logrosgragspa1002_因乘與果乘殊勝實相甚深義決定覺囊大師傳承無畏獅子吼
昂旺羅卓扎巴大師教言集JNLD405རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་མཆོག་གི་གནས་ལུགས་ཟབ་མོའི་དོན་རྣམ་པར་ངེས་པ་རྗེ་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོའི་རིང་ལུགས་འཇིགས་མེད་གདོང་ལྔའི་ང་རོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ། 10-39 ༄༅། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་མཆོག་གི་གནས་ལུགས་ཟབ་མོའི་དོན་རྣམ་པར་ངེས་པ་རྗེ་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོའི་རིང་ལུགས་འཇིགས་མེད་གདོང་ལྔའི་ང་རོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ། ༄༅༅། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་མཆོག་གི་གནས་ལུགས་ ཟབ་མོའི་དོན་རྣམ་པར་ངེས་པ་རྗེ་ཇོ་ནང་པ་ ཆེན་པོའི་རིང་ལུགས་འཇིགས་མེད་ གདོང་ལྔའི་ང་རོ་ཞེས་བྱ་བ་ བཞུགས་སོ། ། 10-40 ༄༅། །ༀ་སྭ་སྟི། ན་མོ་གུ་རུ་དྷཱརྨ་དྷཱ་ཏུ་བུདྡྷ་བོ་དྷི་ས་ཏྭ་བྷྱཿ (ༀ་སྭ་སྟི། བདེ་ལེགས་སུ་གྱུར་ཅིག ཅེས་དཔེ་ཆའི་འགོར་འབྲི་བའི་ཤེས་བརྗོད་ཀྱི་སྐད་དོད་ཅིག ན་མོ། ཕྱག་འཚལ། ཞེས་དང་། གུ་རུ། བླ་མ། དྷཱརྨ་དྷཱ་ཏུ། ཆོས་ཀྱི་ དབྱིངས་ན། བུདྡྷ། སངས་རྒྱས། བོ་དྷི་ས་ཏྭ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ། བྷྱཿ ནི་རྣམས་ཡིན།) རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཐེག་ པ་མཆོག་གི་གནས་ལུགས་ཟབ་མོའི་དོན་རྣམ་པར་ངེས་པ་རྗེ་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོའི་རིང་ལུགས་ འཇིགས་མེད་གདོང་ལྔའི་ང་རོ་ཞེས་བྱ་བ། བླ་མ་རྒྱལ་བ་སྲས་དང་བཅས་པ་ལ་སྒོ་གསུམ་ གུས་པ་ཆེན་པོའི་སྒོ་ནས་ཕྱག་འཚལ་ཞིང་སྐྱབས་སུ་མཆིའོ། །བདག་གི་རྒྱུད་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ ཏུ་གསོལ། འོད་གསལ་གདོད་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ནང་རིག་དབྱིངས། ། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་དོན་དམ་རྣམ་ཀུན་གཟུགས། ། ཀུན་རྫོབ་སྤྲོས་པ་གཤིས་ནས་དྭངས་པའི་སྐུ། ། ཡེ་བཞུགས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག ། གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཉིད་གཞི་ཡི་དུས་ན་ཆོས་ཉིད་ཚུལ། ། ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་རྣལ་འབྱོར་བློ་ཚོད་རང་མདངས་རིམ་པས་མངོན་གྱུར་ཅིང་། ། གདོད་མའི་གནས་ལུགས་མི་གནས་མྱང་འདས་དྲི་མའི་སྦུབས་ལས་ཡོངས་གྲོལ་བ། ། གང་ལ་འབྲས་ཐོབ་ཐ་སྙད་ཙམ་ལས་དོན་ལ་དབྱེར་མེད་ཆོས་དབྱིངས་གཅིག ། ཀུན་ནས་རྟོག་པའི་སྣང་ཆ་རྒྱུ་མཚན་མིང་གི་རྣམ་པའི་སྤྲོས་པ་གཤིས་ནས་དྭངས་ཡ༷ང་ འོད་གསལ་རྣམ་ཀུན་གཟུགས་བཟང་འཛིན། ། ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་ངོ་བོར་རིམ་མངོན་བྱས་ལས་ཆོས་ཉིད་རང་མདངས་ཆེས་ཆེར་བཀྲ་ ཡ༷ང་དྲི་མས་གདོད་ནས་གོས་མིན་པ། ། 10-41 གློ་བུར་སྣང་གྲགས་རྣམ་འགྱུར་གང་དག་རང་བཞིན་གཤིས་སུ་ཇི་བཞིན་བདེན་པ་མིན་ ཡ༷ང་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་འགྱུར་བ་མེད། ། གནས་ལུགས་གཞི་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཐེར་ཟུག་གཡུང་དྲུང་རིས་སུ་ཆད་པ་མིན་ ཡ༷ང་འཁྲུལ་སྣང་འདི་ཀུན་བརྫུན་པའི་ཟོལ། ། ཀུན་ནས་བཏགས་པ་མེད་བཞིན་སྣང་བ་གཞན་གྱི་དབང་ལས་འགྱུར་བག་ཉིད། ། ཡེ་ནས་གཤིས་སུ་གྲུབ་མ་མྱོང་བར་བག་ཆགས་སྣང་བའི་ཟློས་གར་ཙམ། ། གང་འདི་རྣལ་འབྱོར་རིམ་པས་རབ་
【現代漢語翻譯】 《昂旺羅卓扎巴大師教言集JNLD405：關於因果乘之殊勝見解——尊者覺囊巴之無畏五獅吼》 《昂旺羅卓扎巴大師教言集JNLD405：關於因果乘之殊勝見解——尊者覺囊巴之無畏五獅吼》 《昂旺羅卓扎巴大師教言集JNLD405：關於因果乘之殊勝見解——尊者覺囊巴之無畏五獅吼》 嗡 斯瓦斯諦！ 那摩 咕嚕 達瑪 達圖 布達 菩提薩埵 貝（ༀ་སྭ་སྟི།，吉祥圓滿！ 此為書寫于書籍開頭的敬語；ན་མོ།，頂禮；གུ་རུ།，上師；དྷཱརྨ་དྷཱ་ཏུ།，法界中；བུདྡྷ།，佛；བོ་དྷི་ས་ཏྭ།，菩薩；བྷྱཿ，等）。關於因果乘之殊勝見解——尊者覺囊巴之無畏五獅吼。 向諸位上師、勝者及其眷屬，以身語意之大恭敬頂禮並皈依！ 祈請加持我的相續！ 光明本初任運成，內明法界之體性。 自生智慧勝義諦，圓滿具足諸形象。 世俗戲論本性凈，本來安住善逝藏。 愿能成就！ 基果無別法身，于基位時顯現法性之相。 道位之際，瑜伽士之智慧逐漸顯現自性光明。 原始之本性，不住涅槃，從無垢之胎藏中徹底解脫。 證得果位者，僅是名言安立，實則與法界無別。 一切由分別念所生之現象，皆是因緣和合之名相戲論，其本性清凈，光明且具足一切美好形象。 真實智慧之體性逐漸顯現，法性之光明愈發璀璨，且本初即未被垢染所染。 所有剎那生滅之顯現與聲響，其自性皆非真實。 然此真如之性，永恒不變。 本性、基界、大智慧，恒常不變，無有窮盡，然一切迷亂之顯現皆是虛妄。 無有自性之顯現，乃由他力所生之變化。 從未真實存在，僅是習氣顯現之幻象。 瑜伽士通過次第修持
【English Translation】 《Collected Teachings of Ngawang Lodro Drakpa JNLD405: A Definitive Explanation of the Profound Meaning of the Supreme Vehicle of Cause and Effect - The Fearless Five-Faced Roar of the Great Jonangpa》 《Collected Teachings of Ngawang Lodro Drakpa JNLD405: A Definitive Explanation of the Profound Meaning of the Supreme Vehicle of Cause and Effect - The Fearless Five-Faced Roar of the Great Jonangpa》 《Collected Teachings of Ngawang Lodro Drakpa JNLD405: A Definitive Explanation of the Profound Meaning of the Supreme Vehicle of Cause and Effect - The Fearless Five-Faced Roar of the Great Jonangpa》 Om Swasti! Namo Guru Dharma Dhatu Buddha Bodhisattva Bhyah (ༀ་སྭ་སྟི།，May there be well-being! This is a knowledgeable expression written at the beginning of books; ན་མོ།，Homage; གུ་རུ།，Guru; དྷཱརྨ་དྷཱཏུ།，In the Dharmadhatu; བུདྡྷ།，Buddha; བོ་དྷི་ས་ཏྭ།，Bodhisattva; བྷྱཿ，etc.). A Definitive Explanation of the Profound Meaning of the Supreme Vehicle of Cause and Effect - The Fearless Five-Faced Roar of the Great Jonangpa. I prostrate and take refuge with great reverence in body, speech, and mind to all the Gurus, Victors, and their retinues! Please bless my being! The clear light is primordially spontaneously present, the nature of inner knowing Dharmadhatu. Self-arisen wisdom, the ultimate truth, perfectly possessing all forms. The delusive elaborations of samsara are naturally pure, the essence of the Sugata is inherently present. May it be victorious! The Dharmakaya, inseparable from the ground and result, manifests as the nature of reality in the ground phase. During the path phase, the yogi's wisdom gradually reveals its own radiance. The original nature, not abiding in Nirvana, is completely liberated from the sheath of defilements. For those who attain the result, it is merely a nominal designation, but in reality, there is no difference from the Dharmadhatu. All phenomena arising from conceptual thought are the elaborations of names and causes, their nature is pure, luminous, and possesses all good forms. The essence of true wisdom gradually manifests, the radiance of the nature of reality shines brightly, and it is primordially untainted by defilements. Whatever fleeting appearances and sounds arise, their inherent nature is not truly real. Yet this suchness is unchanging. The nature, the ground, the great wisdom, are constant and eternal, without end, yet all these deluded appearances are false. Appearances without inherent existence are merely changes arising from the power of others. Never truly established, they are merely a play of habitual appearances. The yogi gradually
དྭངས་གནས་ལུགས་འོད་གསལ་རྣམ་ཀུན་པ། ། ཡོངས་གྲུབ་གདོད་མའི་ཆོས་དབྱིངས་མཆོག་གིས་དགེ་མཚན་སྣང་བའི་དགའ་སྟོན་ ཕོབ། ། ཆོས་སྐུ་གཅིག་ལས་རྒྱལ་ཀུན་མཛད་བཟང་འཆར། ། རང་སྣང་ཞིང་དང་འོག་མིན་གནས་མཆོག་སོགས། ། རྣམ་བཀོད་འདྲ་མིན་མཐའ་ཡས་དུས་ཀུན་ངོམས། ། གང་ལས་ཐུབ་དབང་མཆོག་སྤྲུལ་འགྲོ་འདྲེན་གཙོ། ། རྒྱལ་བའི་སྲས་ཆེན་གསང་བདག་རྡོ་རྗེ་འཛིན། ། བརྩེ་ཆེན་འཕགས་མཆོག་ལག་ན་པད་དཀར་འཆང་། ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་ལ་སོགས་སེམས་དཔའ་ཆེ། ། གཙོ་འཁོར་ཚུལ་གྱིས་བཞུགས་ལ་གུས་ཕྱག་འཚལ། ། གདོད་མ་ཆོས་སྐུ་མངོན་དུ་གྱུར་ཟིན་ཀྱང་། ། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྒྱལ་ཚབ་མཆོག་གི་ཚུལ། ། རྒྱལ་བའི་དགོངས་ཟབ་དེ་ཉིད་ལེགས་ཕྱེ་བའི། ། 10-42 ཐེག་མཆོག་ཆོས་ཀྱི་ཉིན་བྱེད་མི་ཕམ་མགོན། ། གང་ལས་གདམས་ཟབ་ལེགས་མནོས་ས་གསུམ་བརྙེས། ། འཕགས་ཆེན་དམ་པའི་གོ་འཕང་ལེགས་འཛིན་པ། ། ངེས་དོན་བསྟན་པའི་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་ཕྱེ་བའི། ། ཐོགས་མེད་མཆེད་བཅས་དང་བའི་ཡིད་ཀྱིས་མཆོད། ། རྒྱལ་ཚབ་སེམས་དཔའ་མཆོག་གི་བཞེད་དགོངས་དགོངས་པ་ཇི་བཞིན་དུ། ། ཀུ༷ན་ནས་མཁྱེ༷ན་པའི་ཤེ༷ས་ར༷བ་རྣམ་ངེས་ངེས་དོན་བསྟན་པའི་བདག ། རྟག་བརྟན་སྙིང་པོའི་ལེགས་ལམ་རྒྱ༷ལ་མཚ༷ན་མཚན་སྙན་རྒྱས་མཛད་རྗེ། ། གངས་ལྗོངས་དཔ༷ལ་དུ་སྔོན་མེད་སྲོལ་བཟ༷ང་བཟང་པོ༷་སྤེལ་བྱེད་མགོན། ། གང་གི་ལུགས་བཟང་འཛིན་ལ་ཟླ་མེད་པ། ། མདོ་སྔགས་ཟབ་དགོངས་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་ཏུ། ། དྲི་བྲལ་ལུང་རིགས་ལམ་ནས་རྒྱས་མཛད་གཉེན། ། ཟབ་གསང་མངའ་བདག་སྒྲོལ་མགོན་རྗེ་ལ་འདུད། ། ཡང་དག་ལམ་དང་ལམ་མིན་ལེགས་མཚོན་ཞིང་། ། ཟབ་མོའི་དོན་ལ་ཡིད་ཆེས་འདྲེན་བྱེད་ཕུལ། ། བདག་བློའི་རྨོངས་མུན་སེལ་བའི་ཉི་གཞོན་ཆེ། ། བཤེས་གཉེན་མཆོག་གི་བཀའ་དྲིན་ཡང་ཡང་དྲན། ། ཁྱད་པར་དུས་ཀུན་རེ་ལྟོས་བྱ་བའི་ཡུལ། ། ཕྲིན་ལས་མྱུར་མ་དཔའ་མོ་འཇིགས་སྐྱོབས་ལྷ། ། གང་གི་ཐུགས་རྗེའི་གཟིགས་པ་གཡེལ་མེད་པས། ། 10-43 ལེགས་བརྩམས་མཐར་ཕྱིན་བར་ཆད་གཡུལ་རྒྱལ་མཛོད། ། གང་ཞིག་གནས་ལུགས་ཟབ་མོའི་དེ་ཉིད་ཡོངས་གྲུབ་གདོད་ནས་འགྱུར་བ་མེད། ། གང་འདི་དོན་དམ་ཐེར་ཟུག་རང་བཞིན་མི་གནས་མྱང་འདས་རྟག་པའི་ཁམས། ། གང་ལ་བདག་ཉིད་དམ་པའི་ཡོན་ཏན་ཡོངས་རྫོགས་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པ་ལས། ། གང་ཉིད་སངས་རྒྱས་རྟག་དང་གསང་ཆེན་ཐེག་པར་འགྱུར་མེད་བདེ་བར་བསྟན། ། གནས་ཚུལ་འདི་ལས་བརྩམས་ཏེ་བརྗོད་བྱ་གང་། ། ཕར་ཕྱིན་རྒྱུ་ཡི་ཐེག་པའི་ཟབ་གསང་གནད། ། ངེས་དོན་དབུ་མ་ཆེན་མོ་རྒྱས་བཤད་དང་། ། ཞར་བྱུང་འབྲས་ཐེག་ཟབ་གནད་བཅས་ཏེ་བརྗོད། ། དེ་ལ་འདིར་གང་བཤད་པར་བྱ་བ་དེ་ཡང་བདག་ཅག་གི་སྟོན་པས་ཆོས་ཕུང་བརྒྱད་ཁྲི་ བཞི་སྟོང་བཀའ་བསྩལ་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག
【現代漢語翻譯】 清凈法性光明遍一切， 圓成原始法界勝妙以吉祥顯現之喜宴。 法身一現，諸佛善行皆彰顯， 自顯剎土與勝樂金剛處等， 無盡化現，無時不在展現。 從中涌現能仁（釋迦牟尼佛）殊勝化身，引導眾生之主， 諸佛之長子，秘密主金剛持（Vajradhara）， 大悲觀世音菩薩，手持白蓮， 金剛藏等大菩薩， 主眷圍繞，我以恭敬頂禮。 雖已證悟原始法身， 然以大菩薩，補處之尊之相， 善解諸佛甚深密意之， 至高無上法之明燈，彌龐（Mipham）怙主。 從彼處領受甚深教誨，證得三地， 善持殊勝聖者之果位， 開創真實義教法車軌之， 無著（Asanga）兄弟，以虔誠之心供養。 祈願如實成就補處菩薩之意願， 如༷實了༷知之智༷慧，確༷定真༷實義教之主。 恒常穩固之善道，豎༷立勝༷幢，美名遠揚。 雪域之榮༷耀，開創前所未有之善༷規，善༷妙廣弘之怙主。 彼之善規持有者，無與倫比， 經續甚深密意，究竟真實義， 以無垢教理之路，廣弘之友， 甚深秘密之主，度母怙主前頂禮。 善示正道與非道， 獻上對甚深義之信解， 遣除我等心智愚昧之巨大旭日， 再再憶念上師之恩德。 尤其於一切時處皆可仰仗之， 事業迅猛之勇母，救怖畏之天女。 以彼慈悲之垂視，永不捨棄， 愿善作圓滿，戰勝一切障礙。 證悟實相深奧之本性，圓滿成就，本初即無變異。 此乃勝義諦，真實不虛，自性不住，寂滅涅槃之恒常界。 此乃具足自性清凈之功德，圓滿波羅蜜多乘。 此乃如來常恒，大密乘中不變安樂之教示。 從此立足，所詮釋之內容， 即是波羅蜜多因乘之甚深秘密要點， 以及對真實義中觀之廣釋， 並附帶闡述果乘之甚深要點。 此處所要宣說的內容，乃是吾等導師所宣說的八萬四千法蘊，皆為因之波羅蜜多乘。
【English Translation】 Pure Dharmadhatu, luminous and all-encompassing, Perfected, the supreme primordial Dharmadhatu, may it bestow a joyous feast of auspicious visions. From the single Dharmakaya, all Buddhas' virtuous deeds arise, Self-appearing realms and the supreme abode of Akanishta, etc., Limitless diverse manifestations are displayed at all times. From whom emanates the supreme emanation of Thubwang (Shakyamuni Buddha), the chief guide of beings, The great sons of the Buddhas, the secret lord Vajradhara, The compassionate Arya Avalokiteshvara, holding a white lotus, Vajra heart and other great Bodhisattvas, I prostrate with reverence to the assembly of the main deity and retinue. Although the primordial Dharmakaya has already been realized, In the form of a great Bodhisattva, the supreme regent, Perfectly elucidating the profound intentions of the Buddhas, The supreme sun of the Mahayana Dharma, Mipham Gonpo. From whom profound instructions are received, attaining the three grounds, Perfectly upholding the state of noble and sacred beings, Opening the path of the definitive teachings, I offer with pure mind to Asanga and his brothers. May the intentions of the supreme Regent Bodhisattva be fulfilled as they are, The wis༷dom that knows༷ all, the mas༷ter who de༷fines the de༷finitive teachings. The good path of eternal stability, rai༷sing the vic༷tory ban༷ner, expanding the fame. The glo༷ry of the snowy land, the pro༷tector who spreads the un༷precedented good༷ traditions. Whose excellent tradition is unparalleled, The profound intentions of Sutra and Tantra, the ultimate definitive meaning, The friend who expands through the path of stainless reasoning, I bow to Drolgon Je, the lord of profound secrets. Clearly distinguishing the right path from the wrong path, Offering faith and understanding to the profound meaning, The great rising sun that dispels the darkness of my mind, I repeatedly remember the kindness of the supreme spiritual friend. Especially the object of reliance at all times, The swift and courageous Dakini, the goddess who protects from fear, Whose compassionate gaze is unwavering, May the well-composed work be completed and victorious over obstacles. That which is the profound reality of the nature of things, perfectly accomplished, primordially without change. This is the ultimate truth, the unchanging, self-existing, non-abiding, peaceful, and constant realm of Nirvana. That which possesses the complete qualities of self-purification, the perfection of the Paramita Vehicle. That which is taught as the eternal Buddha and the unchanging bliss in the Great Secret Vehicle. Based on this situation, what is the subject to be expressed? It is the profound secret essence of the Paramita Cause Vehicle, As well as the extensive explanation of the definitive meaning of the Great Madhyamaka, And the accompanying profound essence of the Result Vehicle. What is to be explained here is that all eighty-four thousand collections of teachings taught by our teacher are the Paramita Vehicle of the cause.
་པ་དང་། འབྲས་བུ་སྔགས་ ཀྱི་ཐེག་པ་གཉིས་སུ་འདུ་བས་དེ་དག་གི་ཟབ་གནད་ངེས་གསང་སྙིང་པོ་མཐར་ཐུག་པ་ནི་ དགོངས་པ་ཉག་གཅིག་ལ་འབབ་པ་ཁོ་ན་སྟེ་དེའི་ཚུལ་གདུལ་བྱ་སོ་སོའི་ཁམས་དབང་ལ་ ལྟོས་ཏེ་ཉམས་ལེན་མི་འདྲ་བའི་སྒོ་ནས་གནས་སྐབས་ཐ་དད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཐེག་པ་གསུམ་ གྱི་གནས་ལུགས་རྟོགས་ཚུལ་ཡང་སོ་སོར་བྱུང་ཞིང་། གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡང་མི་འདྲ་བ་དུ་མ་ རིམ་པས་གྱེས་ཏེ་རང་སྡེའི་གྲུབ་མཐའ་བཞིའི་རྣམ་གཞག་ཉེ་བར་འཕགས་ཡུལ་དུ་དར་ལ། དེ་ལས་བོད་འདིར་བྱུང་བ་ཡང་ཐེག་ཆེན་གྲུབ་མཐའི་དབུ་མའི་གནས་ལུགས་རྟོགས་ཚུལ་ མན་ངག་འདྲ་མིན་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱག་རྫོགས་དབུ་མའི་ལྟ་གྲུབ་སོ་སོ་བ་ལས་ངེས་དོན་དབུ་ མ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ཁྱད་པར་བའི་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་ལེགས་པར་ཕྱེ་བ་པོ་ནི་རྗེ་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོ་ སྟེ། གང་དེའི་རང་ལུགས་ལས་བརྩམས་ཏེ་མདོ་སྔགས་ཀྱི་དབུ་མ་གཞན་སྟོང་གི་ཟབ་དོན་གྱི་ 10-44 གནད་རིམ་པར་ཕྱེ་བ་ལ། སྐབས་དོན་གྱི་བརྗོད་བྱ་རྒྱས་པ་མདོ་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པའི་གཞི་ལམ་ འབྲས་བུའི་ཟབ་གནད་ཀྱི་རིམ་པ་བཤད་པ་དང་། ཞར་བྱུང་སྔགས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་གཞི་ལམ་ འབྲས་གསུམ་གྱི་ཟབ་གནད་ཅུང་ཟད་ཕྱེ་བའོ། ། དང་པོ་ལ། ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པའི་ངེས་པ་དོན་གྱི་གནས་ལུགས་ཟབ་མོ་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ དང་། བསྟན་བྱ་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་གྱི་ཟབ་མོའི་གནས་ལུགས་དངོས་དང་། དེ་ལྟར་ བཤད་པའི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཚུལ་དང་གསུམ་མོ། ། དང་པོ་ལ། ངེས་དོན་གནས་ལུགས་སྟོན་བྱེད་ཆོས་འཁོར་གྱི་རིམ་པ་དང་། དེ་དག་གི་ དགོངས་འགྲེལ་ཁྱད་འཕགས་ཀྱི་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ། དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ལས་ བསྟན་པའི་ཆོས་འཁོར་དང་། གཟུངས་དབང་རྒྱལ་པོས་ཞུས་པའི་ཆོས་འཁོར་དང་། དེ་ མཐུན་མྱང་འདས་སོགས་ལས་གསུངས་ཚུལ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། ལུང་འགོད་པ་དང་། ཡིན་ལུགས་དེ་ལྟར་དུ་འཐད་པ་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་སྟོན་པ་མཆོག་གིས་བཀའ་དང་པོ་བདེན་པ་བཞིའི་ཆོས་འཁོར་ནི་གདུལ་བྱ་ ཐེག་ཆེན་གྱིས་བློ་མ་སྦྱངས་པའི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པར་ཞུགས་པའི་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་རྣམས་ ལ་བརྗོད་བྱ་བདེན་པ་བཞི་ལས་བརྩམས་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་བདེན་དངོས་སུ་ཡོད་ པའི་ཚུལ་དུ་གཙོ་བོར་གསུངས་ཤིང་། བར་བ་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཆོས་འཁོར་ནི་གདུལ་ བྱ་ཐེག་ཆེན་ཐེག་པའི་རིམ་པ་མང་པོ་ལ་བློ་མ་སྦྱངས་ཀྱང་སྤྱིར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཞུགས་ པའི་དབང་པོ་ཤིན་ཏུ་སྨིན་པ་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ལ་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་ ཐམས་ཅད་བདེན་པ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་གཙོ་བོར་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། ཐ་མ་ དོན་དམ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བའི་ཆོས་འཁོར་ནི་གདུལ་བྱ་ཐེག་པ་མཐའ་དག་གིས་རྒྱུད་སྦྱངས་ཟིན་ པའི་དབང་རྣོན་ཤིན་ཏུ་སྨིན་པ་རྣམས་
【現代漢語翻譯】 總而言之，顯宗（ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་，藏文，Paramitayana，梵文羅馬擬音，波羅蜜多乘，漢語字面意思）和密宗（སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་，藏文，Mantrayana，梵文羅馬擬音，曼怛羅乘，漢語字面意思）可以歸納為兩種途徑，它們的深刻精髓和究竟核心在於趨向于唯一的見地。然而，根據不同受教者的根性和能力，修行方式有所不同，因此在不同階段，對三乘（ཐེག་པ་གསུམ་，藏文，Triyana，梵文羅馬擬音，三乘，漢語字面意思）的理解也各有差異。各種宗派逐漸分化，在印度次大陸興起了各自宗派的四種論點。其中傳入西藏的，是大乘宗派中觀的見解，通過不同的口訣，形成了大手印（ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ，藏文，Mahamudra，梵文羅馬擬音，瑪哈穆扎，漢語字面意思）、大圓滿（རྫོགས་པ་ཆེན་པོ，藏文，Atiyoga，梵文羅馬擬音，阿底瑜伽，漢語字面意思）和中觀的各種觀點。而真正開創了殊勝的勝義中觀（དབུ་མ་ཆེན་པོ，藏文，Mahamadhyamaka，梵文羅馬擬音，瑪哈瑪德亞瑪嘎，漢語字面意思）宗風的，正是覺囊巴（ཇོ་ནང་པ་，藏文，Jonangpa，梵文羅馬擬音，覺囊巴，漢語字面意思）大師。基於他的自宗觀點，逐步闡釋了顯宗和密宗的他空（གཞན་སྟོང་，藏文，Svatantra，梵文羅馬擬音，自續，漢語字面意思）深刻含義。 10-44 本段主要闡述了波羅蜜多乘（ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པ་，藏文，Paramitayana，梵文羅馬擬音，波羅蜜多乘，漢語字面意思）的基、道、果的深刻精髓次第，並順帶提及了密宗金剛乘（རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་，藏文，Vajrayana，梵文羅馬擬音，瓦吉拉亞那，漢語字面意思）的基、道、果三者的深刻精髓。 首先，分為三個方面：闡述波羅蜜多乘（ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པ་，藏文，Paramitayana，梵文羅馬擬音，波羅蜜多乘，漢語字面意思）的勝義諦（ངེས་པ་དོན་，藏文，Nītārtha，梵文羅馬擬音，尼塔爾塔，漢語字面意思）實相的方式；所要闡述的基、道、果三者的深刻實相；以及如此闡述的利益。 首先，分為兩個方面：闡述勝義諦（ངེས་པ་དོན་，藏文，Nītārtha，梵文羅馬擬音，尼塔爾塔，漢語字面意思）實相的法輪（ཆོས་འཁོར，藏文，Dharmacakra，梵文羅馬擬音，達摩查克拉，漢語字面意思）次第；以及這些法輪的殊勝釋義。其中，又分為三個方面：從密意（དགོངས་པ་，藏文，Abhiprāya，梵文羅馬擬音，阿毗普拉亞，漢語字面意思）和解釋（འགྲེལ་，藏文，Vyākhyāna，梵文羅馬擬音，維亞卡亞那，漢語字面意思）的角度闡述的法輪；《持咒自在王經》（གཟུངས་དབང་རྒྱལ་པོ，藏文，Dhāraṇīśvararāja-sūtra，梵文羅馬擬音，陀羅尼伊濕伐羅羅惹-蘇扎，漢語字面意思）中所問的法輪；以及與此相關的《涅槃經》（མྱང་འདས་，藏文，Nirvana，梵文羅馬擬音，涅槃那，漢語字面意思）等經典中的闡述方式。 首先，分為兩個方面：引用經文；以及證明其合理性。首先是：總的來說，導師釋迦牟尼佛（སྟོན་པ་མཆོག་，藏文，Shakyamuni，梵文羅馬擬音，釋迦牟尼，漢語字面意思）初轉法輪（ཆོས་འཁོར，藏文，Dharmacakra，梵文羅馬擬音，達摩查克拉，漢語字面意思）——四諦法輪（བདེན་པ་བཞིའི་ཆོས་འཁོར，藏文，Catusatya-dharmacakra，梵文羅馬擬音，迦圖薩諦亞-達摩查克拉，漢語字面意思），是針對那些尚未修習大乘（ཐེག་ཆེན་，藏文，Mahayana，梵文羅馬擬音，瑪哈亞那，漢語字面意思）的鈍根聲聞乘（ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ，藏文，Shravakayana，梵文羅馬擬音，聲聞乘，漢語字面意思）的受教者，主要從四諦（བདེན་པ་བཞི，藏文，Catusatya，梵文羅馬擬音，迦圖薩諦亞，漢語字面意思）出發，以世俗（ཀུན་རྫོབ་，藏文，Samvriti，梵文羅馬擬音，桑vriti，漢語字面意思）的諸法真實存在的方式進行闡述。中轉法輪（ཆོས་འཁོར，藏文，Dharmacakra，梵文羅馬擬音，達摩查克拉，漢語字面意思）——無相法輪（མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཆོས་འཁོར，藏文，Animitta-dharmacakra，梵文羅馬擬音，阿尼彌塔-達摩查克拉，漢語字面意思），是針對那些尚未修習眾多大乘（ཐེག་ཆེན་，藏文，Mahayana，梵文羅馬擬音，瑪哈亞那，漢語字面意思）次第，但已進入大乘（ཐེག་ཆེན་，藏文，Mahayana，梵文羅馬擬音，瑪哈亞那，漢語字面意思）的根器尚未完全成熟的受教者，主要闡述從色法（གཟུགས，藏文，Rupa，梵文羅馬擬音，茹帕，漢語字面意思）到一切種智（རྣམ་མཁྱེན，藏文，Sarvākārajñatā，梵文羅馬擬音，薩瓦嘎惹嘉那達，漢語字面意思）的一切法，在勝義諦（བདེན་པ་，藏文，Satya，梵文羅馬擬音，薩諦亞，漢語字面意思）中皆無自性的道理。後轉法輪（ཆོས་འཁོར，藏文，Dharmacakra，梵文羅馬擬音，達摩查克拉，漢語字面意思）——分別真實義法輪（དོན་དམ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བའི་ཆོས་འཁོར，藏文，Paramārtha-vibhajana-dharmacakra，梵文羅馬擬音，帕拉瑪爾塔-維巴迦那-達摩查克拉，漢語字面意思），是針對那些已經修習了所有乘（ཐེག་པ་，藏文，Yana，梵文羅馬擬音，亞那，漢語字面意思）的根器極其成熟的受教者。
【English Translation】 In summary, the Sutra path (Paramitayana) and the Tantra path (Mantrayana) can be categorized into two approaches, their profound essence and ultimate core converge on a single view. However, depending on the disposition and capacity of individual disciples, the practice methods differ, and thus, at different stages, the understanding of the Three Vehicles (Triyana) also varies. Various schools gradually diverged, and four tenets of their respective schools arose in the Indian subcontinent. Among these, what came to Tibet was the view of Madhyamaka in the Mahayana school. Through different oral instructions, various perspectives of Mahamudra, Atiyoga, and Madhyamaka were formed. The one who truly pioneered the tradition of the extraordinary ultimate Mahamadhyamaka was the great Jonangpa master. Based on his own system, he gradually elucidated the profound meaning of the Shentong (Svatantra) view of Madhyamaka in both Sutra and Tantra. 10-44 This section mainly elaborates on the profound essence of the ground, path, and fruition of the Paramitayana, and incidentally mentions the profound essence of the three aspects of ground, path, and fruition of the Vajrayana. Firstly, it is divided into three aspects: the way of explaining the profound reality of the definitive meaning (Nītārtha) of the Paramitayana; the actual profound reality of the ground, path, and fruition to be explained; and the benefits of explaining in this way. Firstly, it is divided into two aspects: the order of the Dharma wheels (Dharmacakra) explaining the reality of the definitive meaning (Nītārtha); and the extraordinary interpretations of these Dharma wheels. Among them, it is further divided into three aspects: the Dharma wheel explained from the perspective of intention (Abhiprāya) and interpretation (Vyākhyāna); the Dharma wheel asked in the Dhāraṇīśvararāja-sūtra; and the way of explanation in the Nirvana Sutra and other related scriptures. Firstly, it is divided into two aspects: quoting scriptures; and proving its rationality. The first is: In general, the first turning of the Dharma wheel (Dharmacakra) by the supreme teacher Shakyamuni—the Four Noble Truths (Catusatya-dharmacakra)—is aimed at those dull-witted Shravakayana disciples who have not yet trained in the Mahayana. It mainly starts from the Four Noble Truths (Catusatya) and explains the phenomena of the conventional truth (Samvriti) as if they truly exist. The middle turning of the Dharma wheel (Dharmacakra)—the signless Dharma wheel (Animitta-dharmacakra)—is aimed at those who have not yet trained in many stages of the Mahayana but have entered the Mahayana in general, and whose faculties are not yet fully matured. It mainly explains that all phenomena from form (Rupa) to omniscience (Sarvākārajñatā) are without inherent existence in the ultimate truth (Satya). The final turning of the Dharma wheel (Dharmacakra)—the Dharma wheel of distinguishing the ultimate meaning (Paramārtha-vibhajana-dharmacakra)—is aimed at those disciples who have already trained in all vehicles and whose faculties are extremely mature.
