logrosgragspa0413_法修持方式三道心要

昂旺羅卓扎巴大師教言集JNLD33ཆོས་ཉམས་ལེན་གྱི་ཚུལ་ལམ་གསུམ་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ། 4-254 ༄༅། །ཆོས་ཉམས་ལེན་གྱི་ཚུལ་ལམ་གསུམ་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ། ༄༅། །ཆོས་ཉམས་ལེན་གྱི་ཚུལ་ལམ་གསུམ་སྙིང་པོ་ ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ། མཆོད་པར་བརྗོད་པ་དང་རྩོམ་པར་དམ་བཅའ་བ། དཔག་ཡས་ལམ་གྱི་སྙིང་པོ་མཆོག་གྱུར་པ། ། མངོན་རྟོགས་ཡོན་ཏན་དུ་མའི་དཔལ་གྱི་གཞི། ། མཐའ་ཡས་ཟབ་དང་རྒྱ་ཆེའི་རྩ་བའི་ལམ། ། རྣམ་གསུམ་ཆོས་ཚུལ་དམ་པ་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག ། མ་རུངས་ཀུན་ཉོན་འཆིང་བས་ཉེར་བསྡམས་པ། ། ཉམ་ཐག་འགྲོ་འདི་ལེགས་པའི་ལམ་བཟང་ལ། ། ཅི་དགར་ཕྱིན་པའི་ཐབས་ལ་བྲེལ་བའི་ཚུལ། ། འཇུག་པའི་མཛད་འཆང་རྒྱལ་སྲས་དཔའ་བོ་ལགས། ། གང་ལ་བརྟེན་པའི་ཐེག་ཆེན་རིགས་ཅན་རྣམས། ། ཡང་དག་རིགས་ཁམས་བཟང་པོ་སད་བྱེད་པའི། ། སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་བསམ་པའི་འཇུག་སྒོ་ལ། ། ཐོག་མར་བསླབས་ནས་ལམ་ལ་ཉམས་ལེན་ཚུལ། ། གོང་མའི་གསུང་རབ་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུ་ལས། ། ཟེགས་མའི་ཆ་ཙམ་ཉེ་བར་ལྷུར་ལེན་པ། ། 4-255 འདི་ཡང་རང་དང་སྐལ་མཉམ་འགའ་ཞིག་ལ། ། ཅུང་ཙམ་ཕན་བློ་ཡོད་ཕྱིར་བྱེད་ལ་སྤྲོ། ། དེ་ལ་འདིར་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་ཕན་པ་དང་བདེ་བ་མ་ལུས་པ་ཀུན་གྱི་ འབྱུང་སྒོ་ནི་ཡང་དག་དམ་པའི་ཆོས་ཁོ་ནར་ངེས་ལ། ཆོས་ཞེས་པའང་སེམས་རྒྱུད་འདི་ག་ ལེགས་པར་བཅོས་ནས་ཆོས་བྱེད་ཅིག་ལ་བྱ་སྟེ། ཐ་མལ་ཤེས་པ་ལེ་ལོ་གཡེང་བ་སོགས་ ཀྱིས་གོ་མཚམས་མེད་པ་འདི་ཉིད་བག་ཡོད་ཀྱིས་སྒོ་ཀུན་ནས་ལེགས་པར་བསྡམས་ཏེ་ནང་ ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་དཀའ་ཚེགས་མེད་པར་བློ་རྩེ་འཇུག་ནུས་པ་ལ་དབང་ཐོབ་ཅིང་བློའི་ འགྱུར་སྒོ་ཕྱིར་ལ་མི་ཤོར་བ་ཞིག་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་ཅག་གི་སེམས་ཉོན་མོངས་པ་ལས་ ལེགས་པར་མ་ཆོས་ན་ཆོས་ཡང་དག་འགྲུབ་ལུགས་གང་ནས་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ འདིར་སྐབས་སུ་བབ་པའི་བཤད་བྱ་དེ་ལ། ཐོག་མར་འཁོར་བ་ལ་ཡིད་འབྱུང་གི་བློ་བསྐྱེད་པ་ དང་། བར་དུ་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱིས་སེམས་སྒོམ་པ་དང་། ཐ་མར་དོན་དམ་པའི་ཆོས་ཉིད་ ལ་བློ་ཁ་ཕྱོགས་ཏེ་སྒོམ་ཚུལ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། སྒོམ་ཚུལ་དངོས་དང་། ཡིན་ལུགས་ལ་དཔྱད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་ཆོས་ལ་བསླབ་ཚུལ་དང་། ངེས་འབྱུང་གི་བློ་དངོས་བསྐྱེད་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། ཚེ་འདི་ལ་ཞེན་པའི་བློ་ལྡོག་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་གཉིས་དང་། ཕྱི་མའི་འཁོར་བའི་ བདེ་འབྱོར་ལ་བློ་ལྡོག་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། དལ་འབྱོར་རྙེད་དཀའ་དང་། འཆི་བ་མི་རྟག་པ་སྒོམ་ཚུལ་དང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་ཐོག་མར་ཆོས་ལ་འཇུག་པའི་སྐབས་སུ་རང་གི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་བག་ ཕབ་སྟཻ་སེམས་རྣལ་དུ་གནས་པར་བྱ་དགོས་ཀྱི་ལུས་སེམས་ཀུན་བྲེལ་འཚུབ་འུར་

【現代漢語翻譯】昂旺·羅卓扎巴大師教言集JNLD33《修法之方式——三道精要》《修法之方式——三道精要》《修法之方式——三道精要》禮讚與立誓無量道之精要，至高無上者。證悟功德，光輝之基。無邊深廣，根本之道。殊勝三法，愿得勝。被難忍煩惱束縛者。可憐眾生，于善道之上。隨意而行之法，忙碌之態。入道之行持，菩薩勇士。依止彼者，大乘種姓者。喚醒真正善良之種性。小、中士夫，思想之入口。初學之後，修道之方式。如上師之言教，如大海般。僅取一滴，盡力而爲。此亦為我與具緣者。略有助益之心，故樂於為之。因此，此處暫時和究竟的利益與安樂，全部都確定來源於真正的神聖佛法。所謂的佛法，就是指好好地調整自相續，然後修行佛法。對於庸常的意識，懶惰和散亂等沒有空隙的這種狀態，要以謹慎的態度，從各個方面好好地約束，內心才能毫無困難地專注于正確的意義，並且能夠掌握，不讓意識的變動流失到外面。因為，如果我們沒有好好地從煩惱中調伏自心，那麼無論如何也不可能成就真正的佛法。因此，這裡針對目前要講的內容，首先要生起對輪迴的厭離心，中間要修持世俗菩提心，最後要將心轉向勝義法性，並修持。分為這三種方式。首先，分為實際修持的方式和對實相進行觀察兩種。第一種又分為，預先學習佛法的方式和實際生起出離心的方式兩種。第一種又分為，遣除對今生貪戀的兩種法和遣除對外來輪迴安樂貪戀的兩種法。第一種分為，暇滿難得和死亡無常的修持方式兩種。第一種是，一般來說，在開始進入佛法的時候，要放鬆自己的身語意，讓心安住在平靜的狀態。如果身心都處於忙碌和喧囂之中，

【English Translation】 The Collected Teachings of Ngawang Lodro Drakpa, JNLD33, The Essence of the Three Paths of Dharma Practice The Essence of the Three Paths of Dharma Practice The Essence of the Three Paths of Dharma Practice Prostration and Promise to Compose The supreme essence of immeasurable paths, The basis of the glory of manifest realization and many qualities, The root path of boundless depth and vastness, May the sacred threefold Dharma prevail! Those closely bound by the bonds of unbearable afflictions, These wretched beings, on the excellent path of goodness, The manner of being busy with the means of going as they please, The heroic sons of the Victorious One, holding the task of entering the path! Those who rely on them, those of the Great Vehicle lineage, Awakening the good and true lineage, For the small and middling individuals, the entrance to their minds, Having first learned, the manner of practicing the path, From the ocean-like scriptures of the superiors, Taking to heart just a fraction of a drop, This is also for myself and some who share my fortune, I am happy to do it because I have a mind to help a little. Therefore, here, the source of all temporary and ultimate benefits and happiness is definitely only the true and sacred Dharma. The term 'Dharma' refers to properly transforming one's own mind-stream and then practicing the Dharma. For this ordinary consciousness, which has no room for laziness and distraction, one must carefully restrain it from all sides with mindfulness, so that the mind can effortlessly engage in the true meaning and gain mastery, without the mind's changes being lost to the outside. Because, if we do not properly tame our minds from afflictions, there is no way to accomplish the true Dharma. Therefore, here, regarding the subject to be discussed, first, one must generate a mind of renunciation towards samsara, in the middle, one must cultivate the mind with relative Bodhicitta, and finally, one must turn the mind towards the ultimate Dharma-nature and practice. It is divided into these three ways. First, it is divided into the actual way of practice and the way of examining reality. The first is further divided into the way of learning the Dharma in advance and the way of actually generating the mind of renunciation. The first is further divided into two Dharmas that reverse the mind's attachment to this life and two Dharmas that reverse the mind's attachment to the happiness and prosperity of future samsara. The first is divided into the ways of meditating on the difficulty of finding leisure and endowment and the impermanence of death. The first is that, in general, when starting to enter the Dharma, one must relax one's body, speech, and mind, and let the mind abide in a calm state. If the body and mind are all in a state of busyness and noise,

ལང་པ་ ལྟ་བུའི་ངང་ནས་ལས་དང་པོ་པས་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་མཉམ་པར་བཞག་རློམ་བྱས་ཀྱང་ 4-256 སྐབས་དེར་ཡུལ་གྱི་དམིགས་རྣམ་ངེས་པ་དང་བློ་ལ་གནད་དུ་ཞོག་པ་སོགས་འོང་ངེས་པར་ དཀའ་བས་ན་ཐོག་མར་རང་གི་སེམས་རྣལ་དུ་ཕབ་ལ་རྗེས་དཔྱོད་འདི་ལྟར་བཏང་སྟེ། དེ་ ཡང་སེམས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་ག་དུས་གསུམ་གང་རུང་དུ་གཏོགས་པའི་འགྲོ་འདུག་སྤྱོད་ ལམ་སོགས་ལ་དགོས་མེད་དུ་ཇི་ལྟར་གཡེང་བ་དང་ཆགས་སྡང་སོགས་རྟོག་པ་ངན་པས་ བསླད་མ་བསླད་ཀྱི་ཚུལ་ལ་རྟོག་དཔྱོད་ཞིབ་པར་བྱས་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་ངན་རྟོག་གང་ཡང་རུང་ བས་སེམས་རྒྱུད་དཀྲུགས་ཡོད་ན་དེ་ཡང་ལེགས་པར་ངོས་ཟིན་པར་བྱས་མ་ཐག་ནས་ཉེས་ པའི་རྟོག་ཚོགས་དེ་དག་བློ་ངོར་ལེགས་པར་དོར་བར་བྱས་ཏེ་སྐབས་སུ་གང་བབ་ཀྱི་སྒོམ་ བྱ་དེ་ཉིད་བློས་དམ་དུ་བཟུང་ནས་བསམ་པ་དེ་གའི་ངང་དུ་ལྷན་གྱིས་སྡོད་པ་ལ་རེམ་པའི་སྒོ་ ནས་བློ་རྩེ་གཅིག་དྲིལ་དུ་བྱེད་པ་འདིས་དམིགས་པའི་གཞི་བྱས་ཏེ་འདི་ལྟར་བསམ་པར་བྱ་ སྟེ། ད་སྐབས་རང་ལ་ནི་ཆོས་བསྒྲུབ་པ་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཁོམ་དབང་མི་བྱེད་པའི་མི་ཁོམ་ པའི་གནས་དམྱལ་བ་ལ་སོགས་པའི་སོས་མི་དལ་བ་བརྒྱད་དུ་མ་སྐྱེས་ཤིང་། ཆོས་སྒྲུབ་པའི་ མཐུན་རྐྱེན་རང་ལ་མིའི་ལུས་རྟེན་ཐོབ་པ། ཆོས་དར་བའི་ཡུལ་དབུས་སུ་སྐྱེས་པ་སོགས་རང་ འབྱོར་ལྔ་དང་། སངས་རྒྱས་བྱོན་པ་དང་། དེའི་ཆོས་གསུངས་པ་སོགས་གཞན་ལ་ལྟོས་ཏེ་ འབྱོར་བ་ལྔ་སྟེ་བཅུ་པོ་ཚང་བའི་དལ་འབྱོར་གྱི་མི་ལུས་འདི་ཕྱིའི་ཕན་བདེ་གང་སྒྲུབ་ན་འགྲུབ་ པའི་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ལས་ལྷག་པ་འདི་ཉིད་སྐོར་གཅིག་ཏུ་ཐོབ་པའི་སྐལ་བ་འགྲིགས་པ་ ཡང་སྔོན་བསགས་སྟེས་དབང་གི་རྣམ་དཀར་དགེ་རྩ་མི་དམན་པའི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བའི་ བསོད་ནམས་ཀྱི་ལག་རྗེས་གྲུབ་པ་འདི་རང་ལ་བསམ་ན་ལན་གཅིག་རང་ལ་ཁ་རྗེ་ཆེ་བ་མ་ གཏོགས་སྤྱིར་ངན་འགྲོ་གྲངས་ཤིན་ཏུ་མང་ཞིང་བདེ་འགྲོ་ཉུང་བ་དང་ཡང་སྒོས་ཆོས་སྒྲུབ་ ནུས་པའི་མི་ལུས་ཐོབ་པ་ཉིན་སྐར་བས་ཀྱང་དཔེ་གྲངས་རྒྱུ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་ལྷག་པར་ དཀོན་པའི་ཚུལ་ལ་བསམ་ན་ད་རེས་དལ་འབྱོར་གྱི་ལུས་རྟེན་ལན་གཅིག་ཐོབ་པ་ལ་ཅི་ལ་ 4-257 ཐུག་ཀྱང་སྙིང་པོ་ཞིག་ངེས་པར་ལེན་དགོས། སྙིང་པོ་ཇི་ལྟར་ལེན་ན་འཇིག་རྟེན་འདི་སྣང་གི་ བྱ་བས་ནི་ཕུགས་ཐུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཅི་ཡང་མི་ལོན་པས་ད་ལན་ཕུགས་ཐུབ་ཀྱི་གཏན་བདེ་འོང་ ཐབས་ལ་ཡང་དག་པའི་ལྷ་ཆོས་ཁོ་ན་ལས་གཞན་གང་ཡང་མ་དམིགས་ཕྱིར་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་ མཐུན་རྐྱེན་ཕྱི་ནང་གང་ཐད་ནས་སྐོར་གཅིག་ཏུ་ལེགས་པར་འགྲིགས་ཡོད་པའི་དུས་སུ་ཚེ་ འདི་ཆོས་ལ་དྲིལ་བ་ཞིག་ཅི་ནས་ཀྱང་མ་བྱས་ན་རང་ལ་དེ་ལྷག་གི་མདོ་དོན་སྟོར་བ་འོང་རྒྱུ་ཅི་ ཡང་མེད་པས་ན་ད་རེབ་རང་དོན་ལ་བརྩོན་པ་ལྷུར་བླངས་པའི་སྒོ་

【現代漢語翻譯】就像一個初學者，即使自認為已經將注意力集中在正確的意義上， 4-256 但此時，要確定目標對象並將其牢記在心等，必然是困難的。因此，首先要讓自己的心平靜下來，然後進行如下思考：這個心識的分別念，無論屬於過去、現在、未來哪個時段，對於行走、坐臥等行為，以及不必要地散亂和貪嗔等惡念，是否被污染？要仔細地進行觀察和思考。如果心續被任何這樣的惡念所擾亂，就要立即清楚地認識到這一點，然後將這些罪惡的念頭從心中徹底拋棄。在當下，緊緊抓住適合自己的禪修對象，一心一意地安住于這種狀態。以此作為專注的基礎，這樣思考：現在我沒有生於沒有修法機會的地獄等八無暇之處（指地獄、餓鬼、畜生、長壽天、邊地、邪見、瘖啞、世智辯聰——譯者注），我擁有修法的順緣，獲得了人身，生於佛法興盛的中央之地等五種自圓滿，以及諸佛出世、宣說佛法等五種他圓滿，這十種圓滿都具備的暇滿人身，比能成就內外一切利益的如意寶還要珍貴。能夠一次性獲得這樣的機會，也是因為過去積累的清凈善根的力量所致。想到自己已經完成了這樣的功德，就覺得自己非常幸運。總的來說，惡趣的數量非常多，善趣的數量很少，尤其是能夠修法的人身，比白天的星星還要稀少。從比例、數量和原因三個方面來看，都極其罕見。既然現在已經獲得了一次暇滿人身，無論如何都要從中獲取精華。如果不能獲取精華，那麼沉溺於世俗事務，最終也無法獲得任何有意義的精華。因此，爲了獲得究竟的安樂，除了純正的佛法之外，別無他求。既然在內外各方面都具備了修法的順緣，如果今生不將全部精力投入到佛法中，那麼自己將失去更大的利益。因此，現在要竭盡全力地為自己的利益而努力。 4-257 如何獲取精華呢？世間俗事無法帶來究竟的利益，所以爲了獲得究竟的安樂，除了純正的佛法之外，別無他求。既然在內外各方面都具備了修法的順緣，如果今生不將全部精力投入到佛法中，那麼自己將失去更大的利益。因此，現在要竭盡全力地為自己的利益而努力。

【English Translation】 Like a beginner, even if he presumptuously thinks he has focused his attention on the correct meaning, 4-256 at that time, it is inevitably difficult to determine the object of focus and keep it in mind. Therefore, first calm your mind and then contemplate as follows: This mind's conceptualization, whether it belongs to the past, present, or future, is it unnecessarily distracted by activities such as walking, sitting, and lying down, and is it defiled by negative thoughts such as attachment and aversion? Carefully observe and contemplate this. If the mindstream is disturbed by any such negative thoughts, immediately recognize this clearly, and then completely abandon these sinful thoughts from your mind. At this moment, firmly grasp the meditation object that is suitable for you, and single-mindedly abide in that state. Use this as the basis for focus, and think like this: Now I am not born in the eight states of unfreedom (referring to hell, hungry ghosts, animals, long-lived gods, borderlands, wrong views, muteness, and worldly cleverness—translator's note) where there is no opportunity to practice Dharma. I have the favorable conditions to practice Dharma, I have obtained a human body, I am born in the central land where the Dharma flourishes, etc., the five personal endowments, and the five endowments dependent on others, such as the Buddhas appearing in the world and teaching the Dharma. This leisure and endowment of a human body, which possesses all ten endowments, is more precious than a wish-fulfilling jewel that can accomplish all inner and outer benefits. Being able to obtain such an opportunity at once is also due to the power of the pure virtuous roots accumulated in the past. Thinking that I have accomplished such merit, I feel very fortunate. In general, the number of evil destinies is very large, and the number of good destinies is very small. In particular, the human body that can practice Dharma is rarer than the stars in the daytime. From the aspects of ratio, quantity, and cause, it is extremely rare. Now that I have obtained a human body with leisure and endowment once, I must definitely extract the essence from it no matter what. If you cannot extract the essence, then indulging in worldly affairs will ultimately not lead to any meaningful essence. Therefore, in order to obtain ultimate happiness, there is nothing else to seek except the pure Dharma. Since the favorable conditions for practicing Dharma are well-arranged in all aspects, both internally and externally, if you do not devote all your energy to the Dharma in this life, then you will lose even greater benefits. Therefore, now you must strive to work hard for your own benefit. 4-257 How to extract the essence? Worldly affairs cannot bring ultimate benefit, so in order to obtain ultimate happiness, there is nothing else to seek except the pure Dharma. Since the favorable conditions for practicing Dharma are well-arranged in all aspects, both internally and externally, if you do not devote all your energy to the Dharma in this life, then you will lose even greater benefits. Therefore, now you must strive to work hard for your own benefit.

