tshalminpa0205_教法源流珍寶藏
擦蒙巴·頌囊菘博大師教言集JTSZ10ཆོས་འབྱུང་རིན་པོ་ཆེའི་གཏེར་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས། 2-187 ༄༅། །ཆོས་འབྱུང་རིན་པོ་ཆེའི་གཏེར་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས། ༄༅། །ཆོས་འབྱུང་རིན་པོ་ཆེའི་གཏེར་ཞེས་ བྱ་བ་བཞུགས། ༄༅། །ན་མཿསརྦ་བུད་དྷ་བོ་དྷི་སཏྭ་བྷྱ། ཆོས་འབྱུང་རིན་པོ་ཆེའི་གཏེར་ཞེས་བྱ་བ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། ། དཔལ་མགྲི ན་སྣར་མའི་བུ་དང་དགའ་མའི་བདག ། བདག་སྐྱེས་སྔོན་གྱི་ལྷ་དང་གླང་པོའི་གདོང་། ། གདོང་དྲུག་ལྟོས་འགྲོ་ཟ་དང་པད་དཀར་མིག ། མིག་སྟོང་ཅན་སོགས་ཀུན་འདུལ་ཐུབ་དབང་རྒྱལ། ། ཐུབ་པ་ཆེན་པོའི་གསུང་རབ་དྲི་མ་མེད། ། བསྟན་པ་དམ་ཆོས་ཇི་ལྟར་བྱོན་པའི་ཚུལ། ། ལེགས་བཤད་རིན་ཆེན་གཏེར་གྱི་སྒོ་ཕྱེ་ནས། ། དོན་གཉེར་བློ་ཡི་དབུལ་བ་གསལ་བར་བྱ། ། འདིར་བདག་ཅག་གི་བླ་མ་ཤཱཀྱའི་རྒྱལ་པོ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པའི་དཔུང་ཚོགས་བཞི་དང་ ལྡན་པས་བདུད་བཞིའི་གཡུལ་ངོ་ཕམ་པར་མཛད་ནས། བསྡུ་བ་བཞིས་གདུལ་བྱ་སྨིན་གྲོལ་ གྱི་ཞིང་དུ་བསྡུས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མ་ལུས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་བསྐོར་བའི་ཆོས་ ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དེའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་སྲིད་བསྟན་པ་རིན་པོ་ཆེ་འདི་ཕན་བདེ་མཐའ་དག་གི་ གཞི་ཡིན་པས་དེའི་ཚུལ་གཅེས་པར་འཛིན་པར་རིགས་ལ། དེའང་བཤད་སྒྲུབ་གཉིས་ལས། 2-188 གཞན་པའི་ཐབས་ཀྱིས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། བསྒྲུབ་པའང་འཆད་ཉན་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ ཅན་ཡིན་པས་འཆད་ཉན་ལ་འཇུག་པའི་ཚུལ་ངེས་པར་བྱའོ། ། དེ་ལ་གཉིས་ཏེ། དམ་ཆོས་ ཇི་ལྟར་བྱུང་པའི་ཚུལ་དང་། བྱུང་ཁུངས་ཅན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཉིད་བཤད་པའོ། ། ༄། །དམ་ཆོས་ཇི་ལྟར་བྱུང་པའི་ཚུལ། དང་པོ་ལ་ བཞི་སྟེ། དམ་པའི་ཆོས་ཉན་པ་དང་བཤད་པའི་ཕན་ཡོན་རིག་པར་བྱ་བ་དང་། གང་ལ་ཉན་ པ་དང་བཤད་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ངོས་གཟུང་པ་དང་། དེ་ལ་ཉན་བཤད་ཚུལ་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་ ཅིང་ཉམས་སུ་བླང་བ་དང་། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཇི་ལྟར་བྱུང་པའི་ཚུལ་དངོས་སོ། ། ༈ དམ་པའི་ཆོས་ཉན་པ་དང་བཤད་པའི་ཕན་ཡོན་རིག་པར་བྱ་བ། དང་པོ་ལ་ དབྱིག་གཉེན་སངས་རྒྱས་གཉིས་པས། མདོ་དོན་ཆེ་བ་ཉིད་ཐོས་ནས། །ཉན་པ་དང་ནི་འཛིན་ པ་ལས། །ཉན་པ་པོ་ནི་གུས་བྱེད་པས། །ཐོག་མར་དགོས་པ་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་པ་ལྟར། དང་པོར་དགོས་པ་བརྗོད་པར་རིགས་པ་ཡིན་ལ། འདི་འཆད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྤྱིར་དམ་ པའི་ཆོས་བཤད་ཉན་གྱི་ཕན་ཡོན་དང་། ཁྱད་པར་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཀྱི་ཉན་བཤད་ཀྱི་ ཕན་ཡོན་ནོ༑ ༑ ༈ སྤྱིར་དམ་པའི་ཆོས་བཤད་ཉན་གྱི་ཕན་ཡོན། དང་པོ་ལ་མཉན་པ་དང་། བཤད་པ་དང་། གཉིས་ཀའི་ཕན་ཡོན་དང་གསུམ་ གྱི་དང་པོ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ལས། ཐོས་པས་ཆོས་རྣམས་ཤེས་པར་འགྱུར། །ཐོས་པས་སྡིག་ལས་ལྡོག་པར་འགྱུར། །ཐོས་པས་དོན་མེད་སྤོང་བར་འགྱུར། །
【現代漢語翻譯】 擦蒙巴·頌囊菘博大師教言集JTSZ10：《法源寶藏》 《法源寶藏》 《法源寶藏》 ༄༅། །那嘛 薩瓦 布達 菩提薩埵 貝啊(藏文：ན་མཿསརྦ་བུད་དྷ་བོ་དྷི་སཏྭ་བྷྱ，梵文天城體：नमः सर्व बुद्ध बोधिसत्त्व भ्य，梵文羅馬擬音：namaḥ sarva buddha bodhisattva bhyaḥ，字面意思：頂禮一切佛菩薩)。《法源寶藏》 頂禮一切智者！ 吉祥頸飾之子，喜悅之主， 自生之先神，像頭之神， 六面觀世，食麵者，白蓮之眼， 千眼等，調伏一切，勝者釋迦！ 大能者的清凈教言， 闡述神聖佛法如何流傳之方式， 開啟善說珍寶之藏， 以啟迪求法者之智慧。 在此，我等之導師，釋迦王，以神通之四足之力， 戰勝四魔之軍，以四攝之法，將所化眾生引入成熟解脫之境。 如是法輪無餘轉動，彼為大法王，其佛法王政，乃一切利樂之根源，故當珍視。 然此佛法，不離聞思修三者， 而修亦以聞法為先，故當明瞭聞法之方式。 此分二：一為神聖佛法如何流傳之方式，二為所出之論典之闡釋。 神聖佛法如何流傳之方式 初分四：一為明瞭聽聞與講述神聖佛法之利益，二為確定所聽聞與講述之法，三為如何修持聽聞與講述之方式，四為佛法如何流傳之真實方式。 明瞭聽聞與講述神聖佛法之利益 初者，世親（含義：Vasubandhu）二佛云：『聽聞經義之重大，聽聞與受持，聽聞者恭敬，故首先應說明必要性。』如是，首先應說明必要性。此之闡述分二：一為總的講述聽聞神聖佛法之利益，二為特別是大乘佛法之聽聞講述之利益。 總的講述聽聞神聖佛法之利益 初者分三：聽聞之利益，講述之利益，二者之利益。初者，《菩薩藏經》云：『聽聞能知諸法，聽聞能離罪惡，聽聞能捨無義。』
【English Translation】 Collected Teachings of Tsemonpa Sonam Tsongbo JTSZ10: The Jewel Mine of Dharma Origins The Jewel Mine of Dharma Origins The Jewel Mine of Dharma Origins ༄༅། །namaḥ sarva buddha bodhisattva bhyaḥ (藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思：頂禮一切佛菩薩)。The Jewel Mine of Dharma Origins Homage to the All-Knowing! Son of the auspicious necklace, Lord of Joy, Self-born primordial god, elephant-headed one, Six-faced, eater of appearances, white lotus eyes, Thousand-eyed one, subduer of all, victorious Shakya! The stainless teachings of the Great Sage, Explaining how the sacred Dharma arose, Opening the door to the treasure of excellent explanations, To illuminate the poverty of mind for those seeking meaning. Here, our teacher, King Shakya, with the fourfold power of miraculous feet, Defeated the armies of the four maras, and with the four means of gathering, gathered beings to be tamed into the field of maturation and liberation. Thus, the wheel of Dharma was turned completely in all aspects, and this precious teaching, the royal dominion of the great Dharma King, is the basis of all benefit and happiness, and therefore should be cherished. However, this Dharma is inseparable from hearing, contemplation, and meditation, And meditation is preceded by hearing, so the way to engage in hearing must be understood. This is divided into two: one is how the sacred Dharma arose, and the other is the explanation of the treatises from which it originated. How the Sacred Dharma Arose First, there are four parts: first, understanding the benefits of hearing and teaching the sacred Dharma; second, identifying the Dharma to be heard and taught; third, how to practice hearing and teaching; and fourth, the actual way in which the Dharma arose. Understanding the Benefits of Hearing and Teaching the Sacred Dharma Firstly, Vasubandhu (meaning: Vasubandhu), the Second Buddha, said: 'Having heard the great meaning of the sutras, from hearing and holding, the hearer is respectful, therefore, the necessity should be stated first.' Thus, the necessity should be stated first. This explanation is divided into two: one is the general benefit of teaching and hearing the sacred Dharma, and the other is the particular benefit of hearing and teaching the Mahayana Dharma. General Benefits of Teaching and Hearing the Sacred Dharma Firstly, there are three benefits: the benefit of hearing, the benefit of teaching, and the benefit of both. Firstly, the Bodhisattva Pitaka says: 'Hearing knows all dharmas, hearing turns away from sins, hearing abandons the meaningless.'
ཐོས་པས་མྱ་ ངན་འདས་པ་ཐོབ། །ཅེས་གསུངས་ལ། དེའི་དོན་རྣམ་བཤད་རིགས་པར། དེ་ལ་རྐང་པ་བཞི་ པོ་འདིས་ནི་རིམ་པ་ལྟར་ཕྱི་ནང་གི་གྲུབ་མཐའ་ཤེས་པས་བླང་དོར་གྱི་གནས་ཤེས་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ཐོབ་ནས་ཉེས་སྤྱོད་ལས་ལྡོག་པ་དང་། སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ཐོབ་ ནས་དོན་མེད་པའི་འདོད་པ་སྤོང་བ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་ཐོབ་ནས། དེ་ལ་བརྟེན་ ནས་མྱང་འདས་ཐོབ་པ་སོགས་ལ་བཤད་དོ། །རྣམ་བཤད་རིགས་པར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ ཀྱིས་ཆོས་མཉམ་པ་ལ་ཕན་ཡོན་ལྔ་གསུངས་ཏེ། མ་ཐོས་པ་ཐོས་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཐོས་ པ་བྱང་བར་འགྱུར་བ་དང་། སོམ་ཉི་སྤོང་བ་དང་། ལྟ་བ་དྲང་པོར་བྱེད་པ་དང་། ཤེས་རབ་ 2-189 ཀྱིས་ཚིག་དང་དོན་ཟབ་མོ་ཡིན། རྐུན་པོ་ལ་སོགས་མི་ཁྱེར་ནོར་གྱི་མཆོག །ཀུན་ཏུ་རྨོངས་ པའི་དགྲ་འཇོམས་མཚོན་ཆ་ཡིན། །ཐབས་ཚུལ་མན་ངག་སྟོན་པ་གྲོགས་ཀྱི་མཆོག །ཅེས་པ་ དང་། གྲགས་དང་དཔལ་དང་གཏེར་གྱི་མཆོག་ཀྱང་ཡིན། །ཡ་རབས་རྣམས་དང་ཕྲད་ན་སྐྱེས་ ཀྱི་མཆོག །ཚོགས་ཀྱི་ནང་ན་མཁས་པ་དགའ་བར་འགྱུར། །ཕས་ཀྱི་རྒོལ་ལ་ཉི་མའི་འོད་དང་ འདྲ། །ཞེས་པ་དང་། དུལ་ཞིང་རབ་ཏུ་གསལ་ལ་སྤོབས་པ་སྐྱེ། །གྲགས་པ་ཆེན་པོ་འཕྲལ་ དུ་འབྱུང་བར་བྱེད། །སྨྲ་ལྕེ་བདེ་འགྱུར་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྒྱུ། །ཐོས་པའི་དཔལ་གོམས་དོན་ གསལ་རྟོགས་པར་འགྱུར། །ཐོས་དང་ལྡན་ན་འགལ་བ་མེད་པ་ཡི། །འཁོར་གསུམ་ལམ་ལ་ རབ་ཏུ་གནས་པར་འགྱུར། །ཐོས་པས་རྗེས་འཇུག་སྒྲུབ་པ་སྙིང་པོར་བྱེད། །སྐྱེ་བའི་རྫོང་ལས་ ཚེགས་ཆུང་ཐར་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། ། ༈ ཐེག་ཆེན་གྱི་འཆད་ཉན་གྱི་ཕན་ཡོན། གཉིས་པ་ཐེག་ཆེན་གྱི་འཆད་ཉན་གྱི་ཕན་ཡོན་ནི། ཡུམ་ལས། སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་ པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་སེམས་ཅན་དེ་དག་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་ཐོབ་པར་གྱུར་ལ། དགྲ་ བཅོམ་པ་དེ་དག་གི སྦྱིན་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་པའི་བསོད་ ནམས་བྱ་བའི་དངོས་པོ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་ཀུན་དགའ་བོ་འདི་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས་བསོད་ནམས་ ཀྱི་ཕུང་པོ་དེ་མང་པ་ཡིན་ནམ། གསོལ་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མང་ལགས་སོ། །བདེ་བར་ གཤེགས་པ་མང་ལགས་སོ། །བཀའ་སྩལ་པ། ཀུན་དགའ་བོ་དེ་བས་ཀྱང་སུ་ཞིག་བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའ་སེམས་ཆེན་པོ་ཡུམ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ཐ་ན་ཉི་མ་གཅིག་སྟོན་ན། དེ་བསོད་ ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་མང་དུ་སྐྱེའོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ༑ ༑འཕགས་པ་སྡུད་པར་ཡང་། བྱང་ ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ཞིག་ཤེས་རབ་མཆོག་བསྒོམས་ཏེ། །དེ་ལས་ལངས་ནས་གོས་པ་ མེད་པའི་ཆོས་བརྗོད་ཅིང་། །དེ་ཡང་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་རྒྱུར་བསྔོ་ན། །དགེ་བ་དེ་དང་ མཉམ་པ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་མེད། །ཅེས་སོ། ། 2-190 ༈ གང་ལ་ཉན་པ་དང་བཤད་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ངོས་གཟུང་བ། གཉིས་པ་དམ་ཆོས་ང
【現代漢語翻譯】 經由聽聞，可得寂滅涅槃。』如是說。其義在《釋量論》中解釋道：『其中這四句偈，依次說明了通過了解內外宗派，從而知曉應取捨之處；獲得戒律的修學，從而避免惡行；獲得心的修學，從而捨棄無意義的慾望；獲得智慧的修學，並依此獲得涅槃等等。』《釋量論》中說，世尊宣說了聽聞佛法有五種利益：未聽聞者得聽聞，已聽聞者得清凈，消除猶豫，使見解正直，以及通過智慧領悟詞句和意義的深奧之處。是無法被盜賊等奪走的殊勝財富，是摧毀普遍愚昧之敵的武器，是展示方便法門和訣竅的最佳友伴。』又說：『也是名聲、榮耀和寶藏之首，與賢良之士相遇是為人之首，在集會中能令智者歡喜，對於外道的攻擊如同日光。』又說：『調伏且極度明晰，生起自信，迅速帶來巨大名聲，使言辭流利，是卓越的根源，聽聞的榮耀在於習慣后能清晰領悟意義。』具備聽聞，則不會與三輪之路相違背，能安住於三輪之路。通過聽聞，將隨行修持作為核心，從輪迴的險境中輕鬆解脫。 第二，大乘講經說法的利益。《大般若經》中說：『充滿三千大千世界的眾生都證得阿羅漢果位，這些阿羅漢的佈施、持戒和禪修所產生的功德，你認為多嗎？』阿難回答說：『世尊，非常多。』佛說：『阿難，如果菩薩摩訶薩哪怕只用一天的時間宣講與般若波羅蜜多相應的佛法，那麼他所獲得的功德也遠遠超過前者。』《聖集經》中也說：『菩薩若精勤修習殊勝般若，從定中起身後，宣說無染之法，又為利益眾生而回向菩提，此善根於三界中無與倫比。』 第二，確定應該聽聞和講說的正法。
【English Translation】 Through hearing, one attains the cessation of suffering, Nirvana.' Thus it is said. The meaning of this is explained in the Compendium on Valid Cognition: 'These four lines explain, in order, that by understanding the tenets of inner and outer schools, one knows what to adopt and abandon; by obtaining the training in discipline, one turns away from misdeeds; by obtaining the training in mind, one abandons meaningless desires; and by obtaining the training in wisdom, one relies on it to attain Nirvana, and so on.' In the Compendium on Valid Cognition, the Bhagavan (Blessed One) spoke of five benefits of listening to the Dharma: what has not been heard will be heard, what has been heard will be purified, doubts will be dispelled, views will be made upright, and through wisdom, one will understand the profound meaning of words and concepts. It is a supreme wealth that cannot be taken away by thieves, etc., it is a weapon that destroys the enemy of universal ignorance, it is the best companion that shows the means and methods. 'It is also the best of fame, glory, and treasure; meeting with virtuous people is the best of men; in gatherings, it makes the wise rejoice; it is like the sunlight to opponents.' It is gentle, extremely clear, and generates confidence; it quickly brings great fame; it makes speech fluent, it is the source of excellence; the glory of hearing lies in clearly understanding the meaning after habituation.' Possessing hearing, one will not contradict the path of the three wheels (three aspects of practice), and will abide well on the path of the three wheels. Through hearing, one makes following practice the essence, and is liberated from the dangers of samsara with little effort. Second, the benefits of teaching and studying the Mahayana. From the Perfection of Wisdom Sutra: 'If the sentient beings of a three-thousandfold great thousand world system all attain the state of Arhat, and whatever merit arises from the giving, discipline, and meditation of those Arhats, what do you think, Ananda, is that a great accumulation of merit?' Ananda replied, 'Bhagavan, it is great.' The Sugata (Buddha) said, 'Ananda, even more so, if someone, a Bodhisattva Mahasattva, teaches the Dharma that corresponds to the Perfection of Wisdom for even one day, they will generate a greater accumulation of merit.' Also, in the Noble Collection Sutra: 'If a Bodhisattva diligently cultivates the supreme wisdom, and after rising from that samadhi, speaks of the undefiled Dharma, and also dedicates it to the cause of enlightenment for the benefit of beings, there is nothing in the three realms equal to that virtue.' Second, identifying the Dharma that should be heard and spoken.
ོས་གཟུང་བ་ལ། ཆོས་སྒྲ་འཇུག་པའི་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ། ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་ དོན། མཚན་ཉིད། རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་དང་བཞིའོ། ། ༈ ཆོས་སྒྲ་འཇུག་པའི་ཡུལ་གྱི་དབྱེ་བ། དང་པོ་ནི། ཆོས་ཤེས་པའི་སྒྲ་དོན་བཅུ་ལ་འཇུག་སྟེ། རྣམ་བཤད་རིགས་པར། ཆོས་ནི་ ཤེས་བྱ་ལམ་དང་ནི། །མྱ་ངན་འདས་དང་ཡིད་ཀྱི་ཡུལ། །བསོད་ནམས་ཚེ་དང་གསུང་རབ་ དང་། །འབྱུང་འགྱུར་ངེས་དང་ཆོས་ལུགས་ལའོ། །ཞེས་པ་ཆོས་གང་འདུས་བྱས་སམ་འདུས་ མ་བྱས་སམ་ཞེས་པ་ཤེས་བྱ་དང་། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ནི་ཆོས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་ལམ་དང་། ཆོས་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་པ་ཞེས་པ་མྱང་འདས་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཅེས་པ་ཡིད་ཡུལ་དང་། བཙུན་མོའི་འཁོར་དང་གཞོན་ནུ་རྣམས་ལྷན་ཅིག་ཆོས་སྤྱོད་ཅེས་པ་བསོད་ནམས་དང་། བྱིས་ པ་ནི་མཐོང་པའི་ཆོས་གཅེས་པར་འཛིན་པ་ཡིན། ཞེས་པ་ཚེ་དང་། ཆོས་ཞེས་པ་ནི་འདི་ལྟ་ སྟེ། མདོའི་སྡེ་དང་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་གསུང་རབ་དང་། ལུས་འདི་དགའ་བའི་ཆོས་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ འབྱུང་འགྱུར་དང་། དགེ་སློང་གི་ཆོས་བཞི་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་ངེས་པ་དང་། ཡུལ་ཆོས་རིགས་ཆོས་ ཤེས་པ་ཆོས་ལུགས་ཏེ་བཅུ་ལ་འཇུག་གོ།དེ་དག་གཙོ་ཆེ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ཀྱི་དེར་འདུས་ པ་མིན་ཏེ། ཆོས་ཀྱིས་གོས་ཚོལ་བར་བྱེད་དེ། ཆོས་མ་ཡིན་པས་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་ལྟ་བུ་ རིགས་པ་ལ་ཆོས་སུ་བྱས་པ་དང་། བསྒྲུབ་བྱ་ཆོས་དགག་བྱའི་ཆོས་ཤེས་པ་ལ་སོགས་ལའང་ འཇུག་པས་སོ། ། ༈ ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་དོན། གཉིས་པ་ནི། དྷརྨཱ་ཞེས་པ་ཆོས་ཡིན་ལ་དེའི་ཁམས་དྷྲི་དྷྲ་ཎི་ཞེས་པ་འཛིན་པས་ན་ཆོས་ ཤེས་བྱ་ལ༑ དེ་ལ་ཤེས་བྱ་ནི་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པས་ཆོས་ཞེས་བྱའོ། །ཡིད་ཀྱི་ ཡུལ་དང་ཚེ་དང་གསུང་རབ་དང་འབྱུང་འགྱུར་དང་ངེས་པ་དང་ཆོས་ལུགས་དང་དྲུག་ནི། རིམ་ པ་ལྟར་ཡིད་འཛིན་པས་དང་། ལུས་སམ་རིས་མཐུན་འཛིན་པས་དང་། དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་ པར་འཛིན་པས་དང་། འབྱུང་འགྱུར་འཛིན་པས་དང་། ངེས་པར་བྱ་དགོས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ 2-191 འཛིན་པས་དང་། ཡུལ་དང་རིགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་འཛིན་པས་སམ་མཚན་ཉིད་འཛིན་པས་ན་ཆོས་ སོ། །ལམ་དང་མྱང་འདས་བསོད་ནམས་གསུམ་ནི་ལྟུང་བ་ལས་འཛིན་པས་ཆོས་ཡིན་ལ། དེ་ ལའང་། ངན་འགྲོར་ལྟུང་བ་ལས་འཛིན་པ་དང་། འཁོར་བར་ལས་འཛིན་པ་གཉིས་སོ། ། དང་པོ་ནི། ཆེད་དུ་བརྗོད་པའི་ཚོམས་ལས། འཇིག་རྟེན་འདི་དང་ཕ་རོལ་ཏུ། །ཆོས་སྤྱོད་ པ་ནི་བདེ་བར་ཉལ། །ཞེས་པ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་པའི་དགེ་བ་བཅུ་སྤྱོད་པའམ། །འཇིག་རྟེན་ པའི་བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་བསྒོམ་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་པ་ཁ་ཅིག་ལའང་ཡོད་དོ། ། གཉིས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་པའི་ལམ་འབྲས་བུ་དང་བཅས་པའོ། །ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་དང་ མྱང་འདས་གསུང་རབ་ནི་ཐེག་དམན་དུ་ལྟུང་བ་ལས་ཀྱང་འཛིན་པས་སྲིད་ཞི་གཉིས་ཀར་དུ་ ལྟུང་པ་
【現代漢語翻譯】 關於『法』的理解，分為四類：『法』這個詞所指的對象、『法』的詞義、『法』的定義、以及『法』的分類。 一、『法』這個詞所指的對象： 『法』這個詞可以指代十種含義，如《釋量論》中所說：『法即是所知、道，涅槃以及意境；福德、生命、聖教和，未來、決定與法理。』 其中，『法』可以指代一切有為法或無為法，即『所知』；正確的見解是『法』，即『道』；皈依『法』，即指『涅槃』；『法』的生處，即指『意境』；與后妃眷屬和年輕人們一同行『法』，即指『福德』；孩童珍視所見之『法』，即指『生命』；『法』，例如『經藏』，即指『聖教』；這個身體是喜悅之『法』，即指『未來』；比丘的四『法』，即指『決定』；瞭解地域『法』、種姓『法』，即指『法理』。這十種含義是『法』所指代的主要對象，但並非全部。例如，『以『法』來尋求衣物，而非非法』，這裡的『法』可以理解為『道理』。此外，『法』還可以指代『所立宗』、『所破法』等等。 二、『法』的詞義： 梵語『Dharma』（法）一詞，其詞根『dhri dhrani』意為『執持』，因此『法』即為『所知』。『所知』能夠執持自相和共相，因此稱為『法』。意境、生命、聖教、未來、決定和法理這六者，依次是因為能夠執持意念、執持身體或同類、執持不顛倒的意義、執持未來、執持必須要做的事情、執持地域和種姓的行為或執持其定義，所以稱為『法』。道、涅槃、福德這三者，是因為能夠從墮落中執持，所以是『法』。而從墮落中執持，又分為從惡趣墮落中執持和從輪迴中執持兩種。 前者，如《法句經》所說：『此世及他世，行法者安眠。』指的是行持世間的十善業，或者修持世間的無色界禪定等等，這些在外道中也存在。 後者，指的是佛教的道及其果。大乘的道和涅槃，也能夠從墮入小乘中執持，因此能夠從輪迴和寂滅兩方面進行執持。
【English Translation】 Regarding the understanding of 'Dharma', there are four categories: the objects to which the term 'Dharma' applies, the meaning of 'Dharma', the definition of 'Dharma', and the classification of 'Dharma'. I. The objects to which the term 'Dharma' applies: The term 'Dharma' can refer to ten meanings, as stated in the Pramanavarttika (Commentary on Valid Cognition): 'Dharma is knowable, the path, Nirvana, and the realm of mind; merit, life, scripture, future, certainty, and jurisprudence.' Among them, 'Dharma' can refer to all conditioned or unconditioned phenomena, that is, 'knowable'; correct view is 'Dharma', that is, 'the path'; taking refuge in 'Dharma' refers to 'Nirvana'; the source of 'Dharma' refers to 'the realm of mind'; practicing 'Dharma' together with consorts and young people refers to 'merit'; children cherish the 'Dharma' they see, which refers to 'life'; 'Dharma', such as 'Sutra Pitaka', refers to 'scripture'; this body is the 'Dharma' of joy, which refers to 'the future'; the four 'Dharmas' of a Bhikshu refer to 'certainty'; understanding the 'Dharma' of region and the 'Dharma' of lineage refers to 'jurisprudence'. These ten meanings are the main objects referred to by 'Dharma', but not all. For example, 'seeking clothes with 'Dharma', not with non-Dharma', here 'Dharma' can be understood as 'reason'. In addition, 'Dharma' can also refer to 'thesis', 'refuted object', and so on. II. The meaning of 'Dharma': The Sanskrit word 'Dharma' (法), its root 'dhri dhrani' means 'to hold', therefore 'Dharma' is 'knowable'. 'Knowable' can hold its own characteristic and common characteristic, so it is called 'Dharma'. The six, realm of mind, life, scripture, future, certainty, and jurisprudence, are called 'Dharma' because they can hold thoughts, hold the body or similar kinds, hold the meaning without inversion, hold the future, hold the things that must be done, hold the behavior of region and lineage, or hold its definition, respectively. The three, path, Nirvana, and merit, are 'Dharma' because they can hold from falling. And holding from falling is divided into holding from falling into evil destinies and holding from samsara. The former, as stated in the Dhammapada (Verses on Dharma): 'One who practices Dharma sleeps peacefully in this world and the next.' It refers to practicing the ten virtuous deeds of the world, or cultivating the formless meditations of the world, etc., which also exist in some non-Buddhist traditions. The latter refers to the Buddhist path and its fruit. The Mahayana path and Nirvana can also hold from falling into the Hinayana, so they can hold from both samsara and nirvana.
ལས་འཛིན་པའོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་དོན་ནི། དམ་པ་སངས་རྒྱས་ཡིན་ ལ། དེས་བསྟན་པའི་ཆོས་ཡིན་པས་སམ། དམ་པ་ཡང་ཡིན་ཆོས་ཀྱང་ཡིན་པའི་གཞི་མཐུན་ པ་ཡིན་པས་སམ། སྐྱེས་བུ་དམ་པས་སྤྱད་པར་བྱ་བས་ན་དམ་པའི་ཆོས་སོ། ། ༈ མཚན་ཉིད། གསུམ་པ་ནི། འདིར་བསོད་ནམས་དང་ལམ་དང་མྱང་འདས་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོར་བྱས་ པ། གསུང་རབ་རྗོད་བྱེད་དུ་བྱས་པ་དམ་ཆོས་ཏེ། དེའི་མཚན་ཉིད་ནི། གང་ལ་དམིགས་ནས་ ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཟད་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། དུཿཁ་དག་ནི་ཐམས་ ཅད་དང་། །སྒྲིབ་ཀུན་སེལ་བྱེད་དམ་པའི་ཆོས། །ཞེས་སོ། ། ༈ རབ་ཏུ་དབྱེ་བ། བཞི་པ་ལ། འབྲས་བུའི་ཆོས། བསྒྲུབ་པའི་ཆོས། བཤད་པའི་ཆོས་གསུམ་མམ། མཛོད་ ལས། སྟོན་པའི་དམ་ཆོས་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །ལུང་དང་རྟོགས་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །ཞེས་པས། རྟོགས་པའི་ཆོས་དང་ལུང་གི་ཆོས་གཉིས་སོ། ། ༈ རྟོགས་པའི་ཆོས། དང་པོའི་མཚན་ཉིད་ནི། གང་ཞིག་གང་གིས་ འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ། །དབྱེ་ན། གང་ཞིག་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་འགོག་བདེན་དང་། གང་གིས་འདོད་ཆགས་ 2-192 དང་བྲལ་བྱེད་ལམ་བདེན་གཉིས་ཏེ། རྒྱུད་བླར། གང་ཞིག་གང་ལ་ཆགས་བྲལ་བ། །བདེན་གཉིས་མཚན་ཉིད་ཅན་དེ་ཆོས། །ཆགས་བྲལ་ཉིད་ནི་འགོག་པ་དང་། །ལམ་གྱི་བདེན་ པ་དག་གིས་བསྡུས།། ཞེས་སོ། ། ༈ ལུང་གི་ཆོས། གཉིས་པ་ལ་མཚན་ཉིད་དང་དབྱེ་བ་གཉིས་ལ། ༈ མཚན་ཉིད། དང་པོ་ནི། རྟོགས་པའི་ཆོས་ལ་འཇུག་ པའི་རྗོད་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་དབྱེ་བ་ལ། ཇི་སྐད་དུ། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བཀའ་དང་ བསྟན་བཅོས་གཉིས་སུ་འདུས། །ལེགས་པར་གསུངས་དང་དེ་ཡི་དགོངས་འགྲེལ་ཏེ། །དེ་ཡི་ དབང་གིས་ཤཱཀྱའི་བསྟན་པ་འདི། །འཇིག་རྟེན་ཁམས་འདིར་ཡུན་རིང་གནས་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་ལྟར། བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་གཉིས་སོ། ། ༈ དབྱེ་བ་ལ། བཀའ། དང་པོ་བཀའ་ལ་མཚན་ཉིད་ནི། སྒྲ་ དོན། དབྱེ་བ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། བརྗོད་བྱ་དོན་ལྡན་གྱི་ཆོས་དང་འབྲེལ་ཞིང་། བྱེད་ ལས་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བ༑ འབྲས་བུ་ཞི་བའི་ཕན་ཡོན་སྟོན་པའི་རྗོད་བྱེད་ བདག་རྐྱེན་གྱི་གཙོ་བོ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མཛད་ནས་བྱུང་པ་སྟེ། རྒྱུད་བླར། གང་ཞིག་དོན་ལྡན་ ཆོས་དང་ཉེར་འབྲེལ་ཞིང་། །ཁམས་གསུམ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་སྤོང་བྱེད་གསུང་། །ཞི་བའི་ ཕན་ཡོན་སྟོན་པར་མཛད་པ་གང་། །དེ་ནི་དྲང་སྲོང་གསུང་བཞིན་ཟློག་པ་གཞན། །ཞེས་སོ། ། གཉིས་པ་སྒྲ་དོན་ནི། སཾསྐྲྀ་ཏའི་སྐད་ལ་སུ་བྷ་ཥི་ཏ། ཞེས་པས། སུ་ཞེས་པ་དོན་ལྔ་ལ་ འཇུག་ཀྱང་འདིར་ལེགས་པ། བྷ་ཥི་ཏ་ཞེས་གསུངས་པ་སྟེ་ལེགས་པར་གསུངས་པས་ན་ བཀའ་འོ། ། གསུམ་པ་དབྱེ་བ་ལ་དྲུག་སྟེ། དུས་དང་བརྗོད་བྱ་དང་། རྗོད་བྱེད་དང་། གཉེན་པོ་དང་། གདུལ་བྱ་དང་། བདག་རྐྱེ
【現代漢語翻譯】 執行者啊！具體來說，'聖法'的詞義是：'聖'指的是佛，因為是他所教導的法嗎？或者是因為既是'聖'又是'法'的共同基礎嗎？因為是聖人所應修習的，所以是聖法。 定義： 第三個是，在這裡，以福德、道和涅槃作為主要表達對象，以經文作為表達方式，即是聖法。它的定義是：依靠它，能使有情眾生的障礙得以消除的方法。如經中所說：'一切痛苦皆消除，能除一切障蔽，是為聖法。' 分類： 第四個是，分為果法、修法、說法三種。或者如《俱舍論》中所說：'導師的聖法有兩種，即教法和證法。'因此，分為證法和教法兩種。 證法： 第一個的定義是：什麼通過什麼而離貪？分類：什麼離貪是滅諦，通過什麼離貪是道諦。如《寶性論》中所說：'什麼對什麼離貪，具有二諦之體性，即是法。離貪即是滅，由道諦所攝。' 教法： 第二個分為定義和分類兩種。 定義： 第一個是：進入證法的表達方式。 分類： 第二個分類，如經中所說：'一切法都包含在佛語（བཀའ།）和論著（བསྟན་བཅོས།）中。善說和其釋義，因此，釋迦的教法，才能長久住於此世間。'因此，分為佛語和論著兩種。 分類：佛語 第一個佛語的定義是：詞義、分類三種。第一個是：所表達的內容與有意義的法相關聯，作用是捨棄三界的煩惱，結果是顯示寂靜的利益，表達方式是自主因的主要因素，由佛陀所說而產生。如《寶性論》中所說：'什麼與有意義的法緊密相連，能捨棄三界的一切煩惱，顯示寂靜的利益，那是由聖者所說，與其他人所說不同。' 第二個詞義是：在梵語（Sanskrit）中是Subhāṣita。其中，Su有五種含義，這裡指'善'。Bhāṣita是'說'的意思，即善說，因此稱為佛語（བཀའ།）。 第三個分類有六種：時間、所說內容、表達方式、對治、所化對像和自主因。
【English Translation】 O, Executor! Specifically, the meaning of 'Holy Dharma' is: 'Holy' refers to the Buddha, because is it the Dharma taught by him? Or because it is the common ground of both 'Holy' and 'Dharma'? Because it is to be practiced by holy beings, therefore it is the Holy Dharma. Definition: The third is, here, taking merit, path, and nirvana as the main objects of expression, and using scriptures as the means of expression, that is the Holy Dharma. Its definition is: that which, when relied upon, becomes a method for exhausting the obscurations of sentient beings. As it is said in the scriptures: 'All sufferings are eliminated, and all obscurations are removed, that is the Holy Dharma.' Classification: The fourth is, divided into three types: Resultant Dharma, Practice Dharma, and Explanatory Dharma. Or as stated in the Abhidharmakośa: 'The Teacher's Holy Dharma has two aspects: the Dharma of scripture and the Dharma of realization.' Therefore, it is divided into two types: Dharma of Realization and Dharma of Scripture. Dharma of Realization: The definition of the first is: what is free from attachment through what? Classification: what is free from attachment is the Truth of Cessation, and through what one becomes free from attachment is the Truth of the Path. As stated in the Ratnagotravibhāga: 'What is free from attachment to what, possessing the nature of the two truths, that is Dharma. Freedom from attachment is cessation itself, and is included by the Truth of the Path.' Dharma of Scripture: The second is divided into definition and classification. Definition: The first is: the expression that leads to the Dharma of Realization. Classification: The second classification, as it is said in the scriptures: 'All Dharmas are included in the Buddha's words (བཀའ།) and treatises (བསྟན་བཅོས།). Well-spoken words and their commentaries, therefore, the teachings of Shakya, will long abide in this world.' Therefore, it is divided into two types: Buddha's words and treatises. Classification: Buddha's Words The definition of the first Buddha's words is: meaning of the word, and three classifications. The first is: the content expressed is related to meaningful Dharma, the function is to abandon the afflictions of the three realms, the result is to show the benefit of peace, and the means of expression is the main factor of the autonomous cause, which arises from the words spoken by the Buddha. As stated in the Ratnagotravibhāga: 'What is closely related to meaningful Dharma, and abandons the afflictions of all three realms, showing the benefit of peace, that is spoken by the Sage, different from what is said by others.' The second meaning of the word is: in Sanskrit it is Subhāṣita. Among them, Su has five meanings, here it means 'good'. Bhāṣita means 'spoken', that is, well-spoken, therefore it is called Buddha's words (བཀའ།). The third classification has six types: time, content, expression, antidote, object to be tamed, and autonomous cause.
ན་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ནི། དུས་དང་པོར་གསུངས་པ་ བདེན་པ་བཞིའི་ཆོས་འཁོར། བར་དུ་གསུངས་པ་དོན་དམ་རྣམ་པར་ངེས་པའི་ཆོས་འཁོར། 2-193 བར་དུ་གསུངས་པ་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་འཁོར་ལོ། ཐ་མར་གསུངས་པ་དོན་དམ་རྣམ་པར་ ངེས་པའི་ཆོས་འཁོར་དེ་གསུམ་དུ་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་དུ་བཤད་དོ། ། གཉིས་པ་ནི། ཇི་སྐད་དུ། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ། །བདེན་པ་གཉིས་ ལ་ཡང་དག་བསྟེན། །ཞེས་པས་ཀུན་རྫོབ་རིགས་པས་མི་གནས་པ་སྟོན་པ་དྲང་དོན། དོན་ རིགས་པས་འཐད་པ་སྟོན་པ་ངེས་པའི་དོན་ནོ། ། གསུམ་པ་ནི། གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་ གཉིས་ཏེ། སྙིང་པོ་མཆོག་ལས། མདོ་སྡེ་དབྱངས་སྙད་ལུང་དུ་བསྟན། །ཚིགས་བཅད་ཆེད་ བརྗོད་གླེང་གཞི་དང་། །རྟོགས་བརྗོད་དེ་ལྟ་བུ་བྱུང་དང་། །སྐྱེས་རབས་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་དང་། །རྨད་བྱུང་གཏན་ལ་དབབ་པ་དག །གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཡིན། །ཞེས་སོ། ། བཞི་པ་ནི། སྡེ་སྣོད་གསུམ་སྟེ། འདི་ལ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་དུ་བསྡུ་བ་ དང་། སྡེ་སྣོད་ཀྱི་ངེས་ཚིག་དང་། སྡེ་སྣོད་གསུམ་དུ་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང་། སྡེ་སྣོད་སོ་ སོའི་ངེས་ཚིག་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། མདོ་སྡེ་དབྱངས་སྙད་ལུང་བསྟན་ཚིགས་བཅད་ཆེད་ བརྗོད་ལྔ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མདོ་སྡེའི་སྡེ་སྣོད་དོ། །གླེང་གཞིའི་སྡེ་ནི་འདུལ་བའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ ཡིན་ལ། རྟོགས་བརྗོད་དེ་ལྟ་བུ་བྱུང་པ་སྐྱེས་རབས་གསུམ་དེའི་འཁོར་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་བཞི་ ནི་འདུལ་བའི་སྡེ་སྣོད་དོ། །ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའི་སྡེ་དང་རྨད་དུ་བྱུང་པའི་སྡེ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔའི་མདོ་སྡེའི་སྡེ་སྣོད་དོ། །གཏན་ལ་ཕབ་པའི་སྡེ་ནི་ཐེག་ཆེན་དང་ཉན་ཐོས་གཉིས་ཀའི་ མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་དོ། ། གཉིས་པ་ནི། དོན་མང་པོ་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པའམ་ཤེས་བྱའི་དོན་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ པས་སྡེ་སྣོད་དོ། ། གསུམ་པ་ནི། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། སྡེ་སྣོད་དག་ནི་གསུམ་མམ་གཉིས་ཀྱང་རུང་། བསྡུས་ པའི་སྤྱིར་ཏེ་རྒྱུ་ནི་དགུར་འདོད་དོ། །དེ་ནི་བག་ཆགས་རྟོགས་དང་ཞི་བ་དང་། །རབ་ཏུ་རྟོགས་ 2-194 པས་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་བྱེད། ། ཅེས་པ་ལྟར་རྒྱུ་དགུས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་དུ་བཞག་སྟེ། སྤང་བྱ་ ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་ཐེ་ཚོམ་དང་། མཐའ་གཉིས་ལ་ཆགས་པ་དང་། རང་གི་ལྟ་བ་ལ་མཆོག་ཏུ་ འཛིན་པ་གསུམ་གྱི་གཉེན་པོ་བྱེད་པས་སྤང་བྱ་ལ་ལྟོས་ནས་གསུམ་དུ་བཞག་པ་དང་། བརྗོད་ བྱ་བསླབ་པ་གསུམ་བསྒྲུབ་ཅིང་སྟོན་པས་བསླབ་བྱ་ལ་ལྟོས་ནས་གསུམ་དང་། ཚིག་དང་དོན་ ལ་བྱང་བར་བྱེད་པ་དང་། ཆོས་དང་དོན་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དང་། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་དང་སྤྱིའི་ མཚན་ཉིད་ལ་བྱང་པར་བྱེད་པས་ཤེས་བྱ་ལ་ལྟོས་ནས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་དུ་བཞག་གོ།དེ་ལྟ་ བུའི་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ལ་ཐོས་པ་བྱས
【現代漢語翻譯】 從意義的角度進行區分。第一種是：最初宣講的是四諦法輪（bden pa bzhi'i chos 'khor，the wheel of Dharma of the Four Noble Truths）；中間宣講的是了義分別法輪（don dam rnam par nges pa'i chos 'khor，the wheel of Dharma of definitive discrimination）； 中間宣講的是無相法輪（mtshan nyid med pa'i 'khor lo，the wheel of Dharma of no characteristics）；最後宣講的是了義分別法輪，在《解深密經》（nges 'grel）中解釋了這三種法輪的意圖。 第二種是：如經中所說：'諸佛所說法，皆依於二諦。'因此，用世俗理效能解釋的，是不了義（drang don，provisional meaning）；用勝義理效能解釋的，是了義（nges pa'i don，definitive meaning）。 第三種是：十二部經（gsung rab yan lag bcu gnyis），如《精髓之最》（snying po mchog las）中所說：'契經、應頌與記別，諷頌、自說與因緣，譬喻、本事與本生，方廣、希法及論議，是為十二部經。' 第四種是：三藏（sde snod gsum）。這裡有四點：將十二部經歸納為三藏；三藏的定義；安立三藏的原因；以及三藏各自的定義。第一點是：契經、應頌、記別、諷頌、自說這五者是聲聞（nyan thos）的經藏（mdo sde'i sde snod）。因緣部是律藏（'dul ba'i sde snod）的主要部分，譬喻、本事、本生這三者是它的眷屬，因此這四者是律藏。方廣部和希法部是菩薩（byang chub sems dpa'i）的經藏。論議部是大乘（theg chen）和聲聞二者的論藏（mngon pa'i sde snod）。 第二點是：由於它彙集了許多意義，或者彙集了所有的知識，所以稱為藏（sde snod）。 第三點是：如《經莊嚴論》（mdo sde rgyan las）中所說：'藏有三或二，總攝為一類，因由立為九。彼由習氣悟，及寂靜調伏，能令得解脫。'因此，通過九個原因安立了三藏：針對所斷的近取煩惱（nyon mongs），即懷疑（the tshom）、執著於二邊（mtha' gnyis la chags pa）和認為自己的觀點是最好的（rang gi lta ba la mchog tu 'dzin pa）這三者，通過對治它們而安立為三藏；針對所學的戒（tshig，śīla）、定（ting nge 'dzin，samādhi）、慧（shes rab，prajñā）三學，通過修習和宣講它們而安立為三藏；以及通過精通詞和義，顯現法和義，以及精通諸法的自相和共相，針對所知而安立為三藏。因此，對於這樣的三藏進行聽聞。
【English Translation】 Distinguished by way of meaning. The first is: the first spoken was the Wheel of Dharma of the Four Noble Truths (bden pa bzhi'i chos 'khor); the middle spoken was the Wheel of Dharma of Definitive Discrimination (don dam rnam par nges pa'i chos 'khor); the middle spoken was the Wheel of No Characteristics (mtshan nyid med pa'i 'khor lo); the last spoken was the Wheel of Dharma of Definitive Discrimination, and the intention of these three is explained in the Saṃdhinirmocana Sūtra (nges 'grel). The second is: as it is said: 'The Buddhas teach the Dharma, relying truly on the two truths.' Therefore, that which is explained by conventional reasoning as not abiding is provisional meaning (drang don); that which is explained as being reasonable by ultimate reasoning is definitive meaning (nges pa'i don). The third is: the twelve branches of scripture (gsung rab yan lag bcu gnyis), as it says in the Uttaratantra (snying po mchog las): 'Sūtra, Geya, and Vyākaraṇa, Gāthā, Udāna, and Nidāna, Avadāna, Itivṛttaka, and Jātaka, Vaipulya, Adbhūta-dharma, and Upadeśa are the twelve branches of scripture.' The fourth is: the three piṭakas (sde snod gsum). Here there are four points: the condensation of the twelve branches into the three piṭakas; the definition of piṭaka; the reason for establishing the three piṭakas; and the definition of each of the three piṭakas. The first is: Sūtra, Geya, Vyākaraṇa, Gāthā, and Udāna are the piṭaka of the Sūtra of the Śrāvakas (nyan thos kyi mdo sde'i sde snod). Nidāna is the main part of the Vinaya Piṭaka ('dul ba'i sde snod), and Avadāna, Itivṛttaka, and Jātaka are its retinue, so these four are the Vinaya Piṭaka. Vaipulya and Adbhūta-dharma are the piṭaka of the Sūtra of the Bodhisattvas (byang chub sems dpa'i mdo sde'i sde snod). Upadeśa is the Abhidharma Piṭaka (mngon pa'i sde snod) of both the Mahāyāna (theg chen) and the Śrāvakas. The second is: because it gathers many meanings, or because it gathers all objects of knowledge, it is called piṭaka (sde snod). The third is: as it says in the Mahāyānasaṃgraha (mdo sde rgyan las): 'The piṭakas are three or even two, generally gathered into one class, the cause is considered to be nine. They, by habituation, understanding, and pacification, cause liberation.' Therefore, the three piṭakas are established by nine causes: in relation to what is to be abandoned, the afflictions that are close at hand (nyon mongs), namely doubt (the tshom), attachment to the two extremes (mtha' gnyis la chags pa), and holding one's own view as supreme (rang gi lta ba la mchog tu 'dzin pa), are counteracted, and thus they are established as three; in relation to what is to be learned, the three trainings of morality (tshig, śīla), concentration (ting nge 'dzin, samādhi), and wisdom (shes rab, prajñā) are accomplished and taught, and thus they are established as three; and by becoming proficient in words and meanings, manifesting Dharma and meaning, and becoming proficient in the self-characteristics and general characteristics of all dharmas, they are established as the three piṭakas in relation to what is to be known. Therefore, one should listen to such three piṭakas.
