非『無我』。經文的關聯已經非常清楚地表明瞭這一點。這個道理已經在之前的『破除謬誤』中確定了，已經磨好的東西，又何必再磨呢？此外，您說，涅槃的自性並非空性，這也不是《破除妨害論》的觀點。因為《破除妨害論》中說：『此外，菩薩這樣想：有為法因為不是無為法，所以是空性的；而無為法，因為它不是有為法，所以是勝義自性。』然後這樣確定：『所謂的無為法，沒有任何其他的法，所謂的無為法，只是有為法不存在的自性，並非勝義存在。』

【English Translation】『To the subdued ones, with the Dharmakaya (ཆོས་སྐུ་，法身，chos sku).』 Therefore, in the self-manifestation of the Buddha's Dharmakaya (ཆོས་སྐུ་，法身，chos sku), all the voices of teaching exist in the reality, which is an inconceivable secret of speech, not known in the outer philosophical systems. Furthermore, you quote from the Root Wisdom (rtsa she): 『'I' may also be examined, and 'no-self' is also taught. The Buddhas taught 'self' and 'no-self', but in reality, they taught nothing.』 If we use this to oppose our acceptance of the 'self' that transcends the world, the sacred 'self', the great 'self', and the pure 'self' of Suchness, it has no effect whatsoever. Because the meaning of this passage is clearly stated in its own commentary: to dispel the view of annihilationism, which holds that there is no afterlife, 'self' is taught; to dispel the view that there is a person as the agent and enjoyer, 'no-self' is also taught; and for those who are refuted by ultimate truth, it is taught that there is neither 'self' nor 'no-self'. And the meaning of 'neither self nor no-self' is, as stated in the Ratnagotravibhāga (རྒྱུད་བླ་མ，寶性論，rgyud bla ma): 『The proliferation of self and no-self, through pacification, becomes the sacred self.』 The noble Asanga (འཕགས་པ་ཐོགས་མེད，聖者無著，'phags pa thogs med) explains: To pacify the proliferation of 'self' conjectured by the non-Buddhists and the proliferation of the 'no-self' of the person conjectured by the Śrāvakas (ཉན་ཐོས，聲聞，nyan thos), the Dharmakaya (ཆོས་སྐུ་，法身，chos sku) is the sacred 'self' or Prajñāpāramitā (ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ，般若波羅蜜多，shes rab kyi pha rol tu phyin pa). Similarly, what is said here is that there is neither the proliferation of the 'self' of the person nor the proliferation of the 'no-self' of the person, not that there is neither the 'self' that transcends the world nor 'no-self'. The connection of the scripture has very clearly shown this. This principle has already been established in the previous 'Refutation of Errors', why grind again what has already been ground? Furthermore, you say that the nature of Nirvana (མྱ་ངན་ལས་འདས་པ，涅槃，mya ngan las 'das pa) is not emptiness, which is also not the view of the Nirodhajñāna (གནོད་འཇོམས，破除妨害論，gnod 'joms). Because in the Nirodhajñāna (གནོད་འཇོམས，破除妨害論，gnod 'joms) it says: 『Furthermore, the Bodhisattva (བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ，菩薩，byang chub sems dpa') thinks thus: conditioned phenomena are empty because they are not unconditioned; and whatever is unconditioned is the ultimate nature because it is not conditioned.』 Then it is determined thus: 『The so-called unconditioned phenomenon is not any other phenomenon; the so-called unconditioned is merely the nature of the absence of conditioned phenomena, and it does not exist ultimately.』

་ཏེ། འདི་ལྟར་དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ནི་འདུས་བྱས་ ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་བྱའི། དེ་ལས་གཞན་ཡང་ཤིན་ཏུ་གྲུབ་པའི་ མཚན་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སོ་སོར་བརྟགས་པས་འགོག་པ་ཡང་། འདུས་བྱས་ཀྱི་ ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཁོ་ནའོ། །དེ་བཞིན་དུ་སོ་སོར་བརྟགས་པ་མ་ཡིན་པས་ 6-231 འགོག་པ་ཡང་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་ཞིག་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་ཀྱང་། འདི་ དག་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ན། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ལ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། དེ་ དག་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་འདི་ནི་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །ཞེས་སོ། ། གཞན་ཡང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ལམ་གྱི་མེས་ཉོན་མོངས་པའི་ཤིང་གི་ས་བོན་ བསྲེགས་པའི་ཕྱིར། ཡང་མི་སྐྱེ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མི་སྐྱེ་བ་དེ་ལ་མྱ་ངན་ལས་ འདས་པའོ། །ཞེས་བཏགས་པའོ། །ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་ཡང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་ བ་ཆོས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཅི་ཡང་མེད་ན། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དེ་ལ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་ཏེ། འདིར་ནི་དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །ཞེས་སོ། ། ཡང་གལ་ཏེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་ཡོད་ན་ནི། སྟོང་པ་ཉིད་ ལས་མ་གཏོགས་པ་གཞན་ཞིག་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡོད་པས་གོས་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །དེ་ བས་ན་ཚིག་དེ་བཙན་པར་བྱས་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་སྤྲུལ་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བརྗོད་ པར་བྱ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་པས་སྟོང་པའི་རང་སྟོང་ཡིན་པར་བསྟན་ཏེ། དེ་ཉིད་ ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་འདི་ནི་སྟོང་པ་ ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་སྟེ། སྟོང་པ་ཡང་དེ་ཡིན་ལ་སྟོང་ཉིད་ཀྱང་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྟོང་པ་ ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །གང་གིས་སྟོང་ཞེ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་ པ་སྟེ། སྟོང་པ་ཉིད་དེས་སྟོང་ངོ་། །ཇི་སྐད་བསྟན་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སྟོང་པ་ ཉིད་གཉིས་པ་གཞན་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཁོ་ནས་སྟོང་ངོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། ། ཞེས་སོ། ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། གལ་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ 6-232 ཅད་དམིགས་སུ་མེད་པ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་ནི་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ ཞིག་ཡོད་དོ། །གལ་ཏེ་དམིགས་སུ་མེད་པ་མེད་དུ་ཟིན་ན། ཆོས་རྣམས་དམིགས་སུ་ཡོད་ པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་དམིགས་སུ་མེད་པ་ནི། ཡོད་དོ་སྙམ་ནས་ཡང་འདི་ལྟར་གཏན་ལ་ འབེབས་ཏེ། འདི་ལ་དམིགས་སུ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ནི་ཡོད་པར་མི་ རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་དམིགས་སུ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་གཞན་དུ་གྱུར་