ནས་ཆོས་ལ་འབད་དགོས་ ཀྱི་ཕྱིས་སོར་འདི་འདྲའི་ལུས་རྟེན་ཡང་ཡང་མི་རྙེད་ཕྱིར་ད་རེས་སྐབས་འདི་ལ་འཆུག་མི་ཉན་ ཞེ་གཏིང་ནས་སྙམ་དུ་བསམ་པ་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་དྲིལ་བ་དེ་གའི་ངང་ནས་རྒྱུན་བསྐྱངས་ པ་ལ་ཡུན་མི་ཐུང་བ་ཞིག་དགོས་སོ། །དེས་ན་དལ་འབྱོར་རྙེད་དཀའ་ལ་ངེས་པ་དེ་ལུགས་ འདྲོངས་པའི་བསམ་པ་བརྟན་པོ་དེ་ཆོས་ཅན། ཚེ་འདི་ངོགས་ཀྱི་བདེ་འབྱོར་ལ་རྟག་པར་ གཡེང་ཞིང་ཆགས་པའི་བློ་ལྡོག་བྱེད་དུ་འགྲོར་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། རྙེད་དཀའ་བའི་དལ་འབྱོར་ ཐོབ་པ་ལ་ཆོས་ཁོ་ནས་སྙིང་པོ་ལེན་དགོས་པར་རྟོགས་པའི་བློ་བརྟན་པོ་ཡོད་ན་ཆོས་མ་ཡིན་ པའི་འདི་སྣང་གི་བདེ་འབྱོར་ལ་བློ་ཁ་གཏིང་ནས་འགྱུར་ཏེ་ཞེན་པ་ལྡོག་པ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ ཕྱིར། གཞན་ཡང་དལ་འབྱོར་གྱི་རྟེན་འདི་ལན་འགའ་མ་གཏོགས་རྙེད་པར་དཀའ་བ་ལ་ངེས་ པ་བརྟན་པོའི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གང་ལ་ཡོད་ན་རང་རྒྱུད་ལྡན་གྱི་གང་ཟག་ཆོས་ལ་རེམ་ འདོད་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཆོས་སྒྲུབ་པ་ཕྱི་མར་བཤོལ་བའི་ལེ་ལོ་འགོག་བྱེད་དུ་འགྲོར་རིགས་ ཏེ། ཆོས་སྒྲུབ་པའི་མཐུན་རྐྱེན་འགྲིགས་པའི་དལ་འབྱོར་གྱི་རྟེན་འདི་ཤིན་ཏུ་རྙེད་དཀའ་བ་ ལ་ངེས་པ་འདྲོངས་ནས་ཕྱི་མར་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་ལུས་རྟེན་ཡང་ཡང་ཐོབ་ལུགས་མེད་པ་ལ་བློ་ རྩེ་རིམ་གྱིས་འཇུག་པ་གང་ཞིག དེ་ལ་བློ་དེ་ལྟར་འཇུག་ན་ཆོས་སྒྲུབ་ཚེ་ཕྱི་མར་བཤོལ་བའི་ ལེ་ལོ་སྐྱེ་ལུགས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། 4-258 གཉིས་པ་འཆི་བ་མི་རྟག་པ་སྒོམ་ཚུལ་ནི། ད་སྐབས་གོང་ལྟར་ཆོས་སྒྲུབ་པའི་རྟེན་བཟང་ པོ་ལན་གཅིག་རྙེད་པ་དེ་ཡུན་རིང་པོར་རྟག་པའི་ངེས་པ་ཞིག་ཡོད་དམ་མེད་སྙམ་དུ་དཔྱད་པ་ ན། སྤྱིར་ན་འཛམ་བུའི་གླིང་པའི་ཚེ་ལ་ངེས་པ་མེད་ན་ཡང་སྒོས་རང་གི་ཚེ་འདི་ལ་ངེས་པ་ཇི་ ལྟར་ཡོད་དེ་མེད་ངེས་པ་ཡིན། སྔོན་ལས་ཀྱིས་ཅི་ཙམ་འཕང་ནི་རང་གིས་མི་ཤེས་ད་སྐབས་ རང་ཅག་སྐྱེ་བའི་སྐབས་ཀྱང་སྤྱིར་ན་ཚེའི་སྙིགས་མ་བདོ་བའི་དུས་ཚེ་ལྷག་པར་ཐུང་བ་དྲུག་ཅུ་ མ་ཟད་སུམ་ཅུ་ཁ་རལ་ཙམ་གྱི་སྐབས་ལ་སླེ བས་ཡོད་ཚོད་རེད། འདི་སྐབས་སུ་ནི་འཆི་རྐྱེན་ མང་ཞིང་འཚོ་རྐྱེན་ཤིན་ཏུ་ཉུང་བ་རླུང་གསེབ་ཀྱི་མར་མེ་འདྲ་བའི་ཚེ་སྲོག་འདི་ཉམ་ལྷག་པར་ ཆུང་ཞིང་ཚེ་ཟད་པ་རྒྱུན་མི་ཆད་ཅིང་སྣོན་པ་གང་ནས་ཀྱང་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མེད་པར་འཆི་ རྐྱེན་ནམ་ཐོན་མི་ཤེས་པའི་གློ་བུར་བ་འཆི་ལ་ཁད་པ་ཞིག་ཏུ་འདུག་པས་ན་ད་སྐབས་ཆོས་བྱ་ ལོང་ཡོད་ཡོད་ལྟར་སྣང་བའི་འདུ་ཤེས་འཁྲུལ་བ་འདིའི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བར་ཆོས་སྒྲུབ་པ་ ཕྱིས་སུ་འཇོག་པའི་ཁོམ་པ་གཏན་ནས་མི་འདུག་པས་སྒེག་མོའི་མགོར་མེ་ཤོར་བ་དང་སྡར་ མའི་པང་དུ་སྦྲུལ་ལྷུང་བ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་སྐད་ཅིག་ཀྱང་འདུག་བཟོད་མེད་པར་ཐུང་མྱུར་ ནས་ཆོས་ལ་འབད་འབུང་བ

【現代漢語翻譯】因此，必須努力修行佛法，因為像這樣的人身以後很難再獲得，所以這次機會絕不能錯過，要從內心深處這樣想，並將思想集中於一個方向，並長期堅持下去。因此，要確信暇滿難得，這種堅定的想法，能夠阻止我們總是沉迷和執著於今生的安樂和財富。因為如果對獲得難得的暇滿人身，只有佛法才是最重要的，有這種堅定的認識，那麼對不是佛法的今生安樂和財富，內心深處就會改變，自然會放棄執著。此外，要確信這種暇滿人身很難多次獲得，這種堅定的想法，能夠阻止那些想要修行佛法的人，將修行佛法推遲到以後的懶惰。因為如果確信具備修行佛法的順緣的暇滿人身非常難得，並且逐漸認識到以後不可能再次獲得修行佛法的身體，那麼如果有了這樣的認識，就不會產生將修行佛法推遲到以後的懶惰。第二，修習死亡無常的方法是：現在像前面一樣，難得獲得一次修習佛法的良好人身，是否能長久保持下去呢？對此進行思考。一般來說，雖然贍部洲（Jambudvipa）人的壽命沒有定數，但特別是自己的壽命如何呢？肯定是沒有定數的。自己也不知道以前的業力如何，現在我們出生的時代，總體來說是壽命衰減的時代，壽命特別短，大概只有六十歲，甚至三十歲左右。在這個時候，死亡的因緣很多，而生存的因緣卻非常少，像風中的蠟燭一樣，生命非常脆弱，而且壽命不斷減少，沒有任何增加，死亡的因緣隨時可能發生，所以現在認為還有時間修行佛法，這是一種錯誤的認識，不要跟隨這種認識，不要再拖延修行佛法的時間，要像美女頭上著火，膽小鬼懷裡掉進蛇一樣，一刻也不能停留，迅速努力修行佛法。

【English Translation】 Therefore, one must strive to practice the Dharma, because such a human body is difficult to obtain again in the future, so this opportunity must not be missed. One must think this from the depths of one's heart, concentrate one's thoughts in one direction, and persevere for a long time. Therefore, one must be certain that leisure and endowment are difficult to obtain. This firm thought can prevent us from always indulging in and clinging to the happiness and wealth of this life. Because if one has a firm understanding that only the Dharma is the most important thing in obtaining the rare leisure and endowment, then one's mind will change deeply towards the happiness and wealth of this life that is not the Dharma, and one will naturally give up attachment. Furthermore, to be certain that this leisure and endowment body is difficult to obtain many times, this firm thought can prevent those who want to practice the Dharma from being lazy and postponing the practice of the Dharma to the future. Because if one is certain that the leisure and endowment body, which has the favorable conditions for practicing the Dharma, is very difficult to obtain, and gradually realizes that it is impossible to obtain a body for practicing the Dharma again in the future, then if one has such an understanding, one will not be lazy and postpone the practice of the Dharma to the future. Second, the method of meditating on impermanence of death is: now, as before, having obtained a good human body for practicing the Dharma once with difficulty, is there a certainty that it will last for a long time? Think about this. Generally speaking, although the lifespan of the people of Jambudvipa (འཛམ་བུའི་གླིང་པའི་, meaning 'continent of rose-apple trees') is uncertain, how is one's own lifespan in particular? It is certainly uncertain. One does not know how one's previous karma is. Now, the time when we are born is generally the time when lifespan is declining, and the lifespan is particularly short, probably only sixty years old, or even about thirty years old. At this time, there are many causes of death, but very few causes of survival. Like a candle in the wind, life is very fragile, and lifespan is constantly decreasing, with no increase at all. The causes of death may occur at any time, so now thinking that there is still time to practice the Dharma is a wrong understanding. Do not follow this understanding, and do not delay the time to practice the Dharma. Like a fire on the head of a beautiful woman, or a snake falling into the arms of a coward, one cannot stay for even a moment, and must quickly strive to practice the Dharma.

ྱ་ངེས་པར་དགོས་སྙམ་པའི་ཐག་བཅད་པའི་བསམ་པ་ཡང་ཡང་ བསྐྱེད་པ་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་གནས་པར་བྱ་བ་ལས་གཞན་དུ་གཡེང་བའི་གོ་སྐབས་བཅོམ་ཏེ་ བློ་རྒྱུན་ལྡན་དུ་དམིགས་པ་གཅིག་གི་སྟེང་ནས་ཚེ་མི་རྟག་པའི་ཡིན་ལུགས་ལ་ངེས་པ་དྲངས་ དགོས་ཀྱི་དེ་ལས་གཞན་དུ་གཡེང་བའི་ལེ་ལོའི་ངང་ལ་ནམ་ཡང་གནས་པར་བྱ་མི་རུང་ངོ་། །དེས་ན་ཚེ་མི་རྟག་པ་ལ་ངེས་པ་འདྲོངས་པའི་བློ་བརྟན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཚེ་འདི་སྣང་གི་བདེ་ འབྱོར་ལ་ཞེན་པ་ལྡོག་བྱེད་ཡིན་ཏེ། ཚེ་འདི་མི་རྟག་ཅིང་ཡུད་ཙམ་ལས་མི་བརྟན་པས་ཕུགས་ ཐུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་མེད་པར་མཐོང་ནས་ཚེ་འདི་ངོགས་ལ་ཆགས་ཞེན་གྱི་བློ་སྒོ་ངེས་པར་ལྷོད་ན་ འདི་སྣང་གི་བདེ་འབྱོར་ལ་ཞེན་པ་དོན་གྱི་ལྡོག་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། ཚེ་འདིར་ 4-259 ཆོས་སྒྲུབ་པ་ཕྱིས་སུ་བཤོལ་བའི་ལེ་ལོ་འགོག་བྱེད་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། སྤྱིར་ཚེ་ཐུང་ཞིང་ཁྱད་པར་ ནམ་འཆི་ངེས་མེད་ཀྱིས་སྒོ་ནས་ཚེ་གློ་བུར་བ་ཡུན་རིང་ཁོམ་ལོང་མེད་པ་ལ་ངེས་པ་རྙེད་ན་ ཆོས་སྒྲུབ་པ་ཚེ་འདིར་ཕྱིས་སུ་ཁོམ་ལོང་ཡོད་པར་སྣང་ནས་ཕྱིས་སུ་བཤོལ་བའི་ལེ་ལོ་སྐྱེ་མི་ རིགས་པའང་དོན་གྱི་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་ཕྱི་མའི་འཁོར་བའི་བདེ་འབྱོར་ལ་བློ་ལྡོག་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་གཉིས་ལ། ལས་རྒྱུ་ འབྲས། འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་སྒོམ་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་རང་ཉིད་ཤི་བས་མི་ཆོག་པར་འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་ཏུ་ནི་ད་ལྟའི་བསགས་ པའི་ལས་དཀར་ནག་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་བདེ་སྡུག་ནམ་ཡང་མི་བསླུ་བར་ངེས་པ་ཅན་དུ་ འབྱུང་བའི་ཚུལ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་གང་གི་ཞལ་ནས་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་ཕྱིར་ད་སྐབས་ རང་གིས་བསགས་པའི་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ལས་སྟོབས་ཆེ་འབྲིང་ཆུང་གསུམ་ལ་ལྟོས་ནས་ རང་རང་གི་འབྲས་བུ་དེ་ལུགས་ཀྱི་ངན་སོང་གི་སྡུག་བསྔལ་བཟོད་དཀའ་བ་ནམ་ཡང་བསླུ་ མེད་དུ་མྱོང་དགོས་པ་མ་ཟད་ཟག་བཅས་ཀྱི་དགེ་བ་གང་བྱས་ཀྱིས་ཀྱང་ཕྱི་མར་མངོན་མཐོའི་ ལུས་རྟེན་གྱིས་རེ་ཞིག་ཙམ་དུ་བདེ་སྣང་རེ་བསྐྱེད་མཐར་སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཞིག་ལ་དབང་ མེད་དུ་སྦྱོར་བ་སོགས་འཁོར་བས་བསྡུས་པའི་ལས་དཀར་ནག་གི་རྒྱུ་འབྲས་མི་བསླུ་བའི་ ཚུལ་དང་། ཟག་མེད་ཀྱི་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་འབྲས་བུ་གཏན་བདེའི་གོ་འཕང་བསྐྱེད་པ་ལ་ བསླུ་བ་ནམ་ཡང་མེད་པའི་ཡིན་ལུགས་ལ་ངེས་པ་དྲངས་ཏེ་དཀར་ནག་གི་ལས་ལ་གཟོབ་ པ་ལྷུར་ལེན་པའི་སྒོ་ནས་སྤང་བླང་ཞིབ་མོ་བྱ་བའི་འདུན་པ་དང་བཅས་ཏེ་སྐབས་ཀྱི་དོན་ལ་ དཔྱོད་པའི་བློ་དེ་རང་གི་དམིགས་བྱའི་ཡུལ་ཁོ་ན་ལས་གཞན་དུ་དགོས་མེད་དུ་གཡེང་བ་ སྤངས་ཏེ་རྒྱུན་ལྡན་དུ་བློ་ཡང་དག་པར་གནས་པའི་ཐབས་ལ་སྒོ་ཀུན་ནས་འབད་དགོས་སོ། །དེས་ན་ལས་རྒྱུ་འབྲས་ལ་དེ་ལྟར་དུ་ངེས་པའི་བློ་བརྟན་པོ་དེ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་མའི

【現代漢語翻譯】應專注于反覆生起這樣的決心：必須這樣做，斷絕一切分心的機會，持續不斷地專注於一個目標，從而確信生命無常的真相。絕不能沉溺於懈怠之中。因此，對生命無常的堅定信念，能夠阻止對今生享樂的執著。因為認識到生命無常，短暫而不穩定，沒有永恒的價值，從而自然放鬆對今生的執著，這樣就能真正阻止對今生享樂的貪戀。此外，這種信念也能阻止將修行佛法推遲到未來的懈怠。一般來說，如果認識到生命短暫，特別是死亡隨時可能降臨，生命是突如其來的，沒有長久的閑暇，就不會再認為今生有足夠的時間修行佛法，從而推遲修行，因為已經真正認識到生命的無常。第二，使心遠離來世輪迴享樂的兩種方法：一是思考業果，二是思維輪迴的過患。首先，不僅要認識到自身會死亡，還要認識到，正如全知者（sarvajña，一切智者）所說，在來世，我們所積累的善業和惡業，一定會帶來相應的快樂和痛苦的果報。因此，根據我們所造作的惡業（不善業）的大小，我們必定會毫無虛假地體驗到惡道的難以忍受的痛苦。即使我們所做的有漏善業，也只能在來世的善趣中帶來暫時的快樂，最終還是會不由自主地陷入痛苦之中。因此，要確信輪迴中的善惡業因果不虛的道理。並且，要確信無漏的善業能夠帶來究竟安樂的果位。要認真對待善惡業，努力取捨，帶著這樣的願望，專注于目前的思考，不要讓心無意義地散亂到其他地方，要努力使心持續安住于正念之中。因此，對業果有如此堅定信念的心，能夠阻止對來世輪迴的貪戀。

【English Translation】 One should focus on repeatedly generating the thought of deciding that it is definitely necessary, cutting off any opportunity for distraction, and constantly focusing on one object, thereby drawing certainty about the truth of impermanence of life. One must never remain in a state of laziness that is distracted elsewhere. Therefore, that firm mind that has drawn certainty about the impermanence of life is such that it reverses attachment to the pleasures and prosperity of this life, because seeing that this life is impermanent and does not last even for a moment, and has no lasting essence, one must necessarily loosen the door of attachment to this life, because attachment to the pleasures and prosperity of this life is actually reversed. Furthermore, that is such that it also prevents laziness in postponing the practice of Dharma in this life, because generally, if one finds certainty that life is short and especially that death is uncertain, and that life is sudden and there is no long leisure, then it is not appropriate to postpone the practice of Dharma to this life when there seems to be leisure later, because it is actually certain. Secondly, regarding the two Dharmas that reverse the mind from the pleasures and prosperity of samsara in the future, there are two ways to contemplate: the law of karma and its effects, and the faults of samsara. Firstly, not only is it not enough that oneself dies, but in the next world, depending on the white and black karma accumulated in the present, the results of happiness and suffering will certainly occur without fail, as stated by the All-Knowing One (sarvajña). Therefore, depending on the strength of the sins and non-virtuous deeds accumulated by oneself at this time, whether great, medium, or small, one must experience the unbearable suffering of the lower realms in accordance with their respective results without fail. Moreover, whatever contaminated virtues one has done will also create a temporary appearance of happiness in the higher realms in the future, but ultimately will involuntarily lead to suffering alone. Therefore, one must draw certainty about the truth that the causes and effects of white and black karma included in samsara are infallible, and that uncontaminated virtues will create the state of ultimate bliss without any failure. One must take great care in white and black karma, and with the desire to make detailed distinctions between what to abandon and what to adopt, one must abandon unnecessary distractions from the object of one's focus, and strive in every way to maintain a constant and correct mind. Therefore, that firm mind that has such certainty about the law of karma is such that it prevents attachment to the future.