ལ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཟུགས་ངོའི་དོན་དམ་ 10-45 བདེན་པ་ཉིད་དབྱིངས་རིག་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ངོ་བོ་གདོད་མ་ནས་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྟག་ བརྟན་ཐེར་ཟུག་པའི་བདེན་པར་ཡོད་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་གཟུང་འཛིན་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ རྣམས་ནི་དོན་དམ་དེའི་རྣམ་འགྱུར་ཙམ་མེ་ལོང་གི་གཟུགས་བརྙན་ལྟར་གདོད་ནས་མ་སྐྱེས་ པའི་བདེན་མེད་དུ་སོ་སོར་ལེགས་པར་ཕྱེས་ནས་གཙོ་བོར་གསུངས་པའང་ཡིན་ནོ། །དེས་ ན་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་གདུལ་བྱ་རྣམས་རིམ་པས་དབང་པོ་རྟུལ་འབྲིང་ཤིན་ཏུ་རྣོ་བའི་དབང་ གིས་རང་རང་གི་བློ་ཚོད་དང་བསྟུན་ཏེ། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ལ་རིམ་ གྱིས་རེག་ཆེད་འཁོར་ལོ་དང་པོར་ཀུན་རྫོབ་བདེན་དངོས་སུ་ཡོད་ཡོད་ཀྱི་ཚུལ་གསུངས་པ་ ཡང་ཐ་སྙད་བྱ་བྱེད་མི་བསླུ་བ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་བདེན་པ་ལ་གསུངས་ པ་ཡིན་གྱི་གནས་ལུགས་དཔྱད་པའི་དོན་ལ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པར་བསྟན་པ་མེད་ལ། འཁོར་ལོ་བར་བར་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་པ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པར་ གསུངས་པ་ནི་གནས་ལུགས་དཔྱད་པའི་དོན་ལ་དགག་བྱ་ཆོས་བདག་གི་མཚན་མར་མཚན་ འཛིན་གྱིས་ཇི་ལྟར་ཞེན་པ་ལྟར་མེད་པ་ལ་གསུངས་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དེ་སྤྱིར་ཡོད་མི་ རུང་བར་མ་བསྟན་ཞིང་མཚན་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་གནས་ལུགས་ཡེ་ཤེས་ ཟབ་མོའི་དབྱིངས་དེ་ཡང་སྐབས་དེའི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ཀྱི་བློ་ཚོད་ལ་ལྟོས་ན་རེ་ཞིག་བསྟན་ བྱའི་ཡུལ་དུ་མ་གྱུར་པ་ལ་དགོངས་ནས་ཡོད་མེད་གང་ཡང་མ་གསུངས་པ་ལས་དབྱིངས་ཟབ་ མོ་དེ་འདྲ་གཏན་ནས་མི་བདེན་པའི་བརྫུན་པར་ཐག་བཅད་ནས་གསུངས་པ་མེད་པས་ན་ འཁོར་ལོ་གསུམ་ཆར་གྱི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་པ་ནི་གཞི་དབྱིངས་དོན་དམ་པའི་རང་བྱུང་ ཡེ་ཤེས་སྤྲོས་པ་ཀུན་བྲལ་འོད་གསལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་སྟོང་གཞི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ ཉིད་དངོས་བརྒྱུད་ཅི་རིགས་ནས་གཅིག་མོད་ཀྱང་གནས་སྐབས་གདུལ་བྱའི་དབང་གིས་དང་ པོར་ཀུན་རྫོབ་ཐུན་མོང་བདེན་བཞིའི་ཚུལ་དང་བར་བར་མཚན་མའི་སྤྲོས་པ་ཀུན་བྲལ་གྱི་ 10-46 དབྱིངས་ངེས་དོན་ཕྱེད་ཙམ་དང་ཐ་མར་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་གཞི་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ངེས་དོན་ དོན་དམ་ཡོངས་རྫོགས་ཀྱི་ཚུལ་རྣམས་གཙོ་ཆེར་དགོས་དབང་དེ་མཐུན་དུ་སོ་སོར་བསྟན་པ་ ཙམ་ལས་འཁོར་ལོ་གསུམ་ག་དོན་ལ་དགོངས་པ་མཐར་གཅིག་ངེས་སུ་གྱུར་པས་སྔོན་གྱི་ ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་འཛམ་གླིང་མཛེས་པའི་རྒྱན་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་དང་ཐོགས་མེད་སྐུ་ མཆེད་ཐུགས་དགོངས་མཐུན་པར་འཁོར་ལོ་རྣམ་གསུམ་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་བསྒྲུབས་པ་ ལྟར་འདིར་ཡང་རྗེ་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོ་དང་བརྒྱུད་འཛིན་འཇམ་མགོན་བླ་མ་ཀུན་དགའ་སྙིང་ པོ་བཅས་ཀྱི་གསུང་རབ་ཀྱི་དགོངས་པའི་རང་ལུགས་ལའང་ཡིན་ནོ། །
【現代漢語翻譯】 此外，關於聖者智慧之身的勝義諦，由於真如法界智慧無二之自性從原始以來就沒有改變，所以是常恒不變的真理。而由世俗的能取所取所包含的諸法，僅僅是勝義諦的顯現，如同鏡中的影像一樣，從原始以來就是不生的無自性。將這些一一區分開來，是主要宣說的內容。因此，爲了使三轉法輪的所化眾生，憑藉上中下三種根器，各自按照自己的智慧程度，逐漸觸及諸法的究竟實相，所以在初轉法輪中，宣說了世俗諦是真實存在的，如同名言的作用不會欺騙，所顯現的即是世俗諦一樣。這僅僅是在世俗諦的層面宣說的真理，而不是在分析實相的意義上，認為它是真實存在的。在二轉法輪中，宣說了輪迴和涅槃的一切諸法，在勝義中都是無自性的。這是在分析實相的意義上，針對所破的法我之相，以及執著于相狀的眾生而宣說的，並不是說世俗的幻象完全不能存在。並且，對於超越了相狀執著的境界，也就是甚深智慧的法界，考慮到當時的所化眾生的智慧程度，暫時沒有將其作為宣說的對象，所以沒有說它存在或不存在。但這並不是說，就斷定如此甚深的法界是完全虛假的。因此，三轉法輪的究竟密意，是基法界勝義自生智慧，遠離一切戲論，光明清澈，具足一切相，空性之基，如來藏。雖然通過直接或間接的方式，最終都是同一個，但由於暫時的所化眾生的根器不同，所以首先宣說了世俗共同的四諦之理，中間宣說了遠離相狀戲論的法界，是部分了義，最後宣說了遠離戲論的基法界大智慧，是究竟了義。這僅僅是根據需要，分別宣說了這些內容。實際上，三轉法輪的密意最終都是一致的。正如過去的偉大車乘，莊嚴世界的聖者龍樹和無著兄弟，他們的思想一致，將三轉法輪歸結為一個密意一樣，這裡也是如此，宗喀巴大師和傳承持有者蔣貢喇嘛貢噶寧波等的著作的密意也是如此。 此外，關於聖者智慧之身的勝義諦，由於真如法界智慧無二之自性從原始以來就沒有改變，所以是常恒不變的真理。而由世俗的能取所取所包含的諸法，僅僅是勝義諦的顯現，如同鏡中的影像一樣，從原始以來就是不生的無自性。將這些一一區分開來，是主要宣說的內容。因此，爲了使三轉法輪的所化眾生，憑藉上中下三種根器，各自按照自己的智慧程度，逐漸觸及諸法的究竟實相，所以在初轉法輪中，宣說了世俗諦是真實存在的，如同名言的作用不會欺騙，所顯現的即是世俗諦一樣。這僅僅是在世俗諦的層面宣說的真理，而不是在分析實相的意義上，認為它是真實存在的。在二轉法輪中，宣說了輪迴和涅槃的一切諸法，在勝義中都是無自性的。這是在分析實相的意義上，針對所破的法我之相，以及執著于相狀的眾生而宣說的，並不是說世俗的幻象完全不能存在。並且，對於超越了相狀執著的境界，也就是甚深智慧的法界，考慮到當時的所化眾生的智慧程度，暫時沒有將其作為宣說的對象，所以沒有說它存在或不存在。但這並不是說，就斷定如此甚深的法界是完全虛假的。因此，三轉法輪的究竟密意，是基法界勝義自生智慧，遠離一切戲論，光明清澈，具足一切相，空性之基，如來藏。雖然通過直接或間接的方式，最終都是同一個，但由於暫時的所化眾生的根器不同，所以首先宣說了世俗共同的四諦之理，中間宣說了遠離相狀戲論的法界，是部分了義，最後宣說了遠離戲論的基法界大智慧，是究竟了義。這僅僅是根據需要，分別宣說了這些內容。實際上，三轉法輪的密意最終都是一致的。正如過去的偉大車乘，莊嚴世界的聖者龍樹（Nāgārjuna）和無著（Asaṅga）兄弟，他們的思想一致，將三轉法輪歸結為一個密意一樣，這裡也是如此，宗喀巴（Tsongkhapa）大師和傳承持有者蔣貢喇嘛貢噶寧波（Kunga Nyingpo）等的著作的密意也是如此。
【English Translation】 Furthermore, regarding the ultimate truth of the form body of the wisdom of the noble ones, because the nature of the non-duality of reality realm and wisdom has not changed from the beginning, it is a constant and unchanging truth. And the phenomena included by the conventional grasping and the grasped are merely manifestations of that ultimate truth, like reflections in a mirror, unborn and without inherent existence from the beginning. Separating these out is what is mainly taught. Therefore, in order for the disciples of the three turnings of the wheel of Dharma to gradually touch the ultimate reality of phenomena, according to their respective intellectual capacities, whether dull, middling, or very sharp, the first turning of the wheel taught that conventional truth is truly existent, just as the function of language is not deceptive, and what appears is merely conventional truth. This is only speaking of truth on the level of conventional truth, and not teaching that it is truly established in the sense of analyzing reality. In the intermediate turning of the wheel, it is taught that all phenomena of samsara and nirvana are without inherent existence in ultimate truth. This is spoken in the sense of analyzing reality, directed at the object to be refuted, the self of phenomena, and how beings cling to characteristics with conceptualization, not that conventional illusion cannot exist at all. And regarding the realm that transcends the scope of conceptualization, the realm of profound wisdom, considering the intellectual capacity of the disciples at that time, it was not made an object of teaching for the time being, so it was not said to exist or not exist. But this is not to say that such a profound realm is determined to be a completely false lie. Therefore, the ultimate intention of all three turnings of the wheel is the ground reality, the ultimate self-arisen wisdom, free from all elaboration, clear light, possessing all aspects, the basis of emptiness, the very essence of the Sugata-garbha. Although through direct or indirect means, it is ultimately the same, due to the temporary differences in the capacities of the disciples, first the conventional common truth of the four noble truths is taught, then the realm free from all elaboration of characteristics is taught as a partial definitive meaning, and finally the great wisdom of the ground reality free from elaboration is taught as the complete definitive meaning. These are merely taught separately according to the needs and circumstances. In reality, the intention of all three turnings of the wheel is ultimately one. Just as the great chariots of the past, the ornaments of the world, the noble Nāgārjuna and the brothers Asaṅga, their thoughts were in agreement, and they established the three turnings of the wheel as one intention, so too here, the intention of the scriptures of Je Tsongkhapa and the lineage holder Jamgon Lama Kunga Nyingpo is also the same. Furthermore, regarding the ultimate truth of the form body of the wisdom of the noble ones, because the nature of the non-duality of reality realm and wisdom has not changed from the beginning, it is a constant and unchanging truth. And the phenomena included by the conventional grasping and the grasped are merely manifestations of that ultimate truth, like reflections in a mirror, unborn and without inherent existence from the beginning. Separating these out is what is mainly taught. Therefore, in order for the disciples of the three turnings of the wheel of Dharma to gradually touch the ultimate reality of phenomena, according to their respective intellectual capacities, whether dull, middling, or very sharp, the first turning of the wheel taught that conventional truth is truly existent, just as the function of language is not deceptive, and what appears is merely conventional truth. This is only speaking of truth on the level of conventional truth, and not teaching that it is truly established in the sense of analyzing reality. In the intermediate turning of the wheel, it is taught that all phenomena of samsara and nirvana are without inherent existence in ultimate truth. This is spoken in the sense of analyzing reality, directed at the object to be refuted, the self of phenomena, and how beings cling to characteristics with conceptualization, not that conventional illusion cannot exist at all. And regarding the realm that transcends the scope of conceptualization, the realm of profound wisdom, considering the intellectual capacity of the disciples at that time, it was not made an object of teaching for the time being, so it was not said to exist or not exist. But this is not to say that such a profound realm is determined to be a completely false lie. Therefore, the ultimate intention of all three turnings of the wheel is the ground reality, the ultimate self-arisen wisdom, free from all elaboration, clear light, possessing all aspects, the basis of emptiness, the very essence of the Sugata-garbha. Although through direct or indirect means, it is ultimately the same, due to the temporary differences in the capacities of the disciples, first the conventional common truth of the four noble truths is taught, then the realm free from all elaboration of characteristics is taught as a partial definitive meaning, and finally the great wisdom of the ground reality free from elaboration is taught as the complete definitive meaning. These are merely taught separately according to the needs and circumstances. In reality, the intention of all three turnings of the wheel is ultimately one. Just as the great chariots of the past, the ornaments of the world, the noble Nāgārjuna and the brothers Asaṅga, their thoughts were in agreement, and they established the three turnings of the wheel as one intention, so too here, the intention of the scriptures of Je Tsongkhapa and the lineage holder Jamgon Lama Kunga Nyingpo is also the same.
དེ་ལྟ་བུའི་བཀའ་འཁོར་ལོ་རིམ་པ་གསུམ་པོ་ཡང་དྲང་བ་དང་ངེས་པའི་དོན་གྱིས་བླ་ན་ ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་ཚུལ་གནས་སྐབས་མཐར་ཐུག་གི་ཁྱད་པར་གསལ་བ་སྟོན་པ་མཆོག་ གི་དགོངས་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་པར་འགྲེལ་བའི་ཚུལ་དུ་བཀའ་ལེགས་པར་བསྩལ་པ་ ཡང་། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དོན་དམ་ཡང་དག་འཕགས་ཀྱིས་ འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དང་པོར་ཡུལ་ཝཱ་རཱ་ཎ་སཱི་དྲང་སྲོང་སྨྲ་བ་ རི་དྭགས་ཀྱི་ནགས་སུ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་རྣམས་ལ་འཕགས་ པའི་བདེན་པ་བཞི་རྣམ་པར་བསྟན་པས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ངོ་མཚར་རྨད་དུ་བྱུང་བ་སྔོན་ལྷར་ གྱུར་པའམ་མིར་གྱུར་པ་སུས་ཀྱང་ཆོས་དང་མཐུན་པར་འཇིག་རྟེན་དུ་མ་བསྐོར་བ་གཅིག་ རབ་ཏུ་བསྐོར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་དེ་ཡང་བླ་ན་མཆིས་ པ་སྐབས་མཆིས་པ་དྲང་བའི་དོན་རྩོད་པའི་གཞིའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་ལགས་ལ། བཅོམ་ལྡན་ འདས་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་མཆིས་པ་ཉིད་ལས་བརྩམས། སྐྱེ་བ་མ་མཆིས་པ་དང་ འགག་པ་མ་མཆིས་པ་དང་གཟོད་མ་ནས་ཞི་བ་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་ འདས་པ་ཉིད་ལས་བརྩམས་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་རྣམས་ལ་སྟོང་ 10-47 པ་ཉིད་སྨོས་པའི་རྣམ་པས་ཆེས་ངོ་མཚར་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གཉིས་པ་བསྐོར་ ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་དེ་ཡང་བླ་ན་མཆིས་པ་སྐབས་མཆིས་ པ་དྲང་བའི་དོན་རྩོད་པའི་གཞིའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་ལགས་ཀྱི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་ རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་མཆིས་པ་ཉིད་ལས་བརྩམས། སྐྱེ་བ་མ་མཆིས་པ་ཉིད་དང་འགག་པ་ མ་མཆིས་པ་ཉིད་དང་གཟོད་མ་ནས་ཞི་བ་ཉིད་དང་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་ འདས་པ་ཉིད་ལས་བརྩམས་ནས་ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་རྣམས་ལ་ ལེགས་པར་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཤིན་ཏུ་ངོ་མཚར་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ གསུམ་པ་བསྐོར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་འདི་ནི་བླ་ན་མ་ མཆིས་པ་སྐབས་མ་མཆིས་པ་ངེས་པའི་དོན་ལགས་ཏེ། རྩོད་པའི་གཞིའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་ མ་ལགས་སོ། །ཞེས་འཁོར་ལོ་དང་པོ་བསྐོར་ཡུལ་གྱི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ནི་ཐེག་པ་དམན་པ་ དབང་པོ་རྟུལ་པོའི་རིགས་ཅན་ཀུན་བྱང་གི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཚུལ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གང་ཟག་གི་ བདག་མེད་པ་ལ་རྨོངས་པས་གནས་སྐབས་དེར་དེ་ལུགས་ཀྱི་ཚུལ་ཙམ་རང་གི་ཁམས་དབང་ དང་མཐུན་པར་གསུངས་པ་དུས་སུ་བབ་པས་ན་སྟོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གདུལ་བྱ་དེ་རྣམས་ལ་ཆོས་ ཀྱི་ཚུལ་གཙོ་བོར་དེ་འཚམས་ཤིག་ཉེ་བར་བསྟན་པ་ཡིན་པས་སྤྱིར་ན་སྟོན་པའི་དགོངས་པ་ མཐར་ཐུག་པ་ལ་ལྟོས་ན་འཁོར་ལོ་འདིའི་བརྗོད་བྱ་གཙོ་བོའི
【現代漢語翻譯】 如是的三轉法輪，以正說和不了義，以及無上和非無上的方式，闡明了暫時和究竟的差別。爲了以自己確定的方式解釋佛陀的意圖，佛陀善妙地宣說了這些。然後，菩薩大士真勝義（菩薩名）對薄伽梵（佛陀的尊稱）說道：『薄伽梵，您最初在瓦拉納西（地名）仙人墮處鹿野苑（地名），為那些進入聲聞乘（小乘）的人們，詳細地闡述了四聖諦（苦集滅道），從而轉動了不可思議、前所未有的法輪，無論是先前為天神還是後來轉世為人者，都沒有人能如法地在世間轉動過。薄伽梵，您所轉的法輪，是有上的、有時的、不了義的，是爭論的根源。 薄伽梵，您從諸法（一切事物）的自性不存在出發，從無生、無滅、本來寂靜、自性涅槃出發，為那些進入大乘（大乘）的人們，以宣說空性（佛教哲學概念）的方式，轉動了第二個極其不可思議的法輪。薄伽梵，您所轉的法輪，也是有上的、有時的、不了義的，是爭論的根源。薄伽梵，您從諸法的自性不存在出發，從無生、無滅、本來寂靜、自性涅槃出發，為那些進入一切乘（所有乘）的人們，轉動了具有善妙分別的、極其不可思議的第三個法輪。薄伽梵，您所轉的這個法輪，是無上的、無時的、了義的，不是爭論的根源。』 （總結）初轉法輪所度化的眾生，是小乘根器遲鈍者，他們對總的成佛之因和果，以及特別的人無我（佛教哲學概念）感到迷惑，所以在當時，只是根據他們各自的根性和能力，宣說了相應的法門。因為時機成熟，所以導師（佛陀）才為這些眾生主要宣說了適合他們的法門。總的來說，如果考慮到導師的究竟意圖，那麼這個法輪的主要內容...
【English Translation】 Thus, the three turnings of the Dharma wheel, through definitive and provisional meanings, and supreme and non-supreme ways, clearly demonstrate the distinctions between temporary and ultimate. In order to explain the Buddha's intention in a way that he himself has determined, the Buddha excellently bestowed these teachings. Then, the Bodhisattva Mahasattva True Supreme Meaning (Bodhisattva's name) said to the Bhagavan (the Blessed One, a title for the Buddha): 'Bhagavan, you first, in Varanasi (place name), at the Deer Park of the Rishis Speaking (place name), for those who have entered the Hearer Vehicle (Shravakayana, Hinayana), thoroughly explained the Four Noble Truths (suffering, origin, cessation, path), thus turning a Dharma wheel that was inconceivable and unprecedented, one that no one, whether previously a god or later reborn as a human, had ever turned in accordance with the Dharma in the world. Bhagavan, the Dharma wheel that you turned is supreme, occasional, provisional in meaning, and a source of contention. Bhagavan, you, starting from the non-existence of the essence of all phenomena (dharmas), from the non-arising, non-ceasing, primordially peaceful, and naturally completely liberated nature, for those who have entered the Great Vehicle (Mahayana), turned the second Dharma wheel, which was most inconceivable and unprecedented, in the manner of proclaiming emptiness (shunyata, a Buddhist philosophical concept). Bhagavan, the Dharma wheel that you turned is also supreme, occasional, provisional in meaning, and a source of contention. Bhagavan, you, starting from the non-existence of the essence of all phenomena, from the non-arising, non-ceasing, primordially peaceful, and naturally completely liberated nature, for those who have entered all vehicles (all yanas), turned the third Dharma wheel, which was endowed with excellent distinctions and was exceedingly inconceivable and unprecedented. Bhagavan, this Dharma wheel that you turned is non-supreme, non-occasional, definitive in meaning, and not a source of contention.' (Summary) The beings to be tamed by the first turning of the Dharma wheel are those of inferior capacity and dull faculties, who are confused about the general cause and effect of enlightenment and, in particular, the absence of self in persons (pudgala-nairatmya, a Buddhist philosophical concept). Therefore, at that time, the teachings were spoken in accordance with their respective dispositions and abilities. Because the time was ripe, the Teacher (Buddha) primarily taught those beings the Dharma that was suitable for them. In general, if we consider the ultimate intention of the Teacher, then the main subject of this Dharma wheel...
་དངོས་ཟིན་ལས་དགོངས་པ་བླ་ ན་མཆིས་ཤིང་ད་དུང་སྐབས་གཞན་གྱི་ངེས་དོན་གྱི་གནས་ཀྱང་མཆིས་ལ་འདིའི་དངོས་ཟིན་ ཙམ་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་ཏུ་བཟུང་ན་དེ་ལས་གཞན་དུ་ངེས་པ་དོན་གྱི་གནས་ལུགས་ལ་ དྲང་དུ་ཡོད་པས་ཐེག་པ་དམན་མཆོག་གི་རིམ་པས་རྩོད་གཞིའི་གནས་སུ་གྱུར་པས་དགོངས་ པ་མཐར་ཐུག་མིན་ལ། འཁོར་ལོ་བར་བ་བསྐོར་ཡུལ་གྱི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ནི་ཐེག་ཆེན་དབང་ འབྲིང་གི་རིགས་ཅན་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལ་དཔྱོད་ཚེ་སྤྲོས་མཚན་བདེན་དངོས་སུ་ 10-48 སྣང་བ་འཇུག་པས་དེ་དག་གི་མཚན་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་གཞིལ་བའི་ཆེད་ཁམས་དབང་དེ་ མཐུན་གྱི་སྤྲོས་བྲལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་རྒྱས་པ་དགག་བྱ་བཅད་ཙམ་གྱི་ཆ་ནས་གཙོ་ བོར་བསྟན་པ་ཡིན་པས་དགོངས་པ་ཆེས་མཐར་ཐུག་པ་ངེས་དོན་དབུ་མ་ཟུང་འཇུག་ཆེན་མོ་ ལ་ལྟོས་ན་འདིའི་བསྟན་བྱ་གཙོ་བོའི་དངོས་ཟིན་ཙམ་ལས་དགོངས་པ་བླ་ན་སྐབས་མཆིས་ ཤིང་འདི་ཡང་དྲང་དོན་རྩོད་གཞིའི་གནས་ཡིན་པས་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། འཁོར་ལོ་ཐ་མ་བསྐོར་ཡུལ་གྱི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ནི་ཐེག་ཆེན་དབང་པོ་ཤིན་ཏུ་རྣོ་བ་ངེས་པ་ དོན་གྱི་གནད་ཀུན་རྫོབ་སྤྲོས་པ་ཀུན་བྲལ་གྱི་དབྱིངས་དེ་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ པ་འོད་གསལ་རང་སྣང་གི་སྟོན་འཁོར་སྣོད་བཅུད་ཆེས་ཡ་མཚན་པའི་བཀོད་པ་ཀུན་ནས་ ཕྱོགས་རིས་སུ་མ་སོང་བའི་ནམ་མཁའ་རབ་འབྱམས་མུ་མཐར་ཐུག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ འབྱམས་ཀླས་པ་དུས་ཀུན་འགོག་པ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཚན་མས་སྟོང་པ་དང་རང་བཞིན་ གནས་ལུགས་ཀྱིས་མི་སྟོང་པའི་ཟུང་འཇུག་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་ཡིན་ལུགས་ལ་བློ་མཐུ་ཆེས་ ཁྱད་པར་བའི་སྒོ་ནས་ལེགས་པར་འཇུག་ནུས་པའི་རིགས་ཅན་ཡིན་པས་སྟོན་པ་མཆོག་གིས་ སྐབས་དེའི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་དེ་ལུགས་ལྟར་ཁམས་དབང་དང་མཐུན་པའི་རྒྱུ་ཕ་རོལ་ཏུ་ ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་མཐར་ཐུག་གི་ངེས་དོན་ཟབ་གསང་གི་གནད་ཇི་བཞིན་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ ཕྱིར་མདོ་ཕྱོགས་སུ་ནི་འདི་ལས་མཐར་ཐུག་པ་མེད་པས་འཁོར་ལོ་ཐ་མ་འདིའི་བརྗོད་བྱ་བླ་ སྐབས་མ་མཆིས་པའི་ངེས་པའི་དོན་རྩོད་གཞིར་མ་གྱུར་པའི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ ནོ། ། གཉིས་པ་ཡིན་ལུགས་དེ་ལྟར་དུ་འཐད་པ་སྒྲུབ་པ་ནི། སྤྱིར་འཁོར་ལོ་གསུམ་པོ་ནི་དུས་ སྔ་བར་ཕྱི་གསུམ་གྱི་རིམ་པས་ནི་རྣམ་པ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་འཇོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་འདྲའི་གོ་ རིམ་དུ་མ་ངེས་པར་དཔེར་ན་འཁོར་ལོ་དང་པོའི་མི་རྟག་པ་སྟོན་པའི་མདོ་སོགས་འགའ་རེ་ 10-49 རྒྱལ་བ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་ཁར་གསུངས་པ་དང་། འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་མདོ་ཕལ་བོ་ཆེའི་ལེའུ་ ཤས་ཆེ་བ་ཞིག་བདེན་བཞིའི་ཆོས་འཁོར་མ་བསྐོར་བའི་སྔོན་རྡོ་རྗེ་གདན་དུ་སངས་རྒྱས་མ་ ཐག་ཏུ་ལྷའི་རྒྱལ་པོ་དབང་བསྒྱུར་གྱི་གནས་སུ་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་ཡང་ཡོད་ལ། མདོ་
【現代漢語翻譯】 超越了字面意義，還包含了其他場合的確定含義。如果僅僅將此處的字面意義視為最終的理解，那麼就無法正確理解其深層含義。因此，由於小乘和大乘的層次差異，它成爲了爭論的焦點，因此不是最終的理解。對於第二法輪所教化的對象來說，他們屬於大乘中等根器，在研究諸法的體性時，會執著于虛妄的顯現。爲了破除他們的這種執著，主要闡述了與他們的根器相符的離戲論的空性，僅僅從遮遣的角度來闡述。因此，與究竟的、確定意義的中觀雙運大光明相比，此處的教義僅僅是字面意義，還包含了其他場合的理解，並且這也是一個爭論的焦點，因此不是最終的理解。 對於第三法輪所教化的對象來說，他們屬於大乘中根器最為敏銳者，能夠很好地理解確定意義的關鍵，即世俗的離戲論之法界，也就是勝義諦的一切相，光明自顯的佛土，以及器情世間最奇妙的景象，所有這些都無偏頗地顯現在無邊無際的虛空中，這是無礙的智慧顯現，始終不離空性與非空性的雙運中觀大光明之實相。由於他們具有卓越的智慧，能夠很好地理解這些，因此，導師為這些根器相應的眾生宣講了究竟的波羅蜜多乘的甚深秘密，因此，在經部中，沒有比這更究竟的了。因此，第三法輪所闡述的內容是至高無上的，是確定無疑的，沒有爭論，是最終的理解。 第二，爲了證明這種理解是合理的，一般來說，三法輪的次第並非完全按照時間上的先後順序排列。例如，第一法輪中宣講無常的經典，有些是在佛陀涅槃前宣講的；而第三法輪的《華嚴經》的大部分章節，是在佛陀成佛后，尚未轉動四諦法輪之前，在金剛座上，于自在天王處宣講的。經典...
【English Translation】 It transcends the literal meaning and also contains the definitive meaning of other occasions. If only the literal meaning here is taken as the ultimate understanding, then it is impossible to correctly understand its profound meaning. Therefore, due to the differences in the levels of the Hinayana and Mahayana, it becomes the focus of controversy, and therefore it is not the ultimate understanding. For the beings taught by the second turning of the wheel, they belong to the Mahayana with medium faculties. When studying the nature of all dharmas, they will be attached to the false appearances. In order to break their attachment, the emptiness of non-duality that is in accordance with their faculties is mainly explained, only from the perspective of negation. Therefore, compared with the ultimate and definitive meaning of the Great Madhyamaka Union of Emptiness and Appearance, the teachings here are only literal meanings, and also contain the understanding of other occasions, and this is also a focus of controversy, so it is not the ultimate understanding. For the beings taught by the third turning of the wheel, they belong to the Mahayana with the sharpest faculties, and can well understand the key to the definitive meaning, that is, the phenomenal realm of the conventional truth free from all elaborations, which is the ultimate truth of all aspects, the self-illuminating Buddha-land of luminosity, and the most wonderful scenes of the container and its contents. All these appear impartially in the boundless sky, which is the unobstructed manifestation of wisdom, always inseparable from the union of emptiness and non-emptiness, the Great Madhyamaka of Suchness. Because they have excellent wisdom and can understand these well, the teacher taught these beings with corresponding faculties the profound secrets of the ultimate Paramita Vehicle. Therefore, in the sutras, there is nothing more ultimate than this. Therefore, the content expounded by the third turning of the wheel is supreme, definitive, without controversy, and is the ultimate understanding. Secondly, in order to prove that this understanding is reasonable, generally speaking, the order of the three turnings of the wheel is not completely arranged according to the chronological order. For example, some of the sutras in the first turning of the wheel that preach impermanence were preached before the Buddha's Nirvana; and most of the chapters of the Avatamsaka Sutra of the third turning of the wheel were preached at the Vajra Throne immediately after the Buddha's enlightenment, before the turning of the Four Noble Truths, in the realm of the King of Gods. Sutra...
སྡེ་མྱང་ འདས་ལྟ་བུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་ཁར་གསུངས་པ་སོགས་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་མདོ་སྡེ་རྣམས་ དུས་གོ་རིམ་མ་ངེས་པ་སྣ་ཚོགས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་འདིར་ནི་བརྗོད་བྱའི་དོན་གྱི་གོ་རིམ་ གྱི་སྒོ་ནས་འཁོར་ལོ་གསུམ་ལེགས་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ། བཀའ་དང་པོས་གང་ཟག་གི་ བདག་མེད་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་བདེན་བཞིའི་གནས་ལུགས་བསྟན་པ་དང་། བཀའ་བར་བས་ ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཀུན་བདེན་པས་སྟོང་པའི་སྤྲོས་བྲལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གཙོ་བོར་གྱུར་ པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་རྒྱ་ཆེ་བའི་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་བཅས་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་དང་། བཀའ་ཐ་མས་ ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་རང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་ཞིང་དོན་དམ་གཞི་དབྱིངས་རྣམ་པ་ཐམས་ ཅད་པ་དེ་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་སུ་བདེན་ཕྱིར་རང་གི་ངོ་བོ་མི་སྟོང་ཞིང་ཅང་མེད་མ་ཡིན་ པར་ཡེ་ནས་ནམ་ཡང་འགྱུར་མེད་དུ་ཡོད་པ་ལ་གཞན་ཀུན་རྫོབ་སྤྲོས་ཚོགས་ཀྱི་མཚན་མས་ དུས་ཀུན་ཏུ་ངེས་པར་གོས་མ་མྱོང་བའི་ཚུལ་ལེགས་པར་སོ་སོར་ཕྱེས་ནས་བརྫུན་པ་དང་ བདེན་པའི་ཁྱད་པར་གསལ་བར་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་བརྗོད་བྱའི་གོ་རིམ་མི་འདྲ་བ་དེ་ལུགས་ ཀྱི་ཚུལ་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་འཁོར་གསུམ་གྱི་དོན་འཇོག་ཚུལ་འདི་ནི་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་ རང་ཉིད་ཀྱིས་བཀྲལ་བ་ལྟར་གྱི་ལུགས་བཟང་བླ་ན་མེད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག་གིས་ འདི་སྙམ་སྟེ། བཀའ་དང་པོས་ཆོས་ཀུན་ཚུགས་ཐུབ་ཏུ་བསྟན་པ་དང་། བར་བས་ཆོས་ཀུན་ བདེན་མེད་དུ་བསྟན་པས་དང་པོ་ལྟར་ན་གཞི་དབྱིངས་མ་ཟད་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་གྲུབ་ དང་། བར་བ་ལྟར་ན་གཞི་དབྱིངས་དང་བཅས་པའི་བདེན་པ་གཉིས་བསྡུས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ ཅད་བདེན་མེད་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ཐ་མས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་མེད་དང་དོན་དམ་བདེན་པར་ཡོད་ 10-50 པའི་ཚུལ་དུ་གསུངས་པའང་བཀའ་དང་པོ་བར་བ་གཉིས་དང་དངོས་སུ་འགལ་བར་འགྱུར་རོ་ ཞེ་ན། འདི་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། བཀའ་དང་པོར་ནི་གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་གདུལ་བྱའི་དབང་ གིས་ཀུན་རྫོབ་འདི་ལྟར་སྣང་བ་ཙམ་ལ་དགོངས་ནས་བདེན་དངོས་ཡོད་ཡོད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ གསུངས་པ་མ་གཏོགས་ཆོས་ཀྱི་ཡིན་ལུགས་དངོས་ནི་བཀའ་ཐ་མས་བསྟན་པ་ལྟར་གནས་ པས་ཡིན་ལུགས་དངོས་དེ་སྐབས་དེར་སྟོན་པའི་སྐབས་སུ་མ་བབ་ཀྱང་རིམ་གྱིས་དེར་དཀྲི་ བའི་ཆེད་ཐོག་མར་གདུལ་བྱ་དེ་དག་གི་བློར་ཤོང་ཙམ་གྱི་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་དེ་ཙམ་ཞིག་བསྟན་ པར་ཟད་ཀྱི་དོན་མཐར་ཐུག་པ་མཐའ་གཉིས་སྤངས་པའི་དབུ་མ་ཁོ་ནར་ངེས་པའི་ཚུལ་ཀ་ཏྱ་ ཡ་ན་ལ་གདམས་པའི་མདོར། ཀ་ཏྱ་ཡ་ན་གང་གི་ཕྱིར། འཇིག་རྟེན་འདི་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དང་ མེད་པ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ཏེ། དེས་ན་སྐྱེ་བ་དང་རྒ་བ་དང་ན་བ་དང་འཆི་བ་དང་། མྱ་ ངན་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བ་དང་འཁྲུགས་པ་དག་ལས་ ཡོངས་སུ་གྲོལ་བར་མི་འག
【現代漢語翻譯】 སྡེ་མྱང་ (Demyang)： 由於如來佛在涅槃之際所說的三轉法輪（指佛陀的三次重要教法）的經文，其時間順序並不確定，因此，這裡按照所表達的意義的順序來妥善安排三轉法輪。初轉法輪主要闡述了人無我的真諦，即四聖諦的實相；二轉法輪則詳細闡述了以空性為核心的法無我，即一切世俗之法皆空無自性的離戲論，以及大乘廣大的行持；三轉法輪則清晰地揭示了世俗之法各自的本性皆空，而勝義諦的基界（指一切現象的終極實相）具備一切功德，因此其自性非空，並非一無所有，而是本初以來就恒常不變的存在，並且從未被其他世俗戲論的表象所染污，從而明確區分了虛假與真實的差別。這種基於意義順序來安排三轉法輪的方式，堪稱是如來佛親自闡釋的至高無上的正理。 有些人認為：初轉法輪宣講一切法皆有自性，二轉法輪宣講一切法皆無自性。按照初轉法輪的觀點，不僅是基界，一切法都真實存在；而按照二轉法輪的觀點，包括基界在內的所有二諦之法都僅僅是無自性。那麼，三轉法輪所說的世俗諦無自性、勝義諦真實存在的觀點，就與初轉法輪和二轉法輪直接矛盾了。 對此，需要說明的是：初轉法輪如前所述，是考慮到所化眾生的根器，而針對他們所見的世俗表象，以『真實存在』的方式進行宣講。但法的真實狀態，正如三轉法輪所揭示的那樣。當時並非不適合宣講法的真實狀態，而是爲了逐步引導他們，首先宣講那些與所化眾生的理解力相符的法，這僅僅是爲了最終引導他們證悟遠離二邊的中觀正道。《迦旃延教誡經》中說：『迦旃延，因為這個世界執著于有和無，所以無法從生、老、病、死、悲傷、哭泣、痛苦、不適和混亂中解脫。』（藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思）
【English Translation】 Demyang: Because the sutras of the three turnings of the Dharma wheel (referring to the Buddha's three important teachings) spoken by the Buddha at the time of Nirvana do not have a definite chronological order, here, the three turnings of the Dharma wheel are properly arranged according to the order of the meanings expressed. The first turning of the Dharma wheel mainly explains the truth of the selflessness of the person, that is, the reality of the Four Noble Truths; the second turning of the Dharma wheel elaborates on the selflessness of phenomena centered on emptiness, that is, the absence of inherent existence of all worldly dharmas, as well as the vast conduct of the Mahayana; the third turning of the Dharma wheel clearly reveals that the individual nature of worldly dharmas is empty, and the ultimate reality of the base-element (referring to the ultimate reality of all phenomena) possesses all qualities, so its nature is not empty, not non-existent, but has always been constant and unchanging from the beginning, and has never been contaminated by the appearances of other worldly phenomena, thus clearly distinguishing the difference between falsehood and truth. This way of arranging the three turnings of the Dharma wheel based on the order of meaning can be said to be the supreme and excellent principle personally explained by the Buddha. Some people think that the first turning of the Dharma wheel proclaims that all dharmas have inherent existence, and the second turning of the Dharma wheel proclaims that all dharmas have no inherent existence. According to the view of the first turning of the Dharma wheel, not only the base-element, but all dharmas truly exist; and according to the view of the second turning of the Dharma wheel, all the two truths, including the base-element, are merely without inherent existence. Then, the view of the third turning of the Dharma wheel that the conventional truth is without inherent existence and the ultimate truth truly exists directly contradicts the first and second turnings of the Dharma wheel. In response, it should be explained that the first turning of the Dharma wheel, as mentioned above, is based on the capacity of the disciples and speaks of the worldly appearances they see in a way that is 'truly existent'. However, the true state of the Dharma is as revealed by the third turning of the Dharma wheel. It was not that it was not appropriate to speak of the true state of the Dharma at that time, but in order to gradually guide them, first speaking of the Dharma that is in accordance with the understanding of the disciples, which is only to ultimately guide them to realize the Middle Way that is free from extremes. The Katyayanavavada Sutra says: 'Katyayana, because this world is attached to existence and non-existence, it cannot be liberated from birth, old age, sickness, death, sorrow, lamentation, pain, discomfort, and confusion.' (藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思)
ྱུར། འགྲོ་བ་ལྔའི་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བར་མི་འགྱུར། ཞེས་སོགས་ ཀྱིས་ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་བྲལ་བའི་རྣམ་གྲངས་དང་རྣམ་ གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དབུ་མའི་གནས་ལུགས་རིམ་གྱིས་མ་རྟོགས་ན་འཁོར་བ་ཕྲ་རགས་ལས་ མི་གྲོལ་བར་དོན་གྱིས་བསྟན་པར་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་བཞེད་པ་ལྟར་ཡིན་པས་འཁོར་ ལོ་དང་པོའི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་ནི་བར་ཐའི་དགོངས་པའི་སྤྲོས་བྲལ་དབྱིངས་རྣམ་ཀུན་པ་ ཉིད་ལས་གཞན་དུ་འོས་མེད་ལ། དངོས་བསྟན་ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་གསུངས་པའང་ཀུན་ རྫོབ་སྣང་ཙམ་པ་ལ་དགོས་དབང་གིས་དེ་ལྟར་གསུངས་ཀྱི་དོན་གྱི་ཡིན་ལུགས་ལ་ཐ་མའི་ དགོངས་པ་དང་འགལ་བ་མེད་ཅིང་། བཀའ་བར་བར་ཐམས་ཅད་མེད་པར་གསུངས་པའང་ ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་བདེན་དངོས་འགོག་པ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་གཞི་ དབྱིངས་ཉིད་གཤིས་ལུགས་སུ་བདེན་པ་དེ་འགོག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཚུལ་ཡང་། བྱམས་ཞུས་ཀྱི་ 10-51 ལེའུ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བྱམས་པ་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། བྱམས་པ་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་གཟུགས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྫས་མེད་པར་བལྟའོ། །རྣམ་ པར་བརྟགས་པའི་གཟུགས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རྫས་ ཡོད་པར་ལྟའི་རང་དབང་དུ་འཇུག་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ རྫས་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་རྫས་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ཡིན་པར་ བལྟའོ། །ཞེས་སོགས་གོང་འོག་ཅི་རིགས་ཀྱིས་མཚན་ཉིད་གསུམ་གཏན་ལ་ཕབ་པས་ གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཀུན་བཏགས་རྣམས་རྫས་མེད་རྟོག་བཏགས་དང་གཞན་དབང་རྣམས་ ཀུན་རྫོབ་སྣང་ཙམ་གྱི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་དང་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་གནས་ལུགས་ཆོས་ཉིད་ནི་ ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྤྲོས་པ་གང་ཡང་མེད་པའི་དོན་དམ་ངེས་པ་དོན་གྱི་ཡིན་ལུགས་སུ་གཏན་ལ་ ལེགས་པར་ཕབ་པས་གཞི་དབྱིངས་བདེན་པ་ཉིད་འགོག་པ་མ་ཡིན་པར་གྲུབ་ལ། དེས་ན་ བཀའ་བར་བ་འདིས་ཀྱང་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་སྤྲོས་ བྲལ་དུ་རྒྱས་པར་སྐབས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་དེ་ངོར་ཙམ་དུ་གསུངས་ཀྱང་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་པ་ ནི་བདེན་པ་བཀག་པའི་མེད་དགག་གི་སྟོང་རྐྱང་ཙམ་དུ་མ་ཟད་པར་སྟོང་གཞི་གནས་ལུགས་ རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ཚུལ་དུ་ངེས་པར་ཡོད་ནའང་དགོས་དབང་གིས་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ཆ་ནས་ གཙོར་བསྟན་བྱས་པ་ཙམ་ལས་དོན་གྱི་དགོངས་པ་དངོས་ནི་ཐ་མའི་དགོངས་པ་དང་གཉིས་ སུ་མེད་པས་བར་ཐ་གཉིས་དགོངས་པ་ཡང་མི་འགལ་ལོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་དག་གི་ཕྱིར་ན་ འཁོར་ལོ་དང་པོའི་བརྗོད་བྱ་བདེན་གྲུབ་དང་བར་བའི་བརྗོད་བྱ་བདེན་མེད་ཁོ་ནར་ངེས་པ་ ནི་རང་ལུགས་ལ་མ་ཡིན་པས་འཁོར་ལོ་ཐོག་བར་གཉིས་དང་འདིར་འགལ་བའི་ཉེས་པ་མེད་ དོ། །ཡང་ཁ་ཅིག་ན་རེ། བཀ
【現代漢語翻譯】 此外，如果不能逐漸領悟共同和非共同的、遠離常斷二邊的名相和非名相的中觀實相，就無法從粗細輪迴中解脫出來。正如聖者龍樹（Nāgārjuna）所認為的那樣，這實際上表明瞭這一點。因此，初轉法輪（Dharmacakra）的究竟密意，只能是遠離戲論的法界（dharmadhātu），即一切種智（sarvākārajñāna），別無其他。佛陀宣說一切事物存在，也是爲了應付世俗顯現的需要，實際上與究竟密意並不矛盾。佛陀宣說一切事物不存在，是爲了破除世俗諦所攝的一切法之真實性，但並非否定勝義諦的自性。正如《慈氏請問經》（ Maitreya-paripṛcchā-sūtra）第10-51品中所說： 世尊（Bhagavān）對慈氏菩薩（Maitreya Bodhisattva）說：『慈氏，對於遍計所執相（parikalpita-lakṣaṇa）的色（rūpa），應視其為無實（dravya）。對於依他起相（paratantra-lakṣaṇa）的色，應視其為有實，因為分別（vikalpa）的實性存在，但它不是自在的。對於圓成實相（pariniṣpanna-lakṣaṇa）的色，既非無實也非有實，應視其為勝義諦（paramārtha-satya）所顯現。』 通過以上經文，可以確定三種自性（trisvabhāva）：遍計所執如色等是無實的分別假立；依他起是世俗顯現，具有作用；圓成實的實相法性（dharmatā），是沒有任何世俗戲論的勝義諦，是究竟的實相。因此，並非否定了作為基礎的法界真如（dharmadhātu-tathatā）。由此可見，中轉法輪（Dharmacakra）主要闡述的是世俗諦的一切法皆是無實、遠離戲論，這只是針對當時的受教者而言，其究竟密意並非僅僅是否定真實的斷滅空（meddgag），而是空性的基礎，即實相以一切種智的方式存在，雖然爲了需要而主要闡述了遠離戲論的一面，但其真實的密意與後轉法輪（Dharmacakra）並無二致，因此中轉法輪和後轉法輪的密意並不矛盾。基於這些理由，認為初轉法輪所闡述的是實有，而中轉法輪所闡述的是實無，這並非我宗的觀點，因此初轉法輪和中轉法輪之間不存在矛盾。』 又有人說：『佛陀的聖言……』
【English Translation】 Furthermore, if one cannot gradually realize the common and uncommon, the Madhyamaka (Middle Way) reality that is free from the extremes of permanence and annihilation, both in terms of names and concepts and beyond them, one cannot be liberated from the gross and subtle cycles of existence (saṃsāra). As the noble Nāgārjuna considers, this actually demonstrates this point. Therefore, the ultimate intention of the first turning of the wheel of Dharma (Dharmacakra) can only be the dharmadhātu (realm of reality) free from elaboration, which is the sarvākārajñāna (all-knowing wisdom), and nothing else. The Buddha's statement that all things exist is also due to the needs of conventional appearance, and in reality, it does not contradict the ultimate intention. The Buddha's statement that all things do not exist is to negate the reality of all dharmas included in the conventional truth, but it does not negate the true nature of the ultimate ground. As it is said in the Maitreya-paripṛcchā-sūtra (Questions of Maitreya) chapter 10-51: The Bhagavan (Blessed One) said to the Bodhisattva Maitreya: 'Maitreya, whatever is the form (rūpa) of the parikalpita-lakṣaṇa (imputed nature), it should be seen as without substance (dravya). Whatever is the form of the paratantra-lakṣaṇa (dependent nature), it should be seen as having substance, because the substance of vikalpa (conceptualization) exists, but it is not independent. Whatever is the form of the pariniṣpanna-lakṣaṇa (perfected nature), it is neither without substance nor with substance, it should be seen as being distinguished by the paramārtha-satya (ultimate truth).' Through the above scriptures, the three natures (trisvabhāva) can be determined: the parikalpita (imputed) such as form is an unreal conceptual fabrication; the paratantra (dependent) is a conventional appearance that has function; the pariniṣpanna (perfected) nature of reality (dharmatā) is the ultimate truth without any conventional elaboration, which is the ultimate reality. Therefore, it is not denying the tathatā (suchness) of the dharmadhātu (realm of reality) as the basis. From this, it can be seen that the second turning of the wheel of Dharma (Dharmacakra) mainly elaborates that all dharmas of the conventional truth are unreal and free from elaboration. This is only for the sake of the disciples at that time, but its ultimate intention is not merely the negation of reality (meddgag), but the basis of emptiness, that is, reality exists in the form of all-knowing wisdom, although the aspect of freedom from elaboration is mainly emphasized for the sake of need, but the actual intention is no different from the final intention, so the intentions of the second and final are not contradictory. Based on these reasons, the view that the first turning of the wheel of Dharma (Dharmacakra) expounds reality and the second turning expounds non-reality is not our own view, so there is no contradiction between the first and second turnings. Again, some say: 'The sacred words of the Buddha...'