་པས་བག་ཆགས་འཇོག་གོ།བསམ་པས་དོན་རྟོགས་པར་ བྱེད་དོ། །བསྒོམས་པས་ཞི་གནས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཞི་བར་བྱེད་ལ། ལྷག་མཐོང་གིས་ཆོས་ ཉིད་རྟོགས་པས་ས་བོན་ལས་གྲོལ་བར་བྱེད་དོ། ། བཞི་པ་ནི། སཾསྐྲྀ་ཏ་ལ་སཱུ་ཏྲ་ནི་མདོ་ཡིན་ལ་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ན་ཞེས་པ་ལྟ་བུའི་གནས་ དང་། སའི་མཚན་ཉིད་སྲ་བའོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་དང་། ཆོས་ཀྱི་ཚིག་དང་དོན་སྨོས་ པས་མདོ། དེ་འདྲའི་ཚོགས་སུ་གྱུར་པས་སྡེའོ། །མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། གནས་རྣམས་དང་ནི་ མཚན་ཉིད་དང་། །ཆོས་དོན་སྨོས་ཕྱིར་མདོ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །མངོན་པ་ལས་སཾསྐྲྀ་ཏ་ལ་ཨ་ བྷི ་ཞེས་པས་ཨ་བྷི ་མུ་ཁྱ་ཞེས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པས་མངོན་ པ་སྟེ། མཚན་ཉིད་པའོ། །ཨ་བྷི ་ཀྵ་ན་ཞེས་པ་ཡང་ཡང་སྟེ་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་རྫས་ཡོད་ བཏགས་ཡོད་སོགས་སྒོ་དུ་མ་ནས་ཡང་ཡང་སྟོན་པས་མངོན་པ་སྟེ་གཞུང་ལུགས་སོ། །ཨ་བྷི ་ བྷུ་ཞེས་པ་ཟིལ་གནོན་སྟེ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པས་འབེལ་བའི་གཏམ་ གྱིས་གཏན་ལ་ཕེབས་པས་སྨྲ་བ་ངན་པ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པས་སོ། །ཨ་བྷི ་ས་མ་ཡ་ཞེས་པ་ རྟོགས་པ་སྟེ། ཤེས་བྱ་ཇི་སྙེད་པ་རྟོགས་པས་མངོན་པའོ། །རྒྱན་ལས། མངོན་དུའི་ཕྱིར་དང་ ཡང་ཡང་དང་། །ཟིལ་གནོན་རྟོགས་ཕྱིར་མངོན་པའི་ཆོས། །ཞེས་སོ། །འདུལ་བ་ནི་བི་ན་ཡ་ 2-195 ཞེས་པས་བྷི ་སྟཱི་ཞེས་པ་རྣམ་པར་ལྟུང་པ་སྟེ། ལྟུང་བ་སྟོན་ཅིང་ངེས་པར་འབྱེད་པས་འདུལ་ ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའམ། བི་ནི་ཤྩ་ཡ། ཞེས་པ་རྣམ་པར་ངེས་པས་འདུལ་བ་ཞེས་སོགས་བཞི་ ཚན་གཉིས་གསུངས་ཏེ། རྒྱན་ལས། ལྟུང་བ་འབྱུང་དང་ལྡང་བ་དང་། །ངེས་པར་འབྱུང་དང་ གང་ཟག་དང་། །བཅས་པ་དང་ནི་རབ་དབྱེ་དང་། །རྣམ་པར་ངེས་ཕྱིར་འདུལ་བ་ཉིད། །ཅེས་ སོ༑ ༑ ལྔ་པ་ནི། རྒྱན་ལས། གཉིས་ཀྱང་རུང་ཞེས་པས། དམན་པ་ལ་མོས་པ་ལ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ སྡེ་སྣོད་དང་། རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་མོས་པ་ལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྡེ་སྣོད་དོ། །ཡང་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་ རྒྱུ་ལ་མོས་པ་ལ་རྒྱུ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་རྒྱུ་མཚན་གྱི་ཐེག་པ་དང་། རྣོན་པོ་རྒྱུ་འབྲས་ལྷུན་གྲུབ་ལ་ མོས་པ་ལ། འབྲས་བུ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་འབྲས་བུ་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། མདོ་སྡེ་ གདམས་ངག་འབོགས་པའི་རྒྱལ་པོ་ལས། འདྲེན་པའི་ཐེག་པ་གསུམ་པོ་དག །བཅོམ་ལྡན་ ངེས་པར་གསུངས་ལགས་ན། །རྒྱུ་འབྲས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་སྤྱོད་ཅིང་། །སངས་རྒྱས་གཞན་ནས་ མི་འཚོལ་བའི། །ངེས་པའི་ཐེག་པ་ཅིས་མ་གསུང་། །ཞེས་ཞུས་པ་དང་། རྒྱུ་ལ་མོས་པ་རྒྱུ་ཆོས་ ཀྱི། །འཁོར་ལོ་རབ་ཏུ་བསྐོར་བྱས་ནས། །རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་ཉེ་ལམ་ཞིག །མ་འོངས་དུས་སུ་ འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །སྔགས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། སློབ་དཔོན་ཏྲི་པི་ཏ་ཀ་མ་ ལའི་ཚུལ་གསུ
【現代漢語翻譯】 業力留下習氣，思想理解意義，禪定平息止禪的煩惱，觀則通過理解法性而從種子中解脫。 第四，梵語中，'Sūtra'（ सूत्र ）是'經'的意思，如'在王舍城'這樣的處所，以及'地的特性是堅硬'這樣的特性。通過講述佛法的詞句和意義，稱為'經'。像這樣聚集在一起，稱為'部'。《經莊嚴論》中說：'處所和特性，以及佛法意義，因講述這些而稱為經。' 《俱舍論》中，梵語'Abhi'（ अभि ）是'Abhimukha'（ अभिमुख ）的意思，即顯現。顯現真如，所以是'Abhidharma'（ अभिधर्म），即論，具有特性。'Abhikṣaṇa'（ अभिक्षण ）是'反覆'的意思，即從蘊、界、處、實有、假有等多個方面反覆闡述，所以是'論'，即論藏。'Abhibhu'（ अभिभू ）是'勝伏'的意思，即通過了解諸法的自相和共相，以雄辯之言確定，從而勝伏惡語。'Abhisamaya'（ अभिसमय ）是'證悟'的意思，即通過證悟所有應知，所以是'論'。《莊嚴論》中說：'爲了顯現和反覆，以及勝伏和證悟，所以是論法。' 《律藏》中，'Vinaya'（ विनय ）是'Bhīsti'（ भीस्ति ）的意思，即墮落。因為揭示墮落並明確區分，所以稱為'律'等等。或者，'Viniścaya'（ विनिश्चय ）是'明確區分'的意思，所以稱為'律'等等。說了兩種四句。《莊嚴論》中說：'墮落的來源和升起，以及明確的來源和補特伽羅，以及制立和詳細區分，以及明確區分，所以是律。' 第五， 《莊嚴論》中說：'兩種都可以'。對於傾向於低劣者，有聲聞乘的藏；對於傾向於廣大者，有大乘的藏。此外，對於根器遲鈍、傾向於因者，有以因為道的因乘；對於根器敏銳、傾向於因果任運成就者，有以果為道的果乘，即密咒乘。如《經部教授彙集王經》中說：'引導的三個乘，世尊您已確定宣說。因果任運成就而行持，不從他處尋求佛陀，這樣的確定之乘為何不宣說？'被問及后，（經中回答）'傾向於因者，因法之法輪已轉動，金剛乘的近道，未來將會出現。' 密咒特性的差別是，阿阇黎Tripiṭakamala（三藏鬘）的開示。
【English Translation】 Karma leaves imprints, thought understands meaning, meditation pacifies the afflictions of calm abiding, and insight liberates from the seeds by understanding the nature of reality. Fourth, in Sanskrit, 'Sūtra' means 'thread' or 'discourse', like 'in Rājagṛha' as a location, and 'the characteristic of earth is solidity' as a characteristic. By speaking of the words and meanings of the Dharma, it is called 'Sūtra'. Being gathered together like this, it is called a 'collection'. The Ornament of the Sūtras says: 'Locations and characteristics, and the meaning of the Dharma, because of speaking of these, it is called Sūtra.' In the Abhidharma, 'Abhi' in Sanskrit means 'Abhimukha', which means manifest. Because the true nature is manifest, it is called 'Abhidharma', which is the characteristic. 'Abhikṣaṇa' means 'repeatedly', that is, repeatedly explaining from various aspects such as aggregates, elements, sources, existent, and imputed, so it is 'Abhidharma', which is the treatise. 'Abhibhu' means 'overpowering', that is, by knowing the individual and general characteristics of all phenomena, and by firmly establishing with eloquent speech, evil speech is overpowered. 'Abhisamaya' means 'realization', that is, by realizing all that is to be known, it is 'Abhidharma'. The Ornament says: 'For the sake of manifestation and repetition, and for overpowering and realization, it is the Dharma of Abhidharma.' In the Vinaya, 'Vinaya' means 'Bhīsti', which means falling. Because it reveals falling and clearly distinguishes, it is called 'Vinaya', and so on. Or, 'Viniścaya' means 'clearly distinguishing', so it is called 'Vinaya', and so on. Two sets of four are spoken. The Ornament says: 'The source and arising of falling, and the definite source and the individual, and the establishment and detailed distinction, and the clear distinction, therefore it is Vinaya.' Fifth, the Ornament says: 'Either of the two is acceptable.' For those who are inclined towards the inferior, there is the collection of the Śrāvakayāna; for those who are inclined towards the vast, there is the collection of the Mahāyāna. Furthermore, for those with dull faculties who are inclined towards the cause, there is the Causal Vehicle, which takes the cause as the path; for those with sharp faculties who are inclined towards the spontaneous accomplishment of cause and effect, there are two: the Resultant Vehicle, which takes the result as the path, that is, the Mantra Vehicle. As it is said in the King of Sūtras, Compendium of Instructions: 'The three vehicles of guidance, the Blessed One has definitely spoken. Acting in the spontaneous accomplishment of cause and effect, not seeking the Buddha from elsewhere, why is such a definite vehicle not spoken?' When asked, (the scripture replies) 'For those who are inclined towards the cause, the wheel of the Dharma of the cause has been turned, and the near path of the Vajra Vehicle will arise in the future.' The difference in the characteristics of Mantra is the teaching of Ācārya Tripiṭakamala.
མ་གྱི་སྒྲོན་མ་ལས། དོན་གཅིག་ན་ཡང་མ་རྨོངས་དང་། །ཐབས་མང་དཀའ་བ་ མེད་པ་དང་། །དབང་པོ་རྣོན་པོས་དབང་བྱས་ནས། །སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཁྱད་པར་འཕགས། ། ཞེས་སོ། ། དེ་ལ་ཨཱརྱ་དེ་བས་རིག་པ་འཛིན་པའི་སྡེ་སྣོད་ཅེས་སྡེ་སྣོད་བཞི་པར་གསུངས་ལ། སློབ་དཔོན་ཤནྟི་བས་ཟབ་མོའི་དོན་བསྡུས་ཏེ་སྟོན་པས་མདོ་སྡེ་ཡིན་གསུང་ངོ་། །སློབ་དཔོན་ ཨ་བྷ་ཡས་བསླབ་པ་གསུམ་ཀ་སྟོན་པས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ཀའོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། དྲུག་པ་བདག་རྐྱེན་གྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཞལ་ནས་གསུངས་པའི་བཀའ། 2-196 འཕགས་པ་སྡུད་པ་ལྟ་བུ་དང་། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལ། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་ བརླབས་པ་གསུམ་སྟེ། དང་པོ་ནི། ས་བཅུ་པའི་མདོ་ལྟ་བུ་དང་། གཉིས་པ་ནི། མ་སྐྱེས་དགྲའི་ འགྱོད་པ་བསལ་བ་ལྟ་བུ་དང་། གསུམ་པ་ནི། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་སྤྱོད་པ་སྟོན་པའི་མདོ་སྡེ་ ལྟ་བུའོ། །རྗེས་སུ་གནང་པའི་བཀའ་ནི། གླེང་གཞི་དང་མཚམས་སྦྱོར་མཐུན་འགྱུར་ཡི་རང་ རྣམས་ཏེ། ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པའི་མདོ་ལས། དགེ་སློང་དག་འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་ པ་ཞེས་གྱིས་ལ། ཆོས་ཡང་དག་པར་བསྡུ་བར་བྱའོ། །ཞེས་པ་དང་། འགྲེལ་པ་དང་གོ་རིམ་ བསྟན་པར་བྱའོ། །ཞེས་རྗེས་སུ་གནང་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ༈ བསྟན་བཅོས། གཉིས་པ་བསྟན་བཅོས་ལ་མཚན་ཉིད། ངེས་ཚིག དབྱེ་བ་དང་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ནི། རྩོམ་པ་པོ་རྣམ་གཡེང་མེད་པའི་ཡིད་ཅན་གྱིས་བཀའི་དོན་བཤད་ཅིང་ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ལམ་ དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་དགོངས་འགྲེལ་བསྟན་བཅོས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །རྒྱུད་ བླར། གང་ཞིག་རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་འབའ་ཞིག་གི །དབང་བྱས་རྣམ་གཡེང་མེད་ཡིད་ཅན་ གྱིས་བཤད། །ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ལན་དང་རྗེས་མཐུན་པ། །དེ་ཡང་དྲང་སྲོང་བཀའ་བཞིན་སྤྱི་ བོས་བླང་། ། ཞེས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། སཾསྐྲྀ་ཏ་ལ་ཤསྟྲ་ལས་ཤ་ས་ན་འཆོས་པ། ཏ་ར་ཎ་སྒྲོལ་བའམ་ཏྲ་ཡ་ནི་སྐྱོབ་ པ་སྟེ། རྒྱུ་ཉོན་མོངས་དུག་གསུམ་ཅན་བསླབ་པ་གསུམ་ལྡན་དུ་འཆོས་ཤིང་། འབྲས་བུ་ངན་ འགྲོ་དང་སྲི ད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐྱོབ་པ་སྟེ་ངེས་ཚིག་འདི་བཀའ་ལའང་གནས་སོ། །རྣམ་ བཤད་རིགས་པར།སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་འཐད་པའི་ཕྱིར་ ངེས་པའི་ཚིག་ཏུ་ན། འཆོས་པ་དང་སྐྱོབ་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ཏེ། ཉོན་མོངས་ དགྲ་རྣམས་མ་ལུས་འཆོས་པ་དང་། །ངན་འགྲོ་སྲི ད་ལས་སྐྱོབ་བྱེད་གང་ཡིན་པ། །འཆོས་སྐྱོབ་ ཡོན་ཏན་ཕྱིར་ན་བསྟན་བཅོས་ཏེ། །གཉིས་པོ་འདི་དག་གཞན་གྱི་ལུགས་ལ་མེད། །ཅེས་སོ། ། 2-197 གསུམ་པ་ནི། མཆོག་དམན་དང་། བྱེད་ལས་དང་། བརྗོད་བྱ་དང་། བཤད་བྱ་བཀའི་སྒོ་ ནས་དབྱེ་བ་དང་། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རིགས་བསྡུ་བ་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། ས་སྡེར་གསུངས་ པ་བོད་བ
【現代漢語翻譯】 如《母燈論》所說：『即使只有一個要點也不迷惑，方法眾多且沒有困難，以敏銳的根器來掌握，真言乘是特別殊勝的。』 阿雅德瓦（Āryadeva）說，持明者的論藏是第四個論藏。寂天論師（Śāntideva）說，它彙集了深奧的意義，因此是經部。阿巴亞論師（Abhaya）說，它闡述了三學，因此是三藏。 第六，從自因的角度來劃分，有三種：佛陀親口宣說的教言，如《聖者集經》；加持，分為身加持、語加持、意加持三種。第一種如《十地經》；第二種如消除阿阇世王的後悔；第三種如《普賢行愿品》。隨許的教言包括序言、連線、一致和隨喜等。如《正法集經》所說：『比丘們，你們應當這樣聽聞，我聽聞如是，應當正確地收集法。』以及『應當解釋和展示次第。』這是因為隨許。 論著 第二，論著的定義、詞源和分類。首先是定義：作者以不散亂的心，解釋佛陀的教言，並且與獲得解脫的道路相符，這樣的釋經論著是特別的定義。《寶性論》中說：『誰能完全掌握佛陀的教法，以不散亂的心來解釋，與獲得解脫的道路相符，那麼，智者應當像佛陀的教言一樣頂戴。』 第二是詞源：梵文Śāstra，來自Śāsana（教誡），Tāraṇa（救度）或Trayani（保護），意為將具有煩惱三毒的眾生調伏為具有三學，並從惡趣和輪迴的痛苦中救度出來。這個詞源也適用於佛陀的教言。《釋量論》中說，佛陀的教言可以作為論著的定義，因為它的詞源是調伏和救度：『調伏所有煩惱怨敵，救度脫離惡趣和輪迴，具有調伏和救度的功德，因此是論著，這兩種功德在其他宗派中是沒有的。』 第三是分類：分為殊勝和低劣，作用，所詮，所說教言的角度分類，以及論著的種類集合五種。首先是殊勝和低劣，如《律藏》中所說，藏文...
【English Translation】 As stated in 'The Lamp for the Eye': 'Even if there is only one point, there is no confusion; there are many methods and no difficulties; by mastering with sharp faculties, the Mantra Vehicle is particularly supreme.' Āryadeva said that the collection of Vidyādharas is the fourth Piṭaka. Śāntideva said that it gathers profound meanings, therefore it is a Sūtra Piṭaka. Abhaya said that it explains the three trainings, therefore it is all three Piṭakas. Sixth, from the perspective of self-cause, there are three types: the words spoken by the Buddha, such as the 'Ārya Saṃgraha Sūtra'; blessings, divided into three types: body blessing, speech blessing, and mind blessing. The first is like the 'Daśabhūmika Sūtra'; the second is like eliminating Ajātaśatru's regret; the third is like the 'Samantabhadra Caryāpraṇidhāna Sūtra'. Permitted teachings include introductions, connections, consistency, and rejoicing. As stated in the 'Dharma Saṃgraha Sūtra': 'Monks, you should hear it like this, I have heard it thus, and you should correctly collect the Dharma.' And 'You should explain and show the order.' This is because of permission. Treatises Second, the definition, etymology, and classification of treatises. First is the definition: a special definition of a commentary treatise is one in which the author, with an undistracted mind, explains the meaning of the Buddha's words and is in accordance with the path to liberation. In the 'Ratnagotravibhāga' it says: 'Whoever fully masters the Buddha's teachings, explains them with an undistracted mind, and is in accordance with the path to liberation, then the wise should take it to heart like the Buddha's words.' Second is the etymology: The Sanskrit word Śāstra comes from Śāsana (instruction), Tāraṇa (deliverance) or Trayani (protection), meaning to tame beings with the three poisons of afflictions into those with the three trainings, and to deliver them from the suffering of bad destinies and Saṃsāra. This etymology also applies to the Buddha's words. In the 'Pramāṇavārttika', it says that the Buddha's words can be considered as the definition of a treatise because its etymology is taming and delivering: 'It tames all the enemies of afflictions, and delivers from bad destinies and Saṃsāra. Because of the qualities of taming and delivering, it is a treatise. These two qualities are not found in other schools.' Third is the classification: divided into superior and inferior, function, object of expression, classification from the perspective of the spoken words, and the collection of types of treatises. First is superior and inferior, as stated in the Vinaya Pitaka, Tibetan...
གྲེས་པོ་དག་གིས་ཚིགས་བཅད་དུ་བསྡེབས་པ། དོན་མེད་དོན་ལོག་དོན་དང་ལྡན། །ངན་གཡོ་སྙིང་བྲལ་སྡུག་བསྔལ་སྤོང་། །ཐོས་རྩོད་སྒྲུབ་པ་ལྷུར་ལེན་པ། །བསྟན་བཅོས་དྲུག་ བྲལ་གསུམ་དུ་འདོད། །ཅེས་དགུར་གསུངས་པའི་ཕྱི་མ་རེ་རེ་མཆོག སྔ་མ་གཉིས་གཉིས་ དམན་པའོ། ། གཉིས་པ་ལ། བཀའ་རྒྱ་ཆེན་སྡུད་པ་དང་། ཟབ་མོ་འབྱེད་པ་དང་། འཁྲུགས་པ་བསྡེབས་ པའི་བསྟན་བཅོས་གསུམ་མོ། ། དང་པོ་འདུལ་བའི་མདོ་ལྟ་བུ། གཉིས་པ་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ ལྟ་བུ། གསུམ་པ་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ནམ་བསླབ་བཏུས་ལྟ་བུའོ། ། གསུམ་པ་ལ་གསུམ་ཏེ། ཤེས་བྱ་ཇི་སྙེད་པ་སྟོན་པ། ཇི་ལྟ་བ་སྟོན་པ། ཐར་པ་དང་ ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སྟོན་པའོ། །དང་པོ་ལ་ཕལ་པ་དང་། ཁྱད་པར་ཅན་གཉིས་སོ། །དང་ པོ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལུགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་དང་བརྟག་པ་བཅོ་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཤེས་ རབ་བརྒྱ་པ་དང་སྐྱེ་བོ་གསོ་ཐིགས་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་མངོན་མཐོའི་རྒྱུ་ཡིན་ཅིང་ཐར་པའི་ རྒྱུར་ཡང་འགྱུར་སྲི ད་དེ། ཤེས་རབ་བརྒྱ་པ་ལས། མི་ཡི་ཆོས་ལུགས་ལེགས་སྤྱད་ན། །ལྷ་ ཡུལ་བགྲོད་པ་ཐག་མི་རིང་། །ལྷ་དང་མི་ཡི་ཐེམ་སྐས་ལ། །འཛེགས་ན་ཐར་པ་གམ་ན་འདུག །ཅེས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། གཙོ་བོ་རིག་པའི་གནས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཏེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། རིག་ པའི་གནས་ལྔ་དག་ལ་བརྩོན་པར་མ་བྱས་ན། །འཕགས་པ་མཆོག་གིས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ མཁྱེན་པ་ཐོབ་མི་འགྱུར། །དེ་ལྟ་བས་ན་གཞན་དག་ཚར་བཅད་རྗེས་བཟུང་དང་། །བདག་ 2-198 ཉིད་ཀུན་ཤེས་བྱ་ཕྱིར་དེ་ལ་དེ་བརྩོན་བྱེད། །ཅེས་པས་གཞན་ཚར་གཅོད་པ་གཏན་ཚིགས་ དང་སྒྲ་རིག་པ་གཉིས། རྗེས་སུ་འཛིན་པ་གསོ་བ་དང་བཟོ་རིག་པ་གཉིས། བདག་ཉིད་ཀུན་ ཤེས་པར་བྱེད་པ་ནང་རིག་གོ།གཏན་ཚིགས་རིག་པ་མངོན་སུམ་རྗེས་དཔག་སོགས་སྟོན་པ་ ཚད་མའི་མདོ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལྟ་བུའམ། དེའི་དགོངས་འགྲེལ་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སྡེ་བདུན་ ནམ། བརྟག་པ་སྡེ་བདུན་ནམ། གྲུབ་པ་སྡེ་བརྒྱད་དམ། རྗེས་སུ་འབྲང་བ་བདུན་ལ་སོགས་ པའོ། །རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སྡེ་བདུན་ནི། གཙོ་བོ་ལུས་ལྟ་བུའི་བསྟན་བཅོས་རྣམ་འགྲེལ་རྣམ་ངེས་ རིགས་ཐིགས་གསུམ་མོ། །གྱེས་པ་ཡན་ལག་ལྟ་བུའི་བསྟན་བཅོས་བཞི་ལ། མངོན་སུམ་ ལེའུ་ལས་འཕྲོས་པ་མེད། རང་དོན་ལ་འཕྲོས་པ་གཉིས་ཏེ། ཕྱོགས་ཁྱབ་གཏན་ལ་འབེབས་ པ་གཏན་ཚིགས་ཐིགས་པ་དང་། རྟགས་ཆོས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་འབྲེལ་པ་ བརྟག་པ། གཞན་དོན་ལས་འཕྲོས་པ་རྒོལ་བ་ཕྱིར་རྒོལ་རྩོད་པ་དང་རྒྱལ་འཕམ་ཚར་བཅད་ ཀྱི་གནས་སྟོན་པ་རྩོད་རིགས། ངག་ལས་གཞན་བློ་རྟོགས་པའི་ཐ་སྙད། སེམས་ཙམ་པ་ ལའང་མི་འགལ་བར་སྟོན་པ། རྒྱུད་གཞན་གྲུབ་པ་དང་བདུན་ནོ། །སྒྲ་རིག་པའི་བསྟན་བཅོས་ ནི། རང་བཞིན་དང་རྐྱེན་དང་རྣམ་འགྱུར་གསུམ་དུ་བསྡུས་ནས་སྟོན་
【現代漢語翻譯】 智者們以偈頌形式彙編，包含有意義、無意義和意義顛倒的內容。 摒棄邪惡的欺騙、無情的內心和痛苦，全心投入聽聞、辯論和修行。經論分為六離和三想。這九種分類中，後者各自殊勝，前者兩者較差。 第二類包括：《律藏大彙編》、《甚深開顯》和《諍論調和》三部論著。第一種如《律經》，第二種如《現觀莊嚴論》，第三種如《經莊嚴論》或《學集論》。 第三類分為三部分：闡述所有應知事物，闡述事物本性，闡述解脫和一切智智。第一部分又分為普通和特殊兩種。普通的是世間習俗的論著和十八部醫學論典等，如《智慧百論》和《養生療法》。這些也是增上生的因，也可能成為解脫之因。《智慧百論》中說：『如果很好地遵循人類的道德規範，到達天界的路途並不遙遠。在天人和人類的階梯上，攀登的話，解脫就在附近。』 第二種主要是關於明處（梵 Vidyāsthāna）的論著。《經莊嚴論》中說：『如果不努力學習五明，即使是殊勝的聖者也無法獲得一切智智。因此，爲了制伏他人、攝受他人和自己通曉一切，應該努力學習五明。』因此，制伏他人的是因明和聲明，攝受他人的是醫方明和工巧明，使自己通曉一切的是內明。因明闡述現量和比量等，如《量經總集》，或其釋論《釋量論》七部，或《觀察七部》，或《成就八部》，或《隨行七部》等。《釋量論》七部中，主要的是如身體般的論著《釋量論》、《定量論》和《理滴論》三部。分支是如肢體般的四部論著：現量品沒有分支，自利品有兩個分支，即確定宗派的《宗派滴論》和解釋相屬的《相屬觀察》；他利品的分支是闡述辯論者、反駁者、辯論和勝負之處的《辯論理則》，以及不違背唯識宗而闡述語言之外理解的術語的《他心成就論》，共七部。聲明的論著可以歸納為自性、因緣和變異三類來闡述。
【English Translation】 Compiled in verses by the wise, containing meaningful, meaningless, and reversed meanings. Abandoning evil deceit, heartlessness, and suffering, wholeheartedly engaging in hearing, debating, and practicing. The scriptures are considered to be six-separated and three-thought. Among these nine classifications, the latter ones are superior, while the former two are inferior. The second category includes three treatises: 'The Great Compilation of Vinaya,' 'The Unveiling of the Profound,' and 'The Harmonization of Conflicts.' The first is like the 'Vinaya Sutra,' the second is like the 'Ornament of Clear Realization,' and the third is like the 'Ornament of the Sutras' or the 'Compendium of Trainings.' The third category is divided into three parts: explaining all knowable things, explaining the nature of things, and explaining liberation and omniscience. The first part is further divided into ordinary and special. The ordinary ones are treatises on worldly customs and the eighteen medical treatises, such as 'The Hundred Verses of Wisdom' and 'The Drops for Nurturing Life.' These are also causes for higher rebirth and may also become causes for liberation. In 'The Hundred Verses of Wisdom,' it says: 'If one well practices the moral codes of humans, the path to the realm of gods is not far. On the ladder of gods and humans, if one climbs, liberation is near.' The second is mainly treatises on the sciences (Sanskrit: Vidyāsthāna). The 'Ornament of the Sutras' says: 'If one does not strive in the five sciences, even the supreme noble ones will not attain omniscience. Therefore, in order to subdue others, to benefit others, and to know everything oneself, one should strive in them.' Thus, what subdues others are logic and grammar; what benefits others are medicine and crafts; and what makes oneself know everything is inner science. Logic explains direct perception and inference, such as the 'Collected Sutras on Valid Cognition,' or its commentary, the seven sections of the 'Commentary on Valid Cognition,' or the 'Seven Examinations,' or the 'Eight Accomplishments,' or the 'Seven Followers,' and so on. Among the seven sections of the 'Commentary,' the main ones are the three treatises that are like the body: 'Commentary on Valid Cognition,' 'Determination of Valid Cognition,' and 'Drop of Reason.' The branches are the four treatises that are like limbs: the chapter on direct perception has no branches; the chapter on self-benefit has two branches, namely 'Drop of Logic,' which establishes tenets, and 'Examination of Relationship,' which explains the connection; the branch on the benefit of others is 'The Rules of Debate,' which explains the debater, the refuter, the debate, and the points of victory and defeat, and 'Establishment of Other Minds,' which explains the terms understood beyond language without contradicting the Mind-Only school, making a total of seven. The treatises on grammar can be summarized into three categories: nature, condition, and transformation, which are then explained.
པ་སྒྲ་མདོ་ཡན་ལག་དང་ བཅས་པ་སྟེ་ཀཱ་ལ་པ་ལྟ་བུའམ། མིང་ཚིག་ཡི་གེའི་ཚོགས་གསུམ་དུ་བསྡུས་ནས་སྟོན་པ་སྨྲ་སྒོ་ ལྟ་བུའོ། །དེ་དག་དང་འབྲེལ་པ་སྡེབ་སྦྱོར་གྱི་བསྟན་བཅོས་རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ལྟ་བུ་དང་། མངོན་བརྗོད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཨ་མ་ར་ཀོ་ཤ་ལྟ་བུ་དང་། སྙན་ངག་གི་བསྟན་བཅོས་འདོད་ ཚུལ་དང་མཚན་ཉིད་དང་རྒྱན་དང་། རྒྱན་ལའང་། དོན་རྒྱན་དང་བྱ་དཀའ་དང་གབ་ཚིག་ལ་ སོགས་པ་སྟོན་པ་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་དང་། དེ་དག་སྦྱར་ནས་སྟོན་པ་ཟློས་གར་ལྟ་བུའོ། །གསོ་བ་ རིག་པ་ནི། ནད་དང་ནད་ཀྱི་གཞི་དང་། ནད་ཀྱི་གཉེན་པོ་སྨན་དང་། ནད་གསོ་བའི་སྤྱོད་ལམ་ དང་བཞི་སྟོན་པའམ། ལུས་དང་བྱིས་པ་གདོན་ལུས་སྟོད། །མཚོན་དང་མཆེ་བ་རྒས་དྲོད་རྩ། 2-199 །གསོ་དཔྱད་གང་ལ་གནས་པ་ཡི། །ཡན་ལག་བརྒྱད་དུ་དེ་བཤད་དོ། །ཞེས་བརྒྱད་དུ་བསྡུས་ ནས། སྟོན་པ་ཡན་ལག་བརྒྱད་པ་ལྟ་བུ། བཟོ་རིག་པ་ནི། གསེར་འགྱུར་དང་སྐུ་གཟུགས་ཀྱི་ ཚད་ལ་སོགས་པ་སྟོན་པའི་བསྟན་བཅོས་སོ། །ནང་རིག་པའི་ཡང་། ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ དམ་དེའི་དབྱེ་བའམ་བྱེ་བྲག་སྟོན་པ་རྣམས། ཇི་སྙེད་པ་སྟོན་པ་སྟེ། མངོན་པ་པན་སྐན་ནམ་ མཚན་ཉིད་ཀུན་ལས་བཏུས་ལྟ་བུའོ། ། གཉིས་པ་ཇི་ལྟ་བ་སྟོན་པ་ནི། བདེན་བཞི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་གམ། གཟུང་འཛིན་གཉིས་ མེད་དམ། རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་སྟོན་པ་བདེན་པ་རྣམ་ངེས་སམ། སུམ་ཅུ་པའམ། དབུ་ མ་རྒྱན་ལྟ་བུའོ། ། གསུམ་པ་ནི། བྱང་ས་ཉན་ས་སྤྱོད་འཇུག མངོན་པ་གོང་འོག་ལྟ་བུའོ། ། བཞི་པ་བཤད་ བྱའི་བཀའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་ལ་བཀའ་སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གི་དགོངས་འགྲེལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ ལ། བཀའ་སྤྱིའི་ཚིག་གི་ཆ་གསལ་བྱེད་བརྡ་སྤྲོད་སྒྲའི་བསྟན་བཅོས་དང་། དོན་གྱི་ཆ་གསལ་ བྱེད་ཏར་ཀ་རིགས་པའི་བསྟན་བཅོས་སོ། ། གཉིས་པ་ལ་གསུམ་གྱི་བཀའ་དང་པོའི་དགོངས་འགྲེལ་ལ། ལྟ་བ་དང་སྤྱོད་པའི་ཆ་ གསལ་བྱེད་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། མངོན་པ་སྡེ་བདུན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཤཱ་ རིའི་བུ། །གདགས་པའི་བསྟན་བཅོས་མེའུ་འགལ། །ཁམས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་གང་པོས་བྱས། །རྣམ་ཤེས་ཚོགས་ནི་ལྷ་སྐྱིད་ཀྱིས། །ཡེ་ཤེས་ལ་འཇུག་དཀའ་ཏའི་བུ། །རབ་ཏུ་འབྱེད་པ་ དབྱིག་གཤེས་ཀྱིས། ཡང་དག་འགྲོ་བའི་རྣམ་གྲངས་ནི། གསུས་པོ་ཆེ་ཡིས་བྱས་ཞེས་གྲག །ཅེས་པ་ལྟར་རོ། །བདུན་པོ་འདི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་བཀར་འདོད་ཀྱང་མདོ་སྡེ་པ་བསྟན་བཅོས་ སུ་འདོད་དོ། །དེ་དག་གི་དོན་བསྡུས་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ཆེན་པོའོ། །དེའི་དོན་བསྡུས་པ་ མངོན་པ་མཛོད་ལ་སོགས་པའོ། ། 2-200 གཉིས་པ་ནི། འདུལ་བ་མདོ་རྩ་བའམ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་རྒྱུད་དམ། སུམ་བརྒྱ་པ་ལྟ་བུའོ། །གཉིས་པ་བཀའ་བར་པའི་དགོངས་འགྲེལ་ལ་ལྟ་བ་དང་སྤྱོད་པའི་ཆ་གསལ་བྱེད་གཉིས་ ལས།
【現代漢語翻譯】 聲明學，包括詞法等，如《迦拉巴語法》。或者將名、詞、字母歸納為三類來闡述，如《聲明之門》。與這些相關的著作，如《合成論》和《寶生論》，以及《名義集》如《阿瑪拉科沙》，還有詩學著作，闡述風格、特徵、修辭以及修辭的各種型別，包括意義修辭、難行和隱喻等，如《鏡子》。將這些結合起來闡述的，如戲劇。醫學方面，闡述疾病、疾病的根源、疾病的對治方法——藥物，以及治療疾病的行爲規範，這四者。或者歸納為八支：『身體、兒童、鬼神附體、身體上部，刀傷、毒物、衰老和脈搏。』無論治療學位於何處，都可分為這八支。如《八支論》。工藝學方面，是闡述鍊金術和雕像尺寸等的著作。內明方面，闡述蘊、界、處，或者它們的分類或細節，所有這些都進行闡述，如《阿毗達磨品類足論》或《攝類學》。 第二，闡述事物本性的方面，如闡述四聖諦的十六種行相，或者闡述無二元對立的能取所取，或者闡述無自性的意義，如《諦真實決定論》、《三十頌》或《中觀莊嚴論》。 第三，如《菩薩地論》、《聲聞地論》、《入菩薩行論》、《阿毗達磨》上下論等。 第四，從所詮釋的佛語角度進行分類，分為共同的佛語和特殊的釋經兩類。第一類，闡明共同佛語的詞句部分的，是語法著作；闡明意義部分的，是因明著作。 第二類分為三類，第一類佛語的釋經，分為闡明見解和行持兩部分。第一部分是《阿毗達磨》七論，如所說：『法蘊是舍利弗所作，施設論是目犍連所作，界論是迦旃延所作，識蘊是提婆所作，入智論是達娑羅所作，分別論是勝友所作，正行論是具壽所作。』據說如此。這七論，分別說者認為是佛語，但經部師認為是論著。這些論的意義的概括是《大毗婆沙論》。其意義的概括是《阿毗達磨俱舍論》等。 第二部分是《律經根本論》、《花鬘論》或《三百頌》。第二類佛語的釋經，分為闡明見解和行持兩部分。
【English Translation】 The science of language, including its branches, such as the 'Kalapa Grammar'. Or explaining by summarizing nouns, verbs, and letters into three categories, like the 'Door of Expression'. Related to these are treatises on composition, such as 'Synthesis' and 'Source of Jewels', and lexicons like the 'Amarakosha'. Also, treatises on poetics, explaining styles, characteristics, rhetoric, and various types of rhetoric, including semantic rhetoric, difficult tasks, and metaphors, such as 'Mirror'. Explaining by combining these, like drama. In medicine, explaining the four aspects: diseases, the basis of diseases, the remedies for diseases—medicines, and the code of conduct for curing diseases. Or summarizing into eight branches: 'Body, children, spirit possession, upper body, wounds, poisons, aging, and pulse.' Wherever therapeutics is located, it can be divided into these eight branches. Like the 'Eight Branches Treatise'. In craftsmanship, it refers to treatises explaining alchemy and the dimensions of statues, etc. In inner science, explaining the aggregates, elements, and sense bases, or their classifications or details, all of which are explained, such as the 'Abhidharma Pitaka' or 'Compendium of Categories'. Second, the aspect of explaining the nature of things, such as explaining the sixteen aspects of the Four Noble Truths, or explaining the non-duality of the apprehended and the apprehender, or explaining the meaning of selflessness, such as 'Determination of Truth', 'Thirty Verses', or 'Ornament of the Middle Way'. Third, such as 'Bodhisattva-bhumi', 'Sravaka-bhumi', 'Bodhicharyavatara', the upper and lower 'Abhidharma', etc. Fourth, classifying from the perspective of the words to be explained, dividing into common Buddha-words and specific commentaries. In the first category, grammar treatises clarify the verbal aspects of common Buddha-words, and treatises on logic clarify the meaning aspects. The second category is divided into three types. The commentaries on the first type of Buddha-words are divided into two parts: clarifying views and practices. The first part is the seven treatises of the 'Abhidharma', as it is said: 'The Dharma Skandha was made by Shariputra, the Designation Treatise by Maudgalyayana, the Element Collection by Katyayana, the Consciousness Collection by Deva, the Entry into Wisdom by Dāsaratha, the Discrimination Treatise by Vasumitra, and the Correct Conduct Treatise by Purna.' It is said thus. These seven treatises are considered Buddha-words by the Vaibhashikas, but the Sautrantikas consider them to be treatises. The summary of the meaning of these treatises is the 'Great Vibhasha'. The summary of its meaning is the 'Abhidharma Kosha', etc. The second part is the 'Vinaya Sutra Root', the 'Garland Sutra', or the 'Three Hundred Verses'. The commentaries on the second type of Buddha-words are divided into two parts: clarifying views and practices.