་འཁོར་བའི་ 4-260 བདེ་འབྱོར་ལ་ཞེན་པའི་བློ་ལྡོག་བྱེད་ཡིན་ཏེ། སྤྱིར་ལས་དཀར་ནག་གི་འབྲས་བུ་རིམ་པས་ བདེ་སྡུག་ཏུ་མི་བསླུ་བ་དང་ཡང་སྒོས་ཟག་བཅས་ཀྱི་དགེ་བའི་འབྲས་བུ་རྣམས་ཀྱང་མཐར་ སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་བྱེད་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་ཉེ་བར་གནས་པ་ ལ་ངེས་པ་བརྟན་པོ་འདྲོངས་ནས་འཁོར་བའི་བདེ་འབྱོར་ཀུན་ལ་སྙིང་པོ་ཅི་ཡང་མེད་པར་ མཐོང་ནས་བློ་ཆགས་ཞེན་གྱི་འཛིན་སྒོ་རིམ་གྱིས་ལྷོད་འགྲོ་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་སྒོམ་ཚུལ་ནི། སྤྱིར་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བས་ བསྡུས་པ་སྲིད་རྩེ་ནས་མནར་མེད་ཀྱི་བར་གྱི་སྣོད་བཅུད་གཉིས་ནི་འགའ་ཞིག་ཟག་བཅས་ ཡིད་མི་འོང་གནོད་པའི་དངོས་པོ་དང་འགའ་ཞིག་ཟག་བཅས་ཡིད་འོང་ཕན་པའི་དངོས་ པོ་དང་དེ་ཀུན་ཀྱང་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཕུང་པོ་རང་འབྲས་སྡུག་བསྔལ་ཕྱི་མ་ལ་སོ་སྐྱེས་རྣམས་ སྦྱོར་བྱེད་མ་ཡིན་པ་གཅིག་ཀྱང་མེད་པའི་ཆ་ནས་འཁོར་བའི་སྣོད་བཅུད་རྣམས་སྡུག་བསྔལ་ གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ལས་མ་འདས་པར་མཐོང་ནས་དེ་དག་གནས་མཐོ་དམན་གང་དུ་སྐྱེས་ ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གནས་ཁོ་ན་མ་གཏོགས་བདེ་བའི་གོ་སྐབས་མེད་པ་སྦྲུལ་གདུག་གི་ཚང་ དང་མེ་མུར་གྱི་འོབས་ལྟར་དུ་གནས་པའི་ཚུལ་དང་། འཁོར་བ་སྤངས་པའི་ཐར་པ་ནི་རྒྱུ་ཉོན་ མོངས་པ་མཐའ་དག་དྲུངས་ནས་ཕྱུང་སྟེ་དེ་དག་གིས་བསྐྱེད་པའི་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་མ་ ལུས་པ་འགོག་ཅིང་སླར་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཞི་བདེ་གཏན་གྱི་གོ་འཕང་དེ་ནི་བདེ་བའི་གནས་ཡང་ དག་པ་ཡིན་ཚུལ་ལ་བློ་ཁ་ལེགས་པར་ཕྱོགས་ཏེ་འདི་དག་གི་ཡིན་ལུགས་ལས་བློ་རྩེ་གཞན་ དུ་མི་འཕྲོ་བ་ལ་རེམ་པ་གལ་ཆེ། དེས་ན་དེ་འདྲའི་གནས་ཚུལ་ལ་བློ་གཏིང་ནས་འགྱུར་བའི་ ངེས་པ་བརྟན་པོ་དེ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་མའི་འཁོར་བའི་བདེ་འབྱོར་ལ་ཞེན་པ་ལྡོག་བྱེད་ཡིན་ཏེ། འཁོར་བ་མཐའ་དག་མེ་འབར་བའི་རླུབ་ལྟར་བཟོད་དཀའི་སྡུག་བསྔལ་བའི་རང་བཞིན་ཁོ་ ནར་མཐོང་ན་མཐོང་བ་སོ་སོའི་བློ་རྩེ་དེ་དག་ལ་ཕྱོགས་ནས་ཆགས་སྲེད་མངོན་གྱུར་པ་སྐྱེ་ 4-261 བའི་གོ་སྐབས་དང་བྲལ་བ་འོང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་ངེས་འབྱུང་གི་བློ་དངོས་བསྐྱེད་ཚུལ་ནི། དེ་ལྟར་ལས་ཉོན་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་ འཁོར་བ་རྣམ་སྨིན་གྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་འདི་ནི། སྤྱིར་ལས་ཉོན་གྱི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་འཛིན་ བྱེད་དང་ཁྱད་པར་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་ཆགས་སྡང་སོགས་ཉོན་མོངས་པ་མཐའ་ཡས་པ་འབྱུང་ བའི་རྐྱེན་བྱས་ཏེ་བརྣགས་དཀའ་བའི་སྡུག་བསྔལ་མཐའ་མེད་པ་ལ་དབང་མེད་དུ་སྦྱོར་བའི་ སྒོ་ནས་འཁོར་མཐའ་ཤིན་ཏུ་རིང་མོར་བྱེད་པ་མནར་མེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཀྱང་གནོད་ ཚབས་ལྷག་པར་ཆེ་བ་འདི་ག་ལ་ཡིད་གཏིང་ནས་འབྱུང་སྟེ་དེ་ལས་ཐར་འདོད་དང་། སྡུག་ བསྔལ་རྒྱུ་བཅས་ཟད་པའི་ཡང་དག་པའི

【現代漢語翻譯】 4-260 是遣除對輪迴安樂財富貪戀之心的（方法）。總的來說，黑白業的果報會逐漸帶來苦樂，尤其是，有漏善業的果報最終也會成為痛苦之因，其自性也接近痛苦的自性，對此產生堅定的信念，從而看清輪迴的一切安樂財富都沒有任何意義，貪戀執著的念頭逐漸放鬆。第二，修習輪迴過患的方法是：總的來說，三界所包含的，從有頂到無間地獄之間的情器二者，有些是有漏的、令人不悅的、有害的事物，有些是有漏的、令人愉悅的、有益的事物，而所有這些有漏的蘊聚，無一不是將凡夫眾生與未來的痛苦聯繫起來的因素。從這個角度來看，輪迴的情器都無法脫離三種痛苦的自性，無論它們生於高處還是低處，都只是痛苦的處所，沒有安樂的機會，就像毒蛇的巢穴和火坑一樣。而脫離輪迴的解脫，則是將所有煩惱及其產生的痛苦之因徹底拔除，證得不再輪迴的寂靜安樂的永恒果位，這是真正的安樂之所。要將心完全傾向於這些道理，不要讓念頭散亂到其他地方，這一點非常重要。因此，對這樣的情況從內心深處產生改變的堅定信念，這種信念具有遣除對未來輪迴安樂財富的貪戀的作用。如果將一切輪迴都看作是燃燒的火焰，是難以忍受的痛苦的自性，那麼，當各自的念頭傾向於這些時，就不會有產生貪戀執著的顯現的機會。 4-261 第二，生起真實出離心的方法是：像這樣，由業和煩惱所產生的輪迴異熟五蘊，總的來說，是執持一切業和煩惱習氣的因素，特別是，依靠它會產生無盡的貪嗔等煩惱，成為不由自主地與難以忍受的無盡痛苦相聯繫的因緣，從而使輪迴變得極其漫長，比無間地獄的痛苦還要嚴重，這一點要從內心深處生起，從而渴望從中解脫。並且，要渴望獲得痛苦及其因完全滅盡的真實...

【English Translation】 4-260 It is what reverses the mind that is attached to the happiness and wealth of samsara (Tibetan: 'khor ba, Sanskrit: samsara, English: cyclic existence). In general, the fruits of black and white karma gradually bring happiness and suffering. In particular, the fruits of virtuous actions with outflows (Tibetan: zag bcas, Sanskrit: sasrava, English: with outflows, i.e., contaminated by ignorance) also ultimately become the cause of suffering. Their own nature is also close to the nature of suffering. Having a firm conviction about this, one sees that all the happiness and wealth of samsara have no essence whatsoever, and the clinging and attachment gradually loosen. Second, the method of contemplating the faults of samsara is: In general, the container and contents included in the three realms (Tibetan: khams gsum, Sanskrit: triloka, English: three realms [of desire, form, and formless]), from the peak of existence (Tibetan: srid rtse, Sanskrit: bhavagra, English: peak of existence) to the Avici hell (Tibetan: mnar med, Sanskrit: Avici, English: the hell of incessant suffering), some are objects with outflows that are unpleasant and harmful, and some are objects with outflows that are pleasant and beneficial. All of these aggregates with outflows are factors that connect ordinary beings to future suffering. From this perspective, the container and contents of samsara cannot escape the nature of the three sufferings (Tibetan: sdug bsngal gsum, Sanskrit: tridukha, English: three kinds of suffering). No matter where they are born, high or low, they are only places of suffering, with no opportunity for happiness, like a nest of poisonous snakes and a pit of fire. Liberation from samsara, on the other hand, is the complete eradication of all afflictions and the causes of suffering they produce, attaining the peaceful and blissful eternal state of no rebirth. One should direct one's mind well towards these reasons and it is important not to let the mind wander elsewhere. Therefore, a firm conviction that changes from the depths of one's heart about such a situation is what reverses attachment to the happiness and wealth of future samsara. If all of samsara is seen as a burning flame, as the nature of unbearable suffering, then when each of their minds is directed towards these, there will be no opportunity for manifest attachment and craving to arise. 4-261 Second, the method of generating genuine renunciation is: Like this, these five aggregates of ripening (Tibetan: rnam smin, Sanskrit: vipaka, English: fully ripened) produced by karma and afflictions, in general, are the factors that hold all the karmic and afflictive imprints. In particular, relying on them causes endless afflictions such as attachment and aversion to arise, becoming the cause of involuntarily connecting with unbearable endless suffering, thereby making samsara extremely long, even more harmful than the suffering of Avici hell. This should arise from the depths of one's heart, thereby desiring to be liberated from it. And, one should desire to obtain the true...

་མཐའ་ཉེས་པའི་གཞི་རྩ་སེམས་རྒྱུད་ལས་སུ་མི་རུང་ བ་ཉམས་སྨད་པར་བྱེད་པའི་ཉོན་མོངས་པ་གང་དག་ཡོངས་སུ་དག་ཅིང་དེ་དག་གིས་བསྐྱེད་ པའི་སྡུག་བསྔལ་མ་ལུས་པ་ཀུན་ཀྱང་ནམ་ཡང་འབྱུང་བ་མེད་པར་བྱས་ཏེ་ཞི་བདེ་འབའ་ཞིག་ གི་དབྱིངས་གཏན་གྱི་བདེ་བའི་གོ་འཕང་གི་ཡོན་ཏན་གྱིས་ཡིད་ཕྲོགས་ནས་དེ་ལྟ་བུའི་གོ་ འཕང་མཆོག་ངེས་པར་ཐོབ་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་ལ་བློ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་ཕྱོགས་པར་བྱས་ཏེ་དེ་ལ་ ཡིད་འགྱུར་རྩོལ་བྱས་བཅོས་མིན་གྱི་མྱོང་བ་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་ཐབས་ལ་འབད་པར་བྱའོ། ། གཉིས་པ་དེ་དག་གི་ཡིན་ལུགས་ལ་དཔྱད་པ་ནི། ཟག་བཅས་ཡིད་འོང་གི་ཉེར་ཕུང་ཆོས་ ཅན། ཁྱོད་འགྱུ༷ར་བ༷འི་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་ཡིན་ཚུལ་ཡོད་དེ། ཟག་བཅས་བདེ་ཚོར་རང་དང་རྟེན་ མཚུངས་ཡུལ་བཅས་གང་གི་སྒོ་ནས་སོ་སྐྱེས་རྣམས་ལ་ཡིད་འོང་ཕན་པའི་ངོ་བོ་བདེ་བའི་རང་ བཞིན་རྟག་ཚུགས་ཐུབ་པ་རུ་སྣང་བས་བསླུས་བསླུས་ཏེ་མཐར་དབང་མེད་དུ་གནས་སྐབས་ དེ་ལས་འགྱུར་ནས་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་ལ་སྦྱོར་བའི་ཆ་ནས་དེ་དག་འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ དུ་བཞག་པའི་ཕྱིར། ཡིད་མི་འོང་གི་ཉེར་ཕུང་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྡུ༷ག་བསྔ༷ལ་གྱི༷་སྡུག་བསྔལ་ ཡིན་ཚུལ་ཡོད་དེ། སྡུག་ཚོར་རྟེན་མཚུངས་ཡུལ་བཅས་ཀྱིས་སོ་སྐྱེས་རྣམས་ལ་སྡུག་བསྔལ་ 4-262 འབའ་ཞིག་གི་སྣང་བ་བསྐྱེད་པའི་ཆ་ནས་དེ་དག་སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དུ་བཞག་པའི་ ཕྱིར། སྤྱིར་ན་ཟག་བཅས་མཐའ་དག་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱབ་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་ ཚུལ་ཡོད་དེ། ཟག་བཅས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ཚོར་བ་རྟེན་མཚུངས་ཡུལ་ བཅས་ཀྱིས་མཚོན་ཏེ་འཁོར་བའི་སྣོད་བཅུད་མཐའ་དག་གིས་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རང་ག་བ་རྣམས་ ལ་དངོས་རྒྱུད་ཅི་རིགས་པའི་སྒོ་ནས་འཁོར་བ་མཐོ་དམན་ཐམས་ཅད་དུ་དབང་མེད་རང་ ཤུགས་ནས་སྡུག་བསྔལ་ཕྱི་མ་མང་པོ་ལ་སྦྱོར་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་དུ་མ་འདུས་ཏེ་བསྐྱེད་པར་ བྱེད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཆ་ནས་དེ་དག་ཁྱ༷བ་པ༷་འདུ༷་བྱེ༷ད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དུ་བཞག་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་ད་ལྟའི་རང་ཅག་གི་ལུས་སེམས་གཉིས་པོ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཉིས་ལ་ཟག་བཅས་ ཞེས་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། ད་ལྟའི་རང་གི་མངོན་མཐོ་མིའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ལུས་ སེམས་འདི་ག་སྔོན་བསགས་ཀྱི་རྣམ་དཀར་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ལས་འཕེན་བྱེད་དེ་ཡང་སོ་སྐྱེས་ རང་གའི་དུས་སུ་ཐོག་མ་དང་དུས་ཀྱི་ཀུན་སློང་བདག་ལ་ཆགས་པའི་འདོད་ཆགས་སོགས་ ཟག་པ་ཉོན་མོངས་པས་བསླད་པའི་རྒྱུ་མ་དག་པས་ཉེ་བར་བསྐྱེད་པ་དང་བཅས་པའི་རྣམ་ པར་སྨིན་པའི་དངོས་པོ་དང་འབྲས་བུ་ལུས་སེམས་འདི་གཉིས་རང་རང་གིས་ཀྱང་འཁོར་བ་ པ་དག་ལ་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བའི་དམིགས་རྐྱེན་གྱི་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་བྱེད་པ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ གྱིས་དེ་ལྟར་བརྗོད་པའ

【現代漢語翻譯】不要讓那些導致無盡過患的根本——惡劣的心理狀態——生起，要凈化所有那些導致墮落的煩惱，以及由它們所產生的一切痛苦，使之永不復發，從而達到完全寂靜的境界，被永恒幸福之位的功德所吸引，一心專注于獲得如此殊勝之位的想法，努力改變心意，逐步生起真實的體驗。第二，分析它們的真實狀態：有漏的悅意蘊，是變異之苦，因為有漏的樂受，以其自身和所依，以及對境，欺騙著凡夫，讓他們覺得它是悅意、有益、快樂和恒常的，最終卻不由自主地從那種狀態轉變，帶來巨大的痛苦，因此它們被稱為變異之苦。不悅意的蘊，是苦苦，因為苦受，以其所依和對境，僅僅給凡夫帶來痛苦的顯現，因此它們被稱為苦苦。總的來說，一切有漏法，都是行苦，因為以有漏法所包含的舍受，以及輪迴的一切有情和器世界，都會以各種方式，直接或間接地，在輪迴的高低之處，不由自主地給眾生帶來許多未來的痛苦，並聚集和產生許多痛苦，因此它們被稱為行苦。此外，我們現在的身心，被稱為有漏，因為我們現在所擁有的，由過去積累的善業——戒律——所產生的，作為凡夫的身體和心識，最初是由對自我的貪執等煩惱所染污的不凈因所產生的，並且這兩個作為異熟果的身心，也各自成為輪迴者生起煩惱的所緣和助緣。

【English Translation】 Do not allow those afflictions that are the root of endless faults—bad mental states—to arise. Purify all those afflictions that cause degradation, and all the sufferings they produce, making them never occur again. Thus, be captivated by the qualities of the state of eternal bliss in the realm of complete peace, focusing your mind solely on the thought of definitely attaining such a supreme state, striving to change your mind and gradually generate genuine experiences. Secondly, analyze their true nature: The contaminated, pleasant aggregates are the suffering of change, because contaminated feelings of pleasure, with their own basis and objects, deceive ordinary beings, making them appear pleasant, beneficial, happy, and constant. In the end, they involuntarily change from that state, leading to great suffering, therefore they are called the suffering of change. The unpleasant aggregates are the suffering of suffering, because feelings of suffering, with their basis and objects, only create the appearance of suffering for ordinary beings, therefore they are called the suffering of suffering. In general, all contaminated phenomena are the pervasive suffering of conditioning, because the neutral feelings included in contaminated phenomena, as well as all sentient beings and the environment of samsara, inevitably bring many future sufferings to beings in all the higher and lower realms of samsara, directly or indirectly, and accumulate and generate many sufferings, therefore they are called the pervasive suffering of conditioning. Moreover, our present body and mind are called contaminated because our present body and mind in the state of higher realms, which are produced by the accumulated virtuous actions of the past—discipline—as ordinary beings, are initially produced by impure causes contaminated by afflictions such as attachment to self, and these two, as the ripened result, the body and mind, also each become the object and condition for the arising of afflictions for those in samsara.

ི་ཕྱིར། འདོད་པའི་ཆགས་སྡང་གི་རྟོག་བློ་ངན་པའི་སེམས་བྱུང་དེ་ཆོས་ ཅན། ཁྱོད་ལ་ཉོན་མོངས་པ་ཞེས་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། ཁྱོད་མངོན་གྱུར་དུ་ལྷག་པར་ སྐྱེ་བ་དང་ལྡན་པའི་གང་ཟག་གི་མཚུངས་ལྡན་གྱི་བློ་གཙོ་འཁོར་རྣམས་དང་དེ་དག་གི་རྒྱུན་ ཕྱི་མ་འགའ་རེ་དང་བཅས་པ་ཁྱོད་ཀྱི་མཐུས་ཉམས་ཤིན་ཏུ་ངན་པར་བྱས་ཏེ་དམ་པས་སྨད་ པའི་གནས་ཡང་དག་བདེ་བའི་གོ་འཕང་མཆོག་ལ་རེག་པའི་སྐལ་བ་ཆེས་རིང་བར་བྱེད་པའི་ རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དེ་ལྟར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་འཇིག་རྟེན་དུ་སྐྱིད་པའི་གནས་སྐབས་དང་ 4-263 བྲལ་བའི་གང་ཟག་དེ་རྣམས་དམའ་བ་བཞིན་ནོ། །ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། སྡིག་པ་མི་དགེ་བ་ཡིན་ ཏེ། བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་ལས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་ཞིང་རང་འབྲས་རྣམ་སྨིན་གནག་ པ་ཡིད་མི་འོང་འབྱིན་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཟག་པ་ཡིན་ཚུལ་ཡོད་དེ། རང་རྒྱུད་ལྡན་ གྱི་གང་ཟག་དེ་དེའི་དབང་གིས་སྤྱིར་གནས་གོང་མ་ཐར་པ་དང་འོག་མ་འཁོར་བ་གཉིས་ལས་ གནས་འོག་མ་འཁོར་བ་མཐོ་དམན་ཀུན་ཏུ་ལྷུང་ཞིང་ཟག་པར་བྱེད་པའི་ཆ་ནས་དེ་ཟག་པ་ དངོས་སུ་བཞག་པའི་ཕྱིར། ལྷ་མིའི་ལུས་སེམས་གཉིས་ནི་རེ་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་བཟོད་དཀའ་ བ་དང་བྲལ་བས་སོ་སྐྱེས་དག་ལ་ཡིད་འོང་དུ་སྣང་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ཡིན་ཏེ། ངན་སོང་དམྱལ་ བའི་སྡུག་བསྔལ་ལྟ་བུ་ནི་དོས་དྲག་ལ་ཡུན་རིང་པོའི་བར་དུ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་རྒྱུན་ཆད་པའི་གོ་ སྐབས་དང་བྲལ་བ་ལ་ལྟོས་ན་ད་ལྟ་མངོན་མཐོ་ལྷ་མིའི་ལུས་སེམས་འདི་སྡུག་བསྔལ་ཆུང་ ཞིང་སོས་དལ་གྱི་གནས་སྐབས་བདེ་བ་དང་ལྡན་པའི་ངོ་བོར་སོ་སྐྱེས་ལ་སྣང་ཆོག་པའི་ཆ་ ནས་བཞག་པའི་ཡིད་འོང་གི་དངོས་པོ་ཞིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རིགས་པ་དེས་དཔག་ན་ངན་ སོང་གི་འགྲོ་བའི་ལུས་སེམས་ནི་ངོ་ཐད་ནས་སྡུག་བསྔལ་ཤུགས་དྲག་པས་ཡིད་མི་འོང་དུ་ སྣང་རྒྱུའི་དངོས་པོ་ཡིན་པ་ལྷག་པར་གསལ་བ་ཞིག་འཆར་འོང་། བདེ་འགྲོ་དང་ངན་འགྲོ་ བའི་ལུས་སེམས་གང་ཡིན་ཡང་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ཡིན་ཏེ། འགྲོ་བའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ག་སྔོན་ འཕེན་འགྲུབ་བྱེད་པའི་ལས་གཉིས་ལས་འགྲུབ་བྱེད་ཤི་ཁའི་སྲིད་ལེན་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ འདོད་ཆགས་དེས་ཉེ་བར་ལེན་པའམ་དེའི་བསྐྱེད་པའི་ཕུང་པོ་དང་འབྲས་བུ་ལུས་སེམས་དེ་ འདྲས་ཀྱང་སླར་སྡུག་བསྔལ་ཕྱི་མ་མང་པོ་ཉེ་བར་ལེན་ཅིང་འཕེལ་བར་བྱེད་པའི་རྫས་དུ་མ་ སྤུངས་པ་ཡིན་པས་ན་ཉེར་ཕུང་དུ་བཞག་པའི་ཕྱིར། སྐབས་འདིའི་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་པོ་ཅི་ རིགས་ལ་ཚོར་བས་མ་ཁྱབ་སྟེ། འདིར་དེ་གསུམ་ལ་ཚོར་བ་རྟེན་མཚུངས་ཡུལ་བཅས་འཇོག་ དགོས་པ་གང་ཞིག དེ་འདྲ་ལ་ཚོར་བས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། དེ་གསུམ་པོ་ 4-264 རེ་རེ་ལ་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཚོར་བ་བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་རྟེན་མཚུངས་ཡུལ་བཅས