【現代漢語翻譯】例如，虛空的特性是沒有任何由因緣和合而成的現象。除此之外，它並不具有任何極其真實的特性。同樣，通過個別分析而產生的止息，其特性也僅僅是沒有任何由因緣和合而成的法。同樣，非由個別分析而產生的止息，其特性是因緣和合之法滅盡。即使按照聲聞乘的觀點，這些也不是究竟存在的。那麼，更不用說觀察空性的觀點了。因為，證悟這些也是空性，這被稱為非因緣和合的空性。此外，由於超世間道之火焚燒了煩惱之樹的種子，因此，不生的自性，即自性不生，被稱為涅槃。即使按照聲聞乘的觀點，如果涅槃不是另一種法，那麼，更不用說觀察空性的觀點了。因為，在這裡，沒有需要拋棄的，這被稱為空性。此外，如果存在被稱為涅槃的某種法，那麼，它將成為空性之外的另一種存在，並且也會被存在所染污。因此，應該堅定地說，涅槃也是幻化。空性也被證明是自空，即以其自身的真實自性為空。正如《般若經》中所說：『一切法的空性，即成為空性的空性，這被稱為空性之空性。因為空也是它，空性也是它，所以稱為空性之空性。』以什麼為空呢？即一切法的空性，以空性而空。如何證明呢？空性中不存在第二個空性，僅僅是以自性而空，這就是結論。此外，經中說：『菩薩這樣想：如果一切法都是無相的，那麼，就存在另一種無相之法。如果無相不存在，那麼，諸法將成為有相的。因此，無相是存在的。』然後，他又這樣確定：『不應該存在另一種被稱為無相的法。』如果存在另一種被稱為無相的法

【English Translation】 For example, the characteristic of space is the absence of all compounded phenomena. Other than that, it does not have any extremely real characteristics. Similarly, cessation through individual analysis is also characterized only by the absence of all compounded dharmas. Likewise, cessation not through individual analysis is characterized by the destruction of compounded dharmas. Even according to the Hearer's vehicle, these are not ultimately existent. Then, what need is there to mention the view of emptiness? Because, realizing these as emptiness is called uncompounded emptiness. Furthermore, because the fire of the supramundane path burns the seeds of the tree of afflictions, therefore, the nature of non-arising, that is, the self-nature of non-arising, is designated as Nirvana. Even according to the Hearer's vehicle, if Nirvana is not another dharma, then what need is there to mention the view of emptiness? Because, here, there is nothing to be abandoned, this is called emptiness. Furthermore, if there were some dharma called Nirvana, then it would become another existence other than emptiness, and it would also be tainted by existence. Therefore, one should firmly say that Nirvana is also an illusion. Emptiness is also shown to be self-empty, that is, empty of its own true nature. As it says in the Perfection of Wisdom Sutra: 'The emptiness of all dharmas, which has become emptiness, is called the emptiness of emptiness. Because emptiness is also it, and emptiness is also it, it is called the emptiness of emptiness.' Empty of what? That is, the emptiness of all dharmas, empty by emptiness. How is it proven? There is no other second emptiness in emptiness, it is only empty by its own nature, that is the conclusion. Furthermore, it says in the sutra: 'A Bodhisattva thinks like this: If all dharmas are without characteristics, then there is another dharma that is without characteristics. If the absence of characteristics does not exist, then the dharmas will become characterized. Therefore, the absence of characteristics exists.' Then, he ascertains like this: 'There should not exist another dharma called the absence of characteristics.' If there exists another dharma called the absence of characteristics

པ་ཞིག་ཡོད་ན་ནི། དམིགས་སུ་མེད་པ་དེ་ལས་གུད་ན་དམིགས་པ་ཡང་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དམིགས་ སུ་མེད་པ་ནི་དམིགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ཡང་བཀག་པའི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མི་རུང་ སྟེ། དེ་ཉིད་དམིགས་པ་ཡིན་ལ་དེ་ཉིད་དམིགས་སུ་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་འགལ་ ལོ། །ཅི་སྟེ་ཡང་འདི་སྙམ་དུ་དམིགས་སུ་མེད་པ་ལ་ནི་དམིགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྙམ་ དུ་སེམས་ན་ཡང་། དེ་ལྟ་ན་ནི་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར། དམིགས་སུ་མེད་པ་ཡང་མེད་པ་ ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དམིགས་སུ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་གཞན་དུ་གྱུར་པ་ཡོད་དོ་ ཞེས་བྱ་འདི་མི་རིགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་ལ་དེ་དང་དེར་དམིགས་སུ་ མེད་པ་ཞེས་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཟད་དེ། དེ་བས་ན་འདི་ནི་མི་དམིགས་པ་སྟོང་ པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དོན་དམ་པ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་པས་སྟོང་པར་བསྟན་ཏེ། དེ་ ཉིད་ལས། ཡང་འདི་ལྟར་གཏན་ལ་འབེབས་ཏེ། དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་ནི་གང་ཡང་ མེད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གྲུབ་པའི་གནས་སྐབས་སུ་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ ནི། ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བའམ། མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་མི་ ནུས་སོ། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་གནས་སྐབས་དེ་ནི་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་ཡང་མི་རུང་སྟེ། འདི་ ལྟར་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་བཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་གཉིས་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་ བཞག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་ནི་ཡོད་དོ་ཞེས་བརྗོད་དུ་མི་རུང་ངོ་། །དེ་མེད་ 6-233 དོ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་དུ་མི་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ནི་ཡོད་དོ། །དེ་ ལྟར་གྱུར་པ་དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཡོད་དོ་ཞེས་བརྗོད་ན། དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་དུ་[མེད་ན་གཟུགས་ དེ་]སྒྲོ་བཏགས་པའི་མཐར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་རྫས་སུ་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་ན་ཡང་རི་བོང་གི་རྭ་ ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། བསྐུར་བའི་མཐར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ གཉིས་ཀ་ལྟར་ཡང་བརྗོད་དུ་མི་རུང་བས་དེ་ལྟར་བརྟག་པར་མི་བྱའོ། །རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་ འཛིན་ལ་དམིགས་སོ། །ཞེས་གང་སྨྲས་པ་དེ་ཡང་མ་བརྟགས་པར་སྨྲས་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ནི་ཅི་ལ་ཡང་མི་དམིགས་ ཏེ། དེའི་ཚེ་བཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ བདག་ཉིད་དུ་གནས་གྱུར་པས། ཅི་ལ་ཡང་མི་དམིགས་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་ཐོག་མ་མེད་པ་ ཅན་གྱི་འཁོར་བ་ན། སྔོན་འཛིན་པའི་བདག་ཉིད་དུ་གོམས་པས། དེའི་ཚེ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་ཉིད་ཀྱི་གཟུང་བ་མེད་དུ་ཟིན་ཀྱང་། རང་ཉིད་ཀྱི་འཛ

【現代漢語翻譯】如果存在對境，那麼從無對境之外，也會有對境產生。因此，無對境就變成了對境的自性。然而，這是不成立的，因為如果既是對境又是無對境，這本身就是矛盾的。如果有人認為無對境本身就不應該有對境，那麼，因為是無對境，它就變成了不存在。因此，認為存在一個名為『無對境』的獨立法是不合理的。所謂的『無對境』，只不過是對各種法無對境的假名安立而已。因此，這被稱為『不可得的空性』。此外，勝義諦也被證明是自性空，正如經中所說：『進一步確定，沒有任何法稱為勝義諦。如來藏成立的階段，並非法的自性，不能說它存在或不存在。圓成實的階段也不能說存在，因為它被定義為沒有能取和所取的特徵。對於沒有的特徵，不能說存在。也不能說它不存在，因為在離二的自性中，它是存在的。如果說它是存在的，那麼就會陷入實有的邊見。如果說它不存在，那麼就會像兔角一樣，陷入斷滅的邊見。因此，兩者都不能說，不應如此觀察。』關於『緣于金剛喻定』的說法，也是未經觀察的。諸佛的無分別智慧，是超越世間的，不緣于任何事物。因為那時沒有能取和所取的顯現，它安住于完全清凈的自性中，不緣于任何事物。然而，在無始輪迴中，由於習慣於執取的自性，那時並非識的自性，即使沒有自己的所取，自己的能取仍然會顯現。