དང་པོ་ནི། ཤིང་རྟའི་སྲོལ་འབྱེད་བཞིར་གྲགས་ཏེ། ཡུམ་གྱི་དངོས་བསྟན་སྙིང་པོའི་དོན་ གཙོ་བོར་སྟོན་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་དབུ་མ་རིགས་པའི་ཚོགས་དྲུག་སྟེ། སྟོང་ཉིད་བདུན་བཅུ་པ། རྩ་བ་ཤེས་རབ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ། རྩོད་པ་ཟློག་པ། ཞིབ་མོ་རྣམ་འཐག ཐ་སྙད་གྲུབ་པ་ དང་དྲུག་གོཐ་སྙད་གྲུབ་པ་བོད་དུ་མ་འགྱུར། ཤུགས་བསྟན་མངོན་པར་རྟོགས་པ་གཙོ་བོར་ སྟོན་པ་བྱམས་པའི་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དང་། རྟེན་དང་དབང་དུ་བྱ་བ་དང་། །ལས་ནི་བསྒོམ་ པ་དང་བཅས་དང་། །རབ་དབྱེ་རྟགས་དང་ལྟུང་པ་དང་། །ཕན་ཡོན་བཅས་པར་ཡང་དག་ བརྗོད། །ཅེས་གཙོ་བོའི་དོན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་སུ་བསྡུས་པ་ཕྱོགས་གླང་གི་བརྒྱད་སྟོང་པའི་ དོན་བསྡུ། སྒོ་གསུམ་རྣམ་གྲངས་བཅུ་གཅིག་ཏུ་སྟོན་པ་འབུམ་ཏིག་སྟེ། འདི་བུ་དོལ་གཉིས་ དབྱིག་གཉེན་གྱི་གཞུང་འགྲེལ་དུ་བཞེད་ཅིང་། མཁས་པ་གནས་དྲུག་པ་དང་མཁན་ཆེན་ཀུན་ དགའ་དཔལ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་མའི་སྒོ་ནས་དབྱིག་གཉེན་གྱི་མིན་པར་བཞེད་དེ་ཕྱི་ མ་འཐད་པར་སེམས་སོ། །འདི་དང་བརྒྱད་སྟོང་དོན་བསྡུ་གཉིས་ཀྱིས་སེམས་ཙམ་དུ་བསྟན་ ནོ། ། གཉིས་པ་ནི། བསླབ་བཏུས་སམ། མདོ་བཏུས་སམ། ལྟ་སྤྱོད་ཟུང་འབྲེལ་དུ་སྟོན་པ་སྤྱོད་ འཇུག་གམ། སྒོམ་རིམ་གསུམ་ལ་སོགས་པའོ། ། གསུམ་པ་བཀའ་ཐ་མའི་དགོངས་འགྲེལ་ལ་ལྟ་བ་དང་སྤྱོད་པའི་ཆ་གསལ་བྱེད་གཉིས་ ལས། དང་པོ་ནི། བྱམས་པའི་མདོ་སྡེ་རྒྱན། དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་འབྱེད། ཆོས་དང་ཆོས་ ཉིད་རྣམ་འབྱེད། རྒྱུད་བླ་མ་སྟེ་བཞིའོ། །དེའི་སྟེང་དུ་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་བསྣན་པ་ལ་བྱམས་ ཆོས་ལྔ་ཟེར་རོ། །དེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་མཛད་པའི་སའི་དངོས་གཞི་ 2-201 གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བ། གཞི་བསྡུ་བ། རྣམ་གྲངས་བསྡུ་བ། རྣམ་པར་བཤད་པའི་སྒོ་བསྡུ་ བ་སྟེ་ས་སྡེ་ལྔ་དང་། སྡོམ་རྣམ་གཉིས་ནི། ཐེག་པ་ཐུན་མོང་གི་སྡོམ་ཀུན་ལས་བཏུས་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྡོམ་ཐེག་བསྡུས་སོ། །དབྱིག་གཉེན་གྱིས་མཛད་པའི་པྲ་ཀ་ར་ཎ་སྡེ་བརྒྱད་ ནི། སུམ་ཅུ་པའི། ཉི་ཤུ་པའི། ཕུང་པོ་ལྔའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ། རྣམ་བཤད་རིགས་པ། ལས་གྲུབ་ པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་སྟེ་རང་རྒྱུད་དུ་བརྩམས་པ་ལྔ། མདོ་སྡེ་རྒྱན། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་མདོ། དབུས་ མཐའ་གསུམ་གྱི་འགྲེལ་པ་སྟེ་གཞན་འགྲེལ་དུ་བརྩམས་པ་གསུམ་སྟེ་བརྒྱད་དོ། །མངོན་ རྟོགས་རྒྱན་བསྣན་པས་དེ་དག་ལ་བྱམས་པ་དང་འབྲེལ་པའི་ཆོས་སྡེ་ཉི་ཤུ་ཟེར་རོ། ། གཉིས་པ་ནི། སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ལྔ་པ་ནི། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རིགས་ བསྡུས་ན་བཀའ་ལ་མ་བརྟེན་པ་དང་བརྟེན་པ་གཉིས། བརྟེན་པ་ལའང་། བཀའ་ཉིད་ལ་ འགྲེལ་པ་བཏབ་པ་དང་། བཀའི་དོན་རང་རྒྱུད་དུ་བརྩམས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སོ་ ཐར་གྱི་འགྲེལ་པ་
【現代漢語翻譯】 第一，被稱為四車軌（含義：佛教傳承的四種主要學派或傳統），即： 著重闡釋《母經》（含義：般若波羅蜜多經）的真實意義的龍樹（Nāgārjuna）的《中觀理聚六論》（含義：中觀學派的六部主要論著），即：《七十空性論》、《根本慧論》、《六十正理論》、《回諍論》、《精研論》、《成名論》六部論著。《成名論》未被翻譯成藏文。 著重闡釋間接指示的現觀（Abhisamaya，含義：對佛法的直接證悟）的彌勒（Maitreya）的《現觀莊嚴論》，其中『所依及能依，以及業和修，分類相和過失，以及功德皆詳述』，將主要內容歸納為三十二義，是世親（Vasubandhu）對《八千頌般若經》要義的總結。 通過身語意三門（含義：眾生的行為、言語和思想）的十一種分類來闡釋的《十萬頌般若經釋》（含義：《十萬頌般若經》的註釋），布朵（Bu ston）和多羅那他（Tāranātha）兩位學者認為這是世親的論著的註釋。然而，格魯派的學者如根敦班（Gedun Pal）等通過多種理由認為它並非世親所著，后一種觀點更為合理。這部論著和《八千頌般若經義集》都闡述了唯識宗的觀點。 第二，如《學集論》、《經集論》或《入菩薩行論》等，它們闡釋了見修行相結合的觀點，或《修次三篇》等。 第三，對佛陀最後教誨的闡釋分為見解和行持兩部分。 第一部分是彌勒的《大乘經莊嚴論》、《辨中邊論》、《辨法法性論》、《寶性論》四部論著。加上《現觀莊嚴論》被稱為彌勒五論。 追隨彌勒五論，無著（Asanga）撰寫了《瑜伽師地論·本地分》，《攝抉擇分》、《事擇攝》、《相擇攝》、《釋擇攝》五部論著，以及兩種《攝事品》，即：《總攝事品》和《大乘攝事品》。 世親撰寫了八部《論事》（Prakarana），即：《三十頌》、《二十頌》、《五蘊論》、《辨識論》、《業成就論》五部自釋論著，以及《大乘經莊嚴論釋》、《緣起經釋》、《辨中邊論釋》三部他釋論著。加上《現觀莊嚴論》，這些論著被稱為與彌勒相關的二十部法論。 第二部分是《二十頌釋》等。 第五，如果將論著的類別進行歸納，可分為不依賴佛經的論著和依賴佛經的論著兩種。依賴佛經的論著又可分為直接註釋佛經的論著和根據佛經意義自著的論著兩種。第一種是《別解脫經釋》。
【English Translation】 Firstly, there are what are known as the four chariots (meaning: the four main schools or traditions of Buddhist transmission), namely: Nāgārjuna's collection of six treatises on reasoning in the Madhyamaka (meaning: the six main treatises of the Madhyamaka school), which primarily expound the essential meaning of the direct teachings of the 'Mother' (meaning: the Prajñāpāramitā Sutras), namely: 'Seventy Stanzas on Emptiness,' 'Fundamental Wisdom,' 'Sixty Stanzas on Reasoning,' 'Refutation of Objections,' 'Examination,' and 'Establishment of Names.' 'Establishment of Names' was not translated into Tibetan. Maitreya's 'Ornament of Clear Realization,' which primarily expounds the indirectly indicated Abhisamaya (meaning: direct realization of the Dharma), stating, 'The basis and the dependent, as well as actions and practice, classifications, faults, and benefits are all thoroughly described,' summarizing the main points into thirty-two topics, is Vasubandhu's summary of the meaning of the 'Eight Thousand Verse Prajñāpāramitā Sutra.' The 'Essence of the Hundred Thousand' (meaning: a commentary on the 'Hundred Thousand Verse Prajñāpāramitā Sutra'), which explains through eleven categories of body, speech, and mind (meaning: the actions, words, and thoughts of beings), Bu ston and Tāranātha consider this to be a commentary on Vasubandhu's treatise. However, Gelug scholars such as Gedun Pal and others, through various reasons, consider it not to be authored by Vasubandhu, and the latter view seems more reasonable. This treatise and the 'Summary of the Eight Thousand' both explain the views of the Cittamatra school. Secondly, there are works such as the 'Compendium of Trainings,' the 'Compendium of Sutras,' or the 'Guide to the Bodhisattva's Way of Life,' which explain the integration of view and practice, or the 'Three Steps of Meditation,' etc. Thirdly, the explanations of the final teachings of the Buddha are divided into two parts: view and practice. The first part consists of Maitreya's four treatises: 'Ornament of the Mahayana Sutras,' 'Distinguishing the Middle from the Extremes,' 'Distinguishing Dharma from Dharmata,' and 'Ratnagotravibhāga.' Adding the 'Ornament of Clear Realization' to these is known as the Five Treatises of Maitreya. Following these, Asanga composed the 'Yogaśāstrabhūmi,' the 'Compendium of Determinations,' 'Compendium of Matters,' 'Compendium of Aspects,' and 'Compendium of Explanations,' which are the five sections of the 'Ground,' and the two 'Compendiums,' namely: 'Compendium of Common Vehicle' and 'Compendium of Mahayana.' Vasubandhu composed eight 'Prakaranas,' namely: 'Thirty Verses,' 'Twenty Verses,' 'Explanation of the Five Aggregates,' 'Explanation of Consciousness,' and 'Explanation of the Establishment of Karma,' which are five self-commentaries, and 'Commentary on the Ornament of the Mahayana Sutras,' 'Commentary on Dependent Arising,' and 'Commentary on Distinguishing the Middle from the Extremes,' which are three commentaries on others. Adding the 'Ornament of Clear Realization,' these treatises are known as the twenty Dharma treatises related to Maitreya. The second part includes works such as the 'Commentary on the Twenty Verses,' etc. Fifthly, if the categories of treatises are summarized, they can be divided into those that do not rely on the Buddha's words and those that do. Among those that rely on the Buddha's words, there are those that directly comment on the Buddha's words and those that independently compose based on the meaning of the Buddha's words. The first is the 'Commentary on the Pratimoksha.'
བམ་པོ་ལྔ་བཅུ་པ་ལྟ་བུའོ། ། གཉིས་པ་ལ་བཀའ་གཅིག་གི་དོན་རྫོགས་པར་སྟོན་པ་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལྟ་བུ། ཐོར་ བུ་བ་སྟོན་པ་དགེ་ཚུལ་གྱི་ཀ་རི་ཀ་ལྟ་བུ། བཀའ་མང་པོའི་དོན་སྟོན་པ་བསླབ་བཏུས་སམ་ བཤེས་སྤྲིང་ལྟ་བུའོ། ། ༈ དེ་ལ་ཉན་བཤད་ཚུལ་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་ཅིང་ཉམས་སུ་བླང་བ། སྤྱིའི་གསུམ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བཤད་བྱ་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར། དེ་ལ་འཆད་ ཉན་བྱེད་ཚུལ། ཆོས་དོན་བསྒྲུབ་པར་གདམས་པའོ། ། ༈ བཤད་བྱ་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ ལ་མཁས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་པའི་བསྟན་བཅོས་ལ་སོགས་པ་བསྟན་བཅོས་སྣ་ཚོགས་ ལ་སློབ་པར་གསུངས་ཤིང་། གཙོ་བོར་ལམ་དུ་འགྲོ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་དམ་ཆོས་ ལ་བཤད་ཉན་བྱེད་དགོས་ལ། བསྟན་པའི་ངོས་འཛིན་ནི། འོད་ལྡན་ལས། བསླབ་པ་གསུམ་ ནི་རབ་སྟོན་ཅིང་། །ཕྱག་རྒྱ་གསུམ་དང་ཡང་དག་ལྡན། །ཐོག་མ་བར་དང་མཐར་དགེ་བ། །སངས་རྒྱས་གསུང་དུ་མཁས་པས་རྟོགས། །ཞེས་བསླབས་པ་གསུམ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་ 2-202 བདག་མེད། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་ཟག་བཅས་ཀྱི་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་ བ་སྟེ་ལྟ་བ་བཀའ་རྟགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གསུམ་སྟོན་ཅིང་། ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ་དུ་དགེ་བ་ལ་ བཤད་དོ། །སོ་སོ་ཐར་པར། སྡིག་པ་ཅི་ཡང་མི་བྱ་སྟེ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་ཤིང་། མདོ་ ལས། དམ་པའི་ཆོས་ནི་ཐོག་མར་དགེ་བ། བར་དུ་དགེ་བ། ཐ་མར་དགེ་བ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་ གསུངས་པས་དེའི་དོན་ཐོག་མ་དང་བར་དང་ཐ་མར་དགེ་བ་ནི། ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་ མམ། རྣམ་བཤད་རིགས་པ་ལྟར་ན། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕུང་པོ་ ཡོངས་སུ་ཉམས་པ་མེད་པས་དགེ་བའོ། །དོན་བཟང་པོ་ནི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་བརྗོད་པར་བྱ་ བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། ། ཚིག་འབྲུ་བཟང་པོ་ནི་གོ་བར་བྱེད་པས་རྗོད་བྱེད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ པའོ། །མ་འདྲེས་པ་ནི་གཞན་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའོ། །ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་ པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཉེན་པོ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡོངས་སུ་དག་པ་ནི་རང་གི་ས་པའི་ཉོན་མོངས་ པ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ། ས་ངོ་བོ་ཉིད་རྣམ་པར་གྲོལ་བའོ། །ཡོངས་སུ་བྱང་པ་ནི་ས་གཞན་ གྱི་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ལ་ཉལ་སྤངས་པས་རྒྱུད་རྣམ་པར་གྲོལ་བའོ། །མདོར་ན་བསྟན་པ་ དམ་པའི་ཆོས་ནི་འཕགས་པའི་བདེན་པའི་མདོ་སྡེ་ལ་འཇུག ཉོན་མོངས་པ་འདུལ་བ་ལ་ གནང་། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་དང་མི་འགལ་བ་གཅིག་ཡིན་པ་ཐེག་པ་ཐུན་མོང་གི་ལུགས་ ཡིན་ལ། ཐེག་ཆེན་ཐུན་མོང་མིན་པའི་ལུགས་ཀྱིས། ཇི་སྐད་དུ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་ པ། །གང་ལ་སེམས་ནི་རབ་བསྒོམ་བྱེད། །དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་ནི། །དགེ་འདུན་གྱི་ ཡང་བསྟན་པའོ། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་བཤད་བྱའི་ཆོས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གས
【現代漢語翻譯】 例如五十卷的論著。 第二種是完整闡釋一個教義的，如《現觀莊嚴論》。闡釋零散內容的，如《戒律本母》。闡釋眾多教義的，如《學集論》或《親友書》。 總的來說，如何進行聽聞和講授，以及如何修持？ 總的第三點分為三部分：所講之法的特點，如何進行講解和聽聞，以及勸誡修持佛法。 所講之法的特點： 首先，爲了精通一切所知，教導要學習包括外道論典在內的各種論著。但主要的是，爲了走上解脫之路，必須聽聞和講授佛陀的教法——正法。對佛法的定義是，如《光明經》所說：『善說三學，具足三印，始中末善，智者知是佛語。』即善說三學（戒、定、慧），具備三法印（一切法無我，諸行無常，有漏皆苦），並且初善、中善、末善。因此，一切法無我，諸行無常，有漏皆苦，是為見解上的三法印。此外，如《別解脫經》所說：『諸惡莫作』等等。經中也說：『正法初善、中善、末善』等等。其含義是，初善、中善、末善，即聽聞、思維、修習三者，或者按照《釋論理》的觀點，是戒律、禪定和智慧之蘊圓滿無缺，故為善。意義美好是指所說之義圓滿無謬。詞句美好是指能令人理解，故能詮釋圓滿。不混雜是指與他法不共。圓滿是指能對治一切煩惱。清凈是指從自地之煩惱中解脫，地之自性解脫。完全清凈是指斷除他地煩惱之習氣，相續解脫。簡而言之，佛法——正法，是進入《聖諦經》之門，允許調伏煩惱，與緣起之法性不相違背，這是共同乘的觀點。而大乘不共的觀點是：如經中所說：『空性與慈悲無別，於何者心能善修習，彼即是佛法與僧伽之教。』因此，所講之法是佛陀所說。 for example, treatises like the fifty-volume ones. the second is to fully explain the meaning of a single teaching, such as the 'ornament for clear realization'. to explain scattered contents, such as the 'vinaya matrika'. to explain the meaning of many teachings, such as the 'compendium of trainings' or the 'friendly letter'. in general, how to accomplish listening and teaching, and how to practice? the third of the general points is divided into three parts: the characteristics of the dharma to be explained, how to explain and listen to it, and exhortations to practice the dharma. the characteristics of the dharma to be explained: first, in order to become proficient in all that is knowable, it is taught to study various treatises, including those of outsiders. but mainly, in order to go on the path, one must listen to and teach the buddha's teachings—the sacred dharma. the definition of the teachings is, as stated in 'the radiant one': 'it well teaches the three trainings, is endowed with the three seals, is virtuous in the beginning, middle, and end, the wise know it as the buddha's word.' that is, it well teaches the three trainings (discipline, concentration, and wisdom), possesses the three seals (all phenomena are without self, all compounded things are impermanent, all contaminated things are suffering), and is virtuous in the beginning, middle, and end. therefore, all phenomena are without self, all compounded things are impermanent, and all contaminated things are suffering, these are the three seals in terms of view. in addition, as stated in the 'individual liberation sutra': 'do no evil' etc. the sutra also says: 'the sacred dharma is virtuous in the beginning, virtuous in the middle, and virtuous in the end' etc. its meaning is that being virtuous in the beginning, middle, and end means the three of listening, contemplating, and meditating, or according to the 'explanation of reasoning', it is virtuous because the aggregates of discipline, concentration, and wisdom are completely without deficiency. good meaning means that the statement is complete and without error. good words and phrases mean that it enables understanding, so the expression is complete. unmixed means that it is not common with other dharmas. complete means that it is the antidote to all afflictions. completely pure means that it is liberated from the afflictions of one's own ground, the nature of the ground is liberated. completely purified means that the continuum is liberated by abandoning the latent tendencies of the afflictions of other grounds. in short, the sacred dharma is entering the sutra of the noble truths, allowing the subduing of afflictions, and not contradicting the law of dependent origination, which is the view of the common vehicle. and the uncommon view of the great vehicle is: as it is said in the sutra: 'emptiness and compassion are inseparable, whatever the mind cultivates well, that is the teaching of the buddha, the dharma, and the sangha.' therefore, the dharma to be explained is what the buddha taught.
【English Translation】 for example, treatises like the fifty-volume ones. the second is to fully explain the meaning of a single teaching, such as the 'ornament for clear realization'. to explain scattered contents, such as the 'vinaya matrika'. to explain the meaning of many teachings, such as the 'compendium of trainings' or the 'friendly letter'. in general, how to accomplish listening and teaching, and how to practice? the third of the general points is divided into three parts: the characteristics of the dharma to be explained, how to explain and listen to it, and exhortations to practice the dharma. the characteristics of the dharma to be explained: first, in order to become proficient in all that is knowable, it is taught to study various treatises, including those of outsiders. but mainly, in order to go on the path, one must listen to and teach the buddha's teachings—the sacred dharma. the definition of the teachings is, as stated in 'the radiant one': 'it well teaches the three trainings, is endowed with the three seals, is virtuous in the beginning, middle, and end, the wise know it as the buddha's word.' that is, it well teaches the three trainings (discipline, concentration, and wisdom), possesses the three seals (all phenomena are without self, all compounded things are impermanent, all contaminated things are suffering), and is virtuous in the beginning, middle, and end. therefore, all phenomena are without self, all compounded things are impermanent, and all contaminated things are suffering, these are the three seals in terms of view. in addition, as stated in the 'individual liberation sutra': 'do no evil' etc. the sutra also says: 'the sacred dharma is virtuous in the beginning, virtuous in the middle, and virtuous in the end' etc. its meaning is that being virtuous in the beginning, middle, and end means the three of listening, contemplating, and meditating, or according to the 'explanation of reasoning', it is virtuous because the aggregates of discipline, concentration, and wisdom are completely without deficiency. good meaning means that the statement is complete and without error. good words and phrases mean that it enables understanding, so the expression is complete. unmixed means that it is not common with other dharmas. complete means that it is the antidote to all afflictions. completely pure means that it is liberated from the afflictions of one's own ground, the nature of the ground is liberated. completely purified means that the continuum is liberated by abandoning the latent tendencies of the afflictions of other grounds. in short, the sacred dharma is entering the sutra of the noble truths, allowing the subduing of afflictions, and not contradicting the law of dependent origination, which is the view of the common vehicle. and the uncommon view of the great vehicle is: as it is said in the sutra: 'emptiness and compassion are inseparable, whatever the mind cultivates well, that is the teaching of the buddha, the dharma, and the sangha.' therefore, the dharma to be explained is what the buddha taught.
ུངས། སྡུད་པ་ པོས་བསྡུས། མཁས་གྲུབ་རྣམས་ཀྱིས་བཀྲལ། ལོ་པཎ་སྐྱེས་མཆོག་རྣམས་ཀྱིས་བསྒྱུར་བ་བླ་ མ་བརྒྱུད་པའི་མན་ངག་དང་ལུང་དང་ལྡན་པའི་རྒྱུད་སྡེའམ། བཀའམ་བསྟན་བཅོས་མདོ་སྡེ་ མངོན་པ་འདུལ་བའི་སྡེ་སྣོད་འདི་དང་འདི་འཆད་ཅེས་བྱའོ། ། 2-203 ༈ དེ་ལ་འཆད་ཉན་བྱེད་ཚུལ། གཉིས་པ་ལ། གང་གིས་འཆད་ཉན་བྱེད་པའི་སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མའི་མཚན་ཉིད། གང་ལ་བརྟེན་ནས་བཤད་པ་དང་ཉན་པའི་ཐབས། ཇི་ལྟར་བཤད་པ་དང་ཉན་པའི་ཚུལ་དང་ གསུམ་གྱི། ༈ གང་གིས་འཆད་ཉན་བྱེད་པའི་སློབ་དཔོན་དང་སློབ་མའི་མཚན་ཉིད། དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། ༈ སློབ་དཔོན་མཚན་ཉིད། སློབ་དཔོན་མཚན་ཉིད་ནི། གཞུང་སོ་སོར་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་ གསུངས་ཏེ། སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པར། བླ་མ་སྡོམ་ལ་གནས་ཤིང་མཁས། །ཞེས་པ་དང་། སྤྱོད་ འཇུག་ཏུ། རྟག་པར་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ནི། །ཐེག་ཆེན་དོན་ལ་མཁས་པ་དང་། །ཞེས་ དང་། སུམ་བརྒྱ་པར། ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན་ཞིང་འདུལ་བའི་ཆོ་ག་ཤེས། །ནད་པ་སྙིང་བརྩེ་ འཁོར་ནི་དག་པ་དང་། །ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་ཕན་འདོགས་རྩོམ་པ་དང་། །དུས་སུ་འདོམས་པ་ དེ་ལྟར་བླ་མར་བསྔགས། །ཞེས་དང་། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། བཤེས་གཉེན་དུལ་བ་ཞི་ཞིང་ཉེར་ ཞི་བ། །ཡོན་ཏན་ལྷག་པར་བརྩོན་བྱས་ལུང་གིས་ཕྱུག །དེ་ཉིད་རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་སྨྲ་མཁས་ ལྡན། །བརྩེ་བའི་བདག་ཉིད་སྐྱོ་བ་སྤངས་ལ་བསྟེན། །ཞེས་བསླབ་པ་གསུམ་ལ་སོགས་པའི་ ཆོས་བཅུ་ལྡན་དུ་བཤད་དོ། །དེ་དག་ཕལ་ཆེར་འཕགས་པའི་ཆོས་ཡིན་པས་ལྡན་པ་དཀའ་ ནའང་མེད་ཁ་མེད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་དགོས་པ་གསུམ་སྟེ། མཁས་པའི་ཡོན་ཏན། བརྩེ་བའི་ བསམ་པ། སྦྱོར་བ་བཟོད་པ་དང་ལྡན་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྡེ་སྣོད་ཀུན་ལ་མཁས་ན་ལེགས་ མོད་ཀྱི། འདིར་གང་འཆད་པའི་ཚིག་དོན་ལ་ལུང་རིགས་མན་ངག་དང་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་ བཤད་བྱ་ལ་མཁས་པ་དང་། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་བརྡ་དག་པ། གང་ནས་བཤད་ཀྱང་འབྲེལ་བ། ཇི་ ཙམ་བཤད་ཀྱང་འཐད་པ། འཆད་པའི་དབྱངས་སྙན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་འཆད་བྱེད་ ལ་མཁས་པ་དང་། སྒོ་གསུམ་དགེ་བས་ཀུན་གྱིས་བཀུར་བར་འོས་པའི་རང་གི་ཀུན་སྤྱོད་ལ་ མཁས་པ་དང་། ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་འཁོར་ལོའི་མདོ་ལས། དེ་བཞིན་སྣོད་མིན་ཉན་ཐོས་ཐེག་པ་ དག །ཐེག་ཆེན་བཤད་པ་ཐོས་ནས་རྨོངས་འགྱུར་ཞིང་། །ཆད་པར་ལྟ་ལ་ངན་སོང་ལྟུང་འགྱུར་ 2-204 བས། །དེས་ན་དབང་པོ་བརྟགས་ཏེ་ཆོས་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་པ་ལྟར་སློབ་མའི་ཀུན་སྤྱོད་དམ་ མཚན་ཉིད་ལ་མཁས་པའི་སྒོ་ནས་ཀུན་སྤྱོད་ལ་མཁས་པའོ། ། གཉིས་པ་ནི། སེམས་ཅན་ ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ལ་བཞག་འདོད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་ན་རབ། དེ་ཙམ་མེད་ནའང་ དཔེ་མཁྱུད་མེད་ཅིང་ཟང་ཟིང་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་གང་འཆད་པའི་དོན་དེ་ལེགས་པར་ཤེས་ན་ སྙམ་པའི་སྙིང་རྗེ་དང་ལྡན་པ་དགོས་སོ
【現代漢語翻譯】 總集。 由…彙集，智者成就者們闡釋，譯師聖賢們翻譯，具備上師傳承的口訣和教證的續部，或佛語，或論著，經藏、論藏、律藏，將要講解此等。 2-203 下面講述講經聞法的方式。 分為兩部分：一是講經聞法的上師和弟子的特徵；二是依靠什麼來講解和聽聞的方法；三是如何講解和聽聞的方式。 講經聞法的上師和弟子的特徵。 第一部分分為兩點： 上師的特徵。 關於上師的特徵，各種經論中說法不一。《二十頌》中說：『上師安住于律儀，且精通。』《入行論》中說：『恒常行善之善知識，通達大乘意義者。』《三百頌》中說：『具戒且知調伏儀軌，慈悲病人眷屬清凈，於法與利皆能助益，適時教誡如是贊為上師。』《經莊嚴論》中說：『善知識調柔寂靜且極寂靜，精勤修持殊勝功德，通曉教理，善於言辭，具大悲心，不懈怠，應依止。』如是宣說了具備三學等十種功德。雖然這些大多是聖者的功德，難以完全具備，但作為不可或缺的條件，需要具備三個方面：精通的功德，慈悲的意念，以及忍耐的修行。 第一點是：如果精通一切藏經固然最好，但此處需要精通所講內容的詞句和意義，具備教證、理證和口訣；精通表達的語言文字；無論從何處講起都能聯繫貫通；無論講多久都合理恰當；以及精通以悅耳的聲音等方式進行講解；精通以身語意三門行善而受到眾人尊敬的行為；如《不退轉法輪經》所說：『如是不堪為器之聲聞乘者，聽聞大乘之說則會迷惑，持斷見且墮入惡趣，因此應觀察根器而說法。』因此，要通過精通弟子的行為或特徵來精通行為。 第二點是：如果具備將一切眾生安置於大菩提的慈悲心固然最好，如果不能做到那樣，也需要具備不虛偽、不貪圖財物，只是希望自己所講的內容能被很好理解的慈悲心。 2-204
【English Translation】 Collection. Compiled by... explained by wise and accomplished individuals, translated by esteemed translators, possessing the oral instructions and scriptural authority of the lineage of gurus, the tantras, or the words of the Buddha, or treatises, the Sutra Pitaka, Abhidhamma Pitaka, Vinaya Pitaka, these and others will be explained. 2-203 Now, the manner of teaching and listening to the Dharma. Divided into two parts: first, the characteristics of the teacher and student who engage in teaching and listening; second, the methods of explaining and listening based on what; third, how to explain and listen. The characteristics of the teacher and student who engage in teaching and listening. The first part is divided into two points: The characteristics of the teacher. Regarding the characteristics of the teacher, various scriptures state differently. The 'Twenty Verses' states: 'The guru abides in discipline and is learned.' The 'Guide to the Bodhisattva's Way of Life' states: 'A spiritual friend who is always virtuous, skilled in the meaning of the Great Vehicle.' The 'Three Hundred Verses' states: 'Possessing morality and knowing the rituals of discipline, compassionate to the sick and with a pure retinue, benefiting in Dharma and material things, admonishing at the right time, such is praised as a guru.' The 'Ornament of the Sutras' states: 'A spiritual friend is tamed, peaceful, and extremely peaceful, diligently striving for superior qualities, rich in scriptural knowledge, skilled in speaking, possessing great compassion, abandoning weariness, one should rely on such a one.' Thus, it is explained to possess ten qualities including the three trainings. Although these are mostly the qualities of noble beings, difficult to fully possess, but as indispensable conditions, three aspects are needed: the quality of being learned, the intention of compassion, and the practice of patience. The first point is: if one is learned in all the Tripitaka, that is best, but here it is necessary to be learned in the words and meanings of what is being taught, possessing scriptural authority, reasoning, and oral instructions; to be proficient in the language of expression; to be able to connect and integrate no matter where one starts; to be reasonable and appropriate no matter how long one speaks; and to be proficient in explaining with a pleasant voice, etc.; to be proficient in conduct that is respected by all through the virtue of body, speech, and mind; as the 'Sutra of the Unwavering Wheel' states: 'Likewise, those of the Hearer Vehicle who are not suitable vessels, hearing the teachings of the Great Vehicle will become confused, hold to nihilistic views, and fall into evil destinies, therefore, one should teach the Dharma after examining their faculties.' Therefore, one must be proficient in conduct by being proficient in the conduct or characteristics of the students. The second point is: it is best to have the compassion of wanting to place all sentient beings in the great enlightenment, but if one cannot do that, one needs to have the compassion of not being deceitful or greedy for wealth, but simply hoping that what one is teaching can be well understood. 2-204
། །གསུམ་པ་ནི།འཆད་དུས་ཀྱི་ངལ་དུབ་དང་དཀའ་ ལས་ལ་སྐྱོ་བ་མེད་པའི་བཟོད་པ། སློབ་མས་དྲི་བ་བཟོད་པ། གཞན་གྱིས་བརྩད་པར་བཟོད་ ཅིང་ལན་འདེབས་ནུས་པའོ། ། ༈ སློབ་མའི་མཚན་ཉིད། གཉིས་པ་སློབ་མའི་མཚན་ཉིད་ལ། ཉན་པ་པོ་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་གསུམ་ལས། རབ་ ནི། རྣམ་བཤད་རིགས་པར་གསུངས་པའི་སྤྱོད་ལམ། མི་སྡུག་པ་ལ་སོགས་པ་བཅུ་གསུམ་ དང་། ང་རྒྱལ་དང་ནི་མ་དད་དང་། །དོན་ཏུ་གཉེར་བ་མེད་ཉིད་དང་། །ཕྱི་རོལ་རྣམ་གཡེང་ ནང་བསྡུས་དང་། །སྐྱོ་བ་ཉན་པའི་དྲི་མ་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར་སྐྱོན་དྲུག་དང་། སྣོད་ཁ་སྦུབ་ལྟར་ གཉིད་རྨུགས་དང་རྣམ་གཡེང་ཅན་ལ་ཆོས་ཀྱི་ཆར་མི་འབབ་པ་དང་། མི་རྩང་པས་སྦགས་པ་ ལྟར་ཚུལ་མིན་ཡིད་ལ་བྱེད་པས་བབ་ཀྱང་སྐྱོན་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་དང་། ཞབས་བརྡོལ་ལྟར་ བརྗེད་ངས་པས་བབ་ཀྱང་མི་གནས་པ་དང་གསུམ་མོ། །དེའི་གཉེན་པོར་ལེགས་པར་ཉོན་ལ་ ཡིད་ལ་ཟུང་ཤིག ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྐྱོན་རྣམས་དང་མི་ལྡན་ཞིང་། བཞི་བརྒྱ་པ་ ལས། གཟུར་གནས་དོན་གཉེར་བློ་ལྡན་པ། །ཉན་པོ་སྣོད་ཅེས་བྱ་བར་བརྗོད། །ཅེས་པ་ལྟར་ རྟོགས་པར་ནུས་པའི་བློ་གྲོས་དོན་དུ་གཉེར་བའི་འདུན་པ། ང་རྒྱལ་མེད་པའི་གུས་པ་དང་ ལྡན་པའོ། །འབྲིང་ནི། མཚན་ཉིད་དེ་དག་མ་ཚང་ཡང་དོན་གོ་བར་ནུས་པས་ཉན་ན་ཕན་ཡོན་ ཆེན་པོ་ཡོད་དེ། དགེ་བསྲུངས་ཀྱིས་ཆོས་བསྟན་པ་ལ་དྲང་སྲོང་རྣམས་ཀྱིས་ཕག་ཉན་བྱས་ འབྲས་བུ་འཐོབ་པ་ལྟ་བུའོ། །ཐ་མ་ནི། དོན་མ་གོ་ཡང་དད་པས་ཆོས་ཉན་པ་ལ་བསོད་ནམས་ 2-205 ཆེན་པོར་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་དགའ་ཆུ་སྲི ན་དུ་གྱུར་པའི་གཏམ་རྒྱུད་བཞིན་ནོ། ། ༈ གང་ལ་བརྟེན་ནས་བཤད་པ་དང་ཉན་པའི་ཐབས། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་སློབ་དཔོན་གྱིས་གང་ལ་བརྟེན་ནས་འཆད་པའི་ ཐབས་ནི། རྣམ་བཤད་རིགས་པར། མདོ་དོན་སྨྲ་བ་དག་གིས་ནི། དགོས་པ་བསྡུས་པའི་དོན་ བཅས་དང་། །ཚིག་དོན་བཅས་དང་མཚམས་སྦྱོར་བཅས། །བརྒལ་ལན་བཅས་པས་བསྙད་ པར་བྱ། །ཞེས་པས་ཐོག་མར་དགོས་པ་བརྗོད་པས་ཉན་འཛིན་སོགས་ལ་འབད་པར་འགྱུར་ བས་དགོས་པ་བཤད་དོ། །དེའང་བསྡུས་དོན་ལས་རྟོགས་པས་བརྗོད་བྱའི་དོན་དྲིལ་ནས་ བཤད་དོ། ། དེའང་ཚིག་དོན་ལས་རྟོགས་པས་ཚིག་དོན་བཤད་གཞི་བཟུང་སྟེ། དྲིས་ལན་གྱི་ སྒོ་ནས་སམ། དོན་གཅིག་ལ་མིང་དུ་མ་དང་། མིང་གཅིག་གིས་དོན་དུ་མ་ལ་འཇུག་པ་དང་། སྒྲའི་ཟུར་གཅིག་ལ་དྲངས་ཏེ་འཆད་པ་དང་།ཡི་གེ་བསྒྱུར་ནས་འཆད་པ་དང་། དགག་སྒྲ་ཁོང་ ནས་བྱུང་སྟེ། ཚིག་བསྒྱུར་ནས་འཆད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །གཉིས་པ་སློབ་མས་གང་ལ་བརྟེན་ ནས་མཉན་ཐབས་ནི། ཕྱིའི་རྐྱེན་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ཐབས་ལ་མཁས་པ་བསྟེན་ནས་ནང་ གི་རྐྱེན་རྣ་བ་ཀླགས་ཏེ། མཉན་ཅིང་ཐོས་པའི་དོན་སེམས་པ་དང་། མདོ་བསྟན་བཅོས་ལྟ་བ་ དང་། མཁས་པ
【現代漢語翻譯】 第三，是對於講法時的疲勞和困難不感到厭倦的忍耐，忍耐學生提出的問題，忍耐他人的辯論並能回答。 學生的特徵 第二是學生的特徵。聽法者分為上、中、下三等。上等是《釋量論》中所說的行為：不悅意等十三種，以及『我慢與不信，不求意義與，外散內不攝，厭倦是聽法之垢』。如是六種過失。如同倒扣的容器，昏睡和散亂之人無法得到佛法的甘霖。如同不乾淨的容器，以不如理作意染污，即使降下也會變得有缺陷。如同底部有洞的容器，健忘之人即使得到也無法保持。以上三種過失。對此的對治是『好好聽聞並銘記於心』。如是所說。不具備這些過失，如《四百論》所說：『公正求義具慧者，是為聽者之法器』。如是具有能夠理解的智慧，追求意義的意願，以及沒有我慢的恭敬。 中等是：即使不具備所有這些特徵，但如果能夠理解意義，聽法也能獲得巨大的利益。例如，善護（Dharmapala）講法時，仙人們像豬一樣聽法也能獲得果實。 下等是：即使不理解意義，但以信心聽法也能積累巨大的功德。例如，法喜（Dharma-nanda）轉世為水獺的故事。 依靠什麼來講法和聽法的方法 第二部分分為兩點。第一，上師依靠什麼來講法的方法。《釋量論》中說：『宣說經義者，應以攝義之義，詞義與連貫，辯駁與解答，而宣說之。』因此，首先陳述必要性，使聽眾努力聽聞和領會，所以要說明必要性。通過概括的意義來理解，所以要概括地講解所要表達的意義。通過詞義來理解，所以要抓住詞義進行講解。通過問答的方式，或者一個意義有多個名稱，一個名稱有多個意義，或者從聲音的一個角度來引導講解，或者通過改變文字來講解，或者從否定詞中產生，通過改變詞語來講解等等。 第二，學生依靠什麼來聽法的方法。依靠外在的善知識，善於使用方法，內在的條件是打開耳朵，聽聞並思考所聽聞的意義，閱讀經論，親近智者。
【English Translation】 Third, is the patience of not being weary of the fatigue and difficulties of teaching, enduring the questions of students, and enduring the debates of others and being able to answer. Characteristics of a Student Second is the characteristics of a student. Listeners are divided into three categories: superior, intermediate, and inferior. The superior is the conduct spoken of in the Pramanavarttika (Commentary on Valid Cognition): the thirteen undesirable qualities, and 'Pride and disbelief, not seeking meaning, external distraction and internal non-absorption, and weariness are the defilements of listening.' Thus, the six faults. Like an overturned vessel, rain of Dharma does not fall on those who are sleepy and distracted. Like an unclean vessel, even if it falls, it becomes flawed due to improper attention. Like a vessel with a hole in the bottom, even if it falls, it does not remain due to forgetfulness. These are the three. The remedy for this is 'Listen well and keep it in mind.' Thus it is said. Not possessing these faults, as the Four Hundred Verses says: 'An impartial, meaning-seeking, intelligent person is said to be a vessel for listening.' Thus, possessing the intelligence to be able to understand, the desire to seek meaning, and the respect without pride. The intermediate is: even if not all these characteristics are complete, if one is able to understand the meaning, there is great benefit in listening to the Dharma. For example, when Dharmapala taught the Dharma, the hermits who listened like pigs were able to obtain the fruit. The inferior is: even if one does not understand the meaning, there is great merit in listening to the Dharma with faith. For example, the story of Dharma-nanda being reborn as an otter. The Method of Teaching and Listening Based on What The second part is divided into two points. First, the method by which the teacher teaches based on what. In the Pramanavarttika: 'Those who speak of the meaning of the sutras should explain it with the meaning of summarizing the purpose, with the meaning of the words, with the connection, and with refutations and answers.' Therefore, first stating the necessity, making the listeners strive to listen and comprehend, so the necessity should be explained. Understanding through the summarized meaning, so the meaning to be expressed should be explained concisely. Understanding through the meaning of the words, so the basis for explaining the meaning of the words should be grasped. Through questions and answers, or one meaning having multiple names, one name applying to multiple meanings, or guiding the explanation from one aspect of the sound, or explaining by changing the letters, or arising from a negative word, explaining by changing the words, and so on. Second, the method by which the student listens based on what. Relying on the external condition of a virtuous spiritual friend who is skilled in methods, the internal condition is opening the ears, listening and contemplating the meaning of what is heard, reading the sutras and treatises, and associating with the wise.