【現代漢語翻譯】因此，貪慾和嗔恨的惡劣念頭，其心所（梵文：Citta，心；所：伴隨），具有這樣的性質：被稱為『煩惱』是有理由的，因為對於那些顯現且特別容易產生這些煩惱的人來說，與這些煩惱相應的意識（心）及其隨從（心所），以及它們的一些後續延續，都會因你的力量而變得非常糟糕，從而使他們遠離通達至高無上、純凈安樂之境的機緣，因此才這樣稱呼你。例如，就像世間那些失去快樂境況的卑微之人一樣。此外，它們具有這樣的性質：是罪惡和不善的，因為它們與非福德之業相應，並且是產生令人不悅的黑色異熟果的根源。此外，它們之所以是『漏洞』（梵文：āsrava，音譯阿斯rava，漢語字面意思：漏洞，染污），是因為具有這種性質的人，由於它們的控制，通常會從較高的解脫之境和較低的輪迴之境兩者中，墮落到較低的輪迴之境的各種高低處，並且由於它們使人墮落，所以被視為真正的漏洞。天人和人類的身心暫時擺脫了難以忍受的痛苦，因此對於凡夫俗子來說，它們是看似令人愉悅的事物，因為與地獄的痛苦相比，地獄的痛苦劇烈而漫長，甚至沒有片刻的間斷機會，所以現在天人和人類的身心，在凡夫俗子看來，是痛苦較小、擁有喘息機會和安樂狀態的事物，因此被認為是令人愉悅的事物。通過這種推理可以更清楚地看出，地獄眾生的身心直接感受到劇烈的痛苦，因此是令人不悅的事物。無論是善趣還是惡趣的身心，都是『近取蘊』（梵文：upādānaskandha，音譯：烏巴達那斯干達，漢語字面意思：執取之蘊），因為五蘊（梵文：skandha，音譯：斯干達，漢語字面意思：蘊）中的每一個，都是由先前推動和完成的兩種業力所產生的，而完成者是臨終時以執取為本質的貪慾，因此由它所執取或產生的蘊和果，即這樣的身心，也會再次執取和增長許多未來的痛苦，因此被稱為『近取蘊』。這裡的三種痛苦並非完全被感受所涵蓋，因為在這裡，這三種痛苦必須被視為具有相同的所依、相同的對境。為什麼感受不能完全涵蓋這些痛苦呢？因為這三種痛苦中的每一種，都具有與有漏的感受，即苦、樂、舍受，相同的所依和對境。

【English Translation】 Therefore, the evil thoughts of desire and hatred, whose mental events (Sanskrit: Citta, mind; events: accompanying), have the following nature: there is a reason to be called 'afflictions' (Sanskrit: kleśa), because for those who manifest and are particularly prone to these afflictions, the consciousness (mind) and its retinue (mental events) corresponding to these afflictions, and some of their subsequent continuations, are made very bad by your power, thus making them far away from the opportunity to reach the supreme, pure, and blissful state, therefore you are called that. For example, just like those lowly people in the world who are deprived of happy circumstances. Furthermore, they have the following nature: they are sinful and unwholesome, because they correspond to non-meritorious actions and are the source of producing unpleasant black results of maturation. Furthermore, they are 'outflows' (Sanskrit: āsrava, transliteration: asrava, literal meaning: leakage, defilement), because the person who possesses this nature, due to their control, usually falls from the higher state of liberation and the lower state of samsara, to various high and low places in the lower state of samsara, and because they cause people to fall, they are regarded as true outflows. The bodies and minds of gods and humans are temporarily free from unbearable suffering, so for ordinary people, they are seemingly pleasant things, because compared to the suffering of hell, which is intense and long-lasting, and there is not even a moment of interruption, so now the bodies and minds of gods and humans, in the eyes of ordinary people, are things with less suffering, opportunities for respite, and a state of bliss, so they are considered pleasant things. Through this reasoning, it can be seen more clearly that the bodies and minds of hell beings directly feel intense suffering, so they are unpleasant things. Whether it is the body and mind of a good or bad realm, it is a 'skandha of appropriation' (Sanskrit: upādānaskandha, transliteration: upādānaskandha, literal meaning: aggregates of grasping), because each of the five aggregates (Sanskrit: skandha, transliteration: skandha, literal meaning: aggregates) is produced by the two karmas that previously promoted and completed, and the completer is the desire that is the essence of grasping at the time of death, so the aggregates and fruits that are grasped or produced by it, that is, such bodies and minds, will also grasp and increase many future sufferings again, so they are called 'skandhas of appropriation'. The three sufferings here are not completely covered by feeling, because here, these three sufferings must be regarded as having the same basis and the same object. Why can't feeling completely cover these sufferings? Because each of these three sufferings has the same basis and object as the contaminated feelings, that is, suffering, pleasure, and equanimity.

་རེ་རེ་འཇོག་ པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་གྲུབ་སྟེ། དེ་འདྲའི་ཚོར་བ་རྟེན་མཚུངས་ཡུལ་བཅས་ཚོར་བ་ཁོ་ ན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། ཚོར་བ་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་སེམས་སེམས་བྱུང་གཞན་མ་ རྣམས་ཚོར་བ་མ་ཡིན་ན་ནང་རྟེན་དབང་པོ་དང་ཕྱིའི་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་ནི་ཚོར་བ་མིན་པ་ སྨོས་ཀྱང་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་བར་དུ་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྒོམ་པ་ལ། སྒོམ་ཚུལ་དངོས་དང་། དཔྱད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་སྔོན་འགྲོ་ལ་བསླབ་ཚུལ་དང་། དེ་དངོས་བསྐྱེད་པའི་ཚུལ་དང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ལ་ཐོག་མར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་མན་ངག་ འདི་བཞིན་བསམ་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། དེ་ཡང་མཁའ་ཁྱབ་ཀྱི་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པ་རང་གི་མར་ གྱུར་མ་མྱོང་བ་གཅིག་ཀྱང་མེད་པའི་ཚུལ་ཐམས་ཅད་གཟིགས་པའི་བཀའ་འགྱུར་བ་མེད་ པའི་ལུང་རྣམ་དག་དང་རང་གི་སྐྱེ་བའི་ཐོག་མ་ལ་ནམ་ཡང་ཐུག་པ་མེད་པའི་ཚུལ་སོགས་ཀྱི་ རིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་ལ་ངེས་པ་དྲངས་པར་བྱས་ཏེ་ཡིད་འགྱུར་རྩོལ་བྱས་བཅོས་ མིན་གྱི་མྱོང་བ་ཐོན་པ་ལ་འབད། དེ་ནས་འགྲོ་བ་དེ་དག་གིས་རང་ལ་མ་བྱས་པའི་ཚེ་ནི་ད་ ལྟའི་མ་བཞིན་སེམས་ཀྱི་བརྩེ་འདུན་ནམ་ཡང་མི་ལྷོད་བཞིན་དུ་ལུས་ངག་གིས་ཤ་ཚ་ཞིང་ གཅེས་པའི་སྒོ་ནས་ལྷག་པར་བསྐྱངས་པའི་ཡིན་ལུགས་རྣམས་ཞིབ་པར་ཡིད་ལ་བྱས་ཏེ་ཡང་ ཡང་བསམ་པས་གོང་ལྟར་མྱོང་བ་ཐོན་པར་བྱ། དེ་ནས་མ་འགྲོ་བ་དེ་དག་གིས་རང་ལ་གཅེས་ པར་བསྐྱངས་པའི་དྲིན་ཆེ་བའི་བྱ་བ་དེ་ལྟར་བྱས་པ་ཤ་སྟག་ཡིན་ན་ད་ལན་བདག་གིས་དེ་ དག་ལ་དྲིན་ལན་ཞིག་ཕར་སྦྱིན་པའི་སྒོ་ནས་དྲིན་ལེགས་པར་གཟོ་བར་མ་བྱས་ན་བདག་དེ་ ལས་ལྷག་པའི་དྲིན་མི་གཟོ་བའི་ཁྲེལ་མེད་གཞུང་ངན་ཞིག་གང་ན་ཡོད་སྙམ་པའི་སྒོ་ནས་མ་ 4-265 འགྲོ་ཀུན་ལ་དྲིན་གཟོ་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་ཡང་ཡང་བསྐྱེད་པས་མྱོང་བ་གོང་བཞིན་ཐོན་པར་ བྱ། དེ་ནས་མ་དྲིན་མོ་ཆེ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་སྐབས་ལྷ་མིའི་བདེ་བ་དང་དེའི་རྒྱུ་དགེ་ བ་བཅུ་ལ་སོགས་པ་དང་མཐར་ཐུག་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གོ་འཕང་དང་དེ་ དག་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ས་བཅུ་ལམ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་དཀར་བའི་ལེགས་བྱས་མཐའ་ དག་དང་ལྡན་པར་གྱུར་ཅིག་ལྡན་ན་ཅི་མ་རུང་དེ་ལྟར་ལྡན་པར་བླ་མ་དཀོན་མཆོག་གི་བྱིན་ གྱིས་རློབས་སྙམ་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་དེ་ཐམས་ཅད་ལ་བུ་གཅིག་པའི་མ་ལྟར་ཡིད་འོང་ གཅེས་ཕངས་སུ་ཤར་བའི་བློ་སྐྱེ་ཅི་ཐུབ་ལ་འབད་དེ་གོང་བཞིན་མྱོང་བ་ཐོན་པར་བྱ། དེ་ནས་ ཡང་མ་སེམས་ཅན་དེ་དག་ཀུན་ལ་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་དང་དེའི་རྒྱུ་མི་དགེ་བ་ བཅུ་སོགས་དང་། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་གཞན་དོན་སྒྲུབ་མི་འདོད་པ་དང་སྒྲུབ་ མི་ནུས་པ་དང་སྐུ་གཅིག་གིས་མཛད་པ

【現代漢語翻譯】因此，每一個感覺都是如此安立的。第二點成立，因為那樣的感覺，具有相同的所依和對境，不僅僅是感覺本身。原因在於，與感覺相應的其他心和心所，如果不是感覺，那麼作為內所依的根和外境的色等，更不用說是感覺了。第二，關於修持中間的世俗菩提心，分為修持的實際方法和觀察兩部分。第一部分又分為學習前行的方法和實際生起的方法兩部分。首先，對於生起大乘菩提心的原因，首先要像這樣思維因果教授：也就是說，要依靠遍佈虛空的無餘眾生都曾做過自己母親的道理，以及所有聖言量中沒有虛妄的教證，以及自己出生的開端永遠無法觸及的道理等理證，在心中引發定解，努力產生由衷的、不造作的體驗。然後，對於那些眾生沒有對自己做過的事情，就像現在的母親一樣，心中的慈愛之情永不減退，身語以關愛和珍視的方式特別加以守護的道理，要詳細地在心中憶念，反覆思維，像前面一樣產生體驗。然後，如果母親眾生都曾對自己做過如此珍愛的恩情，那麼現在我應該以報恩的方式好好地報答她們，否則我還有比這更無恥的忘恩負義之徒嗎？以這樣的方式，反覆生起對母親眾生報恩的想法，像前面一樣產生體驗。然後，對於所有慈愛的母親眾生，愿她們暫時擁有天人的安樂和獲得安樂之因的十善等，究竟獲得解脫和一切智的果位，以及獲得這些果位之因的十地五道等一切白凈的善行，如果具足該有多好啊，爲了讓她們具足這些，祈請上師三寶加持！以這樣的方式，對於所有眾生，像對待獨生子女的母親一樣，生起悅意、珍愛的想法，盡力而爲，像前面一樣產生體驗。然後，再次，愿所有母親眾生遠離輪迴的一切痛苦和導致痛苦之因的十不善等，以及聲聞、緣覺阿羅漢們不願利益他人、不能利益他人，以及一尊佛身所能成辦的利益 4-265

【English Translation】 Therefore, each feeling is established in this way. The second point is established because such a feeling, with the same basis and object, is not just the feeling itself. The reason is that if the other minds and mental factors that correspond to the feeling are not feelings, then the internal sense organs and external objects such as form, needless to say, are not feelings. Secondly, regarding the cultivation of conventional Bodhicitta in the interim, it is divided into the actual method of cultivation and investigation. The first part is further divided into the method of learning the preliminaries and the method of actually generating it. First, for the cause of generating the Mahayana Bodhicitta, one must first contemplate the cause-and-effect instructions in this way: that is, one must rely on the reasoning that all sentient beings pervading space have been one's mother, and the impeccable scriptural authority of all the Buddha's teachings, and the reasoning that the beginning of one's birth can never be reached, etc., to generate certainty in the mind and strive to produce a heartfelt, unfeigned experience. Then, for those beings who have not done anything for oneself, just like one's present mother, the affection in one's heart never diminishes, and the reasons for especially protecting them with care and cherishing them with body and speech should be carefully remembered in the mind, and repeatedly contemplated to produce an experience like the previous one. Then, if all mother beings have done such cherished kindness for oneself, then now I should repay their kindness well by giving back to them, otherwise, where is there a more shameless and ungrateful person than me? In this way, repeatedly generate the thought of repaying the kindness of mother beings, and produce an experience like the previous one. Then, may all those kind mother beings temporarily have the happiness of gods and humans and the ten virtues that are the cause of happiness, and ultimately attain the state of liberation and omniscience, and all the white and virtuous deeds such as the ten bhumis and five paths that are the cause of attaining these states, how wonderful it would be if they possessed them, and in order for them to possess them, may the blessings of the Lama and the Three Jewels be bestowed! In this way, for all sentient beings, like a mother treating her only child, strive to generate a mind that is pleasing and cherished, and produce an experience like the previous one. Then, again, may all those mother sentient beings be free from all the sufferings of samsara and the ten non-virtues that are the cause of suffering, etc., and the Shravakas and Pratyekabuddhas who do not wish to benefit others, cannot benefit others, and the benefits that can be accomplished by one Buddha body 4-265

་ཅིག་ཆར་སྟོན་མི་ནུས་པ་དང་གསུང་གཅིག་གིས་ཆོས་ སྒོ་ཅིག་ཆར་འཆད་མི་ནུས་པ་དང་ཐུགས་གཅིག་གིས་ཤེས་བྱ་ཅིག་ཆར་མཁྱེན་མི་ནུས་པ་དང་ དེ་དག་གི་རྒྱུ་མ་རིག་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་དང་བདེན་སྣང་ཕྲ་མོ་སོགས་དང་། གཞན་ཡང་ཟག་ མེད་ཡིད་ལུས་ཞེས་པ་གོང་སྨོས་ལྟར་མ་རིགས་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་ཞེས་བདེན་འཛིན་གྱིས་ སྔར་བཞག་པའི་བག་ལ་ཉལ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་མོ་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་དང་བྱང་སེམས་དག་ས་ པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་དེས་རྒྱུ་བྱས་ནས་ཁོང་རྣམས་ཀྱི་སྐུ་ལུས་དེ་གདོས་བཅས་བེམ་པོ་ དང་བྲལ་ཞིང་ཡིད་དེ་ཉིད་ལས་གྲུབ་པའི་ཟག་པ་ལས་ཉོན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཡིད་ ལུས་ཤིག་གྲུབ་པ་དེ་ཡང་སྐུ་ཐུགས་གྲུབ་བྱེད་གཅིག་པས་ཡུལ་མཁྱེན་ནུས་པའི་སྟོབས་མེད་ པ་དང་སྐུས་བཀོད་པ་ཅིག་ཆར་སྟོན་མི་ནུས་པ་སོགས་ནི་ཞི་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པས་དེ་ འདྲའི་སྲིད་ཞིའི་སྡུག་བསྔལ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ཅིག་བྲལ་ན་ཅི་མ་རུང་བྲལ་བར་ བླ་མ་དཀོན་མཆོག་གིས་བྱིན་གྱིས་རློབས་སྙམ་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་དེ་དག་ཀུན་ལ་སྡུག་ 4-266 བསྔལ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བར་འདོད་པའི་ཤ་ཚ་སྙིང་ཉེ་དང་ལྡན་པའི་བརྩེ་སེམས་ཡང་ དག་བསྐྱེད་པ་ལ་བརྩོན་པ་དྲག་པོ་བྱས་པས་མྱོང་བ་གོང་ལྟར་ཐོན་པར་བྱ། དེ་ནས་མར་གྱུར་ མཁའ་མཉམ་གྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་གོང་ལྟར་བདེ་བ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ལྡན་འདོད་ཙམ་དུ་ མི་འཇོག་པར་དེའི་ཁུར་རང་གིས་བླངས་ཏེ་མ་དེ་ཐམས་ཅད་ལ་བདེ་བ་རྒྱུ་བཅས་ལྡན་པར་ བདག་གིས་བྱེད་འདོད་དང་དེ་དག་ལ་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་བཅས་བྲལ་འདོད་ཙམ་དུ་མི་འཇོག་ པར་བདག་གིས་ཁུར་བླངས་ཏེ་བྲལ་བར་བྱེད་འདོད་ཀྱི་བློ་བསྐྱེད་དེ་དེ་ལ་གོམས་པ་ཡར་ ལྡན་དུ་བྱས་ཏེ་ལྷག་པའི་བསམ་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་གོང་བཞིན་མྱོང་བ་ཐོན་པར་བྱ། དེ་ ལྟར་མར་ཤེས་དྲིན་དྲན་དྲིན་གཟོ་ཡིད་འོང་གི་བྱམས་པ་བརྩེ་བའི་སྙིང་རྗེ་ལྷག་བསམ་རྣམ་ དག་རྣམས་ནི་སྔ་མ་སྔ་མ་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་རྣམས་འབྱུང་བ་ཡིན་པས་དེ་དག་རྒྱུ་དང་ འབྲས་བུའི་ཆོས་སུ་གནས་པ་ཡིན་ཕྱིར་དེ་དག་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་མན་ངག་གམ་རྒྱུ་དང་འབྲས་ བུའི་ཐབས་ཐབས་བྱུང་དུ་གསུངས་པའོ། ། གཉིས་པ་དེ་དངོས་བསྐྱེད་ཚུལ་ནི། དེ་ལྟར་གཞན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་ སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་ཕན་པ་དང་བདེ་བའི་དོན་མཐའ་དག་རང་གིས་སྐྱེས་རྩལ་ཅི་ཡོད་ ཀྱི་སྒོ་ནས་སྒྲུབ་པར་འདོད་པའི་དོན་གཉེར་གྱི་འདུན་པ་ཡིད་ལ་གཏིང་ཚུགས་པ་སྐྱེས་ཚེ། ད་ སྐབས་སུ་ནི་བདག་ལ་དེ་འདྲའི་དོན་སྒྲུབ་པའི་ནུས་པ་སྒོ་གང་ནས་མི་འདུག་པའི་ཚུལ་ལ་ ཞིབ་འདང་བཏང་ནས་སྤྱིར་དེ་འདྲ་ཐུབ་པ་ཞིག་འཇིག་རྟེན་ན་སུ་ཡོད་སྙམ་ན་སྲིད་འདིར་མཐོ་ བར་རློམ་པ་ཚངས་པ་དང་བརྒྱ་བྱིན་སོགས་ནི་ལས་ཉོན་གྱི་གཞན་དབང་དུ་སོང་ན

【現代漢語翻譯】不能同時展示一切，不能用一句話闡述所有佛法之門，不能用一個心識知曉所有知識，以及這些的根源——無明習氣的種子地和微細的實有顯現等等。此外，所謂的『無漏意身』，如前所述，『無明習氣的種子地』，即被實執預先安立的極微細的隨眠，存在於聲聞、獨覺阿羅漢和登地菩薩的相續中，以此為因，他們的身體脫離了粗重的物質，形成了一個由意所成、非由煩惱所生的意身。這個意身與身、語、意成就為一，因此沒有了知對境的能力，不能同時展示身體的功用等等，這些都是寂靜的痛苦。愿我遠離所有這些輪迴和涅槃的痛苦，如果能遠離該多好啊！愿上師三寶加持我！』通過這種方式，對所有眾生生起強烈的慈愛之心， желая, чтобы они были свободны от всех страданий, и прилагая большие усилия, чтобы возникло переживание, подобное описанному выше。然後，對於曾經是母親、如虛空般無邊的眾生，不僅僅是 желая, чтобы они обладали安樂及其因，而是自己承擔起這個責任， желая, чтобы我使所有這些母親都擁有安樂及其因；不僅僅是 желая, чтобы они были свободны от痛苦及其因，而是我承擔起這個責任， желая, чтобы我使他們都從痛苦中解脫出來。通過培養這種發心，並使之不斷增長，從而在上勝意樂中產生如前所述的體驗。如此，認識母親、憶念恩德、報答恩德，以及令人滿意的慈愛、悲憫的憐憫、清凈的上勝意樂等等，都是以前者為基礎而產生後者，因此它們是因果之法，所以這些被稱為因果的訣竅，或者說是因果的方法。第二，實際生起的方法是：如此，對於所有其他眾生， желая以自己所有的能力去成辦暫時和究竟的利益和安樂，這種強烈的願望深深地紮根於心中。現在，仔細思考自己沒有任何能力去成辦這些事情，那麼世間上誰有能力做到這些呢？如果這樣想，那麼那些自詡為世間至尊的梵天和帝釋天等，都受到了業和煩惱的控制，因此...