འ་དང་པོའི་གདུལ་བྱ་ཐེག་དམན་འབའ་ཞིག་དང་བར་བའི་ གདུལ་བྱ་ཐེག་ཆེན་འབའ་ཞིག་དང་ཐ་མའི་གདུལ་བྱ་ཐེག་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཡིན་པས་བར་བ་ 10-52 ངེས་དོན་དང་ཐོག་མཐའ་གཉིས་དྲང་དོན་ཡིན་ཕྱིར་འཁོར་ལོ་ཐ་མ་ངེས་དོན་ཡིན་པ་མི་ འཐད་དོ། །ཟེར་ན། དེ་ལ་སྤྱིར་དྲང་ངེས་འཇོག་ཚུལ་ལ་གྲུབ་མཐའི་དབང་གིས་དུ་མ་ཡོད་ ཀྱང་འདིར་རང་ལུགས་ལ་ནི། བློ་གྲོས་མི་བཟད་པ་བསྟན་པའི་མདོར། མདོ་སྡེ་གང་དག་ཀུན་ རྫོབ་སྒྲུབ་པར་བསྟན་པ་དེ་ནི་དྲང་བའི་དོན་ཞེས་བྱའོ། །མདོ་སྡེ་གང་དག་དོན་དམ་སྒྲུབ་པར་ བསྟན་པ་དེ་དག་ནི་ངེས་པའི་དོན་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་གནས་ལུགས་མཆོག་ལ་འདྲེན་ པའི་ལམ་སྟེགས་སུ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་སྟོན་པ་དྲང་དོན་དང་། དོན་དམ་པའི་གནས་ལུགས་ སྟོན་པ་ལ་ངེས་པའི་དོན་ཞེས་བྱ་བའང་སྤྱིར་ཡིན་མོད་ཀྱང་ཁྱད་པར་མྱང་འདས་ལས། གང་ ཞིག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་མི་རྟག་གོ །འགྱུར་ཞིང་འཕོ་བའོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་བཀྲི་བའི་དོན་ ཏོ། །གང་ཞིག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྟག་པའོ། །མི་འགྱུར་མི་འཕོ་བ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་ངེས་ པའི་དོན་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་དོན་དམ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་རྟག་ པའི་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་ངེས་དོན་དང་། དེ་དེ་ལས་ལོག་པའི་མི་རྟག་ཅིང་འགྱུར་བའི་ཆོས་གང་ དག་ནི་དྲང་དོན་དུ་གསུངས་པ་དང་མཐུན་པར་གཞི་དབྱིངས་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམ་ པ་ཐམས་ཅད་པ་དེ་ངེས་པའི་དོན་དང་གཞན་ཀུན་རྫོབ་འགྱུར་བག་གི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ནི་ དྲང་བའི་དོན་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་ན་བརྗོད་བྱ་དེ་མཐུན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཚུལ་གཙོ་བོ་དང་པོའི་ བརྗོད་བྱ་དང་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་གྱི་ཚུལ་གཙོ་བོ་བར་བའི་བརྗོད་བྱ་དང་རྣམ་གྲངས་ མིན་པའི་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་པ་གསལ་བར་གཙོ་བོ་ཐ་མའི་བརྗོད་བྱར་བྱས་པས་འཁོར་ལོ་ གསུམ་པོ་རིམ་པར་བརྗོད་བྱ་སྤྱི་ལ་བསམ་ན་དྲང་བའི་དོན་དང་གནས་སྐབས་ཀྱི་ངེས་དོན་ དང་མཐར་ཐུག་གི་ངེས་པའི་དོན་གཙོ་བོར་བརྗོད་བྱར་བྱེད་པའི་ཆ་ནས་དེ་ལུགས་སུ་དྲང་ ངེས་ཀྱི་མདོར་འཇོག་པ་ཡིན་གྱི་བརྗོད་བྱའི་དོན་གྱི་མཐར་ཐུག་དྲང་དོན་ཡིན་པ་མི་རུང་ཞིང་། གདུལ་བྱ་ངེས་དོན་ལ་ཁྲིད་ཟིན་པའི་འོག་ཏུ་སླར་ཡང་དྲང་དོན་ལ་བཀྲི་བའང་འཁྲིད་ཚུལ་ཇི་ 10-53 བཞིན་ལེགས་པ་མ་ཡིན་པས་འཁོར་ལོ་ཐོག་མཐའ་དྲང་དོན་དང་བར་བ་ངེས་དོན་དུ་བྱེད་ པའི་ཚུལ་དེ་རང་ལུགས་སུ་འདོད་པ་མིན་ལ། གཞན་ཡང་ལང་གཤེགས་ཀྱི་མདོར། བདག་ཏུ་ རྟོག་པར་གྱུར་ན་མི་རུང་ཞེས། །འདི་ནི་བྱིས་པ་རྣམས་ལ་ངས་མ་བསྟན། །ཞེས་འཁོར་ལོ་ བར་བས་རྒྱུད་མ་སྦྱངས་པ་ལ་དོན་དམ་གྱི་དབྱིངས་དེ་བདེན་པར་བསྟན་ན་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ འབྱུང་ཉེན་ཡོད་པས་ཚུལ་དེ་བསྟན་བྱའི་སྣོད་དུ་མ་གྱུར་པར་གསུངས་པས་ཀྱང་ཟབ་མོ་ རྟོགས་དཀའ་
【現代漢語翻譯】 有人說：『最初的所化眾生只是小乘根器，中間的所化眾生只是大乘根器，最後的所化眾生是各種根器。因此，中間是究竟真實義，而初末是引導義，所以說最後的法輪是究竟真實義是不合理的。』 對此，一般來說，安立引導義和究竟真實義的方式因宗派而異。但在我宗，如《顯無盡慧經》所說：『凡是宣說世俗諦的經典，都稱為引導義；凡是宣說勝義諦的經典，都稱為究竟真實義。』 如同將世俗諦作為引導眾生趨入殊勝實相之道的階梯是引導義，而宣說勝義諦實相是究竟真實義一樣，這雖然是一般的說法，但特別是在《涅槃經》中說：『如果有人說如來是無常的，會變化和轉移的，這是引導義；如果有人說如來是常恒的，不變異不轉移的，這是究竟真實義。』 如同勝義諦的如來，本體與果位無別，是常恒之理，這是究竟真實義；與此相反的，凡是無常和變化的法，都是引導義。與此相符，本體法界勝義諦的圓滿佛陀是究竟真實義，而其他一切世俗變化的顯現都是引導義。這樣看來，所詮釋的主要內容是符合世俗諦的最初法輪的所詮釋，以及以不同方式詮釋勝義諦的主要內容是中間法輪的所詮釋，還有明確闡述無差別究竟真實義的主要內容是最後法輪的所詮釋。因此，如果從整體上考慮這三個法輪的所詮釋，那麼從主要詮釋引導義、暫時的究竟真實義和最終的究竟真實義的角度來看，這樣安立引導義和究竟真實義是合理的。但所詮釋的最終意義是引導義是不允許的。 如果將已經引導至究竟真實義的所化眾生，再次引導至引導義，也不是很好的引導方式。因此，我宗不認為初末法輪是引導義，中間法輪是究竟真實義。此外，《楞伽經》中說：『如果執著於我，那是不允許的，我沒有為孩子們宣說這個。』 因為如果中間法輪向沒有調伏自相續的人宣說勝義諦的法界，就有可能產生我執，所以經中說這種方式不適合作為所化之器，這也說明了甚深之法難以證悟。
【English Translation】 Someone says: 'The initial disciples were only of the Lesser Vehicle, the intermediate disciples were only of the Great Vehicle, and the final disciples were of various vehicles. Therefore, the intermediate is the definitive meaning, while the initial and final are the provisional meaning, so it is unreasonable to say that the final turning of the wheel is the definitive meaning.' In response, generally, the way to establish provisional and definitive meanings varies depending on the philosophical school. But in our own system, as stated in the Sutra Unraveling of Inexhaustible Intelligence: 'Those sutras that teach the establishment of conventional truth are called provisional meaning; those sutras that teach the establishment of ultimate truth are called definitive meaning.' Just as teaching conventional truth as a stepping stone to lead beings to the supreme reality is provisional meaning, and teaching the ultimate reality is definitive meaning, although this is a general statement, especially in the Nirvana Sutra it says: 'If someone says that the Tathagata is impermanent, changing, and transforming, that is provisional meaning; if someone says that the Tathagata is permanent, unchanging, and non-transforming, that is definitive meaning.' Just as the ultimate truth of the Tathagata, the essence and fruition being inseparable, is the principle of permanence, which is the definitive meaning; and whatever dharmas are impermanent and changing, which are contrary to this, are provisional meaning. In accordance with this, the completely enlightened Buddha of the ultimate truth of the essence of reality is the definitive meaning, and all other appearances of conventional changing are provisional meaning. Thus, the main content expressed is in accordance with the conventional truth of the initial turning of the wheel, and the main content expressed in different ways of the ultimate truth is the intermediate turning of the wheel, and the main content expressed clearly elucidates the ultimate definitive meaning of non-differentiation in the final turning of the wheel. Therefore, if we consider the content expressed in these three turnings of the wheel in general, then from the perspective of mainly expressing the provisional meaning, the temporary definitive meaning, and the ultimate definitive meaning, it is reasonable to establish provisional and definitive meanings in this way. But it is not permissible for the ultimate meaning expressed to be provisional meaning. If one were to lead disciples who have already been led to the definitive meaning back to the provisional meaning, that would not be a good way of leading. Therefore, our school does not accept the view that the initial and final turnings of the wheel are provisional meaning, and the intermediate turning of the wheel is definitive meaning. Furthermore, in the Lankavatara Sutra it says: 'If one clings to a self, that is not permissible; I have not taught this to children.' Because if the intermediate turning of the wheel teaches the ultimate truth of the essence of reality to those whose minds have not been tamed, there is a danger of arising self-grasping, so the sutra says that this method is not suitable as a vessel for teaching, which also shows that the profound dharma is difficult to realize.
བའི་གནས་མཐར་ཐུག་པ་ནི་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་བསྟན་བྱ་ཉིད་དུ་གྲུབ་བོ། །དེས་ ན་དགོངས་འགྲེལ་དུ་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་གདུལ་བྱ་ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་ པ་ཞེས་གསུངས་པའང་ཐེག་པ་མཐའ་དག་ལ་ཞུགས་པས་རྒྱུད་སྦྱངས་ཟིན་པའི་བྱང་སེམས་ དབང་རྣོན་ཤིན་ཏུ་སྨིན་པ་རྣམས་ལ་གོ་བར་བྱ་དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་འཁོར་ལོ་གསུམ་པོ་ དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་པ་ནི་གོང་དུ་བཤད་པ་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་གཞོལ་བ་ཡིན་ནའང་ རང་རང་གི་བསྟན་བྱའི་གཙོ་བོའི་ཚུལ་སོ་སོར་ཡོད་ཅིང་། དེ་ལ་ཡང་ཕྱོགས་རེའི་ཆ་ནས་ མཐུན་ཤས་ཆེ་མི་ཆེའི་ཚུལ་ཡོད་དེ། འཁོར་ལོ་དང་པོ་དང་བར་བ་གཉིས་ཕྱོགས་རེའི་ཆ་ནས་ མཐུན་ཤས་ཆེ་བ་གང་ཞིག འཁོར་ལོ་དང་པོ་དང་ཐ་མ་གཉིས་དེ་འདྲ་ཡང་མཐུན་ཤས་མི་ཆེ་ བར་ཁྱད་ཐང་ཆེན་པོ་ཡོད་པའི་ཚུལ་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། དང་པོ་གཉིས་ཆར་དུ་ སྣང་བ་སེམས་སུ་མ་གསུངས་པ་དང་། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་མ་བཤད་པ་དང་། ཆོས་ལྔ་ རང་བཞིན་གསུམ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་དང་པོ་ནས་གཏན་ནས་མ་བཤད་ཅིང་། བར་ བ་ནས་ཀྱང་རྒྱས་པར་མ་བྱུང་བ་དང་། གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཐ་མའི་བསྟན་བྱ་ འདི་ལྟ་བུ་ནི་གཉིས་ཆར་ནས་མ་བཤད་པ་སོགས་ཀྱི་ཆ་ནས་མཐུན་ཤས་ཆེ་བ་ཡིན་ལ། འཁོར་ལོ་ཐ་མ་ལས་ནི་སྣང་བ་སེམས་སུ་གསུངས་ཤིང་། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ཆོས་ལྔ་ རང་བཞིན་གསུམ་རྒྱས་པར་བསྟན་ཅིང་། ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱི་འདོད་པ་ལྟར་ཕྱི་དོན་མེད་པ་ 10-54 དང་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་གཏན་ནས་མི་འདོད་པའི་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ གསུངས་པ་སོགས་ཀྱིས་ཁྱད་ཐང་ཆེ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་འདིས་ཀྱང་འཁོར་ལོ་ཐོག་མཐའ་ གཉིས་དྲང་དོན་དུ་མི་མཐུན་པ་ཤེས་ནུས་ལ། འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་བརྗོད་བྱ་ཕྱོགས་རེ་ལ་ བསམ་ན་དང་པོ་བར་བ་གཉིས་དྲང་དོན་དང་ཐ་མ་ངེས་དོན་དུ་འཇོག་ཚུལ་ཡང་ཡོད་དེ། དང་ པོས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་བཞིའི་ཕྱོགས་དང་བར་བས་ཀུན་རྫོབ་ཆར་གཏོགས་ཀྱི་སྟོང་ཙམ་དང་ ཐ་མས་དོན་དམ་གནས་ལུགས་ཀྱི་ཕྱོགས་བརྗོད་བྱར་བྱས་པ་ཙམ་གྱི་ཆ་ནས་དང་པོ་གཉིས་ དྲང་དོན་དང་ཐ་མ་ངེས་དོན་དུ་ཁས་བླངས་ཀྱང་དོན་ལ་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ ཅིག་བཀའ་ཐ་མ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་དགོངས་འགྲེལ་ཡང་སེམས་ཙམ་གྱི་མདོ་ཙམ་ལས་དབུ་ མའི་མདོ་ཡིན་པ་མི་འཐད་དེ། བཀའ་ཐ་མ་སྙིང་པོའི་མདོ་སོགས་སྤྱིས་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ བདེན་གྲུབ་དང་། དགོངས་འགྲེལ་ལས་མཚན་ཉིད་གསུམ་གྱིས་ཆོས་ཀུན་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལ་སྙིང་པོའི་མདོ་སོགས་བཀའ་ཐ་མའི་མདོ་མཆོག་རྣམས་ཆོས་ ཅན། ཁྱོད་དག་སྤྱིས་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་བསྟན་པ་ཙམ་གྱིས་དངོས་སྨྲའི་ སེམས་ཙམ་པའི་རང་ལུགས་སུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཐ་མའི་བསྟན་དོན་གྱི་ཡེ་ཤེས་བདེན་གྲུབ་
【現代漢語翻譯】 因此，最終的歸宿是最後法輪所要揭示的內容。因此，《解深密經》（Gongdrel，解釋甚深意義的經）中說，『最後法輪的所化眾生真實地進入了一切乘』，這應理解為，進入一切乘，已經修習了相續的根器敏銳、極其成熟的菩薩們。這樣，三個法輪的究竟密意雖然如上所述趨向於一致，但各自所要揭示的主要內容卻各有不同。而且，在某一方面，也存在著相似程度大小的情況。第一法輪和第二法輪在某一方面相似程度較大，而第一法輪和第三法輪在這方面相似程度不大，存在著很大的差異。之所以這樣，是因為在前兩個法輪中，沒有宣說顯現為心，沒有講述八識，也沒有從一開始就完全沒有講述五法、三自性等的分類，即使在第二法輪中也沒有詳細闡述，而且像這種無二取（Gzungdzin，能取和所取）的智慧，是最後法輪所要揭示的內容，在前兩個法輪中都沒有講述，等等，在這些方面相似程度較大。而第三法輪中，宣說了顯現為心，詳細闡述了八識、五法、三自性，按照聲聞（Nhenthö，小乘佛教徒）的觀點，外境不存在，並且宣說了聲聞們根本不接受的無二智慧是真實存在的，等等，這些方面存在著很大的差異。通過這種方式，也能理解最初和最後的兩個法輪在意義上是不一致的。如果從三個法輪所表達的某一方面來考慮，那麼可以將最初和第二法輪視為不了義，而將最後法輪視爲了義。因為最初法輪表達了世俗諦四諦的方面，第二法輪表達了屬於世俗諦範疇的空性，而最後法輪表達了勝義諦實相的方面，僅僅從表達這些內容方面來說，即使承認前兩個法輪是不了義，而最後法輪是了義，實際上也沒有矛盾。還有人認為，最後的佛語，特別是《解深密經》，也僅僅是唯識宗的經典，而不是中觀宗的經典。因為最後的佛語，如《心經》等，普遍地宣說了無二智慧是真實存在的，並且《解深密經》中通過三自性來確定一切法，等等。對於這種觀點，可以這樣回答：《心經》等最後的佛語中的殊勝經典，僅僅因為普遍地宣說了無二智慧是真實存在的，並不會因此就變成主張外境實有的唯識宗的自宗，因為最後法輪所要揭示的智慧是真實存在的 Therefore, the ultimate destination is what the final turning of the wheel reveals. Thus, it is said in the 'Sandhinirmocana Sutra' (Gongdrel, Sutra Explaining the Profound Meaning), 'The beings to be tamed by the final turning of the wheel truly enter all vehicles.' This should be understood as referring to Bodhisattvas with sharp faculties and extremely mature minds who have entered all vehicles and have already trained their continuums. Thus, although the ultimate intentions of the three turnings of the wheel tend to be the same as described above, each has its own distinct main points to be revealed. Moreover, in certain aspects, there are varying degrees of similarity. The first and second turnings of the wheel are more similar in certain aspects, while the first and third turnings are not as similar and have significant differences. This is because in the first two turnings, the appearance as mind is not taught, the eight consciousnesses are not explained, and the classifications of the five dharmas and three natures are not mentioned at all from the beginning. Even in the second turning, they are not elaborated upon. Furthermore, the wisdom of non-duality (Gzungdzin, grasper and grasped), which is to be revealed in the final turning, is not taught in either of the first two turnings. In these aspects, they are more similar. However, in the third turning of the wheel, the appearance as mind is taught, the eight consciousnesses, five dharmas, and three natures are explained in detail. According to the views of the Shravakas (Nhenthö, Hinayana Buddhists), external objects do not exist, and the non-dual wisdom, which the Shravakas do not accept at all, is taught as truly existent. These aspects have significant differences. Through this way, it can also be understood that the first and last two turnings of the wheel are not consistent in meaning. If we consider a certain aspect of what the three turnings of the wheel express, then the first and second can be regarded as provisional meanings, and the last as definitive meaning. Because the first turning expresses the aspect of the four truths of conventional truth, the second turning expresses emptiness belonging to the category of conventional truth, and the last turning expresses the aspect of the ultimate reality, just from the aspect of expressing these contents, even if we acknowledge that the first two turnings are of provisional meaning and the last is of definitive meaning, there is actually no contradiction. Some also argue that the final words of the Buddha, especially the 'Sandhinirmocana Sutra,' are only sutras of the Yogacara school and not of the Madhyamaka school. This is because the final words of the Buddha, such as the 'Heart Sutra,' universally teach that non-dual wisdom is truly existent, and the 'Sandhinirmocana Sutra' establishes all dharmas through the three natures, and so on. To this view, we can answer: the excellent sutras among the final words of the Buddha, such as the 'Heart Sutra,' do not become the self-nature of the Yogacara school that asserts external reality merely because they universally teach that non-dual wisdom is truly existent, because the wisdom to be revealed in the final turning is truly existent.
【English Translation】 Therefore, the ultimate destination is what the final turning of the wheel reveals. Thus, it is said in the 'Sandhinirmocana Sutra' (Gongdrel, Sutra Explaining the Profound Meaning), 'The beings to be tamed by the final turning of the wheel truly enter all vehicles.' This should be understood as referring to Bodhisattvas with sharp faculties and extremely mature minds who have entered all vehicles and have already trained their continuums. Thus, although the ultimate intentions of the three turnings of the wheel tend to be the same as described above, each has its own distinct main points to be revealed. Moreover, in certain aspects, there are varying degrees of similarity. The first and second turnings of the wheel are more similar in certain aspects, while the first and third turnings are not as similar and have significant differences. This is because in the first two turnings, the appearance as mind is not taught, the eight consciousnesses are not explained, and the classifications of the five dharmas and three natures are not mentioned at all from the beginning. Even in the second turning, they are not elaborated upon. Furthermore, the wisdom of non-duality (Gzungdzin, grasper and grasped), which is to be revealed in the final turning, is not taught in either of the first two turnings. In these aspects, they are more similar. However, in the third turning of the wheel, the appearance as mind is taught, the eight consciousnesses, five dharmas, and three natures are explained in detail. According to the views of the Shravakas (Nhenthö, Hinayana Buddhists), external objects do not exist, and the non-dual wisdom, which the Shravakas do not accept at all, is taught as truly existent. These aspects have significant differences. Through this way, it can also be understood that the first and last two turnings of the wheel are not consistent in meaning. If we consider a certain aspect of what the three turnings of the wheel express, then the first and second can be regarded as provisional meanings, and the last as definitive meaning. Because the first turning expresses the aspect of the four truths of conventional truth, the second turning expresses emptiness belonging to the category of conventional truth, and the last turning expresses the aspect of the ultimate reality, just from the aspect of expressing these contents, even if we acknowledge that the first two turnings are of provisional meaning and the last is of definitive meaning, there is actually no contradiction. Some also argue that the final words of the Buddha, especially the 'Sandhinirmocana Sutra,' are only sutras of the Yogacara school and not of the Madhyamaka school. This is because the final words of the Buddha, such as the 'Heart Sutra,' universally teach that non-dual wisdom is truly existent, and the 'Sandhinirmocana Sutra' establishes all dharmas through the three natures, and so on. To this view, we can answer: the excellent sutras among the final words of the Buddha, such as the 'Heart Sutra,' do not become the self-nature of the Yogacara school that asserts external reality merely because they universally teach that non-dual wisdom is truly existent, because the wisdom to be revealed in the final turning is truly existent.
དང་ དངོས་སྨྲའི་སེམས་ཙམ་ལུགས་ཀྱི་གཞན་ཡོངས་བདེན་གྲུབ་གཉིས་བདེན་པར་གྲུབ་ལུགས་ གཏན་ནས་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ཆེན་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། ཐ་མའི་བསྟན་དོན་གྱི་ཡེ་ ཤེས་ནི་སྤྲོས་བྲལ་རང་རིག་དམ་པའི་ཡུལ་དུ་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་སུ་བདེན་པས་ན་ བདེན་གྲུབ་དང་། སེམས་ཙམ་ལུགས་ཀྱི་གཞན་ཡོངས་བདེན་གྲུབ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ སྣང་ཆ་ལས་མ་འདས་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལས་བཞག་པ་ཡིན་པས་མཚན་མ་བདེན་དངོས་ སུ་དམིགས་པའི་དགག་བྱ་ཡིན་པའི་ཆ་ནས་ཁྱད་ཆེ་ཚུལ་འོག་ནས་འཆད་འགྱུར་ལྟར་ཡིན་ པའི་ཕྱིར། ཁྱད་པར་དགོངས་འགྲེལ་ལས་མཚན་ཉིད་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་རྒྱས་པ་འབྱུང་ 10-55 བས་ཀྱང་སེམས་ཙམ་པ་དངོས་སྨྲའི་རང་ལུགས་སུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟར་འགྱུར་ན་ཤེར་ཕྱིན་ བྱམས་ཞུས་ཀྱི་ལེའུ་དང་། ཤེར་ཕྱིན་ལྔ་བརྒྱ་པ་ལས་ཀྱང་མཚན་ཉིད་གསུམ་རྒྱས་པར་བསྟན་ པ་གང་ཞིག མདོ་དེ་གཉིས་ཀྱང་དངོས་སྨྲའི་མདོར་ཁས་ལེན་དགོས་ན་དེ་འདྲ་མི་རིགས་ པའི་ཕྱིར། དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། བྱམས་ཞུས་ཀྱི་ལེའུ་ལས། བྱམས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་ པ་ལ་སྤྱོད་ཅིང་ཆོས་རབ་ཏུ་འབྱེད་མཁས་པ་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་རྣམ་པ་ གསུམ་གྱི་གཟུགས་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་གདགས་པ་རྗེས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཚོར་བ་དང་འདུ་ ཤེས་དང་འདུ་བྱེད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་དུ་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་གདགས་ པ་རྗེས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་འདི་ནི་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་གཟུགས། འདི་ནི་རྣམ་ པར་བརྟགས་པའི་གཟུགས། འདི་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་སོ། །འདི་ལྟར་འདི་ནི་ཡོངས་སུ་ བརྟགས་པའི་ཚོར་བ། འདི་ནི་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་ཚོར་བ། འདི་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚོར་བའོ། །འདི་ལྟར་འདི་ནི་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་འདུ་ཤེས། འདི་ནི་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་འདུ་ ཤེས། འདི་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་འདུ་ཤེས་སོ། །འདི་ལྟར་འདི་ནི་ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་འདུ་བྱེད། འདི་ནི་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་འདུ་བྱེད། འདི་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་འདུ་བྱེད་དོ། །འདི་ལྟར་འདི་ནི་ ཡོངས་སུ་བརྟགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ། འདི་ནི་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ། འདི་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། འདི་ལྟར་འདི་དག་ནི་ཡོངས་སུ་ བརྟགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས། འདི་དག་ནི་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས། འདི་དག་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུའོ། །ཞེས་སོགས་རྒྱས་ པར་གསུངས་པའི་སྒོ་ནས་མཚན་ཉིད་གསུམ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དང་། ཤེར་ཕྱིན་ལྔ་བརྒྱ་པ་ ལས། རབ་འབྱོར་གཟུགས་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་། དངོས་པོ་ངན་པ་དང་། དངོས་པོ་ཡོད་ པའོ། །ཞེས་པ་ནས། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་བར་རྒྱས་པར་གསུངས་ནས། དེ་ལྟར་གཟུགས་དེ་ 10-56 ལ
【現代漢語翻譯】 因為唯識宗（Cittamātra）的實事論者（Dngos smra）關於『他空』（gzhan yongs）和『真實成立』（bden grub）的兩種真實成立的建立方式，存在著根本不同的巨大差異。原因在於，最終教義的智慧（ye shes）是遠離戲論（spros bral）的自證（rang rig），在勝義（dam pa）的境界中，作為自性（gshis）的實相（gnas lugs）而真實存在，因此是『真實成立』。而唯識宗的『他空真實成立』，不過是未超出『識』（rnam par shes pa）的顯現（snang cha）的宗義（grub pa'i mtha'）所安立，從其所緣（dmigs pa）是名相（mtshan ma）的真實對境（bden dngos）的角度來看，如後文將述，存在巨大差異。這種差異在《解深密經》（Dgongs 'grel）中對三自性（mtshan nyid gsum）的詳細闡述中也有體現，因此唯識宗不會變成實事論者的自宗。如果那樣轉變，那麼《慈氏請問經》（Byams zhus kyi le'u）和《般若五百頌》（Sher phyin lnga brgya pa）中詳細闡述的三自性又該如何解釋？如果必須承認這兩部經也是實事論者的經典，那是不合理的。首先，第一個論點成立。在《慈氏請問經》中說：『慈氏（Byams pa），菩薩（byang chub sems dpa'）如果行於般若波羅蜜多（shes rab kyi pha rol tu phyin pa），安住于善巧分別諸法，應當了知三種色（gzugs）的差別施設。受（tshor ba）、想（'du shes）、行（'du byed）、識（rnam par shes pa）乃至佛（sangs rgyas），也應當了知其差別施設。即是說，這是遍計所執色（yongs su brtags pa'i gzugs），這是依他起色（rnam par brtags pa'i gzugs），這是圓成實色（chos nyid kyi gzugs）。這是遍計所執受，這是依他起受，這是圓成實受。這是遍計所執想，這是依他起想，這是圓成實想。這是遍計所執行，這是依他起行，這是圓成實行。這是遍計所執識，這是依他起識，這是圓成實識。』乃至『這是遍計所執佛法（sangs rgyas kyi chos），這是依他起佛法，這是圓成實佛法。』等等廣說，從而確立了三自性。在《般若五百頌》中說：『善現（Rab 'byor），色是無事物（dngos po med pa），是惡事物（dngos po ngan pa），是有事物（dngos po yod pa）。』乃至廣說了意之識（yid kyi rnam shes）。如此，色等……
【English Translation】 Because there is a huge difference in how the Cittamātra (Mind-Only) school's Realists (Dngos smra) establish the two truths of 'Other-Emptiness' (gzhan yongs) and 'Truly Established' (bden grub). The reason is that the wisdom (ye shes) of the ultimate teaching is self-aware (rang rig) free from elaborations (spros bral), and is truly existent as the nature (gshis) of reality (gnas lugs) in the realm of the sacred (dam pa), therefore it is 'Truly Established'. However, the 'Other-Emptiness Truly Established' of the Cittamātra school is merely established by the tenets (grub pa'i mtha') that do not go beyond the appearance (snang cha) of consciousness (rnam par shes pa), and from the perspective of its object (dmigs pa) being a real entity (bden dngos) of name (mtshan ma), as will be explained later, there is a great difference. This difference is also reflected in the detailed explanation of the three natures (mtshan nyid gsum) in the Saṃdhinirmocana Sūtra (Dgongs 'grel), therefore the Cittamātra school will not become the self-school of the Realists. If it were to change in that way, then how would one explain the detailed explanation of the three natures in the Maitreya-paripṛcchā (Byams zhus kyi le'u) and the Pañcaśatikā Prajñāpāramitā Sūtra (Sher phyin lnga brgya pa)? If one had to admit that these two sutras are also the sutras of the Realists, that would be unreasonable. First, the first point is established. In the Maitreya-paripṛcchā, it says: 'Maitreya (Byams pa), if a Bodhisattva (byang chub sems dpa') practices the Prajñāpāramitā (shes rab kyi pha rol tu phyin pa) and abides in skillfully distinguishing dharmas, he should understand the different designations of the three forms (gzugs). He should also understand the different designations of feeling (tshor ba), perception ('du shes), formation ('du byed), consciousness (rnam par shes pa), and even Buddha (sangs rgyas). That is to say, this is the imputed form (yongs su brtags pa'i gzugs), this is the dependent form (rnam par brtags pa'i gzugs), and this is the perfectly established form (chos nyid kyi gzugs). This is the imputed feeling, this is the dependent feeling, and this is the perfectly established feeling. This is the imputed perception, this is the dependent perception, and this is the perfectly established perception. This is the imputed formation, this is the dependent formation, and this is the perfectly established formation. This is the imputed consciousness, this is the dependent consciousness, and this is the perfectly established consciousness.' And so on, up to 'These are the imputed Buddha-dharmas (sangs rgyas kyi chos), these are the dependent Buddha-dharmas, and these are the perfectly established Buddha-dharmas.' And so on, it is extensively explained, thereby establishing the three natures. In the Pañcaśatikā Prajñāpāramitā Sūtra, it says: 'Subhuti (Rab 'byor), form is non-thing (dngos po med pa), is bad-thing (dngos po ngan pa), and is thing (dngos po yod pa).' And so on, it extensively explains up to the consciousness of mind (yid kyi rnam shes). Thus, form, etc...