་ལ་འདྲི་བས་བསྐྱང་པར་བྱ་ཞིང་བསམ་པ་དང་བསྒོམ་པ་ལ་འབད་པར་བྱའོ། ། ༈ ཇི་ལྟར་བཤད་པ་དང་ཉན་པའི་ཚུལ། གསུམ་པ་ལ་སྦྱོར་དངོས་རྗེས་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱིས། དམ་ཆོས་ པད་དཀར་ལས། མཁས་པ་དུས་སུ་སེམས་པར་བྱེད་པ་ན། །ཁང་པུར་ཞུགས་ཏེ་དེ་བཞིན་ སྒོ་བཅད་ནས། །ཆོས་འདི་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་ཚུལ་བཞིན་ལྟ། །ལངས་ནས་ཞུམ་པ་མེད་པའི་ སེམས་ཀྱིས་ཤོད། །ཅེས་པ་དང་། གཙང་ཞིང་ཡིད་དུ་འོང་པ་ཡིས་ས་ཕྱོགས་སུ། །ཡངས་ པའི་སྟན་ནི་རབ་ཏུ་བཤམས་བཏིང་ནས། །བཟང་པོའི་ཚོན་གྱིས་ལེགས་པར་ཁ་བསྒྱུར་བའི། །ཆོས་གོས་གཙང་མ་དེས་ནི་རབ་བསྒོས་ནས། །ཞེས་པ་ནས། རྐང་བཏེགས་བཅས་པའི་ཁྲི་ 2-206 ལ་རབ་འདུག་སྟེ། །རྐང་པ་ལེགས་པར་བཀྲུས་ཏེ་སྟེང་འཛེགས་ནས། །གདོང་དང་བཞིན་གྱི་ མདངས་ནི་རབ་སྣུམ་ཞིང་། །ཆོས་ཀྱི་སྟན་དེ་ལ་ནི་རབ་འདུག་ནས། །སེམས་ཅན་ལྷག་པར་ རྩེ་གཅིག་གྱུར་རྣམས་ལ། །གཏམ་མང་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀུན་ཏུ་སྟོན། །ཞེས་པ་ལྟར་བཀོད་པ་ བཤམ་པ་དང་། དཀོན་མཆོག་ལ་གསོལ་བ་གདབ་པ་དང་། བདུད་ཚར་གཅོད་པའི་གཟུངས་ བློ་གྲོས་རྒྱ་མཚོས་ཞུས་པ་ལས་འབྱུང་པ་ལྟར་རམ། ཡུམ་གྱི་བསྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་པས་བར་ ཆད་བསལ་ནས་བཤད་པར་བྱའོ། ། ཉན་པ་པོས། སྐྱེས་རབས་ལས། རབ་ཏུ་དམའ་བའི་ སྟན་ལ་འདུག །དུལ་བའི་དཔལ་ནི་རྣམ་པར་བསྐྱེད། །དགའ་དང་ལྡན་པའི་མིག་གིས་ལྟ། །ཚིག་གི་བདུད་རྩི་འཐུང་པ་བཞིན། །གུས་པ་བསྐྱེད་དེ་རྩེ་གཅིག་ཏུ། །རབ་ཏུ་དང་བ་དྲི་མེད་ ཡིད། །ནད་པས་སྨན་པའི་ཚིག་ཉན་བཞིན། །རིམ་གྲོ་བསྐྱེད་དེ་ཆོས་ཉོན་ཅིག །ཅེས་པ་ལྟར། སྒོ་གསུམ་གུས་པས་ཉན་ཅིང་། གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་མདོ་ལས། འཇིག་རྟེན་ སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་བརྒྱ་ལམ་སྟེ། །མི་ཡི་ལུས་ནི་ཚོགས་ཀྱིས་རྙེད་པ་ཡིན། །ཀྱེ་མ་དད་པ་ དང་ནི་ཆོས་ཉན་པ། །འདི་འདྲ་བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཡང་རྙེད་པར་དཀའ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཆོས་ ཉན་པའི་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ལ་དགའ་བ་དང་བཅས་ཏེ་མཉན་པར་བྱའོ། ། གཉིས་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླང་ཏེ་ཆོས་འཆད་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་ ཆེད་དུ་ཡོན་འབུལ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྦྱིན་པ་དང་། འཆད་ཉན་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོང་བའི་ ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། དཀའ་སྤྱད་ལ་མི་སྐྱོ་བའི་བཟོད་པ་དང་། འཆད་ཉན་ལ་སྤྲོ་བའི་བརྩོན་ འགྲུས་དང་། ཆོས་དོན་ལ་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་བསམ་གཏན་དང་། ཆོས་རབ་ཏུ་འབྱེད་པའི་ ཤེས་རབ་སྟེ་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ལྡན་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། ། གསུམ་པ་ནི། ནོངས་པ་བཟོད་པར་གསོལ་བ་དང་། དགེ་བ་བསྔོས་ལ་ཉན་པ་པོས་ གཏང་རག་གི་ཕྱག་བྱའོ། ། 2-207 ༈ ཆོས་དོན་བསྒྲུབ་པར་གདམས་པ། གསུམ་པ་ཆོས་དོན་བསྒྲུབ་པར་གདམས་པ་ནི། དེ་ལྟ་བུའི་ཐོས་བསམ་ལམ་དུ་འགྲོ་བ་ ལ། མཛོད་དུ། ཚུལ་གནས་ཐོས་དང་བསམ་ལྡན་པ
【現代漢語翻譯】 應當通過提問來引導，並努力進行思考和禪修。
如何講述和聽聞佛法的方法 分為三個部分：預備、正行和結行。首先是預備階段： 講者（Slob dpon）應如《妙法蓮華經》（Dam chos pad dkar）中所說：『智者于適當時機思維，進入房間后關閉門窗，如實觀察一切法，起身以無畏之心宣說。』以及『在清凈宜人的地方，鋪設寬廣的坐墊，用美好的色彩裝飾，穿上乾淨的法衣。』從『坐在帶腳墊的法座上，洗凈雙腳后登上，面容煥發光彩，安坐於法座之上，為特別專注的眾生，講述各種各樣的故事。』那樣佈置場地。 向三寶祈禱，並如《大慧海請問經》（Blo gros rgya mtshos zhus pa）中所述，或者通過修持度母（Yum）等方式消除障礙后，再進行講述。聽法者應如《本生經》（Skyes rabs）中所說：『坐在低矮的座位上，展現調伏的威儀，以喜悅的目光注視，如飲甘露般聆聽言辭。生起恭敬，一心一意，以清凈的意樂，如病人聽從醫生的囑咐般，恭敬地聽聞佛法。』那樣，以身語意三門恭敬地聽聞。 如《秘密不可思議經》（Gsang ba bsam gyis mi khyab pa'i mdo）中所說：『世間諸佛出現百千道，人身難得如聚沙成塔。嗚呼，信心與聽聞佛法，如此之緣百千劫亦難遇。』因此，應歡喜于聽聞佛法的因緣聚合。
其次是正行階段：應以菩提心（Byang chub sems）為出發點來講解佛法，爲了佛法而行供養等佈施，持守戒律以避免講法和聽法中的不利因素，以不畏艱難的忍耐，以樂於講法和聽法的精進，以心專注于佛法之義的禪定，以及以能辨別佛法的智慧，來修持六度（Phar phyin drug）。
最後是結行階段：請求寬恕過失，迴向功德，聽法者行感謝之禮。
關於修持佛法之義的建議 第三是關於修持佛法之義的建議：爲了使如此的聞思融入修行，如《俱舍論》（Mdzod）中所說：『安住正道，具足聞思。』
【English Translation】 One should be guided by asking questions and strive to think and meditate.
How to Teach and Listen to the Dharma It is divided into three parts: preparation, main practice, and conclusion. The first is the preparation stage: The teacher (Slob dpon) should, as stated in the 'Lotus Sutra' (Dam chos pad dkar): 'The wise person should contemplate at the appropriate time, enter the room and close the doors, observe all dharmas as they are, rise up and speak with a fearless mind.' And 'In a clean and pleasant place, spread out a wide cushion, decorate it with beautiful colors, and wear clean Dharma robes.' Arrange the space as described from 'Sitting on a throne with footrests, washing the feet thoroughly before ascending, with a radiant face and complexion, sitting comfortably on the Dharma seat, tell various stories to beings who are particularly focused.' Pray to the Three Jewels and, as described in the 'Sutra Requested by Sagacious Ocean' (Blo gros rgya mtshos zhus pa), or by practicing Tara (Yum) and other methods to eliminate obstacles, then teach. The listener should, as stated in the 'Jataka Tales' (Skyes rabs): 'Sit on a low seat, display the splendor of discipline, look with joyful eyes, and listen to the words as if drinking nectar. Generate respect, be single-minded, with a pure and joyful mind, listen to the Dharma with reverence, as a patient listens to the doctor's instructions.' Listen with respect through the three doors of body, speech, and mind. As stated in the 'Inconceivable Secret Sutra' (Gsang ba bsam gyis mi khyab pa'i mdo): 'A hundred thousand paths lead to the appearance of Buddhas in the world, and a human body is as rare as piling sand into a tower. Alas, faith and listening to the Dharma, such opportunities are difficult to find even in hundreds of thousands of kalpas.' Therefore, one should rejoice in the gathering of conditions for listening to the Dharma.
Secondly, the main practice stage: One should explain the Dharma with Bodhicitta (Byang chub sems) as the starting point, practice generosity such as making offerings for the sake of the Dharma, uphold morality to avoid unfavorable factors in teaching and listening to the Dharma, with patience that does not fear difficulties, with diligence that is happy to teach and listen to the Dharma, with Samadhi that focuses the mind on the meaning of the Dharma, and with wisdom that can discern the Dharma, cultivate the six perfections (Phar phyin drug).
Finally, the concluding stage: Request forgiveness for faults, dedicate the merit, and the listener makes a gesture of gratitude.
Advice on Practicing the Meaning of the Dharma Third is the advice on practicing the meaning of the Dharma: In order to integrate such hearing and thinking into practice, as stated in the 'Abhidharmakosha' (Mdzod): 'Abiding in the right path, possessing hearing and thinking.'
། །བསྒོམ་པ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱོར། །ཞེས་པས་ གཞི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་དག་ལ་བརྟེན་དགོས་ཏེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་རྒྱལ་པོར། ཇི་སྙེད་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་ པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱང་། །ཐོས་པས་རྒྱགས་པས་ཚུལ་ཁྲིམས་མི་བསྲུང་ན། །ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་ པ་ངན་འགྲོར་དེ་འགྲོ་སྟེ། །དེ་ལ་ཐོས་པ་མང་པོས་སྐྱོབ་མི་ནུས། །ཞེས་སོ། །མང་ཐོས་ཚུལ་ གནས་ཀྱང་བསམ་སྒོམ་དང་འབྲེལ་དགོས་ཏེ། བཙུན་པ་ཆོས་ལ་གནས་པའི་དགེ་སློང་ཞེས་ བྱ་བའི་མདོ་ལས་བསྒོམ་པ་ལ་མ་བརྟེན་པ་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་འབའ་ཞིག་གིས་ཀྱང་ཆོས་ ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་ལ། ཐོས་པ་དང་སེམས་པ་ལ་མ་བརྟེན་པར་བསྒོམ་པ་ལ་སྦྱོར་བ་འབའ་ ཞིག་གིས་ཀྱང་ཆོས་ལ་གནས་པ་མ་ཡིན་གྱི། གཉི་ག་ལ་བརྟེན་ཏེ་གཉི་ག་ལ་གནས་ན་ཆོས་ ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །ཐོས་བསམ་བསྒོམ་པ་ལ་འཇུག་པའི་རིམ་པ་ནི། ཞི་ལྷས། བཟོད་བྱ་ཐོས་པ་བཙལ་བར་བྱ། །དེ་ནས་ནགས་སུ་གནས་པར་བྱ། །མཉམ་པར་གཞག་ལ་ བརྩོན་བྱ་ཞིང་། །མི་སྡུག་ལ་སོགས་བསྒོམ་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །སོ་སོ་ཐར་པར་ཡང་། མང་དུ་ ཐོས་པ་ནགས་ཀྱི་ནང་དག་ཏུ། །ལང་ཚོ་ཡོལ་བ་རྣམས་ཀྱི་གནས་པ་བདེ། །ཞེས་པ་ལྟར་རོ། ། ༈ བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཇི་ལྟར་བྱུང་པའི་ཚུལ་དངོས། སྤྱིའི་གཞི་ལ་གཉིས་ཏེ། སྤྱིར་འཇིག་རྟེན་ཆོས་ཇི་ལྟར་བྱུང་ཚུལ། ཁྱད་པར་བོད་ཡུལ་ དུ་ཇི་ལྟར་བྱུང་ཚུལ་ལོ། ༈ སྤྱིར་འཇིག་རྟེན་ཆོས་ཇི་ལྟར་བྱུང་ཚུལ། དང་པོ་ལ། སྤྱིར་བྱང་སེམས་ཀྱིས་རྫོགས་སྨིན་སྦྱངས་ནས་འཚང་ རྒྱ་ཞིང་། དེས་ཆོས་སྟོན་པ་ཡིན་ལ། འདི་ལ་གསུམ་སྟེ། སྤྱིར་བསྐལ་པ་གང་ལ་སངས་རྒྱས་ འབྱུང་ཚུལ། ཁྱད་པར་དུ་བསྐལ་པ་འདི་ལ་སངས་རྒྱས་བྱོན་ཚུལ། ཁྱད་པར་དུ་མི་མཇེད་དུ་ ཐུབ་པའི་དབང་པོ་བྱོན་ཚུལ་ལོ། ། ༈ སྤྱིར་བསྐལ་པ་གང་ལ་སངས་རྒྱས་འབྱུང་ཚུལ། དང་པོ་ལ། སྤྱིར་བསྐལ་པ་ལ་སྒྲོན་བསྐལ་དང་མུན་བསྐལ་གཉིས་ལས། སྒྲོན་བསྐལ་ལ་ སངས་རྒྱས་འབྱུང་གི་མུན་བསྐལ་ལ་མི་འབྱུང་ངོ་། །སྒྲོན་བསྐལ་བསྐལ་པ་བཟང་པོ་ལ་སངས་ 2-208 རྒྱས་སྟོང་དང་ལྔ།དེ་ནས་མུན་བསྐལ་བསྐལ་ཆེན་དྲུག་ཅུ། དེ་ནས་སྒྲོན་བསྐལ་སྙན་པ་ཆེན་པོ་ སངས་རྒྱས་ཁྲི། དེ་ནས་མུན་བསྐལ་ཁྲི་འདས་པ་དང་བསྐལ་པ་སྐར་མ་ལྟ་བུ་ལ་སངས་རྒྱས་ བརྒྱད་ཁྲི། དེ་ནས་མུན་བསྐལ་ སུམ་བརྒྱ། དེ་ནས་སྒྲོན་བསྐལ་ཡོན་ཏན་བཀོད་པ་ལ་སངས་རྒྱས་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ འབྱུང་བར་བསྐལ་བཟང་ལས་བཤད་དོ། ། ༈ ཁྱད་པར་དུ་བསྐལ་པ་འདི་ལ་སངས་རྒྱས་བྱོན་ཚུལ། གཉིས་པ་ནི། སྙིང་རྗེ་པད་དཀར་ལས། སྔོན་བྱུང་པ་དང་འདས་པའི་དུས་ན། འཇིག་རྟེན་ གྱི་ཁམས་འདིར་བསྐལ་པ་ཆེན་པོ་འཛིན་པ་ལ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་རྩིབས་ཀྱི་མུ་ ཁྱུད་ཅེས་བྱ་བ་སྲས་སྟོང་དང་རྒྱལ་ཕྲན་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་དང་བཅས་པ་བྱུང་། དེའི་མད
【現代漢語翻譯】 『致力於禪修』意味著 根本在於清凈的戒律。正如《三昧王經》所說：『無論以何種方式證得菩提，如果因博學而自滿，不守護戒律，那麼破戒之人將墮入惡道，再多的學識也無法救贖。』因此，即使博學多聞，也必須與思維和禪修相結合。《持法比丘經》中說：『不依賴禪修，僅憑博學和思維，不能安住於法；不依賴博學和思維，僅致力於禪修，也不能安住於法；只有依賴兩者，安住于兩者，才能安住於法。』 進入聞、思、修的次第，寂天菩薩說：『首先應尋求可忍受的聽聞，然後居住於森林，精勤于禪定，修習不凈觀等。』《別解脫經》中也說：『多聞之人，在森林中度過晚年，是安樂的。』 正要講述如何產生所要修持的法。 總的來說，有兩個方面：一是世界上的佛法是如何產生的，二是特別地，在西藏是如何產生的。 首先，普遍而言，是菩薩通過圓滿、成熟和凈化而證悟成佛，然後由佛陀來宣講佛法。這又分為三個方面：一是普遍而言，在哪個劫（kalpa）會產生佛陀，二是在這個劫特別地有佛陀出現，三是在娑婆世界特別地有釋迦牟尼佛出現。 首先，劫（kalpa）分為明劫和暗劫兩種。佛陀只會在明劫出現，而不會在暗劫出現。在明劫，也就是賢劫（bhadrakalpa）中，會有一千零五尊佛陀出現。之後是六十個大暗劫。然後是明劫，即大名聞劫，會出現一萬尊佛陀。之後是經歷一萬個暗劫，以及像星星一樣多的劫，會出現八萬尊佛陀。之後是三百個暗劫。然後是明劫，即功德莊嚴劫，會出現八萬四千尊佛陀。這是《賢劫經》中所說的。 第二，關於在這個劫特別地有佛陀出現：在《悲華經》中說：『在過去和未來的時代，在這個世界中，有一個大劫名為執持。當時有一位轉輪聖王，名為無盡輪，他有一千個兒子和八萬四千個小國王。』
【English Translation】 『To diligently engage in meditation』 means The foundation lies in pure discipline. As stated in the Samadhiraja Sutra: 『However one attains enlightenment through various Dharmas, if one does not uphold discipline due to being bloated with learning, then the undisciplined one will go to the lower realms, and much learning cannot save them.』 Therefore, even with extensive learning, it must be combined with contemplation and meditation. The Sutra of the Monk Who Abides in the Dharma states: 『Not relying on meditation, merely through learning and thinking, one does not abide in the Dharma; not relying on learning and thinking, merely engaging in meditation, one does not abide in the Dharma; only by relying on both, abiding in both, does one abide in the Dharma.』 The order of engaging in listening, contemplation, and meditation is as follows: Shantideva says, 『First, one should seek tolerable listening, then reside in the forest, diligently engage in meditation, and meditate on the unattractive and so on.』 The Pratimoksha also states, 『It is blissful for those who have much learning to dwell in the forest in their old age.』 Now, to explain how the Dharma to be practiced actually arose. Generally, there are two aspects: how Dharma generally arose in the world, and how it arose specifically in Tibet. Firstly, in general, Bodhisattvas attain Buddhahood through completion, maturation, and purification, and then the Buddhas teach the Dharma. This has three aspects: generally, in which kalpa Buddhas appear; specifically, Buddhas appearing in this kalpa; and specifically, Shakyamuni appearing in this world. Firstly, kalpas are generally divided into bright kalpas and dark kalpas. Buddhas appear in bright kalpas but not in dark kalpas. In the bright kalpa, the Bhadrakalpa, one thousand and five Buddhas will appear. Then there are sixty great dark kalpas. Then there is a bright kalpa, the Great Renown Kalpa, in which ten thousand Buddhas will appear. Then, after ten thousand dark kalpas and kalpas like stars, eighty thousand Buddhas will appear. Then there are three hundred dark kalpas. Then, in the bright kalpa, the Qualities Arrayed Kalpa, eighty-four thousand Buddhas will appear, as stated in the Bhadrakalpika Sutra. Secondly, regarding the appearance of Buddhas specifically in this kalpa: The Karunapundarika Sutra states: 『In the past and future times, in this world, there was a great kalpa called Holding. At that time, there was a Chakravartin king named Endless Wheel, who had one thousand sons and eighty-four thousand minor kings.』
ུན་ ན་འདོན་གྱི་གཙོ་བོ་བྲམ་ཟེ་རྒྱ་མཚོའི་རྡུལ་ཞེས་བྱ་བ་སྲས་བརྒྱད་ཅུ་དང་སློབ་མ་བྲམ་ཟེ་སྟོང་ དང་བཅས་པ་ཡོད་དོ། །དེའི་སྲས་བྲམ་ཟེ་རྒྱ་མཚོའི་སྙིང་པོ་སངས་རྒྱས་པའི་སངས་རྒྱས་རིན་ ཆེན་སྙིང་པོས་མེ་ལོང་བཀོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་གི་བཀོད་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་བསྟན་ནས། གང་བཟང་པ་འདམ་དུ་བཅུག་ པས་རྒྱལ་པོ་འཁོར་བཅས་དད་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་བཟུང་ཞིང་སེམས་བསྐྱེད་པས་རྒྱལ་ པོ་བདེ་བ་ཅན་དུ་སངས་རྒྱས་ཚེ་དཔག་མེད་དུ་ལུང་བསྟན་པ་ནས། བྲམ་ཟེ་རིག་བྱེད་ཀློག་ པ་སྟོང་གི་དང་པོའི་བར་དུ་ལུང་བསྟན་ནོ། །དེའི་རྗེས་ལ་རིག་བྱེད་ཀློག་པ་སྟོང་གི་གཉིས་པ་ སྐར་མ་སྐྱོང་བསྐལ་བ་བཟང་པོའི་སངས་རྒྱས་དང་པོ་འཁོར་བ་འཇིག་གོ།དེ་བཞིན་དུ་དགུ་ བརྒྱ་དགུ་བཅུ་རྩ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དུ་ལུང་བསྟན་ནོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་རྒྱ་མཚོའི་རྡུལ་གྱི་བསྙེན་ བཀུར་བ་ལྔ་བསྐལ་བཟང་གི་སངས་རྒྱས་སུ་ལུང་བསྟན་ནོ། །དེ་ནས་རིག་བྱེད་ཀློག་པ་སྟོང་ གི་ཐ་མས་ཐུབ་པ་སྟོང་དང་བཞི་པོ་དེ་དག་གི་སྐུ་ཚེ་དང་གདུལ་བྱ་ལ་སོགས་པ་དེ་ཙམ་དུ་གྱུར་ ཅིག་ཅེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་པས་ལེགས་སོ་གནང་སྟེ་སངས་རྒྱས་གསལ་མཛད་དུ་ལུང་བསྟན་ 2-209 ནོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེ་རྒྱ་མཚོའི་རྡུལ་གྱིས་ཞིང་མ་དག་པ་མི་མཇེད་འདིའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ ཐུགས་རྗེས་ལྷག་པར་གཟིགས་ནས་སྨོན་ལམ་ལྔ་བརྒྱ་བཏབ་སྟེ། བདེན་སྟོབས་བརྗོད་པས་ སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ལེགས་སོ་གནང་སྟེ། བསྐལ་བཟང་གི་སངས་རྒྱས་བཞི་པ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པར་ ལུང་བསྟན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་བསྐལ་པ་འདི་ལ་སངས་རྒྱས་སྟོང་དང་ལྔ་འབྱུང་ངོ་ཞེས་བཤད་ དོ། །གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་མདོ་ལས། སྔོན་བྱུང་པ་འདས་པ་ན། སངས་རྒྱས་ ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་རིན་ཆེན་སྣ་ཚོགས་བཀོད་པའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱོན་ནོ། །དེའི་ཚེ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་ཡུལ་འཁོར་སྲུང་ཞེས་བྱ་བ། བཙུན་མོ་བདུན་འབུམ་ དང་སྲས་སྟོང་དུ་ཚང་བ་ཡོད། རྒྱལ་པོས་སངས་རྒྱས་འཁོར་དང་བཅས་པ་ལོ་བྱེ་བ་ཚང་པར་ བསྙེན་བཀུར་ཏེ་དགེ་སློང་རེ་རེ་ལ་གཡོག་གསུམ་གསུམ་ཕུལ་ནས་རྒྱལ་པོ་སྲས་དང་བཙུན་ མོར་བཅས་པ་སངས་རྒྱས་ལ་ཆོས་ཉན་ནས་སླར་རང་གི་ཁྱིམ་དུ་ཕྱིན་པ་དང་། བཙུན་མོ་ མ་སྨད་མའི་པང་པར་ཁྱེའུ་ཆོས་སེམས་དང་། དཔེ་མེད་མའི་པང་པར་ཁྱེའུ་ཆོས་ཀྱི་བློ་གྲོས་ གཉིས་འབྱུང་ངོ་། །དེ་དག་དང་བཅས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ལ་ཆོས་ཉན་ནོ། །དེའི་ཚེ་རྒྱལ་པོ་འདི་ སྙམ་དུ། གཞོན་ནུ་འདི་ཐམས་ཅད། བྱང་ཆུབ་ཞུགས་པ་ཤ་སྟག་ཡིན་ན། གང་ཐོག་མར་ སངས་རྒྱས་བརྟག་པར་བྱའོ་སྙམ་ནས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མིང་བྲིས་ནས་རིན་པོ་ཆེའི་བུམ་པར་ བཅུག་སྟེ། ཞག་བདུན་དུ་མཆོད་པ་བྱས་
【現代漢語翻譯】 那時，一位名為『婆羅門海塵』（Brahmin Ocean Dust）的導師，擁有八十位兒子和一千名婆羅門弟子。他的兒子『婆羅門海之精華』（Brahmin Ocean Essence），在如來『寶生』（Ratnasambhava）佛前，進入名為『明鏡莊嚴』（Mirror Arrangement）的禪定，展示了不可思議的佛土莊嚴。他將美好的事物放入泥土中，國王及其眷屬因此生起信心，護持佛土並生起菩提心。國王被授記在極樂世界成佛，號為『無量壽』（Amitayus）。從那時起，直到一千名誦讀《吠陀》者中的第一位都被授記。 此後，一千名誦讀《吠陀》者中的第二位，即『星宿守護』（Star Guardian），將在賢劫（Bhadrakalpa）的第一尊佛『拘留孫佛』（Krakucchanda）時成佛。同樣，直到九百九十八位都被授記。然後，五位侍奉『婆羅門海塵』的人被授記為賢劫的諸佛。之後，一千名誦讀《吠陀》者的最後一位祈願：愿這賢劫千佛中的后四尊佛，他們的壽命和所化度的眾生都如我所愿。佛陀應允並授記他為『光明照耀』（Illuminating Light）佛。 然後，『婆羅門海塵』以其慈悲，特別關注此娑婆世界（Sahaloka）的未凈土中的眾生，發了五百個愿，並說了真實語。佛陀應允並授記他為賢劫的第四尊佛『釋迦牟尼』（Shakyamuni）。因此，據說此賢劫將出現一千零五尊佛。 《秘密不可思議經》（Guhyācintyā Sūtra）中說：過去世，有一尊佛名為『功德無邊珍寶莊嚴王』（Guṇānantaratnarājavyūha），降臨於世。當時，有一位轉輪王名為『持國』（Dhṛtarāṣṭra），擁有七十萬妃嬪和一千個兒子。國王以種種供養服侍佛陀及其僧團長達百億年，並向每位比丘供養三位侍者。國王、王子和妃嬪都聽聞佛陀說法，然後返回自己的住所。一位妃嬪『無垢母』（Vimalā），懷抱著兒子『法意』（Dharmamati）；另一位妃嬪『無雙母』（Asamā），懷抱著兒子『法智』（Dharmamati）。他們都與國王一起聽聞佛陀說法。當時，國王心想：如果這些年輕人都發起了菩提心，我應該首先觀察誰將成佛。於是他寫下所有人的名字，放入一個寶瓶中，並供養了七天。
【English Translation】 At that time, there was a master named 'Brahmin Ocean Dust' (who had eighty sons and a thousand Brahmin disciples. His son, 'Brahmin Ocean Essence', in the presence of the Tathagata 'Ratnasambhava', entered the samadhi called 'Mirror Arrangement', and displayed the inconceivable array of Buddha-fields. He placed good things into the mud, and the king and his retinue developed faith, supported the Buddha-field, and generated bodhicitta. The king was prophesied to become a Buddha in Sukhavati, named 'Amitayus'. From then on, up to the first of the thousand reciters of the Vedas were prophesied. After that, the second of the thousand reciters of the Vedas, 'Star Guardian', will become a Buddha during the first Buddha of the Bhadrakalpa, 'Krakucchanda'. Similarly, up to nine hundred and ninety-eight were prophesied. Then, five attendants of 'Brahmin Ocean Dust' were prophesied to become Buddhas of the Bhadrakalpa. After that, the last of the thousand reciters of the Vedas prayed: 'May the lifespan and the beings to be tamed of those last four Buddhas of the thousand Buddhas of this Bhadrakalpa be as I wish.' The Buddha assented and prophesied him to become the Buddha 'Illuminating Light'. Then, 'Brahmin Ocean Dust', with his compassion, especially regarding the beings in this impure world of Sahaloka, made five hundred aspirations and spoke the truth. The Buddha assented and prophesied him to become the fourth Buddha of the Bhadrakalpa, 'Shakyamuni'. Therefore, it is said that one thousand and five Buddhas will appear in this Bhadrakalpa. In the 'Inconceivable Secret Sutra', it says: 'In the past, there was a Buddha named 'King of Qualities, Infinite Jewels, and Manifold Arrangements' who appeared in the world. At that time, there was a Chakravartin king named 'Dhṛtarāṣṭra', complete with seven hundred thousand consorts and a thousand sons. The king served the Buddha and his retinue with offerings for a hundred billion years, offering three servants to each bhikshu. The king, princes, and consorts listened to the Buddha's teachings and then returned to their own residences. The consort 'Vimala' held the boy 'Dharmamati' in her lap, and the consort 'Asamā' held the boy 'Dharmamati' in her lap. They all listened to the Buddha's teachings together. At that time, the king thought: 'If all these youths have entered the path of enlightenment, I should first observe who will become a Buddha.' So he wrote down all their names, placed them in a jeweled vase, and made offerings for seven days.
ནས་བུམ་པའི་ནང་ནས་རིམ་གྱིས་ཕྱུང་པས། ཐོག་ མར་གཞོན་ནུ་རྣམ་པར་དག་པའི་བློ་གྲོས་ཀྱི་མིང་བྱུང་སྟེ་དེ་ནི་འཁོར་བ་འཇིག་གོ།དེ་ནས་ གཞོན་ནུ་རྣམ་པ་རྒྱལ་བ་གསེར་ཐུབ་པོ། །དབང་པོ་ཞི་བ་འོད་སྲུང་ངོ་། །དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་ པ་ནི་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའོ། །སྐ་རགས་ཅན་ནི་བྱམས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཞོན་ནུ་སྟོང་གི་ཐ་ཆུང་ བློ་གྲོས་མཐའ་ཡས་ཀྱི་བར་དུ་མིང་རྣམས་རིམ་གྱིས་བྱུང་སྟེ། ཐ་ཆུང་ནི་སངས་རྒྱས་དགུ་བརྒྱ་ དགུ་བཅུ་རྩ་དགུའི་འཁོར་དང་ཚེ་ཚད་ལ་སོགས་པ་ཇི་སྙེད་པ་དེ་སྙེད་དུ་འགྱུར་ཞིང་བདག་ 2-210 ཉིད་དེ་ལྟར་དུ་མོས་པས་མོས་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཆོས་སེམས་ནི་ང་ཁྱེད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལག་ན་ རྡོ་རྗེར་གྱུར་ནས་ནང་ན་སྤྱོད་པར་གྱུར་ཅིག །ཅེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ། དེ་ནི་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ སྟེ། སངས་རྒྱས་སྟོང་གི་བཀའ་སྡུད་པ་པོ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་བློ་གྲོས་ཀྱིས། ཁྱེད་ཐམས་ཅད་ ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བར་གསོལ་བ་འདེབས་པར་སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ། དེ་ནི་ཚངས་ པ་གཙུག་ཕུད་ཅན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་བསྐལ་པ་འདི་ལ་སངས་རྒྱས་སྟོང་འབྱུང་བར་བཤད་དོ༑ ༑འོ་ན་བསྐལ་པ་འདི་ལ་བཟང་པོ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཅི་ཞེ་ན། འཇིག་རྟེན་འདི་ཆུས་འཇིག་པའི་ ཚེ་གསེར་གྱི་པད་མ་སྟོང་འབྱུང་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་སྟོང་འབྱུང་བའི་ ལྟས་སུ་ཤེས་ཏེ། ཀྱེ་མ་བསྐལ་པ་འདི་ནི་བཟང་པོའོ་ཞེས་བརྗོད་པས་བསྐལ་པ་བཟང་པོའོ་ ཞེས་གྲགས་པར་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་པད་མ་དཀར་པོ་ལས་བཤད་དོ། །དེ་དག་ཀྱང་མར་འགྲི བ་ ཀྱི་བརྒྱད་ཁྲི་པ་ནས་བརྒྱའི་བར་ལ་འབྱུང་ངོ་། ། ༈ ཁྱད་པར་དུ་མི་མཇེད་དུ་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་བྱོན་ཚུལ། གསུམ་པ་ལ། ཞིང་འདི་ལ་མི་མཇེད་ཅེས་ཟེར་བ་ནི། མི་མཇེད་ནི་བཟོད་པའི་མིང་སྟེ། ཉོན་མོངས་པ་དུག་གསུམ་གྱིས་མི་འཕྲོག་ཅིང་བཟོད་ལ། སེམས་སྲན་ཐུབ་པས་མི་མཇེད་ ཅེས་བྱ་བར་སྙིང་རྗེ་པད་དཀར་ལས་བཤད་དོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་ཞིང་འདིར་ཐུབ་པའི་དབང་པོ་ བྱོན་ཚུལ་ནི། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་མཆོད་རྟེན་བརྒྱད་ཀྱི་བསྟོད་པར། དང་པོ་བྱང་ཆུབ་ མཆོག་ཏུ་ཐུགས་བསྐྱེད་ནས། །བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་དུ་ཚོགས་བསགས་ཏེ། །བར་དུ་ གཅོད་པའི་བདུད་བཞི་འཇོམས་མཛད་པ། །བཅོམ་ལྡན་སེང་གེ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་ པ་དང་། དང་པོ་ཐུགས་བསྐྱེད་ཚུལ། བར་དུ་ཚོགས་བསགས་ཚུལ། མཐར་སངས་རྒྱས་ཚུལ་ ལ་ལུགས་གཉིས་ལས། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལུགས་གཞན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །འདིར་ཐེག་པ་ཆེན་ པོའི་ལུགས་ལ་གསུམ་གྱི། ༈ ཐུགས་བསྐྱེད་ཚུལ། དང་པོའི་སེམས་བསྐྱེད་ཚུལ་ལ། བསྐྱེད་བྱ་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་ངོ་ བོ་དང་། ཇི་ལྟར་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ནི། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། སེམས་ 2-211 བསྐྱེད་པ་ནི་གཞན་དོན་ཕྱ
【現代漢語翻譯】 從瓶中逐漸取出，首先出現了名為『清凈童子慧』，意為輪迴毀滅。然後是『童子勝金』（Gzhon nu rnam pa rgyal ba gser thub po），『寂靜自在光』（Dbang po zhi ba 'od srung ngo），『一切義成』即釋迦牟尼（Don thams cad grub pa ni shAkya thub pa'o），『具腰帶者』即彌勒（Ska rags can ni byams pa'o）。同樣，從童子千人中最小的到『無邊慧』之間，名字依次出現。最小的（指佛）相當於九百九十九佛的眷屬和壽命等，隨其所愿而轉變，故稱『隨喜』。愿法心成為你我一切手中的金剛，並在心中行持！』如此祈願。這就是金剛手（Phyag na rdo rje ste），是千佛的結集者。法慧（Chos kyi blo gros kyis）祈願：『愿你們一切轉法輪！』這就是梵天髻（Tshangs pa gtsug phud can no）。如此說來，此賢劫將出現千佛。那麼，為何稱此劫為賢劫呢？當世界被水毀滅時，會出現千朵金蓮，諸神知曉這是千佛出現的徵兆，驚呼：『啊！此劫真賢善！』因此得名賢劫。此說出自《大悲白蓮經》。這些佛出現在人壽從八萬歲遞減至百歲之間。 特別是在娑婆世界（Mi mjed，忍受）中，能仁（Thub pa'i dbang po）出現的方式。 第三部分：此世界被稱為『娑婆』，『娑婆』是『忍受』之意。由於不被煩惱三毒所侵擾，能夠忍受，且心能承受，故稱『娑婆』。此說出自《悲華經》。能仁（Thub pa'i dbang po）在此世界出現的方式是：龍樹菩薩在《八塔贊》中說：『最初發菩提心，于無數劫中積聚資糧，中間摧毀四魔，禮敬世尊獅子！』即最初發心的方式，中間積聚資糧的方式，最終成佛的方式，有兩種不同的傳承，應知聲聞乘的傳承有所不同。此處依大乘的傳承，分為三部分。 發心的方式。 最初發心的方式，分為發心的體性和如何發心兩種。首先，在《現觀莊嚴論》中說：『發心為利他，』
【English Translation】 From gradually taking out from the vase, first appeared the name 'Pure Youth Wisdom', which means the destruction of samsara. Then, 'Victorious Golden Youth' (Gzhon nu rnam pa rgyal ba gser thub po), 'Peaceful Independent Light' (Dbang po zhi ba 'od srung ngo), 'Accomplishing All Meanings' is Shakyamuni (Don thams cad grub pa ni shAkya thub pa'o), 'The One with a Belt' is Maitreya (Ska rags can ni byams pa'o). Similarly, from the smallest of the thousand youths to 'Boundless Wisdom', the names appear in order. The smallest (referring to the Buddha) is equivalent to the retinue and lifespan of nine hundred ninety-nine Buddhas, transforming as desired, hence called 'Rejoicing'. May the Dharma heart become a vajra in the hands of all of you and me, and be practiced in the heart!' Thus prayed. This is Vajrapani (Phyag na rdo rje ste), the compiler of the teachings of a thousand Buddhas. Dharma Wisdom (Chos kyi blo gros kyis) prayed: 'May all of you turn the wheel of Dharma!' This is Brahma with a Topknot (Tshangs pa gtsug phud can no). Thus, it is said that a thousand Buddhas will appear in this Fortunate Aeon. Then, why is this aeon called Fortunate? When the world is destroyed by water, a thousand golden lotuses will appear, and the gods will know that this is a sign of the appearance of a thousand Buddhas, exclaiming: 'Ah! This aeon is truly fortunate!' Therefore, it is named the Fortunate Aeon. This is stated in the Great Compassion White Lotus Sutra. These Buddhas appear when the human lifespan decreases from eighty thousand years to one hundred years. Especially in this Saha world (Mi mjed, Endurance), the way the Able One (Thub pa'i dbang po) appeared. Third part: This world is called 'Saha', 'Saha' means 'endurance'. Because it is not disturbed by the three poisons of afflictions, it can endure, and the mind can bear it, it is called 'Saha'. This is stated in the Karuṇāpuṇḍarīka Sūtra. The way the Able One (Thub pa'i dbang po) appeared in this world is: Acharya Nagarjuna said in the 'Hymn to the Eight Stupas': 'First, generate the mind of supreme enlightenment, accumulate merit for countless aeons, in the middle, destroy the four maras, I prostrate to the Bhagavan Lion!' That is, the way of initially generating the mind, the way of accumulating merit in the middle, and the way of finally attaining Buddhahood, there are two different traditions, it should be known that the tradition of the Shravakas is different. Here, according to the Mahayana tradition, it is divided into three parts. The way of generating the mind. The way of initially generating the mind is divided into two parts: the nature of the mind to be generated and how to generate it. First, in the Abhisamayalankara it says: 'The generation of the mind is for the benefit of others,'
ིར། །ཡང་དག་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད། །ཅེས་པས་གཞན་ དོན་དུ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་འདོད་མཚུངས་ལྡན་གྱི་སེམས་ནི་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་མཚན་ ཉིད་དོ། །དབྱེ་ན་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་སྨོན་འཇུག་གཉིས། ཕྲ་རགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་ན། བརྡ་ དང་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པ་གཉིས། ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཕྱེ་ན་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་གཉིས། ས་ མཚམས་ཀྱིས་ཕྱེ་ན། རྒྱན་ལས་སེམས་བསྐྱེད་དེ་ནི་ས་རྣམས་ལ། །མོས་དང་ལྷག་བསམ་དག་ པ་དང་། །རྣམ་པར་སྨིན་པ་གཞན་དུ་འདོད། །དེ་བཞིན་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་ བཞི་དང་། གྲོགས་དང་དཔེས་ཕྱེ་བ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་ལ་སོགས་པའོ། ། གཉིས་པ་ནི། སྙིང་རྗེ་པད་དཀར་ནས་བྲམ་ཟེ་རྒྱ་མཚོའི་རྡུལ་གྱིས་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་ པར་བཤད་དོ། ། བསྐལ་བཟང་དུ། ང་ནི་སྔོན་ཚེ་སྨན་པར་གྱུར་པའི་ཚེ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་དེ་ལ། །འཇམ་གང་ཞིག་ནི་དབུལ་བར་བྱས་ནས་ཀྱང་། །དང་པོ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་དོ། །ཞེས་སོ། །དྲིན་ལན་བསབ་པ་ལྟར་ན། སྟོན་པ་འདི་སྔོན་རིགས་ལ་ གནས་པའི་དུས་ན་ལས་ཀྱི་ནུས་པས་དམྱལ་བའི་ལྕགས་བསྲེགས་ཀྱི་ས་གཞི་ལ་ཤིང་རྟ་ འདྲེན་པའི་གྱད་གཅིག་ཏུ་སྐྱེས། དེའི་ཚེ་ཟླའོ་སྟོབས་ཆུང་བ་ལ་བསྲུངས་མ་ཨ་བང་གིས་ཡང་ ཡང་བསྣུན་པས་ཤིན་ཏུ་བརྩེ་བ་སྐྱེས་ཏེ། དེའི་རྐྱེན་གྱིས་སེམས་བསྐྱེད་དོ། ། དེ་ནས་ཨ་བང་ ལ་འདི་ལ་སྙིང་རྗེའི་སེམས་ཅུང་ཟད་བསྐྱེད་ཅིག་ཅེས་སྨྲས་པས་དེས་རབ་ཏུ་ཁྲོས་ཏེ་མདུང་ རྩེ་གསུམ་པས་བསྣུན་པས་ཚེའི་དུས་བྱས་ནས་དམྱལ་བ་ལས་ཐར་ཏེ་བསྐལ་པ་བརྒྱའི་སྡིག་ པ་བྱང་བར་གྱུར་ཞེས་འབྱུང་ལ། ཡང་ན་རྫ་མཁན་གྱི་ཁྱེའུ་སྣང་བྱེད་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཁམ་པའི་བུམ་པ་གཅིག མགྲོན་བུ་ལྔ། མཆིལ་ལྷམ་ ཟུང་གཅིག གདུགས་གཅིག་རྣམས་ཕུལ་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཁྱེད་སྐུ་ཇི་འདྲ་དང་། །འཁོར་དང་སྐུ་ཚེའི་ཚད་དང་ཞིང་ཁམས་དང་། །དེ་བཞིན་མཚན་མཆོག་བཟང་པོ་ཇི་འདྲ་བ། 2-212 །དེ་འདྲ་ཁོ་ནར་བདག་ཀྱང་འགྱུར་བར་ཤོག །ཅེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་སྟེ་སེམས་བསྐྱེད་པའོ། ། ༈ ཚོགས་བསགས་ཚུལ། གཉིས་པ་ཚོགས་བསགས་ཚུལ་ལ། བསག་བྱའི་ཚོགས་ངོས་བཟུང་། ཅི་ཙམ་བསག་ པའི་དུས།ཇི་ལྟར་བསག་པའི་ཚུལ་དང་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ནི། མངོན་མཐོ་དང་ངེས་ལེགས་ ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་དགེ་བ་ཟག་བཅས་ཟག་མེད་ཕྱིན་དྲུག་གིས་བསྡུས་པ་རྣམས་ཏེ། མདོ་སྡེ་ རྒྱན་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས། །བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་མཚུངས་པ་ མེད། །གཅིག་གིས་འཁོར་བར་མངོན་མཐོ་བྱེད། །གཞན་གྱིས་ཉོན་མོངས་མེད་པར་འཁོར། །ཞེས་དང་། སྦྱིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བསོད་ནམས་ཀྱི། །ཚོགས་ཡིན་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། །གསུམ་པ་གཞན་ནི་གཉིས་
【現代漢語翻譯】 此外，『想要獲得圓滿正等覺』，意味著爲了他人的利益，想要獲得圓滿正等覺的心，是發菩提心的特徵。如果從本體的角度來區分，可以分為愿菩提心和行菩提心兩種。如果從粗細的角度來區分，可以分為通過表詮和法性獲得的兩種。如果從所緣的角度來區分，可以分為世俗菩提心和勝義菩提心兩種。如果從地道的角度來區分，如《莊嚴經論》所說：『菩提心於諸地中，勝解增上意樂及，異熟清凈如是離，如是亦斷諸障।』，可以分為四種。此外，還有以友伴和比喻來區分的二十二種等等。 第二，在《蓮花妙法經》中記載，從蓮花童子到婆羅門海塵，都曾發起最初的菩提心。在《賢劫經》中說：『我于往昔為醫王時，于彼如來釋迦牟尼佛，略施微薄之物，亦曾最初發菩提心。』。如同報答恩情一般，本師在過去處於種姓時，因業力的作用，轉生為地獄中在鐵熱地上拉車的巨漢。當時，弱小的同伴被守護者阿旺反覆鞭打，他生起了強烈的慈悲心，因此發起了菩提心。之後，他對阿旺說：『請你對它生起一點慈悲心吧！』阿旺聽后勃然大怒，用三叉矛刺他，他因此結束了生命，從地獄中解脫，並清凈了百劫的罪業。』或者說，當他轉世為陶師之子能作時，向偉大的如來釋迦牟尼佛供奉了一個泥壺、五個芒草葉、一雙鞋子和一把傘，並祈願說：『如來您具有怎樣的身相、眷屬、壽命、剎土，以及殊勝的妙相，愿我也能完全變成那樣！』，這樣發起了菩提心。 積資糧之法： 第二，關於積聚資糧的方法，包括：認識所積聚的資糧、積聚資糧的時間、以及如何積聚資糧三個方面。 首先，是指那些成為增上生和決定勝之因的善行，包括有漏和無漏的善行，以及六度所涵蓋的善行。如《經莊嚴論》所說：『菩薩之資糧，福德與智慧無等，一者于輪迴中增上生，另一者于輪迴中無煩惱。』以及『佈施與持戒是福德之資糧，智慧是智慧之資糧，第三者不同於前兩者。』
【English Translation】 Furthermore, 'wanting to attain perfect and complete enlightenment' means that the mind that wants to attain perfect and complete enlightenment for the benefit of others is the characteristic of generating Bodhicitta (the mind of enlightenment). If we distinguish from the perspective of the essence, it can be divided into two types: aspirational Bodhicitta and engaging Bodhicitta. If we distinguish from the perspective of coarse and subtle, it can be divided into two types: those obtained through expression and those obtained through Dharma nature. If we distinguish from the perspective of the object, it can be divided into two types: conventional Bodhicitta and ultimate Bodhicitta. If we distinguish from the perspective of the stages, as stated in the Ornament of the Sutras: 'Bodhicitta in the stages, superior intention and pure aspiration, maturation, likewise abandoning obscurations.', it can be divided into four types. In addition, there are twenty-two types distinguished by companions and metaphors, and so on. Secondly, in the Lotus Sutra, it is recorded that from Lotus Boy to the Brahmin Ocean Dust, all have generated the initial Bodhicitta. In the Bhadrakalpika Sutra, it is said: 'When I was a doctor in the past, I made a slight offering to the Tathagata Shakyamuni Buddha, and I also generated the initial Bodhicitta.'. Just like repaying kindness, the Teacher, in the past, when he was in the lineage, due to the power of karma, was reborn as a giant pulling a chariot on the iron hot ground in hell. At that time, the weak companion was repeatedly whipped by the guardian Awang, and he developed a strong compassion, so he generated Bodhicitta. After that, he said to Awang: 'Please generate a little compassion for him!' Awang was furious and stabbed him with a trident, so he ended his life, was liberated from hell, and purified the sins of hundreds of kalpas.' Or, when he was reborn as the potter's son Nangje, he offered a mud pot, five kusha grass leaves, a pair of shoes, and an umbrella to the great Tathagata Shakyamuni Buddha, and prayed: 'Whatever the Tathagata has in terms of body, retinue, lifespan, pure land, and excellent marks, may I also become exactly like that!', thus generating Bodhicitta. Methods of Accumulating Merit: Secondly, regarding the methods of accumulating merit, it includes: recognizing the merit to be accumulated, the time for accumulating merit, and how to accumulate merit in three aspects. First, it refers to those virtuous deeds that become the cause of higher rebirth and definite goodness, including contaminated and uncontaminated virtuous deeds, and those covered by the six perfections. As stated in the Ornament of the Sutras: 'The accumulation of Bodhisattvas, merit and wisdom are unparalleled, one causes higher rebirth in samsara, the other causes freedom from afflictions in samsara.' and 'Generosity and discipline are the accumulation of merit, wisdom is the accumulation of wisdom, the third is different from the previous two.'