【English Translation】 Unable to simultaneously display everything, unable to explain all the doors of Dharma with one sentence, unable to know all knowledge with one mind, and the roots of these—the seed ground of ignorance and subtle appearances of reality, etc. Furthermore, the so-called 'untainted mind-body,' as mentioned above, the 'seed ground of ignorance,' that is, the extremely subtle predispositions previously established by the clinging to reality, existing in the continuums of Hearers, Solitary Realizers, Arhats, and Bodhisattvas on the grounds, caused by this, their bodies are separated from coarse matter, forming a mind-body made of mind, not produced by afflictions. This mind-body, with body, speech, and mind becoming one, therefore lacks the ability to know objects, cannot simultaneously display the functions of the body, etc., these are the suffering of peace. May I be free from all these sufferings of samsara and nirvana, how wonderful if I could be free! May the Guru and the Three Jewels bless me!' In this way, generate a strong heart of love for all sentient beings, желая them to be free from all sufferings, and making great efforts to generate an experience like the one described above. Then, for the sentient beings who were once mothers, as boundless as space, not just желая them to have happiness and its causes, but taking on this responsibility yourself, желая that I make all these mothers have happiness and its causes; not just желая them to be free from suffering and its causes, but I take on this responsibility, желая that I free them all from suffering. By cultivating this aspiration and making it grow, thereby generating the experience as described above in the superior intention. Thus, recognizing mothers, remembering kindness, repaying kindness, and the satisfying love, the compassionate pity, the pure superior intention, etc., are all based on the former to produce the latter, therefore they are the laws of cause and effect, so these are called the pith instructions of cause and effect, or the methods of cause and effect. Second, the method of actually generating it is: Thus, for all other sentient beings, желая to accomplish all the temporary and ultimate benefits and happiness with all your abilities, this strong desire is deeply rooted in the heart. Now, carefully consider that you do not have any ability to accomplish these things, so who in the world has the ability to do these things? If you think like this, then those who claim to be the supreme beings in the world, such as Brahma and Indra, are controlled by karma and afflictions, therefore...

ས་སྲིད་ པ་མཐོ་དམན་ཀུན་ཏུ་སྐྱིད་སྡུག་རེས་མོས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རང་དབང་ཅུང་ཟད་མེད་པར་འཁྱམ་ དགོས་པའི་རང་མགོ་མི་ཐོན་པའི་འཁོར་བ་པ་མ་གཏོགས་ངེས་ལེགས་ཀྱི་གོ་འཕང་ཐོབ་པ་ ཙམ་ཡང་མ་ཡིན་ན་གཞན་དོན་མཐའ་དག་སྒྲུབ་ནུས་པའི་རླབས་པོ་ཆེའི་མཛད་ཕྲིན་གང་ 4-267 ཡང་མེད་པ་ནི་སྨོས་ཀྱང་མ་དགོས་ལ། དེ་མ་ཟད་བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་གོ་འཕང་ལ་བཞུགས་ པའི་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པ་དག་ཀྱང་དགྲ་ཀུན་འབྱུང་ལས་ཉོན་གྱི་འཆིང་བ་ལས་གྲོལ་ཀྱང་ གསང་བ་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པ་ལ་གེགས་བྱེད་ཀྱིས་སྒྲིབ་པ་མ་རིག་ བག་ཆགས་ཀྱི་ས་དང་རྩོལ་རྟོག་ཕྲ་མོ་སོགས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་པའི་གེགས་ སུ་གྱུར་པའི་སྒྲིབ་པ་དང་མ་བྲལ་བས་གཞན་དོན་མཐའ་དག་སྒྲུབ་པའི་ནུས་པའང་མ་རྫོགས་ ཕྱིར་དེ་དག་ཀྱང་འགྲོ་དོན་སྟོབས་ཆེན་སྒྲུབ་པའི་མཐུ་མེད་པ་ཡིན། འོ་ན་ད་གཞན་དོན་སྒྲུབ་ པའི་མཛད་ཕྲིན་ཟླ་དང་བྲལ་བ་སུ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉག་གཅིག་སྟེ། དེ་ནི་འབད་ མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་འགྲོ་དོན་མཐའ་ཡས་པ་འབྱུང་བ་ལ་ནམ་ཡང་རྒྱུན་ཆད་པ་མི་མངའ་བའི་ བདག་ཉིད་ཡིན་པས་སོ། །དེས་ན་བདག་གིས་གཞན་དོན་མཐའ་དག་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་ ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གོ་འཕང་མངོན་དུ་བྱ་དགོས་ན་དེ་རང་དགར་རྒྱུ་མེད་པར་ནི་ཐོབ་མི་ ཡོང་བས་དེའི་རྒྱུ་ཞིག་ཀྱང་སྒྲུབ་དགོས། རྒྱུ་དེ་ཡང་དམན་པ་ཁ་མི་ཚང་བ་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་ མི་ཆོག་པར་རྒྱུ་ཚང་ལ་མ་ནོར་བ་ཞིག་དགོས་པ་ལ་ཐེག་ཆེན་ལམ་གྱི་གཞི་རྩ་སེམས་བསྐྱེད་ དང་དེ་ལ་ཟིན་བྱེད་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལམ་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་སོགས་སྤྱོད་པ་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུ་ཡུན་རིང་པོ་ བསྐལ་ཆེན་གྲངས་མེད་གསུམ་སོགས་སུ་སྒྲུབ་པ་ལ་དཔའ་ཞུམ་པ་མེད་པར་སྙིང་སྟོབས་ཀྱི་ གོ་ཆ་བགོས་ཏེ་ལམ་བསྒྲུབ་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་རྒྱ་ཆེར་བསྐྱེད་དེ་གཞན་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་ དོན་སྒྲུབ་ཆེད་དུ་བདག་སངས་རྒྱས་ཐོབ་འདོད་ཀྱི་དོན་གཉེར་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ གཙོ་སེམས་དེ་བློ་རང་གི་ངོ་བོར་བསྐྱེད་ནས་དེ་ལ་གོམས་པར་བྱས་ཏེ་གོང་བཞིན་མྱོང་བ་ ཐོབ་པར་བྱའོ། ། གཉིས་པ་དཔྱད་པ་ནི། གཞན་སེམས་ཅན་མཐའ་དག་གི་སྡུག་བསྔལ་མ་ལུས་པ་བདག་ གིས་བསྒྲལ་འདོད་ཀྱི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བཅོས་མིན་དུ་ནམ་སྐྱེས་པ་ན་དེ་སྐྱེ་བའི་གང་ 4-268 ཟག་དེ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་འདྲའི་བློ་དེ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོར་འཇོག་པ་གང་ཞིག སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བཅོས་མིན་མངའ་བའི་སྐྱེས་བུ་དེ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཀུན་རྫོབ་ སེམས་བསྐྱེད་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བཅོས་མིན་དུ་སྐྱེས་ཚེ་དེ་ལྡན་གྱི་གང་ཟག་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔར་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་སེམས་བསྐྱེད་བཅོས་མིན་སྐྱེས་མ་ཐག་ནས་སྐྱེ་བ་པོ་གང་ ཉིད་རྒྱ

【現代漢語翻譯】在世間，無論是高低貴賤，眾生都必須以輪流承受苦樂的方式漂泊，沒有絲毫的自由。如果他們還不能自主，沒有獲得決定性的地位，更不用說能夠成辦一切利他事業的偉大行爲了。不僅如此，即使是安住于大阿羅漢果位的聲聞和緣覺，雖然已經從煩惱和業力的束縛中解脫，但由於無明習氣之障和微細的分別念等障礙，仍然無法證得與虛空同等的秘密三功德，成為證知一切所知的障礙，因此他們也沒有圓滿成辦一切利他事業的能力，所以他們也沒有能力成辦偉大的利益眾生之事。那麼，現在誰才能擁有無與倫比的利他事業呢？唯有遍知者（Skt: Sarvajña），因為他具有毫不費力、自然成就的無量利他事業，並且永不間斷的本性。因此，如果我要成辦一切利他事業，就必須證得遍知者的果位。然而，這不能無緣無故地獲得，所以也必須修證其因。這個因也不能是低劣或不完整的，而必須是完整且無誤的。因此，要發起大乘道的根本——菩提心，並以六度等如海般的行持作為輔助，在漫長的無數大劫中毫不畏懼地修持，披上精進的鎧甲，生起廣大的修道意樂，爲了成辦一切眾生的利益，像追求自己成佛一樣，將這種主要的意念作為自己心性的本質來培養，並習慣它，從而獲得上述的體驗。其次是觀察：想要救度一切眾生脫離痛苦的意念，當它真實無偽地生起時，擁有這種意念的人就成爲了偉人。因為這種意念被稱為大悲心。擁有真實無偽大悲心的人就是偉人。世俗菩提心，當它真實無偽地生起時，擁有它的人就成爲了菩薩。因為世俗菩提心一旦真實無偽地生起，生起者立即就成爲了菩薩。

【English Translation】 In this world, whether high or low, all beings must wander through the cycle of existence, experiencing joys and sorrows in turn, without any freedom. If they are not self-sufficient and have not attained a definitive state, let alone accomplishing the great deeds of benefiting others, it goes without saying. Moreover, even the Śrāvakas (hearers) and Pratyekabuddhas (solitary realizers) who abide in the state of great Arhats (destroyers of enemies), although liberated from the bonds of afflictions and karma, are still hindered from attaining the secret three qualities equal to space due to obscurations such as the habitual imprints of ignorance and subtle conceptual thoughts. These become obstacles to attaining omniscience, and therefore they do not have the complete ability to accomplish all the deeds of benefiting others. Thus, they also lack the power to accomplish great deeds for the benefit of beings. So, who now possesses unparalleled deeds of benefiting others? It is only the Sarvajña (omniscient one), because he has the nature of effortlessly and spontaneously accomplishing limitless benefit for beings, and it never ceases. Therefore, if I am to accomplish all the deeds of benefiting others, I must realize the state of Sarvajña. However, this cannot be attained without cause, so I must also cultivate its cause. This cause cannot be inferior or incomplete, but must be complete and unerring. Therefore, one must generate the root of the Mahāyāna path—Bodhicitta (the mind of enlightenment), and with practices such as the six Pāramitās (perfections), like an ocean of conduct, cultivate it fearlessly for a long time, through countless great kalpas (aeons), donning the armor of courage, generating a vast aspiration to practice the path, and for the sake of accomplishing the benefit of all beings, cultivate this primary intention, which is equal to the pursuit of one's own Buddhahood, as the essence of one's own mind, and become accustomed to it, thereby gaining the aforementioned experience. Secondly, the analysis: The thought of wanting to liberate all sentient beings from suffering, when it arises genuinely and unfeignedly, the person who possesses this thought becomes a great being. Because this thought is called great compassion. The person who possesses genuine and unfeigned great compassion is a great being. Relative Bodhicitta, when it arises genuinely and unfeignedly, the person who possesses it becomes a Bodhisattva. Because as soon as relative Bodhicitta arises genuinely and unfeignedly, the one who generates it immediately becomes a Bodhisattva.

ལ་བའི་སྲས་སུ་གྱུར་ཏེ་ལྷ་དང་མིའི་ཕྱག་བྱ་བའི་ཡུལ་གྱི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་གནས་ ན་ལེགས་པར་བཞུགས་པའི་སྐྱེས་བུ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་བྱང་ཆུབ་ ཀྱི་སེམས་དེ་སྐྱེ་བ་ལ་སྔོན་གོང་དུ་སྨོས་པ་ལྟར་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་མན་ངག་ལ་བརྟེན་ནས་གཞན་ དོན་གཉེར་གྱི་འདུན་པ་ལ་བཅོས་མིན་གྱིས་མྱོང་བ་ཐོན་དགོས་ཏེ། དེ་ལ་དེ་འདྲའི་མྱོང་བ་ མ་ཐོན་ན་གཞན་དོན་དུ་རྫོགས་བྱང་ཐོབ་འདོད་ཀྱི་བློ་བཅོས་མིན་དུ་སྐྱེ་ལུགས་མེད་པ་གང་ ཞིག་དེ་འདྲ་མ་སྐྱེས་ན་ཡིད་འགྱུར་རྩོལ་བཅས་རེ་ཙམ་སྐྱེས་ཀྱང་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་དུ་མི་ འགྱུར་བས་ལམ་སྐྱེ་བའི་གོ་མི་ཆོད་པའི་ཕྱིར། གཞན་སེམས་ཅན་མཐའ་དག་ལ་ཐོབ་འགྱུར་ གྱི་གནས་སྐབས་ལྷ་མི་ནས་མཐར་ཐུག་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་བར་གྱི་བདེ་བ་རྒྱུ་དང་བཅས་ པ་དང་། རང་ལ་མ་འོངས་པ་ན་ཐོབ་འགྱུར་གྱི་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་གོ་འཕང་རྒྱུ་དང་བཅས་ པ་དེ་སྐབས་འདིའི་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་དམིགས་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། གཞན་འགྲོ་བ་མ་ལུས་པའི་དོན་ མཐའ་དག་བདག་གིས་བསྒྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་ཐོག་མར་བདག་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འདོད་ པའི་ཚེ་དེ་འདྲའི་བློ་དེའི་དམིགས་ཡུལ་དུ་གོང་ལྟར་རང་གཞན་གྱི་དོན་ཐམས་ཅད་བྱ་དགོས་ ཀྱི་དེ་ལྟར་མ་བྱས་པར་གཞན་དོན་དུ་རྫོགས་བྱང་ཐོབ་འདོད་ཇི་བཞིན་བསྐྱེད་ལུགས་མེད་ པའི་ཕྱིར། སེམས་བསྐྱེད་འདིའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་འཇོག་ཏུ་ཡོད་དེ། དོན་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་ གི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཆ་དེ་དེའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་འཇོག་དགོས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ དེའི་ངོ་བོ་འཇོག་ཏུ་ཡོད་དེ། དོན་གཉིས་ལ་དམིགས་པའི་ཐེག་ཆེན་གཙོ་བོའི་རྣམ་རིག་ཁྱད་ 4-269 པར་ཅན་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་གྲོགས་འདུན་པའི་དམིགས་ཡུལ་ནི་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཡིན་ ལ། དེའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་བྱ་ཡིན་ཆ་དང་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་སེམས་ བྱུང་འདུན་པའོ། །སེམས་བསྐྱེད་གཙོ་སེམས་རང་ཉིད་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ རྣམ་ཅན་མ་ཡིན་ཡང་གྲོགས་སྟོབས་ཀྱི་དབང་གིས་རྣམ་པར་རིག་པ་ཡང་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ རྣམ་ཅན་དུ་བསྒྱུར་བ་ཡིན་པ་ལ་དགོངས་ནས་མི་ཕམ་པས། སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་གཞན་དོན་ ཕྱིར། །ཡང་དག་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད། །ཅེས་གསུངས་སོ། ། གསུམ་པ་ཐ་མར་དོན་དམ་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་བློ་ཁ་ཕྱོགས་ཏེ་སྒོམ་ཚུལ་ལ། སྒོམ་ཚུལ་ དངོས་དང་། དཔྱད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། ཐུན་མོང་གི་བདག་མེད་སྒོམ་ཚུལ་དང་། རང་ལུགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་པ་སྒོམ་ཚུལ་དང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་སྒོམ་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རང་སེམས་རྣལ་དུ་ཕབ་ནས་ཐོག་མར་རྗེས་དཔྱོད་བྱ་ལུགས་ཀྱང་། སྤྱིར་ རང

【現代漢語翻譯】因為他是蓮花之子，是天人和世人敬奉之處的偉大自性，是安住于善妙之地的殊勝之人。因此，生起這樣的菩提心，必須依靠如前所述的因果訣竅，對利他之愿產生真實的體驗。如果未能產生這樣的體驗，就不可能真實地生起為利他而欲證得圓滿菩提之心。如果未能生起這樣的心，即使生起一些有造作的意念轉變，也不會轉為菩薩道，因此無法成就道的生起。對於一切有情眾生，從天人到究竟一切智智之間的安樂及其因，以及自己未來將要獲得的無上菩提之果位及其因，都是此時發心的目標。爲了成辦一切眾生的利益，首先我想要獲得無上菩提，此時，這樣的心之目標，如上所述，必須包含自他一切利益，如果不這樣做，就不可能如實生起為利他而欲證得圓滿菩提之心。此發心的執持之境是可以安立的，因為二利之上的義之自性，必須安立為其執持之境。並且，其自性也是可以安立的，因為它是緣於二利的，具有大乘主要之殊勝唯識。自之友伴之愿的目標是無上菩提，其執持之境是無上菩提可得之分，而其自性也是心生之愿。發心之主心本身並非依靠自力而追求意義之相，但依靠友伴之力，也能將識轉化為追求意義之相。彌龐仁波切考慮到這一點，說道：『發心乃為利他故，欲得圓滿正等覺。』第三，最後將心轉向勝義諦之法性而修習之方式，分為修習之方式和觀察兩部分。第一部分，分為共同的無我修習之方式和自宗不共的離戲無分別修習之方式。第一部分，分為人無我和法無我修習之方式。第一部分是，首先將自心安住，然後進行后觀察的方式，總的來說，自己...