ེའུ་གསུམ་དུ་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་མི་ ཤེས་པས། གཟུགས་དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ཏོ། །མངོན་པར་སྒྲུབ་བོ། །སྒྲིབ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ དག་གཟུགས་དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ཅིང་། མངོན་པར་སྒྲུབ་སྟེ་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པས། ཉན་ཐོས་ ཀྱི་ཐེག་པའམ་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐེག་པས་ཀྱང་ངེས་པར་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ན། ཐེག་པ་ ཆེན་པོས་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། ཞེས་པས་མཚན་ཉིད་གསུམ་གསལ་བར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་གྲུབ་སྟེ། མདོ་སྡེ་དེ་གཉིས་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་སྡེ་སྣོད་ཆེན་པོ་ཟབ་པ་སྟོང་ཉིད་རྒྱ་ཆེར་ སྟོན་བྱེད་ཀྱི་དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་བཀའ་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་སྡེ་སྣོད་ རྣམས་ཆོས་ཅན། དབུ་མ་ཆེན་པོའི་ལུགས་ཀྱི་ངེས་པ་དོན་གྱི་མདོ་མཆོག་ཁྱད་པར་བ་ཡིན་ཏེ། སྡེ་སྣོད་དེ་དག་རྣམས་བརྗོད་བྱ་མཐའ་གཉིས་སྤངས་པའི་གནས་ལུགས་དེ་བཞིན་ཉིད་ ལེགས་པར་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་གསུང་རབ་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱད་པར་དགོངས་འགྲེལ་ གྱི་མདོ་ཆོས་ཅན། དངོས་སྨྲའི་སེམས་ཙམ་གྱི་རང་གཞུང་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དེས་དབུ་མའི་ གནས་ལུགས་ཡང་དག་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོ་དེར་གློ་བུར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་མ་ སྐྱེས་མ་འགགས་གཟོད་མ་ནས་ཞི་བ་དང་སྟོང་གཞི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཉིད་རང་བཞིན་ གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མཆོག་ཏུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་བཀའ་ཐ་མ་སེམས་ཙམ་ གྱི་རང་གཞུང་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ལང་ཀར་གཤེགས་མདོར་སེམས་ཙམ་ལས་ འདས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། སེམས་ཙམ་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་སུ། །ཕྱི་ རོལ་དོན་དུ་མི་བརྟག་གོ །སྣང་བ་མེད་པ་ལ་བརྟེན་ནས། །སེམས་ཙམ་ལས་ནི་འདའ་བར་བྱ། །ཡང་དག་དམིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། །སྣང་བ་མེད་ལས་འདའ་བར་བྱ། །རྣལ་འབྱོར་སྣང་བ་ མེད་གནས་ན། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མི་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རྗེ་ཁམས་ གསུམ་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་རྒྱལ་བ་གཉིས་པ་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོས་ཀྱང་དེ་ལུགས་ཐུགས་ལ་ 10-57 དགོངས་ནས་ཉིད་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་གསུངས་པ། གལ་ཏེ་འཁོར་ལོ་བར་བ་དབུ་མ་ཡིན་ཞིང་ཐ་ མ་སེམས་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བར་བ་ངེས་དོན་དང་ཐ་མ་དྲང་དོན་དུ་གནས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ གནོད་དོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་ཧ་ཅང་ཡང་མི་རིགས་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། འཁོར་ལོ་ཐ་མ་སེམས་ཙམ་གྱི་ རང་གཞུང་ཡིན་པའི་ལུང་དང་རིགས་པ་འགའ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་སེམས་ཙམ་ལས་ འདས་པར་སྟོན་པ་དང་དབུ་མ་ཆེན་པོ་མཐར་ཐུག་པའི་དོན་སྟོན་པ་དང་། རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་ མཐར་ཐུག་པའི་དོན་དང་མཐུན་པར་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པའོ། ། གཉིས་པ་གཟུངས་དབང་རྒྱལ་པོས་ཞུས་པའི་ཆོས་འཁོར་ལ། ལུང་འགོད་པ་དང་། ཡིན་ ལུགས་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ན
【現代漢語翻譯】 由於無明，三界中的眾生無法如實地瞭解事物，因此他們執著於色，追求色，並被色所障蔽。如果他們執著於色，追求色，並被色所障蔽，那麼他們甚至無法通過聲聞乘或緣覺乘獲得解脫，更不用說大乘了。』 這就清楚地表明瞭三種自性。 第二點是成立，因為這兩個經部是般若波羅蜜多（prajñāpāramitā，智慧到彼岸）的偉大寶藏，深刻地闡述了空性，並且是廣大的中觀學說。因此，最後的法輪（dharma-cakra，佛法之輪）的經典，是卓越的中觀學說的究竟意義的殊勝經典，因為這些經典是無上的聖典，完美地表達了超越二邊的實相（tathatā，如是）。 特別是，《解深密經》（Saṃdhinirmocana Sūtra）不應被認為是唯識宗（Cittamātra，唯心）的自宗，因為它正確地闡述了中觀的實相。因為該經清楚地表明，所有暫時的世俗法（saṃvṛti-satya，世俗諦）都是不生不滅，從一開始就寂靜的，而空性（śūnyatā，空）是勝義諦（paramārtha-satya，勝義諦）的自性涅槃（nirvāṇa，寂滅）。此外，最後的佛法不是唯識宗的自宗，因為佛陀（Buddha）自己在《楞伽經》（Laṅkāvatāra Sūtra）中說它超越了唯識。正如經中所說：『依賴於唯心，不考察外境。依賴於無相，超越唯心。依賴於正確的對境，超越無相。瑜伽士安住于無相，則不見大乘。』 因此，至尊三界法王，第二佛陀覺囊巴（Jonangpa）也考慮到了這一點，並親自說道：『如果有人說，因為中間的法輪是中觀，而最後的法輪是唯識，所以中間的是不了義（neyārtha，需詮釋的），而最後的是了義（nītārtha，究竟的），那麼這是非常不合理的。因為沒有任何經文或理由表明最後的法輪是唯識宗的自宗，而且它表明超越了唯識，闡述了究竟的中觀意義，並與究竟的金剛乘（Vajrayāna，金剛乘）意義相一致。』 第二，在《持世王請問經》（Dhāraṇīśvararāja-paripṛcchā Sūtra）的法輪中，分為引用經文和成立宗義兩部分。 第一部分是引用經文。
【English Translation】 Because of ignorance, beings in the three realms do not fully understand things as they truly are, therefore they are attached to form, pursue form, and are obscured by form. If they are attached to form, pursue form, and are obscured by form, then they will not even be able to attain liberation through the Śrāvakayāna or Pratyekabuddhayāna, let alone the Mahāyāna.』 This clearly demonstrates the three characteristics. The second point is established because these two sūtras are the great treasury of the Prajñāpāramitā, profoundly elucidating emptiness, and are the vast Madhyamaka doctrine. Therefore, the scriptures of the final Dharma-cakra are the supreme and extraordinary sūtras of definitive meaning of the great Madhyamaka doctrine, because these scriptures are the unsurpassed sacred texts that perfectly express the reality (tathatā) that transcends the two extremes. In particular, the Saṃdhinirmocana Sūtra should not be considered the self-doctrine of the Cittamātra, because it correctly elucidates the reality of Madhyamaka. Because that sūtra clearly shows that all temporary conventional truths (saṃvṛti-satya) are unborn, unceasing, and have been peaceful from the beginning, and that emptiness (śūnyatā) is the ultimate truth (paramārtha-satya) of self-nature nirvāṇa. Furthermore, the final teaching is not the self-doctrine of Cittamātra, because the Buddha himself said in the Laṅkāvatāra Sūtra that it transcends Cittamātra. As it says in that sūtra: 『Relying on mind-only, do not investigate external objects. Relying on the absence of appearance, transcend mind-only. Relying on the correct object, transcend the absence of appearance. If the yogi abides in the absence of appearance, he will not see the Mahāyāna.』 Therefore, the supreme sovereign of the three realms, the second Buddha, Jonangpa, also considered this point and personally said: 『If someone says that because the intermediate Dharma-wheel is Madhyamaka and the final one is Cittamātra, the intermediate one is neyārtha and the final one is nītārtha, then this is very unreasonable. Because there is no scripture or reason to show that the final Dharma-wheel is the self-doctrine of Cittamātra, and it shows transcendence of Cittamātra, elucidates the ultimate meaning of Madhyamaka, and shows accordance with the ultimate meaning of Vajrayāna.』 Secondly, in the Dharma-wheel of the Dhāraṇīśvararāja-paripṛcchā Sūtra, there are two parts: quoting the scriptures and establishing the tenets. The first part is quoting the scriptures.
ི་སྟོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྐབས་བབ་གདུལ་བྱ་གང་དག་ལ་རང་རང་དང་འཚམས་ པའི་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱིས་ཆོས་ཚུལ་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་དོན་ཉམས་སུ་བླངས་པས་རང་ རང་གི་རྒྱུད་ལ་བཞུགས་པའི་ཆོས་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱི་དྲི་ མ་རགས་ཕྲ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་རྣམས་རིམ་གྱིས་སྦྱོང་བའི་ཆེད་དུ་ཆོས་འཁོར་རིམ་གསུམ་ལེགས་ པར་བསྐོར་བ་སྟེ། དེ་ཡང་གཟུངས་དབང་རྒྱལ་པོས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་འདི་ ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན་ནོར་བུ་མཁན་མཁས་པ་ནོར་བུ་སྦྱོང་བའི་ཚུལ་ལེགས་པར་ཤེས་པ་དེས་ནོར་ བུ་རིན་པོ་ཆེའི་རིགས་ནས་ཡོངས་སུ་མ་དག་པའི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ་བླངས་ཏེ་ལན་ཚྭའི་ཆུ་རྣོན་ པོས་སྦངས་ནས་སྐྲའི་རེ་བས་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བས་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་ བརྩོན་པ་འདོར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་འོག་ཏུ་ཟས་ཀྱི་ཁུ་བ་རྣོན་པོས་སྦངས་ནས་བལ་གྱི་ ལྭ་བས་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བས་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་བརྩོན་པ་འདོར་བ་ཡང་ མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་འོག་ཏུ་སྨན་ཆེན་པོའི་ཁུ་བ་ལ་ཡང་སྦངས་ནས་རས་སྲབ་མོས་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་ བས་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བར་བྱེད་དོ། །ཡོངས་སུ་སྦྱངས་ཏེ་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་ནི་བཻཌཱུརྱའི་རིགས་ 10-58 ཆེན་པོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་ཡོངས་སུ་མ་ དག་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་མཁྱེན་ནས། མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་པ་དང་བདག་མེད་ པ་དང་། མི་གཙང་བ་ཡིད་འབྱུང་བའི་གཏམ་གྱིས་འཁོར་བ་ལ་དགའ་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་ སྐྱོ་བ་སྐྱེད་པར་མཛད་དེ་འཕགས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་འཛུད་པར་མཛད་དོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བརྩོན་པ་འདོར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་འོག་ཏུ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་མཚན་ མ་མེད་པ་དང་སྨོན་པ་མེད་པའི་གཏམ་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚུལ་རྟོགས་པར་མཛད་ དོ། །དེ་ཙམ་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་བརྩོན་པ་འདོར་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་འོག་ཏུ་ཕྱིར་ མི་ལྡོག་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་གཏམ་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་གཏམ་གྱིས་རང་ བཞིན་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་དེ་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡུལ་ལ་འཇུག་ པར་མཛད་དོ། །ཞུགས་པར་གྱུར་ཅིང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་ན་ནི་བླ་ན་ མེད་པའི་ཡོན་གནས་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་གོང་དུ་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་ཆོས་ འཁོར་ནི་བརྗོད་བྱའི་དོན་གྱི་ཆ་ནས་དྲང་ངེས་སོ་སོར་འབྱེད་པའི་སྒོ་ནས་གདུལ་བྱའི་དགོས་ དབང་དང་མཐུན་པར་གཙོ་བོར་གསུངས་ཤིང་། འདིར་ནི་སྙིང་པོ་རྒྱུད་ལྡན་གྱི་དྲི་མ་སྙིང་ པོའི་དྲི་མར་བྱས་ནས་དེ་འདྲའི་དྲི་མ་རིམ་གསུམ་སྦྱོང་བའི་ཐབས་ནོར་བུའི་དྲི་མ་སྦྱོང་ཚུལ་ཀྱི་ དཔེས་དཔེ་དོན་ཕྱོགས་རེ་མཚུངས་པའི་ཆ་ནས་མ
【現代漢語翻譯】 佛陀根據不同根器的弟子，爲了讓他們各自修習與自己相應的法輪，從而逐漸凈化自身本具的法性如來藏上，由粗到細，乃至極細的垢染，善妙地轉動了三次法輪。正如《持世王請問經》中所說：『善男子，譬如一位精通磨治寶珠的工匠，他從各類寶珠中取出一顆尚未完全 очищенный 的寶珠，先用濃鹽水浸泡，再用毛刷 тщательно 地 очищенный。但他並不就此停止，接著用濃 пищевой 汁浸泡，再用棉布 тщательно 地 очищенный。他仍然不就此停止， फिर 用 мощный 藥汁浸泡，再用薄紗 тщательно 地 очищенный。完全 очищенный，不帶一絲垢染的寶珠，就被稱為 великий 青金石。善男子，如來也是如此，他了知尚未完全 очищенный 的眾生界，便以無常、痛苦、無我、不凈等令人厭離的話語，使 उन 些 貪戀輪迴的眾生心生厭離，從而引入神聖的律藏。但他並不就此停止，接著以空性、無相、無愿等話語，使 उन 些 眾生領悟如來的 истинный 本性。但他仍然不就此停止，接著以不退轉法輪之語，以及三輪清凈之語，使 उन 些 具有各種習性的眾生進入如來的境界。一旦進入並證悟如來的法性，就被稱為無上的功德之源。』以上所說，是從所詮釋的意義方面，通過區分了義和不了義，主要根據所化眾生的需要而宣說的。而這裡，則是將具有如來藏的眾生的垢染視為如來藏的垢染，並通過 очищенный 寶珠上的垢染的方式，來比喻 очищенный 這三種垢染的方法，這只是在比喻和意義上部分相似而已。 在解釋經義時，前文所說的解釋經義的法輪，主要是從所要表達的意義方面，通過區分了義和不了義，根據所化眾生的根器和意樂而宣說的。而這裡所說的，則是將具有如來藏的眾生的垢染視為如來藏本身的垢染，然後用 очищенный 寶珠上的垢染的方式，來比喻 очищенный 這三種垢染的方法，這只是在比喻和意義上部分相似而已。
【English Translation】 The Buddha, according to the different capacities of disciples, in order to let them practice the Dharma wheels that correspond to themselves, gradually purify the Dharma nature Tathagatagarbha inherent in themselves, from coarse to fine, and even extremely fine defilements, and turned the three Dharma wheels perfectly. As it is said in the 'Suratagarbha Sutra': 'Good son, for example, a craftsman who is proficient in polishing jewels, he takes out a jewel that has not been completely очищенный from various kinds of jewels, first soaks it in strong salt water, and then тщательно очищенный it with a hair brush. But he does not stop there, then soaks it in strong пищевой juice, and then тщательно очищенный it with a cotton cloth. He still does not stop there, फिर soaks it in мощный medicinal juice, and then тщательно очищенный it with thin gauze. A jewel that is completely очищенный and free from any defilement is called великий lapis lazuli. Good son, the Tathagata is also like this, he knows the sentient beings who have not been completely очищенный, and uses impermanence, suffering, selflessness, impurity and other words that make people disgusted to make उन 些 sentient beings who are greedy for reincarnation feel disgusted, so as to introduce them into the sacred Vinaya. But he does not stop there, then uses emptiness, signlessness, wishlessness and other words to make उन 些 sentient beings understand the истинный nature of the Tathagata. But he still does not stop there, then uses the words of the irreversible Dharma wheel and the words of the three wheels of purity to make उन 些 sentient beings with various habits enter the realm of the Tathagata. Once they enter and realize the Dharma nature of the Tathagata, they are called the source of unsurpassed merit.' What is said above is mainly based on the needs of the disciples, from the aspect of the meaning to be explained, by distinguishing between definitive and provisional meanings. And here, the defilements of sentient beings with Tathagatagarbha are regarded as the defilements of Tathagatagarbha, and the method of очищенный these three defilements is compared to the way of очищенный defilements on jewels, which is only partially similar in metaphor and meaning. When explaining the meaning of the scriptures, the Dharma wheel of explaining the meaning of the scriptures mentioned above is mainly based on the meaning to be expressed, by distinguishing between definitive and provisional meanings, and according to the capacity and intention of the disciples to be transformed. What is said here is to regard the defilements of sentient beings with Tathagatagarbha as the defilements of Tathagatagarbha itself, and then use the way of очищенный defilements on jewels to compare the method of очищенный these three defilements, which is only partially similar in metaphor and meaning.
ཚོན་བྱེད་བྱས་ཏེ་ལེགས་པར་མདོ་འདིར་ བསྟན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལུགས་ཀྱི་ཚུལ་ནི། དཔེར་ན་ནོར་བུ་མཁན་མཁས་པས་ནོར་བུའི་དྲི་ མ་རགས་པ་དང་ཕྲ་བ་དང་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་གསུམ་པོ་དེ་རིམ་པས་ཐབས་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་གསུམ་ གྱིས་ལེགས་པར་སྦྱངས་ནས་ནོར་བུའི་རང་མདངས་དེ་ཉིད་མངོན་པར་བྱས་ཏེ་གང་འདོད་ཀྱི་ ཕན་པ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་བཞིན་གདུལ་བྱའི་ཁམས་ལ་མཁས་པའི་རྒྱལ་བ་གང་གིས་གདུལ་ བར་བྱ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་གདོད་མའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཇི་བཞིན་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱི་གློ་བུར་ 10-59 དྲི་མ་ཐོག་མེད་ནས་གོམས་པའི་དབང་གིས་བྱུང་བའི་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་ཀུན་ནས་བརྟག་ བྱེད་འཇིག་ལྟ་སོགས་མཐོང་སྤང་གི་ཆར་གཏོགས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་རགས་པ་རྣམས་དང་སྤྱིར་ན་ ང་བདག་ཏུ་འཛིན་བྱེད་ཙམ་སོགས་མ་དག་ས་བདུན་མན་གྱི་སྒོམ་སྤང་གི་ཆར་གཏོགས་ཀྱི་ སྒྲིབ་པ་ཕྲ་བ་རྣམས་དང་འཁོར་གསུམ་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཕྲ་བ་སོགས་དག་ས་གསུམ་གྱི་ སྒོམ་སྤང་གི་ཆར་གཏོགས་སྒྲིབ་པ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་རྣམས་ལེགས་པར་སྦྱོང་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་གང་ ཟག་གི་བདག་མེད་དང་ཆོས་བདག་མེད་པ་སྤྲོས་བྲལ་ཙམ་དང་རང་བཞིན་འོད་གསལ་སྣང་ སྟོང་ཟུང་འཇུག་གི་ལྟ་བ་གསུམ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་མང་པོ་གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་ ཚོད་དང་མཐུན་པའི་ཐབས་མཁས་ཀྱི་ལམ་སྡེ་ཚན་སོ་སོར་བཅད་དེ་ལེགས་པར་བསྟན་པས་ གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་ཀྱི་དྲི་མ་དེ་གསུམ་རིམ་གྱིས་སྦྱངས་པར་མཛད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་འཁོར་ལོ་དང་ པོས་མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་བདག་མེད་པ་སོགས་ཀྱི་ཚུལ་གསལ་བར་བསྟན་པས་སྐབས་ཀྱི་ གདུལ་བྱས་དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་བླངས་པས་དྲི་མ་མཐོང་སྤང་སྤངས་པའི་སྒོ་ནས་འཕགས་པའི་ ཆོས་བདེན་པ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བར་བྱས་ཏེ་འདུལ་བ་ལ་འཛུད་པར་མཛད། འཁོར་ལོ་ བར་བས་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་སོགས་ཀྱི་ཚུལ་གསལ་བར་བསྟན་པས་སྐབས་ ཀྱི་གདུལ་བྱས་དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་བླངས་པས་དྲི་མ་མ་དག་ས་བདུན་གྱི་སྤང་བྱ་སྤངས་པའི་ སྒོ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚུལ་སྤྲོས་བྲལ་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོ་རྟོགས་ཚབས་སྔར་ལས་ ཆེ་བར་བྱས་ཏེ་གནས་ལུགས་སྟོང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་ཡང་དག་པར་ངེས་པར་མཛད། འཁོར་ལོ་ ཐ་མས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་ཀུན་རྫོབ་སྤྲོས་པས་སྟོང་གཞི་མཐར་ཐུག་པ་འོད་གསལ་བདེ་བར་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་དེ་གློ་བུར་སྤྲོས་པ་གཤིས་ལ་མེད་ པ་དང་རང་བཞིན་གནས་ལུགས་གདོད་ནས་ཡོད་པའི་ཚུལ་སོ་སོར་ཕྱེ་ནས་ལེགས་པར་ བསྟན་པས་སྐབས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟོགས་རིགས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་ 10-60 རྒྱུ་ཅན་རྣམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡུལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་པ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་ཞིང་ རང་བཞིན་དོན་དམ་པའི་གདོད་མའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསང་གསུམ་འབྱམས་ཀླས་པའ
【現代漢語翻譯】 此經以善巧的方式進行了解釋。其方式如下：例如，一位技藝精湛的寶石匠，能夠通過三種不同的方法，依次精細地去除寶石上粗糙、細微和極細微的雜質，從而顯現寶石的本色光芒，並實現其所期望的利益。同樣，對於善於調伏眾生的諸佛，爲了使那些應當被調伏的眾生，如實地見到自身本具的原始佛性，他們會針對眾生相續中，因無始以來的習氣而產生的，遮蔽佛性的突發性雜染，施以相應的對治方法。 首先，對於屬於見道所斷的粗大障礙，如因執著於人我而產生的我見等，以及通常執著於我的細微障礙，即未達清凈地七地以下的修道所斷的障礙，還有對於屬於清凈地三地的修道所斷的極細微障礙，如對三輪的細微分別念等，諸佛會善巧地運用對治之法，如人無我、法無我、離戲論之見，以及自性光明、顯空雙運之見等三種主要的見解，並結合眾多與所化眾生的根器相適應的方便道，將這些道的次第劃分爲不同的類別，從而使所化眾生相續中的三種雜染得以逐漸凈化。具體而言： 初轉法輪時，佛陀清晰地闡述了無常、痛苦、無我等法理，使當時的所化眾生通過如是修持，斷除了見道所斷的障礙，從而親證了聖者的真諦，並被引入解脫之道。中轉法輪時，佛陀清晰地闡述了三解脫門之空性等法理，使當時的所化眾生通過如是修持，斷除了未達清凈地七地所斷的障礙，從而對如來離戲論之法性深奧的體悟，較之前更為深刻，並正確地認識了安住于空性之實相。末轉法輪時，佛陀清晰地闡述了不退轉之如來藏，即以空性為基礎的究竟光明，以及如來藏的勝義諦，將突發性的戲論本性空，以及自性本具的安住方式，分別開示，使當時具有修持一切乘的潛能，且具足圓滿順緣的所化眾生，證悟到如來境界，即遠離一切世俗表象，且自性本具的原始佛之身語意三密。
【English Translation】 This sutra is well explained by making it a means. The way of doing it is like this: For example, a skilled gem craftsman can skillfully purify the three types of impurities of a gem, coarse, subtle, and very subtle, by using three different methods in sequence, thereby revealing the gem's own radiance and achieving the desired benefits. Similarly, for those Buddhas who are skilled in taming beings, in order to enable those who are to be tamed to see their own original Buddha-nature as it is, they will apply appropriate remedies to the sudden impurities that obscure the Buddha-nature, which arise from beginningless habits in the minds of sentient beings. First, for the coarse obstacles that belong to the category of what is to be abandoned by seeing, such as the view of self that arises from clinging to the self of a person, and the subtle obstacles that generally cling to the self, such as those to be abandoned by meditation below the seven impure grounds, and the very subtle obstacles that belong to the category of what is to be abandoned by meditation in the three pure grounds, such as subtle conceptualizations of the three spheres, the Buddhas will skillfully apply the methods of abandoning the self of a person and the self of phenomena, mere freedom from elaboration, and the view of the union of self-nature luminosity and emptiness, which are the three main views, and combine them with many aspects of the path that are suitable to the capacity of the beings to be tamed, dividing these paths into separate categories, thereby gradually purifying the three impurities in the minds of the beings to be tamed. Specifically: In the first turning of the wheel of Dharma, the Buddha clearly explained the principles of impermanence, suffering, selflessness, etc., so that the beings to be tamed at that time, through such practice, abandoned the obstacles to be abandoned by seeing, thereby directly seeing the truth of the noble ones and being initiated into the path of taming. In the intermediate turning of the wheel, the Buddha clearly explained the emptiness of the three doors of liberation, etc., so that the beings to be tamed at that time, through such practice, abandoned the obstacles to be abandoned by the seven impure grounds, thereby realizing the profound Dharma-nature of the Tathagata's freedom from elaboration, with a greater intensity than before, and correctly ascertained the aspect of abiding in emptiness. In the final turning of the wheel, the Buddha clearly explained the ultimate luminosity of the irreversible Tathagata-garbha, which is the ultimate basis of emptiness, and the essence of the Tathagata, which is the ultimate aspect of reality, separately distinguishing between the sudden elaborations that are not inherent in the nature and the inherent abiding nature, so that those beings to be tamed who have the potential to practice all vehicles and possess the complete causes for realization, realize the realm of the Tathagata, which is empty of all conventional appearances and the all-encompassing three secrets of the original Buddha of the essential nature.
ི་ཆོས་ ཀྱི་མཛོད་ཆེན་པོས་ངེས་པར་མི་སྟོང་ཞིང་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་སུ་ནམ་ཡང་འགྱུར་བ་མེད་ པའི་ཆོས་ཉིད་མཐར་ཐུག་པ་ལ་འཇུག་པར་མཛད། དེ་ལྟར་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱིས་གདུལ་ བྱའི་དྲི་མ་རིམ་གྱིས་སྦྱངས་པས་གཞི་དབྱིངས་གཤེགས་སྙིང་ཉིད་གནས་སྐབས་ཀྱི་མཐོང་ ཚུལ་མི་འདྲ་བའི་སྒོ་ནས་ཐོག་མར་ཐུན་མོང་གི་བདེན་པའི་གནས་ལུགས་ཙམ་དུ་མཐོང་། དེ་ ནས་རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པར་མཐོང་། དེ་ནས་དོན་དམ་བདེ་གཤེགས་ སྙིང་པོའི་གནས་ཚུལ་ཇི་བཞིན་རིམ་པས་མངོན་དུ་གྱུར་པར་བྱས་པ་ཡིན་པས་ཡིན་ལུགས་ ལྟར་ན་གཞི་དབྱིངས་གཅིག་པུ་ཉིད་ལས་མེད་ཀྱང་ལམ་སྒོམ་པ་པོའི་དབང་གིས་མཐོང་ ལུགས་ཐ་དད་པ་དེ་ལྟར་བྱུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚུལ་ནོར་བུའི་དཔེས་གསུངས་ཚུལ་གྱིས་ཤེས་ ནུས། གཉིས་པ་ཡིན་ལུགས་སྒྲུབ་པ་ནི། སྐབས་འདིའི་ཆོས་འཁོར་གསུམ་གྱིས་བསྟན་པར་བྱ་ བའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་སྔ་མ་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་ཕྱི་མས་ཆེས་གསལ་བར་བྱས་ པའི་སྒོ་ནས་ལེགས་པར་བསྟན་པས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་རིམ་པ་གསུམ་པོ་ལས་ཆེས་མཆོག་ ཏུ་གྱུར་པ་བཀའ་ཐ་མ་དོན་དམ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ཉིད་ཡིན་པར་ཤིན་ཏུ་གྲུབ་སྟེ། འཁོར་ལོ་ རིམ་གསུམ་ནི་བསྟན་བྱའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་ཚུལ་སྔ་མ་སྔ་མས་བསྟན་པར་བྱ་བ་ལས་ཕྱི་མ་ ཕྱི་མས་བསྟན་པའི་དོན་ཇེ་ཟབ་ཏུ་གྱུར་པའི་སྒོ་ནས་བསྟན་བྱའི་དོན་རིམ་པར་ཇེ་བཟང་དུ་ སྟོན་བྱེད་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་དམན་འབྲིང་ཆེ་བའི་གསུང་རབ་ཡིན་པ་གང་ཞིག དེ་འདྲ་ཡིན་ན་དང་ པོས་ཐུན་མོང་གི་གནས་ལུགས་ཙམ་བསྟན་པ་ལས་བར་བས་རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་དབུ་ མ་བསྟན་པ་མཆོག་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལས་ཀྱང་ཐ་མས་སྤྲོས་བྲལ་རྣམ་ཀུན་པའི་ཆ་ནས་གསལ་ 10-61 བར་བསྟན་པ་ཆེས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར། འདིའི་གདུལ་བྱ་ཡང་དགོངས་ འགྲེལ་ལྟར་དབང་པོ་ཐ་མ་དང་རབ་དང་ཤིན་ཏུ་རབ་ཀྱི་རིམ་པ་རྒྱུད་གནས་འགྱུར་བའི་ཚུལ་ གྱིས་སོང་བ་ཡིན་ཏེ། དང་པོའི་སྐབས་ཀྱི་གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་ལས་བར་བའི་སྐབས་ཀྱི་གདུལ་ བྱ་རྒྱུད་བཟང་པོར་རེད་ཅིང་། དེ་ལས་ཐ་མས་དུས་སྐབས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་རྒྱུད་ཆེས་བཟང་ཞིང་ སྨིན་པར་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། འདིར་ཁ་ཅིག་ན་རེ། སྐབས་འདིའི་ཆོས་འཁོར་གྱིས་གདུལ་ བྱའི་དྲི་མ་སྦྱོང་ཚུལ་དེ་ལྟར་ཡིན་ན། འདིའི་གདུལ་བྱ་གང་ཡིན་ལ་མ་ངེས་པའི་རིགས་ཅན་ འབའ་ཞིག་ཏུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འདིའི་གདུལ་བྱ་ཡིན་ན་ཐེག་པ་གསུམ་ལ་རིམ་གྱིས་ འཇུག་པས་ཁྱབ་པ་གང་ཞིག དེ་འདྲ་ལ་ཐེག་པ་སོ་སོར་ངེས་པའི་རིགས་མེད་པར་རིམ་གྱིས་ འཇུག་པའི་མ་ངེས་པའི་རིགས་ཤ་སྟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེ་ན། འདིར་ངེས་དོན་དབུ་མའི་རང་ ལུགས་ལ་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཐེག་པ་སོ་སོར་རིགས་ངེས་པ་ཡོད་ནའང་སེམས་ཅན་མཐའ་ དག་
【現代漢語翻譯】 以佛法的偉大寶藏，必定不會空虛，並且進入到其自性狀態中永遠不會改變的究竟法性之中。 這樣，通過三轉法輪，逐漸凈化所化眾生的垢染，使得基位（dbyings，法界）和如來藏的自性，以暫時顯現的不同方式，首先僅見到共同的真諦之狀態。 之後，見到自性離戲的空性之相。 之後，如實地逐步顯現勝義如來藏之狀態。因此，就實相而言，唯有基位是唯一的，但由於修行者的道路不同，才產生了見解上的差異。 這種情況可以通過珍寶的比喻來說明。 第二，是成立實相。 此時，三轉法輪所要闡述的實相之自性，也是通過後后法輪比前前法輪更加清晰地闡述的方式來完美地揭示。因此，三轉法輪中最殊勝的就是最後的分別勝義之教。 三轉法輪是按照所要闡述的實相之狀態，後後法輪比前前法輪所闡述的意義更加深刻的方式，來逐步提升所要闡述之意義的，是小、中、大三種根器的經典。 如果是這樣，那麼初轉法輪僅僅闡述了共同的實相，而中轉法輪闡述了自性離戲的中觀，這非常殊勝。 而最後的法輪從離戲和一切功德的角度更加清晰地闡述，因此是最為殊勝的。 這裡的所化眾生也如《解深密經》所說，是按照下、中、上三種根器，相續轉變的方式進行的。 初轉法輪時期的所化眾生的相續比中轉法輪時期的所化眾生相續要差，而最後的法輪時期的所化眾生相續是最殊勝和成熟的。 有些人說，如果此時的法輪是按照這種方式來凈化所化眾生的垢染，那麼這裡的所化眾生就必然會變成不確定根性的眾生，因為這裡的所化眾生必然是依次進入三乘的。 如果是這樣，那麼對於每一種乘都有確定根性的眾生，而沒有依次進入的不確定根性的眾生。 如果這樣認為，那麼雖然勝義中觀的自性中存在暫時對每一種乘有確定根性的眾生，但是一切眾生...
【English Translation】 With the great treasury of Dharma, it will certainly not be empty, and it enters the ultimate Dharma nature that never changes in its inherent state. Thus, through the three turnings of the Dharma wheel, the defilements of the beings to be tamed are gradually purified, so that the ground (dbyings, dharmadhatu) and the essence of the Tathagatagarbha (gshegs snying) are initially seen only as the state of common truth through different temporary appearances. Then, the nature of emptiness free from elaboration is seen. Then, the state of the ultimate Sugatagarbha is gradually manifested as it is. Therefore, in terms of reality, there is only one ground, but due to the different paths of practitioners, such differences in views arise. This situation can be understood through the example of a jewel. Secondly, is the establishment of reality. At this time, the nature of reality to be explained by the three turnings of the Dharma wheel is also perfectly revealed by clarifying the later Dharma wheels more clearly than the earlier ones. Therefore, the most excellent of the three turnings of the Dharma wheel is the final teaching of distinguishing the ultimate meaning. The three turnings of the Dharma wheel are the scriptures of small, medium, and large capacities, which gradually improve the meaning to be explained by explaining the meaning of the later Dharma wheels more profoundly than the earlier ones in terms of the state of reality to be explained. If this is the case, then the first turning of the Dharma wheel only explains the common reality, while the middle turning explains the Madhyamaka (dbu ma) free from elaboration, which is very excellent. And the last turning of the Dharma wheel explains more clearly from the perspective of freedom from elaboration and all qualities, so it must be the most excellent. The beings to be tamed here are also, as stated in the Saṃdhinirmocana Sūtra (解深密經), progressing in the manner of transforming the continuum in the order of inferior, medium, and superior faculties. The continuum of the beings to be tamed during the first turning of the Dharma wheel is inferior to the continuum of the beings to be tamed during the middle turning, while the continuum of the beings to be tamed during the last turning is the most excellent and mature. Some say that if the Dharma wheel at this time purifies the defilements of the beings to be tamed in this way, then the beings to be tamed here will necessarily become beings of uncertain lineage, because the beings to be tamed here must successively enter the three vehicles. If this is the case, then for each vehicle there are beings of definite lineage, and there are no beings of uncertain lineage who enter successively. If this is thought, then although there are temporarily beings of definite lineage for each vehicle in the nature of the ultimate Madhyamaka, all sentient beings...
སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཅན་མ་ཡིན་པ་མེད་པས་མཐར་ནི་དེ་དག་གང་གིས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ ལམ་སྒོམ་པའི་སྐལ་བ་འགྲིག་ཚེ་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་མི་གྱུར་པ་ནི་གང་ཡང་མི་སྲིད་ པར་བཞེད་པ་དེ་བས་ན་རང་ལུགས་ལ་མཐར་ཐུག་གི་ཐེག་གསུམ་སོ་སོར་ངེས་པའི་རིགས་ ཅན་ནི་མི་འདོད་པས་གནས་སྐབས་ཙམ་གྱི་རིགས་སོ་སོར་ངེས་པ་ཡིན་དགོས་ལ། གནས་ སྐབས་རེ་ཞིག་ལ་ནི་རིགས་དེ་ལུགས་ཀྱི་དབང་གིས་གདུལ་བྱ་ལ་འཁོར་ལོ་དང་པོའི་གདུལ་ བྱ་ཙམ་ལས་མ་གྱུར་པའང་ཡོད། དང་པོ་དང་གཉིས་པའི་གདུལ་བྱ་ཙམ་དང་། འཁོར་ལོ་ གསུམ་ཆར་གྱི་གདུལ་བྱར་གྱུར་པ་ལྟ་བུ་སྣ་ཚོགས་ཡོད་པས་སྐབས་དེར་གདུལ་བྱ་གང་གྱུར་ མ་ངེས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཐལ་ཡང་མི་དགོས། མཐར་ནི་ཐེག་ཆེན་ལམ་གྱི་སྐལ་པ་ནམ་ཡོད་ ཚེ་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་བསྟན་དོན་ལྟར་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་རིམ་པས་མངོན་དུ་གྱུར་རུང་ བའང་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཁ་ཅིག འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱིས་གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་རིམ་པས་དེ་ལྟར་སྦྱོང་ 10-62 དགོས་ན་མི་འཐད་དེ། རིམ་པ་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་དང་པོ་ཉན་ཐོས་དང་བར་བ་ཐེག་ཆེན་ དབུ་མ་དང་ཐ་མ་སེམས་ཙམ་པ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་པས་དྲི་མ་སྦྱོང་རིམ་ཡང་འདི་ལྟར་གྱི་གོ་ རིམ་དེ་མི་འགྲིག་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། རྒྱལ་བ་རྒྱལ་ཚབ་རྗེས་འབྲང་བཅས་པའི་ལུགས་ལ་ཆོས་ འཁོར་གྱི་བསྟན་བྱའི་དགོངས་དོན་གྱི་རིམ་པ་ནི་གནས་ལུགས་ཇི་བཞིན་རིམ་གྱིས་མངོན་ ཐབས་གོ་རིམ་ཇི་ལྟར་མ་དཀྲུགས་པའི་ལེགས་ལམ་དེ་ཀ་ཉིད་དེ་ཡིན་གྱི་གནས་ལུགས་ མཐོང་ཟིན་སླར་སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱི་གྱ་གྱུ་འཁྱོགས་པོའི་རིམ་པ་དཀྲུགས་མའི་ཚུལ་དེ་ཡིན་ལུགས་ ནམ་ཡང་མེད་པ་ནི་སྨོས་ཀྱང་མ་དགོས་པས་གོ་རིམ་གོང་ལྟར་དེ་གང་ཐད་ནས་མི་འགྲིག་པ་ ཅི་ཞིག་ཡོད་དེ་མེད་ངེས་སོ། །ཡང་ཁ་ཅིག འདིའི་འཁོར་ལོ་དང་པོས་གདུལ་བྱ་གང་ཟག་ གི་བདག་མེད་སོགས་རྟོགས་སུ་བཅུག་སྟེ་སྨིན་པར་བྱས་ནས་འདུལ་བའི་ལམ་ལ་བཙུད། བར་བས་དེ་ལས་ཀྱང་ལྷག་པར་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་སུ་བཅུག་པའི་སྒོ་ནས་གྲོལ་པར་ བྱས། ཐ་མས་དེ་ལས་ཀྱང་ལྷག་པའི་སྤྱོད་པ་ཀུན་རྫོབ་རྣམ་ཅན་གྱི་ལམ་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་བཅས་ པའི་སྒོ་ལ་འཇུག་པར་བྱས་ཏེ་ཆེས་གྲོལ་བ་སྟེར་བ་ཡིན་པ་འདི་ཆོས་འཁོར་འདིའི་ཚུལ་གྱི་ དགོངས་དོན་ནོ། །ཞེས་སྨྲ་ནའང་། རང་ལུགས་ལ་ནི་དོན་དེའི་ཚུལ་གྱིས་གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་ཀྱི་ གདོད་ནས་བཞུགས་པའི་གཤེགས་སྙིང་ནོར་བུ་ལྟ་བུ་དེ་རིམ་གྱིས་མངོན་པར་བྱས་པ་ཡིན་ ན་བཤད་ལུགས་གང་བྱས་ཀྱང་དོན་ལ་མི་འགལ་མོད། སྔར་མེད་གསར་སྐྱེས་ཁོ་ནའི་ཆོས་ སྐུ་ལ་བསམ་ནས་དེ་ལུགས་བྱས་ཕྱིན་ཆད་ནི་ངེས་དོན་དབུ་མའི་རང་ལུགས་ལས་ལོགས་སུ་ གྱུར་པའོ། །དེས་ན་རྗེ་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོས། འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་དོན་ཉམས་སུ་བླངས་པས་ བདེ་གཤེགས་ས
【現代漢語翻譯】 由於一切眾生皆具如來藏（sangs rgyas kyi snying po，Buddha-dhatu，Buddha-nature，佛性），因此，當他們具備修習大乘道的機緣時，沒有任何人不能證得無上菩提（byang chub，bodhi，enlightenment，覺悟）。因此，自宗不認為存在最終決定於三乘（theg gsum，triyana，three vehicles，三乘）各自的種姓（rigs，gotra，lineage，種姓），而必須是暫時性的種姓決定。在某些情況下，由於種姓的緣故，所化（gdul bya，disciple，student，弟子）可能僅僅是初轉法輪（'khor lo dang po，first turning of the wheel of Dharma，初轉法輪）的所化，或者僅僅是初轉法輪和二轉法輪（'khor lo gnyis pa，second turning of the wheel of Dharma，二轉法輪）的所化。也有可能成為三轉法輪（'khor lo gsum pa，third turning of the wheel of Dharma，三轉法輪）的所化，情況多種多樣，因此不必過於擔心在特定情況下所化不確定的問題。最終，當具備大乘道之機緣時，便能按照三轉法輪的教義，逐步證悟實相之義。 有些人認為，如果必須通過三轉法輪來逐步調伏所化的相續，那是不合理的。因為並非按照這樣的次第，而是首先針對聲聞（nyan thos，shravaka，hearer，聲聞），中間針對大乘中觀（dbu ma，madhyamaka，middle way，中觀），最後針對唯識（sems tsam pa，cittamatra，mind-only，唯識），因此，清凈垢染的次第也不符合這個順序。對此，格魯派（dge lugs pa，gelug，virtuous system，格魯派）的祖師和他們的傳承弟子認為，法輪所詮釋的教義次第，正是如實逐步顯現實相的良好途徑，絕不會出現已經證悟實相后又重新被遮蔽的顛倒錯亂的情況。因此，根本無需討論上述次第有何不合理之處。 還有人說：『初轉法輪使所化了悟人無我（gang zag gi bdag med，pudgala-nairatmya，no-self of person，人無我）等，從而成熟並進入調伏之道；中轉法輪使他們更加了悟法無我（chos kyi bdag med，dharma-nairatmya，no-self of phenomena，法無我），從而獲得解脫；後轉法輪使他們進入更為廣大的、具有各種世俗表象的行道，從而獲得最終的解脫。這就是此法輪的教義精髓。』如果這樣說，那麼，自宗認為，無論如何闡述，只要能逐步顯現所化相續中本具的如來藏（gshegs snying，tathagatagarbha，womb of tathagata，如來藏）寶珠，在意義上就不會有衝突。然而，如果僅僅從新產生的法身（chos sku，dharmakaya，dharma body，法身）的角度來考慮，那就與究竟中觀（dbu ma，madhyamaka，middle way，中觀）的自宗相悖了。因此，偉大的覺囊巴（jo nang pa，jonangpa，jonangpa，覺囊巴）說：『通過修習三轉法輪的意義，便能成為善逝（bde gshegs，sugata，one gone to bliss，善逝）。』
【English Translation】 Since all beings possess the essence of the Buddha (sangs rgyas kyi snying po, Buddha-dhatu, Buddha-nature), when they have the opportunity to cultivate the Mahayana path, there is no one who cannot realize unsurpassed enlightenment (byang chub, bodhi). Therefore, our school does not believe in a final determination of lineages (rigs, gotra) for each of the three vehicles (theg gsum, triyana), but rather that the determination of lineages must be temporary. In some cases, due to the lineage, the disciples (gdul bya) may only be those of the first turning of the wheel of Dharma ('khor lo dang po), or only those of the first and second turnings ('khor lo gnyis pa). There are also those who become disciples of all three turnings ('khor lo gsum pa), so there is no need to worry too much about the uncertainty of disciples in specific situations. Ultimately, when the opportunity for the Mahayana path arises, it is possible to gradually realize the meaning of reality according to the teachings of the three turnings of the wheel of Dharma. Some argue that if the continuum of disciples must be gradually trained through the three turnings of the wheel of Dharma, it is unreasonable. This is because it is not in that order, but rather first for the Shravakas (nyan thos, hearer), then for the Madhyamaka (dbu ma, middle way) of the Mahayana, and finally for the Cittamatra (sems tsam pa, mind-only). Therefore, the order of purifying defilements does not fit this sequence. In response, the Gelug (dge lugs pa) masters and their lineage disciples believe that the order of the teachings explained by the wheel of Dharma is precisely the good path for gradually revealing reality as it is, and there will never be a reversal where reality is obscured again after having been realized. Therefore, there is no need to discuss what is unreasonable about the above sequence. Others say: 'The first turning of the wheel of Dharma causes disciples to realize the no-self of person (gang zag gi bdag med, pudgala-nairatmya), thereby maturing them and placing them on the path of taming; the second turning causes them to further realize the no-self of phenomena (chos kyi bdag med, dharma-nairatmya), thereby liberating them; the third turning causes them to enter a broader path of conduct with various conventional appearances, thereby granting them ultimate liberation. This is the essence of the teachings of this wheel of Dharma.' If this is said, then our school believes that no matter how it is explained, as long as the Tathagatagarbha (gshegs snying, tathagatagarbha), like a jewel, which is inherently present in the continuum of disciples, is gradually revealed, there will be no conflict in meaning. However, if one considers only the newly arising Dharmakaya (chos sku, dharma body), then it is contrary to the self-view of the ultimate Madhyamaka (dbu ma, middle way). Therefore, the great Jonangpa (jo nang pa) said: 'By practicing the meaning of the three turnings of the wheel of Dharma, one becomes a Sugata (bde gshegs, one gone to bliss).'
ྙིང་པོ་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ལྟ་བུའི་དྲི་མ་རགས་པ་དང་ཕྲ་བ་དང་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་ རྣམས་སྦྱོང་བར་མཐུན་ཞིང་དེ་ཡང་འཁོར་ལོ་དང་པོ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ངེས་དོན་ཟབ་མོ་སྒོམ་ པའི་སྔོན་འགྲོ་དང་ཡང་རྗེས་སུ་མཐུན་ལ། འཁོར་ལོ་གཉིས་པ་ནི་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་མཉམ་ 10-63 པར་འཇོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁྱད་པར་ཅན་ཉམས་སུ་ལེན་པ་དང་ཡང་མཐུན་ཞིང་། འཁོར་ ལོ་གསུམ་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེས་པ་ན་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པར་ལེགས་པར་ ཕྱེ་སྟེ་ངོ་སྤྲོད་པ་གསང་སྔགས་ཟབ་མོ་དང་མཐུན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་རང་ལུགས་ ཀྱི་ཚུལ་ཡིན་ནོ། ། གསུམ་པ་དེ་མཐུན་མྱང་འདས་སོགས་ལས་གསུངས་ཚུལ་ལ། ལུང་འགོད་པ། ཚུལ་དེ་ རིགས་པས་སྒྲུབ་པ། ཞར་ལ་ངེས་དོན་གྱི་སྡེ་སྣོད་ངོས་བཟུང་བ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། མྱང་འདས་དང་། སོར་འཕྲེང་གི་མདོ་ལུང་འགོད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ ནི་སྤྱིར་བཀའ་ཐ་མས་གཙོ་བོར་བསྟན་པར་བྱ་བ་ནི་ཆོས་ཉིད་གཞི་དབྱིངས་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ གཤེགས་སྙིང་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་གནས་ལུགས་དེ་ཡིན་པ་ལ་ཁྱད་པར་ མེད་པས་དེ་འདྲའི་ངེས་དོན་གཙོ་བོར་བརྗོད་བྱར་བྱེད་པའི་ཆ་ནས་མདོ་སྡེ་གང་དག་རྒྱུ་ཕར་ ཕྱིན་ཐེག་པའི་གསུང་རབ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་ཏུ་གྱུར་པ་ནི་སྤྱིའི་ཚུལ་ཡིན་ལ། ཁྱད་ པར་བཀའ་ཐ་མའི་ནང་ཚན་གྱི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་འདི་ཡང་མདོ་ཕྱོགས་ཀྱི་ སྡེ་སྣོད་ཀུན་གྱི་མཐར་ཐུག་སྙིང་པོ་མཆོག་ཡིན་ཚུལ། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། མདོ་སྡེ་བཅུ་གཉིས་ ལས་ནི་མདོའི་སྡེ་འབྱུང་ངོ་། །མདོའི་སྡེ་ལས་ནི་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའི་སྡེ་འབྱུང་ངོ་། །ཤིན་ཏུ་རྒྱས་ པའི་མདོའི་སྡེ་ལས་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འབྱུང་ངོ་། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་ པ་ལས་ནི་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་མར་གྱི་སྙིང་པོ་ལྟ་བུ་འབྱུང་ངོ་། །མར་གྱི་ སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་དཔེའོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་གྱི་ཆོས་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ ལས་སྙིང་པོ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་གང་བྱུང་བ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལས་ཀྱང་སྙིང་ པོར་གྱུར་པ་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའི་སྡེ་དང་། དེ་འདྲའི་ཐེག་ཆེན་ལས་སྙིང་པོ་མཆོག་གྱུར་ཤེར་ཕྱིན་ 10-64 རྣམས་དང་། ཤེར་ཕྱིན་དེ་རྣམས་ལས་ཀྱང་ཆེས་སྙིང་པོ་མཐར་ཐུག་པར་གྱུར་པ་ནི་མར་གྱི་ སྙིང་པོ་ལྟ་བུའི་ངེས་དོན་གཤེགས་སྙིང་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་མྱང་འདས་ཆེན་པོ་འདི་ཉིད་ཡིན་པར་ གསུངས་པ་དང་། གཞན་ཡང་མདོ་འདི་སྡེ་སྣོད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་ཏུ། དེ་ཉིད་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་གསུང་རབ་ཡན་ལག་དགུ་ལ་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱས་ཟིན་པས་དགེ་སློང་ རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ
【現代漢語翻譯】 就像如意寶珠一樣，它有助於凈化粗、細和極細的污垢。第一個法輪（指初轉法輪）與修習大乘深奧的真實義的預備階段和後續階段相一致；第二個法輪（指二轉法輪）與在深奧的意義上平等安住的特殊三摩地（專注）的修習相一致；第三個法輪（指三轉法輪）與在特殊三摩地生起時，能夠清楚地區分有和無等，並介紹它的深奧密咒相一致。因此，這些都是自宗的觀點。 第三，關於在《涅槃經》等經中所說的相符之處，包括引用經文、用理證來證明這些觀點，以及順便確定真實義的法藏。首先，在引用《涅槃經》和《指鬘經》的經文兩方面，一般來說，佛陀最後教誨主要揭示的是法性、法界、自生智慧、如來藏（佛性）以及所有真實義的實相。由於沒有區別，因此，從主要闡述這種真實義的角度來看，所有闡述因乘（指以六度波羅蜜為道的菩薩乘）的經藏最終都趨向于共同的觀點。特別地，在佛陀最後教誨中，《大般涅槃經》是所有經藏的最終精華。正如該經所說：『十二部經中產生經部，經部中產生廣經部，廣經部中產生般若波羅蜜多，般若波羅蜜多中產生猶如酥油精華的大涅槃。酥油精華是佛性的比喻，佛性就是如來。』因此，在十二部經中，最精華的部分是大乘經，而在大乘經中，最精華的是廣經部，在這些大乘經中，最精華的是《般若波羅蜜多經》，而在《般若波羅蜜多經》中，最究竟精華的是闡述如來藏真實義的《大涅槃經》，就像酥油的精華一樣。此外，這部經是所有法藏的最終歸宿。正如該經所說：『如來已經完成了九部經的意義，因此，諸比丘，如來……』
【English Translation】 Like a wish-fulfilling jewel, it helps to purify coarse, subtle, and extremely subtle defilements. The first turning of the wheel (referring to the first turning of the Dharma wheel) is consistent with the preliminary and subsequent stages of meditating on the profound true meaning of the Mahayana; the second turning of the wheel (referring to the second turning of the Dharma wheel) is consistent with practicing special Samadhi (concentration) that equally abides in the profound meaning; the third turning of the wheel (referring to the third turning of the Dharma wheel) is consistent with the profound Mantrayana that, when special Samadhi arises, can clearly distinguish between existence and non-existence, etc., and introduce it. Therefore, these are the views of our own school. Third, regarding the consistency mentioned in the Nirvana Sutra and other scriptures, it includes quoting scriptures, using reasoning to prove these views, and incidentally identifying the treasury of definitive meaning. First, in terms of quoting the Nirvana Sutra and the Angulimaliya Sutra, generally, the main teaching of the Buddha's final teachings is the Dharmata (nature of reality), Dharmadhatu (realm of reality), self-arisen wisdom, Tathagatagarbha (Buddha-nature), and the reality of all true meanings. Since there is no difference, from the perspective of mainly elucidating this true meaning, all Sutras that expound the cause-vehicle (referring to the Bodhisattva vehicle with the six Paramitas as the path) ultimately tend towards a common view. In particular, among the Buddha's final teachings, the Mahaparinirvana Sutra is the ultimate essence of all Sutras. As the Sutra says: 'From the twelve divisions of scriptures arise the Sutras, from the Sutras arise the extensive Sutras, from the extensive Sutras arise the Prajnaparamita, and from the Prajnaparamita arises the Great Nirvana, like the essence of ghee. The essence of ghee is a metaphor for Buddha-nature, and Buddha-nature is the Tathagata.' Therefore, among the twelve divisions of scriptures, the most essential part is the Mahayana Sutra, and within the Mahayana Sutra, the most essential is the extensive Sutra section, and among these Mahayana Sutras, the most essential is the Prajnaparamita, and among the Prajnaparamita, the most ultimate essence is the Great Nirvana, which elucidates the true meaning of the Tathagatagarbha, like the essence of ghee. Furthermore, this Sutra is the ultimate destination of all Dharma treasuries. As the Sutra says: 'The Tathagata has completed the meaning of the nine divisions of scriptures, therefore, O Bhikshus, the Tathagata...'
འི་སྙིང་པོའི་རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་ པོ་རྟག་ཅེས་སྟོན་པར་མཛད་དེ། ཞེས་སྟོན་པས་གསུང་རབ་ཡན་ལག་དགུའི་དོན་བསྟན་ ཟིན་པས་རྗེས་སུ་ཟབ་དོན་མཐར་ཐུག་གི་ངེས་པའི་དོན་སྙིང་པོ་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུད་ཅེས་པ་ འདིར་མདོ་ལ་གོ་བས་དེ་འདྲའི་མདོ་ཕྱི་མ་མཐར་ཐུག་ཏུ་གསུངས་པ་དང་། ཡང་མདོ་དེ་ཉིད་ ལས། ཨུ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྒྱུད་ཕྱི་མ་སྟེ། མདོ་སྡེ་འདིས་མདོ་སྡེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་ཕྱི་མའི་ཡང་ ཕྱི་མ་བསྟན་ཏོ། །ངས་ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྔོན་མ་ཐོས་པའི་ ཡི་གེ་གཅིག་པའམ་ཐིག་ལེ་གཅིག་བསྟན་ཏོ། །མདོ་སྡེ་ཆེན་པོ་འདི་ནི་མཆོག་དམ་པ་ཡིན་ ཏེ། དཔེར་ན་བྱང་གི་སྒྲ་མི་སྙན་གྱི་སེམས་ཅན་བསོད་ནམས་དང་ལྡན་པ་དེ་བཞིན་དུ། མདོ་ སྡེ་ཆེན་པོ་འདི་ཉན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ནི། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་སྟེ། དེ་དག་ནི་བྱང་ ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཡིན་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་བས་ན་ཆེ་བ་ཞེས་བྱ་ སྟེ། རྒྱུད་ཕྱི་མ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །ཞེས་མདོ་ཕྱི་མའི་དགོངས་དོན་ཟབ་མོ་ཐེག་པ་དམན་ པའི་ཡུལ་དུ་མ་གྱུར་པས་ཆེས་གསང་བ་མཆོག་གི་དོན་བླ་མེད་ཡིན་ཚུལ་གསུངས་ཤིང་། དེ་ ལྟར་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་། དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལྟར་ན་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་ པོ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྟོན་པའི་ཕྱིར། དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དོན་ དམ་པའི་སྙིང་པོ་ལེགས་པར་བསྟན་པ་ཉིད་རྒྱུ་མཚན་གསལ་བར་གསུངས་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་ མདོ་མཆོག་འདི་མདོ་སྡེ་ཀུན་གྱི་སྙིང་པོ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཚུལ་འཁོར་གྱི་ཞུ་བ་པོའི་སེམས་ 10-65 དཔའ་ཆེན་པོའི་ཐུགས་སུ་ཆུད་དེ་མདོ་གསུངས་རྗེས་སུ་ཞུ་བ་པོས་མདོ་འཛིན་སྤེལ་ཇི་བཞིན་ བྱེད་ངེས་ཀྱི་དམ་བཅའ་གུས་ཚུལ་ལེགས་ཞུ་མཛད་པ། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་ སེམས་དཔའ་འོད་སྲུང་གིས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པ་ལྟར་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མདོ་ ནི་མར་གྱི་སྙིང་པོ་ལྟར་མཆོག་དུ་གྱུར་ཕུལ་ཏུ་གྱུར་ཏེ། གང་ཞིག་གིས་འཐུང་ན་ནད་ཀྱི་རྣམ་ པ་ཡང་འབྱང་བར་འགྱུར་ལ་སྨན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནང་དུ་ཡང་འགྲོའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ཐོས་ ནས་བདག་འདི་སྙམ་དུ་གྱུར་ཏེ། གང་མདོ་སྡེ་འདི་མི་ཉན་ཞིང་མི་འདོད་པ་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་ གཏི་མུག་ཆེ་བ་སྟེ། དགེ་བའི་སེམས་མ་མཆིས་པར་འཚལ་ལོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་བདག་ནི་ པགས་པ་བཤུས་ཏེ་ཡི་གེར་འབྲི་བའི་གཞིར་བྱས་ལ། ཁྲག་ཕྱུང་སྟེ་སྣག་ཚར་བྱ་བ་དང་། རྐང་ ཕྱུང་སྟེ་ཆུར་བྱ་བ་དང་། རུས་པ་བཞོག་སྟེ་སྨྱུ་གུར་བྱས་ལ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ མདོ་སྡེ་འདི་བྲི་བར་བཟོད་དོ། །བྲིས་ནས་ཀྱང་ཀློག་པ་དང་། འདོན
【現代漢語翻譯】 《究竟一乘寶性論》中，如來藏（Tathāgatagarbha）被示現為常恒不變。佛陀已經闡述了九分經典的含義，因此，這部論典被稱為能示現甚深究竟意義的『心要』，這裡所說的『經』指的是究竟的『后經』。此外，在同一部經中提到：『烏（藏文：ཨུ，梵文天城體：उ，梵文羅馬擬音：u，漢語字面意思：烏）』指的是后經，這部經闡述了所有經典最究竟的意義。我已揭示了一個字或一個明點，這是所有聲聞（Śrāvaka）和獨覺佛（Pratyekabuddha）從未聽聞過的。這部偉大的經典是至高無上的，就像北方啞巴有福德一樣。任何聽聞這部偉大經典的人，都是超越世間的，他們應被視為菩薩摩訶薩（Bodhisattva-mahāsattva）。因此，它被稱為偉大，這就是『后經』的含義。』 這段經文表明，后經的深奧含義並非凡夫俗子所能理解，因此它是最秘密、至高無上的。之所以如此，是因為經中說：『因此，大涅槃（Mahāparinirvāṇa）是無限的，因為它揭示瞭如來藏。』這清楚地表明，它充分揭示了勝義諦（paramārtha）的精髓。這部殊勝的經是所有經典中最精華的部分，聽眾中的大菩薩們完全理解了這一點。在佛陀宣講此經后，聽眾以恭敬的態度承諾將如法受持和傳播此經。 經中記載：『之後，菩薩星光（Nakṣatrarāśmi）向世尊（Bhagavan）請示道：世尊，正如您所說，涅槃經就像酥油的精華一樣，是至高無上的。任何飲用它的人，疾病都會消失，它也存在於所有的藥物之中。』聽到這些話后，我心想：任何不聽聞和不渴望這部經的人，都是非常愚癡的，他們心中沒有善念。世尊，我願意剝下自己的面板作為書寫的紙張，抽取血液作為墨水，取出骨髓作為水，削下骨頭作為筆，來書寫這部涅槃經。書寫完畢后，我將讀誦、
【English Translation】 In the 《Uttaratantra》, the Tathāgatagarbha (Essence of the Thus-Gone) is shown to be eternal. The Teacher has already explained the meaning of the nine divisions of scripture, so this treatise is said to reveal the 'essence' of the profound ultimate meaning, and here 'sutra' refers to the ultimate 'later sutra'. Furthermore, in that same sutra, it is mentioned: 'U (藏文：ཨུ，梵文天城體：उ，梵文羅馬擬音：u，漢語字面意思：U)' refers to the later sutra, this sutra explains the ultimate meaning of all sutras. I have revealed a single letter or a single bindu (drop), which all Śrāvakas (Hearers) and Pratyekabuddhas (Solitary Buddhas) have never heard before. This great sutra is supreme, just as the mute of the north is endowed with merit. Those who hear this great sutra are beyond the world, and they should be regarded as Bodhisattva-mahāsattvas (Great Bodhisattva Beings). Therefore, it is called great, which is the meaning of 'later sutra'.' This passage indicates that the profound meaning of the later sutra is not within the realm of ordinary beings, therefore it is the most secret and supreme. The reason for this is that the sutra says: 'Therefore, the Mahāparinirvāṇa (Great Nirvana) is immeasurable because it reveals the Tathāgatagarbha.' This clearly shows that it fully reveals the essence of the paramārtha (ultimate truth). This supreme sutra is the most essential part of all sutras, and the great Bodhisattvas among the audience fully understood this. After the Buddha taught this sutra, the audience respectfully pledged to uphold and propagate this sutra as instructed. The sutra records: 'Then, the Bodhisattva Nakṣatrarāśmi (Star Light) asked the Bhagavan (Blessed One): Bhagavan, as you said, the Nirvana Sutra is like the essence of ghee, it is supreme. Anyone who drinks it will have their diseases disappear, and it also exists in all medicines.' After hearing these words, I thought: Anyone who does not listen to and does not desire this sutra is very foolish, and they have no virtuous thoughts in their mind. Bhagavan, I am willing to peel off my skin to use as paper for writing, extract blood to use as ink, extract marrow to use as water, and carve bones to use as a pen to write this Nirvana Sutra. After writing it, I will read and
་པ་དང་། ཁོང་དུ་ཆུད་ པར་བྱ་བ་དང་། གཞན་དག་ལ་རྒྱ་ཆེར་སྟོན་ཅིང་འཆད་ཀྱང་བཟོད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ ལྟར་རོ། ། གཉིས་པ་སོར་འཕྲེང་གི་མདོ་ལུང་འགོད་པ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་ བ་འཕགས་པ་སོར་མོ་འཕྲེང་བ་དང་། བྱམས་མའི་བུ་འཕགས་པ་གང་པོ་གཉིས་ཀྱིས་བཀའ་ དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་དོན་བདག་མེད་པ་དང་བཀའ་ཐ་མའི་དོན་གཞི་དབྱིངས་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ ཤེས་གཉིས་མཐར་ཐུག་གི་གནས་ལུགས་གང་ཡིན་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་གྱིས་ཕྱོགས་སྔ་ ཕྱི་བཟུང་སྟེ་སྐབས་ཀྱི་དོན་ལ་དྲི་བ་དང་དྲིས་ལན་གྱིས་གླེང་བསླངས་ནས་མཐར་འཕགས་པ་ སོར་འཕྲེང་གིས་ངེས་དོན་སྙིང་པོའི་ཚུལ་དུས་གསུམ་བདེ་གཤེགས་སྲས་བཅས་ཀྱི་དགོངས་ བཅུད་རྒྱས་པར་བཀྲོལ་བ་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ། སོར་མོའི་འཕྲེང་བ་ལ་ཕན་པའི་མདོ་ལས། དེ་ 10-66 ནས་ཡང་སོར་མོ་འཕྲེང་བས། གང་པོ་བྱམས་མའི་བུ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །སངས་ རྒྱས་ཀུན་དང་ཉན་ཐོས་ཀྱིས། །གང་དེ་ཀུན་ཏུ་མ་བརྙེས་པ། །ཆོས་དེ་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་ ནས། །སྲོག་ཆགས་རྣམས་ལ་བསྟན་པར་བྱ། །དེ་སྐད་གསུངས་པའི་དོན་ཅི། གང་པོས་སྨྲས་ པ། འདས་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་ ཅན་གྱི་དབྱིངས་དང་བདག་དང་སྲོག་དང་གང་ཟག་དང་ཤེད་ལས་སྐྱེས་པ་དང་ཤེད་བུ་ཤིན་ ཏུ་ནན་ཏན་དུ་བཙལ་ཀྱང་མ་རྙེད་ནས་བདག་མེད་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཚིག་གོ་སྙམ་སྟེ་འདས་ སོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ། ད་ལྟར་དང་མ་བྱོན་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ ཀྱིས་ཀྱང་མི་བརྙེས་བརྙེས་པར་མི་འགྱུར། དེ་བཞིན་དུ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ ཅད་ལ་ཡང་སྦྱར་ཏེ་གསུངས་ནས་དེ་ལྟར་སྲོག་དང་གང་ཟག་དང་ཤེད་ཅན་དང་ཤེད་བུ་དང་ སེམས་ཅན་དང་བདག་གི་དབྱིངས་མེད་པར་སྟོན་ཏེ་དེ་ལྟར་བདག་མེད་པར་སྟོན། དེ་ལྟར་ སྟོང་པར་སྟོན་ཏེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཀྱི་གཏམ་སྟོན་ཏོ། །སོར་མོ་འཕྲེང་བས་གང་པོ་བྱམས་མའི་ བུ་ལ་སླར་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །ཀྱེ་མ་བཙུན་པ་གང་པོ་ཁྱོད་ནི་སྦྲང་བུའི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་དེ། ཆོས་ཀྱི་གཏམ་སྟོན་མི་ཤེས་སོ། །སྦྲང་བུ་ཡང་ཟི་ཟི་ཞེས་སྒྲ་འབྱིན་ཤེས་ཀྱི་སྦྲང་བུ་ལྟར་བླུན་ པོ་ཁྱོད་ཅང་མ་ཟེར་ཅིག་གང་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ལྡེམ་པོའི་ངག་མི་ཤེས་པས་བདག་ མེད་པ་ལ་ཆོས་སུ་སེམས་པ་ནི་གཏི་མུག་གི་ཆོས་ཀྱི་མར་མེའི་ནང་དུ་ཕྱེ་མ་ལེབ་ལྟར་ལྷུང་ངོ་། །གང་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མ་བརྙེས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདས་པའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་མེད་པ་མ་བརྙེས་ ནས་འདས་སོ། །ད་ལྟར་གྱི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སེམས་ཅན་ ཐམས་ཅད་ལ་བདག་གི་ཁམས་མེད་པ་ནི་མི་བརྙེས་སོ། །མ་བྱོན་པའི་ས
【現代漢語翻譯】 並且能夠理解，廣泛地向他人展示和講解，這都是可以容忍的。』正如（經文）所說。 第二，引用《指鬘經》的教證：如來（Tathāgata）的化身，聖者指鬘（Ārya Aṅgulimāla）和慈氏之子聖者Gampo（Ārya Gaṅpo），他們以確立前後二轉法輪的無我之義和後轉法輪的自性光明智慧這二者究竟的實相的方式，通過提問和回答來引發討論，最終聖者指鬘以決定性的方式廣為闡釋了三世善逝（過去、現在、未來諸佛）及其眷屬的意旨精髓，即究竟的意義。就像《指鬘益處經》中所說：此後，指鬘對Gampo慈氏之子說道：『諸佛和聲聞（Śrāvaka）未曾證得的法，證悟之後，會向眾生宣說。』 說了這些話是什麼意思？Gampo說：『過去的諸佛薄伽梵（Bhagavān）們，對於一切法，也曾精勤地尋找眾生的自性、我、命、補特伽羅（Pudgala）、勢力所生、勢力之子，但未能找到，因此認為無我是佛陀的教言而逝去。』 同樣地，現在和未來的諸佛薄伽梵們也未能證得，也不會證得。同樣地，對於所有的聲聞和獨覺（Pratyekabuddha）也應如此理解。他們宣說沒有命、補特伽羅、有勢力者、勢力之子、眾生和我之自性，因此宣說無我。他們如此宣說空性，宣說如此的法談。 指鬘又對Gampo慈氏之子說道：『唉！尊者Gampo，你行持的是蜜蜂的行為，不懂得宣說佛法。蜜蜂尚且知道發出嗡嗡的聲音，像你這樣愚笨的蜜蜂，什麼也別說。』Gampo啊，因為不瞭解如來的善巧方便之語，所以認為無我是佛法，這就像飛蛾撲向愚癡之法的油燈一樣。『諸佛未曾證得』的意思是，過去的諸佛薄伽梵們，對於一切眾生，因為沒有證得如來藏（Tathāgatagarbha），所以逝去了。現在的諸佛薄伽梵們，對於一切眾生，也沒有證得我之界（Ātmadhātu）。未來的諸佛薄伽梵們，對於一切眾生，也不會證得我之界。
【English Translation】 And to be able to understand, and to widely show and explain to others, that is tolerable.' As it is said. Second, quoting the Sutra of Aṅgulimāla: The emanation of the Tathāgata, the noble Aṅgulimāla and Maitreya's son, the noble Gaṅpo, by establishing the meaning of selflessness of the first two turnings of the wheel of Dharma and the ultimate state of the self-luminous wisdom of the essence of the third turning, through questions and answers to initiate discussion, finally the noble Aṅgulimāla extensively elucidated the essence of the thought of the Sugatas (Buddhas) and their sons of the three times in the manner of definitive meaning. Just as it is said in the Sutra of Benefits of Aṅgulimāla: Then again, Aṅgulimāla said this to Gaṅpo, the son of Maitreya: 'The Dharma that all Buddhas and Śrāvakas have not attained, having attained enlightenment, will be shown to sentient beings.' What is the meaning of these words? Gaṅpo said: 'The past Buddhas, the Bhagavantas, also diligently sought the essence of sentient beings, self, life, Pudgala, born of power, and son of power in all Dharmas, but having not found it, they passed away thinking that selflessness is the word of the Buddha.' Similarly, apply it to the present and future Buddhas, the Bhagavantas, who have not attained and will not attain. Similarly, apply it to all the Śrāvakas and Pratyekabuddhas. They teach that there is no essence of life, Pudgala, powerful one, son of power, sentient being, and self, thus they teach selflessness. Thus they teach emptiness, and they teach such Dharma talks. Aṅgulimāla again said this to Gaṅpo, the son of Maitreya: 'Alas! Venerable Gaṅpo, you practice the behavior of a bee, you do not know how to teach the Dharma. Even a bee knows how to make a buzzing sound, but you are a foolish bee, do not say anything.' Gaṅpo, because you do not understand the skillful speech of the Tathāgata, you think of selflessness as Dharma, which is like a moth falling into the lamp of the Dharma of ignorance. 'That which the Buddhas have not attained' means that the past Buddhas, the Bhagavantas, passed away because they did not attain the essence of the Tathāgata in all sentient beings. The present Buddhas, the Bhagavantas, also do not attain the Ātmadhātu in all sentient beings. The future Buddhas
ངས་རྒྱས་བཅོམ་ ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་མེད་པ་བརྙེས་ 10-67 པར་མི་འགྱུར་རོ། །རང་སངས་རྒྱས་དང་ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དུས་གསུམ་དུ་སེམས་ ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་མེད་པ་མ་བརྙེས་མི་བརྙེས་བརྙེས་པར་མི་ འགྱུར་ཏེ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དེའི་དོན་ནི་འདིའོ། །ཞེས་རྒྱས་པར་གསུངས་ཏེ། འཕགས་ པ་སོར་འཕྲེང་གིས་བཀའི་ལུང་དོན། གང་པོ་ལ་དྲིས་པའི་ལན་གང་པོས་བཀའ་ཐོག་བར་ གྱི་དངོས་བསྟན་བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་དོན་ལྟར་གནས་ལུགས་སངས་རྒྱས་སྲས་བཅས་ཀྱི་ དགོངས་པར་བཤད་པ་ལ། འཕགས་པ་སོར་འཕྲེང་གིས་དེ་ལས་ལྷག་པའི་བཀའ་ཐ་མའི་ དངོས་བསྟན་གནས་ལུགས་རྒྱལ་བའི་སྙིང་པོ་ཀུན་ཁྱབ་རྟག་པ་བདག་དམ་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ ཕྱིན་པའི་གཞི་དབྱིངས་ཉིད་སངས་རྒྱས་སྲས་བཅས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཆེས་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ ཚུལ་རྒྱས་པར་གསུངས་པས་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་དགོངས་དོན་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཏུ་ ལེགས་པར་བསྒྲུབས་སོ། ། གཉིས་པ་དེ་ཚུལ་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ནི། སྤྱིར་ན་རྒྱལ་བ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་གང་ཉིད་ ནི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་ཏེ་འཁྲུལ་བ་མཐའ་དག་ཟད་ པའི་མཁྱེན་མཆོག་བླ་མེད་མངའ་བ་དེས་ཇི་སྐད་བཀའ་བསྩལ་པ་ལྟར་ན་བཀའ་འཁོར་ལོ་ཐ་ མ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་མྱང་འདས་ཀྱི་མདོ་སྡེ་མཆོག་ཉིད་བརྗོད་བྱའི་དོན་གྱི་ཆ་ནས་གསུང་རབ་ ཡན་ལག་ཀུན་གྱི་སྙིང་པོར་གྱུར་པ་ཆོས་ཀྱི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་པ་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་ངེས་པ་ དོན་གྱི་བཀའ་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་བ་ཉིད་ཀྱི་དཔལ་གྱི་མགུར་ནས་མྱང་འདས་ཆེན་ པོའི་སྡེ་སྣོད་མདོ་སྡེ་ཀུན་གྱི་སྙིང་པོ་མར་གྱི་ཉིང་ཁུ་ལྟ་བུ་བརྗོད་བྱ་སྙིང་པོ་བསྟན་པས་དཔག་ མེད་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་ངེས་པ་དོན་གྱི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་སྟོན་པའི་མདོ་ཕྱི་མ་ ཉིད་དུ་ཡང་དང་ཡང་ནས་བཀའ་བསྩལ་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་དེ་དང་འདྲ་བའི་བཀའ་ཐ་མའི་ མདོ་སྡེ་གཞན་དག་ཀྱང་ཚུལ་དེ་ཀའི་སྒོ་ནས་ངེས་དོན་གྱི་མདོར་གོ་ནུས་པ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་དུ་ 10-68 ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཨུ་དུམ་ཝ་རའི་མེ་ཏོག་ལྟར་དཀོན་པའི་ངེས་དོན་སྙིང་པོ་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་ མདོ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་གིས་བསྟན་ཚུལ་གྱིས་བཀའ་འཁོར་ལོ་རིམ་གསུམ་གྱི་ཁྱད་པར་ ལེགས་པར་ཕྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། མདོ་དེས་ཟབ་མོའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་ཚུལ་ལེགས་པར་འབྱེད་པ་ ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རང་གཤིས་ཀྱི་སྡོད་ལུགས་དེ་ནི་དགག་བྱ་སྤྲོས་པ་ བཀག་ཙམ་གྱི་ཅང་མེད་སྟོང་རྐྱང་མེད་དགག་ཙམ་དུ་ཟད་པ་མ་ཡིན་པར་གཤིས་ཀྱི་གནས་ ལུགས་འགྱུར་མེད་ཀྱི་ངོ་བོ་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཀུན་རྫོབ་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་ པའི་གཞི་དབྱིངས་ཉག་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་འོད་གསལ་རང་བཞི
【現代漢語翻譯】 諸佛世尊也不會因為發現一切眾生沒有眾生界而改變。 聲聞和緣覺也不會在過去、現在、未來三時中，發現一切眾生沒有如來藏而未曾發現、不會發現、不會改變發現。這段偈頌的意義就在於此。』 如是廣說。聖者指鬘王以教言之義，回答了普賢菩薩的提問，普賢菩薩以教言直接揭示了二無我的意義，即如所有性，諸佛菩薩的意趣。聖者指鬘王更進一步，以最後的教言直接揭示瞭如來藏的實相，即普遍、恒常、真我、勝義諦的彼岸，也就是諸佛菩薩最究竟的意趣。因此，很好地確立了最後法輪的究竟意趣。 第二，以理證成。一般來說，一切智智的勝者，是究竟圓滿的如所有性顯現，一切錯謬都已窮盡，擁有無上智慧者。如其所說，最後法輪，特別是《涅槃經》，從所詮釋的意義上來說，是所有佛經的精華，是揭示究竟法性的無上決定意義之教。勝者在自己的讚歌中說，大涅槃的經藏，如同所有經的精華，如同酥油的精髓，所詮釋的是精華，具有無量功德，是揭示究竟如所有性的最後經典，反覆宣說。因此，其他類似的最後法輪經典，也能以同樣的方式理解為具有決定意義的經典。 此外，像優曇婆羅花一樣稀有的揭示究竟意義的經典，是法，您以您所揭示的方式，很好地區分了三法輪的差別。因為此經很好地闡釋了甚深如所有性的方式，所以一切法的如是性的自性之住，並非僅僅是否定遮止的空無，並非僅僅是否定，而是自性之如所有性，不變的自性，自生智慧，一切世俗現象皆空的唯一本基，光明自性。
【English Translation】 The Buddhas, the Bhagavat, will also not change because they have found that all sentient beings do not have the realm of sentient beings. The Pratyekabuddhas and Shravakas will also not find, have not found, and will not change in the three times that all sentient beings do not have the Tathagatagarbha. The meaning of that verse is this.』 Thus, it was extensively spoken. The noble Angulimala, with the meaning of the teaching, answered the question of Samantabhadra. Samantabhadra directly revealed the meaning of the two non-selves in the teaching, that is, the suchness, the intention of the Buddhas and Bodhisattvas. The noble Angulimala further revealed the ultimate teaching, the reality of the Tathagatagarbha, which is universal, constant, true self, the other shore of the supreme truth, which is the ultimate intention of the Buddhas and Bodhisattvas. Therefore, the ultimate intention of the last wheel is well established. Secondly, it is established by reasoning. In general, the Victorious One, the All-Knowing One, is the complete manifestation of the ultimate reality, all errors are exhausted, and he possesses the supreme wisdom. As he said, the last wheel, especially the Nirvana Sutra, in terms of the meaning of what is explained, is the essence of all the scriptures, and is the supreme definitive teaching that reveals the ultimate nature of reality. The Victorious One said in his own praise, the great Nirvana Sutra, like the essence of all sutras, like the essence of ghee, explains the essence, has immeasurable merits, and is the last sutra that reveals the ultimate reality of definitive meaning, repeatedly proclaimed. Therefore, other similar sutras of the last wheel can also be understood as sutras of definitive meaning in the same way. Furthermore, the sutra that reveals the definitive meaning, as rare as the Udumbara flower, is the Dharma. You, in the way you reveal it, have well distinguished the differences between the three wheels of Dharma. Because this sutra explains the profound nature of reality well, the abiding of the self-nature of the suchness of all dharmas is not merely the negation of cessation, not merely negation, but the suchness of self-nature, the unchanging self-nature, self-born wisdom, the sole basis empty of all conventional phenomena, the luminous self-nature.