ཀ་སྟེ། །ལྔ་ཅར་ཡང་ནི་ཡེ་ཤེས་ཚོགས། །ཞེས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། གསུང་རབ་རྣམས་ལས་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་བྱུང་སྟེ། རྒྱ་ཆེན་རོལ་པར། བསྐལ་ པ་གྲངས་མེད་བདུན་དུ་བཤད་པ་དང་། ཉན་ཐོས་སྡེ་པ་ཁ་ཅིག་བཅུར་འདོད་པ་དང་། སློབ་ དཔོན་དབྱིག་གཉེན་དང་སེང་བཟང་སོགས་གྲངས་མེད་གསུམ་ནི་དྲང་དོན་ཡིན་གྱི་ངེས་དོན་ དུ་གྲངས་མེད་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་དུ་བཞེད་ཀྱང་གྲངས་མེད་གསུམ་ནི་གསུང་རབ་ཕལ་ཆེར་ ལས་གསུངས་ཤིང་། གྲགས་ཆེ་བ་དང་། བྱམས་པས། ས་ནི་དང་པོ་ཡིན་པར་འདོད། །འདི་ དེ་བསྐལ་པ་དཔག་མེད་ཀྱིས། །ཞེས་པ་དང་། གྲངས་མེད་གཉིས་ནི་རྫོགས་པ་ཡིས། །བསྒོམ་ པའི་ལམ་ནི་ཚར་ཕྱིན་ཏོ། །ཞེས་པས་གྲངས་མེད་གསུམ་དུ་བཤད་པར་བྱའོ། །གྲངས་མེད་ ཀྱི་དོན་ཡང་མཛོད་འགྲེལ་དང་ཐུབ་དགོངས་ལ་སོགས་པ་ནས་བགྲང་བ་ལས་འདས་པའི་ གྲངས་མེད་མིན་གྱི་གྲངས་མེད་ཀྱི་གནས་གཞན་དྲུག་ཅུར་ཕྱིན་པའི་གྲངས་མེད་ལ་བཞེད་དོ། །བྱང་ས་ལས་བསྐལ་པ་ཆེན་པོ་གྲངས་མེད་པ་བགྲང་པའི་ཚུལ་གཉིས་ཏེ། བསྐལ་པ་ཆེན་པོ་ རེ་རེའང་ལོ་དང་ཟླ་བ་དང་སྐ་ཅིག་ལ་སོགས་པ་གྲངས་མེད་པས་བསྐལ་པ་ཆེན་པོ་གྲངས་ མེད་པ་དང་། བསྐལ་པ་ཆེན་པོ་བགྲང་པ་ལས་འདས་པའི་གྲངས་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བ་གཉིས་ 2-213 ལས། སངས་རྒྱ་བ་ལ་གྲངས་མེད་མང་པོ་དགོས་པ་ལྟར་ན། ལུགས་དང་པོ་བཟུང་ཞིང་། གྲངས་མེད་གསུམ་གྱིས་ཆོག་པ་ལྟར་ན་ལུགས་གཉིས་པ་བཟུང་ངོ་། ། དང་པོ་སེམས་བསྐྱེད་ མ་ཐག་ནས། གྲངས་མེད་གསུམ་གྱི་མགོ་རྩོམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་ལས། ནམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆོས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཞུགས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ནས་བརྩམས་ ཏེ། བསྐལ་པ་བགྲང་བར་བྱའི་ཐོག་མའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནས་བརྩམས་ཏེ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་ཐེག་བསྡུས་ལས། བཟང་དང་སྨོན་པའི་སྟོབས་ཅན་དང་། །སེམས་བརྟན་ ཁྱད་པར་འགྲོ་བ་ཡི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གྲངས་མེད་གསུམ། །ཀུན་ཏུ་རྩོམ་པར་མཛད་ པ་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར་དགེ་བའི་རྩ་བ་དང་སྨོན་ལམ་གྱི་སྟོབས་ཅན་དང་། སེམས་བརྟན་པ་ དང་། ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་བ་སྟེ། ཆོས་བཞི་པོ་དེ། ཚོགས་ལམ་དུ་ནམ་ཐོབ་པ་ནས་གྲངས་མེད་ གསུམ་གྱིས་མགོ་རྩོམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་བཟུང་སྟེ་ས་དང་པོ་རྫོགས་ཀྱི་བར་གྲངས་མེད་ དང་པོ། ས་གཉིས་པ་ནས་བདུན་པ་རྫོགས་ཀྱི་བར་གྱིས་གྲངས་མེད་གཉིས་པ། དེ་ནས་ས་ བཅུ་རྫོགས་ཀྱི་བར་ལ་གྲངས་མེད་གསུམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཐུབ་དགོངས་དང་། དབུ་མ་ཆོས་ བཤེས་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དབང་པོ་དང་བརྩོན་འགྲུས་ལ་སོགས་པའི་དབང་གིས་ གྲངས་མེད་གསུམ་གྱི་ངེས་པ་མེད་གསུང་ངོ་། ། གསུམ་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་བཞིན་དུ་བཤད་ན། སྟོན་པ་འདི་སྔོན་ གཞོན་ནུ་བརྩོན་འགྲུས་སྤྱོད་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ། དེ་བཞིན་ག
【現代漢語翻譯】 卡（ka ste）：五者皆為智慧之聚。（lnga car yang ni ye shes tshogs） 第二，經論中出現了許多不同的說法。在《廣大嬉戲經》（rgya chen rol par）中，說的是七個無數劫（bskal pa grangs med bdun du bshad pa）；有些聲聞部派認為是十個；世親（dbyig gnyen，Vasubandhu）論師和僧伽跋陀羅（seng bzang，Sanghabhadra）等人認為三個無數劫是不了義，了義是三十三個無數劫。但三個無數劫在大多數經論中都有提到，而且廣為人知。慈氏（byams pa，Maitreya）菩薩認為，『地是最初的，這以無數劫。（sa ni dang po yin par 'dod/ 'di de bskal pa dpag med kyis）』，『兩個無數是圓滿，禪定之道已完成。（grangs med gnyis ni rdzogs pa yis/ bsgom pa'i lam ni tshar phyin to）』因此應說是三個無數劫。無數劫的意義，在《俱舍論釋》（mdzod 'grel）和《能勝妙義》（thub dgongs）等論典中認為，不是指超越計數的無數，而是指到達第六十個位次的無數。 《菩薩地論》（byang sa）中說，計算大劫（bskal pa chen po）無數的方式有兩種：一種是每個大劫都包含無數的年、月、剎那等，從而形成無數的大劫；另一種是超越計數的大劫，稱為無數。如果按照成佛需要許多無數劫的說法，就採用第一種方式；如果認為三個無數劫就足夠，就採用第二種方式。 從最初發心（sems bskyed）時就開始計算三個無數劫，並非如此。《寶云經》（dkon mchog sprin）中說：『何時菩薩進入法平等性，從那時起才開始計算劫數，並非從最初的發心開始。（nam byang chub sems dpa' chos mnyam pa nyid du zhugs par gyur pa de'i tshe nas brtsams te/ bskal pa bgrang bar bya'i thog ma'i sems bskyed pa nas brtsams te de ni ma yin no）』因此，《攝大乘論》（theg bsdus）中說：『善與願力具足者，心堅固且殊勝者，菩薩三個無數劫，皆精勤修持。（bzang dang smon pa'i stobs can dang/ sems brtan khyad par 'gro ba yi/ byang chub sems dpa' grangs med gsum/ kun tu rtsom par mdzad pa yin）』也就是說，具備善根、願力、堅固心和殊勝行這四種功德，從獲得資糧道（tshogs lam）時起，才開始計算三個無數劫。從那時起，到圓滿初地（sa dang po）之間為第一個無數劫；從二地（sa gnyis pa）到圓滿七地（bdun pa）之間為第二個無數劫；從那時起到圓滿十地（bcu）之間為第三個無數劫。《能勝妙義》（thub dgongs）和《中觀法友》（dbu ma chos bshes）認為，由於菩薩的根器和精進等因素，三個無數劫並非是固定的。 第三，如果按照菩薩藏（byang chub sems dpa'i sde snod）的說法，這位導師（ston pa，teacher）過去在成為青年精進（zhon nu brtson 'grus）時，如是……
【English Translation】 Ka ste: All five are collections of wisdom. (lnga car yang ni ye shes tshogs) Secondly, many differences arise from the scriptures. In the 'Extensive Play' (rgya chen rol par), it is said to be seven countless eons (bskal pa grangs med bdun du bshad pa); some Shravaka schools consider it to be ten; the masters Vasubandhu (dbyig gnyen) and Sanghabhadra (seng bzang) and others consider the three countless eons to be provisional, while the definitive meaning is thirty-three countless eons. However, the three countless eons are mentioned in most scriptures and are well-known. Maitreya (byams pa) considers, 'The earth is the first, with immeasurable eons. (sa ni dang po yin par 'dod/ 'di de bskal pa dpag med kyis)', 'Two countless eons are complete, the path of meditation is finished. (grangs med gnyis ni rdzogs pa yis/ bsgom pa'i lam ni tshar phyin to)'. Therefore, it should be said to be three countless eons. The meaning of countless eons, according to the commentary on the Treasury of Knowledge (mdzod 'grel) and 'Victorious Intentions' (thub dgongs), etc., is not an uncountable number, but rather a number that has reached the sixtieth place of countless eons. In the 'Bodhisattva Bhumi' (byang sa), there are two ways to count countless great eons (bskal pa chen po): one is that each great eon contains countless years, months, moments, etc., thus forming countless great eons; the other is an uncountable number of great eons, called countless. If we follow the saying that becoming a Buddha requires many countless eons, we adopt the first method; if we think that three countless eons are enough, we adopt the second method. It is not the case that the three countless eons begin to be counted from the moment of first generating Bodhicitta (sems bskyed). The 'Cloud of Jewels Sutra' (dkon mchog sprin) says: 'When a Bodhisattva enters the equality of Dharma, from that time onwards, the eons should be counted, not from the initial generation of Bodhicitta. (nam byang chub sems dpa' chos mnyam pa nyid du zhugs par gyur pa de'i tshe nas brtsams te/ bskal pa bgrang bar bya'i thog ma'i sems bskyed pa nas brtsams te de ni ma yin no)'. Therefore, the 'Compendium of the Great Vehicle' (theg bsdus) says: 'Those with the power of goodness and aspiration, those with steadfast minds and those who are particularly advanced, Bodhisattvas diligently practice for three countless eons. (bzang dang smon pa'i stobs can dang/ sems brtan khyad par 'gro ba yi/ byang chub sems dpa' grangs med gsum/ kun tu rtsom par mdzad pa yin)'. That is, possessing these four qualities of the root of virtue, aspiration, steadfast mind, and special progress, the three countless eons begin to be counted from the time of obtaining the Path of Accumulation (tshogs lam). From then until the completion of the first Bhumi (sa dang po) is the first countless eon; from the second Bhumi (sa gnyis pa) until the completion of the seventh Bhumi (bdun pa) is the second countless eon; from then until the completion of the tenth Bhumi (bcu) is called the third countless eon. 'Victorious Intentions' (thub dgongs) and 'Madhyamaka Dharma Friend' (dbu ma chos bshes) say that due to the faculties and diligence of the Bodhisattva, the three countless eons are not fixed. Thirdly, if explained according to the Bodhisattva Pitaka (byang chub sems dpa'i sde snod), when this teacher (ston pa) was once a young ascetic (zhon nu brtson 'grus), thus...
ཤེགས་པ་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་འཇིག་ རྟེན་དུ་བྱོན་པ་ལ་བསྙེན་བཀུར་ཞིང་དགེ་རྩ་སྐྲུན་པ་ནས་བརྩམས་ནས་གྲངས་མེད་དང་པོའི་ ཚོགས་བསགས་པས་ས་དང་པོ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་ཚོང་དཔོན་ཤེས་རབ་བཟང་དུ་ གྱུར་པའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་དཀོན་མཆོག་ཡན་ལག་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱོན་པ་ལ་བསྙེན་བཀུར་ཞིང་ རྗེས་སུ་བསྟན་པ་མནོས་པ་ནས་བཟུང་སྟེ༑ གྲངས་མེད་གཅིག་ཏུ་ཚོགས་བསགས་པས་ས་ 2-214 བདུན་པ་ནོན་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་སྤྲིན་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ། བྲམ་ཟེ་བུ་མོ་བཟང་ ལེན་ལྡན་ལ་རྔན་པ་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱིམ་ཐབ་ཏུ་ཁས་བླངས་ཤིང་རིན་ཀར་ཤ་པ་ཎ་ལྔ་ བརྒྱ་བཅལ་ནས་ཨུད་པ་ལ་ལྔ་ཉོས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ལ་གཏོར་ནས་ཀྲིསྣ་ས་རིའི་ལྤགས་པ་ བཏིང་ནས། མར་མེ་མཛད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་ནས་སྤྱན་བདག་གི་ལྷག་པའི་བསམ་ པ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པར་མཛོད་ལ། རི་དྭགས་ཀྱི་ལྤགས་པ་འདི་ལ་ཞབས་བཞག་པར་མཛོད་ ཅིག་ཅེས་པ་དང་། དེ་བྱོན་པས་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ། རལ་པ་གསེར་གྱི་མདོག་ཅན་གདན་དུ་ བཏིང་ནས། མར་མེ་མཛད་ཀུན་ནས་སྤྱན་འདི་ལ། ཞབས་མི་འཇོག་གམ། ལུང་མི་སྟོན་ན། འདི་ཉིད་དུ་ལུས་སྐམ་པར་བྱའོ། །ཞེས་ཡི་དམ་བཅས་པས་སྟོན་པས་ཞབས་བཞག་སྟེ། མ་ འོངས་པའི་སངས་རྒྱས་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པར་ལུང་བསྟན་ཅིང་དེའི་ཚེ་ས་བརྒྱད་པ་ཐོབ་པོ། །དེ་ནས་ བཟུང་སྟེ་གྲངས་མེད་གཅིག་ཏུ་ཚོགས་བསགས་པས་ས་བཅུ་རྫོགས་སོ། ། ༈ མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ཚུལ། གསུམ་པ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ཚུལ་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ངོས་ གཟུང་།ཐུབ་པའི་མཛད་པ་ཁྱད་པར་དུ་བཤད། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དོན་བྱེ་བྲག་ཏུ་གཏན་ལ་ དབབ་པའོ། ། ༈ སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ངོས་གཟུང་བ། དང་པོ་ནི། ས་བཅུ་རྒྱུན་མཐའི་བར་ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྗེས་སུ་སྐུ་ བཞི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི་སངས་རྒྱས་ཏེ། དེ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ནི། རང་བཞིན་དུ་ གནས་པའི་རིགས་གནས་གྱུར་པའི་འབྲས་བུ་མཐར་ཐུག་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ ཅད་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་ཅིང་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་ཀུན་ དང་བྲལ་བའི་དག་པ་གཉིས་ལྡན་ནོ༑ ༑རྟོགས་པ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ ཤེས་གནས་གྱུར་པའི་འབྲས་བུ་མཐར་ཐུག་མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆའོ། །ལོངས་སྤྱོད་ རྫོགས་པའི་སྐུ་ནི། ཉོན་ཡིད་གནས་གྱུར་པའི་འབྲས་བུ་མཐར་ཐུག་པ་འོག་མིན་ཆེན་པོར་ མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་སྐུས་རྒྱལ་སྲས་འཕགས་པ་རྣམས་དང་ལྷན་ཅིག་ཐེག་ 2-215 ཆེན་གྱི་ཆོས་ཁོ་ན་ལ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པའོ། །སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ནི། འཇུག་ ཤེས་དྲུག་གནས་གྱུར་པའི་འབྲས་བུ་མཐར་ཐུག་པ་ཞིང་སྣ་ཚོགས་སུ་དག་མ་དག་གི་གདུལ་
【現代漢語翻譯】 從對逝者（Śekṣa）的巨大聚集體（Puṇya）在世間顯現進行供養和積累善根開始，通過積累無數個第一阿僧祇劫（asaṃkhyeya），將獲得初地（bhūmi）。然後，當他轉世為商人善慧（Śes-rab bzang）時，從對佛陀（Buddha）寶、法（Dharma）寶、僧（Saṃgha）寶在世間顯現進行供養和接受教導開始，通過積累一個阿僧祇劫，將超越第七地。然後，當他轉世為婆羅門之子云（Sprin）時，他承諾在所有生世中都與婆羅門之女善生（bZang len ldan）結為夫妻，並支付五百金幣（Rin kar sha pa ṇa），購買了五朵烏巴拉花（utpala），獻給佛陀，鋪設了黑皮（kṛṣṇa-sārī）的皮革，點燃了燈，並祈願：『愿如來（Tathāgata）完全理解一切施者的殊勝意樂，並請您將您的腳放在這張鹿皮上。』他這樣做使佛陀感到高興，然後鋪設了金色頭髮作為坐墊，並堅定地說：『燈光施者（Mārmemdzé kunné spyen），您不把腳放在這裡嗎？您不給予預言嗎？我將在這裡枯竭我的身體。』由於他的堅定誓願，導師（Buddha）將腳放在上面，並預言他將成為未來的佛陀釋迦牟尼（Śākyamuni），那時他獲得了第八地。從那時起，通過在一個阿僧祇劫中積累功德，他圓滿了十地。 證悟成佛之理： 第三部分是證悟成佛之理，包括：認識佛性（Buddhatā），特別闡述能仁（Śākyamuni）的事業，以及詳細確定法輪（Dharmacakra）的意義。 認識佛性： 第一部分是：在十地（bhūmi）的連續不斷、無有間斷的禪定（samādhi）之後，具有四身（kāya）五智（jñāna）自性者即是佛陀。其中，法身（dharmakāya）是：自性安住的種姓（gotra）轉化后的究竟果位，具備一切無漏功德（anāsrava-guṇa），法界（dharmadhātu）自性清凈，遠離一切突發性的垢染，具有二種清凈。報身（saṃbhogakāya）是：阿賴耶識（ālayavijñāna）轉化的究竟果位，是如鏡智（ādarśa-jñāna）的法性部分。化身（nirmāṇakāya）是：末那識（kliṣṭamanas）轉化的究竟果位，在色究竟天（Akaniṣṭha）以具足相好（lakṣaṇa-vyāñjana）之身，與諸佛子（buddhaputra）聖者（ārya）們一起，永不間斷地享受大乘佛法。化身（nirmāṇakāya）是：六識（ṣaḍvijñāna）轉化的究竟果位，在各種凈與不凈的剎土（kṣetra）中調伏所化眾生。
【English Translation】 From the beginning of honoring and accumulating merit from the appearance in the world of the great aggregate of the Departed One (Śekṣa), through accumulating countless first asaṃkhyeya kalpas, one will attain the first bhūmi. Then, when he became the merchant Śes-rab bzang, from honoring and receiving the teachings of the Buddha Jewel, Dharma Jewel, and Saṃgha Jewel appearing in the world, through accumulating one asaṃkhyeya kalpa, one will surpass the seventh bhūmi. Then, when he became the Brahmin boy Sprin, he vowed to be married to the Brahmin girl bZang len ldan in all lifetimes, and paying five hundred gold coins (Rin kar sha pa ṇa), he bought five utpala flowers, offered them to the Buddha, spread the skin of kṛṣṇa-sārī, lit a lamp, and prayed: 'May the Tathāgata fully comprehend the superior intention of all givers, and please place your feet on this deerskin.' He pleased the Buddha by doing so, and then spread golden hair as a cushion, and firmly said: 'Light-giver (Mārmemdzé kunné spyen), will you not place your feet here? Will you not give a prophecy? I will wither my body here.' Due to his firm vow, the Teacher placed his feet on it, and prophesied that he would become the future Buddha Śākyamuni, and at that time he attained the eighth bhūmi. From then on, through accumulating merit in one asaṃkhyeya kalpa, he perfected the ten bhūmis. The Manner of Attaining Complete Enlightenment: The third part is the manner of attaining complete enlightenment, which includes: recognizing Buddhahood, especially elaborating on the deeds of the Sage (Śākyamuni), and specifically determining the meaning of the Wheel of Dharma (Dharmacakra). Recognizing Buddhahood: The first part is: after the continuous, uninterrupted samādhi of the ten bhūmis, the one who possesses the nature of the four kāyas and five jñānas is the Buddha. Among them, the Svābhāvikakāya is: the ultimate result of the transformation of the naturally abiding gotra, possessing all the anāsrava-guṇas, the dharmadhātu is naturally pure, free from all adventitious stains, possessing two purities. The Saṃbhogakāya is: the ultimate result of the transformation of the kliṣṭamanas, in Akaniṣṭha, with a body adorned with lakṣaṇa-vyāñjanas, together with the bodhisattvas and āryas, continuously enjoying only the Mahāyāna Dharma. The Nirmāṇakāya is: the ultimate result of the transformation of the six vijñānas, taming beings to be tamed in various pure and impure kṣetras.
བྱ་མཐའ་ཡས་པའི་དོན་རྒྱུན་མི་འཆད་དུ་མཛད་པའོ། །དེ་ལ་དབྱེ་ན། བཟོ་དང་སྐྱེ་དང་བྱང་ ཆུབ་ཆེ། །མྱ་ངན་འདས་པ་རྟག་སྟོན་པ། །ཞེས་པ་ལྟར་རབ་དགའ་འདུལ་བའི་དོན་དུ་དྲི་ཟར་ སྤྲུལ་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ནས་བྱ་ལ་སོགས་པར་སྤྲུལ་པ་དང་། ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ལྟ་བུ་དང་།དུས་ ལ་བབ་པ་ན་མྱ་ངན་འདས་ཚུལ་སྟོན་པ་སྟེ་བཞིའམ། རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡིན་མིན་གཉིས་སོ། ། ༈ ཐུབ་པའི་མཛད་པ་ཁྱད་པར་དུ་བཤད་པ། གཉིས་པ་ནི། ཐུབ་པའི་མཛད་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཀྱང་། གཙོ་ཆེ་བ་མཛད་པ་བཅུ་ གཉིས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་མདོར་བསྡུས་སྨོས་ན། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བར། ལྷ་རྣམས་ཀུན་ནས་བབས་ པ་དང་། །ཞེས་ལྷ་ལས་བབས་པའི་མཛད་པ་གཅིག་ཏུ་བགྲངས་པ་དང་། ཐབས་ལ་མཁས་པ་ ཞེས་བྱ་བའི་མདོ་ལས། དམ་པའི་ཆོས་ནུབ་པའང་མཛད་པ་གཅིག་ཏུ་བཤད་པ་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ ཀྱིས་སྐུ་གདུང་ཆ་བརྒྱད་དུ་བགོས་པ་མཛད་པ་གཅིག་ཏུ་མཛད་པ་ལ་སོགས་པ་ལུགས་དུ་མ་ སྣང་ཡང་། འདིར། བྱམས་པས་རྒྱུད་བླར། དགའ་ལྡན་གནས་ནས་འཕོ་བ་དང་། །ལྷུམས་སུ་ འཇུག་དང་བལྟམས་པ་དང་། །བཟོ་ཡི་གནས་ལ་མཁས་པ་དང་། །བཙུན་མོའི་འཁོར་དགྱེས་ རོལ་པ་དང་། །ངེས་འབྱུང་དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་དང་། །བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོར་གཤེགས་པ་དང་། །བདུད་སྡེ་འཇོམས་དང་རྫོགས་པར་ནི༑ ༑བྱང་ཆུབ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་། །མྱ་ངན་འདའ་ བར་གཤེགས་མཛད་རྣམས། །ཡོངས་སུ་མ་དག་ཞིང་རྣམས་སུ། །སྲི ད་པ་ཇི་སྲི ད་གནས་པར་ སྟོན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་སྟོན་པ་ལ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་དགའ་ལྡན་གནས་ནས་འཕོ་ བའི་མཛད་པ་ནི། འོ་སྐོལ་གྱི་སྟོན་པ་འདི། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བླ་མ་ཚེ་འཕོས་ནས་དགའ་ལྡན་དུ་ དམ་པ་ཏོག་དཀར་དུ་གྱུར་ཏེ་ལྷ་རྣམས་ལ་ཆོས་སྟོན་པ་ན༑ རོལ་མོའི་སྒྲ་ལས་བྱུང་པའི་ཚིགས་ བཅད་ཀྱིས་བསྐུལ་བ་དང་། གཟིགས་པ་རྣམ་པ་བཞིའམ་ལྔ་ལ་གཟིགས་ནས་ལྷ་རྣམས་ལ་ 2-216 ཆོས་བསྟན་ཏེ། མི་ཕམ་པ་རྒྱལ་ཚབ་ཏུ་དབང་བསྐུར་ནས། གྲོགས་པོ་དག་ཁོ་བོ་ནི་འཛམ་ བུ་གླིང་དུ་འཚང་རྒྱར་འགྲོ་སྟེ། ཁྱེད་རྣམས་ལ་མི་ཕམ་པ་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །ཞེས་གསུངས་ནས་ འཛམ་བུ་གླིང་དུ་རིམ་གྱིས་བྱོན་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གཉིས་པ་ལྷུམས་སུ་འཇུག་པའི་མཛད་པ་ནི། དེ་ནས་དཔྱིད་ཟླ་ཐ་ཆུང་སྐར་མ་ས་ག་ལ་ བབ་པའི་ཚེས་བཅོ་ལྔ་ལ་ཡུམ་གསོ་སྦྱོང་ལ་གནས་པའི་གློ་གཡས་ནས་གླང་ཆེན་ཐལ་དཀར་ མཆེ་བ་དྲུག་ལྡན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་ལྷུམས་སུ་ཞུགས་ཏེ། ལྷུམས་དེའང་རྒྱལ་སྲས་ཀྱི་སྤྱད་བྱ་རིན་ པོ་ཆེའི་བཀོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གཞལ་མེད་ཁང་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཟླ་བ་བཅུར་ཟག་ མེད་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་ལོངས་སྤྱད་ནས། སྐྱེ་འགྲོ་དུ་མ་སྨིན་པར་མཛད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། གསུམ་པ་བལྟམས་པའི་མཛད་པ་ནི། དེ་ནི་མེ་ཏོག་ཁ་འབུས་ཤིང་རྒྱས་པར་གྱུར་པ་ དང་། གཏེར་བྱེ་བ་ཁ
【現代漢語翻譯】 བྱ་མཐའ་ཡས་པའི་དོན་རྒྱུན་མི་འཆད་དུ་མཛད་པའོ། །(他做了無邊事業，永不間斷。) དེ་ལ་དབྱེ་ན། བཟོ་དང་སྐྱེ་དང་བྱང་ཆུབ་ཆེ། །(分類有：工藝，誕生，大徹悟。) མྱ་ངན་འདས་པ་རྟག་སྟོན་པ། །(涅槃，常示現。) ཞེས་པ་ལྟར་རབ་དགའ་འདུལ་བའི་དོན་དུ་དྲི་ཟར་སྤྲུལ་པ་དང་། (如是，爲了調伏極喜，化現為乾闥婆。) སངས་རྒྱས་ནས་བྱ་ལ་སོགས་པར་སྤྲུལ་པ་དང་། (從佛陀化現為鳥等。) ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ལྟ་བུ་དང་།(如釋迦牟尼。) དུས་ལ་བབ་པ་ན་མྱ་ངན་འདས་ཚུལ་སྟོན་པ་སྟེ་བཞིའམ། (時機成熟時，示現涅槃，共有四種。) རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡིན་མིན་གཉིས་སོ། །(或者，是否成熟兩種。) ༈ ཐུབ་པའི་མཛད་པ་ཁྱད་པར་དུ་བཤད་པ།(現在來特別講述能仁的事業。) གཉིས་པ་ནི། ཐུབ་པའི་མཛད་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཀྱང་། (第二，能仁的事業不可思議。) གཙོ་ཆེ་བ་མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་མདོར་བསྡུས་སྨོས་ན། (簡而言之，主要有十二種事業。) རིན་ཆེན་ཕྲེང་བར། ལྷ་རྣམས་ཀུན་ནས་བབས་པ་དང་། །(《寶鬘論》中說：諸天降臨。) ཞེས་ལྷ་ལས་བབས་པའི་མཛད་པ་གཅིག་ཏུ་བགྲངས་པ་དང་། (將從天降臨視為一種事業。) ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་མདོ་ལས། (《善巧方便經》中說：) དམ་པའི་ཆོས་ནུབ་པའང་མཛད་པ་གཅིག་ཏུ་བཤད་པ་དང་། (聖法隱沒也是一種事業。) ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་སྐུ་གདུང་ཆ་བརྒྱད་དུ་བགོས་པ་མཛད་པ་གཅིག་ཏུ་མཛད་པ་ལ་སོགས་པ་ལུགས་དུ་མ་སྣང་ཡང་། (龍樹將舍利分為八份，這也是一種事業，諸如此類的方式有很多。) འདིར། བྱམས་པས་རྒྱུད་བླར། དགའ་ལྡན་གནས་ནས་འཕོ་བ་དང་། །(此處，彌勒于《寶性論》中說：從兜率天降臨，) ལྷུམས་སུ་འཇུག་དང་བལྟམས་པ་དང་། །(入胎和誕生，) བཟོ་ཡི་གནས་ལ་མཁས་པ་དང་། །(精通工藝，) བཙུན་མོའི་འཁོར་དགྱེས་རོལ་པ་དང་། །(與妃嬪眷屬嬉戲，) ངེས་འབྱུང་དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་དང་། །(出家，苦行，) བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོར་གཤེགས་པ་དང་། །(前往菩提樹下，) བདུད་སྡེ་འཇོམས་དང་རྫོགས་པར་ནི༑ ༑བྱང་ཆུབ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་། །(降伏魔軍，圓滿正等覺，轉法輪，) མྱ་ངན་འདའ་བར་གཤེགས་མཛད་རྣམས། །(示現涅槃。) ཡོངས་སུ་མ་དག་ཞིང་རྣམས་སུ། །(在不清凈的剎土中，) སྲི ད་པ་ཇི་སྲི ད་གནས་པར་སྟོན། །(示現有生存在輪迴中。) ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་སྟོན་པ་ལ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི། (如是所說，導師有十二種事業。) དང་པོ་དགའ་ལྡན་གནས་ནས་འཕོ་བའི་མཛད་པ་ནི། (第一，從兜率天降臨的事業是：) འོ་སྐོལ་གྱི་སྟོན་པ་འདི། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བླ་མ་ཚེ་འཕོས་ནས་དགའ་ལྡན་དུ་དམ་པ་ཏོག་དཀར་དུ་གྱུར་ཏེ་ལྷ་རྣམས་ལ་ཆོས་སྟོན་པ་ན༑ (我們的導師，婆羅門童子去世后，在兜率天成為聖者白幢天，為諸天說法。) རོལ་མོའི་སྒྲ་ལས་བྱུང་པའི་ཚིགས་བཅད་ཀྱིས་བསྐུལ་བ་དང་། (受到樂器聲中出現的偈頌的勸請，) གཟིགས་པ་རྣམ་པ་བཞིའམ་ལྔ་ལ་གཟིགས་ནས་ལྷ་རྣམས་ལ་ཆོས་བསྟན་ཏེ། (觀察四種或五種景象后，為諸天說法。) མི་ཕམ་པ་རྒྱལ་ཚབ་ཏུ་དབང་བསྐུར་ནས། གྲོགས་པོ་དག་ཁོ་བོ་ནི་འཛམ་བུ་གླིང་དུ་འཚང་རྒྱར་འགྲོ་སྟེ། (為彌勒菩薩灌頂為補處后說：朋友們，我將前往贍部洲成佛。) ཁྱེད་རྣམས་ལ་མི་ཕམ་པ་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །(彌勒將為你們說法。) ཞེས་གསུངས་ནས་འཛམ་བུ་གླིང་དུ་རིམ་གྱིས་བྱོན་པ་ལ་སོགས་པའོ། །(說完便逐漸降臨贍部洲。) གཉིས་པ་ལྷུམས་སུ་འཇུག་པའི་མཛད་པ་ནི། (第二，入胎的事業是：) དེ་ནས་དཔྱིད་ཟླ་ཐ་ཆུང་སྐར་མ་ས་ག་ལ་བབ་པའི་ཚེས་བཅོ་ལྔ་ལ་ཡུམ་གསོ་སྦྱོང་ལ་གནས་པའི་གློ་གཡས་ནས་གླང་ཆེན་ཐལ་དཀར་མཆེ་བ་དྲུག་ལྡན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་ལྷུམས་སུ་ཞུགས་ཏེ། (之後，在春季最後一個月的薩嘎月十五日，母親守持齋戒時，從右脅以六牙白象的形象入胎。) ལྷུམས་དེའང་རྒྱལ་སྲས་ཀྱི་སྤྱད་བྱ་རིན་པོ་ཆེའི་བཀོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གཞལ་མེད་ཁང་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཟླ་བ་བཅུར་ཟག་མེད་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་ལོངས་སྤྱད་ནས། (胎中也被加持成名為『太子受用珍寶莊嚴』的宮殿，並在其中享受了十個月的無漏安樂。) སྐྱེ་འགྲོ་དུ་མ་སྨིན་པར་མཛད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །(並使眾多眾產生熟。) གསུམ་པ་བལྟམས་པའི་མཛད་པ་ནི། (第三，誕生的事業是：) དེ་ནི་མེ་ཏོག་ཁ་འབུས་ཤིང་རྒྱས་པར་གྱུར་པ་དང་། (那時，鮮花含苞待放，) གཏེར་བྱེ་བ་ཁ་(無數寶藏涌現。)
【English Translation】 བྱ་མཐའ་ཡས་པའི་དོན་རྒྱུན་མི་འཆད་དུ་མཛད་པའོ། །(He performed boundless deeds, never ceasing.) དེ་ལ་དབྱེ་ན། བཟོ་དང་སྐྱེ་དང་བྱང་ཆུབ་ཆེ། །(The divisions are: crafts, birth, great enlightenment.) མྱ་ངན་འདས་པ་རྟག་སྟོན་པ། །(Nirvana, constantly showing.) ཞེས་པ་ལྟར་རབ་དགའ་འདུལ་བའི་དོན་དུ་དྲི་ཟར་སྤྲུལ་པ་དང་། (Thus, to tame Rabga, he transformed into a Gandharva.) སངས་རྒྱས་ནས་བྱ་ལ་སོགས་པར་སྤྲུལ་པ་དང་། (From the Buddha, transforming into birds, etc.) ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ་ལྟ་བུ་དང་།(Like Shakyamuni.) དུས་ལ་བབ་པ་ན་མྱ་ངན་འདས་ཚུལ་སྟོན་པ་སྟེ་བཞིའམ། (When the time comes, showing the way to Nirvana, there are four.) རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡིན་མིན་གཉིས་སོ། །(Or, whether mature or not, two.) ༈ ཐུབ་པའི་མཛད་པ་ཁྱད་པར་དུ་བཤད་པ།(Now, to specially explain the deeds of the Thupa (the capable one).) གཉིས་པ་ནི། ཐུབ་པའི་མཛད་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཀྱང་། (Second, the deeds of the Thupa are inconceivable.) གཙོ་ཆེ་བ་མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་མདོར་བསྡུས་སྨོས་ན། (In brief, the main ones are the twelve deeds.) རིན་ཆེན་ཕྲེང་བར། ལྷ་རྣམས་ཀུན་ནས་བབས་པ་དང་། །(In the Ratnavali (Precious Garland), it says: The gods descended from all sides.) ཞེས་ལྷ་ལས་བབས་པའི་མཛད་པ་གཅིག་ཏུ་བགྲངས་པ་དང་། (Counting the descent from the gods as one deed.) ཐབས་ལ་མཁས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་མདོ་ལས། (In the Sutra called 'Skilled in Means':) དམ་པའི་ཆོས་ནུབ་པའང་མཛད་པ་གཅིག་ཏུ་བཤད་པ་དང་། (The disappearance of the sacred Dharma is also explained as one deed.) ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་སྐུ་གདུང་ཆ་བརྒྱད་དུ་བགོས་པ་མཛད་པ་གཅིག་ཏུ་མཛད་པ་ལ་སོགས་པ་ལུགས་དུ་མ་སྣང་ཡང་། (Nagarjuna dividing the relics into eight parts is also considered one deed, and there are many such ways.) འདིར། བྱམས་པས་རྒྱུད་བླར། དགའ་ལྡན་གནས་ནས་འཕོ་བ་དང་། །(Here, Maitreya in the Uttaratantra says: Descending from the Tushita heaven,) ལྷུམས་སུ་འཇུག་དང་བལྟམས་པ་དང་། །(Entering the womb and being born,) བཟོ་ཡི་གནས་ལ་མཁས་པ་དང་། །(Being skilled in crafts,) བཙུན་མོའི་འཁོར་དགྱེས་རོལ་པ་དང་། །(Delighting in the company of consorts,) ངེས་འབྱུང་དཀའ་བ་སྤྱོད་པ་དང་། །(Renouncing and practicing austerities,) བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོར་གཤེགས་པ་དང་། །(Going to the Bodhi tree,) བདུད་སྡེ་འཇོམས་དང་རྫོགས་པར་ནི༑ ༑བྱང་ཆུབ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་། །(Destroying the armies of Mara, perfecting complete enlightenment, and turning the wheel of Dharma,) མྱ་ངན་འདའ་བར་གཤེགས་མཛད་རྣམས། །(Showing the passing into Nirvana.) ཡོངས་སུ་མ་དག་ཞིང་རྣམས་སུ། །(In impure realms,) སྲི ད་པ་ཇི་སྲི ད་གནས་པར་སྟོན། །(Showing existence in samsara.) ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་སྟོན་པ་ལ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི། (As it is said, the teacher has twelve deeds.) དང་པོ་དགའ་ལྡན་གནས་ནས་འཕོ་བའི་མཛད་པ་ནི། (The first, the deed of descending from the Tushita heaven, is:) འོ་སྐོལ་གྱི་སྟོན་པ་འདི། བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་བླ་མ་ཚེ་འཕོས་ནས་དགའ་ལྡན་དུ་དམ་པ་ཏོག་དཀར་དུ་གྱུར་ཏེ་ལྷ་རྣམས་ལ་ཆོས་སྟོན་པ་ན༑ (Our teacher, after the Brahmin boy passed away, became the holy White Banner in Tushita, teaching the Dharma to the gods.) རོལ་མོའི་སྒྲ་ལས་བྱུང་པའི་ཚིགས་བཅད་ཀྱིས་བསྐུལ་བ་དང་། (Urged by the verses arising from the sound of music,) གཟིགས་པ་རྣམ་པ་བཞིའམ་ལྔ་ལ་གཟིགས་ནས་ལྷ་རྣམས་ལ་ཆོས་བསྟན་ཏེ། (Observing the four or five sights, he taught the Dharma to the gods.) མི་ཕམ་པ་རྒྱལ་ཚབ་ཏུ་དབང་བསྐུར་ནས། གྲོགས་པོ་དག་ཁོ་བོ་ནི་འཛམ་བུ་གླིང་དུ་འཚང་རྒྱར་འགྲོ་སྟེ། (After empowering Maitreya as regent, he said: Friends, I am going to Jambudvipa to attain enlightenment.) ཁྱེད་རྣམས་ལ་མི་ཕམ་པ་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །(Maitreya will teach you the Dharma.) ཞེས་གསུངས་ནས་འཛམ་བུ་གླིང་དུ་རིམ་གྱིས་བྱོན་པ་ལ་སོགས་པའོ། །(Having said this, he gradually descended to Jambudvipa.) གཉིས་པ་ལྷུམས་སུ་འཇུག་པའི་མཛད་པ་ནི། (The second, the deed of entering the womb, is:) དེ་ནས་དཔྱིད་ཟླ་ཐ་ཆུང་སྐར་མ་ས་ག་ལ་བབ་པའི་ཚེས་བཅོ་ལྔ་ལ་ཡུམ་གསོ་སྦྱོང་ལ་གནས་པའི་གློ་གཡས་ནས་གླང་ཆེན་ཐལ་དཀར་མཆེ་བ་དྲུག་ལྡན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་ལྷུམས་སུ་ཞུགས་ཏེ། (Then, on the fifteenth day of the last spring month, when the star Saga was in position, he entered the womb from the right side of his mother, who was observing the fast, in the form of a six-tusked white elephant.) ལྷུམས་དེའང་རྒྱལ་སྲས་ཀྱི་སྤྱད་བྱ་རིན་པོ་ཆེའི་བཀོད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་གཞལ་མེད་ཁང་དུ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཟླ་བ་བཅུར་ཟག་མེད་ཀྱི་བདེ་བ་ལ་ལོངས་སྤྱད་ནས། (The womb was blessed as an immeasurable palace called 'Adornment of Jewels for the Prince's Use,' and he enjoyed ten months of undefiled bliss.) སྐྱེ་འགྲོ་དུ་མ་སྨིན་པར་མཛད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །(And he ripened many beings.) གསུམ་པ་བལྟམས་པའི་མཛད་པ་ནི། (The third, the deed of being born, is:) དེ་ནི་མེ་ཏོག་ཁ་འབུས་ཤིང་རྒྱས་པར་གྱུར་པ་དང་། (That is, when the flowers blossomed and bloomed,) གཏེར་བྱེ་བ་ཁ་(countless treasures appeared.)