【English Translation】 If there is an object, then apart from the absence of an object, there will also be an object. Therefore, the absence of an object becomes the very nature of the object. However, this is not possible because it is contradictory to say that it is both an object and the absence of an object. If someone thinks that the absence of an object should not have an object, then because it is the absence of an object, it becomes non-existent. Therefore, it is unreasonable to think that there is a separate dharma called 'absence of an object'. The so-called 'absence of an object' is merely a designation given to the absence of objects in various dharmas. Therefore, this is called 'the emptiness of non-apprehension'. Furthermore, the ultimate truth is also shown to be empty of its own nature, as it says in the sutra: 'Furthermore, it is determined that there is no dharma called the ultimate truth. The stage of the establishment of the Tathagatagarbha is not the nature of dharma, and it cannot be said to exist or not exist. The stage of parinispanna cannot be said to exist, because it is defined as having no characteristics of grasper and grasped. For a characteristic that does not exist, it cannot be said to exist. Nor can it be said not to exist, because in the nature of being free from duality, it exists. If it is said to exist, then it will fall into the extreme of substantialism. If it is said not to exist, then it will become like a rabbit's horn, falling into the extreme of annihilation. Therefore, neither can be said, and it should not be examined in this way.' The statement about 'focusing on the Vajra-like Samadhi' is also spoken without examination. The non-conceptual wisdom of the Buddhas, which is beyond the world, does not focus on anything. Because at that time there is no appearance of grasper and grasped, it abides in the nature of complete purity, not focusing on anything. However, in beginningless samsara, due to the habit of the nature of grasping, at that time it is not the nature of consciousness, and even if there is no object of its own, its own grasper will still appear.

ིན་པ་ བཞིན་དུ་འཇུག་པ་ལ་ཉེ་བར་གདགས་སོ། །དེ་ནི་དམིགས་པར་བྱ་བ་དང་དམིགས་པར་བྱེད་ པའི་དངོས་པོ་མཉམ་པས་མཉམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དམིགས་པར་བྱ་བ་དང་དམིགས་པར་བྱེད་པ་ ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ནི་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། ཉན་ཐོས་སམ། རང་སངས་ རྒྱས་སམ། དེ་པའམ། གང་གིས་ཀྱང་མ་བྱས་མ་མཐོང་སྟེ། དེ་བས་ན་(ཚིག་རྡོག་ཅིག་མི་གསལ་) བཞིན་ཞེས་བྱའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ཡང་། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་སྟེ། ཆོས་ ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོད་ན་ནི་རང་བཞིན་དེ་ཡང་གྲུབ་པ་ཞིག་ན། འདི་ལྟར་ཆོས་ཅན་ཉིད་མེད་ ན་རང་བཞིན་དེ་གང་གིས་ཡིན་པར་བརྗོད་པར་འོས་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་ཚིག་གོ། །དེ་བས་ན་རང་ 6-234 བཞིན་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་ཞེས་བྱ་བར་གསུངས་སོ། ། ཡང་དེ་ཉིད་ལས། དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ ཡིན་པས་ཡོངས་སུ་མ་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ རོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཞེས་ཟེར་བ་འདི་ལ་ཡང་རྣམ་པར་དཔྱད་པར་བྱ་སྟེ། གནོད་འཇོམས་ ཀྱི་ལུང་དེ་དག་གིས་ནི། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་རང་གི་ངོ་བོ་དོན་ དམ་པར་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི། རང་གི་ངོ་བོ་དོན་དམ་པར་མི་བདེན་ པའི་རང་སྟོང་དུ་བསྟན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ལུང་དེ་ཉིད་ལས། ཡང་གལ་ཏེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་ཡོད་ན་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལས་མ་གཏོགས་པ་གཞན་ཞིག་ཡོད་ པར་འགྱུར་ཏེ། ཡོད་པས་གོས་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །ཞེས་བཤད་ཅིང་། སྟོང་པ་ཉིད་ལས་ མ་གཏོགས་པ་གཞན་ཞིག་ཡོད་པར་འགྱུར་ཞེས་པའི་དོན་ནི་འདུས་བྱས་ཀྱི་དངོས་པོར་ཡོད་ པར་འགྱུར་ཞེས་པའི་དོན་དུ་ཤེས་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལུང་དེ་ཉིད་ལས། དོན་ དམ་ཡོངས་གྲུབ་དེ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བར་མི་རུང་བའི་དོན་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་དེ་ལ་གལ་ཏེ་ཡོད་དོ་ ཞེས་བརྗོད་ན་དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པར་འགྱུར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་མཐར་འགྱུར་རོ། ། ཞེས་བཤད་པས་ཀྱང་ཡོད་པའི་དོན་དངོས་པོར་ཡོད་པ་ལ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡང་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་པས་སྟོང་པར་བསྟན་པ་ ཡིན་ན། གནོད་འཇོམས་ཉིད་ལས། ཡོངས་གྲུབ་དེ་མེད་དོ་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་དུ་མི་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ནི་ཡོད་དོ་ཞེས་དང་། ཡང་འདི་ལྟར་གཏན་ལ་ འབེབས་ཏེ། མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་དེ་ནི་དོན་དམ་པའི་ཆོས་སུ་མི་རུང་སྟེ། དོན་དམ་པའི་ ཆོས་མི་རྟག་པ་དང་། སྐྱེ་བ་དང་། འཇིག་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། འགྱུར་བ་དང་། ར

【現代漢語翻譯】如是趨入，近於安立。彼乃所緣與能緣之事物相等，故稱平等。因所緣與能緣亦是彼之自性。」如是宣說。又于彼（《中觀寶鬘論》）中雲：『所謂自性空性，即有為與無為之自性、法性之空性，無論聲聞、緣覺或天人，皆未曾造作、未曾見，故稱如是。』一切法之自性亦自性空，若一切法皆有，則彼自性亦應成立。然若如是，法性本身即不存在，又何以言說彼自性為何物？故云自性乃自性空。又于彼（《中觀寶鬘論》）中雲：『勝義菩提薩埵乃法界之體性，以無所成之相為特徵，遠離一切戲論。』如是宣說。此說亦應詳加辨析。蓋彼破斥之聖教，乃顯示涅槃與勝義諦之自性，于勝義中，事物之體性不成，而非顯示自性于勝義中不實之自空。如彼聖教中雲：『若有涅槃之法，則有異於空性之物，亦為有之所染。』所言『有異於空性之物』，應知其義為于有為事物中存在。如是，于彼聖教中雲：『勝義圓成實，不可言其有，若如是說，則成實有，墮入增益邊。』此亦謂有之義乃事物之存在。若非如是，而謂勝義諦亦自性空，則破斥論中雲：『圓成實亦不可言其無，如是于離二之體性中，乃為有。』又如是決定：『無常之法，非勝義之法，勝義之法，如何無常、生、滅、變異？』