ན་རྣམ་ཀུན་པ་རབ་དྭངས་ ནོར་བུ་བཻཌཱུརྱ་ལྟ་བུ་གདོད་ནས་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པ་དེ་ཀ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ཞིབ་རྒྱས་སུ་གཏན་ལ་ ལེགས་པར་ཕབ་པའི་སྒོ་ནས་ཐེག་མཆོག་རིགས་ཀྱི་མཐུ་སད་ལ་ཉེ་བའི་སྐལ་བཟང་གདུལ་ བྱ་གང་དག་ནང་དབྱིངས་ངེས་པ་དོན་གྱི་གནས་ལུགས་ལ་མྱུར་ནས་རེག་སྟེ་ཇི་བཞིན་མངོན་ དུ་འགྱུར་བར་མཛད་པའི་དཔལ་ཡོན་ཆེས་ཁྱད་པར་བ་ངེས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། མདོ་གང་ལས་གནས་ལུགས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་འཆད་པའི་སྐབས་སུ་རྣམ་གྲངས་པའི་གནས་ ལུགས་སྤྲོས་བྲལ་མེད་དགག་ཙམ་དང་མཐར་ཐུག་གི་གནས་ལུགས་འོད་གསལ་རྣམ་པ་ ཐམས་ཅད་པའི་ཚུལ་སོ་སོར་ལེགས་ཕྱེ་མཛད་པ་གང་ཞིག གནས་ལུགས་དེ་ཉིད་རིམ་གྱིས་ གསལ་བར་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་གསུང་རབ་ནི་གོང་དུ་སྨོས་བཞིན་བཀའ་འཁོར་ལོ་རིམ་པ་གསུམ་ པོ་དེ་ལུགས་ལྟར་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ཁ་ཅིག མྱང་འདས་མདོ་དེ་ དངོས་སྨྲའི་སེམས་ཙམ་རང་ལུགས་ཀྱི་མདོ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་སྨྲའི་ སེམས་ཙམ་རང་ལུགས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སྣང་ཆ་འབའ་ཞིག་ལས་མ་ འདས་པ་གང་ཞིགམདོ་འདིས་དངོས་སུ་བསྟན་བྱའི་གནས་ལུགས་ནི་རྣམ་ཤེས་ལས་འདས་ པའི་སྤྲོས་བྲལ་རྣམ་ཀུན་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་འདི་བའི་ཞེ་འདོད་དང་འདྲ་བའི་ 10-69 གནས་མེད་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་མདོ་འདི་སེམས་ཙམ་གྱི་མདོར་གྲགས་པ་མིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ དེའི་མདོར་གྲགས་པ་ཡང་ཕྱིས་ཀྱི་དངོས་སྨྲའི་སེམས་ཙམ་པ་དག་གིས་མདོ་དེའི་དགོངས་པ་ རང་ལུགས་སུ་བྱས་པ་ཙམ་གྱིས་དེར་གྲགས་པ་མ་གཏོགས་དོན་ལ་ནི་མདོ་དེ་ངེས་དོན་དབུ་ མ་ཆེན་མོའི་གཞུང་ལུགས་ཀྱི་ཁུངས་འཁྲུལ་མེད་དུ་ངེས་པའོ། །དེ་ལུགས་ལྟར་ན་དབུ་སེམས་ གཉིས་ལ་མདོ་སྡེ་ཐ་དད་མེད་པར་འགྱུར་རམ་སྙམ་ན། དེ་གཉིས་ལ་མདོ་སྡེ་ཐ་དད་མེད་པ་ ཡིན་ཏེ། མདོ་སྡེ་གཅིག་ལ་དགོངས་པ་འགྲེལ་ཚུལ་བཟང་ངན་གྱི་ཁྱད་ཙམ་མ་གཏོགས་དོན་ མདོ་སོ་སོར་འཇོག་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་བྱེ་མདོ་གཉིས་ལ་མདོ་སྡེ་ཐ་དད་མེད་ཀྱང་ དགོངས་པ་ལེན་ལུགས་ཙམ་ཡིན་པ་བཞིན། ཡང་ཁ་ཅིགསོར་འཕྲེང་ཅན་གྱི་ཚིག་ངེས་དོན་ གྱི་ཁུངས་སུ་མི་རུང་སྟེ། དེ་སྡིག་པ་ཆེན་པོ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་དོགས་པ་བྱ་མི་ རུང་བ་ཡིན་ཏེ། འཕགས་པ་སོར་མོའི་འཕྲེང་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཡང་ཞིང་འདི་ནས་ལྷོ་ཕྱོགས་སུ་གང་གཱའི་ཀླུང་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱི་བྱེ་མ་སྙེད་ཀྱི་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་འདས་པ་ན་རིན་པོ་ཆེ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བརྒྱན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཞིང་ཁམས་ཡོད་ ལ་དེ་ན་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་མཐོང་ན་དགའ་བ་མངོན་པར་འཕགས་པ་བརྩོན་པ་ཆེན་ པོ་ཞེས་བྱ་བའི་སངས་རྒྱས་བཞུགས་པར་བཤད་ཅིང་དེ་སོར་འཕྲེང་ཅན་དུ་སྤ
【現代漢語翻譯】 啊，一切圓滿至極清凈，猶如藍寶石般，原本就具備的自性，爲了詳盡闡述其道理，爲了那些接近覺醒殊勝乘種姓之力的幸運有情，爲了讓他們迅速觸及內在真諦的實相，並如實顯現，爲了確定這卓越的功德，故而宣說。 那麼，在何經中，講說實相法性的道理時，分別闡述了現象界的實相，即離戲論的無遮止，以及究竟的實相，即光明遍一切相？哪部經能逐步明示實相？正如前文所說，爲了確定這三轉法輪的次第。 在此，有人問：『《涅槃經》不是唯識宗的經典嗎？』並非如此。因為唯識宗的實相，不外乎是顯現的識相。而此經所要闡述的實相，是超越識相的離戲論、一切圓滿的自生智慧，與彼宗的觀點截然不同。 那麼，此經不是被稱為唯識經嗎？』之所以被稱為唯識經，只是後來的唯識宗學者將此經的意旨解釋為符合自己的宗派，實際上，此經是確鑿無疑的中觀大論的淵源。』 如果這樣，中觀和唯識豈不是沒有不同的經典了嗎？』二者並非沒有不同的經典，只是對同一經典的理解方式有好壞之分，實際上並沒有必要將經典分開。例如，毗婆沙宗和經量部並沒有不同的經典，只是理解方式不同而已。 又有人問：『持索鬘者的話不可作為究竟意義的來源，因為他是大罪人。』不應如此懷疑，因為聖者持索鬘者是佛陀的化身。』 因為從這裡向南，經過恒河沙數六十二倍的佛土，有一個名為『一切珍寶莊嚴』的凈土，那裡住著一位名為『一切世間樂見現證殊勝大精進』的佛陀，據說他化現為持索鬘者。
【English Translation】 Ah, perfectly pure in every way, like a lapis lazuli gem, its inherent nature from the very beginning. In order to thoroughly and extensively establish its principles, and for the fortunate beings who are close to awakening the power of the supreme vehicle lineage, so that they may quickly touch the true nature of inner reality and manifest it as it is, in order to ascertain this most extraordinary glory, it is proclaimed. So, in which sutra, when explaining the nature of reality and the dharma, are the phenomenal realities, the mere absence of elaboration, and the ultimate reality, the luminosity of all aspects, separately and clearly distinguished? Which scripture gradually reveals the nature of reality? As mentioned above, in order to ascertain the order of the three turnings of the wheel of dharma. Here, some ask: 'Isn't the Nirvana Sutra a Mind-Only sutra?' It is not. Because the reality of the Mind-Only school does not go beyond the mere appearance of consciousness. But the reality that this sutra directly reveals is the self-arisen wisdom of all perfections, free from elaboration, which transcends consciousness, so there is no place for agreement with their intentions. Then, isn't this sutra known as a Mind-Only sutra?' That it is known as such is only because later Mind-Only scholars interpreted the sutra's meaning in accordance with their own system, but in reality, this sutra is undoubtedly a source of the Great Madhyamaka teachings of definitive meaning. According to that, wouldn't the Madhyamaka and Mind-Only schools have no different sutras?' The two do not have different sutras, but there is only a difference in the quality of interpreting the meaning of a single sutra, and there is no need to establish separate sutras. For example, the Vaibhashika and Sautrantika schools do not have different sutras, but only different ways of understanding the meaning. Again, some ask: 'The words of the one with a garland of fingers cannot be a source of definitive meaning, because he is a great sinner.' One should not have such doubts, because the noble one with a garland of fingers is an emanation of the Buddha. For from here to the south, passing through Buddha-fields as numerous as sixty-two times the sands of the Ganges, there is a pure land called 'Adorned with All Jewels,' where a Buddha named 'Joyful to See All the World, Manifestly Supreme, Great Diligence' resides, and it is said that he emanated as the one with a garland of fingers.
ྲུལ་པར་སོར་ འཕྲེང་གི་མདོ་འདི་ཉིད་ལས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་མདོ་མཆོག་དེ་དག་གིས་འཁོར་ ལོ་གསུམ་རིམ་པས་ཇེ་བཟང་གི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཐ་མ་མཐར་ཐུག་གི་ངེས་དོན་ དུ་ལེགས་སྒྲུབ་མཛད་པའི་དགོས་པ་ཡང་སྤྱིར་སྟོན་པས་བཀའ་དང་པོར་འཇིག་རྟེན་པའི་ བདག་ཏུ་ལྟ་བ་གཞིག་པའི་སླད་དུ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱི་ཚུལ་རྒྱས་པར་བསྟན་ཅིང་ ཆོས་སྒོར་བཙུད། དེ་ལས་ཀྱང་སྤྲོས་པ་བྲལ་བའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱི་དབྱིངས་ཁོང་དུ་ཆུད་ ནུས་པའི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལ་དེ་ལུགས་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་བར་དུ་བསྟན་པས་ཚུལ་དེ་ལ་སློབ་ 10-70 ཅིང་བརྩོན་ཏེ་འབད་པར་བྱས། དེ་ནས་སྟོང་ཉིད་ལ་ལྟ་ཉེས་ཀྱི་བླུན་པོ་འགའ་ཞིག་ཉམས་པ་ ལ་གཟིགས་ནས་དེ་དག་ལྟ་ངན་ལས་བཟློག་སྟེ་ནམ་ཞིག་རིམ་གྱིས་དབང་པོ་སྨིན་པར་བྱས་ ནས་ཡང་དག་པའི་ལམ་ལ་བཀྲི་བའི་ཆེད་དང་། ཁྱད་པར་ཐ་མའི་གདུལ་བྱ་དབང་རྣོན་ཆེས་ སྨིན་རྣམས་ལ་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་སྟོན་པ་སྐབས་སུའང་བབ་པས་དེ་ལུགས་ཕན་པ་རྒྱ་ཆེན་ སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་བཀའ་ཐ་མར་དོན་དམ་ལེགས་ཕྱེ་མཛད་ཚུལ་རྒྱལ་བ་རང་ཉིད་ཀྱིས་རྔ་བོ་ ཆེའི་མདོར་བཀའ་བསྩལ་པ། འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཅེས་བྱ་བ་དེ་དག་གཞིག་པའི་ ཕྱིར་བདག་མེད་པ་བསྟན་ཏོ། །གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་སྟོན་པའི་བསྟན་པ་ལས་མ་གསུངས་ན་ཇི་ ལྟར་གྲོང་བ་ཡིན་པར་མི་འགྱུར། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་བདག་མེད་པར་གསུངས་ པར་གྲགས་སོ། །ཞེས་ཡ་མཚན་སྐྱེས་པར་འགྱུར་བ་དང་། དེའི་འོག་ཏུ་རྒྱུ་དང་གཏན་ཚིགས་ བརྒྱ་སྟོང་གིས་བསྟན་པ་ལ་འཛུད་དོ། །དེ་ལྟར་འཛུད་པ་ལས་གང་གི་ཚེ། ཡང་གོང་མ་ལ་ དད་པ་སྐྱེས་ཤིང་ཞུགས་པ་ན། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ལ་སློབ་པར་བྱེད། བརྩོན་པར་ བྱེད། འབད་པར་བྱེད། དེ་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་ཐར་པ་ཆུད་གཟོན་པའི་ལྟ་བ་མཐོང་ནས་མི་བླུན་ པོ་རྣམས་ཀྱིས་གསུང་ཐམས་ཅད་ལས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་བདག་མེད་པ་སྟོན་ཏོ། །སྟོང་པ་ ཉིད་དང་བདག་མེད་པའི་དོན་མ་ཤེས་པའི་མི་བླུན་པོ་རྣམས་ནི་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་ པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་གཏམ་མ་བསྟན་ན་སྙིང་པོ་ལ་སྨོད་པས་སངས་ རྒྱས་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་གཏམ་སྤོང་བར་འགྱུར་ཏེ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་ བར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སངས་རྒྱས་རང་གི་ཞལ་ནས་དགོས་པ་དེ་ལྡན་གྱི་ཚུལ་ལེགས་པར་ གསུངས་པ་ལགས་ན། རྒྱལ་བ་རང་ལས་ཆེས་མཁས་འཇིག་རྟེན་ན་སུ་ཡང་ཡོད་པ་མིན་ ཞིང་། མ་ལུས་པའི་ཆོས་མཁྱེན་པ་ཁོང་ཉིད་ལས་གཞན་མེད་པས་མདོ་སྡེ་ཁྱད་འཕགས་དག་ གི་དགོངས་པ་ལོག་དཀྲུགས་བྱས་ན་ཐུབ་པའི་ཆོས་ཚུལ་བཤིག་པས་མི་རུང་ཞིང་རྒྱལ་བ་ 10-71 ཉིད་ལས་ལྷག་པའི་དཔང་པོ་གཞན་སུ་ཞིག་གིས་ནུས་ཏེ་ཆོས་ལུགས་ཀྱི་ཁུངས་སངས་རྒྱས་
【現代漢語翻譯】 因為《無盡龍王請問經》中就是這麼說的。像這樣，那些殊勝的經典以三轉法輪（Dharmacakra）依次變得越來越殊勝的方式，最終圓滿地完成了究竟的真實意義。這樣做的必要性在於，一般來說，佛陀最初爲了破除世間人對『我』的執著，詳細地闡述了人無我（Pudgalanairatmya）的道理，並引導他們進入佛法之門。然後，對於那些能夠理解離戲論的法無我（Dharmanairatmya）之精髓的弟子，佛陀宣講了相應的空性（Sunyata），讓他們學習、精進和努力。之後，佛陀看到一些對空性產生錯誤見解的愚人墮落了，爲了讓他們從邪見中解脫出來，並逐漸成熟他們的根器，引導他們走上正確的道路；特別是，當爲那些根器極其成熟的弟子宣講究竟的真實意義的時機成熟時，爲了實現廣大利益，佛陀在最後的教法中完美地闡釋了勝義諦（Paramarthasatya）。 正如佛陀自己在《大鼓經》中所說：『爲了破除世間人所謂的『我』，我宣講了無我。如果佛陀的教法中沒有這樣說，那怎麼會不變成聾啞人呢？據說，佛陀世尊宣講了無我，這真是太奇怪了！』然後，通過成百上千的理由和論證來引導他們進入佛法。像這樣引導之後，當他們對更高的法產生信心並進入時，他們會學習、精進和努力于空性的法。然後，在看到那些抓住解脫之盜賊的見解之後，愚人們會說所有的教法都宣講空性和無我。那些不理解空性和無我之意義的愚人將會墮落。』 同樣，如果不宣講如來藏（Tathagatagarbha）的教義，就會因為誹謗如來藏而拋棄佛陀是常恒的說法，因此他們將無法完全從痛苦中解脫出來。』佛陀親自宣說了這些具有必要性的道理。世間上沒有人比佛陀更聰明，除了他之外，沒有人通曉所有的法，如果歪曲殊勝經典的意圖，就會破壞佛陀的教法，這是不行的，也沒有人能比佛陀更有權威來證明佛法的來源是佛陀。
【English Translation】 Because it is said in the Aksayamatinirdesa Sutra. In this way, those supreme sutras, with the three turnings of the wheel of Dharma (Dharmacakra), gradually become more and more supreme, ultimately perfectly accomplishing the ultimate true meaning. The necessity of doing so is that, in general, the Buddha initially, in order to destroy the worldly view of 'self', extensively explained the nature of the absence of self of a person (Pudgalanairatmya) and initiated them into the Dharma. Then, for those disciples who were able to comprehend the essence of the absence of self of phenomena (Dharmanairatmya), which is free from elaboration, the Buddha taught emptiness (Sunyata) accordingly, encouraging them to learn, strive, and make effort. After that, seeing that some fools who had wrong views about emptiness had fallen, in order to turn them away from wrong views and gradually mature their faculties, he guided them onto the correct path; especially, when the time was ripe to teach the ultimate true meaning to the disciples with the sharpest faculties, in order to accomplish vast benefits, the Buddha perfectly elucidated the ultimate truth (Paramarthasatya) in the final teachings. As the Buddha himself said in the Drum Sound Sutra: 'In order to destroy what is called 'self' by worldly people, I have taught the absence of self. If it were not taught in the Buddha's teachings, how would it not become mute? It is said that the Buddha, the Bhagavan, taught the absence of self, which is very strange!' Then, he leads them into the Dharma with hundreds of thousands of reasons and arguments. After leading them in this way, when they develop faith in the higher Dharma and enter it, they will learn, strive, and make effort in the Dharma of emptiness. Then, after seeing the view of those who seize the thief of liberation, fools will say that all teachings teach emptiness and the absence of self. Those fools who do not understand the meaning of emptiness and the absence of self will fall.' Similarly, if the teachings on the Tathagatagarbha are not taught, by slandering the Tathagatagarbha, they will abandon the statement that the Buddha is eternal, and therefore they will not be able to completely be liberated from suffering.' The Buddha himself has spoken well of these reasons with necessity. There is no one in the world more knowledgeable than the Buddha, and there is no one other than him who knows all the Dharmas. If the intention of the excellent sutras is distorted, it will destroy the Buddha's teachings, which is not permissible, and no one can be a greater authority than the Buddha himself to prove that the source of the Dharma is the Buddha.
ཁོ་ན་ལ་གཏུགས་ནས་ཚད་མར་བྱ་དགོས་པ་ལ་དགོངས་ནས། རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་པའི་ཞལ་ སྔ་ནས་ཀྱང་། གང་ཟག་རྒྱལ་ལས་ཆེས་མཁས་འགའ་ཡང་འཇིག་རྟེན་འདི་ན་ཡོད་མིན་ལ། །མ་ལུས་དེ་ཉིད་མཆོག་ནི་ཚུལ་བཞིན་ཀུན་མཁྱེན་གྱིས་མཁྱེན་གཞན་མིན་པས། །དེ་ཕྱིར་དྲང་ སྲོང་རང་ཉིད་ཀྱིས་བཞག་མདོ་སྡེ་གང་ཡིན་དེ་མི་དཀྲུག །ཐུབ་ཚུལ་བཤིག་ཕྱིར་དེ་ཡང་དམ་ ཆོས་ལ་ནི་གནོད་པར་བྱེད། །ཅེས་དང་། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་། དོན་འདི་ ལ་ནི་རྒྱལ་བ་ལས། །ལྷག་པའི་དཔང་པོ་གཞན་སུ་ཡོད། །ཅེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་བསྟན་དོན་དེ་ལྟ་བས་ན་དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཕྱོགས་གཉིས་ཇི་བཞིན་ ཡོད་པ་དང་མེད་པ་དང་མི་སྟོང་པ་དང་སྟོང་པ་སོགས་རང་བཞིན་གཤིས་ལུགས་དང་གློ་བུར་ བཅོས་མའི་ཚུལ་ཡིན་ལུགས་ཇི་ལྟ་བར་བཀའ་འཁོར་ལོ་ཐ་མ་འདིས་ལེགས་པར་ཕྱེས་ནས་ ཇི་བཞིན་ཡིན་པ་ལྟར་ངོ་སྤྲད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྟོན་པར་མཛད་པས་སྐབས་དེའི་གདུལ་བྱ་གང་ དག་ལ་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་པའི་ཡིན་ལུགས་ཐམས་ཅད་མེད་ཅིང་མ་གྲུབ་པའི་སྟོང་ རྐྱང་ཙམ་དུ་ཟད་པ་མ་ཡིན་པར་ཀུན་རྫོབ་སྤྲོས་པས་སྟོང་པ་མེད་དགག་གི་གཞི་ལ་མ་ཡིན་ དགག་གི་འོད་གསལ་བའི་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་པ་ཡེ་ནས་བཞུགས་པས་ཀུན་རྫོབ་རྣམ་པར་ བཅད་པའི་གཞི་ལ་ཡོངས་གཅོད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་དོན་དམ་རྣམ་ཀུན་དྭངས་པས་ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་མེད་ ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ནམ་ཡང་འགྱུར་བ་མེད་ཕྱིར་གཤིས་དེ་ལ་ཉེས་སྐྱོན་གང་གིས་མ་གོས་པའི་ རང་བྱུང་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གང་གཱའི་རྡུལ་གྲངས་ལས་ཀྱང་འདས་པ་ གདོད་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་ངེས་ཤེས་གཏིང་ནས་ལེགས་པར་འདྲེན་པ་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་དེ་ ལུགས་དགོངས་ནས་རྗེ་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས། དེ་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་ པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་དུ་བྱས་པས་ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་ཟུང་འཇུག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེས་པ་ན་ 10-72 ཡོད་མེད་དང་སྟོང་མི་སྟོང་ལེགས་པར་ཕྱེས་ནས་བསྟན་ཅིང་ཇི་ལྟར་གནས་པ་དང་། ཇི་ལྟར་ ཡིན་པ་བཞིན་དུ་ངོ་སྤྲོད་པ་དགོས་ཏེ། ཐམས་ཅད་མེད་ཅིང་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་པར་གནས་ པ་མ་ཡིན་གྱི། མེད་ཅིང་སྟོང་པ་དང་དེ་དག་གི་གཞི་ལ་སོགས་པ་མེད་དགག་གི་གཞི་ལ་མ་ ཡིན་དགག་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྣམ་གཅོད་ཀྱི་གཞི་ལ་ཡོངས་གཅོད་བཞུགས་པའི་ཕྱིར་ དང་། སྐྱོན་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་སྤངས་པའི་གཞི་ལ། མཐར་ཐུག་གི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ ཅད་ཚང་པའི་རྟོགས་པ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་བཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འཁོར་ལོ་གསུམ་པ་ནི་ ལེགས་པར་ཕྱེ་བ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ཞར་ལ་ངེས་དོན་གྱི་སྡེ་སྣོད་ངོས་བཟུང་བ་ནི། དེ་ལྟར་ཆོས་འཁོར་བཤད་པའི་ ཞར་བྱུང་དུ་ངེས་དོན་རྒྱུ་ཡི་ཐེག་པའི
【現代漢語翻譯】 爲了依靠它作為衡量標準，嘉察·米龐（GyaltsabMipam）也曾說過：『世間是否有人比國王更聰明？一切都由至尊全知者如實知曉，他人無法知曉。因此，不要擾亂聖者親自製定的經藏，破壞佛陀的教義也會損害正法。』 聖者龍樹（Nagarjuna）也曾說過：『對於這個道理，除了勝者（佛陀）之外，還有誰能作為更高的見證者呢？』 因此，三轉法輪（Three Turnings of the Wheel of Dharma）的教義要點在於，如實存在和不存在、不空和空性等勝義諦（ultimate truth）和世俗諦（conventional truth）的兩個方面，以及自性和本性、暫時造作的方式。最後的法輪對此進行了清晰的區分，並以如實存在的方式進行介紹。對於當時的受教者來說，最終的實相併非僅僅是空無，而是世俗顯現的空性，在無遮（否定性）的基礎上，存在著非遮（非否定性）的光明自性，勝義諦本自存在。在世俗分別的基礎上，以遍除的方式，勝義諦完全清凈，因此，極其無戲論的大智慧永不改變，其本性不受任何過失的沾染，自生勝義諦的佛陀功德超越了恒河沙數，從一開始就自然成就。要從內心深處對此產生深刻的理解。』 考慮到這種方式，至尊覺囊巴（Jonangpa）曾說過：『因此，通過修習般若波羅蜜多（Perfection of Wisdom），生起止觀雙運（Shamatha-Vipashyana）的禪定，需要清晰地區分存在和不存在、空和不空，並如實地介紹它們如何存在和如何是。並非存在於一切皆無和無成等狀態中，而是在無有和空性的基礎上，在無遮的基礎上存在著非遮，在分別的基礎上存在著遍除，在自性清凈的基礎上，究竟的功德圓滿具足的證悟自然成就。』 『因此，第三法輪是具有清晰區分的。』 第三，順便確定了了義的寶藏：如此宣說法輪的順便提到了義理，作為原因的乘。
【English Translation】 Considering that it should be relied upon as a measure, GyaltsabMipam also said: 'Is there anyone in this world more knowledgeable than the King? Everything is known as it is by the Supreme Omniscient One, others cannot know. Therefore, do not disturb the sutras established by the Sage himself, destroying the Buddha's teachings also harms the Dharma.' The Holy Nagarjuna also said: 'For this reason, who else is a greater witness than the Victorious One (Buddha)?' Therefore, the key point of the Three Turnings of the Wheel of Dharma is that the two aspects of ultimate truth and conventional truth, such as existence and non-existence, emptiness and non-emptiness, etc., as well as the nature and essence, and the way of temporary fabrication. The last Wheel clearly distinguishes this and introduces it in a way that it exists as it is. For those to be trained at that time, the ultimate reality is not merely emptiness where everything is absent and unestablished, but emptiness of conventional appearance, and on the basis of negation (absence), there is the luminous nature of non-negation (presence), the ultimate truth that has been present from the beginning. On the basis of conventional distinction, the ultimate truth is completely pure in the way of complete removal, therefore, the great wisdom that is extremely free from elaboration never changes, and its nature is not tainted by any faults, the qualities of the self-arisen ultimate Buddha are beyond the number of grains of sand in the Ganges, and are naturally accomplished from the beginning. It is necessary to generate a deep understanding of this from the depths of one's heart. Considering this method, the great Jonangpa said: 'Therefore, by practicing the Perfection of Wisdom, when the samadhi of Shamatha-Vipashyana arises, it is necessary to clearly distinguish existence and non-existence, emptiness and non-emptiness, and to introduce how they exist and how they are as they are. It does not exist in a state where everything is absent and unestablished, but on the basis of absence and emptiness, on the basis of negation, there is non-negation, on the basis of distinction, there is complete removal, and on the basis of self-nature purity, the realization of ultimate qualities fully present is naturally accomplished.' 'Therefore, the Third Wheel is endowed with clear distinction.' Third, incidentally identifying the definitive meaning treasury: Thus, the incidental mention of the definitive meaning while explaining the Dharma wheel, the vehicle of cause.