【English Translation】 Because he is the son of the lotus, the great self-nature of the place revered by gods and humans, and the supreme person who dwells well in the land of auspiciousness. Therefore, to generate such a Bodhicitta, one must rely on the causal key instructions mentioned above and have a genuine experience of the desire to benefit others. If such an experience does not arise, it is impossible to genuinely generate the mind that desires to attain perfect enlightenment for the sake of others. If such a mind does not arise, even if some contrived mental transformations arise, they will not turn into the path of a Bodhisattva, and therefore the realization of the path will not be achieved. For all sentient beings, the happiness from gods and humans to the ultimate omniscience, along with its causes, and the supreme state of enlightenment that one will attain in the future, along with its causes, are the goals of generating the mind at this time. In order to accomplish the benefit of all beings, I first want to attain supreme enlightenment. At this time, the goal of such a mind must include all the benefits of oneself and others as mentioned above. If this is not done, it is impossible to generate the desire to attain perfect enlightenment for the sake of others as it should be. The object of grasping of this Bodhicitta can be established, because the nature of the meaning on the two benefits must be established as the object of its grasping. Moreover, its nature can also be established, because it is the special Vijnanavada (唯識) of the Great Vehicle, which focuses on the two benefits. The goal of one's companion's desire is supreme enlightenment, the object of its grasping is the aspect of supreme enlightenment to be attained, and its nature is the desire arising from the mind. Although the main mind of Bodhicitta itself is not in the form of pursuing meaning by its own power, it is transformed into a form of pursuing meaning by the power of companions. Mipham Rinpoche, considering this, said: 'Bodhicitta is for the sake of others, desiring perfect and complete enlightenment.' Third, the method of finally turning the mind towards the Dharmata (法性) of ultimate truth and practicing meditation, is divided into the actual method of meditation and investigation. The first part is divided into the common method of meditating on selflessness and the uncommon method of meditating on non-conceptual freedom from elaboration of our own school. The first part is divided into the method of meditating on the selflessness of persons and the selflessness of phenomena. The first part is: first, settle your mind, and then the way to do the post-investigation, in general, yourself...

་ལ་ཕན་གནོད་བྱ་བའི་སྐབས་སུ་ལྷག་པར་མངོན་པའི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ང་འཁྲང་ཐང་ངེ་བ་དེ་ སྐབས་དེའི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལ་སྣང་བ་ལྟར་ད་ལྟ་རང་གི་བློ་ངོར་རྐྱེན་དང་ཐབས་སྣ་ཚོགས་ ཀྱིས་མངོན་པར་བྱས་ཏེ་སེམས་ལ་གསལ་སྣང་ཐོན་པ་ཞིག་གལ་ཆེ། དེ་ནས་དེ་འདྲའི་ང་དེ་ ཡིད་ཞབས་སུ་མི་འབོར་བར་བྱས་ཏེ་བློའི་ཟུར་ཆ་ཞིག་གིས་དཔྱོད་པའི་སྒོ་གཏོད་ནས་དེ་ལྟར་ དཔྱད་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་བདག་འཛིན་ལ་སྣང་བ་ལྟ་བུས་ང་ཚུགས་ཐུབ་ཞིག་དོན་ལ་ཡོད་ ན་བདེན་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་གང་རུང་ལས་ཡོད་ཚུལ་མེད་པས་དེ་གཉིས་གང་རུང་ཏུ་ཡོད་ དགོས། དེ་ལས་བདེན་པའི་གཅིག་ཏུ་ཡོད་ན་གདགས་གཞི་ཕུང་པོ་ལྔ་ག་དང་རེ་རེ་ཚོགས་པ་ གང་རུང་དུ་གཅིག་ཡིན་དགོས་ལ་དེ་རེ་རེ་དང་བདེན་པའི་གཅིག་ཡིན་ན་ཕུང་པོ་ལྔ་ག་གཅིག་ 4-270 ཏུ་ཐལ་བའམ་ང་ལྔ་རུ་ཐལ་བ་གང་རུང་ལས་མ་འདས་པས་དེ་ཡང་མི་རིགས་ལ། ཡང་ན་ དེ་ཚོགས་པ་དང་བདེན་པའི་གཅིག་ཡིན་ན། ཚོགས་པ་དེ་བདེན་པའི་ང་ཚུགས་ཐུབ་དེ་ཡིན་ དགོས། དེ་ཡིན་ན་ཚོགས་པ་རང་རྐྱ་མི་ཐུབ་པའི་བཏགས་ཡོད་མ་ཡིན་པར་ཚུགས་ཐུབ་པའི་ རང་རྐྱ་བར་འགྱུར་ལ། དེ་ཡང་ཡིན་ན་ཚོགས་པ་གདགས་གཞི་ལ་མ་ལྟོས་ཤིང་དེ་དང་འབྲེལ་ མེད་དོན་གཞན་དུ་འགྱུར་དགོས་ལ། དེ་ནི་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པའོ། །དེ་ལྟར་བདེན་པའི་ གཅིག་གི་ང་ཞིག་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མ་རྙེད་ན་དུ་མ་ནི་གཅིག་བསགས་པ་ལས་འབྱུང་དགོས་ཕྱིར་ རྩོམ་གཞི་གང་ནས་མེད་ན་རྩོམ་པའི་ངོ་བོ་འགྲུབ་ལུགས་མེད་པས་བདེན་པའི་དུ་མ་ཡང་རྣམ་ པ་ཐམས་ཅད་དུ་མི་རྙེད་པའོ། །དེས་ན་བདེན་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་གང་གི་ངོ་བོའི་ང་ཚུགས་ ཐུབ་ཞིག་མེད་པ་ཡིན་ན་སྤྱིར་གཞི་གྲུབ་ན་གཅིག་དང་དུ་མ་གང་རུང་ལས་མེད་ཕྱིར་གཅིག་ དང་དུ་མ་གང་དུ་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མེད་པ་ཁོ་ནར་ངེས་པའོ་སྙམ་ པའི་སྒོ་ནས་བདག་ཏུ་འཛིན་པས་ཞེན་པ་ལྟར་གྱི་ང་བདག་ཞིག་བློས་གང་དུ་ཡང་མ་རྙེད་པའི་ སྟོང་པ་འབའ་ཞིག་གི་དབྱིངས་སུ་དབྱིངས་དེའི་ངེས་ཆ་མ་ཡལ་བའི་ངང་ནས་མེད་ཐག་ཆོད་ བཞིན་བློ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པར་བྱ་བ་སོགས་ཚུལ་དེ་ག་ལྟར་ཁོ་ན་གོམས་པར་བྱེད་དགོས་ པ་ལགས། གཉིས་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་སྒོམ་པ་ནི། ཕྱི་ནང་གིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་ རང་གི་ཆ་ཤས་དུ་མ་འདུས་པ་ལ་ཕར་བཏགས་པ་ཁོ་ན་མ་གཏོགས་ཆ་ཤས་རེ་རེ་དང་ལོགས་ གང་དུ་ཡང་བདེན་པ་སོ་སོར་བཙལ་ན་གདགས་ཆོས་རང་རང་གི་ངོ་བོ་གང་ཡང་འཇོག་རྒྱུ་ མི་རྙེད་པར་སྒྲ་དང་རྟོག་པས་གདགས་གཞི་ལ་བརྟེན་ནས་ཕར་བརྗོད་ཅིང་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་ སྟེང་ནས་མིང་རྐྱང་བཏགས་ཡོད་ཁོ་ན་མ་གཏོགས་བདེན་པ་རང་གི་ངོས་ནས་གྲུབ་པ་ཏིལ་ ཙམ་ཡང་མེད་པའི་ཚུལ་ནི། དཔེར་ན་བུམ་པ་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་ན་རང་གི་གདགས་གཞི་མཆུ་ 4-271 ལྟོ་སོ

【現代漢語翻譯】當利益或損害發生時，尤其明顯的是那種根深蒂固的『我』的執著。現在，就像當時執著于自我的顯現一樣，通過各種因緣和方法在自己的心中清晰地顯現出來非常重要。然後，不要讓這樣的『我』沉入意識深處，而是打開一個用意識的某個角落進行分析的視窗，並進行如下分析：如果像執著于自我那樣，存在一個真實且自足的『我』，那麼它必定存在於真實的『一』或『多』之中。如果它存在於真實的『一』之中，那麼作為基礎的五蘊（梵文：pañca-skandha，五種聚合，構成個體存在的要素）必須全部、單獨或集合地成為『一』。如果它與每個蘊都是真實的『一』，那麼要麼五蘊全部變成『一』，要麼變成五個『我』，除此之外別無可能，而這並不合理。或者，如果它與集合是真實的『一』，那麼這個集合必須是真實且自足的『我』。如果是這樣，那麼這個集合將不再是依賴性的假立存在，而將變成自足的獨立存在。如果是這樣，那麼這個集合將不依賴於其基礎，並且必須變成與其無關的其他事物，而這在認知上是不可能的。因此，如果在任何情況下都找不到真實的『一』之『我』，那麼『多』必定是從『一』的積累中產生的，因為如果沒有創造的基礎，就不可能建立創造的本質，因此在任何情況下也找不到真實的『多』。因此，如果不存在真實的『一』和『多』的『我』的本質，那麼一般來說，如果存在基礎，它必定存在於『一』或『多』之中。如果它既不存在於『一』也不存在於『多』之中，那麼可以肯定它在任何情況下都不存在。通過這種方式，對於執著所認定的『我』，在意識中任何地方都找不到，在完全空性的境界中，在那個境界的確定性沒有消失的狀態下，一心一意地安住于完全確定的無有之中，等等，必須以這種方式來練習。第二，修習法無我（梵文：dharma-nairātmya，一切事物皆無自性）：所有內外之法，都只是由各自眾多的部分聚集在一起而假立的，除了假立之外，如果在每個部分或整體中尋找真實的自性，都找不到任何可以確立為法的事物。只是通過聲音和概念，依賴於基礎而表達和顯現，僅僅是在顯現的基礎上，施加一個名稱而已，除此之外，沒有絲毫真實的自性。例如，如果是一個瓶子，那麼在其基礎上，如頸部、腹部等。

【English Translation】 When benefits or harms occur, what is particularly evident is that clinging to the self, that deep-seated 'I'. Now, just as it appears to cling to the self at that time, it is very important to have a clear appearance in one's own mind through various causes and methods. Then, without letting such an 'I' sink into the depths of consciousness, open a window to analyze with a corner of the mind, and analyze as follows: If, like clinging to the self, there is a truly self-sufficient 'I', then it must exist in either the true 'one' or 'many'. If it exists in the true 'one', then the five skandhas (Sanskrit: pañca-skandha, the five aggregates, the elements that constitute individual existence) that are the basis must be either all, individually, or collectively 'one'. If it is the true 'one' with each skandha, then either all five skandhas become 'one', or they become five 'I's, and there is no other possibility, which is not reasonable. Or, if it is the true 'one' with the collection, then that collection must be the true and self-sufficient 'I'. If so, then the collection will no longer be a dependent imputation, but will become a self-sufficient independent existence. If so, then the collection will not depend on its basis and must become something else unrelated to it, which is impossible to know. Therefore, if a true 'one' 'I' cannot be found in any way, then the 'many' must arise from the accumulation of 'one', because if there is no basis for creation, it is impossible to establish the essence of creation, so the true 'many' cannot be found in any way either. Therefore, if there is no essence of the true 'one' and 'many' 'I', then in general, if a basis exists, it must exist in either 'one' or 'many'. If it exists in neither 'one' nor 'many', then it is certain that it does not exist in any way. In this way, for the 'I' that is clung to, it cannot be found anywhere in the mind, in the realm of complete emptiness, in a state where the certainty of that realm has not disappeared, abide single-mindedly in the completely certain non-existence, etc., must be practiced in this way. Second, meditating on the absence of self of phenomena (Sanskrit: dharma-nairātmya, the absence of inherent existence of all phenomena): All internal and external phenomena are merely imputed to the collection of many parts, and apart from imputation, if one searches for the true nature in each part or as a whole, one cannot find anything that can be established as a phenomenon. It is only through sound and concepts, relying on the basis, that it is expressed and appears, and it is only on the basis of appearance that a mere name is applied, and apart from that, there is not even a sesame seed's worth of true self-existence. For example, if it is a vase, then on its basis, such as the neck, belly, etc.

གས་ཚོགས་པ་ལ་གདགས་ཆོས་བུམ་པར་སྣང་བ་ཙམ་ལས་གདགས་གཞི་རེ་རེ་དང་ ཚོགས་པ་དང་དེ་དག་ལས་དོན་ལོག་པ་གང་གི་ཆ་ནས་བདེན་པ་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པའི་བུམ་ པ་ཞིག་བཙལ་ན་གདགས་གཞི་རེ་རེ་བུམ་པ་མིན་པ་གོ་སླ་ཞིང་། ཚོགས་པ་ནི་གདགས་གཞི་ རྣམས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཕར་སྣང་ཙམ་གྱིས་བཞག་པ་ལས་དེ་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པའི་བདེན་པ་ཞིག་ ཞིབ་ཏུ་དཔྱད་ན་ཅི་ཡང་མི་རྙེད་པ་དང་། གདགས་གཞི་མཆུ་ལྟོ་སོགས་ལས་དོན་ལོགས་སུ་ བུམ་པ་ཡོད་ན་དེ་གདགས་གཞི་མཆུ་ལྟོ་སོགས་ལ་མ་ལྟོས་པར་འགྱུར་དགོས་ཀྱང་དེ་འདྲ་མི་ སྲིད་པ་མ་ཟད་ལེགས་པར་བསམ་ནས་དཔྱད་ན་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པའི་བུམ་པ་བདེན་པ་ ཞིག་གང་ནས་ཀྱང་ཡོད་མ་མྱོང་བའི་ཚུལ་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པར་འགྱུར་བ་ལྟར། འཁོར་འདས་ ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་བཞིན་དུ་དཔྱད་ན་རང་རང་གི་གདགས་གཞི་རྣམས་ལ་བརྟེན་ཅིང་ འབྲེལ་ནས་བཏགས་ཆོས་རང་རང་གི་ངོ་བོ་སྣང་ཙམ་དུ་འབྱུང་བ་མ་གཏོགས་དེ་ཐམས་ཅད་ རང་ངོས་ནས་བདེན་པ་གང་ཡང་མེད་པ་སྟོང་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་དབྱིངས་འབའ་ཞིག་ཏུ་ སེམས་ཐག་ཆོད་པའི་ངེས་ཆ་མ་ཡལ་བའི་ངང་དེ་ག་ཉིད་ལེགས་པར་བསྐྱངས་དགོས་ཤིང་། དེ་འདྲའི་ངེས་ཆ་ཡལ་བར་རྩོམ་ཚེ་སླར་ཡང་ངེས་པ་བཙལ་བ་སོགས་གོང་བཞིན་དཔྱད་ འཇོག་སྤེལ་མ་བྱས་ཏེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། གཉིས་པ་རང་ལུགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་པ་སྒོམ་ཚུལ་ནི། སྤྱིར་ན་ རང་ཅག་རྣམས་ལ་ཕྱི་ནང་གིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་སོ་སོར་སྣང་བ་འདི་དག་རང་རང་ སྣང་བའི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་བློ་འཁྲུལ་ངོར་ཤར་བ་ཙམ་ལས་དོན་གྱི་གནས་ཚོད་ལ་ཕྱི་ རོལ་གྱི་དོན་དུ་གྲུབ་པའི་བེམ་པོ་ཚུགས་ཐུབ་ཅིག་ནམ་ཡང་ཡོད་མ་མྱོང་བ་ཡིན་ནའང་རང་ ཅག་རྣམས་ལ་ཐོག་མེད་ནས་གཟུགས་སོགས་ལ་ཕྱི་དོན་བདེན་པར་ཞེན་པའི་གོམས་པ་རབ་ ཏུ་བརྟན་པའི་དབང་གིས་དཔེར་ན་རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་སྣང་ལ་ཕྱི་དོན་མེད་ཀྱང་རྨི་ལམ་འཁྲུལ་ 4-272 ངོ་ཙམ་ལ་ཕྱི་དོན་དངོས་སུ་སྣང་བ་དང་མཚུངས་པར་འཇིག་རྟེན་པ་རང་ག་བ་རྣམས་ལ་འདི་ སྣང་གི་གཟུགས་སོགས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་བདེན་པ་ཚུགས་ཐུབ་ཏུ་སྣང་བ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། དེས་ ན་སྣང་བ་འདི་དག་ཀུན་ཀྱང་གཞི་རྩ་སེམས་ཀྱི་རོལ་པ་ལས་ཤར་བ་ཡིན་ཕྱིར་འདི་ཀུན་ལ་ དབང་སྒྱུར་བ་པོ་སེམས་ལས་གཞན་གང་ཡང་མེད་ལ། དེའི་ཕྱིར་ནང་སེམས་ཞི་ན་ཀུན་ཞི་བ་ དང་སེམས་དུལ་ན་ཀུན་དུལ་བ་མ་གཏོགས་ཡུལ་གྱི་དོན་སྟེང་ནས་དུལ་ཞིང་ཞི་བའི་ཐབས་ ཚུལ་དཀའ་བ་བསྒྲུབ་པའི་ངལ་བ་དེས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་ཅི་ཡང་དགོས་པ་མི་འདུག་གོ །དེ་ཡང་ རང་སེམས་གསལ་བ་འདིའི་ཡིན་ལུགས་ལ་ནི་དཔེ་གསེར་གྱི་གཡའ་དང་ཆུའི་རྙོག་ལྟར་གློ་ བུར་གྱི་དྲི་མ་ཀུན་རྟོག་ལས་ཉོན་ཀྱི་སྤྲོས་པ་བྲལ་རུང་ངམ་དག་རུང་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་གྱི་སེམས་

【現代漢語翻譯】如果觀察一個組合，它僅僅顯現為瓶子的集合，但如果尋找一個從各個組成部分、組合以及它們之間的關係等方面來說，真實且自性成立的瓶子，那麼很容易理解到，每個組成部分都不是瓶子。組合僅僅是在各個組成部分上顯現的一種假象，如果仔細分析，就找不到任何自性成立的真實存在。如果瓶子獨立於組成部分（如瓶口、瓶腹等）而存在，那麼它應該不依賴於這些組成部分而變化，但這不可能。而且，如果仔細思考和分析，就會確信，自性成立的真實瓶子從未存在過。同樣，如果對輪迴和涅槃的一切事物進行分析，就會發現，它們都依賴於各自的組成部分，並且僅僅顯現為各自的特性，除此之外，它們都沒有任何自性成立的真實存在，而只是空性，如同虛空一般。在這種確定的認知不消失的情況下，要好好地保持這種狀態。如果這種確定的認知開始消失，就要像之前一樣，通過分析和禪定來重新獲得這種認知，並交替進行。第二，關於自宗特有的離戲非概念的禪修方法：一般來說，我們所見的由內外所包含的一切事物，都僅僅是各自顯現的眾生在迷惑的意識中所產生的幻象。從究竟的層面來說，從來沒有獨立存在的、實體的外境。然而，由於我們從無始以來就對外境（如色法等）執著為真實的，這種習氣非常牢固，就像在夢中，夢境中的景象並沒有真實的外境，但僅僅在夢的迷惑中，外境卻顯得真實存在一樣。對於世間人來說，所顯現的色法等外境，也僅僅是顯得真實存在而已。因此，一切顯現都是從根本的心的游舞中產生的，所以沒有任何事物可以凌駕於心之上。因此，內心平靜，一切都會平靜；內心調伏，一切都會調伏。如果試圖從外境上尋求平靜和調伏，那將是徒勞無功的。那麼，我們應該如何做呢？要知道，我們清明的心性，就像金礦中的雜質和渾濁的水一樣，可以去除或凈化突如其來的染污，即分別念和煩惱的戲論。心...