【English Translation】 Thus entering, it is close to being established. That is called 'equality' because the objects to be focused on and the objects that focus are equal. Because the objects to be focused on and the objects that focus are the same.' Thus it was said. Again, in that very text (Ratnavali): 'What is called emptiness of inherent existence is the emptiness of the nature and dharma-nature of conditioned and unconditioned things. Whether it is a Shravaka, a Pratyekabuddha, or a Deva, none have created or seen it. Therefore, it is called 'suchness'. The inherent nature of all dharmas is also empty of inherent existence. If all entities existed, then that inherent nature would also be established. But if the entities themselves do not exist, then what can be said to be the inherent nature? Therefore, it is said that inherent nature is empty of inherent existence.' Again, in that very text (Ratnavali): 'The ultimate Bodhisattva is the nature of the Dharmadhatu, characterized by non-accomplishment, because it is free from all elaborations.' Thus it was said. This statement should also be carefully analyzed. Those scriptures that refute (wrong views) show that the nature of Nirvana and ultimate truth is not established as an entity in the ultimate sense, but they do not show that inherent existence is empty of itself in the ultimate sense. As it is said in the same scripture: 'If there were some dharma called Nirvana, then there would be something other than emptiness, and it would also be tainted by existence.' The meaning of 'something other than emptiness' should be understood as existing in conditioned things. Similarly, in that same scripture: 'It is not right to say that the ultimate is perfectly established, and if one were to say that it exists, it would become an entity and fall into the extreme of superimposition.' This also means that 'existence' refers to existence as an entity. If it were not so, and it were shown that even the ultimate truth is empty of its own nature, then the refutation itself would say: 'It is also not right to say that the perfectly established does not exist, because it exists in the nature of being separate from the two.' And again, it is determined as follows: 'The dharma of impermanence is not the ultimate dharma, how can the ultimate dharma be impermanent, be born, perish, or change?'

ྣམ་པར་ འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་ནི་དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱར་མི་རུང་གི། བདེན་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། ཕྱིན་ཅི་ 6-235 མ་ལོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི་དོན་དམ་པ་ཉིད་དོ། །ཞེས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དེ་བདེན་ པ་ཡིན་དང་། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཡིན་པར་བཤད་པ་དེ་ཡང་། དོན་དམ་པར་བདེན་པ་ཉིད་ དུ་བཤད་པ་ཡིན་ཡང་། གནོད་འཇོམས་ལས། དོན་དམ་བདེན་པ་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་པས་ སྟོང་པར་བཤད་དོ། །ཞེས་ཟེར་བ་ནི་གཞུང་ལུགས་ལྟ་བ་ལ་ཅེ་རེ་ལོང་དུ་གྱུར་པར་རིག་པར་ མཛོད་ཅིག གཞན་ཡང་གནོད་འཇོམས་ལས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་པས་སྟོང་པའི་ རང་སྟོང་ཡིན་པར་བསྟན་ནོ་ཞེས་པ་དེ། ཅི་ཀུན་རྫོབ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ ཉིད་དེ། རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པར་ནི་ཁོ་བ་ཅག་ཀྱང་མི་འདོད་ལ། བདེ་གཤེགས་ སྙིང་པོའི་ངོ་བོ་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་རང་གི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཡིན་པར་ནི་གནོད་ འཇོམས་ཀྱི་ལུང་དེ་ལས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལུང་དེ་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་གནོད་ བྱེད་དུ་འགོད་པ་ནི་ངལ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། ། གཞན་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་སྟོན་པའི་ལུང་དེས་སྟོང་པ་ཉིད་ ཀྱི་དོན་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཡིན་གྱི། སྟོང་པ་ཉིད་གཉིས་ པ་གཞན་ཞིག་གིས་ཆོས་རྣམས་སྟོང་པར་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་མི་ དམིགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོན་པའི་ལུང་དེས་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ རང་གི་ངོ་བོ་གང་དུ་ཡང་མི་དམིགས་པ་ཉིད་ལ་མི་དམིགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བརྗོད་ཀྱི། དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་གཞན་གྱིས་ཆོས་རྣམས་མི་དམིགས་པར་བྱས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ བསྟན་པ་ཡིན་གྱི། མཐར་ཐུག་གི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། དོན་དམ་བདེན་པ་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་ པས་སྟོང་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་མ་སེམས་ཤིག ཡང་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོན་ པའི་ལུང་དེས་ཀྱང་། འདུས་བྱས་དང་། འདུས་མ་བྱས་ཆོས་ཅན་དུ་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ 6-236 ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་རྣམས་དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་པས་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་འགོག་པ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་བདེན་པ་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་རིགས་ རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཁོ་བོ་ཅག་གི་ལུགས་ལ་གནོད་ པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ། ། གཞན་ཡང་ཡུམ་གསུམ་གྱི་གཞུང་འགྲེལ་གནོད་འཇོམས་ལས། སྟོང་པ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་ པ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་སྐབས་སུ། ཆོས་ཐམས་ ཅད་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་འདིའི་དོན་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཆོས་ཐམས་ ཅད་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་ཀུན་བརྟགས་པའི་ཆོས་རྣམས་དང་། ཡོང

【現代漢語翻譯】不應將具有轉變性質的事物稱為究竟的（dondampa，ultimate）。凡是真實的和不顛倒的，才是究竟的。雖然說究竟的真理是真實的和不顛倒的，但《摧毀論》中說：『究竟的真理，其自性是空性的。』要知道這是對經論見解的徹底無知。此外，《摧毀論》中說，空性也是自性以真實性為空的自空。這是什麼意思呢？我們並不認為世俗的緣起諸法不是空性，不是以自性為空。而且，《摧毀論》的論證絲毫沒有說明如來藏的自性，即具足一切殊勝的空性，其自性是空性的。因此，引用該論證來反駁我們是徒勞的。此外，闡釋空性的空性之意義的論證，說明了空性的意義是，一切緣起之法皆以自性為空，而不是由其他的空性使諸法為空。同樣，闡釋無相空性的論證也說明了，世俗緣起之法的自性在任何地方都不可得，因此稱為無相空性，而不是由無相之法使諸法不可得。不要認為這是在說明究竟的空性和究竟的真理，其自性以真實性為空。此外，闡釋自性空性的論證也否定了有為法和無為法所具有的法性空性，因為作為所立法的諸法在究竟上並不成立，所以否定了作為所立法的諸法的自性。但它絲毫沒有說明究竟的真理，即自性存在的種姓，是以自性為空的。因此，這對我們的宗派沒有任何損害。此外，在《三部母經》的註釋《摧毀論》中，在確立第十六空性，即無物自性空性時，有人問：『一切法是無物自性，這句話是什麼意思？』回答說：『一切法』指的是遍計所執的諸法和...