་དབུ་མ་ཆེན་མོ་གང་ལས་བྱུང་བའི་གསུང་རབ་རགས་ རིམ་གཙོ་བོར་བྱས་ཏེ་ངོས་བཟུང་ཉུང་བསྡུས་རྗེ་བླ་མ་འཇམ་མགོན་ཀུན་དགའ་སྙིང་པོའི་ ཞལ་སྔ་ནས་མཛད་པ་བཞིན་འདིར་འགོད་པ་སྟེ། གཞན་སྟོང་དབུ་མའི་ཚུལ་མཆོག་འདི་ནི། འཁོར་ལོ་གསུམ་ཆར་གྱི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་ཏུ་འགྱུར་མོད་ཀྱི། གང་ལ་གཙོ་བོར་བརྟེན་ པའི་མདོ་སྡེ་ནི། ཤེར་ཕྱིན་ཉི་ཁྲི་ལྔ་སྟོང་པའི་བྱམས་ཞུས་ཀྱི་ལེའུ་དང་། ཤེར་ཕྱིན་ལྔ་བརྒྱ་པ་ དང་། དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་བ་དང་། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་དང་། རྒྱན་སྟུག་པོ་དང་། ཕལ་བོ་ཆེ་རྣམས་སུ་ཐུན་མོང་དང་གོ་བསྟུན་པ་རྣམས་བཤད། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་ པོའི་མདོ་དང་། དཔལ་ཕྲེང་སེངྒེ་སྒྲས་ཞུས་པའི་མདོ་ལ་སོགས་པ་འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་ བརྩེགས་པའི་ནང་ཚན་འགའ་ཞིག་དང་། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལ་འཇུག་པའི་གཟུངས་དང་། གསེར་འོད་དམ་པ་དང་། གཟུངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་རྒྱལ་པོས་ཞུས་པ་དང་། ཡོན་ཏན་དང་ཡེ་ ཤེས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ལ་འཇུག་པ་དང་། སོར་མོའི་འཕྲེང་བ་ལ་ཕན་པའི་མདོ་དང་། འཕགས་པ་སྤྲིན་ཆེན་པོ་དང་། འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་དང་། འཕགས་པ་རྔ་བོ་ཆེའི་ 10-73 ལེའུ་ཞེས་བྱ་བའི་མདོ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་དང་། རབ་ཏུ་ཞི་བ་རྣམ་ངེས་ཀྱི་ ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མདོ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་། སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་སྡེ་ཕལ་ཆེར་ནས་ཆེས་ཐུན་ མོང་མ་ཡིན་པའི་དོན་རྣམས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་གསུངས་པ་རྣམས་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན་ནོ། །འཁོར་ལོ་བར་བའི་དངོས་བསྟན་ཕལ་ཆེར་མཉམ་བཞག་ཟབ་མོའི་དབྱིངས་ལ་མཉམ་པར་ འཇོག་པའི་ཚེ། གང་དུའང་མི་དམིགས་པར་འཇོག་པ་ལ་གཙོ་བོར་སྦྱོར་ཞིང་། ཤེས་བྱ་གཏན་ ལ་འབེབས་པའི་སྒོ་ནས་གསུངས་པ་རྣམས་ནི། བྱམས་ཞུས་ཀྱི་ལེའུ་དང་། ཤེར་ཕྱིན་ལྔ་བརྒྱ་ པར་སྟོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བཀྲལ་བ་ལྟར་གཞན་སྟོང་དུ་འགྲེལ་བར་བྱེད་དོ། །དཀོན་མཆོག་ཏ་ ལ་ལ་སོགས་པའི་མདོ་སྡེ་འགའ་ཞིག་རང་སྟོང་སྟོན་པར་འཁྲུལ་བའང་ཡོད་མོད་ཀྱི། བྱང་ ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་དང་། ལམ་དང་འབྲས་བུའི་རྣམ་བཞག་གཙོ་བོར་བསྟན་པའི་མདོ་ སྡེ་འབྱམས་ཀླས་པ་རྣམས་ནི་གཉིས་ཀར་དང་འབྲེལ་ལ། འཕགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་དང་ ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པ་ལ་སོགས་པ་ལྷག་མ་ཕལ་ཆེར་དབུ་མའི་ལུགས་འདི་དང་མཐུན་ པ་མང་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། གཉིས་པ་དེ་དག་གི་དགོངས་འགྲེལ་ཁྱད་འཕགས་ཀྱི་ཚུལ་ནི། སྤྱིར་ངེས་དོན་དབུ་ མའི་ཆོས་མཆོག་གང་དེ་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་པའི་ཟབ་གནད་གསུམ་ལྡན་མར་ བཅད་ལས་འདས་པའི་རྫོགས་ལྡན་གྱི་ཆོས་ཁྱད་པར་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རྫོགས་ལྡན་ཞེས་ པ་དུས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་དུས་བཞི་ཆེན་པོ་དང་ཆུང་བ་གཉིས་ལས། དུས་བཞི་ཆེན་པོ་ནི། བསྐལ་དུས་བཟང་ངན་ལ་ལྟོས་ཏེ་བཞག་
【現代漢語翻譯】 關於從何處產生的中觀（藏文：དབུ་མ་）的主要聖典，宗喀巴·蔣貢·貢噶寧波（藏文：རྗེ་བླ་མ་འཇམ་མགོན་ཀུན་དགའ་སྙིང་པོ།）（含義：宗喀巴大師，文殊怙主，皆大歡喜藏）尊者以簡要的方式進行了歸納，並在此處記錄如下：他空（藏文：གཞན་སྟོང་）中觀的殊勝見解，雖然是三轉法輪（藏文：འཁོར་ལོ་གསུམ་）的究竟密意，但主要依據的經典是：《二萬五千頌般若經》中的《慈氏請問品》、《五百頌般若經》、《解深密經》、《楞伽經》、《寶積經》和《華嚴經》等，這些經典中闡述了共同之處和需要協調之處。同樣，《如來藏經》、《勝鬘師子吼經》等《聖寶積經》中的一些經典，《入無分別陀羅尼》、《金光明經》、《持世王所問經》、《入無量功德智慧經》、《能 benefit 索莫之鬘經》、《聖大云經》、《聖寶云經》、《聖大法鼓經》等經典，以及《大涅槃經》、《寂靜決定三摩地經》等，還有大多數密宗經典中非常明確地闡述了極其獨特的意義，這些都是所依據的經典。 在中間法輪（藏文：འཁོར་ལོ་བར་བ་）中，大多數直接的教義都與在甚深禪定（藏文：མཉམ་བཞག་）的境界中安住有關，主要與不住于任何事物有關。而從知識的角度進行闡述的經典，如《慈氏請問品》和《五百頌般若經》，正如佛陀所解釋的那樣，應被解釋為他空。雖然一些如《寶積經》等經典似乎在闡述自空（藏文：རང་སྟོང་），但主要闡述菩薩（藏文：བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ།）（含義：覺悟勇士）的行持、道和果的分類的無數經典與兩者都有關聯。而《聖佛地經》、《正法集經》等其餘大多數經典都與這種中觀見解相符。正如（宗喀巴·蔣貢·貢噶寧波）所說。 第二，關於這些經典的出色解釋方法：一般來說，究竟了義（藏文：ངེས་དོན་）中觀的殊勝法門是佛陀究竟密意的具有三種深刻要點的、超越斷言的圓滿法門。圓滿是指，從時間角度來看，有四大時和四小時之分。四大時是根據劫時（藏文：བསྐལ་དུས།）的好壞來劃分的。
【English Translation】 Regarding the main scriptures from which the Great Madhyamaka (Tibetan: དབུ་མ་) arises, the Venerable Je Lama Jamyang Gonpo Kunga Nyingpo (Tibetan: རྗེ་བླ་མ་འཇམ་མགོན་ཀུན་དགའ་སྙིང་པོ།) (Meaning: Tsongkhapa, Manjushri Protector, All-Pleased Essence) has summarized them in a concise manner, and they are recorded here as follows: This supreme view of Other-Emptiness (Tibetan: གཞན་སྟོང་) Madhyamaka, although it is the ultimate intention of the Three Turnings of the Wheel (Tibetan: འཁོར་ལོ་གསུམ་), the sutras upon which it mainly relies are: the 'Chapter of Maitreya's Questions' from the Twenty-Five Thousand Verse Prajnaparamita, the Five Hundred Verse Prajnaparamita, the Samdhinirmocana Sutra, the Lankavatara Sutra, the Ghanavyuha Sutra, and the Avatamsaka Sutra, which explain the commonalities and the points that need to be reconciled. Similarly, the Tathagatagarbha Sutra, the Srimaladevi Simhanada Sutra, and some sections of the Arya Ratnakuta Sutra, the Entering Non-Conceptual Dharani, the Suvarnaprabhasa Sutra, the Dharanimbararaja Sutra, the Entering Inconceivable Qualities and Wisdom Sutra, the Angulimaliya Sutra, the Arya Mahamegha Sutra, the Arya Ratnamegha Sutra, the Arya Mahabheri Sutra, the Mahaparinirvana Sutra, the Samadhinirharana Sutra, and most of the Tantric scriptures, which very clearly explain the most unique meanings, are the ones relied upon. In the Intermediate Turning of the Wheel (Tibetan: འཁོར་ལོ་བར་བ་), most of the direct teachings are related to abiding in the realm of profound meditative absorption (Tibetan: མཉམ་བཞག་), mainly related to not focusing on anything. And the scriptures that explain from the perspective of establishing knowledge, such as the 'Chapter of Maitreya's Questions' and the Five Hundred Verse Prajnaparamita, should be interpreted as Other-Empty, as explained by the Buddha himself. Although some scriptures such as the Ratnakuta Sutra seem to explain Self-Emptiness (Tibetan: རང་སྟོང་), the countless scriptures that mainly explain the conduct of Bodhisattvas (Tibetan: བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ།) (Meaning: Enlightenment Warrior), the paths, and the classifications of results are related to both. And most of the remaining scriptures such as the Arya Buddhabhumi Sutra and the Dharmasamgiti Sutra are in accordance with this Madhyamaka view. As stated (by Tsongkhapa Jamyang Gonpo Kunga Nyingpo). Secondly, regarding the excellent methods of explaining these scriptures: In general, the supreme Dharma of the Ultimate Meaning (Tibetan: ངེས་དོན་) Madhyamaka is the ultimate intention of the Buddha, a perfect Dharma with three profound key points that transcends assertions. 'Perfect' means that, from the perspective of time, there are the four great times and the four lesser times. The four great times are divided according to whether the eon (Tibetan: བསྐལ་དུས།) is good or bad.
པ་སྟེ། དེའི་ལོ་ས་ཡ་ཕྲག་བཞི་དང་སུམ་འབུམ་ཉི་ ཁྲིའི་བཞི་ཆ་རྐང་པར་བྱས་པས་དེའི་རྐང་པ་བཞི་པོ་ཡོངས་རྫོགས་ཚང་བ་རྫོགས་ལྡན་དང་། དེ་བཞིན་དུ་རྐང་པ་གསུམ་དང་གཉིས་དང་གཅིག་གི་རིམ་པས་གསུམ་ལྡན་གཉིས་ལྡན་རྩོད་ ལྡན་དུ་འཇོག་པ་ཡིན། དུས་བཞི་ཆུང་བ། བསྟན་པའི་བཟང་ངན་གྱི་སྒོ་ནས་བཞག་སྟེ། དེའི་ 10-74 མི་ལོ་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱའི་བར་གྱི་བཞི་ཆ་དུས་བཞི་སོ་སོའི་ཚད་དུ་བྱས་ནས་སྐྱོན་མེད་ ཡོན་ཏན་ཚང་བ་རྫོགས་ལྡན་གྱི་ཆོས་དང་། དེ་བཞིན་དུ་བཞི་ཆ་ཉམས་པ་གསུམ་ལྡན་སྟོད་ དང་། ཕྱེད་ཙམ་ཉམས་པ་གསུམ་ལྡན་སྨད་དུ་འགྱུར་ཞིང་། བཞི་ཆ་གསུམ་ཉམས་པའི་ལྷག་ མ་གཉིས་ལྡན་ཡིན་ལ། བཞི་ཆ་གཅིག་ཀྱང་མེད་ན་རྩོད་ལྡན་དུ་འཇོག་པ་ཡིན་པས་དེ་འདྲའི་ སྐབས་ཀྱི་རྫོགས་ལྡན་གྱི་ཆོས་སྐྱོན་མེད་བསྟན་པ་ལ་ལྟོས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་སངས་རྒྱས་ ཞལ་བཞུགས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལྷད་མེད་ལྟ་བུ་དེ་སྤྱིར་ན་ཡིན་ཞིང་། དེའི་ནང་ ནས་ཀྱང་བཀའ་ཐ་མའི་མདོ་སྡེ་རྣམས་ལ་རྫོགས་ལྡན་གྱི་ཆོས་ཞེས་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ ཡོད་དེ། དོན་དམ་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་སྟོན་པས་ན་དེ་ལྟར་ བརྗོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ལྟོས་ན་སྡེ་སྣོད་གཞན་གྱི་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་ཆ་ཡོངས་རྫོགས་མི་སྟོན་ པར་ཅི་རིགས་ཉུང་ཤས་སྟོན་པའི་ཆ་ནས་གསུམ་ལྡན་སོགས་སུ་འཇོག་ཆོག་ཀྱང་། གསུམ་ ལྡན་མར་བཅད་དངོས་ནི་ཕྱིས་སུ་བྱུང་བའི་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་ལ་རེག་མི་ནུས་ པའི་ཐམས་ཅད་རང་སྟོང་ཁོ་ནར་བཤད་པའི་གཞུང་ལུགས་རྣམས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གསུམ་ ལྡན་མར་བཅད་ལས་འདས་པའི་རྫོགས་ལྡན་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལེགས་གསུང་བཀའ་ ཡི་རིམ་པ་མདོ་ཙམ་གོང་དུ་སོང་ཟིན་ཅིང་ངེས་དོན་མདོ་སྡེ་དེ་དག་གི་དགོངས་པ་འགྲེལ་བྱེད་ བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རིམ་པ་ཡང་རྒྱལ་ཚབ་བྱམས་པས་མཛད་པའི་བཀའ་འཁོར་ལོ་བར་བའི་ དགོངས་འགྲེལ་མངོན་རྟོགས་རྒྱན་དང་། ཐེག་ཆེན་མདོ་སྡེ་སྤྱིའི་དགོངས་འགྲེལ་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ དང་། བཀའ་ཐ་མའི་དགོངས་པ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ཐེག་ཆེན་སྤྱིའི་དགོངས་འགྲེལ་ཆོས་དང་ ཆོས་ཉིད་རྣམ་འབྱེད་དང་། དབུས་དང་མཐའ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་གཉིས། བཀའ་ཐ་མའི་ཁྱད་ པར་གྱི་དགོངས་འགྲེལ་རྒྱུད་བླ་མ་སྟེ། བྱམས་པའི་ཐེག་མཆོག་དགོངས་འགྲེལ་ཁྱད་འཕགས་ ལྔ་པོ་ངེས་དོན་དབུ་མའི་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་ཐོག་མ་ཕྱེ་བར་མཛད་པའི་དབུ་མ་ཆེན་མོའི་ཆོས་ཕུག་ 10-75 གི་བསྟན་བཅོས་མཐར་ཐུག་དེ་རྣམས་དང་། རྒྱལ་ཚབ་མཆོག་གི་ཞལ་མཇལ་ཏེ་ཟབ་ཆོས་ དེ་དག་གི་གདམས་པ་ལེགས་པར་མནོས་ཏེ་འཛམ་བུའི་གླིང་འདིར་རྫོགས་ལྡན་ཆོས་མཆོག་ དབུ་མ་ཆེན་མོའི་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་ལེགས་པར་ཕྱེ་མཛད་རྒྱལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་མདོ་སྡེའི་དྲང་ང
【現代漢語翻譯】 因此，將那個時期四百三十二萬年的四分之一作為基數，那麼這四個基數全部圓滿具備的時期就是圓滿時（Krita Yuga）。 同樣地，按照四分之三、二分之一和四分之一的順序，分別稱為三分時（Treta Yuga）、二分時（Dvapara Yuga）和爭鬥時（Kali Yuga）。 這四個時期從小到大，是根據教法的優劣來劃分的。將那二萬一千六百年的四分之一作為四個時期的各自長度，那麼無有缺失、功德圓滿的圓滿時之法，以及四分之一衰敗的三分時之初，一半衰敗的三分時之末，四分之三衰敗的剩餘部分為二分時，四分之一都不存在的時期則稱為爭鬥時。 因此，如果從這種情況下圓滿時之法無有缺失的教法來看，就像佛陀住世時純正無染的教法一樣，一般來說是這樣的。其中，稱後期經典為圓滿時之法是有原因的，因為它們完整地闡釋了勝義法界（Dharmadhatu）的實相，所以才這樣稱呼。 與此相比，其他論藏的法界部分沒有完整地闡釋，而是根據情況闡釋少量部分，因此可以歸為三分時等。但是，真正意義上的三分時是指後來出現的那些無法觸及到勝者究竟意趣，只講一切皆空的宗義。 超越了這種三分時之下的圓滿時之法，成爲了最殊勝的教法，關於善說之次第，前面已經稍微提到過，而闡釋那些了義經典的論著之次第，如彌勒菩薩（Maitreya）所著的詮釋中期法輪的《現觀莊嚴論》（Abhisamayalankara），以及詮釋大乘經典總義的《大乘經莊嚴論》（Mahayanasutralankara），還有主要詮釋後期法輪意趣的詮釋大乘總義的《法法性分別論》（Dharmadharmatavibhaga）和《辨中邊論》（Madhyantavibhaga），以及詮釋後期法輪特殊意趣的《寶性論》（Uttaratantra）。 彌勒菩薩的這五部殊勝的大乘意趣詮釋，是最初開創了了義中觀宗風的無著（Asanga）大士在兜率天親自拜見彌勒菩薩后，很好地領受了這些甚深教法，並在閻浮提（Jambudvipa）開創了圓滿時之最勝教法——中觀宗風，佛陀親自在經典中授記……
【English Translation】 Therefore, taking one-fourth of that period of four million, three hundred and twenty thousand years as the base, then the period when all four of these bases are completely and perfectly present is the Krita Yuga (the Age of Perfection). Similarly, in the order of three-quarters, one-half, and one-quarter, they are called Treta Yuga (the Age of Three), Dvapara Yuga (the Age of Two), and Kali Yuga (the Age of Strife), respectively. These four periods, from small to large, are divided according to the goodness or badness of the Dharma. Taking one-fourth of those twenty-one thousand and six hundred years as the measure of each of the four periods, then the Dharma of the Krita Yuga, which is without defects and complete with qualities, and similarly, the beginning of the Treta Yuga, which is one-fourth decayed, and the end of the Treta Yuga, which is about half decayed, and the remainder of the Dvapara Yuga, which is three-quarters decayed, and the period when one-quarter does not exist, is called the Kali Yuga. Therefore, if we consider the Dharma of the Krita Yuga in such a situation from the perspective of the faultless teachings, it is generally like the pure and undefiled teachings when the Buddha was alive. Among them, there is a reason to call the later Sutras the Dharma of the Krita Yuga, because they fully explain the reality of the ultimate Dharmadhatu, and that is why they are called that. Compared to this, the Dharmadhatu part of other Abhidharma does not fully explain it, but explains a small part according to the situation, so it can be classified as Treta Yuga, etc. However, the real Treta Yuga refers to those doctrines that later emerged that cannot touch the ultimate intention of the Victorious Ones, and only explain everything as empty. Transcending this Dharma of the Krita Yuga under the Treta Yuga, it has become the most supreme Dharma. Regarding the order of the well-spoken words, it has been mentioned slightly above, and the order of the treatises that explain the intention of those definitive Sutras, such as the Abhisamayalankara (Ornament of Clear Realization) by Maitreya, which interprets the intermediate turning of the Dharma wheel, and the Mahayanasutralankara (Ornament of the Great Vehicle Sutras), which interprets the general meaning of the Mahayana Sutras, and the Dharmadharmatavibhaga (Distinguishing Dharma and Dharmata) and the Madhyantavibhaga (Distinguishing the Middle from the Extremes), which mainly interpret the intention of the later turning of the Dharma wheel, and the Uttaratantra (Treatise on the Sublime Continuum), which interprets the special intention of the later turning of the Dharma wheel. These five excellent Mahayana intention commentaries by Maitreya, Asanga, who first opened the tradition of the definitive Madhyamaka, after personally meeting Maitreya in Tushita Heaven, well received these profound teachings, and in Jambudvipa, he opened the tradition of the most supreme Dharma of the Krita Yuga—the Madhyamaka tradition, which the Buddha himself prophesied in the Sutras...
ེས་ འབྱེད་པའི་མཆོག་ཏུ་ལུང་གིས་བསྔགས་པ་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཞབས་ཀྱིས་མཛད་པའི་ བྱམས་ཆོས་དག་གི་དགོངས་འགྲེལ་དང་། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་མཆེད་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་ མཛད་པའི་དགོངས་འགྲེལ་རྣམས་དང་། དེ་གཉིས་ཀྱི་རྗེས་འབྲང་རིམ་པས། སློབ་དཔོན་བློ་ གྲོས་བརྟན་པ། ཕྱོགས་གླང་། ཆོས་གྲགས། ཕྱིས་བྱོན་རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ཞི་བའི་ཞབས་ རྣམས་དང་། གཞན་ཡང་དུལ་བ་ལྷ། ཡོན་ཏན་འོད། ཙནྡྲ་གོ་མི། སྒེག་པའི་རྡོ་རྗེ། ཀུན་དགའ་ སྙིང་པོ། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས། སངས་རྒྱས་གསང་བ། མངའ་བདག་མཻ་དྲི་པ་སོགས་ཆེས་ བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་གྲུབ་བརྙེས་མང་པོས་མཛད་པའི་དགོངས་འགྲེལ་ཁྱད་འཕགས་ཆེས་ཤིན་ ཏུ་མང་པོ་བཞུགས་པ་ཡིན་ན་བོད་ཕྱོགས་སུ་ཡོད་མེད་ཅི་རིགས་སུ་གྱུར་ལ། སྤྱིར་ནི་བྱམས་ ཆོས་དང་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་དག་གིས་འཁོར་ལོ་གསུམ་ཆར་གྱི་མཐར་ ཐུག་གི་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་དྲིལ་ཏེ་གསུངས་ཤིང་དེ་དག་དང་མཐུན་པར་སྔོན་དུ་བྱོན་པའི་ འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང་། དབུ་མ་རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། བཅོམ་ལྡན་དངོས་དང་དངོས་ མེད་པ། །མཁྱེན་པས་ཀ་ཏྱ་ཡ་ན་ཡི། །གདམས་ངག་ལས་ནི་ཡོད་པ་དང་། །མེད་པ་གཉིས་ ཀ་བཀག་པར་མཛད། །ཅེས་འཁོར་ལོ་དང་པོར་ཡང་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་དབུ་མ་ བསྟན་པར་བསྒྲུབས་ཤིང་། མྱ་ངན་འདས་པ་བདེན་གཅིག་པུ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པས་ འཁོར་ལོ་བར་བའི་ཡང་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་ངེས་དོན་གཞན་སྟོང་དབུ་མ་ཉིད་དུ་ལེགས་ པར་གསུངས་ལ། སློབ་དཔོན་འཕགས་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་བཀའ་ཐ་མའི་དགོངས་འགྲེལ་ དུ། ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པ། དོན་དམ་བསྟོད་པ། དཔེ་མེད་བསྟོད་པ། འཇིག་རྟེན་འདས་ 10-76 བསྟོད་སོགས་བསྟོད་ཚོགས་རྣམས་དང་། གཞན་ཡང་སྔགས་ཀྱི་གཞུང་འགའ་དང་བཅས་ པས་རྫོགས་ལྡན་ཆོས་མཆོག་གི་ཟབ་གནད་བྱམས་ཆོས་རྗེས་འབྲང་བཅས་ཀྱི་དགོངས་པ་ དང་ངེས་པར་མཐུན་པའི་ལེགས་པར་བཤད་པ་བསྙོན་དུ་མེད་པ་འདིས་སློབ་དཔོན་གང་གི་ སློབ་ཚོགས་ལས་ཀྱང་ངེས་དོན་སྙིང་པོའི་རང་ལུགས་ཆེར་སྤེལ་མཛད་མཁན་སློབ་དཔོན་ཀླུ་ བོས་སོགས་མང་དུ་བྱོན་ཞིང་། དེ་དག་ལས་བརྒྱུད་དེ་རྗེས་འཇུག་རྣམས་ཀྱང་འཁོར་ལོ་ཐ་ མའི་དགོངས་པ་རྫོགས་ལྡན་གྱི་ཆོས་འཛིན་སྐྱོང་སྤེལ་བའི་སྒོ་ནས་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་ ངེས་དོན་དབུ་མ་ཆེན་མོ་ལ་གཞོལ་པའི་གསུངས་ཟུར་ཅི་རིགས་གནང་བ་ཡང་མང་ངོ་། །དེ་ ལྟར་འཕགས་ཡུལ་དུ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ཀླུ་ཐོགས་གཉིས་ཀྱི་དགོངས་པ་མི་འགལ་བ་བཞིན་དེ་ གཉིས་ཀྱི་རྗེས་འཇུག་རྣམས་ཀྱང་ཕྱོགས་རེ་ནས་ངེས་དོན་དབུ་མ་དང་ཆེས་མཐུན་པ་མང་ ཞིང་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་སོགས་མ་བྱོན་ཡན་ལ་ཀླུ་ཐོགས་གཉིས་ཀྱི་དགོངས་པ་ དབུ་མ་ཆེན་པོ་གཅིག་གི་ཚུལ་ལས་མེད་དོ། །འོ་ན་དངོས་སྨྲའི་སེམས་
【現代漢語翻譯】 對於通過聖教經典高度讚揚的、能區分一切的至尊，由聖者無著（Arya Asanga）所著的慈氏五論（Maitreya's Five Treatises）的釋義，以及大師世親（Vasubandhu）所著的釋義，以及追隨這兩者的次第，如導師堅慧（amati-sthiramati），陳那（Dignāga），法稱（Dharmakīrti），以及後來的寶生寂（Ratnakīrtishanti）等大師，還有調伏天（Vinītadeva），功德光（Guṇaprabha），月稱（Chandragomin），妙金剛（Mañjuvajra），根噶寧布（Kunga Nyingpo），桑結益西（Sangye Yeshe），桑結桑瓦（Sangye Sangwa），以及自在者彌勒巴（Maitrīpa）等眾多大成就者所著的卓越釋義，雖然數量極其眾多，但在藏地或有或無。總的來說，慈氏五論和無著兄弟的論典，將三轉法輪（Three Turnings of the Wheel of Dharma）的究竟密意歸結為一併加以闡述，並且與這些論典相一致的是，先前的聖者龍樹（Nāgārjuna）也在《中觀根本慧論》（Mūlamadhyamakakārikā）中說：『世尊以其證量，爲了迦旃延那（Kātyāyana），既非有亦非無，遮止有與非有。』由此證明，在初轉法輪中也已闡述了遠離二邊的中觀。並且，『涅槃是唯一的真諦。』等等言論，也很好地闡述了中轉法輪的究竟密意，即他空（gzhan stong）中觀。導師聖者無著本人在最後教誨的釋義中，如《法界贊》（Chos dbyings bstod pa），《勝義贊》（Don dam bstod pa），《無例贊》（Dpe med bstod pa），《超世贊》（'Jig rten 'das bstod）等讚頌集，以及其他的密咒論典等，以圓滿次第的殊勝精要，與慈氏五論的追隨者們的密意完全一致的善說，是無可否認的。由此，在導師無著的弟子中，涌現了許多大力弘揚究竟密意自宗的導師，如導師龍菩提（Nāgabodhi）等。通過他們傳承下來的後學者們，也以守護、弘揚和發展圓滿次第之法的方式，給予了許多傾向於究竟密意大中觀的教誨。因此，正如印度聖地的龍樹和無著這兩大車軌的密意並不相違一樣，這兩者的追隨者們也有許多從某個角度來說與究竟密意中觀非常一致。在導師佛護（Buddhapālita）等出現之前，龍樹和無著的密意並沒有大中觀之外的其他觀點。那麼，對於主張事物實有的心... Regarding the supreme discriminator, highly praised by the scriptures, the commentaries on Maitreya's Five Treatises composed by the venerable Asanga, and the commentaries composed by the great master Vasubandhu, and the successive followers of these two, such as the teachers Sthiramati, Dignāga, Dharmakīrti, and the later Ratnakīrtishanti, as well as Vinītadeva, Guṇaprabha, Chandragomin, Mañjuvajra, Kunga Nyingpo, Sangye Yeshe, Sangye Sangwa, and the lord Maitrīpa, etc., many great accomplished masters have composed extraordinary commentaries, which are extremely numerous, but whether they exist in Tibet or not is uncertain. In general, the Maitreya's Five Treatises and the treatises of the Asanga brothers condense the ultimate intention of all three turnings of the wheel of Dharma into one and explain it. In accordance with these, the previous venerable Nāgārjuna also stated in the Mūlamadhyamakakārikā: 'The Blessed One, with his knowledge, for Kātyāyana, neither existence nor non-existence, prevented both existence and non-existence.' This proves that in the first turning of the wheel, the Middle Way, which is free from the two extremes, was taught. Furthermore, 'Nirvana is the only truth,' and so on, which well explains the ultimate intention of the intermediate turning of the wheel, which is the other-empty (gzhan stong) Middle Way. The teacher, the venerable Asanga himself, in the commentaries on the final teachings, such as the Dharmadhātustotra, the Paramārthastotra, the Nirupamastotra, the Lokātītastotra, and other collections of praises, as well as some tantric treatises, with the profound essence of the perfect completion stage, the good explanations that are undoubtedly in complete agreement with the intentions of the followers of the Maitreya's Five Treatises. From this, among the disciples of the teacher Asanga, many teachers emerged who greatly promoted the essence of the definitive meaning of their own system, such as the teacher Nāgabodhi. Through the lineage of these, the followers also gave many teachings that inclined towards the ultimate intention of the Great Middle Way by means of guarding, promoting, and developing the Dharma of the perfect completion stage. Therefore, just as the intentions of the two great chariots, Nāgārjuna and Asanga, in the sacred land of India, are not contradictory, so too, many of the followers of these two are very consistent with the definitive meaning of the Middle Way from one perspective. Before the arrival of teachers such as Buddhapālita, there was no view other than the Great Middle Way in the intentions of Nāgārjuna and Asanga. So, for the minds that assert the reality of things...
【English Translation】 Regarding the supreme discriminator, highly praised by the scriptures, the commentaries on Maitreya's Five Treatises composed by the venerable Asanga, and the commentaries composed by the great master Vasubandhu, and the successive followers of these two, such as the teachers Sthiramati, Dignāga, Dharmakīrti, and the later Ratnakīrtishanti, as well as Vinītadeva, Guṇaprabha, Chandragomin, Mañjuvajra, Kunga Nyingpo, Sangye Yeshe, Sangye Sangwa, and the lord Maitrīpa, etc., many great accomplished masters have composed extraordinary commentaries, which are extremely numerous, but whether they exist in Tibet or not is uncertain. In general, the Maitreya's Five Treatises and the treatises of the Asanga brothers condense the ultimate intention of all three turnings of the wheel of Dharma into one and explain it. In accordance with these, the previous venerable Nāgārjuna also stated in the Mūlamadhyamakakārikā: 'The Blessed One, with his knowledge, for Kātyāyana, neither existence nor non-existence, prevented both existence and non-existence.' This proves that in the first turning of the wheel, the Middle Way, which is free from the two extremes, was taught. Furthermore, 'Nirvana is the only truth,' and so on, which well explains the ultimate intention of the intermediate turning of the wheel, which is the other-empty (gzhan stong) Middle Way. The teacher, the venerable Asanga himself, in the commentaries on the final teachings, such as the Dharmadhātustotra, the Paramārthastotra, the Nirupamastotra, the Lokātītastotra, and other collections of praises, as well as some tantric treatises, with the profound essence of the perfect completion stage, the good explanations that are undoubtedly in complete agreement with the intentions of the followers of the Maitreya's Five Treatises. From this, among the disciples of the teacher Asanga, many teachers emerged who greatly promoted the essence of the definitive meaning of their own system, such as the teacher Nāgabodhi. Through the lineage of these, the followers also gave many teachings that inclined towards the ultimate intention of the Great Middle Way by means of guarding, promoting, and developing the Dharma of the perfect completion stage. Therefore, just as the intentions of the two great chariots, Nāgārjuna and Asanga, in the sacred land of India, are not contradictory, so too, many of the followers of these two are very consistent with the definitive meaning of the Middle Way from one perspective. Before the arrival of teachers such as Buddhapālita, there was no view other than the Great Middle Way in the intentions of Nāgārjuna and Asanga. So, for the minds that assert the reality of things...
ཙམ་ལུགས་ཀྱི་བསྟན་ བཅོས་དེ་གང་ལ་ངོས་འཛིན་སྙམ་ན། སྔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་མ་བྱོན་གོང་དུ་བཙུན་པ་ཆེན་པོ་ཨ་བི་ ཏརྐ་སོགས་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་སློབ་དཔོན་ལྔ་བརྒྱ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་སྨྲ་བར་བྱུང་རྗེས་དེ་ དག་ལས་ཅི་རིགས་ཀྱིས་བྱས་པའི་དངོས་སྨྲའི་སེམས་ཙམ་ལུགས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་འཐོར་བུ་ ཡོད་རིགས་སུ་འདུག་ཀྱང་སྡེ་བ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་བཞིན་བོད་དུ་མ་འགྱུར། ཕྱིས་ སུ་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་བྱོན་ནས་དེ་གཉིས་རྗེས་འབྲང་བཅས་ནི་དངོས་སྨྲའི་སེམས་ཙམ་ གཏན་མ་ཡིན་ཡང་ཕྱིས་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་སོགས་བྱོན་རྗེས་དེ་ལྟར་དུ་གྲགས་པ་ཙམ་ མོ། །དེ་དག་ལས་རྒྱལ་ཚབ་རྗེས་འབྲང་བཅས་པའི་རྫོགས་ལྡན་ཆོས་ཀྱི་རང་ལུགས་ཀྱི་སྲོལ་ གངས་རིའི་ལྗོང་འདིར་འཛིན་པ་མང་ནའང་ཆེས་ཁྱད་པར་བའི་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་ལེགས་ཕྱེ་ མཛད་པ་པོ་ནི་རྗེ་རྒྱལ་བ་གཉིས་པ་ཁམས་གསུམ་པོ་ཡང་དག་ཟབ་མོ་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་ 10-77 དབང་བསྒྱུར་མཛད་རིགས་ལྡན་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཆེན་པོ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཇོ་ནང་པ་ངེས་ པ་དོན་གྱི་འདྲེན་མཆོག་བླ་མེད་གཅིག་གྱུར་རྟོན་པ་བཞི་ལྡན་ཞེས་མཚན་མཆོག་དོན་དང་ ལྡན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་ཤིང་། འདྲེན་མཆོག་ཆོས་རྗེ་གང་གི་ངེས་དོན་བསྟན་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ པའི་མངའ་བདག་ནི་གསང་ཆེན་ཟབ་མོའི་མཛོད་འཆང་རྗེ་སྒྲོལ་བའི་མགོན་པོ་སྟེ། རྫོགས་ ལྡན་ཆོས་མཆོག་སྙིང་པོའི་ལུགས་བཟང་གི་སྲོལ་བསིལ་ལྡན་ལྗོངས་སུ་ལེགས་པར་ཕྱེ་བ་ལ་ འགྲན་ཟླ་དང་བྲལ་བའི་ངེས་དོན་བསྟན་པའི་བདག་པོར་གྱུར་པ་གང་རྣམ་གཉིས་ཀྱིས་ཟབ་ མོའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དེ་ཉིད་རྒྱལ་བ་རྒྱལ་ཚབ་རྗེས་འབྲང་བཅས་པའི་དགོངས་པ་ཇི་ལྟར་ བཀྲལ་བ་ལྟར་གྱི་རྗེས་བརྗོད་རང་བློས་གང་དཔོགས་ཤིག་སྔོན་ལས་ཀྱིས་འདིར་རང་ལ་མེ་ ཏོག་ལྷ་བབས་ཀྱི་ཆོས་སྐལ་དུས་སུ་བབ་འདུག་པ་འདི་ག་ལྟར་ལགས། དེས་ཆོས་འཁོར་གྱི་ རིམ་པ་མདོ་ཙམ་སོང་ཟིན་ཏོ། ། སྨྲས་པ། ཀུན་གཟིགས་རྣམ་པར་འདྲེན་པའི་དགོངས་བཅུད་ཟིལ། ། རྨད་བྱུང་འཁོར་ལོ་ཐ་མས་ལེགས་འབྱེད་ཚུལ། ། རྒྱལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་དགོངས་བཀྲལ་ཕྱིར། ། གང་ལས་ཆེས་མཁས་ཡོད་མིན་ཕྱོགས་འདི་འཐད། ། ཅེས་པ་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། ། རྩ་བའི་ས་བཅད་གཉིས་པ་བསྟན་བྱ་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་གྱི་ཟབ་མོའི་གནས་ ལུགས་དངོས་བཤད་པ་ལ། གཞིའི་ཟབ་མོའི་གནས་ལུགས་བཤད་པ་དང་། ལམ་གྱི་ཟབ་ མོའི་གནས་ལུགས་བཤད་པ་དང་། འབྲས་བུའི་ཟབ་མོའི་གནས་ལུགས་བཤད་པ་དང་ གསུམ་མོ། ། 10-78 དང་པོ་ལ་སྐབས་འདིའི་བཤད་བྱ་གཙོ་བོ་གཞི་ཁྱད་པར་བའི་གནས་ལུགས་དངོས་དང་། ཞར་བྱུང་དེར་བརྟེན་གཞི་སྤྱིའི་རྣམ་གཞག དེ་ཀུན་གཏན་ལ་འབེབས་བྱེད་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ པ། འཕྲོས་དོན་གྱི་ཚུལ་བཤད་བྱ་གཞན་དང་བཞིའོ། ། དང
【現代漢語翻譯】 如果想了解藏傳佛教覺囊派的教義，那麼在龍樹菩薩（Nāgārjuna）出現之前，有阿毗達磨（Abhidharma）等五百位瑜伽行派的大師弘揚大乘佛法。他們各自著述了唯識宗的教義，雖然有一些零散的著作，但並沒有像十八部論書那樣被翻譯成藏文。後來，無著（Asaṅga）和世親（Vasubandhu）兄弟出現，他們及其追隨者並非真正的唯識宗，但後來在佛護（Buddhapālita）等人出現后，才有了這樣的說法。在這些人中，嘉察（Gyaltsab Je）及其追隨者在雪域高原弘揚圓滿次第的教法，但真正開創卓越宗風的，是第二佛陀，即喬囊派一切智者，具足三界自在、以甚深圓滿之法輪調伏眾生的化身大士，是名副其實的無上導師、四依合一的怙主。導師法王所詮釋的究竟教義，是持有甚深秘密寶藏的杰·卓瓦貢波（Jetsun Drolwai Gonpo）。在雪域高原上，能夠如此完美地闡釋圓滿次第甚深精要教義，堪稱無與倫比的究竟教法之主。這兩位尊者如何闡釋勝樂金剛（Cakrasaṃvara）甚深之處，以及佛陀和嘉察師徒的意趣？我將盡己所能地進行闡述，因為我宿業成熟，如今正值接受天降花雨般佛法的殊勝時刻。以上簡單介紹了法輪的次第。 答： 總覽一切的導師所詮釋的精髓， 以無與倫比的最後法輪來完美闡釋。 佛陀親自闡釋自己的意趣， 還有誰比他更博學？這個觀點是合理的。 以上是過渡章節的偈頌。 第二個根本章節，講述了所詮釋的基、道、果三者的甚深之處。分為：講述基礎的甚深之處、講述道路的甚深之處、講述結果的甚深之處三個部分。 首先，本節主要講述基礎的特殊之處，以及附帶講述基礎的一般特徵，以及確立這些內容所依據的獨特之處，以及其他需要闡述的補充內容。共有四個部分。
【English Translation】 If one wishes to understand the teachings of the Jonang school of Tibetan Buddhism, before the arrival of Nāgārjuna, there were five hundred great monastic masters such as Abhidharma, who practiced yoga and propagated the Mahayana teachings. They each composed treatises on the Mind-Only school of thought, and although there may have been some scattered writings, they were not translated into Tibetan like the eighteen treatises. Later, Asaṅga and Vasubandhu appeared, and they and their followers were not truly Mind-Only, but later, after the appearance of Buddhapālita and others, this was said to be the case. Among these, Gyaltsab Je and his followers propagated the teachings of the Perfected Stage in the Land of Snow, but the one who truly established the excellent tradition of the unique lineage was the Second Buddha, the omniscient Jowo Nangpa, the great incarnate being who possesses the power to subdue all three realms with the profound and complete Wheel of Dharma, the supreme guide, the lord of the four reliances. The ultimate meaning of the teachings explained by the guide, the Dharma Lord, is Jetsun Drolwai Gonpo, who holds the treasury of profound secrets. In the Land of Snow, he perfectly elucidated the excellent tradition of the essence of the Perfected Stage, and is the unparalleled master of the ultimate teachings. How did these two masters explain the profound meaning of Cakrasaṃvara, and the intentions of the Buddha and Gyaltsab and his disciples? I will try my best to explain it, because my past karma has matured, and now is the auspicious time to receive the Dharma like a rain of flowers from the heavens. The above is a brief introduction to the order of the Dharma wheel. Answer: The essence explained by the all-seeing guide, Is perfectly elucidated by the unparalleled final wheel. The Buddha himself explained his own intentions, Who is more learned than him? This view is reasonable. The above is a verse from the intermediate chapter. The second fundamental chapter discusses the profound meaning of the basis, path, and result to be explained. It is divided into three parts: explaining the profound meaning of the basis, explaining the profound meaning of the path, and explaining the profound meaning of the result. First, this section mainly discusses the specific characteristics of the basis, as well as the general characteristics of the basis, the unique features that establish these contents, and other supplementary content to be explained. There are four parts in total.