【English Translation】 If we observe an assembly, it merely appears as a collection of pots, but if we seek a pot that is truly and inherently established from each of its components, the assembly, and their distinct functions, it becomes clear that each component is not a pot. The assembly is merely an appearance placed upon the components, and upon careful examination, nothing inherently true can be found. If the pot existed separately from its components (such as the spout and belly), it should change independently of these components, which is impossible. Moreover, upon careful thought and analysis, one becomes certain that a truly self-established pot has never existed anywhere. Similarly, if all phenomena of samsara and nirvana are analyzed in this way, it will be found that they all depend on their respective components and merely appear as their respective characteristics. Apart from this, none of them have any inherently true existence, but are merely emptiness, like the expanse of the sky. This state of certainty, once attained, should be well maintained without wavering. If this certainty begins to fade, it should be sought again through analysis and meditation, alternating between the two as before. Secondly, regarding the unique non-conceptual meditation on freedom from elaboration (spros bral mi rtog pa) of our own tradition: Generally, all the phenomena encompassed by the external and internal that appear to us are merely illusions arising in the deluded minds of individual beings. From the ultimate perspective, there has never been a substantial, independently existing external object. However, due to our deeply ingrained habit of clinging to external objects (such as forms) as real since beginningless time, it is like dreaming where the dreamscape lacks external reality, yet the dream's illusion makes it appear real. For ordinary people, the appearance of forms and other external objects is merely an appearance of being truly and independently existent. Therefore, all these appearances arise from the play of the fundamental mind, and there is nothing that can dominate them other than the mind. Thus, if the mind is peaceful, everything is peaceful; if the mind is tamed, everything is tamed. Trying to tame and pacify things from the side of the objects is difficult and what is the need for such toiling? Know that the nature of our clear mind, like impurities in gold or sediment in water, can be removed or purified from adventitious stains, i.e., the elaborations of conceptual thought and afflictions. The mind...

ཀྱི་རང་གཤིས་སུ་དྲི་མ་ཞུགས་པར་སྨྲ་བའི་རང་སྡེ་ནང་པ་སུ་ཡང་མེད་ལ། དྲི་མ་མཐའ་དག་ དང་བྲལ་བའི་ཤེས་པ་ཞིག་ལ་རྣམ་ཀུན་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་འཇོག་པའང་ཐེག་ཆེན་སྡེ་པ་ སྤྱིའི་ལུགས་ཡིན་པ་ལྟར་ད་སྐབས་རང་ལུགས་ལའང་གཞིའི་དུས་ཀྱི་སེམས་གསལ་བའི་རང་ བཞིན་ནམ་རང་གཤིས་ཀྱི་ཡིན་ལུགས་ནི་དྲི་བྲལ་དྭངས་པའི་རིག་པ་ནང་རིག་འགྱུར་མེད་ ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཉིད་རང་བྱུང་གི་རིག་པ་ཡེ་གདོད་མ་ནས་རང་ཆས་སུ་ནམ་ཡང་མི་འགྱུར་ བའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་པ་འདི་ག་རྒྱལ་བའི་སྐུ་གསུམ་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཚུལ་ དུ་བཞུགས་པའི་ཆོས་ཉིད་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཆོས་ཅན་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ དུ་གནས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་དེའི་རང་མདངས་ཇི་བཞིན་མངོན་པའི་ཐབས་ནི་ཆུ་རྙོག་རང་ དྭངས་ཀྱི་དཔེ་ལྟར་བཅོས་གཞིག་ཀུན་བྲལ་གྱི་ལྟ་བ་ཡང་དག་ཅིག་གནད་དུ་ཆེ་ནའང་ལས་ དང་པོའི་ཐོག་མ་ནས་དེ་འདྲ་མི་ཡོང་བས་ཐོག་མར་ད་ལྟའི་ཤེས་པ་གསལ་རིག་ཙམ་གྱི་ངོ་ བོ་བྱས་ཏེ་སེམས་གནས་འགྱུ་རིག་གསུམ་གྱི་ངོས་ཟིན་པའི་སྒོ་ནས་གནས་ཆ་བཙལ་ཏེ་དྲན་ ཤེས་ཀྱི་བྱ་ར་དང་ནམ་ཡང་མ་བྲལ་བར་བྱས་ཏེ་གཡོ་ཐོབ་གོམས་བརྟན་མཐར་ཕྱིན་པའི་ 4-273 ཉམས་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བར་བྱས་པའི་སེམས་གནས་བསྒྲུབ་ལ། དེའི་སྟེང་ནས་སེམས་མ་བཅོས་ རང་བབས་ཤུགས་འབྱུང་དུ་བསྐྱངས་ཏེ་རྟོག་ཚོགས་ཀྱི་འགྱུ་བ་རང་ས་མ་ཟད་རིག་པའི་རང་ ངོ་ལ་གཏད་པའི་ཆ་དང་མྱོང་སྣང་གི་ཆ་སོགས་སྤྲོས་པ་ཕྲ་མོ་ཙམ་གྱིས་མ་གོས་པར་འཛིན་ གཏད་བློས་བྱས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་གསལ་སྟོང་འཛིན་མེད་ཁོ་ན་ལ་མཉམ་པར་ བཞག་པས་ཀུན་རྫོབ་སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པ་ཀུན་དང་བྲལ་ བའི་སོ་སོར་རང་རིག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་མེད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་གཤིས་ཀྱི་ ཆ་རིམ་གྱིས་མངོན་དུ་གྱུར་བར་བྱ་དགོས་པ་དེ་བས་ན་གོང་སྨོས་ལྟར་གྱི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ ཉག་གཅིག་གི་ངང་དུ་རྩེ་གཅིག་པར་འཇོག་པ་ལ་འབད་པར་བྱ་དགོས་སོ། ། གཉིས་པ་དཔྱད་པ་ནི། སྤྱིར་རྒྱ་གར་ན་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པ་ལ་ཐེག་དམན་སྡེ་པ་བྱེ་མདོ་ གཉིས་དང་། ཐེག་ཆེན་སྡེ་པ་དབུ་སེམས་གཉིས་ཡོད་པ་ལས་ཕྱི་མ་ལའང་སེམས་ཙམ་པ་ དང་དབུ་མ་པ་གཉིས་ལས་དབུ་མ་པ་ལ་རྣམ་གྲངས་པའི་དབུ་མ་པ་དང་ངེས་དོན་དབུ་མ་པ་ གཉིས་ཡོད་པ་ལས་ཕྱི་མ་ཉིད་རང་ལུགས་སོ། །དེ་དག་གིས་ཀྱང་སྤང་གཉེན་གྱི་འདོད་ཚུལ་ མི་འདྲ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་མན་ཆད་ཀྱི་ལུགས་ལ་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་རྩ་བ་ནི་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་གྲུབ་ཏུ་འཛིན་པ་དང་། དེ་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ ནི་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་། གཉེན་ པོ་རྣམ་དག་ལམ་དེའི་དམིགས་

【現代漢語翻譯】沒有自宗內任何宗派聲稱客塵會進入心性的自性中。如同將遠離一切客塵的覺性安立為遍知智慧是所有大乘宗派共有的觀點一樣，目前自宗的觀點也是如此，即作為基礎的心，其明性的自性或自性的實相是遠離客塵的清凈覺性，內明不變的智慧，法性自然本智，從原始以來就自然具備且永不改變的自性，這與諸佛三身基果無別的法性，如來藏，作為法的自性存在於心中。因此，顯現其自性的方法就像渾水自清的例子一樣，雖然遠離一切造作和破立的正確見解至關重要，但一開始就做到這一點是不可能的。因此，首先將當下的覺性作為僅僅是明覺的體性，通過認識心住、心動、心識這三者的層面來尋找安住之處，並且永遠不要與正念和覺知分離，通過逐漸培養移動、獲得、習慣、穩定的經驗，來修習心住。在此基礎上，讓心自然放鬆，任其自然生起，將念頭的動搖交給覺性的自性，不要被細微的戲論所染污，安住在遠離一切執取和造作的明空無執之中。這樣，就能逐漸顯現出超越世俗名言概念，遠離一切言語、思慮、表達，各自證悟的無分別任運成就的智慧自性。因此，必須努力專注于上述的不分別狀態。第二，關於分析：總的來說，在印度，佛教分為小乘的經部和毗曇部，以及大乘的唯識宗和中觀宗。後者又分為唯識宗和中觀宗，中觀宗又分為自續中觀宗和應成中觀宗，而後者正是自宗的觀點。這些宗派對於所斷和對治的觀點也不同。也就是說，在自續中觀宗以下的宗派看來，一切煩惱的根本是執著于補特伽羅（藏文：གང་ཟག，梵文天城體：पुद्गल，梵文羅馬擬音：pudgala，漢語字面意思：人）具有獨立自主的實體，而斷除它的對治是證悟補特伽羅空性（藏文：གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པ，梵文天城體：पुद्गलः स्वतन्त्रः द्रव्यसिद्धः शून्य，梵文羅馬擬音：pudgalaḥ svatantraḥ dravyasiddhaḥ śūnya，漢語字面意思：人獨立自主的實體空）的智慧，以及清凈對治的道的所緣。

【English Translation】 No self-affirming school within our own tradition asserts that adventitious defilements enter into the very nature of mind. Just as it is the common view of all Mahāyāna schools to establish the wisdom that knows all aspects as a consciousness free from all defilements, so too is it the case with our own system at present. The nature of the clear light of mind at the ground level, or the way of being of its intrinsic nature, is the stainless, clear awareness, the unchanging wisdom of inner awareness, the self-arisen awareness of the nature of reality, which from the very beginning abides as its own inherent, never-changing essence. This very nature, in which the three kāyas of the buddhas are present in an indivisible state of ground and fruition, is the tathāgatagarbha (the essence of the Sugata), the nature of mind. Therefore, the method for manifesting its own radiance as it is, is like the example of muddy water clearing itself. Although a correct view that is free from all fabrication and destruction is crucial, it is not possible to achieve this from the very beginning. Therefore, initially, by taking the present consciousness as merely the essence of clarity and awareness, and by recognizing the aspects of mind-abiding, mind-moving, and mind-knowing, one seeks a place of abiding and never separates from mindfulness and awareness. Through gradually cultivating the stages of experience of movement, attainment, habituation, and stability, one accomplishes mind-abiding. On top of that, by allowing the mind to relax naturally and spontaneously, one entrusts the movement of conceptual thoughts to the very nature of awareness, and without being tainted by even the slightest elaboration of experience and appearance, one rests equally in the clarity and emptiness that is free from all grasping and fabrication. In this way, the self-existing wisdom of non-conceptual awareness, which transcends the realm of conventional sounds and concepts, and is free from all speech, thought, and expression, gradually becomes manifest. Therefore, one must strive to single-pointedly abide in the state of non-conceptualization as described above. Secondly, regarding analysis: In general, in India, Buddhism is divided into the Śrāvakayāna schools of the Vaibhāṣika and Sautrāntika, and the Mahāyāna schools of the Yogācāra and Madhyamaka. The latter is further divided into the Yogācāra and Madhyamaka, and the Madhyamaka is further divided into the Svātantrika-Madhyamaka and the Prāsaṅgika-Madhyamaka, the latter being our own system. These schools also have different views on what is to be abandoned and what is to be adopted as an antidote. That is to say, according to the schools below the Svātantrika-Madhyamaka, the root of all afflictions is the grasping of the person (pudgala) as an independently existing entity, and the antidote to abandon it is the wisdom that realizes the emptiness of the person as an independently existing entity, and the object of the pure antidote path.

པ་ནི་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པ་དེ་ ཡིན་པ་དང་། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་པས་ནི་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་གྲུབ་ཏུ་འཛིན་པ་ ནི་བདག་འཛིན་རགས་པ་ཡིན་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བར་གྱུར་པའི་བདག་ འཛིན་ཕྲ་མོ་མ་ཡིན་ལ། དེ་དག་གི་རྩ་བར་གྱུར་པའི་བདག་འཛིན་ཕྲ་མོ་ནི་གང་ཟག་རང་ བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་པས་འདི་དང་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་དམིགས་ 4-274 ནས་འཛིན་སྟངས་དངོས་འགལ་དུ་ཞུགས་པའི་གང་ཟག་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པར་ རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱི་གཞི་རྩ་ཆོད་དགོས་མ་གཏོགས་གང་ཟག་རང་ རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དག་གི་རྩ་ བ་གཅོད་མི་ནུས་པར་བཞེད། ངེས་དོན་དབུ་མ་པས་ནི། ཐལ་འགྱུར་པ་མན་ཆད་ཀྱི་འདོད་ པའི་བདག་འཛིན་རང་རང་གི་ལུགས་སུ་ངོས་འདྲ་མིན་འཛིན་པ་དེ་ཡང་ཀུན་ཉོན་གྱི་གཞི་ རྩ་རགས་པ་ཙམ་ལས་ཕྲ་མོ་མ་ཡིན་ལ། ཉེས་ཀུན་གྱི་རྩ་བ་ཕྲ་མོ་ནི་བློས་བྱས་ཀྱི་རྣམ་པར་ རྟོག་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་ཕྱིར་དེ་དང་དངོས་སུ་འགལ་བའི་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་པ་གསལ་སྟོང་འཛིན་ པ་མེད་པར་སོ་སོར་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་འདི་ག་ཁོ་ན་མ་གཏོགས་བློས་བྱས་གཞན་གྱིས་ ཉེས་པའི་གཞི་རྩ་གཏིང་ནས་ཕྱུང་པ་ནམ་ཡང་མི་འོང་བར་ཐུགས་ལ་ལེགས་པར་དགོངས་ པའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ང་རང་ཚུགས་ཐུབ་པའམ་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པར་ རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཆོས་ཅན། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་བཅས་ཏེ་ཁྱོད་གོམས་པ་རབ་ ཀྱིས་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱས་ན་ཉོན་མོངས་པའི་རྩ་བ་དྲུངས་ནས་འབྱིན་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་ ཉོན་མཐའ་དག་གི་རྩ་བ་ནི་ང་རང་ཚུགས་པའམ་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་དུ་འཛིན་པ་ཁོ་ ནར་ངེས་པ་གང་ཞིག ཁྱོད་དེ་དང་དམིགས་པ་གཅིག་ལ་དམིགས་ནས་འཛིན་སྟངས་དངོས་ འགལ་དུ་ཞུགས་པའི་ཤེས་རབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཀུན་ཉོན་མཐའ་དག་གི་གཞི་རྩ་ དང་དམིགས་གཅིག་འཛིན་སྟངས་དངོས་འགལ་དུ་ཞུགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་གོམས་པ་ རབ་ཏུ་གྱུར་པ་ན་དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཉེས་རྩ་དེ་དག་གཏིང་ནས་རིམ་གྱིས་ཆོམ་པར་འགྱུར་ བ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་རང་རྒྱུད་པ་མན་ཆད་ཀྱི་ལུགས་སོ། །ཡང་ཆོས་ཀུན་རང་ བཞིན་གྱིས་བདེན་པར་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཚོགས་ཀྱི་ནུས་པ་རྒྱ་ ཆེན་པོས་བརྒྱན་ཏེ་གོམས་པ་མཐར་ཕྱིན་པ་བྱས་ན་སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་རྩ་བ་གཅོད་ནུས་པ་ཡིན་ 4-275 ཏེ། ཉོན་མོངས་པའི་རྩ་བ་བདེན་འཛིན་དང་དེས་བཞག་པའི་བདེན་སྣང་བསྐྱེད་པའི་བག་ ཆགས་སོགས་ནི་རླབས་ཆེན་གྱི་ཚོགས་དང་སྦྲེལ་ཏེ་ཡུན་རིང་པོར་ཆོས་ཀུན་རང་བཞིན་གྱིས་ གྲུབ་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་སྟོབས་ཀྱ

【現代漢語翻譯】所謂的『補特伽羅（藏語：གང་ཟག་，梵語：Pudgala，梵文羅馬擬音：Pudgala，漢語字面意思：人、有情），自性獨立的實有』，就是指補特伽羅是空性的。而應成派中觀宗則認為，執著于補特伽羅自性獨立的實有，是粗品的我執，並非是所有煩惱的根本。作為煩惱根本的細品我執，是指執著于補特伽羅自性成立。因此，對於同一個所緣境，以直接相違的方式，證悟到補特伽羅自性空性的智慧，必須斷除一切煩惱的根基，否則，僅僅證悟到補特伽羅自性獨立的實有空性的智慧，是無法斷除煩惱的根本的。究竟中觀宗認為，應成派以下各宗派所認為的我執，僅僅是各自宗派所認為的粗品煩惱的根基，並非是細品我執。一切過患的細品根源，就是分別念。因此，唯有與分別念直接相違的離戲無分別光明空性，以及各自內證的智慧，才能徹底剷除過患的根基。對此，務必深思熟慮。因此，證悟到『我』是無自性或自性獨立的實有的智慧，如果與福德資糧相結合，並通過長期串習達到圓滿，就能從根源上拔除煩惱。因為一切煩惱的根源，必定是執著于『我』是自性成立或自性獨立的實有。而你（證悟空性的智慧）與此（我執）針對同一目標，採取直接對立的方式。這是因為，凡是與一切煩惱的根源針對同一目標，並採取直接對立的方式，一旦通過長期串習而變得純熟，其相違品，也就是煩惱的根源，自然會逐漸被徹底摧毀。這是自續派以下的觀點。此外，證悟到一切法無自性真實的智慧，如果你以廣大的資糧力量來莊嚴自己，並通過串習達到圓滿，就能斷除二障的根本。因為煩惱的根源——實執，以及由此產生的實有顯現的習氣等等，需要與廣大的資糧相結合，並長期安住於一切法自性空性的力量中。

【English Translation】 The so-called 'Pudgala (Tibetan: གང་ཟག་, Sanskrit: Pudgala, Romanized Sanskrit: Pudgala, literal meaning: person, sentient being), self-sufficient substantial entity,' refers to the emptiness of Pudgala. The Prasangika Madhyamaka school, however, believes that clinging to the self-sufficient substantial entity of Pudgala is a coarse form of self-grasping, not the root of all afflictions. The subtle self-grasping, which is the root of afflictions, is the clinging to the self-existence of Pudgala. Therefore, for the same object of focus, with direct opposition, the wisdom that realizes the selflessness of Pudgala must cut off the root of all afflictions; otherwise, merely realizing the emptiness of the self-sufficient substantial entity of Pudgala cannot cut off the root of afflictions. The definitive Madhyamaka school believes that the self-grasping accepted by schools below Prasangika is merely the coarse root of afflictions in their respective systems, not the subtle one. The subtle root of all faults is conceptual thought. Therefore, only the non-conceptual clear light that directly opposes it, and the self-aware wisdom of individual realization, can completely eradicate the root of faults. This must be carefully considered. Therefore, the wisdom that realizes 'I' is empty of self-nature or self-sufficient substantial entity, if combined with the accumulation of merit and perfected through prolonged practice, can eradicate afflictions from the root. Because the root of all afflictions is definitely clinging to 'I' as a self-existent or self-sufficient substantial entity. And you (the wisdom of realizing emptiness) target the same object as this (self-grasping), taking a directly opposing approach. This is because whatever targets the same root of all afflictions and takes a directly opposing approach, once it becomes proficient through prolonged practice, its opposite, the root of faults, will naturally be gradually and thoroughly destroyed. This is the view of the Svatantrika school and below. Furthermore, the wisdom that realizes all phenomena are without inherent existence, if you adorn yourself with the power of vast accumulations and perfect it through practice, you can cut off the root of the two obscurations. Because the root of afflictions—the clinging to reality—and the habitual tendencies that generate the appearance of reality established by it, etc., need to be combined with vast accumulations and dwell for a long time in the power of the emptiness of all phenomena.