【English Translation】 A thing that has the nature of changing should not be called ultimate (dondampa, ultimate). Whatever is true and not inverted, that is the ultimate. Although it is said that the ultimate truth is true and not inverted, in the 'Destruction of Harm' it says: 'The ultimate truth, its own nature is empty.' Know that this is a complete ignorance of the view of scriptures and treatises. Furthermore, the 'Destruction of Harm' states that emptiness is also self-empty, with its own nature empty of truth. What does this mean? We do not think that conventional dependent arising phenomena are not empty, not empty of their own nature. Moreover, the argument in the 'Destruction of Harm' does not in the slightest explain that the nature of the Tathagatagarbha, which is the emptiness endowed with all perfections, is empty of its own nature. Therefore, it is futile to cite that argument to refute us. Furthermore, the argument that explains the meaning of emptiness of emptiness states that the meaning of emptiness is that all dependent arising phenomena are empty of their own nature, and not that phenomena are made empty by another emptiness. Similarly, the argument that explains the signless emptiness also states that the own nature of conventional dependent arising phenomena is nowhere to be found, therefore it is called signless emptiness, and not that phenomena are made unfindable by a signless phenomenon. Do not think that this is explaining the ultimate emptiness and the ultimate truth, whose own nature is empty of truth. Furthermore, the argument that explains the emptiness of own nature also denies the own nature of phenomena that are conditioned and unconditioned, because the phenomena that are the subject of the predicate do not ultimately exist, so it denies the own nature of the phenomena that are the subject of the predicate. But it does not in the slightest explain that the ultimate truth, the lineage that exists by its own nature, is empty by its own nature. Therefore, this does not harm our tenet in the slightest. Furthermore, in the commentary on the 'Three Mother Sutras', the 'Destruction of Harm', when establishing the sixteenth emptiness, the emptiness of the nature of non-things, someone asks: 'What is the meaning of this phrase, 'all phenomena are the nature of non-things'?' The answer is: 'All phenomena' refers to the phenomena of complete imputation and...

ས་སུ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ རྣམས་བསྟན་ཏོ། །དེ་ལ་ཀུན་བརྟགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར། ཤིན་ཏུ་དངོས་པོ་ མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བརྗོད་དོ། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ཆོས་རྣམས་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་དངོས་ པོ་ལས་བཟློག་པའི་རྣམ་པ་སྟེ། དངོས་པོ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་གཟུང་ནས་དངོས་པོ་ མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །བྱུང་བའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཞེས་བྱ་བས་ན། འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ ལ་དངོས་པོ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལས་བཟློག་པ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་སོ་སོར་རང་རིག་པའི་རྣམ་པ་ གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱ་བར་བསྟན་ནོ། །དེ་ལྟར་ ན་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བཅོམ་ ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་གང་ན་གང་མེད་པ་དེ་ནི་དེས་སྟོང་པར་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ རབ་ཏུ་ཤེས་ཏེ། དེས་ན་ལྷག་མ་ལུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདིར་ཡོད་པའོ། །ཞེས་ཡང་དག་ པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ་ཞེས་གསུངས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་ པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཀུན་བརྟགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཞེས་པ་ནི། སྐབས་ 6-237 འདིར་ཀུན་བརྟགས་དང་གཞན་དབང་གཉིས་ཀ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ནི་དོན་དམ་པར་མེད་པས་ ཤིན་ཏུ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་བརྗོད་ལ། འགྱུར་མེད་ཡོངས་གྲུབ་འདུས་བྱས་ཀྱི་ དངོས་པོ་ལས་བཟློག་པ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སོ་སོ་རང་རིག་པའི་རྣམ་པ་ཆོས་ ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ཀུན་བརྟགས་དང་གཞན་དབང་གི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཅེས་ གནས་ལུགས་ལ་ཡོད་པར་བསྟན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཡོད་པ་དང་མེད་ པ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ཞེས་སོགས་ལུང་དང་སྦྱར་ནས་གསུངས་ཏེ། ཀུན་བརྟགས་ གཞན་དབང་ནི་གནས་ལུགས་ལ་མེད་པ་དང་། ཆོས་ཉིད་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཡོངས་གྲུབ་ གནས་ལུགས་ལ་ཡོད་པར་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བསྟན་ཞིང་། ཡང་གནོད་འཇོམས་ལས། དོན་ དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པས་ཡོངས་སུ་མ་གྲུབ་ པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། ཞེས་གསུངས་པས་ཀྱང་ དོན་དམ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་ གྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདིས་ནི་སྐུར་པ་འདེབས་པའི་མཐའ་ སྤོང་ངོ་ཞེས་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་ན་གནོད་འཇོམས་ལས་དོན་དམ་པར་མེད་པ་དང་ཡོད་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་པར་ དབྱེ་བ་ཤིན་ཏ

【現代漢語翻譯】已經闡述了在世俗層面成立的法。因此，由於遍計所執的法不存在，所以被稱為極無自性性。圓成實的法是真如，是與實有對立的形態，執取這個『無實有』的意義，就稱為無自性性。因為生起之故稱為實有，所以有為法被稱為實有。與此相反，不可言說、各自自證的形態，就是無自性性，即真如。如此，就以此說明了諸法的有和無。因為世尊也曾說過：『在何處無何物，就如實了知彼處為空性，因此，剩餘之物即在此處存在。』如此如實了知，因此諸法的無自性性的特徵就非常清楚了，這就是無自性性，即空性。』如是說，『遍計所執的法』，在此處是指遍計所執和依他起兩者。由於它們在勝義諦上不存在，所以被稱為極無自性性。不變的圓成實，是與有為的實有對立的，以不分別的智慧各自自證的形態，即法性真如，是遍計所執和依他起的無實有性，在實相上是存在的。如此，就以此說明了諸法的有和無。因為如是等等，結合聖教而說，遍計所執和依他起在實相上是不存在的，而法性不變的圓成實在實相上是存在的，非常清楚地顯示了這一點。此外，《摧毀論》中說：『勝義菩薩是法界自性，因此是不成立的特徵，因為遠離一切戲論。』如此也說明了勝義菩薩不是實有成立的。但也不是說勝義菩薩在勝義上不成立，因為在那部經中說：『因為有法性菩薩，所以這避免了誹謗的邊。』如此，《摧毀論》中非常清楚地辨別了勝義上無有和有的法的形態。

【English Translation】 The dharmas that are established on the conventional level have been explained. Therefore, since the imputed dharmas do not exist, they are called the utterly non-inherent nature. The perfected dharmas are suchness, which is the aspect that is the opposite of substantial existence. Taking this meaning of 'non-substantial existence,' it is called the nature of non-substantial existence. Because of arising, it is called substantial existence, so conditioned dharmas are called substantial existence. The aspect that is the opposite of that, which is inexpressible and individually self-aware, is the nature of non-substantial existence, which is taught as suchness. Thus, this itself shows the existence and non-existence of dharmas, because the Bhagavan also said, 'Wherever something is not, one thoroughly knows that place to be empty as it is; therefore, whatever remains is present here.' Thus, knowing thoroughly as it is, the characteristic of the non-substantial nature of all dharmas is very clear; this is called the non-substantial nature, emptiness. It is said that 'imputed dharmas' here refers to both imputed and other-powered. Since they do not exist in ultimate truth, they are called the utterly non-inherent nature. The unchanging perfected nature, which is the opposite of conditioned substantial existence, is the aspect of individually self-aware through non-conceptual wisdom, the suchness of the nature of reality, which is the non-substantial nature of imputed and other-powered, and is shown to exist in reality. Thus, this itself shows the existence and non-existence of dharmas, because it is said in conjunction with scripture, and the imputed and other-powered do not exist in reality, while the unchanging perfected nature of reality exists in reality, which is shown very clearly. Furthermore, in the Destruction of Harm, it says, 'The ultimate Bodhisattva is the nature of the element of dharma, therefore it is a characteristic of non-establishment, because it is free from all elaboration.' Thus, it is also shown that the ultimate Bodhisattva is not established as substantial existence. But it is not that the ultimate Bodhisattva is not established in the ultimate sense, because in that very text it says, 'Because there is the Bodhisattva of the nature of reality, this avoids the extreme of defamation.' Thus, in the Destruction of Harm, the distinction between the forms of dharmas that are non-existent and existent in the ultimate sense is very clear.