་བྱེ་བ་ལ་སོགས་པའི་ལྟས་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་བྱུང་པ་དང་། ལུམ་བི་ཚལ་ དུ་ཡུམ་གྱི་ཕྱག་ཤིང་ཀླག་ཤ་ལ་འཇུས་ཏེ་ཡུམ་ལ་གནོད་པ་མེད་པར་གློ་གཡས་པ་ནས་ན་ བཟའ་དང་བཅས་པ་འཁྲུངས་པ་ལ། ཚངས་པ་དང་བརྒྱ་བྱིན་ལ་སོགས་པའི་ལྷའི་ཚོགས་ དཔག་ཏུ་མེད་པས་མཆོད་ཅིང་། ཕྱོགས་བཞིར་གོམ་པ་བདུན་བདུན་བོར་ནས་ང་ནི་འཇིག་ རྟེན་ན་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པའོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་ཤིང་། མངོན་ཤེས་ཅན་གྱི་བྲམ་ཟེས་མཚན་ བཟང་པོར་ལུང་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བཞི་པ་བཟོའི་གནས་མཁས་པའི་མཛད་པ་ནི། དེ་ནས་ཡི་གེ་སློབ་དཔོན་ཀུན་གྱི་བཤེས་ གཉེན་གྱི་ཡི་གེའི་གྲར་བྱོན་ནས། ཀྱཻ། སློབ་དཔོན་ཚངས་པའི་ཡི་གེ་ལ་སོགས་པ། དྲུག་ཅུ་རྩ་ བཞི་ལས་གང་ལ་བསླབ་པར་བགྱི་ཞེས་སྨྲས་པས་རོལ་པའི། ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་པ་དང་། རྩིས་ པ་ཤཱཀྱ་སྲི ད་གྲུབ་ལ་རྩིས་ལ་སོགས་པའི། འཇིག་རྟེན་པའི་བསླབ་པའི་གནས་རྣམས་ལ་སློབ་ པའི་ཚུལ་བསྟན་ནས། སློབ་དཔོན་ལས་ལྷག་པའི་གོ་འཕང་བརྙེས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། 2-217 ལྔ་པ་བཙུན་མོའི་འཁོར་དང་དགྱེས་པར་མཛད་པ་ནི། དེ་ནས་འཇིག་རྟེན་པ་དང་བསྟུན་ པ་དང་། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་བསལ་བའི་ཕྱིར། ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ལྡན་པའི་བཙུན་མོ་ ཁབ་ཏུ་བཞེས་པར་གསོལ་ནས་ཤཱཀྱ་ལག་ན་བེ་ཅོན་ལ་སོགས་པ་ལ་བུ་མོ་བླངས་པ་ན། དེ་ན་ རེ་གཞོན་ནུ་ཁབ་ན་སྐྱིད་དེ་བར་བཞུགས་པས་སྒྱུ་རྩལ་མི་ཤེས་ཀྱི། བུ་མོ་སུ་སྒྱུ་རྩལ་ཤེས་པ་ ལ་སྦྱིན་ནོ་ཟེར་ནས། ས་མཚོ་མ་རྒྱལ་བའི་རུ་མཚོན་དུ་བཞག་སྟེ། ཡི་གེ་དང་རྩིས་དང་། གྱད་ ཀྱི་འཛིངས་སྟངས་དང་། བང་དང་མཆོངས་དང་། འཕོང་གི་སྦྱོར་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒྱུ་རྩལ་ ཐམས་ཅད་ལ་འགྲན་པས་ཐམས་ཅད་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་ནས་ས་མཚོ་ མ་དང་གྲགས་འཛིན་མ་ལེགས་སྐྱེས་མ་དང་རི་དྭགས་འཛིན་མ་རྣམས་འཁོར་ཉི་ཁྲི་ཉི་ཁྲི་དང་ བཅས་པ་ཁབ་ཏུ་བཞེས་ཚུལ་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དྲུག་པ་ངེས་པར་འབྱུང་པའི་མཛད་པ་ནི། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དུས་ལས་མི་ འདའ་ཡང་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པས་བསྐུལ་བ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས། དེ་དག་གིས་བྱིན་གྱིས་ བརླབས་ཀྱིས། རོལ་མོ་རྣམས་ལས་སྔོན་གྱི་དམ་བཅས་པ་དྲན་པར་གྱིས་ཤིག ཅེས་ཡང་ ཡང་བྱུང་པས་རབ་ཏུ་འབྱུང་པར་བཞེད་པ་དང་། སྐྱེད་མོས་ཚལ་དུ་གཤེགས་པའི་ལམ་དུ་ རྒས་པ་དང་ན་བ་དང་ཤི་བའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་གཟིགས་ཤིང་། ལྷས་སྤྲུལ་པའི་རབ་ཏུ་བྱུང་ པ་གཟིགས་ནས་ཡབ་ལ་རབ་ཏུ་འབྱུང་པར་ཞུས་པས་མ་གནང་པར་ཁང་བཟངས་ཟབ་མོར་ བཅུག་སྟེ། སྒོ་བཞིར་ཤཱཀྱ་ལྔ་བརྒྱ་ལྔ་བརྒྱས་བསྲུང་ཞིང་གནས་པ་ལས་ཞག་བདུན་འདས་ པའི་ནམ་ཕྱེད་ན་ལྷའི་མཐུས་མི་རྣམས་གཉིས་འཐུག་པོར་གྱུར་པ་དང་ཡབ་ལ་ཞུས་པས་ གནང་སྟེ། འདུན་པ་ལྷན་ཅིག་རྟ་བསྔགས་ལྡན་ལ་ཆིབས་ནས་རྒྱལ་པོ་ཆེན
【現代漢語翻譯】 出現了三十二種瑞相，如蓮花等。在藍毗尼園（Lumbini）中，王后摩耶夫人（Maya）手扶無憂樹（Asoka），未受任何損傷，從右脅生下了王子，並穿著衣服。梵天（Brahma）和帝釋天（Indra）等無數天神供養。向四方各走了七步，說道：『我是世間最尊貴的。』等等。具有神通的婆羅門（Brahmin）對瑞相作了預言等等。 第四，精通工藝的作為：之後，前往所有文字老師的善知識處學習文字。說道：『啊！老師，梵天文字等六十四種文字，我應該學習哪一種？』令眾人驚歎。向算術家釋迦（Sakya）子成學習算術等世間學問，展現了學習的方式，獲得了超越老師的地位等等。 第五，與妃嬪眷屬的歡樂：之後，爲了順應世俗，消除非議，迎娶了具有特殊功德的妃嬪。向釋迦持杵（Sakya Lagnabhecan）等人求娶女兒時，他們說：『年輕人住在宮中享樂，不懂技藝。我們會把女兒嫁給精通技藝的人。』於是，將薩姆措瑪（Samtsoma）置於勝利的旗幟下，在文字、算術、摔跤、賽跑、跳躍、投擲等所有技藝上進行比賽，菩薩都成爲了最優秀的。迎娶了薩姆措瑪、扎額瑪（Gragsdzinma）、萊杰瑪（Legskyeama）和日達額瑪（Riddagzinma）等，以及各自帶領的兩萬眷屬，展現了迎娶的方式等等。 第六，出離的作為：菩薩雖不違越時節，但被佛陀等勸請是法性。他們加持道：『從音樂中回憶起之前的誓言吧！』多次出現這樣的情況，於是決定出家。前往花園的路上，看到了衰老、疾病和死亡的痛苦，以及天神化現的出家人。向父王請求出家，父王不允許，將他關在深宮中。在四個門上，各有五百釋迦族人守護。七天過去後，半夜時分，憑藉天神的力量，人們都沉睡了。向父王請求后，父王允許了。與車匿（Chandaka）一同騎上駿馬 কণ্ঠক (kaṇṭhaka，kanthaka， कंठक，善臂) ，偉大的國王...
【English Translation】 Thirty-two auspicious signs appeared, such as lotuses. In Lumbini Garden, Queen Maya held onto the Asoka tree without any harm, and the prince was born from her right side, clothed. Countless deities, such as Brahma and Indra, made offerings. He took seven steps in each of the four directions, saying, 'I am the most excellent in the world.' and so on. Brahmins with clairvoyance prophesied the auspicious signs, and so on. Fourth, the act of being skilled in crafts: Then, he went to the spiritual friends of all writing teachers to learn writing. He said, 'Ah! Teacher, which of the sixty-four scripts, such as the Brahma script, should I study?' causing wonder to everyone. He showed the manner of learning worldly subjects such as arithmetic from the mathematician Sakya Sidhartha, and attained a position superior to the teacher, and so on. Fifth, enjoying the company of the consorts: Then, in order to conform to the world and eliminate accusations, he requested to marry consorts with special qualities. When he asked for daughters from Sakya Lagnabhecan and others, they said, 'Young men live happily in the palace and do not know art. We will give our daughters to those who are skilled in art.' So, Samtsoma was placed under the banner of victory, and in all arts such as writing, arithmetic, wrestling, racing, jumping, and throwing, the Bodhisattva became the most excellent. He married Samtsoma, Gragsdzinma, Legskyeama, and Riddagzinma, each with twenty thousand attendants, showing the manner of marrying, and so on. Sixth, the act of definite departure: Although the Bodhisattva does not transgress the time, it is the Dharma to be urged by the Buddhas and others. They blessed him, saying, 'Remember the previous vows from the music!' Such things happened many times, so he decided to renounce. On the way to the pleasure garden, he saw the suffering of old age, sickness, and death, and the renunciant manifested by the gods. He asked his father to renounce, but his father did not allow it and locked him in a deep palace. Five hundred Sakyas guarded each of the four gates. After seven days, at midnight, by the power of the gods, the people became deeply asleep. After asking his father, his father allowed it. Together with Chandaka, he rode the horse কণ্ঠক (kaṇṭhaka，kanthaka， कंठक，Good Arm), the great king...
་པོ་བཞི་ལ་སོགས་ པ་ལྷའི་ཚོགས་དཔག་ཏུ་མེད་པས་མཆོད་བཞིན་པས་བར་སྣང་ལ་མཆོད་རྟེན་རྣམ་དག་གི་ དྲུང་དུ་བྱོན་ཏེ། རྟ་དང་རྒྱན་འདུན་པ་ལ་བྱིན་ཏེ། སླར་ལྡོག་ནས་མཆོད་རྟེན་རྣམ་དག་གི་དྲུང་ 2-218 དུ་ཉིད་ཀྱི་གཙུག་ཕུད་བྲེགས་ནས་ནམ་མཁའ་ལ་འོང་པ་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་ དུ་ཁྱེར་ནས་མཆོད་རྟེན་རྩིགས་སོ། །ལྷས་སྤྲུལ་པའི་མངོན་པ་བས་ཕུལ་བས་ན་བཟའ་ངུར་ སྨྲིག་བླངས་ཏེ་དཔལ་རང་བྱུང་དུ་བསྙེན་པར་རྫོགས་པ་མཛད་པ་ལ་སོགས་པའོ། །བདུན་ པ་དཀའ་བ་སྤྱད་པའི་མཛད་པ་ནི། དེ་ནས་སྒྱུ་རྩལ་ཤེས་ཀྱི་བུ་རིང་འཕུར་ལས་ཅི་ཡང་མེད་ པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཐོབ་ཅིང་། རངས་བྱེད་ཀྱི་བུ་ལྷག་སྤྱོད་ལས་སྲི ད་རྩེའི་སེམས་ཐོབ་ནས་ཆུ་བོ་ནེ་ རན་ཛའི་འགྲམ་དུ་བྱོན་ནས་བརྟུལ་ཞུགས་ངན་པས་གྲོལ་བར་བལྟ་བ་སུན་དབྱུང་པའི་ཕྱིར་ བརྟུལ་ཞུགས་དང་དཀའ་ཐུབ་བརྩམ་མོ་སྙམ་སྟེ། ལོ་དྲུག་ཏུ་མཁའ་ཁྱབ་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ མཉམ་པར་བཞག་སྟེ། ཏིལ་འབྲུ་ཅིག་དང་རྒྱ་ཤུག་འབྲུ་ཅིག་དང་འབྲས་འབྲུ་གཅིག་གིས་ལོ་ དྲུག་ཏུ་དཀའ་བ་སྤྱད་དེ་དབུགས་རྒྱུ་བ་བཅད་ནས་བཞུགས་སོ། །དེའི་ཚེ་གྲོང་པའི་ཕྱུགས་ རྫི ས་རྣ་བར་ཤིང་བལ་བཅུག་ནས་སྣར་འབྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་དོ། །བདུད་ཀྱིས་སྲོག་ གཅེས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པས་སྙན་པར་སྨྲ་ཞིང་ཀླགས་བཙལ་ཀྱང་མ་རྙེད་པ་ ལ་སོགས་པའོ། ། བརྒྱད་པ་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོར་གཤེགས་པའི་མཛད་པ་ནི། དེ་ནས་དཀའ་ཐུབ་ཙམ་གྱིས་ གྲོལ་བར་ལྟ་བ་དགག་པའི་སྤྱིར་ཞིང་པའི་བུ་མོ་ལེགས་སྐྱེས་མས་འོ་ཐུག་སྦྲང་རྩི་ཅན་གྱིས། གསེར་སྣོད་བཀང་སྟེ་ཕུལ་བ་བཞེས་པས་སྐུ་གསེར་གྱི་གཏན་པ་ཕྱིས་པ་ལྟར་གྱུར་ནས། དུས་ གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་མང་པོས་ཀྱང་། བྱང་ཆུབ་བརྙེས་པའི་གནས་རྡོ་རྗེ་གདན་ལ་ཐུགས་ གཏད་དེ་གཤེགས་པའི་ལམ་དུ་རྩྭ་འཚོང་བཀྲ་ཤིས་ཀྱིས། རྩྭ་སྔོ་འཇམ་ཡིད་དུ་འོང་བ་ཕུལ་ བ་བཞེས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཤིང་གི་དྲུང་དུ། རྩེ་མོ་ནང་དུ་བསྟན་ནས་བཏིང་པ་ལ་དཀྱིལ་ མོ་དཀྲུང་གིས་བཞུགས་ཤིང་། སྐུ་དྲང་པོར་བསྲང་། དྲན་པ་མངོན་དུ་བཞག་ཞལ་ཤར་དུ་ གཟིགས་ནས། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་སྟན་འདི་ལས་ནི་ལུས་བསྐྱོད་མི་བྱའོ། 2-219 །ཞེས་དམ་བཅས་སོ། །དེའི་ཚེ་ལྷ་རྣམས་བྱང་ཆུབ་སེམས་པ་བསྲུང་པའི་ཕྱིར། ཕྱོགས་བཅུར་ འཁོད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། དགུ་པ་བདུད་སྡེ་བཅོམ་པའི་མཛད་པ་ནི། དེ་ནས་སྲོད་ཀྱི་དུས་སུ་སྨིན་མཚམས་ནས། བདུད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་འཇོམས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་འོད་ཟེར་བཀྱེ་བས། བདུད་སྡིག་ ཅན་འཁྲུགས་ནས་དཔུང་གི་ཚོགས་ཆེན་པོ་དང་བཅས་པ་བར་སྣང་ལ་འོངས་ཏེ། རི་དང་ བྲག་དང་མེ་དང་ཐོག་དང་འཁོར་ལོ་དང་། མདའ་བོ་ཆེ་ལ་སོགས་པའི་མཚོན་ཆ་དཔག་ཏུ་ མེད
【現代漢語翻譯】 四大天王等無數天神供養著，來到虛空中清凈的佛塔前，將馬和裝飾品佈施出去。然後返回到清凈的佛塔前，剪下自己的頭髮，天空中飛來的天神們將其帶到三十三天建造佛塔。天神以幻化的供品供養，接受了袈裟，在吉祥自生處圓滿受戒等等。第七是苦行的事業：之後，從精通技藝的兒子長飛那裡獲得了無所有的生處，從滿足的兒子勝行那裡獲得了有頂天的禪定。然後來到尼連禪河邊，爲了駁斥那些認為通過邪道苦行可以解脫的觀點，心想：『我要開始苦行。』於是，六年之中安住于遍空定中，以一粒芝麻、一粒松子、一粒米，六年之中行持苦行，斷絕呼吸而住。當時，村裡的牧童將木棉塞入耳朵，然後取出等等。魔王以『珍惜生命』等等甜言蜜語誘惑，四處尋找也找不到破綻等等。 第八是前往菩提樹下的事業：之後，爲了駁斥那些認為僅僅通過苦行就能解脫的觀點，普遍地，農夫的女兒善生用盛滿蜂蜜的牛奶粥供養，接受後身體變得像擦拭過的金子一般。過去、現在、未來的許多佛陀都曾對菩提迦耶生起信心，在前往菩提樹的路上，賣草的吉祥供養了柔軟悅意的青草，接受后在菩提樹下，將草尖朝內鋪開，然後雙腿跏趺而坐，身體正直，正念現前，面向東方，發誓說：『在未獲得大菩提之前，絕不起身。』當時，爲了守護菩薩，諸天神安住在十方等等。 第九是降伏魔軍的事業：之後，在夜晚時分，從眉間放出名為『摧毀魔羅壇城』的光芒，兇惡的魔王心煩意亂，率領龐大的軍隊來到空中，用山、巖石、火焰、冰雹、輪、箭等無數武器攻擊。
【English Translation】 The Four Great Kings and countless deities were making offerings, and he arrived in the sky in front of the pure stupa, bestowing gifts of horses and ornaments. Then, returning to the pure stupa, he cut off his own hair, which the gods flying in the sky carried to the Thirty-Three Heavens to build a stupa. The gods offered illusory offerings, and he took the ochre robe and completed his ordination at Glorious Self-Arisen, and so on. The seventh is the deed of practicing austerities: After that, from the son skilled in arts, Long Flight, he attained the sphere of nothingness, and from the son who brings joy, Superior Conduct, he attained the peak of existence. Then he went to the bank of the Nairanjana River, and in order to refute those who thought that liberation could be attained through evil asceticism, he thought, 'I will begin asceticism.' Thus, for six years he remained in the samadhi of all-pervading space, practicing austerities for six years with one sesame seed, one pine nut, and one grain of rice, stopping his breath. At that time, the village herdsmen stuffed cotton into their ears and then took it out, and so on. Mara tempted him with sweet words such as 'Cherish your life,' but he could not find any flaws, and so on. The eighth is the deed of going to the Bodhi Tree: After that, in order to refute those who thought that liberation could be attained merely through asceticism, generally, the farmer's daughter Lekye (善生) offered milk porridge with honey in a golden bowl, and upon receiving it, his body became like polished gold. Many Buddhas of the past, present, and future have placed their trust in the Vajra Seat, the place where enlightenment is attained, and on the way to the Bodhi Tree, the grass seller Tashi (吉祥) offered soft and pleasing green grass, which he accepted and spread out under the Bodhi Tree with the tips facing inward, and then sat with his legs crossed, his body upright, his mindfulness present, facing east, and vowed, 'Until I attain great enlightenment, I will not move my body from this seat.' At that time, in order to protect the Bodhisattva, the gods were stationed in the ten directions, and so on. The ninth is the deed of vanquishing the armies of Mara: After that, at dusk, from between his eyebrows he emitted rays of light called 'Destroying the Mandala of Mara,' and the wicked Mara was disturbed and came into the sky with a great host of troops, attacking with countless weapons such as mountains, rocks, flames, hail, wheels, and arrows.
་པ་སེར་བ་ཆེན་པོའི་རྒྱུན་བཞིན་དུ་ཕབ་ཀྱང་། དེའི་བྱམས་པའི་མཐུས་གནོད་པ་མེད་ཅིང་ མེ་ཏོག་གི་ཆར་དུ་གྱུར་པ་དང་། བདུད་ཀྱི་བུ་མོ་མཛེས་མ་རྣམས་ཀྱི་ཆགས་པའི་རྣམ་འགྱུར་དུ་ མས་ཀྱང་བསླུ་བར་མ་ནུས་སོ། །དེའི་ཚེ་གནས་གཙང་མའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་བདུད་ལ། སྡིག་ ཅན་ཁྱོད་ནི་གླང་རྒན་འདམ་དུ་བྱིང་པ་ལྟར་ཉམ་ཆུང་པའོ། །ཞེས་སྨད་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བཅུ་པ་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་མཛད་པ་ནི། དེ་ནས་ནམ་གྱི་ཆ་སྟོད་ལ་བསམ་གཏན་ བཞི་མངོན་དུ་མཛད། གུང་ཐུན་ལ་མངོན་པར་ཤེས་པ་རྣམས་བསྐྱེད་ནས། ཐོ་རངས་སྤང་ བྱའི་ལྷག་མ་མ་ལུས་པར་སྤངས་ཏེ། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་ པར་སངས་རྒྱས་པ་ལ་སོགས་པའོ། ། བཅུ་གཅིག་པ་ཆོས་འཁོར་བསྐོར་བའི་མཛད་པ་ནི། དེ་ནས་སྟོན་པ་ཐུགས་ལས་ཆུང་ ངུར་བཞུགས་པར་དགོངས་པ་ན། ཚངས་པ་གཙུག་ཕུད་ཅན་ལ་སོགས་པས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ ལོ་བསྐོར་བར་གསོལ་བ་བཏབ་པས། ཞལ་གྱིས་བཞེས་ཏེ། གནས་ཝཱ་རཱ་ཎ་སཱིར་འཁོར་ལྔ་ སྡེ་ལ་སོགས་པ་ལ། དུས་ལོ་བདུན་དུ། དགོས་པ་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་བཟློག་ནས་ འབྲས་བུ་བཞི་ལ་དགོད་པའི་ཕྱིར། ཆོས་བདེན་པ་བཞི་ལ་ལན་གསུམ་དུ་བཟླས་པ་བཀའ་ དང་པོའི་བདེན་པ་བཞི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་། གནས་བྱ་རྒོད་ཕུང་པོའི་རི་ལ། དུས་ལོ་ཉི་ཤུ་ 2-220 རྩ་དྲུག་ཏུ་འཁོར་ལྔ་སྟོང་ཙམ་གྱི་དགེ་སློང་གི་དགེ་འདུན་ལ་སོགས་པ་ལ། དགོས་པ་དངོས་ པོར་འཛིན་པ་ལས་བཟློག་ནས་བགྲོད་པ་གཅིག་པའི་ལམ། སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཚུལ་གཅིག་པ་ ལ་དགོད་པའི་ཕྱིར། སྙིང་པོའི་དོན་དང་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་དོན་སྟོན་པའི་བཀའ་བར་པ་ མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་། གནས་མ་ལ་ཡའི་རི་ལ་སོགས་པར། དུས་ལོ་ བཅུའི་བར་དུ་འཁོར་གདུལ་བྱ་སྣ་ཚོགས་པ་རྣམས་ལ། དགོས་པ་མཐའ་གཉིས་སུ་འཛིན་པ་ བཟློག་ནས་དབུ་མའི་ལམ་ལ་དགོད་པའི་ཕྱིར། །ཆོས་ལེགས་པར་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་དང་ལྡན་ པ་བཀའ་ཐ་མ་དོན་དམ་རྣམ་པར་ངེས་པའི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ལ་སོགས་པའོ། ། བཅུ་གཉིས་པ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའི་མཛད་པ་ནི། དེ་ནས་འོས་སུ་གྱུར་པའི་གདུལ་ བྱ་རྣམས་སྨིན་པར་མཛད་ནས། གདུལ་བྱ་རྟག་འཛིན་ཅན་སྐྱོ་བ་བསྐྱེད་པ་དང་། ལེ་ལོ་ཅན་ ཆོས་ལ་བསྐུལ་བའི་ཕྱིར་དགུང་ལོ་བརྒྱད་ཅུ་བཞེས་ནས་གྲོང་ཁྱེར་རྩྭ་ཅན་གྱད་ཀྱི་ཡུལ་དང་ ཉེ་བ། ཤིང་ས་ལ་ཟུང་གི་བར་དུ། གཟིམས་མལ་གྱི་ཐ་མ་བཅས་ནས་སྐུ་དངོས་ཀྱི་གདུལ་ བྱ་རབ་དགའ་དང་རབ་བཟངས་གཉིས་འཕགས་པའི་ལམ་ལ་བཀོད་ནས་མཐར་གནས་ཀྱི་ སྙོམས་འཇུག་དགུ་ལ་ལུགས་འབྱུང་ལུགས་ཟློག་ཏུ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ཏེ། བསམ་གཏན་ བཞི་པ་རབ་ཀྱི་མཐའ་ལས་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བའི་ཚུལ་བསྟན་ནོ། ། དེ་ནས་ཀུན་དགའ་ བོས་རྩ་ཅན་པའི་གྱད་རྣམས་ལ་སྦྲན་ནས་གདུང་ལ་འཁོར་ལ
【現代漢語翻譯】 即使降下如冰雹般的大雨，憑藉他的慈悲力量，也不會有任何損害，而是化為花雨。魔女們展現出迷人的姿態，也無法迷惑他。當時，凈居天的天神們斥責魔鬼說：『罪惡的傢伙，你就像老牛陷入泥潭一樣可憐！』等等。 第十，現證菩提之事業：之後，在夜晚的上半夜，他現證了四禪。在午夜時分，生起了各種神通。黎明時分，斷除了所有應斷的殘餘，現證了身與智慧的自性，圓滿成佛等等。 第十一，轉法輪之事業：之後，當導師認為自己過於年輕時，梵天等請求轉法輪。導師應允了他們的請求，在瓦拉納西，爲了使五比丘等眾生從對人我的執著中解脫，並安立於四果，於七年中，三次宣講四諦法，是為初轉法輪。在鷲峰山，於二十六年間，爲了使五千比丘僧團等眾生從對事物的執著中解脫，並安立於唯一的道路——空性，宣講了心要之義和現觀之義，是為中轉法輪，無相法輪。在瑪拉雅山等地，於十年間，爲了使各種各樣的所化眾生從二邊執著中解脫，並安立於中道，宣講了善妙分別之法，是為末轉法輪，真實義決定法輪等等。 第十二，涅槃之事業：之後，他使應受教化的眾生得以成熟。爲了使執著常有的眾生感到厭離，並策勵懈怠者精進修法，在八十歲時，于拘尸那揭羅城附近的雙娑羅樹之間，安置了最後的臥榻，將親近的弟子善賢和善見安置於聖道，最終次第入於九次第定，從第四禪的極致中示現了涅槃之相。之後，阿難尊者告知拘尸那揭羅的力士們，準備火化。
【English Translation】 Even when a great rain of hail fell like a continuous stream, it caused no harm due to his loving-kindness, but turned into a rain of flowers. The seductive gestures of the beautiful daughters of Mara could not deceive him either. At that time, the gods of the Pure Abodes reproached Mara, saying, 'Wicked one, you are as pitiable as an old ox sinking in the mud!' and so forth. Tenth, the deed of perfect enlightenment: Then, in the first part of the night, he manifested the four concentrations. At midnight, he generated the superknowledges. At dawn, he abandoned all remaining things to be abandoned, and manifested as the embodiment of body and wisdom, becoming perfectly and completely enlightened, and so forth. Eleventh, the deed of turning the wheel of Dharma: Then, when the Teacher thought he was too young, Brahma Tsukpudchen and others requested him to turn the wheel of Dharma. He accepted their request, and in Varanasi, for the sake of turning away the five groups of disciples and others from clinging to the self of the person and establishing them in the four fruits, he repeated the Dharma of the Four Noble Truths three times over seven years, which is the first turning of the wheel of Dharma of the Four Noble Truths. At Vulture Peak Mountain, for twenty-six years, for the sake of turning away the Sangha of five thousand monks and others from clinging to phenomena and establishing them on the single path of emptiness, he taught the meaning of the essence and the meaning of realization, which is the intermediate turning of the wheel of Dharma of no characteristics. In the Malaya Mountains and other places, for ten years, for the sake of turning away various types of disciples from clinging to the two extremes and establishing them on the Middle Way, he turned the final wheel of Dharma, which is well-distinguished Dharma, the wheel of Dharma of definitive meaning, and so forth. Twelfth, the deed of passing into Nirvana: Then, having matured the disciples who were fit to be trained, in order to cause weariness in those who clung to permanence and to encourage the lazy to engage in Dharma, at the age of eighty, between the twin Sala trees near the city of Kushinagar in the land of the Mallas, he arranged his final resting place, placed his close disciples Rabga and Rabzang on the noble path, and finally entered into the nine successive states of absorption in forward and reverse order, showing the manner of passing into Nirvana from the ultimate end of the fourth concentration. Then, Ananda informed the Mallas of Kushinagar and prepared for the cremation.
ོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་ལ་བྱ་བ་ བཞིན་བྱས་ཏེ་ཞུགས་ལ་ཞེན་པར་འདོད་ཀྱང་མེ་འབར་དུ་མ་འདོད་པ་ན་འོད་སྲུང་ཆེན་པོས་ ཕེབས་ནས་མེ་རང་འབར་ཏེ་ཞུ་བ་དང་། བྲམ་ཟེའི་རིགས་བྲེའོ་དང་མཉམ་པས་སྐུ་གདུང་ཆ་ བརྒྱད་དུ་བགོས་ནས་ལྷ་དང་ཀླུ་དང་མི་དག་གི་ཡུལ་དུ་མཆོད་པའི་རྟེན་དུ་བྱས་པ་ལ་སོགས་ པ་རྣམས་སོ། །མཛད་པ་འདི་དག་སངས་རྒྱས་སམ་བྱང་སེམས་གང་གི་མཛད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། ཉན་ཐོས་པ་ལྟར་ན་སོ་སྐྱེའི་གྲངས་མེད་གསུམ་དུ་ཐར་པ་ཆ་མཐུན་བསགས་པ་གཅིག་གིས་ 2-221 སྲོད་ལ་བདུད་བཏུལ་ནས་ཐོ་རངས་སངས་རྒྱས་པར་འདོད་དོ། །ཐེག་པ་ཐུན་མོང་གི་ལྟར་ན། བདུད་བཏུལ་བའི་བར་བྱང་སེམས་ཀྱིས་མཛད་པ་བྱང་ཆུབ་པ་ནས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ བར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པར་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས་གསུངས་སོ། །ཐེག་ཆེན་གྱི་ལུགས་ ཀྱིས་སངས་རྒྱས་རྣམས་འོག་མིན་དུ་སངས་རྒྱས་ནས་འདིར་མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་བསྟན་ པར་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་སོགས་མདོ་དུ་མ་ནས་གསུངས་སོ། །ཤཱཀྱ་བཤེས་གཉེན་གྱིས། དཀའ་བ་སྤྱོད་པའི་དུས་སུ། རྣམ་སྨིན་གྱི་ལུས་ན་ར་ཛ་རའི་འགྲམ་དུ་བཞག་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ ལུས་འོག་མིན་དུ་ཕྱིན་ནས་སངས་རྒྱས་ཏེ། སླར་རྣམ་སྨིན་གྱི་ལུས་ལ་ཞུགས་ཏེ། བྱང་ཆུབ་ སྙིང་པོར་གཤེགས་པ་ལ་སོགས་པ་མཛད་པར་བཞེད་དོ། ། དབུ་མ་ཆེན་པོ་ཆོས་བཤེས་ཀྱིས་ འོག་མིན་དུ་སངས་རྒྱས་ནས་འདིར་མཛད་པ་སྟོན་པ་ཐུབ་པ་ལྟ་བུ་དང་། འདོད་ཁམས་ཉིད་ དུ་མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་སྟོན་ཅིང་། སངས་རྒྱས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་གཉིས་ཡོད་པར་གསུངས་ཏེ་ ལེགས་པ་ཉིད་དོ། ། ༈ ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དོན་བྱེ་བྲག་ཏུ་གཏན་ལ་དབབ་པ། གསུམ་པ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དོན་བྱེ་བྲག་ཏུ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལ་གསུམ་ཏེ། སྡུད་པ་ པོས་བསྟན་པ་བསྡུས་ཚུལ། བསྡུས་པའི་བསྟན་པ་གནས་ཚུལ། གནས་པ་མཐར་འཇིག་ཅིང་ ནུབ་པའི་ཚུལ་ལོ། ། ༈ སྡུད་པ་པོས་བསྟན་པ་བསྡུས་ཚུལ། དང་པོ་ལ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལུགས་དང་། ཐེག་ཆེན་གྱི་ལུགས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། དགོས་དུས་གནས་དང་སྦྱིན་བདག་ལ་བརྟེན་ནས། །ལན་གསུམ་བར་དུ་བསྡུས་ཏེ་ཐ་མར་ནི། །དགོས་གཞན་མཐོང་ནས་ཡི་གེ་དག་ཏུ་བྲིས། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ལ་གཞན་དུ་གྲགས། །ཞེས་པ་ལྟར། རིམ་པ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི་དགོས་པ་སྟོན་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་མང་པོ་དང་ བཅས་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པས་ལྷ་རྣམས་སྟོན་པའི་གསུང་རབ་ནི་དུད་པ་ཙམ་དུ་གྱུར་ཏེ། དགེ་སློང་དབང་ཡོད་པ་དག་འདས་པས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་མི་སྒྲོགས་སོ། །ཞེས་འཕྱ་བ་བསལ་ 2-222 བའི་ཕྱིར་དང་། བསྟན་པ་སྒྲོ་སྐུར་མེད་ཅིང་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། དུས་སྟོན་པ་ འདས་པའི་ལོ་ཕྱི་མའི་དབྱར་ནང་དུ། གནས་ནྱ་གྲོ་དྷའི་ཕུག་ཏུ། སྦྱིན་བདག་རྒྱལ་པོ་མ་སྐྱེས་ དགྲ་ལ་བརྟེན་ནས་དགྲ་བཅོམ་ལྔ་བརྒྱ་འདུས་ནས་ཀུ
【現代漢語翻譯】 猶如翻譯之王般行事，想要進入火中卻不希望火燃燒，這時，光增大尊（藏語：འོད་སྲུང་ཆེན་པོ，含義：大光護）到來，火焰自燃並焚化。婆羅門種姓的人們與佈雷奧（藏語：བྲེའོ，音譯）一起將佛陀的遺體分成八份，在天、龍和人類的世界裡作為供養的聖物等等。這些行為是佛陀還是菩薩的行為呢？ 按照聲聞乘的觀點，認為僅僅通過三大阿僧祇劫積累的與解脫相關的資糧，就能在夜晚降伏魔眾，並在黎明證得佛果。按照共同乘的觀點，從降伏魔眾到涅槃之間，是菩薩的行為；從菩提到涅槃之間，是佛陀的行為，這在《攝大乘論》（梵文：Asaṅga，音：阿僧伽）中有所闡述。按照大乘的觀點，諸佛在色究竟天（梵文：Akaniṣṭha）成佛后，在此示現十二相成道，這在《楞伽經》等眾多經典中有所闡述。 釋迦友（藏語：ཤཱཀྱ་བཤེས་གཉེན，含義：釋迦善友）認為，在苦行期間，將異熟果報之身放在那拉扎拉（藏語：ན་ར་ཛ་ར，音譯）旁邊，而智慧之身則前往色究竟天成佛，然後再次進入異熟果報之身，前往菩提樹下等等。 大中觀派的法友（藏語：ཆོས་བཤེས་，含義：法友）認為，在色究竟天成佛后，在此示現的如同能仁（梵文：Śākyamuni）一樣，在欲界示現十二相成道，並且有顯現成佛和示現成佛兩種方式，這才是最好的。 詳細確定法輪的意義 第三部分是詳細確定法輪的意義，分為三個方面：結集者如何結集教法；結集后的教法如何住世；住世的教法最終如何衰敗和隱沒。 結集者如何結集教法 第一部分分為聲聞乘的觀點和大乘的觀點兩種。首先是聲聞乘的觀點：'依靠所需之時、處所和施主，三次結集，最終因見到其他需要而書寫成文字，大乘的觀點則另有說法。' 按照這種說法，分為三個階段。第一階段是，由於導師（梵文：Śāstā）和眾多阿羅漢涅槃，天人們感嘆導師的教言如同煙霧一般，有權勢的比丘們也已逝去，因此三藏不再被宣講。爲了消除這種誹謗，並使教法沒有錯謬且長久住世，在導師涅槃后的第二年雨季，于王舍城竹林精舍（梵文：Veṇuvana-vihāra）的尼亞格羅達（梵文：Nyagrodha，音譯）洞窟中，依靠施主阿阇世王（梵文：Ajātaśatru），五百阿羅漢聚集在一起，共同...
【English Translation】 Acting like the king of translation, wanting to enter the fire but not wanting the fire to burn, then the Great Light Protector (Tibetan: འོད་སྲུང་ཆེན་པོ, meaning: Great Light Protector) arrived, and the fire burned spontaneously and cremated. The Brahmins, together with Bre'o (Tibetan: བྲེའོ, transliteration), divided the Buddha's relics into eight parts and made them into objects of worship in the worlds of gods, nagas, and humans, and so on. Are these actions those of a Buddha or a Bodhisattva? According to the Śrāvakayāna view, it is believed that merely accumulating the resources related to liberation in three asamkhyeya kalpas can subdue the demons at night and attain Buddhahood at dawn. According to the common vehicle view, from subduing the demons to nirvana is the act of a Bodhisattva; from Bodhi to nirvana is the act of a Buddha, as explained in the Compendium of Mahayana (Sanskrit: Asaṅga). According to the Mahayana view, the Buddhas attain Buddhahood in Akanishta (Sanskrit: Akaniṣṭha) and then manifest the twelve acts of enlightenment here, as explained in many sutras such as the Laṅkāvatāra Sūtra. Shakya Friend (Tibetan: ཤཱཀྱ་བཤེས་གཉེན, meaning: Shakya Good Friend) believes that during the period of asceticism, the body of ripened karma was placed next to Narajara (Tibetan: ན་ར་ཛ་ར, transliteration), while the body of wisdom went to Akanishta to attain Buddhahood, and then re-entered the body of ripened karma, going to the Bodhi tree and so on. The Great Madhyamaka Dharma Friend (Tibetan: ཆོས་བཤེས་, meaning: Dharma Friend) believes that after attaining Buddhahood in Akanishta, manifesting here is like the Sage of the Shakyas (Sanskrit: Śākyamuni), manifesting the twelve acts of enlightenment in the desire realm, and there are two ways of manifesting Buddhahood, which is the best. Specifically Establishing the Meaning of the Wheel of Dharma The third part is to specifically establish the meaning of the Wheel of Dharma, which is divided into three aspects: how the compilers compiled the teachings; how the compiled teachings abide; and how the abiding teachings eventually decline and disappear. How the Compilers Compiled the Teachings The first part is divided into two views: the Śrāvakayāna view and the Mahayana view. First is the Śrāvakayāna view: 'Relying on the necessary time, place, and patron, compiling three times, and finally writing it down when seeing other needs, the Mahayana view is different.' According to this statement, it is divided into three stages. The first stage is that because the Teacher (Sanskrit: Śāstā) and many Arhats passed away, the gods lamented that the Teacher's teachings were like smoke, and the powerful monks had also passed away, so the Tripitaka was no longer proclaimed. In order to eliminate this slander and to make the teachings without error and long-lasting, in the rainy season of the year after the Teacher's nirvana, in the Nyagrodha (Sanskrit: Nyagrodha, transliteration) cave of the Bamboo Grove Monastery (Sanskrit: Veṇuvana-vihāra) in Rajagriha, relying on the patron King Ajatashatru (Sanskrit: Ajātaśatru), five hundred Arhats gathered together and jointly...