ིས་ལེགས་པར་སྤངས་པ་ལས་ སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་གཞན་གང་ཡང་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར། དེ་ནི་ཐལ་འགྱུར་པའི་ལུགས་ སོ། །ཡང་སྤྲོས་བྲལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ དང་ཟུང་འབྲེལ་དུ་ཉམས་སུ་བླངས་པས་གོམས་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ན་སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་གཉེན་ པོ་ལེགས་པར་འགྲོར་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། སྤྱིར་ཆགས་སྡང་སོགས་ཉོན་མོངས་པ་སྤྱི་དང་ ཁྱད་པར་ང་རང་རྐྱ་བ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་བདག་འཛིན་རྣམས་དང་ བདེན་སྣང་བསྐྱེད་པའི་ས་བོན་བག་ལ་ཉལ་སོགས་དང་བཅས་པ་ནི་གཞི་གང་ལས་བྱུང་ན་ བློས་བྱས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཁོ་ན་ལས་བྱུང་བ་གང་ཞིག་དེ་འདྲའི་བློས་བྱས་ཀྱི་རྟོག་ཚོགས་ གཞོམ་པ་ལ་ནི། བློས་བཅོས་མ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་གསལ་འཛིན་མེད་ཀྱི་མི་རྟོག་ པ་ཁོ་ན་འདི་ག་ཆེས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལེགས་ཀྱི་གཞན་བཅོས་མའི་བློ་དག་གིས་ནི་བཅོས་ མའི་རྟོག་ཚོགས་ནམ་ཡང་གཞོམ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། འདི་ནི་རང་ལུགས་སོ། །ཡང་འཇིག་ རྟེན་པའི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནས་གཟུགས་མེད་བཞི་པའི་བར་གྱི་ཏིང་ངེ་ འཛིན་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཟག་པ་བློས་བྱས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འབའ་ཞིག་ཡིན་ཏེ། བསམ་ གཏན་དང་པོ་ནས་བཞི་པའི་བར་ལ་ནི་རྟོག་དཔྱོད་དགའ་བདེ་བཏང་སྙོམས་ཅི་རིགས་ཀྱི་ངོ་ བོ་ལ་ཆགས་པ་མ་བྲལ་བའི་བློས་བྱས་དང་གཟུགས་མེད་དང་པོ་ནས་བཞི་པའི་བར་ལ་ནམ་ མཁའ་རྣམ་ཤེས་ཅི་ཡང་མེད་ཆ་ཡོད་མིན་མེད་མིན་གྱི་སྣང་ཆ་ཅི་རིགས་ལ་ཆགས་པ་མ་བྲལ་ བའི་བློས་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་རྣམ་རྟོག་ཆེད་དུ་བཀག་པ་ཙམ་ལ་གནས་པའི་ ཏིང་ངེ་འཛིན་འགའ་ཞིག་ཆོས་ཅན། བློས་བྱས་དང་མ་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་ཚོགས་བཀག་ཆ་ 4-276 ལ་ཆེད་གཏད་ཀྱི་སྒོ་ནས་གནས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཆེད་གཏད་ཀྱི་སྒོ་ ནས་གནས་པ་བློས་བྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་ཆར་གཏོགས་རིག་པ་གཅེར་མཐོང་རང་ཞལ་ ལ་བལྟ་བ་དྲན་པ་བསྟེན་པ་སོགས་ཀྱང་རང་ལུགས་ཀྱི་དམ་པ་གོང་མའི་ཡིག་ཆ་རྣམས་སུ་ ཁོང་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་རྩེ་མ་རངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བློས་བྱས་ཅན་དུ་གསུངས་ལྟར་རོ། །སེམས་ ཀྱི་རང་བཞིན་དྲི་བྲལ་དྭངས་པའི་རིག་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་འཁོར་བ་དྲི་བཅས་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་ རང་བཞིན་དུ་གདོད་ནས་བཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། ལུས་ཅན་མཐའ་དག་གི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ ནམ་རང་གཤིས་སུ་ཡེ་ནས་དྲི་མ་གང་གིས་བསླད་པ་མ་ཞུགས་པ་གང་ཞིག སེམས་གཤིས་ དྲི་མས་ནམ་ཡང་མ་གོས་པའི་ཆ་དེ་དྲི་བྲལ་དྭངས་པའི་རིག་པ་ཡིན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་གྲུབ་ སྟེ། གདོད་ནས་དྲི་མ་གང་གིས་མ་གོས་པའི་སེམས་གཤིས་དེ་དྭངས་པའི་རིག་པ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར། དེ་འདྲའི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དྭངས་པའི་རིག་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀུན་ར

【現代漢語翻譯】因為已經徹底斷除了煩惱，所以不需要其他對治方法來斷除煩惱。這是應成派的觀點。此外，證悟無分別的智慧，當與福德資糧相結合並修習至極純熟時，理應能很好地對治二障。一般來說，嗔恨等煩惱以及特別是執著『我』是獨立存在且自性成立的，還有產生實有顯現的習氣種子等等，這些都是從分別念產生的。因此，要摧毀這些分別念，唯有遠離一切造作的空明無執的無分別智慧才是最殊勝的，因為其他的造作心識永遠無法摧毀造作的分別念。這是自宗的觀點。此外，從世間初禪的禪定到四禪定的所有禪定，都是有漏的造作禪定。因為從初禪到四禪，都執著于尋伺、喜、樂、舍等各自的體性；而從無色界初禪到四禪，都執著于虛空、識、無所有處、非想非非想處等各自的顯現。此外，有些僅僅安住于刻意阻止分別唸的禪定，也是與造作分不開的。因為這些禪定是安住于刻意阻止分別唸的狀態。這是周遍的，因為安住于刻意狀態就是造作。屬於這一類的，如『赤裸覺性』、『直視自面』、『依靠正念』等等，在自宗前輩大德的著作中，都以不滿意的口吻說它們是造作的。心的自性是離垢清凈的覺性，你本來就存在於有垢染的輪迴心中。因為一切有情眾生的心性或自性，本來就沒有被任何垢染所沾染。心性中從未被垢染沾染的部分，就是離垢清凈的覺性。後半句成立，因為從未被任何垢染沾染的心性就是清凈的覺性。這種心之本性，清凈的覺性，你是一切的根本。

【English Translation】 Because afflictions have been completely abandoned, there is no need for any other antidote to abandon them. This is the view of the Prasangika school. Furthermore, the non-conceptual wisdom that is free from elaboration, when cultivated in conjunction with the accumulation of merit and becomes supremely familiar, it is reasonable that it can perfectly counteract the two obscurations. In general, afflictions such as attachment and aversion, and in particular, the clinging to 'I' as being independent and inherently existent, as well as the seeds of habitual tendencies that generate the appearance of reality, etc., all arise from conceptual thought. Therefore, to destroy such conceptual thoughts, only the non-conceptual wisdom of emptiness and clarity, free from all artificiality, is the most excellent, because other artificial minds can never destroy artificial conceptual thoughts. This is our own system. Furthermore, all the concentrations from the worldly first dhyana to the fourth formless dhyana are tainted and artificial concentrations. Because from the first to the fourth dhyana, there is attachment to the nature of investigation, joy, bliss, and equanimity, respectively; and from the first to the fourth formless realm, there is attachment to the appearance of space, consciousness, nothingness, and neither existence nor non-existence, respectively. Furthermore, some concentrations that merely dwell on the deliberate suppression of conceptual thoughts are inseparable from artificiality. Because these concentrations dwell in a state of deliberately suppressing conceptual thoughts. This is pervasive, because dwelling in a deliberate state is artificial. Belonging to this category are practices such as 'naked awareness,' 'looking directly at one's own face,' and 'relying on mindfulness,' etc., which, in the writings of our own school's previous masters, are described as artificial with a tone of dissatisfaction. The nature of mind is pristine and clear awareness, you have always been present in the defiled mind of samsara. Because the nature or essence of the minds of all sentient beings has never been tainted by any defilement. That aspect of the mind-essence that has never been stained by defilement is the pristine and clear awareness. The latter is established because the mind-essence that has never been stained by any defilement is the clear awareness. Such a nature of mind, the clear awareness, you are the basis of everything.

ྟོག་བློས་བྱས་ ལ་བརྟེན་ནས་ཇི་བཞིན་མངོན་དུ་གྱུར་མི་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། བློས་བྱས་རྟོག་པས་འདུ་ཕྲོ་ཆེ་བར་ སྤྲོས་པ་ན་གློ་བུར་གྱི་ཞེན་རྟོག་ཚུར་མཆེད་པ་ལས་དེ་དག་ཉེ་བར་ཞི་བའི་དབྱིངས་ཕར་མི་ མངོན་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བློས་བཅས་གཞིག་ ཀུན་དང་བྲལ་བའི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པས་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་འཛིན་མེད་དུ་ལྟ་བའི་ངང་ནས་ གནས་ལུགས་མ་བཅོས་ལྷུག་པར་བཞག་ན་རིམ་གྱིས་ཇི་བཞིན་མཐོང་བ་ཡང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ མི་བསླུ་བ་ཡིན་ཏེ། ནང་རིག་འགྱུར་མེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཇི་བཞིན་པ་དེ་ནི་ཀུན་རྟོག་ཞི་བ་ཆེན་པོའི་ དབྱིངས་གནས་ལུགས་དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཞིག་ཡིན་པ་གང་ཞིག དེ་མངོན་དུ་བྱ་བ་ ཡང་ཐོག་མར་ཚུལ་དེ་མཐུན་གྱི་སྒོ་ནས་བློས་བྱས་སྤྲོས་ཚོགས་ཀྱི་རྩེ་བཅག་ཏེ་མི་རྟོག་པ་ལ་ གནས་ཅི་ཐུབ་ཀྱི་ངང་ནས་མངོན་དུ་བྱ་དགོས་ཀྱི་དེ་ལས་བྱ་ཐབས་གཞན་མེད་ལ། དེ་འདྲའི་ མི་རྟོག་པ་སྒོམ་ཚུལ་ནི་བཅོས་མེད་རང་བབས་ཤུགས་འབྱུང་གི་ངང་མ་བསྐྱངས་ནས་བཟོ་ 4-277 བཅོས་སྤྲོས་ཞེན་གྱིས་དཀྲུགས་ན་སྒོམ་ཚུལ་ལེགས་པོ་མི་འོང་བ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་ལྟར་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སོགས་བཤད་བྱ་སྤྲོས་ན་མང་ཡང་རེ་ཞིག་དེ་ཙམ་མོ། །སྨྲས་པ། ཀུན་རྟོག་ཞི་བ་ཆེན་པོའི་དེ་ཉིད་དབྱིངས། ། སྟོབས་སོགས་རྒྱལ་བའི་ཡོན་ཏན་རང་ཆས་སུ། ། ལྷུན་གྲུབ་གདོད་ནས་རྫོགས་པ་དོན་དམ་ཁམས། ། སྲིད་གསུམ་དྭངས་པ་ཆོས་ཉིད་ཚུལ་དུ་བཞུགས། ། ལམ་གསུམ་ཆོས་ཚུལ་ཟབ་མོའི་ལེགས་ལམ་ལ། ། ཉེ་བར་གནས་པའི་ཐབས་མཁས་སྤྱོད་པའི་འཕྲུལ། ། ཕན་ཚུན་འགྲན་པ་ལྟ་བུའི་ངང་ཚུལ་འཆང་། ། ཀུན་བཟང་སྤྱོད་པས་འགྲོ་ཁམས་སྐྱོང་འདི་མཚར། ། ཨེ་མ་འདི་འདྲའི་ཡ་མཚན་ལྡན་པའི་ཕུལ། ། ལྷར་བཅས་འགྲོ་བའི་ཕྱག་གི་ཡུལ་གྱུར་པའི། ། བདེ་གཤེགས་སྲས་པོ་ཕྱོགས་བཅུར་གང་བཞུགས་པ། ། དེ་དག་ཀུན་ལའང་ཡིད་ཀྱི་གུས་པས་མཆོད། ། དེང་སྐབས་འདི་ན་ལམ་གསུམ་ཉམས་བླངས་ཚུལ། ། ཉུང་བསྡུས་ས་བོན་ཙམ་གྱི་ཆར་གྱུར་པ། ། འདི་ཡང་བདག་བློ་ཆོས་ལ་གོམས་ཕྱིར་དང་། ། སློབ་འགའི་བསྐུལ་མ་མི་ལྡོག་ཙམ་དུ་བྱས། ། དེ་ལའང་ལེགས་ཆ་ཅུང་ཟད་མཆིས་སྲིད་ན། ། དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དགྱེས་པའི་མཆོད་སྤྲིན་དང་། ། 4-278 ཉེས་བཤད་གང་མཆིས་མཁས་རྣམས་ཡོངས་ལ་བཤགས། ། བདག་ལ་ཉེས་པས་སྒྲིབ་པར་མ་གྱུར་ཅིག ། འདི་བྱས་རྣམ་པར་དཀར་པའི་ལེགས་ཚོགས་ཉིད། ། སྲས་བཅས་རྒྱལ་བའི་ཐུགས་སྨོན་དང་འགྲོགས་ཏེ། ། འགྲོ་ཁམས་མ་ལུས་འཇིགས་རུང་སྲིད་མཚོ་ལས། ། སྒྲོལ་བའི་དེད་དཔོན་མཆོག་གི་རྒྱུར་གྱུར་ཅིག ། ཅེས་ཆོས་ཉམས་ལེན་གྱི་ཚུལ་ལམ་གསུམ་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་སློབ་རིགས་པ་འགའ་ཞིག་གིས་རྗེ་ཏཱ་ར་ནཱ་ཐའི་ལམ་ རིམ་གྱི་རྣམ་བཤད་

【現代漢語翻譯】因為依賴於分別念，就無法如實顯現。當分別唸的戲論增多時，突發的執著念頭會蔓延開來，導致這些念頭平息的法界無法顯現，這就是心性的規律。再說，你（指心性）不依賴於任何概念，以遠離一切造作的無分別狀態，在不執著地觀察自性的狀態中，安住于未被改變的自然狀態，逐漸地就能如實見到實相，並且在任何情況下都不會被欺騙。因為內在不變的覺性本質，就是一切分別念寂滅的廣大法界，是實相、勝義、法性的本質。要證悟它，首先要通過符合其規律的方式，打破分別念戲論的頂峰，儘可能地安住于無分別的狀態中去證悟。除此之外，沒有其他方法。如果不以不做作、自然流露的狀態來修持這種無分別的禪修方式，而是用人為的造作和執著去擾亂它，就無法獲得良好的禪修效果，這是經驗所證實的。類似這樣的內容還有很多可以講述，但暫時就說這麼多。總而言之：一切分別寂滅之自性法界，力量等同勝者之本具功德。任運成就本初圓滿勝義界，三有清凈法性之規律安住。三道法之甚深妙道上，以善巧方便安住之神變。懷有彼此競爭之狀態，普賢行愿救護眾生界稀有。唉瑪此等稀有之精華，成為天人眾生之敬禮處。祈禱十方一切如來之佛子，以心中之恭敬而供養。如今在此修持三道之方式，略攝如種子般之法雨。此亦為我心習慣於佛法，以及不違背少數弟子之請求。其中若有少許之優點，愿成圓滿上師歡喜之供云，所有過失於諸智者前懺悔。祈願我等不被罪業所染污！以此所作清凈之善行，與諸佛菩薩之願力相應，愿一切眾生從恐怖輪迴海，解脫之殊勝導師之因緣！這部名為《修持佛法之方式：三道精要》的著作，是由一些學法者根據杰·達拉納塔（Je Tāranātha）的《道次第論》的釋義寫成的。

【English Translation】 Because it relies on conceptual thought, it cannot be manifested as it is. When the proliferation of conceptual thought increases, sudden clinging thoughts spread, causing the realm of peace where these thoughts subside to become invisible. This is the nature of the mind. Furthermore, you (referring to the nature of mind) do not rely on any concepts. In a state of non-conceptualization, free from all fabrications, abide in the natural state, observing your own essence without clinging. Gradually, you will see reality as it is, and you will not be deceived in any way. Because the unchanging essence of inner awareness is the vast realm where all conceptual thoughts are pacified, it is the essence of reality, ultimate truth, and the nature of Dharma. To realize it, one must first break the peak of conceptual proliferation in a way that conforms to its nature, and strive to realize it by abiding in a state of non-conceptualization as much as possible. There is no other way to do it. If you do not cultivate this non-conceptual meditation in an unadulterated, natural, and spontaneous state, but instead disturb it with artificial fabrications and clinging, you will not achieve good meditation results, as experience has proven. There is much more to say about this, but for now, let's leave it at that. In summary: The nature of reality, the realm of great peace where all conceptualizations subside, Is the inherent quality of the Victorious Ones, such as strength. The spontaneously accomplished, primordially perfect ultimate realm, The three existences are pure, abiding in the nature of Dharma. On the profound and excellent path of the three Dharmic ways, The miraculous power of abiding with skillful means. Holding a state of mutual competition, The conduct of Samantabhadra protects the realm of beings, how wondrous! Ema! This kind of wonderful essence, Becomes the object of reverence for gods and beings. Prayers to all the sons of the Buddhas residing in the ten directions, I offer with respect in my heart. Nowadays, the way to practice the three paths here, Is briefly summarized as a rain of seeds. This is also because my mind is accustomed to the Dharma, And to not go against the requests of a few students. If there is any slight merit in this, May it become a cloud of offerings that pleases the glorious Lama, I confess all faults to the wise ones. May I not be obscured by faults! May this pure virtuous deed, Be in accordance with the aspirations of all Buddhas and Bodhisattvas, May it become the cause of the supreme guide who liberates all beings from the terrifying ocean of existence! This work, entitled 'The Essence of the Three Paths: A Method of Practicing the Dharma,' was written by some students of the Dharma based on the commentary on the Lamrim (Stages of the Path) by Je Tāranātha.

རྒྱས་འགྲེལ་ཡིད་ཀྱི་མུན་སེལ་ལ་སློབ་གཉེར་བྱེད་སྐབས་སུ་རབ་བྱུང་གཙང་མ་ལ་ཉེ་བར་བརྩོན་ཞིང་ཆོས་ ལ་བློ་མིག་ཅུང་ཙམ་རྒྱས་པ་གྲྭ་བཙུན་གུ་ཎ་བྷ་དྲ་པ་ཉིད་ནས་འདི་ལྟ་བུའི་བསྐུལ་མ་ཆེད་གཉེར་མཛད་པ་ལྟར་སྙོམ་ལས་རྨོངས་ བན་མ་ཏི་ཀིརྟི་ཞེས་པས་ཉེ་བར་སྦྱར་བ་ལྟར་རྗེས་ནས་ཆོས་ལ་དོན་གཉེར་ཅན་བིདྱ་ཤྲཱི་སོགས་ཀྱིས་ཡི་གེ་འབྲི་བཞེངས་ནན་ཏན་ ལེགས་བགྱིས་ཡང་ཡང་གི་རྣམ་དཀར་བསྐྲུན་པའོ། །འདིས་ཀྱང་རྒྱལ་བསྟན་ཕྱོགས་ཀུན་དུ་རྒྱས་པར་གྱུར་ཅིག། །།

目錄 ཆོས་ཉམས་ལེན་གྱི་ཚུལ་ལམ་གསུམ་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། །

【現代漢語翻譯】在學習《རྒྱས་འགྲེལ་ཡིད་ཀྱི་མུན་སེལ་ (rgyas 'grel yid kyi mun sel，廣釋·遣除意暗)》時，如同持守清凈戒律，對佛法稍有領悟的比丘 ഗുണಭದ್ರ (guṇa bhadra， गुणभद्र， गुणभद्र，功德賢) 特意勸勉一般，由懈怠愚昧的班智達མ་ཏི་ཀིརྟི་(mati kirti，मति कीर्ति，瑪提·吉爾提) 略作整理。之後，由求法者བིདྱ་ཤྲཱི་(vidya shri，विद्या श्री，維迪亞·室利) 等人認真書寫，屢次增添善行。愿此舉也能使佛法在各處弘揚光大！

目錄 ཆོས་ཉམས་ལེན་གྱི་ཚུལ་ལམ་གསུམ་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། །(chos nyams len gyi tshul lam gsum snying po zhes bya ba bzhugs so，修法之方式——三道精要)

【English Translation】 While studying the 'རྒྱས་འགྲེལ་ཡིད་ཀྱི་མུན་སེལ་ (rgyas 'grel yid kyi mun sel, Extensive Commentary: Dispelling the Darkness of the Mind)', just as the monk ગુણભದ್ರ (guṇa bhadra, गुणभद्र, Guṇabhadra, Virtuous Protector) who diligently maintained pure monastic discipline and had some understanding of the Dharma, specially encouraged, it was slightly arranged by the lazy and ignorant scholar མ་ཏི་ཀིརྟི་ (mati kirti, मति कीर्ति, Mati Kirti). Later, Dharma seekers such as བིདྱ་ཤྲཱི་ (vidya shri, विद्या श्री, Vidya Shri) carefully wrote it down, repeatedly creating virtuous deeds. May this also cause the Buddha's teachings to flourish everywhere!

Table of Contents ཆོས་ཉམས་ལེན་གྱི་ཚུལ་ལམ་གསུམ་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། །(chos nyams len gyi tshul lam gsum snying po zhes bya ba bzhugs so, The Essence of the Three Paths: A Method for Practicing the Dharma)