ུ་གསལ་བར་གསུངས་འདུག་པས་གནོད་འཇོམས་ཀྱི་ལུང་ཚད་མར་མི་བྱེད་ན་ ཡང་། གནོད་འཇོམས་ཀྱི་བསྟན་ཚོད་ལ་རང་གི་འདོད་པ་ཞེ་ལ་བཞག་པའི་སྒྲོ་འདོགས་དང་། སྐུར་འདེབས་ཀྱི་བཤད་པ་མི་བྱེད་པར་གཟུ་བོའི་བློས་རྣམ་པར་དཔྱོད་མཛོད་ཅིག དོན་དམ་ བདེན་པ་དོན་དམ་པར་བདེན་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་དང་། འགྱུར་མེད་ཡོངས་གྲུབ་དོན་དམ་ པར་མ་གྲུབ་བོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་ཁོ་བོའི་མ། མོ་ཤམ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སྨྲ་བ་དང་ཁྱད་པར་ཅི་ཞིག་ 6-238 ཡོད་དེ། རང་ཚིག་གིས་བསལ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། ། གཞན་ཡང་ཁྱེད་ཀྱིས། དོན་དམ་བདེན་པ་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་པས་མི་སྟོང་བ། རྟག་པ་བརྟན་པ། བདག་ཏུ་གྲུབ་པ་དེ། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ་པ་ ལ། དཔལ་ལྡན་དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་ཀྱི་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་གཏན་ལ་དབབ་པའི་ལུང་། རྡོ་ རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་རིགས་མེད་པ་རྟག་པ་དང་ཆད་པ་སྤང་པ། འཇིག་རྟེན་པའི་དཔེ་ལས་འདས་ པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་བློ་ཡོངས་སུ་སྤངས་པ། གཞོན་ནུ་མའི་མེ་ལོང་ལ་པྲ་ཕབ་པ་བཞིན་ རང་གི་སེམས་ཀྱིས་མ་བརྟགས་པ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ། ཡིད་ཆེས་པའི་དོན་ཅན། རྣམ་པ་ ཐམས་ཅད་པ། ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་བ། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ། དབང་པོ་ཐམས་ཅད་པ། སེམས་ ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པ། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ། གཏན་ཚིགས་ དང་དཔེ་སྤངས་པ་འདིའི་དཔེར། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་ཅན་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོགས་ནས། དེའི་ཕྱིར་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱོགས་ ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཕྱོགས་མེད་པར་གསུངས་སོ། །ཕྱོགས་ཞེས་བྱ་ནི་དངོས་པོ་དང་། དངོས་པོ་མེད་པ་དང་། ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་། ཡིན་པ་དང་མ་ཡིན་པ་དང་། གཅིག་པ་དང་ གཅིག་མ་ཡིན་པ་དང་། རྟག་པ་དང་ཆད་པ་དང་། སྲིད་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་། གཟུགས་དང་གཟུགས་མ་ཡིན་པ་དང་། སྒྲ་དང་སྒྲ་མ་ཡིན་པ་དང་། སྐད་ཅིག་དང་སྐད་ཅིག་ མ་ཡིན་པ་དང་། ཆགས་པ་དང་ཆགས་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། ཞེ་སྡང་དང་ཞེ་སྡང་མ་ཡིན་པ་དང་། གཏི་མུག་དང་གཏི་མུག་མ་ཡིན་པ་ཞེས་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་ཕྱོགས་ཏེ་ཕན་ཚུན་ ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱོགས་འདི་དག་དང་བྲལ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ ཀྱིས་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་རང་བཞིན་མེད་པ་སྟེ། སྐད་ཅིག་གཅིག་དང་དུ་མ་ དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅེས་གསུངས་སོ། །ཞེས་སྒྲུབ་བྱེད་ 6-239 དུ་འགོད་པ་ནི། རང་ལ་གནོད་པའི་མཚོན་རྣོན་པོ་དགྲ་བོའི་ལག་ཏུ་གཏོད་པར་བྱེད་པ་དང་ མཚུངས་ཏེ། ལུང་དེ་དག་གིས་ནི་ཁྱེད་ཀྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལེགས་པར་སུན་ཕྱུང་བར་ཤེས་ པར་བྱའོ། །ཇི་ལྟར་སུན་ཕྱུང་ན། ལུང་དེ་དག་གིས་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱ

【現代漢語翻譯】既然已經清楚地說明了破除損害的教證是可靠的，那麼，如果不把破除損害的教證作為衡量標準，也不要對破除損害的教義，心懷偏見地妄加評論和誹謗，而要以公正的態度進行辨析。如果有人說，'勝義諦不是真正存在的勝義諦'，或者說，'不變的圓成實不是真正成立的'，這與說'他是我的母親'又有什麼區別呢？只不過是用自己的話語否定罷了。此外，您爲了證明'勝義諦不是以自性存在的，而是常、穩固、有自我的'，不是金剛乘的觀點，引用了吉祥無垢光尊者的《金剛瑜伽決斷論》中的教證：'金剛瑜伽沒有種姓，遠離常斷二邊，超越世間譬喻，完全捨棄有無之念，如少女在鏡中照面一樣，不經由自心揣測而直接顯現，具有可信的意義，是圓滿一切相的，從虛空中生起，是普賢王如來，是具足一切感官的，安住於一切有情自性之中，是俱生喜樂，是捨棄推理和譬喻的。'例如，它轉變為有和無的自性，因為法性是不一致的。等等。因此，世尊說無自性是無方所的。所謂方所，就是有和無，存在和不存在，是和不是，一和非一，常和斷，輪迴和涅槃，色和非色，聲和非聲，剎那和非剎那，貪和非貪，嗔和非嗔，癡和非癡等等，這些都是方所，因為它們是相互依存的。遠離這些方所，就是諸佛的不住涅槃，是無自性的。遠離一剎那和多剎那的智慧，諸佛稱之為真如。'您把這些作為論證，這就像把鋒利的刀劍交給敵人一樣，實際上，這些教證已經很好地駁斥了您的宗派。要知道是如何駁斥的。這些教證說明了金剛瑜伽...