ན་དགའ་བོས་མདོ་སྡེ། ཉེ་བ་འཁོར་ གྱིས་འདུལ་བ། འོད་སྲུང་ཆེན་པོས་མ་མོ་བསྡུས་སོ། ། ༈ བསྡུས་པའི་བསྟན་པ་གནས་ཚུལ། གཉིས་པ་ནི། དགོས་པ་རུང་ལ་མིན་པའི་གཞི་བཅུ་བསལ་བའི་ཕྱིར། དུས་སྟོན་པ་འདས་ ནས་ལོ་བརྒྱ་དང་བཅུ་ནས་གནས་ཡངས་པ་ཅན་གྱི་ཀུཥ་པུ་རིའི་གཙུག་ལག་ཁང་དུ། སྦྱིན་ བདག་ཆོས་རྒྱལ་མྱ་ངན་མེད་ཀྱིས་བྱས་ཏེ་དགྲ་བཅོམ་པ་བདུན་བརྒྱས་བསྡུས་སོ། ། གསུམ་པ་ནི། དགོས་པ་དགྱེས་པའི་སྡེ་པ་བཅོ་བརྒྱད་བཀའ་མིན་པའི་དོགས་པ་བསལ་ བའི་ཕྱིར། དུས་ལོ་སུམ་བརྒྱ་ན། གནས་ཁ་ཕྱེའི་ཡུལ་ཀུན་པ་ན་ཞེས་པའི་དགོན་པར་སྦྱིན་ བདག་ཛ་ལན་དྷ་རའི་རྒྱལ་པོ་ཀ་ནི་ཀས་བྱས་ཏེ། སྡུད་པ་པོ་པུརྞི་ཀ་ལ་སོགས་པ་དགྲ་བཅོམ་ པ་ལྔ་བརྒྱ། བཱ་སུ་མི་ཏྲ་ལ་སོགས་པ་བྱང་སེམས་ལྔ་བརྒྱ། སོ་སྐྱེའི་པཎྜི་ཏ་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་ བཅུའམ་ཁྲི་དྲུག་སྟོང་འདུས་ནས་སྡེ་པ་བཅོ་བརྒྱད་པོ་བཀར་བསྒྲུབས་ཏེ་བསྡུས་སོ། ། གཉིས་པ་ཐེག་ཆེན་ལུགས་ནི། རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཀྱི་ལྷོ་ཕྱོགས། བི་མ་ལ་སྭ་བྷ་བ་ཞེས་པའི་ རི་ལ་རྒྱལ་སྲས་འབུམ་ཕྲག་བཅུ་འདུས་ཏེ། འཇམ་དཔལ་གྱིས་མངོན་པ། བྱམས་པས་འདུལ་ བ། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེས་མདོ་སྡེ་བསྡུས་སོ། ། ཞེས་གྲག་གོ།རྟོག་གེ་འབར་བར། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། རྩ་བའི་སྡུད་པར་བྱེད་པ་པོ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་དང་འཇམ་ དཔལ་དང་གསང་བ་པའི་བདག་པོ་དང་བྱམས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་ རོ། །བདག་ཅག་གི་རྩ་བའི་སྡུད་པར་བྱེད་པ་པོ་ཉན་ཐོས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ གསུང་ནི། དེ་དག་གི་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། ། གསུམ་པ་གནས་ཚུལ་ལ་གཉིས་ཏེ། བསྟན་པ་ཇི་སྲི ད་གནས་པའི་དུས། དུས་དེར་ལུང་ 2-223 བསྟན་པའི་གང་ཟག་གིས་བྱ་བ་བྱས་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ཕྲན་ཚེགས་དང་བསྐལ་བཟང་སོགས་ ལས་ལོ་སྟོང་དང་། སྙིང་རྗེ་པད་དཀར་དུ་སྟོང་ལྔ་བརྒྱ་དང་། ཟླ་བ་སྙིང་པོའི་མདོ་ལས། ཉིས་ སྟོང་དང་། རྡོ་རྗེ་གཅོད་པའི་འགྲེལ་པ་སོགས་ལས་ཕྱེད་དང་སུམ་སྟོང་དང་། འབུམ་ཏིག་ཏུ་ ལོ་ལྔ་སྟོང་དུ་བསྟན་པ་གནས་པར་གསུངས་པ་རྣམ་ལས། དང་པོ་རྣམས་དྲང་དོན་ཡིན་ལ་ལྔ་ སྟོང་དུ་གནས་པ་ངེས་དོན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སྔར་ལོ་དུ་སོང་ན་སྟོན་པ་འདས་ནས་ས་ཕོ་རྟ་ཡར་ བཅད་ལ་ཆོས་རྗེ་ས་སྐྱ་པ་ལྟར་ན་འབྲས་བུའི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་པ་ཕྲག་གསུམ། སྒྲུབ་པའི་དུས་ ལྔ་བརྒྱ་པ་ཕྲག་གསུམ། མངོན་པའི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་པ་གཅིག་དང་། མདོ་སྡེའི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་པ་ གཅིག་ལས་སྔར་ལོ་བཅུ་གཅིག་འདས་ནས་མདོ་སྡེའི་དུས་ལ་བཞི་བརྒྱ་བརྒྱད་ཅུ་རྩ་དགུ། འདུལ་བའི་དུས་ལྔ་བརྒྱ། རྟགས་ཙམ་འཛིན་པའི་དུས་ལྔ་བརྒྱ་པ་ཕྲག་གཅིག་རྣམས་ལྷག་ མར་བཞེད་དོ། །དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ལྟར་ན། ཉིས་སྟོང་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ
【現代漢語翻譯】 Nanda (難陀)收集了經藏(mdo sde, Sutra Pitaka)，近護(nye ba 'khor, Upali)收集了律藏(『dul ba, Vinaya)，大迦葉(『od srung chen po, Maha Kasyapa) 整理了母論(ma mo bsdus so, Matrka)。 第二，關於結集教法的狀況：爲了消除十種不合規的必要基礎，導師(ston pa, Teacher)去世后一百一十年，在廣嚴城(gnas yangs pa can, Vaishali)拘尸那揭羅(kuSha pu ri, Kushinagar)寺院，由施主法王阿育王(chos rgyal mya ngan med, Ashoka)發起，七百阿羅漢(dgra bcom pa, Arhat)進行了結集。 第三，爲了消除十八部眾(dgyes pa'i sde pa bco brgyad, Eighteen Schools of Buddhism)不合佛經的疑慮，在導師去世三百年時，于華氏城(kha phye'i yul, Pataliputra)雞園寺(kun pa na zhes pa'i dgon par)，由施主遮蘭陀羅(dza lan dha ra)國王迦膩色迦(ka ni kas, Kanishka)發起， पूर्णिक(purNi ka, Purna)等五百阿羅漢，世友(bA su mi tra, Vasumitra)等五百菩薩，以及二百五十或六萬凡夫班智達(so skye'i paNDi ta)聚集，對十八部眾進行了辨析和結集。 關於大乘的傳統：在王舍城(rgyal po'i khab, Rajagriha)南方，名為離垢自性(bi ma la swa bha ba)的山上，聚集了十萬王子，文殊(『jam dpal, Manjushri)收集了論藏(mngon pa, Abhidhamma)，彌勒(byams pa, Maitreya)收集了律藏，金剛手(phyag na rdo rje, Vajrapani)收集了經藏。據說如此。《正理之焰》(rtog ge 『bar ba)中說：『大乘是佛陀所說，因為根本的結集者是普賢(kun tu bzang po, Samantabhadra)、文殊、秘密主(gsang ba pa』i bdag po, Vajrapani)和彌勒等。我們根本的結集者不是聲聞(nyan thos, Sravaka)，因為大乘的教法不是他們的境界。』 第三，關於教法住世的情況，分為兩個方面：教法住世的時間，以及那時得到授記的人所做的事。首先，在《小事經》(phran tshegs)和《賢劫經》(bskal bzang)等經典中說住世一千年，在《悲華經》(snying rje pad dkar)中說一千五百年，在《月藏經》(zla ba snying po』i mdo)中說兩千年，在《金剛經釋》(rdo rje gcod pa』i 『grel pa)等中說三千年的一半，在《十萬頌》(『bum tig)中說住世五千年。其中，前幾種說法是方便說(drang don)，住世五千年是究竟說(nges don)。那麼，到現在為止已經過去了多少年呢？導師去世后，按照薩迦法王(chos rje sa skya pa)的說法，以地陽馬年(sa pho rta yar bcad)為準，果時五百年為三期，修行時五百年為三期，證悟時五百年為一期，經藏時五百年為一期，之前已經過去了十一年，現在經藏時期還剩下四百八十九年，律藏時期五百年，以及僅持名相時期五百年為一期，他們這樣認為。按照時輪歷(dus kyi 『khor lo)的說法，是兩千二百二十五年。
【English Translation】 Nanda collected the Sutra Pitaka, Upali collected the Vinaya Pitaka, and Maha Kasyapa compiled the Matrka. Secondly, regarding the state of the compiled teachings: To eliminate the ten non-compliant fundamental bases, one hundred and ten years after the Teacher's passing, in the Kushinagar monastery of Vaishali, sponsored by the benefactor Dharma King Ashoka, seven hundred Arhats conducted the compilation. Thirdly, to dispel doubts about the Eighteen Schools not being in accordance with the Buddha's teachings, three hundred years after the Teacher's passing, in the Kunpana monastery in Pataliputra, sponsored by the benefactor King Kanishka of Jalandhara, five hundred Arhats including Purna, five hundred Bodhisattvas including Vasumitra, and two hundred and fifty or sixty thousand ordinary Pandit gathered, and after distinguishing the Eighteen Schools, they compiled the teachings. Regarding the Mahayana tradition: On the mountain called Vimala Svabhava in the south of Rajagriha, ten thousand princes gathered, Manjushri collected the Abhidhamma, Maitreya collected the Vinaya, and Vajrapani collected the Sutra Pitaka. So it is said. In the 'Blazing of Reasoning': 'The Mahayana is the word of the Buddha, because the fundamental compilers are Samantabhadra, Manjushri, the Lord of Secrets (Vajrapani), and Maitreya, etc. Our fundamental compilers are not Sravakas, because the teachings of the Mahayana are not their realm.' Thirdly, regarding the state of the teachings remaining, it is divided into two aspects: the time the teachings remain, and the actions of the prophesied individuals at that time. Firstly, in the 'Minor Matters Sutra' and the 'Bhadrakalpa Sutra' etc., it is said that the teachings will remain for one thousand years, in the 'Karuna Pundarika Sutra' for one thousand five hundred years, in the 'Moon Essence Sutra' for two thousand years, in the commentary on the 'Diamond Sutra' etc., for half of three thousand years, and in the 'Bumtig' for five thousand years. Among these, the former are provisional meanings, and the remaining of five thousand years is the definitive meaning. So, how many years have passed until now? After the Teacher's passing, according to Sakya Dharma King, based on the Earth Male Horse year, the five hundred years of the Fruit period are three cycles, the five hundred years of the Practice period are three cycles, the five hundred years of the Realization period are one cycle, and the five hundred years of the Sutra period are one cycle. Eleven years have already passed, and now there are four hundred and eighty-nine years remaining in the Sutra period, five hundred years in the Vinaya period, and one cycle of five hundred years in the period of merely holding the name, so they believe. According to the Kalachakra, it is two thousand two hundred and twenty-five years.
་བཅུ་རྩ་བཞི་འདས་ནས་ ཉིས་སྟོང་བདུན་བརྒྱ་བཞི་བཅུ་རྩ་དྲུག་ལྷག་མར་གནས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། སྟོན་པས་འོད་སྲུང་ལ་བསྟན་པ་གཏད་དོ། །དེས་ཀུན་དགའ་བོ་ལ། དེས་ ཤ་ནའི་གོས་ཅན་ལ། དེས་ཉེར་སྦས་ལ། དེས་དྷི་དྷི་ཀ་ལ། དེས་ནག་པོ་པ་ལ། དེས་ལེགས་ མཐོང་ཆེན་པོ་ལ་གཏད་དེ། དེ་དག་ལ་སོགས་པའི་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ བཟུང་ངོ་། །ཁྱད་པར་དུ། འཇམ་དཔལ་རྩ་རྒྱུད་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ང་འདས་ནས། །ལོ་ནི་བཞི་བརྒྱ་ལོན་པ་ན༑ ༑དགེ་སློང་ཀླུ་ཞེས་དེ་འབོད་བྱུང་། །བསྟན་པ་ལ་ནི་དད་ཅིང་ ཕན། །རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ས་ཐོབ་པ༑ ༑ལོ་ནི་དྲུག་བརྒྱ་དག་ཏུ་འཚོ། །ཞེས་ལུང་བསྟན་པའི་ འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དགེ་འདུན་གྱི་ཞལ་ཏ་བྱས། མཆོད་རྟེན་དང་ལྷ་ཁང་མང་པོ་བཞེངས། རྡོ་རྗེ་གདན་ལ་རྡོའི་དྲྭ་མིག་གི་ར་བས་བསྐོར། དཔལ་འབྲས་ཕུང་གི་མཆོད་རྟེན་གྱི་བཀོད་པ་ བཞེངས། བསྟན་བཅོས་མང་པོ་བརྩམས་ཏེ་བསྟན་པ་དར་བར་མཛད་དོ། །དེའི་སྲས་ཨརྱ་ 2-224 དེ་བ་ཡང་རྒྱལ་བས་ལུང་བསྟན་ཅིང་མུ་སྟེགས་ཀྱི་སྟོན་པ་མ་ཁོལ་ཆོས་ཀྱིས་ཚར་བཅད་ནས་ བསྟན་པ་ལ་བཅུག སྔགས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་མང་པོ་མཛད་དེ་བསྟན་པ་དར་བར་ མཛད་དོ། །འཇམ་དཔལ་རྩ་རྒྱུད་དུ། ཐོགས་མེད་ཅེས་བྱའི་དགེ་སློང་ནི༑ ༑བསྟན་བཅོས་དེ་ནི་ དོན་ལ་མཁས། །མདོ་སྡེ་ངེས་དོན་དྲང་པའི་དོན། །རྣམ་པ་མང་པོ་རབ་ཏུ་འབྱེད། །ཅེས་ལུང་ བསྟན་པའི་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་པ་ས་འོད་བྱེད་པ་ཐོབ་པ་དེས། དགའ་ལྡན་དུ་བྱམས་ པ་ལ་ཡུམ་གྱི་མདོ་དང་བྱམས་པའི་ཆོས་ལྔ་ལ་སོགས་པ་གསན་ནས་མིའི་ཡུལ་དུ་དར་བར་ མཛད་ཅིང་། ས་སྡེ་ལྔ་དང་སྡོམ་རྣམ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་མཛད་དེ་བསྟན་པ་རྒྱས་པར་མཛད་ དོ༑ ༑དེའི་གཅུང་པོ་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་ནི། སྐྱེ་བ་ལྔ་བརྒྱར་པཎྜི་ཏར་གྱུར་ཅིང་འབུམ་ སྡེ་དགུ་བཅུ་རྩ་དགུ་ཐུགས་ལ་མངའ་བརྒྱད་སྟོང་པ་ལ་རྒྱུན་དུ་ཞལ་ཏོན་མཛད་པ། ཤེས་རབ་ ཀྱི་དབྱིག་དང་ལྡན་ཞིང་འགྲོ་བའི་གཉེན་དུ་གྱུར་པ་དེས། མཛོད་རྩ་འགྲེལ་དང་པྲ་ཀ་ར་ན་སྡེ་ བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་མཛད་དོ། །དེ་ལ་སློབ་མ་རང་པས་མཁས་པ་བཞིར་གྲགས་ཏེ། མངོན་ པ་རང་པས་མཁས་པ་སློབ་དཔོན་བློ་བརྟན་ཞེས་བྱ་བ་གཅོད་བྱེད་ཚེའི་གྲུབ་པ་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་ དང་བཅས་རྣམས་ཞེས་ལུང་བསྟན་པ་དེས་མཛོད་འགྲེལ་ལ་སོགས་པ་མཛད་དོ། ། ཚད་ མ་རང་པས་མཁས་པ། ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ་གཞན་ལ་ཕན་པའི་བསམ་པ་ཞེས་ལུང་བསྟན་པ་ དེས་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱིས་དངོས་སུ་རྗེས་སུ་བཟུང་སྟེ། ཚད་མའི་མདོ་ཀུན་ལས་ བཏུས་པ་ལ་སོགས་པ་མཛད་དོ། །དེའི་སློབ་མ་དབང་ཕྱུག་སྡེ༑ དེའི་སློབ་མ་སློབ་དཔོན་ ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་ནི། རྩ་རྒྱུད་ལས། ཡི་གེ་དྷ་ཞེས་སྡོམ་བརྩོན་ཉིད། །ལྷོ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་རྣམ་ པར་བསྒྲགས
【現代漢語翻譯】 十四已過，尚餘兩千七百四十六。 第二，導師將教法託付于飲光（Kashyapa）。飲光傳於阿難陀（Ananda），阿難陀傳於商那和修（Shanavasa），商那和修傳於優波毱多（Upagupta），優波毱多傳於彌遮迦（Dhitika），彌遮迦傳於婆須蜜（Krishna），婆須蜜傳於大善見（Mahadarshana）。這些聖者守護著教法。特別是在《文殊根本續》中預言：『如來我涅槃后，四百年時，有比丘名為龍（Naga），彼將信奉並利益教法，證得極喜地（pramudita bhumi），壽命六百年。』聖者龍樹（Nagarjuna）擔任僧團的導師，建造了許多佛塔和寺廟，用石柵欄圍繞金剛座（Vajrasana），建造了吉祥米聚塔（Shri Dhanyakataka Stupa），創作了許多論著，弘揚了教法。他的兒子提婆（Aryadeva）也被勝者（Jina）預言，他以正法擊敗了外道導師摩柯羅（Makula），使之外道皈依佛法，創作了許多聲明和密咒的論著，弘揚了教法。《文殊根本續》中預言：『有比丘名為無著（Asanga），精通論著之義，以多種方式闡釋經部了義和不了義。』證得暖位（ushmagata）的聖者無著，在兜率天（Tushita）從彌勒（Maitreya）處聽受了《現觀莊嚴論》（Abhisamayalankara）和彌勒五論等，並在人間弘揚。他創作了《五事地論》（Pancavastuka）和《攝抉擇分》（Samgrahavastu）等，弘揚了教法。他的弟弟世親（Vasubandhu）論師，五百世轉生為班智達（Pandita），通曉九十九萬部論典，常誦《八千頌般若經》（Ashtasahasrika Prajnaparamita Sutra），具備智慧之光，成為眾生的親友。他創作了《俱舍論》（Abhidharmakosha）及其註釋，以及八部《論事》（Prakaranapada）等。他的弟子中有四位以精通各自領域而聞名：精通論藏的自在（Svabhava）論師，被預言將著有包括能斷金剛在內的十萬部著作，他創作了《俱舍論》的註釋等；精通量論的陳那（Dignaga），被預言具有利益他人的思想，他受到聖文殊（Manjushri）的親自攝受，創作了《集量論》（Pramanassamuccaya）等；他的弟子自在軍（Ishvarasena），自在軍的弟子法稱（Dharmakirti）論師，在《根本續》中被預言：『字母達（Dha）表示持戒精進，將在南方弘揚。』
【English Translation】 Fourteen have passed, and two thousand seven hundred and forty-six remain. Secondly, the Teacher entrusted the teachings to Kashyapa. Kashyapa passed it on to Ananda, Ananda to Shanavasa, Shanavasa to Upagupta, Upagupta to Dhitika, Dhitika to Krishna, and Krishna to Mahadarshana. These holy beings upheld the teachings. In particular, the 'Manjushri Root Tantra' prophesied: 'After I, the Tathagata, pass away, after four hundred years, a monk named Naga will appear. He will have faith in and benefit the teachings, attain the Joyful Ground (pramudita bhumi), and live for six hundred years.' The venerable Nagarjuna served as the abbot of the Sangha, built many stupas and temples, surrounded Vajrasana with a stone lattice fence, constructed the Shri Dhanyakataka Stupa, composed many treatises, and propagated the teachings. His son, Aryadeva, was also prophesied by the Jina, and he defeated the non-Buddhist teacher Makula with the Dharma, converting him to Buddhism. He composed many treatises on both sutras and tantras, and propagated the teachings. The 'Manjushri Root Tantra' prophesied: 'A monk named Asanga will be skilled in the meaning of the treatises and will extensively explain the definitive and provisional meanings of the sutras in various ways.' The venerable Asanga, who attained the stage of warmth (ushmagata), listened to the 'Abhisamayalankara' and the Five Treatises of Maitreya from Maitreya in Tushita Heaven and propagated them in the human realm. He composed the 'Pancavastuka' and the 'Samgrahavastu', and propagated the teachings. His younger brother, the teacher Vasubandhu, was born as a Pandita for five hundred lifetimes, knew ninety-nine hundred thousand treatises by heart, constantly recited the 'Ashtasahasrika Prajnaparamita Sutra', possessed the light of wisdom, and became a friend to beings. He composed the 'Abhidharmakosha' and its commentary, as well as eight 'Prakaranapada'. Among his disciples, four were known for their expertise in their respective fields: the teacher Svabhava, who was skilled in the Abhidharma, was prophesied to write one hundred thousand works, including the Vajracchedika, and he composed commentaries on the 'Abhidharmakosha', etc. Dignaga, who was skilled in logic, was prophesied to have the thought of benefiting others. He was directly taken care of by the venerable Manjushri and composed the 'Pramanassamuccaya', etc. His disciple was Ishvarasena, and Ishvarasena's disciple was the teacher Dharmakirti, who was prophesied in the 'Root Tantra': 'The letter Dha indicates diligence in discipline and will proclaim in the southern direction.'
། །ཕ་རོལ་རྒོལ་བ་བཟློག་ནས་ནི། །དེ་བཞིན་སྡོམ་བརྩོན་སྔགས་ཀྱང་འགྲུབ། །ཅེས་ལུང་བསྟན་པ་དེས་ཚད་མ་སྡེ་བདུན་ལ་སོགས་པ་མཛད་དེ། བསྟན་པ་རྒྱས་པར་མཛད་ དོ། །ཕར་ཕྱིན་རང་བས་མཁས་པ་འཕགས་པ་གྲོལ་སྡེ། ས་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཐོབ་པ་དེས། 2-225 སངས་རྒྱས་ལ་མངོན་སུམ་དུ་གསན་ནས་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་པ་ཉི་ཁྲི་སྣང་བ་མཛད་ དོ། །དེའི་སློབ་མ་བཙུན་པ་གྲོལ་སྡེའོ། །ཁྱད་པར་དུ་སློབ་དཔོན་སེང་གེ་བཟང་པོ་ནི། རྒྱལ་ རིགས་ལས་རབ་ཏུ་བྱུང་པ། ཕྱི་ནང་གི་གྲུབ་མཐའ་ཀུན་ལ་མཁས་པ། ཁྱད་པར་དུ་ཡུམ་གྱི་ དོན་ལ་རིང་དུ་གོམས་པ༑ དངོས་སམ་རྨི་ལམ་དུ་རྗེ་བཙུན་བྱམས་པས་རྗེས་སུ་བཟུང་པ་དེས་ ཉི་ཁྲིའི་འགྲེལ་པ་དང་། བརྒྱད་སྟོང་འགྲེལ་ཆེན་དང་། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་པ་དོན་ གསལ་བ་དང་། སྡུད་པའི་འགྲེལ་པ་སོགས་མཛད་ནས་ཡུམ་གྱི་བསྟན་པ་དར་བར་མཛད་ པའོ། །དེའི་སློབ་མ་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་སོ། །འདུལ་བ་རང་བས་མཁས་པ་ཡོན་ཏན་འོད་ནི། བདག་དང་གཞན་གྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་ཏུ་སོན་པ། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ ཆོས་འདུལ་བ་བདུད་རྩིའི་ཉིང་ཁུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོ་རྒྱས་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ བཀའ་དམ་པ་ལ་ནན་ཏན་སྙིང་པོར་བསྒྲུབ་པ་དེས་འདུལ་བ་མདོ་རྩ་བ་དང་། ལས་བརྒྱ་རྩ་ གཅིག་ལ་སོགས་པ་མཛད་དོ། །དེའི་སློབ་མར་གྲགས་པའི་སློབ་དཔོན་ཤཱཀྱ་འོད་ཀྱིས་འདུལ་ བ་སུམ་བརྒྱ་པ་དང་དེའི་འགྲེལ་བ་འདུལ་བ་འོད་ལྡན་མཛད་དོ། །གཞན་ཡང་སློབ་དཔོན་ ཙནྟྲ་གོ་མི་དང་། ཟླ་བ་གྲགས་པ་དང་། རྟ་དབྱངས་དང་། བྲམ་ཟེ་པ་ཎི་དང་། ཞི་བ་ལྷ་ལ་ སོགས་པའི་པཎྜི་ཏ་དང་། འབིར་ཝ་པ་ལ་སོགས་པའི་གྲུབ་ཆེན་རྣམས་དང་། གནས་བརྟན་ ཆེན་པོ་བཅུ་དྲུག་ལ་སོགས་པས་བསྟན་པ་བཟུང་སྟེ་འཕེལ་ཞིང་རྒྱས་པར་མཛད་པའོ། ། ༈ གནས་པ་མཐར་འཇིག་ཅིང་ནུབ་པའི་ཚུལ། གསུམ་པ་ནུབ་པར་གྱུར་ཚུལ་ནི། སྤྱིར་བསྟན་པ་ནུབ་པའི་རྒྱུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྨོན་ལམ་ གྱི་འཕེན་པ་ཟད་པ་དང་བསྟན་པའི་གདུལ་བྱ་ཟད་པ་ཡིན་ལ། རྐྱེན་ནི་དགེ་སྦྱོང་རྣམས་རང་ གི་ལྟ་སྤྱོད་ལས་ཉམས་པ་དང་། སྦྱིན་བདག་རྣམས་བསྟན་པ་ལ་དད་པ་བྲི་བ་དང་། བདུད་ དང་བདུད་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ལྷ་དང་། ཡི་དྭགས་རྣམས་ཀྱིས་བར་ཆད་བྱས་པ་དག་ལ་བརྟེན་ནས་ བསྟན་པ་རིམ་གྱིས་འགྲིབས་ཏེ་མཐར་འཛམ་བུ་གླིང་གི་མི་རྣམས་ཚེ་ལོ་བཞི་བཅུ་པ་ཙམ་དུ་ 2-226 གྱུར་པའི་ཚེ་རྒྱ་གར་དང་། རྒྱ་མ་ཡིན་པའི་རྒྱལ་པོ་ཡ་(མདོ་སྡེ་ལས་བརྒྱ་པར། རྒྱལ་པོ་ཤ་ཀ་དང་། ཡ་བ་ན་ དང་། བ་ལི་ཀ་ཟེར་བ་སྣང་)བ་ན་དང་། བཱ་ལ་བ་དང་། ཤི་ཀུ་ན་ཞེས་པ་གསུམ་འབྱུང་སྟེ། དེ་དག་ དམ་པའི་ཆོས་བཞིན་མི་སྤྱོད་པར། དམག་འདྲེན་ཅིང་། ནུབ་བྱང་གི་ཡུལ་ཁམས་མང་པོ་མེད་ པར་བྱས། མཆོད་རྟེན་དང་གཙུ
【現代漢語翻譯】 爲了擊退外來的反駁，同樣努力修持真言也能成就。正如預言所說，他創作了量論七支等著作，使佛法得以弘揚。 精通般若的聖者解脫軍（Aryavimuktisena），獲得了極喜地（pramudita bhumi），他從佛陀那裡親自聽聞，創作了《現觀莊嚴論》的二萬頌釋。 他的弟子是比丘解脫軍（vimuktisena）。特別值得一提的是，導師獅子賢（Simhabhadra），出身于王族，精通內外所有宗派，尤其長期修習般若之義，在清醒或夢中受到慈氏菩薩（Maitreya）的攝受，他創作了二萬頌的釋論，八千頌的大釋論，《現觀莊嚴論》的釋論《義明》，以及《攝頌》的釋論等，從而弘揚了般若的教法。 他的弟子是佛智（Buddhajñana）。精通律藏的功德光（Gunaprabha），通達自他宗派如渡過大海，以智慧力弘揚善逝的律法甘露精華，精勤修持如來聖教的核心，他創作了《律經根本論》和《業百一頌》等。 他的著名弟子釋迦光（Shakyaprabha）創作了《律三百頌》及其釋論《律光》。此外，還有導師旃扎果彌（Chandragomin），月稱（Chandrakirti），馬鳴（Ashvaghosa），婆羅門班智達（Brahmin Panini），寂天（Shantideva）等班智達，以及毗瓦巴（Virupa）等大成就者，還有十六大阿羅漢等，他們護持佛法，使其發展和弘揚。 第三，關於衰敗的方式：總的來說，佛法衰敗的原因是佛陀的願力耗盡和佛法所化之眾生減少。而助緣則是修行者自身從見解和行為上退失，施主對佛法的信心減弱，魔和魔類的神以及餓鬼製造障礙。依靠這些因素，佛法逐漸衰退，最終當贍部洲的人們壽命達到四十歲左右時，印度和非印度將會出現三個國王，分別是雅瓦納（Yavana），（《百經》中記載為：國王夏卡（Shaka），雅瓦納（Yavana）和巴利卡（Balika）），巴拉瓦（Balava）和希庫納（Shikuna）。他們不遵循正法，發動戰爭，摧毀西北地區的許多地方，摧毀佛塔和寺廟。
【English Translation】 In order to repel external refutations, diligently practicing mantra will also lead to accomplishment. As prophesied, he composed works such as the Seven Treatises on Valid Cognition, thus expanding the teachings. Aryavimuktisena, who was learned in Prajnaparamita and attained the Joyful Ground (pramudita bhumi), having personally heard from the Buddha, composed the twenty-thousand-verse commentary on the Ornament of Clear Realization. His disciple was the monk Vimuktisena. Particularly, the teacher Simhabhadra, who was born into a royal family, was learned in all internal and external tenets, and was especially accustomed to the meaning of the Mother (Prajnaparamita). Having been embraced by Lord Maitreya in reality or in dreams, he composed the commentary on the Twenty Thousand Verses, the Great Commentary on the Eight Thousand Verses, the commentary on the Ornament of Clear Realization called 'Meaningful Illumination,' and the commentary on the Condensed Verses, thus propagating the teachings of the Mother. His disciple was Buddhajñana. Gunaprabha, who was learned in Vinaya, having crossed to the other shore of the ocean of self and other tenets, expanded the essence of the nectar of the Victorious One's Dharma-Vinaya with the power of wisdom. Diligently practicing the core of the Tathagata's sacred teachings, he composed the Root Sutra of the Vinaya and the One Hundred and One Karmas, etc. His famous disciple Shakyaprabha composed the Three Hundred Verses on Vinaya and its commentary, 'Vinaya Illumination.' Furthermore, there were teachers Chandragomin, Chandrakirti, Ashvaghosa, the Brahmin Panini, Shantideva, and other pandits, as well as great siddhas such as Virupa, and the Sixteen Great Arhats, etc., who upheld the teachings, causing them to develop and flourish. Third, regarding the manner of decline: Generally, the cause of the decline of the teachings is the exhaustion of the Buddha's aspiration and the decrease of beings to be tamed by the teachings. The conditions are the degeneration of practitioners from their own views and conduct, the weakening of patrons' faith in the teachings, and the obstruction caused by demons and demonic deities, as well as pretas. Relying on these factors, the teachings gradually decline, and eventually when the lifespan of people in Jambudvipa reaches about forty years, three kings will appear in India and non-India, namely Yavana (mentioned in the Hundred Sutras as: King Shaka, Yavana, and Balika), Balava, and Shikuna. They will not act according to the Dharma, wage wars, and destroy many regions in the northwest, destroying stupas and temples.
ག་ལག་ཁང་མང་པོ་བཤིག མཆོད་པའི་ཡོ་བྱད་དཀོན་མཆོག་ གི་དཀོར་ལ་སོགས་པ་ཕྲོགས་བཅོམ་སྟེ། རྒྱལ་པོ་གསུམ་ཕན་ཚུན་འཐབ་པར་བྱེད་དོ། །རེ་ ཞིག་ན་དེ་དག་མཛའ་འདུམས་ཏེ། སྲི ད་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནས། རྒྱ་གར་གྱི་ཡུལ་ག་གའི་ཚུ་རོལ་ གྷན་དྷ་ར་དང་མ་ཧེ་དེ་ཤ་ལ་སོགས་པ་ཕྲོགས་ནས་འཛིན་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཚེ་གང་གའི་ ཕ་རོལ་ལྷོ་ཕྱོགས་ན། ཀོའུ་ཤམ་བྷི འི་ཡུལ་ན་རྒྱལ་པོ་མ་(ལས་བརྒྱད་དབང་ཆེན་སྡེ་ཟེར)ཧེནྟྲ་སེ་ན་ ཞེས་བྱ་བ་ལ་བུ་དུ་སྤྲ་ས་(བཟོད་པར་དཀའ་བ་ཟེར)ཧ་ཞེས་པ་སྨིན་མཚམས་ན་ལྕགས་ཀྱི་རྨེ་བ་ ཡོད་པ། ལག་པའི་གྲུ་མོ་མན་ཆད་ཁྲག་གིས་བསྐུས་པ་ཞིག་འབྱུང་ངོ་༑ ༑དེའི་ཚེ་བློན་པོ་ལྔ་ བརྒྱ་ལ་བུ་ལག་པའི་འཁྲིག་མ་མན་ཆད་ཁྲག་ཅན་དུ་བྱས་པ་ལྔ་བརྒྱ་བཙའ་འོ༑ ༑དེ་དང་དུས་ མཉམ་དུ་རྒྱལ་པོ་དེ་ལ་རྟེའུ་སྨྲ་ཤེས་པ་གཅིག་ཀྱང་འབྱུང་སྟེ། དེའི་ནུབ་མོ་ནམ་མཁའ་ལས་ ཁྲག་གི་ཆར་འབབ་བོ། ། དེ་བཙས་ནས་ལོ་བཅུ་གཉིས་ནས་སྔར་གྱི་རྒྱལ་པོ་གསུམ་དམག་ སུམ་འབུམ་དང་བཅས་པ་ཆས་ནས་རྒྱལ་པོ་མ་ཧེནྟྲ་སེ་ནའི་ཡུལ་དུ་དམག་དྲངས་ཏེ། རྒྱལ་ པོ་དེའི་བུ་དུ་སྤྲ་ས་ར་ཧ་བློན་པོའི་བུ་ཡ་མཚན་ཅན་ལྔ་བརྒྱ་ལ་སོགས་པའི་དམག་ཉིས་འབུམ་ དང་བཅས་པ་དང་ལོ་བཅུ་གཉིས་སུ་འཐབས་པའི་ཚེ། དེའི་སྨིན་མཚམས་ནས་ལྕགས་ཀྱི་རྨེ་ བ་བསྐྱེད་ནས་ལུས་རིལ་པོ་ལྕགས་སུ་བྱས་ཏེ་རབ་ཏུ་ཁྲོས་ནས་རྒལ་བ་དང་། དུ་སྤྲ་ས་ཧའི་ དམག་རྒྱལ་ཏེ་རྒྱལ་པོ་གསུམ་ཡང་བཟུང་ནས་མེད་པར་བྱས་སོ། །དེ་ཕན་ཆད་འཛམ་བུ་ གླིང་གི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བྱས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་སེམས་ཅན་མང་པོ་བསད་པའི་སྡིག་པ་ བྱང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཡུལ་པ་ཏྲ་ལི་པུ་ཏྲ་ནས་མཁན་པོ་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ཤེས་པ་སློབ་མ་ཅན་ 2-227 ཞེས་པ་སྤྱན་དྲངས་ནས་སྡིག་པ་སྦྱོང་ཐབས་ཞུས་པས་ལོ་བཅུ་གཉིས་སུ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ ལ་མཆོད་ཅིང་སྐྱབས་སུ་སོང་ན་སྡིག་པ་འབྱང་ངོ་ཞེས་བྱས་པ་དང་། འཛམ་བུ་གླིང་གི་དགེ་ སློང་འདུག་གོ་ཅོག་འགུགས་སུ་བཏང་སྟེ་ཀོའུ་ཤམ་བིར་བསྡུས་ནས་ཡུལ་གཞན་དུ་ཆོས་སྤྱོད་ དུ་མི་སྟེར་བར་འགྱུར་རོ། །དགེ་སློང་རྣམས་ལམ་དུ་གཅན་ཟན་དང་མི་རྒོད་ལ་སོགས་པས་ ཆུད་ཟོས་ནས་རྒྱལ་པོའི་དྲུང་དུ་འབུམ་ཕྲག་གཅིག་ཙམ་ཞིག་གིས་ཕྱིན་པར་འགྱུར་རོ། །དགེ་ འདུན་རྣམས་ཁྱོད་ཀྱི་མཁན་པོ་ག་རེ། སློབ་མ་གར་སོང་གྲོགས་པོ་གར་སོང་ཞེས་གཏམ་དྲིས་ པ་དང་། གཅན་ཟན་ལ་སོགས་པས་བསད་པའི་གཏམ་བྱས་པས་མྱ་ངན་ལངས་ཏེ་ངུ་། མོ་ འདེབས་ཤིང་བྲང་བརྡུང་པ་མཐོང་ནས་རྒྱལ་པོ་མི་དགའ་སྟེ་ཉལ་བའི་ཚེ། ལོ་ཀའི་དགེ་འདུན་ ལ་ནི་སྐྱབས་མ་བྱུང་གི། དགྲ་བཅོམ་པའི་ཞལ་མཐོང་པར་ཤོག་ཤིག ཅེས་སྨོན་ལམ་བཏབ་པ་ དང་། རྨི་ལམ་ན་གྷན་དྷ་མ་ཧ་ནའི་རི་ལ་དགྲ་བཅོམ་པ་དེས་པ་ཞེས་བ
【現代漢語翻譯】 許多寺廟被摧毀，供奉的物品和神聖的財產被掠奪。三個國王互相爭鬥。一段時間后，他們和解並統一為一個政權。他們將掠奪並佔領印度地區的犍陀羅和摩酰提等地區。那時，在恒河以南的拘睒彌國，有一個名叫摩酰因陀羅犀那（意為『八業大權部』）的國王，他會有一個兒子名叫難忍軍（意為『難以忍受』）哈，他的眉間有一個鐵痣，手肘以下沾滿了鮮血。那時，五百個大臣也會生下五百個兒子，他們的手肘以下也沾滿了鮮血。與此同時，國王還會得到一匹會說話的小馬。在那天晚上，天空會下血雨。這個孩子出生十二年後，之前的三個國王會率領三十萬軍隊攻打摩酰因陀羅犀那國王的領地。國王的兒子難忍軍哈和五百個非凡的大臣之子會率領二十萬軍隊與他們戰鬥十二年。那時，他眉間的鐵痣會擴充套件到全身，使他全身變成鋼鐵。他會勃然大怒並發動攻擊。難忍軍哈的軍隊會獲勝，三個國王也會被俘虜並被消滅。從那以後，他將成為閻浮提的大國王。爲了凈化他殺害眾多生靈的罪孽，他會從華氏城請來一位精通三藏的導師和弟子，並詢問凈化罪孽的方法。導師會說，如果十二年中供奉三寶並皈依，罪孽就會被凈化。他會召集閻浮提的所有僧侶到拘睒彌，並且不允許他們在其他地方修行佛法。僧侶們會在路上被野獸和野人吞噬，只有大約一百萬僧侶會到達國王面前。當僧團被問及『你的導師在哪裡？你的弟子在哪裡？你的朋友在哪裡？』時，他們會講述被野獸殺害的故事，然後悲傷地哭泣、哀號和捶胸。國王看到後會不高興地入睡。他會祈禱：『洛迦的僧團沒有得到庇護。愿我能見到阿羅漢的尊容！』在夢中，他會看到一位名叫提婆的阿羅漢在犍陀摩訶那山上。 Many temples were destroyed, and offerings and sacred properties were plundered. Three kings fought each other. After a while, they reconciled and united into one regime. They would plunder and occupy regions such as Gandhara and Mahendra in the Indian territory. At that time, south of the Ganges River, in the country of Kausambi, there would be a king named Mahendrasena (meaning 'Great Powerful Department of Eight Actions'), who would have a son named Dusprasa (meaning 'Difficult to Endure') Ha, who would have an iron mole on his brow and whose forearms would be covered in blood. At that time, five hundred ministers would also give birth to five hundred sons whose forearms would also be covered in blood. At the same time, the king would also get a talking pony. That night, blood rain would fall from the sky. Twelve years after this child was born, the previous three kings would lead an army of 300,000 to attack the territory of King Mahendrasena. The king's son, Dusprasa Ha, and the five hundred extraordinary sons of ministers would lead an army of 200,000 to fight them for twelve years. At that time, the iron mole on his brow would expand to his entire body, turning him into steel. He would become enraged and attack. Dusprasa Ha's army would win, and the three kings would be captured and annihilated. From then on, he would become the great king of Jambudvipa. To purify the sins of killing many sentient beings, he would invite a master and disciples who were proficient in the Tripitaka from Pataliputra and ask for a method to purify sins. The master would say that if one makes offerings to the Three Jewels and takes refuge for twelve years, sins would be purified. He would summon all the monks of Jambudvipa to Kausambi and would not allow them to practice Dharma elsewhere. The monks would be devoured by wild beasts and savages on the road, and only about one hundred thousand monks would reach the king. When the Sangha is asked, 'Where is your master? Where are your disciples? Where are your friends?' they would tell the story of being killed by wild beasts, and then they would weep, wail, and beat their chests in sorrow. Seeing this, the king would be displeased and fall asleep. He would pray, 'The Sangha of Loka has not found refuge. May I see the face of an Arhat!' In a dream, he would see an Arhat named Deva on Gandhamadana Mountain.
【English Translation】 Many temples were destroyed, and offerings and sacred properties were plundered. Three kings fought each other. After a while, they reconciled and united into one regime. They would plunder and occupy regions such as Gandhara and Mahendra in the Indian territory. At that time, south of the Ganges River, in the country of Kausambi, there would be a king named Mahendrasena (meaning 'Great Powerful Department of Eight Actions'), who would have a son named Dusprasa (meaning 'Difficult to Endure') Ha, who would have an iron mole on his brow and whose forearms would be covered in blood. At that time, five hundred ministers would also give birth to five hundred sons whose forearms would also be covered in blood. At the same time, the king would also get a talking pony. That night, blood rain would fall from the sky. Twelve years after this child was born, the previous three kings would lead an army of 300,000 to attack the territory of King Mahendrasena. The king's son, Dusprasa Ha, and the five hundred extraordinary sons of ministers would lead an army of 200,000 to fight them for twelve years. At that time, the iron mole on his brow would expand to his entire body, turning him into steel. He would become enraged and attack. Dusprasa Ha's army would win, and the three kings would be captured and annihilated. From then on, he would become the great king of Jambudvipa. To purify the sins of killing many sentient beings, he would invite a master and disciples who were proficient in the Tripitaka from Pataliputra and ask for a method to purify sins. The master would say that if one makes offerings to the Three Jewels and takes refuge for twelve years, sins would be purified. He would summon all the monks of Jambudvipa to Kausambi and would not allow them to practice Dharma elsewhere. The monks would be devoured by wild beasts and savages on the road, and only about one hundred thousand monks would reach the king. When the Sangha is asked, 'Where is your master? Where are your disciples? Where are your friends?' they would tell the story of being killed by wild beasts, and then they would weep, wail, and beat their chests in sorrow. Seeing this, the king would be displeased and fall asleep. He would pray, 'The Sangha of Loka has not found refuge. May I see the face of an Arhat!' In a dream, he would see an Arhat named Deva on Gandhamadana Mountain.