【English Translation】 Since it has been clearly stated that the scriptural authority for refuting harm is reliable, then, if you do not take the scriptural authority for refuting harm as a standard, do not make biased comments and slanders based on your own desires regarding the doctrine of refuting harm, but rather analyze it with an impartial attitude. If someone says, 'The ultimate truth is not the truly existing ultimate truth,' or 'The unchanging perfect reality is not truly established,' what difference is there between this and saying 'She is my mother'? It is merely negating with one's own words. Furthermore, in order to prove that 'the ultimate truth is not empty of its own nature, but is permanent, stable, and has a self,' is not the view of Vajrayana, you quoted the teachings from the glorious Vimalamitra's 'Definitive Treatise on Vajra Yoga': 'Vajra Yoga has no lineage, is free from the extremes of permanence and annihilation, transcends worldly metaphors, completely abandons the notions of existence and non-existence, appears directly like a young girl looking at her face in a mirror, without being speculated by one's own mind, has a credible meaning, is complete in all aspects, arises from the sky, is Samantabhadra, is complete with all senses, abides in the nature of all sentient beings, is the joy born together, is abandoning reasoning and metaphors.' For example, it transforms into the nature of existence and non-existence, because the dharma nature is inconsistent. And so on. Therefore, the Bhagavan said that selflessness is without direction. The so-called direction is existence and non-existence, being and non-being, is and is not, one and non-one, permanent and impermanent, samsara and nirvana, form and non-form, sound and non-sound, moment and non-moment, attachment and non-attachment, hatred and non-hatred, ignorance and non-ignorance, and so on. These are all directions, because they are mutually dependent. Being free from these directions is the non-abiding nirvana of the Buddhas, which is selfless. The wisdom free from one moment and many moments is called Suchness by the Buddhas.' You put these forward as arguments, which is like handing a sharp sword to the enemy. In fact, these teachings have well refuted your tenets. Know how it is refuted. These teachings explain Vajra Yoga...

ོར་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ། འཇིག་རྟེན་པའི་དཔེ་ལས་འདས་པ། ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་སོགས་ཀྱི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཞིག་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་ཡིན་པར་གཟུ་བོར་གནས་ཤིང་རབ་ཏུ་གསལ་ བའི་བློའི་མེ་ལོང་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ལ་སྣང་ཞིང་། ཁྱེད་ཀྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་ནི་ གནས་ལུགས་དོན་དམ་པར་བདེན་པ་གང་ཡང་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་དབང་ ཕྱུག་གི་གསུང་དེ་དག་གིས་ནི། ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་ འདས་པ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་ལ། སྐད་ཅིག་གཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ ཤེས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་དུ་གསུངས་པ་ལ། ཁྱེད་ཀྱི་ལུགས་ལ་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་བདེན་པ་ གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྡོ་རྗེ་འཆང་དང་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་གསུང་དེ་དག་གིས་ དམིགས་བཅས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། དམིགས་མེད་སྙིང་རྗེ་ལྷན་སྐྱེས་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་ པོ་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་དབྱེར་མེད་དུ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མི་གནས་པའི་མྱ་ ངན་ལས་འདས་པ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སྐུ་དོན་དམ་པར་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པར་འདོད་ཅིང་། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ངེས་པའི་དོན་ཤེས་པར་ཁས་འཆེ་བ་དག་ནི། དམུས་ལོང་གིས་གླང་པོ་ཆེའི་ གཟུགས་ཀྱིས་རང་བཞིན་ཤེས་པར་རློམ་པ་དང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་མཚུངས་ཏེ་མཚུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་ལ་སོགས་ཀྱི་མཐའི་དོན་མི་ཤེས་པར་མཐའ་དང་བྲལ་ བའི་དབུ་མའི་གནས་ལུགས་ཤེས་པར་རློམ་པའི་དབུ་མ་པ་ཡང་ཤིན་ཏུ་ངོ་མཚར་ཆེའོ། །དེས་ ན་ཡོད་པའི་མཐའ་དང་། གནས་ལུགས་ལ་ཡོད་པ་དང་། རྟག་པའི་མཐའ་དང་། གནས་ 6-240 ལུགས་ལ་རྟག་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་པའི་བདག་དང་། བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་བདག་གམ། དེ་ བཞིན་ཉིད་བདག་དག་པའི་བདག་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མཁྱེན་ པར་མཛད་ནས། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་དོན་དམ་པའི་སྐུ་མཐར་ཐུག་གི་དོན་དམ་བདེན་པ་ལ་ བསྐུར་བ་འདེབས་པའི་ལྟ་བ་བཟློག་ཏུ་གསོལ་ལོ། །མཐར་ཐུག་ངེས་པའི་དོན་གཏན་ལ་ འབེབས་པའི་ཚུལ་འདི་ལ། ཤིན་ཏུ་ཟབ་པའི་ལུང་དུ་མ་དང་། རིགས་པའི་བརྒལ་བརྟག་དུ་ མ་བྱར་ཡོད་ཀྱང་། ཡི་གེ་མང་དུ་དོགས་པས་དབང་པོ་རྣོན་པོའི་གང་ཟག་རྣམས་ལ་སྐབས་སུ་ བབ་པའི་བརྒལ་ལན་གྱི་དོན། ཡི་གེ་འདི་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་གཏན་ལ་དབབ་པར་ནུས་པའི་ཕྱིར། ཡི་གེ་འདི་ཙམ་ལས་མ་བྲིས་སོ། །ཟབ་མོའི་དོན་འདིར་ཕལ་ཆེར་ཡིད་ཆེས་སྐྱེ་དཀའ་ཡང་། ། རྒྱལ་བའི་ལུང་ཟབ་བདེན་པའི་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཀྱི་མཐུས། ། མཁས་མང་བློ་གྲོས་འཁྲལ་པའི་རྒྱ་ལས་རྣམ་གྲོལ་ཞིང་། ། ཆོས་སྤོང་མི་ཟད་ལས་ཀྱི་ཁུར་ཆེན་འདོར་གྱུར་ཅིག ། བློ་དམན་སྐྱེ་བོ་

【現代漢語翻譯】所有形式的空性與俱生大樂（lhan cig skyes pa'i bde ba chen po）。超越世俗的範疇，遠離有無、常斷等一切邊見，這種自性本來的實相，被證明是勝義諦。對於那些公正且擁有明晰智慧之鏡的人們來說，這是顯而易見的。然而，在你們的宗派中，沒有任何實相被認為是勝義諦。因此，自在天（འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་，'jig rten dbang phyug，Lord of the World）的教言，指的是那遠離一切方所、不住涅槃、無自性的境界，以及那遠離剎那和非剎那的智慧，才是真如的意義。但在你們的宗派中，沒有任何事物是真如。金剛持（རྡོ་རྗེ་འཆང་，rdo rje 'chang，Vajradhara）和自在天的教言，指的是有相空性（dMigs bcas stong pa nyid）和無相大悲（dMigs med snying rje）與俱生無變的（lhan skyes mi 'gyur ba'i）大樂，自性無別雙運的金剛瑜伽，不住涅槃的自生智慧身，並非勝義諦。那些自詡精通時輪金剛（dus kyi 'khor lo）真實義的人，與盲人摸象又有何區別呢？沒有區別。同樣，那些不瞭解有無、常斷等邊見，卻自詡瞭解離邊的中觀（dbu ma）見解的人，也實在令人驚歎。因此，有邊的存在，以及存在於實相中；常邊的恒常，以及恒常于實相中；世俗的我，以及大自在的我，或者如來藏清凈的我等等差別，智者們應當明辨。祈願諸佛能夠遣除那些將勝義身視為究竟勝義諦的邪見。對於這究竟決定之義的闡述，本可以引用諸多甚深教證和理性的辯論，但因篇幅所限，對於那些根器敏銳之人，僅憑這些文字，也足以決斷當下所應辯駁之義，因此不再贅述。雖然對於這甚深之義，多數人難以置信，但憑藉諸佛甚深教言的真實加持力，愿我們能從眾多智者的辯論中解脫，愿我們能卸下謗法和無盡業力的重擔。智慧低下之人

【English Translation】 All forms of emptiness and the great bliss of co-emergence (lhan cig skyes pa'i bde ba chen po). Transcending the realm of the mundane, Being apart from all extremes such as existence and non-existence, permanence and annihilation, this intrinsic nature of reality is demonstrated to be the ultimate truth. This is evident to those who are impartial and possess the great mirror of clear wisdom. However, in your tenets, no reality is acknowledged as the ultimate truth. Therefore, the words of Ishvara (འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་，'jig rten dbang phyug，Lord of the World) refer to that non-abiding nirvana, devoid of all directions and without inherent existence, and that wisdom devoid of momentariness and non-momentariness, as the meaning of Suchness itself. But in your system, there is no truth in Suchness. The words of Vajradhara (རྡོ་རྗེ་འཆང་，rdo rje 'chang，Vajradhara) and Ishvara assert that the Vajra Yoga, the union of emptiness with object (dMigs bcas stong pa nyid) and compassion without object (dMigs med snying rje), the great bliss of co-emergence and immutability (lhan skyes mi 'gyur ba'i), the self-arisen wisdom body of non-abiding nirvana, is not established as the ultimate truth. Those who claim to know the definitive meaning of the Kalachakra (dus kyi 'khor lo), why are they not similar to the blind men presuming to know the nature of an elephant by its form? They are similar. Likewise, it is very astonishing that those Madhyamikas who do not understand the meaning of extremes such as existence and non-existence, permanence and annihilation, presume to understand the state of the Middle Way, which is free from extremes. Therefore, the extreme of existence, and existence in reality; the extreme of permanence, and permanence in reality; the mundane self, and the great self, or the Tathagatagarbha, the pure self, and so on, these distinctions should be known by the wise. May the Buddhas reverse the view that ascribes the ultimate truth to the ultimate Dharmakaya. Regarding this way of establishing the ultimate definitive meaning, there could be many profound scriptures and rational arguments, but due to the fear of prolixity, for those with sharp faculties, even these few words are sufficient to determine the meaning of the arguments at hand. Therefore, I have not written more than this. Although it is difficult for most to have faith in this profound meaning, by the power of the blessing of the truthful and profound words of the Buddhas, May we be liberated from the web of the intellect of many scholars, May we cast off the heavy burden of the karma of abandoning the Dharma and endless deeds. People of low intelligence

གྲུབ་མཐའི་ཚུལ་ལ་ཞུགས་རྣམས་ཀྱང་། ། བཤེས་གཉེན་སྒྱུ་མཁན་སྔགས་ཀྱིས་བློ་མིག་མ་སླད་པར། ། 6-241 དྲང་དང་ངེས་དོན་རྣམ་འབྱེད་བློ་མིག་རབ་རྒྱས་ཏེ། ། ཐུབ་དབང་ཆོས་ཚུལ་མ་ནོར་འགྲོ་ལ་སྟོན་པར་ཤོག ། དྲང་བ་དང་ངེས་པའི་དོན་རྣམ་པར་ཕྱེ་བའི་སྒོ་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ སྙིང་པོའི་དོན་ལ་འཁྲུལ་པ་བཟློག་པ། འཁྲུལ་འཇོམས་གཉིས་པ་ཞེས་བྱ་བ། བླ་མ་མཁས་པ་ རྣམས་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་ལས། ལུང་དང་རིགས་པའི་གཞུང་ལུགས་རྣམས་ལ་བློའི་སྣང་བ་སྐྱེས་ ཤིང་། ཁྱད་པར་དུ་རིགས་ལྡན་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་དག་གི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། ཆོས་ཀྱི་རྗེ་རིན་ པོ་ཆེ། ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོའི་བཀའ་དྲིན་ཆེན་པོའི་མཐུ་ལས། མཐར་ཐུག་ངེས་པའི་དོན་གྱི་དེ་ ཁོ་ན་ཉིད་ལ་བློའི་སྣང་བ་ཐོབ་པའི་དགེ་སློང་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་པ་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་མིང་གཞན་ ཕྱོགས་ལས་རྣམ་རྒྱལ་གྱིས་སྦྱར་བའོ།། །། མཾ་ག་ལཾ། བྷ་ཝནྟུ། ཤུབྷཾ། འདི་བྲིས་པ་ལས་བྱུང་པ་ཡི། །དགེ་རྩའི་མཐུ་ནུས་ལ་བརྟེན་ནས། ། མར་གྱུར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་རྟོགས་གྱུར་ཅིག འདིའི་མ་ཡིག་ནི་འབྲས་དཔེ་རྙིང་ཕྱི་མ། ༢༠༥ ཡིན།

目錄 ཤིན་ཏུ་ཟབ་ཅིང་བརྟག་པར་དཀའ་བ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་རྒྱན་གྱི་འཁྲུལ་འཇོམས་ཞེས་བྱ་བ།

【現代漢語翻譯】愿所有進入宗派之門的人，不被上師幻術和咒語矇蔽智慧之眼，愿能以明辨了義和不了義的智慧之眼，向眾生展示如來正法而不謬誤。通過區分了義和不了義，爲了遣除對如來藏的錯解，名為『遣除錯解』之二。由於上師和智者的恩德，我對經論的道理生起了智慧之光。特別是，憑藉著具種姓者、十地自在者的化身，法王仁波切，一切智者的巨大恩德之力，比丘時輪法王，別名ཕྱོགས་ལས་རྣམ་རྒྱལ（Namgyal，勝方）的我，獲得了對究竟了義的真如的智慧之光。 མཾ་ག་ལཾ། བྷ་ཝནྟུ། ཤུབྷཾ། （藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思：吉祥，愿，善妙）愿以此書寫之功德力，令一切如母有情眾生，證悟究竟了義之真諦。此底本為舊འབྲས་དཔེ་（Drepung Monastery，哲蚌寺）版本，第205頁。目錄名為甚深且難以測度的《如來藏莊嚴論》之『遣除錯解』。

【English Translation】 May all who enter the gate of philosophical tenets, Not have their wisdom eyes obscured by the illusion of the guru and mantras, May they develop the wisdom eye that distinguishes between provisional and definitive meanings, And show beings the Buddha's Dharma without error. Through distinguishing between provisional and definitive meanings, in order to dispel misconceptions about the essence of the Tathagata, this is called 'Dispelling Misconceptions' - Part Two. Due to the kindness of the lamas and wise ones, the light of wisdom arose in me regarding the principles of the scriptures. In particular, by the power of the great kindness of the emanation of the one with the lineage, the master of the ten bhumis, the Dharma Lord Rinpoche, the Omniscient One, the Bhikshu Kalachakra Dharma King, otherwise known as Phokley Namgyal, I have obtained the light of wisdom regarding the ultimate definitive meaning of Suchness. མཾ་ག་ལཾ། བྷ་ཝནྟུ། ཤུབྷཾ། (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, Literal Chinese meaning: Auspicious, May, Good) May all sentient beings, who have been my mothers, Attain the ultimate definitive meaning. The original text is the old Drepung edition, page 205. Table of Contents Named 'Dispelling Misconceptions' of the 'Ornament of the Essence of the Sugata', which is extremely profound and difficult to fathom.