ྱ་བ་བཞུགས་པ་དེ་སྤྱན་ དྲངས་ན་སྡིག་པ་འབྱང་ཞིང་ཐེ་ཚོམ་སེལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་ལུང་བསྟན་པ་དང་། སད་མ་ ཐག་ཕོ་ཉ་བཀྱེ་སྟེ། སྤྱན་དྲངས་ཏེ་མཆོད་ཅིང་ཕྱག་བྱས་སོ། །དེ་ནས་ཚེས་བཅུ་བཞིའི་ནུབ་མོ་ དགེ་སློང་གསར་ཞུགས་རྣམས་ཀྱིས་མཁན་པོ་སློབ་མ་ཅན་ལ་འདུལ་བ་བཤད་པར་གསོལ་ བ་དང་མཁན་པོས་ཁྱེད་འདུལ་བ་བཞིན་མི་སྤྱོད། ཆོས་ཁྲིམས་མི་བསྲུང་པ་ལ་འདུལ་བ་ བཤད་པས་ཅི་ཕན་ཞེས་ཟེར་བ་དང་། དགྲ་བཅོམ་པས། ངས་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ ཀྱིས་ཆོས་ཁྲིམས་མནོས་ནས་ད་ཙམ་གྱི་བར་རྩ་མཆོག་ཙམ་ཡང་མ་ཉམས་ན་དེ་སྐད་མ་ཟེར་ བར་འདུལ་བ་ཤོད་ཅེས་སྨྲས་པས། དེ་དགྲ་བཅོམ་པར་ཤེས་ཏེ། མཁན་པོ་མནོང་[གནོང] ཏེ་ཅང་མི་སྨྲ་བར་འདུག་གོ།དེ་ནས་མཁན་པོ་སློབ་མ་ཅན་གྱི་སློབ་མ་དགེ་སློང་དཔུང་བརྒྱན་ ཅན་ཞེས་པས་དགྲ་བཅོམ་པ་ལ་ཁྱོད་ཁྲིམས་ཀྱང་མེད་འདུལ་བའང་མི་ཤེས་པར་ངའི་མཁན་ པོ་སྡེ་སྣོད་གསུམ་ཤེས་པ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་བརྙས་ཞེས་སྨྲས་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་བསད་དོ། །ཆོས་ 2-228 ལ་དགའ་བའི་གནོད་སྦྱིན་ཞོ་གདོང་ཅན་གྱིས་ཅིའི་ཕྱིར་དགྲ་བཅོམ་པ་གསོད་ཟེར་ནས་དགེ་ སློང་དེ་བསད་དོ། །དགེ་སློང་གེ་རད་ཅེས་བྱ་བས་སློབ་མ་ཅན་བསད་དོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་ ཐམས་ཅད་གཅིག་གིས་གཅིག་བསད་དེ་གཅིག་ཀྱང་མ་ལུས་སོ། །དེའི་ཚེ་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་ གྱི་ལྷ་དང་ཡུམ་སྒྱུ་འཕྲུལ་ཆེན་མོ་ལ་སོགས་པ་འོངས་ནས་མྱ་ངན་བྱེད་ཅིང་དགེ་འདུན་གྱི་གོ་ མཚོན་ཅན་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ཏེ་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་དུ་ཁྱེར་རོ། ། རྒྱལ་པོ་དེའི་མྱ་ངན་གིས་ ནོན་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་བློན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་མི་ལྔ་བརྒྱ་ཙམ་གྱི་སྐྲ་དང་ཁ་སྤུ་བྲེག་ཏུ་སྤུ་གྲིས་ མ་ཆོད་ནས་མེས་བསྲེགས་ཕྱུགས་ནག་པོ་དང་དམར་པོའི་ཀོ་བ་བཀོན་[བསྐོན]ཏེ་རབ་ཏུ་ བྱུང་པར་བཅོས་ནས་རབ་ཏུ་བྱུང་པ་ལྔ་བརྒྱ་འོངས་སོ། །ཞེས་གསོལ་པ་དང་། རྒྱལ་པོས་དེ་ རྣམས་ལ་མཆོད་དེ་ཆོས་དྲིས་པ་ན་བཤད་རྒྱུ་མེད་པས་རྒྱལ་པོ་མྱ་ངན་ལངས་ཏེ་ངུའོ། །དེའི་ཚེ་ འཛམ་བུ་གླིང་གི་དམ་ཆོས་རིལ་ནུབ་པོ། །ལུགས་སྐུ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཀླུའི་ཡུལ་དུ་སྤྱན་འདྲེན་ ནོ། །ཡི་གེ་ཐམས་ཅད་རང་བྱི་བར་འགྱུར་རོ། །གོས་ཐམས་ཅད་རྩུབ་མོར་འགྱུར་རོ། །རོ་ཁ་ བ་དང་སྐ་བ་མ་གཏོགས་པ་དང་རིན་པོ་ཆེ་ཐམས་ཅད་ནུབ་པར་འགྱུར་ལ། རྒྱལ་པོ་དེའང་ བསྟན་པ་ནུབ་པའི་མྱ་ངན་གྱིས་འཆི་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། ༈ ཁྱད་པར་བོད་ཡུལ་དུ་ཇི་ལྟར་བྱུང་ཚུལ། སྤྱི་དོན་གཉིས་པ་བོད་ཡུལ་དུ་ཆོས་ཇི་ལྟར་བྱུང་ཚུལ་ལ། བསྟན་པ་སྔ་དར་དང་། ཕྱི་དར་ གྱི་རྣམ་གཞག་གཉིས་སོ། ། ༈ བསྟན་པ་སྔ་དར་གྱི་རྣམ་གཞག དང་པོ་ནི། སྤྱིར་བོད་ཡུལ་དུ་མིའི་འགྲོ་བ་བྱུང་ཚུལ་ནི། ལྷ་ལས་ ཕུལ་དུ་བྱུང་པའི་བསྟོད་འགྲེལ་ལས། རྒྱལ་པོ་སྐྱབས་
【現代漢語翻譯】 當迎請住錫的尊者時，罪業得以消除，疑惑得以解除。』受到如此授記后，他立即派遣使者，迎請尊者並供養、頂禮。之後，在十四的夜晚，新加入僧團的比丘們請求具足堪布和弟子的長老講解戒律，但堪布說：『你們自己都不如法行持，不守護法戒，講解戒律又有什麼用呢？』這時，阿羅漢說：『我自從從世尊那裡接受法戒以來，直到現在連最微小的戒律都沒有違犯過，不要那樣說，請講解戒律。』堪布這才意識到他是阿羅漢，感到後悔，一言不發地坐著。之後，具足堪布和弟子的堪布的弟子，名叫軍隊莊嚴的比丘，對阿羅漢說：『你既沒有戒律，也不懂戒律，憑什麼輕蔑我這位通曉三藏的堪布？』說完便殺害了阿羅漢。一位喜愛佛法的夜叉，名叫花臉，質問道：『為什麼要殺害阿羅漢？』然後殺死了那個比丘。一位名叫給拉的比丘殺死了堪布。之後，所有的比丘互相殘殺，沒有一個倖存。當時，三十三天諸神和摩耶夫人等降臨，哀嘆不已，收集了僧團所有的兵器，帶到了三十三天。爲了消除國王的悲傷，大臣們剃了大約五百人的頭髮和鬍鬚，用刀都無法剃斷，只能用火燒，給他們穿上黑色和紅色的獸皮，偽裝成出家人，帶來了五百個出家人。』當他們這樣稟告時，國王供養了這些人，並向他們請教佛法，但他們什麼也說不出來，國王悲傷地哭泣起來。那時，贍部洲的正法完全隱沒。律藏等被迎請到龍族居住的地方。所有的文字都將自行消失。所有的衣服都將變得粗糙。除了蜂蜜和糖之外，所有的珍寶都將消失。那位國王也將因為正法隱沒的悲傷而死去。』 特別是在藏地如何出現的情況 第二，關於佛法在藏地如何出現的情況，分為前弘期和后弘期兩個階段。 前弘期的狀況 首先，關於人類在藏地出現的情況，《勝天贊釋》中記載：國王སྐྱབས་（藏文，無天城體，無羅馬擬音，怙主）
【English Translation】 When the venerable one who resides is invited, sins will be eliminated and doubts will be dispelled.' After receiving such a prophecy, he immediately sent a messenger to invite the venerable one, and offered him worship and prostrations. Then, on the night of the fourteenth, the newly ordained monks requested the abbot with disciples to explain the Vinaya, but the abbot said, 'You yourselves do not practice according to the Dharma, and do not protect the precepts. What is the use of explaining the Vinaya?' At that time, the Arhat said, 'Since I received the Dharma precepts from the Blessed One, I have not violated even the slightest precept until now. Do not say that, please explain the Vinaya.' Only then did the abbot realize that he was an Arhat, and he regretted it, sitting without saying a word. Later, the disciple of the abbot with disciples, a monk named Army Adornment, said to the Arhat, 'You have neither precepts nor knowledge of the Vinaya. Why do you despise my abbot who knows the Three Baskets?' After saying that, he killed the Arhat. A Yaksha who loved the Dharma, named Flower Face, questioned, 'Why kill the Arhat?' Then he killed that monk. A monk named Gera killed the abbot. After that, all the monks killed each other, and none survived. At that time, the gods of the Thirty-Three Heavens and Maya and others descended, lamenting, and collected all the weapons of the Sangha and took them to the Thirty-Three Heavens. In order to dispel the king's sorrow, the ministers shaved the hair and beards of about five hundred people, but the razors could not cut them, so they had to burn them with fire, dress them in black and red animal skins, disguise them as monks, and bring five hundred monks.' When they reported this, the king offered to these people and asked them about the Dharma, but they could not say anything, and the king wept sadly. At that time, the true Dharma of Jambudvipa completely disappeared. The Vinaya Pitaka and others were invited to the land of the Nagas. All the letters will disappear by themselves. All the clothes will become rough. Except for honey and sugar, all the jewels will disappear. That king will also die from the sorrow of the disappearance of the Dharma.' Especially how it happened in Tibet Secondly, regarding how the Dharma appeared in Tibet, it is divided into two stages: the Early Propagation Period and the Later Propagation Period. The situation of the Early Propagation Period First, regarding the emergence of human beings in Tibet, the Commentary on the Praise of the Excellent One states: King སྐྱབས་ (Tibetan, No Devanagari, No Romanization, Protector)
སེང་གི་བུ་ལྔ་དང་། དགྲ་ངན་དཔུང་ ཚོགས་བཅུ་གཉིས་འཐབས་པའི་ཚེ། རྒྱལ་པོ་རུ་པ་ཏི་དམག་སྟོང་དང་བཅས་པ་བུད་མེད་ཀྱི་ ཆས་སུ་ཞུགས་ཏེ། རི་གངས་ཅན་གྱི་གསེབ་ཏུ་བྲོས་པ་ལས་འཕེལ་བར་བཤད་དོ། །ཁྱད་ པར་དུ། བོད་ཀྱི་རྒྱལ་རྒྱུད་ནི། བད་ས་ལའི་རྒྱལ་པོ་འཆར་བྱེད་ཀྱི་བུ་མིག་མས་འགེབས་པ། སོར་མོ་དྲ་བས་འབྲེལ་པ་ཞིག་བྱུང་པས་སྐྲག་སྟེ་ཟངས་ཁ་སྦྱོར་དུ་བཅུག་སྟེ་གང་ག་ལ་སྐྱུར་བ་ 2-229 ཞིང་པས་རྙེད་དེ་གསོས་པས། ཆེར་སྐྱེས་པ་ན། སྔར་གྱི་གཏམ་བཤད་པས་ཡིད་སྐྱོ་སྟེ་གངས་ རིའི་ཕུག་ཏུ་བྲོས་པ་ན་རིམ་གྱིས་ལྷ་རི་ཡོལ་བའི་ཁར་བྱུང་སྟེ་བཙན་ཐང་སྒོ་བཞིར་བྱོན་པ་ ལ། སུ་ཡིན་དྲིས་པས་བཙན་པོ་ཟེར། གང་ནས་བྱོན་དྲིས་པས་ནམ་མཁའ་ལ་བཛུབ་མོ་སྒྲེང་ ཞིང་སྐད་མ་གོ་ནས་ཤིང་ཁྲི་ལ་བཞག་ཏེ་མི་བཞིའི་གཉའ་བ་ལ་ཁུར་ནས། འདི་ལ་ཁོ་བོ་ཅག་ གི་ཇོ་བོ་བྱའོ་ཟེར་ཏེ། མིང་ཡང་གཉའ་ཁྲི་བཙན་པོར་བཏགས་ཏེ་རྒྱལ་པོ་སྔ་ཤོས་སོ། །དེ་ ནས་རྒྱལ་རབས་ཉི་ཤུ་རྩ་དྲུག་ན་ལྷ་མཐོ་དོ་རིང་གཉན་བཙན་བྱོན་པའི་དགུང་ལོ་དྲུག་ཅུ་པའི་ ཚེ་ནམ་མཁའ་ལས་ཟ་མ་ཏོག་གཅིག་བབས་པ་ཁ་ཕྱེ་བས་མདོ་ཟ་མ་ཏོག་བཀོད་པ། སྤང་ ཀོང་ཕྱག་བརྒྱ་པ། གསེར་གྱི་མཆོད་རྟེན་གཅིག་རྣམས་བྱུང་སྟེ། མིང་གཉན་པོ་གསང་བར་ བཏགས་ཏེ་མཆོད་པས་ལོ་བརྒྱ་ཉི་ཤུར་ཐུབ་སྟེ། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབུ་བརྙེས་སོ། ། དེ་ ནས་རྒྱལ་རབས་ལྔ་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་སྲོང་བཙན་སྒམ་པོ་བྱུང་སྟེ། དགེ་བ་ བཅུའི་ཁྲིམས་བཅས། བོད་ལ་ཡི་གེ་མེད་པ་ལ། ཐོན་མི་སཾ་བྷོ་ཊ་འཁོར་བཅས་ཡི་གེ་སློབ་ཏུ་ བཏང་པས་ལོབས་ཏེ་བོད་ཀྱི་སྐད་དང་བསྟུན་ནས་གསལ་བྱེད་སུམ་ཅུ་ཨ་ལི་བཞིར་བསྡུས་ ཏེ། གཟུགས་ཁ་ཆེའི་ཡི་གེ་དང་བསྟུན་ནས་ཡི་གེ་དང་སྒྲའི་བསྟན་བཅོས་མཛད། མདོ་ཟ་མ་ ཏོག་ལ་སོགས་པ་བསྒྱུར། རྒྱལ་པོས་ཙན་དན་སྦྲུལ་གྱི་སྙིང་པོ་ལ་རང་བྱོན་དུ་བྱོན་པའི་བཅུ་ གཅིག་ཞལ་སྤྱན་དྲངས། བལ་པོའི་རྒྱལ་པོ་འོད་ཟེར་གོ་ཆའི་སྲས་མོ་ཁྲི་བཙུན་ཁབ་ཏུ་བཞེས། དེས་ལྷ་མི་བསྐྱོད་རྡོ་རྗེ། བྱམས་པ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ། ཙན་དན་གྱི་སྒྲོལ་མ་རྣམས་སྤྱན་དྲངས། ལྷ་ས་འཕྲུལ་སྣང་གི་གཙུག་ལག་ཁང་། མཐའ་འདུལ་དང་ཡང་འདུལ་ལ་སོགས་པ་དང་ བཅས་པ་བཞེངས། རྒྱའི་རྒྱལ་པོ་སེང་གེ་བཙན་པའི་སྲས་རྒྱ་མོ་ཨོང་ཅོ་ཁབ་ཏུ་བཞེས། དེས་ ལྷ་ཤཱཀྱ་མུ་ནེ་སྤྱན་དྲངས། ར་མོ་ཆེའི་གཙུག་ལག་ཁང་བཞེངས་ཏེ། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྲོལ་ གཏོད་པར་མཛད་དོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་རབས་ལྔ་ནས། འཇམ་དཔལ་གྱི་སྤྲུལ་པར་གྲགས་པ་ 2-230 ཁྲི་སྲོང་ལྡེ་བཙན་བྱོན་ཏེ། མཁན་པོ་བོ་དྷི་སཏྭ་དང་། སློབ་དཔོན་པད་མ་སཾ་བྷ་བ་སོགས་སྤྱན་ དྲངས། བསམ་ཡས་འཕྲུལ་གྱི་གཙུག་ལག་ཁང་བཞེངས། བོད་ལ་བཙུན་པ་རུང་མི་རུང་ས
【現代漢語翻譯】 據說，當五獅之子與十二惡敵軍隊交戰時，國王如帕蒂率領一千士兵，裝扮成婦女，逃入雪山之中，得以倖存。 特別值得一提的是，關於西藏的王室血統：巴達薩拉國王的兒子，眼睛被眼瞼遮蓋，手指間有蹼相連。人們對此感到恐懼，將他放入銅箱中，丟棄在恒河中。一位農民發現了他並撫養長大。長大后，他聽說了自己的身世，感到悲傷，逃到了雪山的山洞裡。逐漸地，他來到了拉日約爾山腳下，到達了贊塘四門。當被問及是誰時，他回答說自己是『贊波』（國王）。當被問及從哪裡來時，他指向天空。人們聽不懂他的話，便將他放在木製寶座上，由四個人抬著，說道：『讓他做我們的君主吧！』因此，他被命名為聶赤贊普，成爲了最早的國王。 此後，在第二十六代國王拉托托日年贊在位時，他六十歲時，從天空中降下一個寶篋，打開后發現裡面有《寶篋經》、《百字懺悔經》和一座金塔。人們將其命名為『年波桑瓦』，並進行供奉，國王活到了一百二十歲，開啟了神聖佛法的開端。 此後，第五代國王，觀世音菩薩的化身松贊干布出現，制定了十善法。當時西藏沒有文字，他派遣吞米桑布扎一行人去學習文字。他們學成歸來后，根據藏語的特點，將字母分為三十個輔音和四個元音。他參照克什米爾的文字，創作了文字和語音的論著，翻譯了《寶篋經》等經典。國王迎請了從檀香蛇心木中自然顯現的十一面觀音像。迎娶了尼泊爾國王光鎧的女兒赤尊公主。她帶來了不動金剛、慈氏法輪和檀香度母像。建造了拉薩大昭寺以及鎮邊寺和鎮壓邊地的寺廟等。迎娶了中國國王獅子王的女兒文成公主。她帶來了釋迦牟尼佛像，建造了小昭寺，開創了神聖佛法的先河。 此後，在第五代國王之後，被認為是文殊菩薩化身的赤松德贊出現，迎請了堪布菩提薩埵和蓮花生大師等。建造了桑耶寺。討論了在西藏是否可以出家為僧的問題。
【English Translation】 It is said that when the five sons of the lion fought against the twelve evil enemy armies, King Rupati, with a thousand soldiers, disguised as women, fled into the snowy mountains and survived. Particularly noteworthy is the story of the Tibetan royal lineage: the son of King Badasala, whose eyes were covered by eyelids and whose fingers were connected by webs. People were frightened by this, placed him in a copper box, and discarded him in the Ganges River. A farmer found him and raised him. When he grew up, he heard about his origins, felt sad, and fled to a cave in the snowy mountains. Gradually, he came to the foot of Lhari Gyol Mountain and arrived at Tsangtang four gates. When asked who he was, he replied that he was 'Tsenpo' (king). When asked where he came from, he pointed to the sky. People could not understand him, so they placed him on a wooden throne, carried by four people, and said, 'Let him be our lord!' Therefore, he was named Nyatri Tsenpo, becoming the earliest king. Thereafter, in the reign of the twenty-sixth king, Lha Thothori Nyantsen, when he was sixty years old, a treasure chest descended from the sky. When opened, it contained the 'Treasure Chest Sutra', the 'Hundred-Syllable Confession Sutra', and a golden stupa. People named it 'Nyenpo Sangwa' and made offerings to it. The king lived to be one hundred and twenty years old, initiating the beginning of the sacred Dharma. Thereafter, the fifth king, Songtsen Gampo, an incarnation of Avalokiteśvara, appeared and established the ten virtuous laws. At that time, Tibet had no writing system, so he sent Thonmi Sambhota and his entourage to study writing. After they returned, they divided the letters into thirty consonants and four vowels according to the characteristics of the Tibetan language. He created treatises on writing and phonetics based on the script of Kashmir, and translated classics such as the 'Treasure Chest Sutra'. The king invited the eleven-faced Avalokiteśvara statue that naturally appeared from the sandalwood snake heartwood. He married Princess Tritsun, the daughter of the Nepalese King Light Armor. She brought the Akshobhya Vajra, Maitreya Dharma Wheel, and Sandalwood Tara statues. He built the Jokhang Temple in Lhasa, as well as the border-taming temples and the border-suppressing temples. He married Princess Wencheng, the daughter of the Chinese King Lion. She brought the Shakyamuni Buddha statue and built the Ramoche Temple, pioneering the sacred Dharma. Thereafter, after the fifth king, Trisong Detsen, who was considered an incarnation of Manjushri, appeared and invited Khenpo Bodhisattva and Guru Padmasambhava, etc. He built Samye Monastery. The question of whether or not monks could be ordained in Tibet was discussed.
ད་ པའི་ཕྱིར་རྦ་གསལ་སྣང་ལ་སོགས་པ་མི་བདུན་རབ་ཏུ་བྱུང་པ་བྱེད་དུ་བཅུག །གཞན་ཡང་བི་ མ་ལ་མི་ཏྲ་དང་། ཁ་ཆེའི་པཎྜི་ཏ་ཛི་ན་མི་ཏྲ་དང་། ཀ་མ་ལ་ཤི་ལ་སོགས་སྤྱན་དྲངས། ཆོས་ མང་པོ་བསྒྱུར་ཏེ། དམ་པའི་ཆོས་དར་ཞིང་རྒྱས་པར་མཛད་དོ། །དེའི་སྲས་གཉིས་ཀྱི་ཆེ་བ་ མུ་ནེ་བཙན་པོས་བསམ་ཡས་སུ་མཆོད་པ་ཆེན་པོ་བཞི་བཙུགས། བོད་འབངས་ཀྱི་ལྟོགས་ ཕྱུག་ལན་གསུམ་བསྙམས། ཆབ་སྲི ད་ལོ་གཅིག་དང་ཟླ་བ་བདུན་བཟུང་སྟེ། དགུང་ལོ་བཅཽ་ བརྒྱད་པ་ལ་འདས་སོ། །དེའི་གཅུང་པོ་སད་ན་ལེགས་ཀྱིས་དགུང་ལོ་བཞི་པ་ལ་རྒྱལ་སར་ བྱོན་ཏེ་སྐར་ཆུང་རྒྱལ་སྡེ་བཞེངས་སོ། །དེའི་སྲས་ཁྲི་ལྡེ་སྲོང་བཙན་རལ་པ་ཅན་ཕྱག་རྡོར་གྱི་ སྤྲུལ་པར་གྲགས་པ་དེས་ཕོ་བྲང་འོན་ཅང་རྡོ་བཞེངས། ཉི་འོག་གི་མཁན་པོ་ཨཱ་ཙརྱ་ཛི་ན་མི་དྲ་ དང་། སུ་རེན་ཏྲ་བོ་དྷི་དང་། ཤཱི་ལེན་ཏྲ་བོ་དྷི་སོགས་སྤྱན་དྲངས། ཆོས་མང་པོ་བསྒྱུར། སྔར་ བསྒྱུར་བ་རྣམས་སྐད་གསར་བཅད་ཀྱིས་གཏན་ལ་ཕབ། རབ་ཏུ་བྱུང་པ་རེ་རེ་ལ་འབངས་མི་ ཁྱིམ་བདུན་བདུན་ཕུལ།དབུ་ཐོད་ཀྱི་དར་གདན་དུ་འདིངས། ཞབས་སྤྱི་བོར་ལེན་ནོ། །ཆབ་ སྲི ད་རབ་ཏུ་བྱུང་པ་ལ་ཕུལ་བས་བློན་པོ་ནག་པོ་ལ་དགའ་རྣམས་ཁྲོས་ཏེ། བཙན་པོ་དགུང་ལོ་ སོ་དྲུག་པ་ལ་བཀྲོངས་སོ། །དེ་ནས་དེའི་གཅུང་པོ་གླང་དར་མ་འུ་དམ་བཙན་གྱིས་ཆབ་སྲི ད་ བཟུང་སྟེ་ནར་སོན་པ་དང་ཐུགས་སུ་གདོན་གསོལ་ནས་རབ་ཏུ་བྱུང་པ་ཀུན་ཕབ། འབབས་ སུ་མ་འདོད་པ་རྣམས་རྔ་བཤང་སྐུར་ནས་རྔོན་པ་ལ་བཏང་། ལྷ་ཤཱཀྱ་མུ་ནེ་ཐེམས་སུ་བཅུག་ སྟེ་བསྟན་པ་བསྣུབས་སོ། །དེ་ནས་བཟུང་སྟེ་ལོ་བདུན་ཅུ་ཙམ་གྱི་བར་དུ་དབུས་གཙང་དུ་སྡོམ་ པ་དང་། བཤད་ཉན་རྒྱུན་ཆད་པར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་སྲས་འོད་སྲུང་། དེའི་སྲས་དཔལ་འཁོར་ བཙན། དེ་ལ་སྲས་གཉིས་ཏེ། བཀྲ་ཤིས་བརྩེགས་པ་དཔལ་དང་། ཁྲི་སྐྱིད་ལྡེ་ཉི་མ་མགོན་ 2-231 ནོ། །བཀྲ་ཤིས་བརྩེགས་པས་རྒྱལ་སྲི ད་བཟུང་ངོ་། །དེ་ལ་སྲས་གསུམ་མོ། །ཉི་མ་མགོན་ མངའ་རིས་སུ་བཅུག་པས་སྤུ་རངས་སུ་སྐུ་མཁར་ཉི་གཟུངས་བརྩིགས་ཏེ། ཆབ་སྲི ད་བཟུང་། དེ་ལ་སྲས་གསུམ། ཆེ་བ་དཔལ་གྱི་ལྡེས་མར་ཡུལ་བཟུང་། བར་པ་བཀྲ་ཤིས་ལྡེས་སྤུ་རངས་ བཟུང་། ཆུང་པ་ལྡེ་གཙུག་མགོན་གྱིས་ཞང་ཞུང་བཟུང་། དེ་ལ་སྲས་གཉིས་ཏེ། སྲོང་ངེ་དང་ ཁོར་རེ་གཉིས་སོ། །བཙན་པོ་སྲོང་ངེ་ཁོར་རེ་ལ་རྒྱལ་སྲིད་གཏད་ནས། རབ་ཏུ་བྱུང་པའི་ མཚན་ཡེ་ཤེས་འོད་ཅེས་བྱའོ། ། ཁོར་རེའི་སྲས་ལྷ་ལྡེ། དེའི་སྲས་འོད་སྡེ་དང་། ཕོ་བྲང་ཞི་བ་ འོད་དང་། བཙུན་པ་བྱང་ཆུབ་འོད་ཡིན་ནོ། ། ༈ ཕྱི་དར་གྱི་རྣམ་གཞག གཉིས་པ་བསྟན་པ་ཕྱི་དར་གྱི་རྣམ་གཞག་ནི། དར་མས་བསྟན་པ་བསྣུབས་པའི་དུས་ སུ། གཙང་རབ་གསལ། གཡོ་དགེ་འབྱུང་། དམར་ཤཱཀྱ་མུ་ན
【現代漢語翻譯】 爲了這個原因，允許Rba Gsal Snang等七人出家。此外，還迎請了Bi Ma La Mi Tra（比瑪拉米扎，印度學者）, Khache'i Pandita Dzi Na Mi Tra（迦濕彌羅班智達，智納彌扎）和Ka Ma La Shi La（蓮花戒）等。翻譯了許多佛法，使神聖的佛法興盛和發展。他的兩個兒子中，長子Mu Ne Btsan Pos（穆尼贊普）在桑耶寺建立了四個偉大的供養。三次平等對待藏族人民的飢餓和富有。執政一年零七個月，享年十八歲。他的弟弟Sad Na Legs（薩納列）四歲登基，建造了skar chung rgyal sde（星宮）。他的兒子Khri Lde Srong Btsan Ral Pa Can（赤德松贊熱巴巾），被稱為金剛手菩薩的化身，建造了Phobrang On Cang Rdo（安江多宮）。迎請了Nyi Og Gi Mkhan Po A Tsarya Dzi Na Mi Dra（尼奧格堪布阿阇黎智納彌扎）, Su Ren Tra Bo Dhi（蘇仁扎菩提）和Shi Len Tra Bo Dhi（希林扎菩提）等。翻譯了許多佛法，並用新術語確定了以前翻譯的內容。為每個出家人供養了七戶百姓。將頭巾鋪在頭上，用腳觸控他們的頭頂。由於將政治權力獻給出家人，那些喜歡黑色的臣子們憤怒了，於是在贊普三十六歲時將他殺害。之後，他的弟弟Glang Dar Ma U Dam Btsan（朗達瑪烏丹贊）掌握了政權，成年後，惡靈進入了他的心中，於是讓所有的出家人還俗。那些不願意還俗的人被塗上黑色，然後被派去當獵人。將Lha Shakya Mu Ne（拉釋迦牟尼像）關在寺廟裡，摧毀了佛法。從那時起，大約七十年間，衛藏地區的戒律和講經說法都中斷了。他的兒子是Od Srung（俄松），俄松的兒子是Dpal Khor Btsan（貝廓贊）。他有兩個兒子：Bkrashis Brtsegs Pa Dpal（扎西孜巴貝）和Khri Skyid Lde Nyima Mgon（赤吉德尼瑪袞）。Bkrashis Brtsegs Pas（扎西孜巴）掌握了政權。他有三個兒子。Nyima Mgon（尼瑪袞）被安置在阿里地區，在普蘭建造了Kukarm Nigzung（尼古宗宮），掌握了政權。他有三個兒子。長子Dpal Gyi Ldes（貝吉德）掌握了瑪域，次子Bkrashis Ldes（扎西德）掌握了普蘭，小兒子Lde Gtsug Mgon（德祖袞）掌握了象雄。他有兩個兒子：Srong Nge（松額）和Khor Re（廓熱）。贊普Srong Nge（松額）將政權交給了Khor Re（廓熱），自己出家，法號為Ye Shes Od（益西沃）。Khor Re（廓熱）的兒子是Lha Lde（拉德），拉德的兒子是Od Sde（沃德）、Phobrang Zhi Ba Od（頗章希瓦沃）和Btsun Pa Byang Chub Od（尊巴絳曲沃）。 第二，關於后弘期的建立：在達瑪摧毀佛法的時候，Gtsang Rab Gsal（藏饒賽）, Gyo Dge 'Byung（覺吉迥）, Dmar Shakya Mu Ne（瑪釋迦牟尼）
【English Translation】 For this reason, Rba Gsal Snang and seven others were allowed to be ordained. In addition, Bi Ma La Mi Tra (Vimalamitra, an Indian scholar), Khache'i Pandita Dzi Na Mi Tra (Kashmiri Pandit, Jinamitra), and Ka Ma La Shi La (Kamalaśīla) were invited. Many Dharmas were translated, making the sacred Dharma flourish and develop. Among his two sons, the elder, Mu Ne Btsan Po, established four great offerings in Samye Monastery. He treated the hunger and wealth of the Tibetan people equally three times. He ruled for one year and seven months, and passed away at the age of eighteen. His younger brother, Sad Na Legs, ascended the throne at the age of four and built skar chung rgyal sde (Star Palace). His son, Khri Lde Srong Btsan Ral Pa Can, who was known as the incarnation of Vajrapani, built Phobrang On Cang Rdo (Onchangdo Palace). Nyi Og Gi Mkhan Po A Tsarya Dzi Na Mi Dra (Nyiog Khenpo Acharya Jinamitra), Su Ren Tra Bo Dhi (Surendrabodhi), and Shi Len Tra Bo Dhi (Śīlendrabodhi) were invited. Many Dharmas were translated, and the previously translated content was determined with new terms. Seven households of people were offered to each ordained person. Turbans were laid on their heads, and their feet touched their heads. Because political power was dedicated to the ordained, those ministers who liked black were angry and killed the Tsenpo at the age of thirty-six. After that, his younger brother, Glang Dar Ma U Dam Btsan, seized power, and after he came of age, evil spirits entered his heart, so he made all the ordained people return to secular life. Those who were unwilling to return to secular life were painted black and sent to be hunters. Lha Shakya Mu Ne (Lha Shakyamuni statue) was locked in the temple, and the Dharma was destroyed. From then on, for about seventy years, the precepts and teachings in the U-Tsang region were interrupted. His son was Od Srung, and Od Srung's son was Dpal Khor Btsan. He had two sons: Bkrashis Brtsegs Pa Dpal and Khri Skyid Lde Nyima Mgon. Bkrashis Brtsegs Pas seized power. He had three sons. Nyima Mgon was placed in the Ngari region, built Kukarm Nigzung in Purang, and seized power. He had three sons. The eldest, Dpal Gyi Ldes, seized Maryul, the second, Bkrashis Ldes, seized Purang, and the youngest, Lde Gtsug Mgon, seized Zhangzhung. He had two sons: Srong Nge and Khor Re. Tsenpo Srong Nge handed over power to Khor Re and himself became ordained, with the Dharma name Ye Shes Od. Secondly, regarding the establishment of the Later Propagation: At the time when Darma destroyed the Dharma, Gtsang Rab Gsal, Gyo Dge 'Byung, Dmar Shakya Mu Ne
ེ་དང་གསུམ་དཔལ་ཆུ་བོ་རི་ལ་ བསྒོམ་ཞིང་ཡོད་པ་ན་བཙུན་པ་ཁྱི་ར་བྱེད་པ་མཐོང་ནས་བྲོས་ཏེ། མདོ་སྨད་ཀྱི་ས་ཆ་དན་ ཏིག་ཤེལ་གྱི་ཡང་དགོན་ན་བསྒོམ་ཞིང་བཞུགས་པ་ལ། མུ་དུར་རབ་གསལ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་ རབ་ཏུ་བྱུང་པའི་མཚན་དགེ་བ་རབ་གསལ་དུ་བཏགས་སོ། །ཕྱིས་ཐུགས་རབ་ཆེ་བས་བླ་ཆེན་ པོ་དགོངས་པ་རབ་གསལ་དུ་གྲགས་སོ། །དེ་ནས་ལོ་གཅིག་ན་རྒྱའི་དགེ་སློང་གཉིས་ཀྱིས་ ཁ་སྐོང་བྱས་ཏེ་ལྔའི་ཚོགས་ཀྱི་བསྙེན་རྫོགས་མཛད་དོ། །དེ་ནས་ལོ་ལྔ་ན་དབུས་གཙང་ནས་ ཀླག་བ་ལམ་པ་ཀླུ་མེས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཤེས་རབ་ལ་སོགས་མི་བཅུས་ཁམས་སུ་བྱོན་ཏེ་བླ་ཆེན་ པོ་ལ་བསྙེན་རྫོགས་མཛད་ནས་དབུས་གཙང་དུ་དགེ་འདུན་གྱི་སྡེ་མང་པོ་བཙུགས། གཙུག་ ལག་ཁང་མང་པོ་བཞེངས་ནས་བསྟན་པ་དར་བར་མཛད་དོ། །ལྷ་བཙུན་པ་བྱང་ཆུབ་འོད་ ཀྱིས་ཇོ་བོ་ཆེན་པོ་རྗེ་གདན་དྲངས་ཏེ། ཁུ་རྔོག་འབྲོམ་གསུམ་ལ་སོགས་པའི་སློབ་མ་རྣམས་ ལ་གདམས་པ་དང་ཆོས་མང་པོ་གནང་། ཁྱད་པར་དུ་བཀའ་གདམས་ཀྱི་ཆོས་ལུགས་གནང་ སྟེ་དར་བར་མཛད་དོ། །གཞན་ཡང་ལོཙྪ་བ་རིན་ཆེན་བཟང་པོ་དང་། རྔོག་ལོཙྪ་བ་ཁུ་དབོན་ 2-232 དང་། ཁྲོ་ཕུ་ལོཙྪ་བ་དང་། ས་སྐྱ་པཎྜི་ཏ་ཁུ་དབོན་རྣམས་དང་། བུ་དོལ་རྣམ་གཉིས་ལ་སོགས་ པས་ཐུབ་པའི་བསྟན་པ་གངས་ཅན་གྱི་ཁྲོད་འདིར་དར་ཞིང་རྒྱས་པར་མཛད་པའོ། །མདོར་ ན་བོད་དུ་བྱོན་པའི་པཎྜི་ཏ་ཞི་བ་མཚོ་དང་། པད་མ་འབྱུང་གནས་ལ་སོགས་པ་དགུ་བཅུ་རྩ་ གསུམ་ལྷག་ཙམ་དང་། ལོཙྪ་བ་ཐོན་མི་སམ་བྷོ་ཊ་དང་། དྷརྨ་ཀོ་ཤ་ལ་སོགས་པ་བརྒྱ་གོ་དྲུག་ ལྷག་ཙམ་གྱིས་བོད་ཡུལ་དུ་བསྟན་པ་ཉིན་མོ་ལྟར་གསལ་བར་མཛད་པ་ལགས་སོ། ། ༄། །བྱུང་ཁུངས་ཅན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཉིད་བཤད་པ། བྱུང་ ཁུངས་ཅན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ཉིད་བཤད་པ་ནི། གང་བཤད་པར་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས་དེའི་ བཤད་པ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་དམ་པའི་ཆོས་བྱུང་པའི་ཚུལ་མདོར་བསྡུས་པ་འདི་ ནི། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་བུ་སྟོན་རིན་པོ་ཆེའི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་གནས་གསུང་རབ་རིན་པོ་ཆེའི་ མཛོད་ལས་བཏུས་ཏེ་བསྡུས་པ་ལ་དགའ་བའི་གང་ཟག་དོན་དུ་གཉེར་བ་དག་གི་དོན་དུ་ བཀོད་པ་སྟེ། རྒྱས་པར་ནི། གསུང་རབ་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ལ་སོགས་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དམ་ཆོས་གསུང་རབ་རིན་ཆེན་མཛོད་ཀྱི་སྒོ། །ལེགས་པར་ཕྱེ་ནས་ཆོས་འབྱུང་བདུད་རྩིའི་ ཟས། །ཇོ་གདན་དཀའ་བཞི་འཛིན་པ་གཉག་ཕུ་པ། །བསོད་ནམས་བཟང་པོས་ལེགས་པར་ སྦྱར་བའོ། །དེ་ཡི་དགེ་བ་ཉིན་མོར་བྱེད་པ་འདིས། །ཐུབ་བསྟན་ཆུ་སྐྱེས་འདབ་སྟོང་རབ་རྒྱས་ ཤིང་། །མཐའ་ཡས་འགྲོ་བ་རྐང་དྲུག་ལྡན་པའི་ཚོགས། །ཀུན་མཁྱེན་སྦྲང་རྩིའི་བཅུད་ལ་རོལ་ བར་ཤོག །ཆོས་འབྱུང་རིན་པོ་ཆེའི་གཏེར་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི། ཇོ་གདན་གཉག་ཕུ་པས། ཐུབ་ པའི་བསྟན་པ། ལོ་ཉིས་སྟོ
【現代漢語翻譯】 當益和松三（地名）的巴曲沃日山上，有人在禪修時，看到一個放狗的僧人便逃走了，之後在多麥地方的丹迪謝爾央寺禪修居住。在那裡，有一個名叫穆都饒賽的人出家，法名取為格瓦饒賽。後來，因為他非常聰明，所以被稱為拉欽波貢巴饒賽（大成就者貢巴饒賽）。 之後一年，由兩位漢地的比丘補足人數，進行了五人僧團的圓滿比丘戒儀式。五年後，來自衛藏的喇喇嘛魯梅楚臣西饒等十人來到康區，為拉欽波（大成就者）授比丘戒，然後在衛藏建立了許多僧團，建造了許多寺廟，從而弘揚了佛法。 拉尊巴絳曲沃（菩提光）迎請阿底峽尊者，向庫、鄂、仲三師徒傳授了許多教法和開示，特別是傳授了噶當派的教法，使之得以弘揚。 此外，還有譯師仁欽桑波、鄂譯師庫沃、卓浦譯師、薩迦班智達叔侄、布頓師徒等，他們使釋迦牟尼佛的教法在雪域藏地得以弘揚和發展。 總而言之，來到西藏的班智達有寂護和蓮花生大師等九十三位以上，譯師有通彌桑布扎和達瑪郭夏等一百九十六位以上，他們使佛法在西藏如同白晝般光明。 講述具有來源的論著：講述具有來源的論著，就是進入所要講述的論著的講解。 如此，簡略講述聖法產生的過程。這是從一切智者布頓仁波切的法源——珍貴論藏中摘錄出來的，是爲了那些喜歡簡略，追求意義的人們而撰寫的。詳細內容可以從珍貴論藏等處瞭解。 開啟聖法珍貴論藏之門，取出教法之源的甘露美食。由佐丹卡西欽巴聶普巴索南桑波精心撰寫。 愿以此善行之光芒，使能仁的教法如千瓣蓮花般盛開，愿無邊眾生如六足之蜂，盡情享用一切智者的蜂蜜精華。這部名為《教法之源珍寶》的著作，由佐丹聶普巴撰寫于能仁教法兩千多年之際。
【English Translation】 At the Ba Chuwo Ri mountain in Yi and Songsum (place names), while someone was meditating, they saw a monk herding dogs and fled. Later, they meditated and resided at Danti Sher Yang Monastery in Do Kham. There, a person named Mudur Rabsal was ordained, and his monastic name was given as Gewa Rabsal. Later, because he was very intelligent, he became known as Lachenpo Gongpa Rabsal (Great Accomplisher Gongpa Rabsal). After a year, two monks from Han China completed the quorum, and the full ordination ceremony of five monks was performed. Five years later, ten people including Lhakba Lampa Lume Tsultrim Sherab from U-Tsang came to Kham, gave the full ordination to Lachenpo (Great Accomplisher), and then established many monastic communities in U-Tsang, built many temples, and thus propagated the Dharma. Lhatsunpa Jangchub Od (Bodhi Light) invited the great teacher Atisha, and imparted many teachings and instructions to the Ku, Ngok, and Drom disciples, especially imparting the teachings of the Kadampa school, so that it could be propagated. In addition, there were translators like Rinchen Zangpo, Ngok Lotsawa Kuwo, Tropu Lotsawa, Sakya Pandita uncle and nephew, Buton master and disciple, etc., who enabled the teachings of Shakyamuni Buddha to flourish and develop in the snowy land of Tibet. In short, there were more than ninety-three Panditas who came to Tibet, such as Shantarakshita and Padmasambhava, and more than one hundred and ninety-six translators such as Thonmi Sambhota and Dharma Kosha, who made the Dharma as bright as daylight in Tibet. Explaining the scriptures with sources: Explaining the scriptures with sources is to enter into the explanation of the scriptures to be explained. Thus, briefly describing the manner in which the holy Dharma arose. This is extracted from the source of Dharma of Omniscient Buton Rinpoche—the treasury of precious scriptures—and is written for those who like brevity and seek meaning. Detailed information can be found in the treasury of precious scriptures and other sources. Opening the door to the treasury of precious scriptures of the holy Dharma, taking out the nectar-like food of the source of teachings. Carefully written by Zodan Kashi Chenpa Nyakphupa Sonam Zangpo. May this light of virtuous deeds cause the teachings of the Able One to flourish like a thousand-petaled lotus, and may the infinite beings, like a swarm of six-legged bees, enjoy the honey essence of the Omniscient One. This work, called 'The Treasure of the Source of Teachings,' was written by Zodan Nyakphupa at the time of more than two thousand years of the teachings of the Able One.
ང་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་རྩ་བཞི་འདས་ཤིང་། ཉིས་སྟོང་བདུན་བརྒྱ་ བཞི་བཅུ་རྩ་དྲུག་ལྷག་མར་གནས་པའི་དུས། ས་ཕོ་རྟའི་ཆོ་འཕྲུལ་ཆེན་པོའི་རྟའི་ཟླ་བ་ལ། དཔལ་བཟང་ལྡན་གྱི་ཆོས་གྲ་ཆེན་པོར་སྦྱར་བའོ། །འདིས་བསྟན་པ་དང་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་ པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་འབྱུང་པར་གྱུར་ཅིག །མཾགལཾ་བྷཝཏུ། ཤུབྷཾ། གཅིག་ཞུས་སོ།། མ་ཡིག་འབྲས་སྤུངས་དཔེ་རྙིང་། ཕྱི་ཞ་༡༩ཡིན།
【現代漢語翻譯】 當二百五十四（年）過去，二千七百四十六（年）剩餘之時，在陽土馬年大吉之月的吉祥賢德大法苑中記錄於此。愿此（舉）能為教法和眾生帶來廣大利益！愿吉祥！愿安好！校對完畢。 底本為哲蚌寺舊版，第19頁。
【English Translation】 At the time when two hundred and fifty-four (years) have passed, and two thousand seven hundred and forty-six (years) remain, it was recorded in the auspicious and virtuous great Dharma monastery in the month of the great auspiciousness of the male earth horse year. May this (action) bring vast benefits to the Dharma and sentient beings! May there be auspiciousness! May there be well-being! One request completed. The original text is an old edition from Drepung Monastery, page 19.