་པོ་ལ། གཞི་དབྱིངས་གཤེགས་སྙིང་གི་ཡིན་ལུགས། དེ་མཚན་ཉིད་དགུ་ལྡན་དུ་སྒྲུབ་ པ། ཡོངས་གྲུབ་དགུའི་ངོ་བོར་བཞུགས་ཚུལ་དང་གསུམ། དང་པོ་ལ། དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་ ཀྱི་ཚུལ་དངོས་དང་། དེ་ལ་དོགས་པ་ལེགས་བསལ་བྱེད་པའོ། ། དང་པོ་ནི། ཡེ་གཞི་ཤེས་བྱ་སྣང་ཞིང་གྲགས་པས་བསྡུས་ཤིང་ཀུན་ནས་རྫོབ་པ་རྣམ་པར་ ཤེས་པ་འཁྲུལ་བའི་སྣང་བ་གང་དག་གི་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་གདོད་མ་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ རང་བྱུང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་སྲིད་གསུམ་དྭངས་ པའི་སྲོག་ཆེན་ཐེར་ཟུག་གཡུང་དྲུང་ཀུན་ཁྱབ་འཇིག་མེད་རྟག་པའི་ངོ་བོ་ནམ་ཡང་རིས་སུ་མ་ ཆད་ཅིང་ཕྱོགས་ལྷུང་དང་བྲལ་བའི་སྤྲོས་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་དབྱིངས་ནས་གཟུགས་མེད་ གཟུགས་བཟང་དམ་པ་གནས་ལུགས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་གཟུགས་དུས་ཀུན་འདུ་འགོག་མེད་ པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་བདག་དག་པའི་བདག་རང་བཞིན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་འཁོར་ འདས་ཀྱི་གཞི་གཅིག་པུ་དེ་ནི་རྒྱལ་བ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མདོ་བཀའ་འཁོར་ལོ་རིམ་པ་ གསུམ་གྱི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་གི་ཟབ་གནད་ཀྱི་ངེས་པ་དོན་གྱི་ཡིན་ལུགས་ཆེས་གསང་ བའི་གནས་བླ་ན་མེད་པ་སྐལ་བཟང་དབང་པོ་ཤིན་ཏུ་སྨིན་པ་རྣམས་ཀྱི་བགོ་སྐལ་དུ་གྱུར་ པའི་ཆོས་ཚུལ་ཟབ་མོར་ལེགས་པར་བཀའ་བསྩལ་པ་གང་དེ་ནི་སྐབས་འདིའི་བརྗོད་པར་བྱ་ བའི་གཞི་ཁྱད་པར་བ་སྟེ། དེ་ཡང་ནང་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་ལ་བརྟེན་ ནས་སྒྲ་དང་རྟོག་པའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་ཀུན་རྫོབ་འཁྲུལ་སྣང་ལ་མཚན་མར་ དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་ཞེན་པའི་འཁོར་བ་པ་གང་དག་ལ་ནི་དེ་འདྲའི་བརྫུན་པ་བསླུ་བའི་ཆོས་ 10-79 འདྲ་མིན་སྣ་ཚོགས་པས་ཀུན་ནས་བསླུས་ཏེ་འཁྲུལ་བའི་ཡོ་ལང་ལ་ཨ་འཐས་ནས་ཡིན་ ལུགས་ལ་ཆེས་རྨོངས་ཤིང་བདེན་དངོས་སུ་ཞེན་པའི་དབང་གིས་ཆགས་སྡང་སོགས་ཀུན་ ནས་ཉོན་མོངས་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་དུས་འདའ་བས་གདོད་མ་ནས་གཤིས་ལུགས་སུ་རང་ལ་ ལྟོས་ཏེ་སྙིང་པོའི་ཚུལ་དུ་ཡོད་པའི་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་མཚན་དཔེ་གསལ་རྫོགས་ཀྱི་སྐུ་ དང་གསུང་དབྱངས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་དང་ཐུགས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ ཀྱི་མཛོད་མཐའ་ཡས་པའི་གཏེར་གྱུར་མི་གནས་དོན་གྱི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནམ་ཡང་ འགྱུར་བ་མེད་པར་ཕྱོགས་དང་དུས་ཀྱིས་རིས་སུ་བཅད་དུ་མི་བཏུབ་པར་འདུས་མ་བྱས་རྟག་ པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པར་ཡོད་པའི་ཚུལ་མི་མཐོང་ཞིང་མི་བདེན་པ་བསླུ་བའི་དངོས་ སྣང་འདི་ཀུན་ལ་འཁྲང་ཐང་ངེ་བའི་བདེན་པར་བཟུང་སྟེ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་དངོས་མེད་པ་ལ་ ཡོད་པར་མཐོང་ནས་ལོག་འཛིན་ཡང་ཡང་བྱེད་པ་ལ་གོམས་པས་དེ་འདྲའི་དོན་དམ་ཡོད་པ་ ལ་སྐུར་འདེབས་དང་ཀུན་རྫོབ་མེད་པ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་མཐའ་གཉིས་ཀྱི་
【現代漢語翻譯】 關於根本界性心髓的實相，可以從三個方面來理解：一是如何確立其具備九種特性的方式；二是它如何以九種圓滿的自性安住；三是如何消除對它的疑惑。 首先，關於界性本然的實相，以及如何消除對它的疑惑。 首先，一切萬法，無論是顯現、存在還是聲名，都包含在『耶基』（藏文：ཡེ་གཞི་，梵文天城體：आलय，梵文羅馬擬音：ālaya，漢語字面意思：阿賴耶）之中，並且完全是虛假的。所有對現象的認知都是對幻覺的錯誤理解。萬法的真實狀態是原始的、法性的、自然成就的。它是究竟真理的本質，是三界清凈的偉大生命力，是永恒、常在、遍在、不朽、恒常的自性。它從未被侷限，遠離偏見，是無所作為、如虛空般的界性。從這無形的界性中，顯現出殊勝的色身。這本然法性的自性，是永不間斷的真如，是純凈的自性，是般若波羅蜜多（智慧的彼岸），是輪迴與涅槃的唯一基礎。諸佛世尊在三轉法輪（佛教教義的三次重要闡述）的經、律、論中，所揭示的究竟意趣，是極其深奧的秘密，是殊勝有緣者才能領受的教法。這便是此處所要闡述的特殊基礎。 此外，依賴於內在的阿賴耶識（梵文：ālaya-vijñāna），以及一切種子的存在，輪迴中的眾生執著于聲音和概念的各種虛假顯現，並將其視為真實。他們被各種虛假的教法所迷惑，沉溺於錯誤的波浪中，對實相一無所知，並因執著于虛妄而產生貪嗔等煩惱。因此，他們虛度光陰。然而，從原始以來，究竟真理就以自性的方式存在於自身之中，作為心髓。它具備圓滿的佛陀身相、語調和清凈的智慧，是無盡的法藏，是不住于有為之境的涅槃。它永不改變，不受時間和空間的限制，是無為、恒常的自性。然而，眾生卻看不到這種真實，反而執著于虛假的現象，將不存在的世俗視為存在，並反覆產生錯誤的認知。由於習慣了這種錯誤，他們誹謗真實的存在，並執著于虛無的事物，從而陷入有無二邊的境地。
【English Translation】 Regarding the reality of the fundamental ground essence heart, it can be understood in three ways: firstly, how to establish its possession of nine characteristics; secondly, how it abides as the essence of nine perfections; and thirdly, how to dispel doubts about it. Firstly, regarding the actual nature of the ground of suchness, and how to dispel doubts about it. Firstly, all phenomena, whether appearing, existing, or renowned, are encompassed by 『Yézhi』 (Tibetan: ཡེ་གཞི་, Sanskrit Devanagari: आलय, Sanskrit Romanization: ālaya, Chinese literal meaning: Ālaya), and are entirely deceptive. All perceptions of phenomena are mistaken understandings of illusions. The true state of phenomena is primordial, dharmic, and naturally accomplished. It is the essence of ultimate truth, the great life force of the three realms, the eternal, constant, pervasive, imperishable, and permanent nature. It has never been limited, is free from bias, and is a non-elaborate, space-like ground. From this formless ground, excellent forms manifest. This self-nature of the dharmic nature is the ever-uninterrupted suchness, the pure self, the Prajñāpāramitā (Perfection of Wisdom), and the sole basis of saṃsāra and nirvāṇa. The ultimate intent revealed by the Buddhas, the Bhagavat, in the sūtras, vinaya, and śāstras of the Three Turnings of the Wheel of Dharma (three important expositions of Buddhist teachings), is an extremely profound secret, a teaching that only fortunate beings can receive. This is the special basis to be discussed here. Furthermore, relying on the inner Ālayavijñāna (Sanskrit: ālayavijñāna), and the existence of all seeds, sentient beings in saṃsāra cling to the various deceptive appearances of sounds and concepts, and regard them as real. They are deceived by various false teachings, drowning in waves of error, ignorant of reality, and generate afflictions such as attachment and aversion due to clinging to falsehood. Thus, they waste their time. However, from the beginning, ultimate truth has existed within itself as its nature, as the heart essence. It possesses the complete form, speech, and pure wisdom of the Buddha, is an inexhaustible treasury of Dharma, and is the nirvāṇa that does not abide in conditioned existence. It never changes, is not limited by time and space, and is the nature of the unconditioned and permanent. However, beings do not see this truth, but instead cling to false phenomena, regard the non-existent conventional as existent, and repeatedly generate mistaken cognitions. Accustomed to this error, they slander the real existence and cling to non-existent things, thus falling into the extremes of existence and non-existence.
འཛིན་པ་ཕྱིན་ཅི་ ལོག་གིས་བསྒྲིབས་ཏེ་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཇི་བཞིན་མི་མངོན་པར་བྱས་པས་སོ། །དེ་ ཡང་ཅུང་ཟད་བཤད་ན། གཞི་ཡི་གནས་ལུགས་གཞི་དབྱིངས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་འཁོར་ འདས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་དེ་ཉིད་གཞི་འཁོར་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་གནས་ ལུགས་ཆོས་ཉིད་མཐོང་མི་ནུས་པར་དེའི་ཆོས་ཅན་སྣང་གྲགས་ཀྱི་བརྫུན་པ་བསླུ་བའི་ཆོས་ ཀྱི་འགྱུར་བག་སྣ་ཚོགས་པའི་གཞི་འཁོར་བའི་འཁྲུལ་སྣང་གི་རྣམ་པ་ལས་སྣང་ཐ་དད་པའི་ སྣང་ལུགས་འདྲ་མིན་མང་པོ་རྟེན་འབྲེལ་བསླུ་མེད་དུ་བྱུང་ཞིང་། དེ་ཡང་སྣང་ལུགས་རང་རང་ ལ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ག་ལས་བསྒྱུར་བཅོས་ལ་ཇི་དགར་རང་དབང་མེད་མེད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ འགའ་ཞིག་ལ་སྡུག་བསྔལ་བཟོད་དཀའ་བ་དང་། འགའ་ཞིག་ལ་བདེ་བ་ངོམས་མི་ཤེས་པ་ སོགས་རྟག་རྟག་བརྟན་བརྟན་དུ་ཐ་མལ་རང་ག་བའི་ལས་སྣང་སོ་སོའི་རྣམ་པའི་ཆོས་སུ་སྣང་ 10-80 བ་དང་། ལམ་ལ་སློབ་པའི་སེམས་དཔའ་དག་གིས་རང་རང་གི་བློ་ཚོད་དང་མཐུན་པའི་ ལེགས་ལམ་ལ་གོམས་པ་ན་ལམ་གང་དག་ཆོས་ཉིད་དང་མཐུན་ཞིང་ཆོས་ཉིད་དེ་སྣང་བའི་ མཐུན་རྐྱེན་དུ་འགྲོ་ཕྱིར་གཞི་དབྱིངས་ལ་རང་བློ་དང་འཚམས་པའི་གསལ་སྣང་རིམ་པར་ འབྱུང་སྟེ་གནས་ཚུལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྣང་བ་ཅུང་ཙམ་དང་གློ་བུར་བཅོས་མའི་ལམ་གྱི་སྣང་ བའང་རང་འཚམས་རེ་འདྲེས་པའི་ཚུལ་དུ་དེ་གཉིས་རྣམ་པ་འདྲ་རུང་གི་སྒོ་ནས་ཉམས་སུ་ བླང་བྱའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་དང་མཐུན་པའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་དང་། གདུལ་བྱ་དག་པ་རྣམ་པར་ དག་པའི་ས་ལ་གནས་པ་རྣམས་ལ་གཞི་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་མཐའ་ ཀླས་པའི་གཏེར་དུ་མཐོང་ནས་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་རང་མདངས་ལྷག་པར་མངོན་ལ་ དེ་འདྲའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་པ་ཡོངས་རྫོགས་ཇི་བཞིན་རྗེན་པར་ གཟིགས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་ཁོ་ནའི་སའོ། །ཐོག་མར་ལམ་ལ་ཞུགས་པ་ནས་བཟུང་རང་རང་ གི་ཉམས་ལེན་གྱི་སྐབས་རྣམས་སུ་ཆོས་དབྱིངས་དེ་ཕྱོགས་རེའི་ཚུལ་དུ་མཐོང་ཞིང་གནས་ ཚུལ་དང་འཁྲུལ་ཚུལ་འདྲེས་མར་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་རིམ་གྱིས་སྣང་བ་ཡིན། སྣང་ལུགས་དེ་ གསུམ་ནི་རྣལ་འབྱོར་པས་ལམ་བསྒོམ་ཚུལ་གྱིས་སྣང་ལུགས་ཙམ་མ་གཏོགས་དོན་གྱི་ གནས་ཚུལ་ནི་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་གྱི་ཆོས་ཉིད་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་དོན་དམ་པའི་མྱང་ འདས་ནི་ཐོག་བར་ཐ་གསུམ་དུ་ནམ་ཡང་མི་འགྱུར་བའི་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པའི་ཀློང་ཆེན་ པོར་སྔ་མ་ཇི་བཞིན་ཕྱིས་དེ་བཞིན་དུ་ངེས་པར་བཞུགས་པས་རང་ངོས་ནས་སྣང་ལུགས་དེ་ འདྲ་འབྱུང་དོན་མེད་དོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གཞིའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་གཞི་འབྲས་ དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཡིན་ལུགས་ནི་ཐོག་མ་འཁོར་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དམ་རང་བཞིན་ གྱི་རིགས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ནི་དཔེར་ན་ཀླུའི་རྒྱ
【現代漢語翻譯】 這是因為執著顛倒遮蔽了實相，使本來的狀態無法顯現。稍微解釋一下，基位的實相，即基界（dbyings，梵文：dhātu）如來藏（bde gshegs snying po，梵文：tathāgatagarbha）遍佈于輪迴和涅槃的一切。然而，處於輪迴狀態的眾生無法見到其本性法性（chos nyid，梵文：dharmatā），只能見到作為其法相的虛假顯現。由於欺騙性的法之變異，各種輪迴的錯覺顯現，從而產生許多不同的顯現方式，這些顯現方式以不可欺騙的緣起（rten 'brel，梵文：pratītyasamutpāda）而生起。而且，對於每一種顯現方式，都無法隨意改變其顯現，有些人遭受難以忍受的痛苦，有些人享受不知滿足的快樂等等。這些現象看似恒常不變，實際上只是庸常的各自的業力顯現。對於在道上修學的菩薩們來說，當他們習慣於符合自己根器的善道時，他們所修的道與法性相符，而法性又成為顯現的順緣，因此，與自己心意相符的明相會次第在基界中顯現。這種狀態既有少許法性的顯現，也夾雜著一些人為的道的顯現，二者以相似的方式混合，從而顯現出與修行次第相符的景象。對於那些已達到清凈地的可調伏者來說，他們視基界大智慧為功德無盡的寶藏，從而更加顯現出基果無別的自性光明，而只有佛才能完全、如實、赤裸地見到這種究竟的實相。從最初入道開始，在各自的修行階段，法界（chos dbyings，梵文：dharmadhātu）會以片面的方式顯現，並且以真實與虛幻交織的方式逐漸顯現。這三種顯現方式只是瑜伽士通過修道而產生的顯現，而就實義而言，基、道、果三者的法性，即自生智慧（rang byung ye shes，梵文：svayambhūjñāna）和勝義涅槃（don dam pa'i myang 'das，梵文：paramārtha nirvāṇa），是永恒不變的，它存在於一個功德無盡的廣大空間中，始終如一。因此，從其自身而言，不應有這樣的顯現。這種基位實相的安住方式，即基果無別之理，譬如說，最初處於輪迴狀態的法性或自性之種如來藏，就像龍的胎藏一樣…… The reason is that clinging obscures the true nature with inverted views, making the inherent state invisible. To explain further, the true nature of the ground, the ground-essence, the Tathāgatagarbha (bde gshegs snying po), pervades all of saṃsāra and nirvāṇa. However, beings in the state of saṃsāra are unable to see the true nature, the dharmatā (chos nyid), and instead perceive the deceptive appearances of phenomena as its characteristics. Due to the deceptive transformations of phenomena, various illusions of saṃsāra arise, resulting in many different ways of appearing, which arise through the infallible interdependence (rten 'brel). Moreover, for each way of appearing, there is no freedom to change it as one pleases. Some experience unbearable suffering, while others enjoy insatiable pleasure, and so on. These appearances seem constant and stable, but they are merely ordinary, independent manifestations of individual karmic appearances. For bodhisattvas who are training on the path, when they become accustomed to the virtuous path that suits their capacity, the path they practice aligns with the dharmatā, and the dharmatā becomes a favorable condition for appearances. Thus, clear appearances that accord with their minds gradually arise in the ground-essence. This state involves a mixture of both the appearance of dharmatā and the appearance of artificial paths, which blend in a similar manner, revealing aspects that correspond to the stages of the path to be practiced. For those who are ready to be tamed and who reside on pure grounds, they see the great wisdom of the ground-essence as a treasure of endless qualities, and the self-radiance of the ground and result as inseparable becomes even more manifest. Only a Buddha can fully, truly, and nakedly see such an ultimate state of reality. From the beginning of entering the path, the dharmadhātu (chos dbyings) appears partially during each stage of practice, and gradually manifests in a way that mixes reality and illusion. These three ways of appearing are merely the appearances that arise from the yogi's way of practicing the path. In terms of the actual state of affairs, the dharmatā of the ground, path, and result, the self-arisen wisdom (rang byung ye shes) and the ultimate nirvāṇa (don dam pa'i myang 'das), are eternally unchanging, existing in a vast space of infinite qualities, remaining the same from beginning to end. Therefore, from its own side, there should be no such appearances. This way of abiding of the ground-essence, the inseparability of ground and result, is like the nature or seed of the Tathāgatagarbha in the initial state of saṃsāra, like the womb of a nāga...
【English Translation】 This is because clinging obscures the true nature with inverted views, making the inherent state invisible. To explain further, the true nature of the ground, the ground-essence, the Tathāgatagarbha (bde gshegs snying po), pervades all of saṃsāra and nirvāṇa. However, beings in the state of saṃsāra are unable to see the true nature, the dharmatā (chos nyid), and instead perceive the deceptive appearances of phenomena as its characteristics. Due to the deceptive transformations of phenomena, various illusions of saṃsāra arise, resulting in many different ways of appearing, which arise through the infallible interdependence (rten 'brel). Moreover, for each way of appearing, there is no freedom to change it as one pleases. Some experience unbearable suffering, while others enjoy insatiable pleasure, and so on. These appearances seem constant and stable, but they are merely ordinary, independent manifestations of individual karmic appearances. For bodhisattvas who are training on the path, when they become accustomed to the virtuous path that suits their capacity, the path they practice aligns with the dharmatā, and the dharmatā becomes a favorable condition for appearances. Thus, clear appearances that accord with their minds gradually arise in the ground-essence. This state involves a mixture of both the appearance of dharmatā and the appearance of artificial paths, which blend in a similar manner, revealing aspects that correspond to the stages of the path to be practiced. For those who are ready to be tamed and who reside on pure grounds, they see the great wisdom of the ground-essence as a treasure of endless qualities, and the self-radiance of the ground and result as inseparable becomes even more manifest. Only a Buddha can fully, truly, and nakedly see such an ultimate state of reality. From the beginning of entering the path, the dharmadhātu (chos dbyings) appears partially during each stage of practice, and gradually manifests in a way that mixes reality and illusion. These three ways of appearing are merely the appearances that arise from the yogi's way of practicing the path. In terms of the actual state of affairs, the dharmatā of the ground, path, and result, the self-arisen wisdom (rang byung ye shes) and the ultimate nirvāṇa (don dam pa'i myang 'das), are eternally unchanging, existing in a vast space of infinite qualities, remaining the same from beginning to end. Therefore, from its own side, there should be no such appearances. This way of abiding of the ground-essence, the inseparability of ground and result, is like the nature or seed of the Tathāgatagarbha in the initial state of saṃsāra, like the womb of a nāga...
ལ་པོ་རྒྱ་མཚོའི་གཏིང་ནས་མཐོ་རིས་སུ་ འཛེགས་པ་ལྟར་གཞི་འཁོར་བའི་གནས་སྐབས་སུ་ཁྱབ་པ་མ་ཟད་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཆོས་ 10-81 ཀུན་ལའང་གཤིས་ལུགས་སུ་ངེས་པར་བདེན་པ་དང་། འབྲས་བུ་མཐར་ཐུག་གི་ཆོས་སྐུ་དེ་ ཡང་དཔེར་ན་ལྷ་ཚངས་པའི་རྣམ་པར་འཕྲུལ་བ་ཚངས་པའི་གནས་ནས་ས་འོག་བར་དུ་ འབབ་པ་ལྟར་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་ཙམ་དུ་མ་ཟད་པར་ལམ་དང་འཁོར་བའི་ཆོས་ ལའང་གནས་ལུགས་ཆོས་ཉིད་དུ་ལེགས་པར་བཞུགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་འདྲ་བའི་རིགས་དང་ ཆོས་སྐུའི་ངོ་བོ་རང་བཞིན་དྲི་མེད་དེ་ཡང་རྣམ་པར་ཕྱོགས་རིས་སུ་མ་སོང་བ་ཀུན་ལ་རྣམ་པ་ ཐམས་ཅད་པར་ཁྱབ་པའི་རང་བཞིན་ཆ་མེད་ཀུན་འགྲོ་གཅིག་པུ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དྲི་མེད་ ཡིན་ཚུལ་ཡང་དཔེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ས་སྟེང་དུ་བཞུགས་ཀྱང་འགྲོ་བའི་སྐྱོན་གྱིས་མ་གོས་ པར་གསང་གསུམ་མཛད་པས་སྲིད་པ་གསུམ་ལ་ཁྱབ་པ་དང་མཚུངས་པར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ མཐའ་དག་གི་གནས་ལུགས་ཆོས་ཉིད་དུ་ཡེ་གདོད་མ་ནས་རང་ཆས་སུ་ལེགས་པར་བཞུགས་ ཀྱང་གཤིས་ལ་དྲི་མས་མ་གོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་གཞི་འཁོར་བའི་སྐབས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ དེ་ཉིད་ཅང་མེད་སྟོང་རྐྱང་ཙམ་དུ་མ་ཟད་པར་གློ་བུར་སྤྲོས་པས་གཤིས་ལ་ནམ་ཡང་གོས་པ་ མེད་པར་རང་བཞིན་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་འབྲས་བུའི་ཆོས་སྐུ་དང་ གཉིས་སུ་མེད་པ་ཡིན་ཞིང་། འབྲས་དུས་ཀྱི་ཐུབ་པ་ཆེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་གདོད་ནས་སྤྲོས་པ་ ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་དེ་ཉིད་ད་ལྟ་གཞི་དུས་ཀྱི་སེམས་ཅན་དག་གི་རྒྱུད་ལ་བཞུགས་པ་སྟེ་ དེའི་ཚུལ་ཇི་བཞིན་པ་རྣལ་འབྱོར་མཆོག་དང་ལྡན་པས་མཐོང་བ་ལས་རྟོག་གེ་ཕལ་གྱི་ཡུལ་ མ་ཡིན་ལ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་དེ་འདྲ་བཞུགས་པ་ དེ་རྣལ་འབྱོར་ཅན་ལམ་སྒྲུབ་པོ་རྣམས་རང་རང་གི་བློ་ཚོད་དང་མཐུན་པའི་སོ་སོར་མཐོང་ ཞིང་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱིས་ཐམས་ཅད་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་གཟིགས་སོ། །དེ་འདྲའི་གཞིའི་དུས་ ཀྱི་ཆོས་སྐུ་དེ་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ཕྱོགས་ནས་སྒྲིབ་པས་བསྒྲིབས་ཏེ་མི་མཐོང་བར་གནས་ ནའང་ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་ནང་ན་དེ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་གཙོ་བོ་དང་གཅེས་པའི་དོན་གྱི་སྙིང་ 10-82 པོ་ཡིན་ལ། དེ་འདྲའི་སྙིང་པོ་གནས་ལུགས་དེ་ནི་བརྟན་གཡོ་སྲིད་ཞི་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་བྱ་ཀུན་ལ་ཉེ་རིང་མེད་པར་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་གཅིག་པུ་ཉིད་དུ་ བདེན་ཞིང་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་མཆོག་གི་ཡིན་ལུགས་ཆ་མེད་ཀུན་ཁྱབ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞི་ འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ཉིད་དུས་གསུམ་དུ་མངོན་པར་བྱུང་བའི་ རྫོགས་སངས་རྒྱས་པ་མཐའ་དག་གི་ཆོས་སྐུ་དང་ཡང་གཉིས་མེད་རོ་མཉམ་ཆེན་པོ་ཁོ་ན་ ཡིན་པས་རྒྱལ་བ་ཐམས་ཅད་གཞི་དབྱིངས་ཀློང་དུ་གཅིག་པའང་ཡིན། ཡ
【現代漢語翻譯】 就像從拉波海的深處升到高處的天堂一樣，它不僅遍佈于作為基礎的輪迴狀態，而且在道路和結果的所有法中，都必然真實地存在於本性之中。最終結果的法身，也像梵天神變幻出梵天的形象，從梵天之境降到地下一樣，不僅存在於結果的狀態，而且也很好地存在於道路和輪迴的法中，作為規律和法性。像這樣的種姓和法身的本質，無垢的自性，也沒有任何偏頗，以一切方式遍佈一切，是無分、遍在、唯一的自性，是無垢的自性。例如，世尊雖然住在地上，卻沒有被眾生的過失所染污，以身語意三密的行為遍佈三有，同樣，所有世俗法的規律和法性，從原始以來就自然地存在，但本性卻沒有被染污。而且，作為基礎的輪迴狀態的規律，不僅僅是空無一物，而是突然的戲論，本性永遠不會被染污，自性是究竟的圓滿佛陀，與作為結果的法身無二無別。結果時的偉大聖者的法身，從原始以來就遠離一切戲論，現在就存在於作為基礎時的眾生的相續中，這種狀態只有具足殊勝瑜伽者才能見到，而不是普通推理的境界。所有眾生都毫無差別地具有這樣的智慧法身，瑜伽士和修行者們根據各自的智慧和能力而各自見到，而佛陀則將一切都視為一體。像這樣的基礎時的法身，雖然從眾生的相續方面被遮蔽而無法見到，但在一切法中，它是最殊勝的，因此是主要和珍貴的意義的核心。像這樣的核心規律遍佈于穩定和運動、輪迴和寂滅的一切事物，對於一切所知，沒有親疏之分，一切法的究竟規律都是唯一的真理，是心的最殊勝的法性，是無分、遍在的實相。基礎和結果無二無別的規律法身，與在三時中顯現的一切圓滿正等覺佛陀的法身也是無二無別、大平等一味，因此一切勝者在基礎的法界中也是一體的。 ཡ（藏文，梵文天城體，ya，漢語字面意思）
【English Translation】 Just as rising from the depths of Lapo Sea to the high heavens, it not only pervades the state of samsara as the basis, but also necessarily and truly exists in the nature of all the dharmas of the path and the result. The Dharmakaya (法身) of the ultimate result, also like Brahma (梵天) transforming into the form of Brahma, descending from the realm of Brahma to the underground, not only exists in the state of the result, but also well exists in the dharmas of the path and samsara, as the law and the dharma-nature. Such a lineage and the essence of the Dharmakaya, the immaculate nature, also without any bias, pervades everything in every way, is the indivisible, omnipresent, unique nature, is the immaculate nature. For example, although the Bhagavan (世尊) dwells on the earth, he is not defiled by the faults of beings, and his actions of the three secrets (身語意) pervade the three realms of existence (三有). Similarly, the law and dharma-nature of all relative truths (世俗法) naturally exist from the beginning, but the nature is not defiled. Moreover, the law of the state of samsara as the basis is not merely emptiness, but the sudden elaboration never defiles the nature, and the self-nature is the ultimate perfect Buddha, inseparable from the Dharmakaya as the result. The Dharmakaya of the great sage at the time of the result, which from the beginning is free from all elaborations, now dwells in the continuum of beings at the time of the basis, and this state can only be seen by those who possess supreme yoga, and is not the realm of ordinary reasoning. All beings possess such a wisdom Dharmakaya without any difference, and yogis and practitioners see it individually according to their own wisdom and abilities, while the Buddhas see everything as one. Such a Dharmakaya at the time of the basis, although it is obscured from the aspect of the continuum of beings and cannot be seen, it is the most supreme among all dharmas, and therefore it is the core of the main and precious meaning. Such a core law pervades everything that is stable and moving, samsara and nirvana, and for all knowable things, there is no distinction between near and far, and the ultimate law of all dharmas is the only truth, and it is the most supreme dharma-nature of the mind, which is indivisible and omnipresent. The law Dharmakaya, which is inseparable from the basis and the result, is also inseparable and of great equal taste with the Dharmakaya of all the perfect and complete Buddhas who have manifested in the three times, and therefore all the victors are also one in the space of the basis. ཡ (Tibetan, Devanagari, ya, meaning 'ya')
ེ་གཞི་གདོད་ནས་ བཞུགས་པའི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཆོས་སྐུ་ཆེན་པོ་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱི་ ནོར་བརྟན་ཐུབ་པ་ཡིན་ལ། སྒོས་ནོར་ལམ་གྱི་བདེན་པ་སོ་སོ་རྣམས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡ་མ་བརླ་ སྣང་ཚུལ་ཙམ་གྱི་རྣམ་པ་སྟེ། གཞིའི་གནས་ལུགས་དེ་འདྲ་ནི་རྟག་བརྟན་ཐེར་ཟུག་གཡུང་དྲུང་ གི་ཆོས་ཉིད་འགྱུར་མེད་དང་ཀུན་རྫོབ་གཞན་སྣང་གིས་བསྡུས་པའི་སྒོས་ཆོས་རྣམས་ནི་མི་ བདེན་པ་བསླུ་བའི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། བརྟན་པ་སྣོད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་དཔེར་ ན་བུམ་པའི་ཆོས་ཉིད་གཟུང་འཛིན་གཉིས་བྲལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་དོན་དམ་སྟོང་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་ གྱི་ངོ་བོ་ནམ་ཡང་མི་འགྱུར་རྣམ་ཀུན་འོད་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་ཚུལ་དུ་གདོད་ ནས་མི་སྟོང་པས་ཆད་མཐའ་དང་བྲལ་བ་ཀུན་རྫོབ་བག་ཆགས་ཀྱིས་སྣང་བའི་བུམ་པའི་རྣམ་ པ་དེ་བདེན་དངོས་སུ་ནམ་ཡང་མེད་པས་རྟག་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་གཤིས་ལུགས་ཡིན་ པ་བཞིན་གཞན་སྣོད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་འགྲེས་པ་ལྟར་ཡིན་པས་ཆོས་ཉིད་བདེ་གཤེགས་ སྙིང་པོ་ནི་བརྟན་གཡོ་ཀུན་ལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་ཀྱང་ཉེས་པ་གང་གིས་གོས་པ་ མེད་པ་ནི་དཔེ་ནམ་མཁའ་ལ་སྣོད་བཅུད་མཐའ་དག་བརྟེན་ཀྱང་དེ་ལ་གང་གིས་མ་གོས་པ་ བཞིན་ཏེ་འོན་ཀྱང་ནམ་མཁའ་ཐོག་རེག་བྲལ་ཙམ་གྱི་མེད་དགག་དང་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་འདྲ་ བ་མ་ཡིན་པར་གཤིས་ལུགས་སྲིད་གསུམ་དྭངས་པའི་ཡེ་ཤེས་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ 10-83 ཅད་པའི་ངོ་བོ་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་གི་རང་བཞིན་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་འདོར་བ་མེད་པ་དོན་ དམ་རང་སྣང་གི་སྟོན་འཁོར་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་ངོ་མཚར་ཞིང་ཆེ་བའི་རང་བྱུང་ ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་པ་རྒྱ་ཆེ་བ་ཀུན་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་གཟིགས་སྣང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ པ་རྒྱ་ཆད་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་རང་བཞིན་དག་མཉམ་འབའ་ཞིག་གཤིས་ཀུན་ནས་ཁྱད་པར་ མེད་པའི་གཙང་བདེ་རྟག་པའི་བདག་དམ་བའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གཉུག་མ་གཤིས་ཀྱི་གནས་ ལུགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཆེན་པོ་དེ་ནི་གཞི་དབྱིངས་དོན་དམ་པའི་ཁམས་འོད་གསལ་བདེ་བར་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ངེས་པ་དོན་གྱི་ཡིནལུགས་འཁོར་ལོ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ གཏམ་གྱིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་གསུང་རབ་མདོ་སྡེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་རང་ལུགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ངེས་དོན་གསང་བ་ལས་ཀྱང་ཆེས་ གསང་བའི་རྟོགས་དཀའ་ཟབ་མོའི་གནས་སྐབས་འདིའི་གཏན་ལ་ཕབ་བྱའི་གཙོ་བོ་དེ་ཡིན་ ནོ། །འདི་ལ་རང་ལུགས་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་དག་ལས་འོད་གསལ་དྭངས་བའི་རིག་པ་ཞེས་ཡང་ ཡང་གསུངས་བའང་གཞི་དུས་སུ་དྲི་བྲལ་དྭངས་པའི་རིག་པ་དངོས་གནས་བཞུགས་པ་ལ་གོ་ དགོས་ཤིང་། དེ་བཞིན་དུ་ནང་རིག་འགྱུར་མེད་དང་། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས། དོན་དམ་པའི་ ཁམས་ས
【現代漢語翻譯】 從根本上說， 安住的自性光明法身（Chöku，धर्मकाय，dharmakāya，法身）是過去、現在、未來諸佛的共同、恒常之體。 而個別的世俗諦，僅僅是虛幻不實的顯現。 這樣的基位實相是常、恒、堅固、永恒不變的法性，而由世俗外相所包含的個別法，則是不真實的、虛妄的。 堅固的器之自性法性，例如瓶子的法性，是遠離能取所取的智慧，其勝義空性（Śūnyatā，शून्यता，空性）離戲的體性永不改變，一切時處光明自性般若（Prajñā，प्रज्ञा，智慧）的體性，從根本上不空，故遠離斷邊；世俗習氣所顯現的瓶子，在勝義中從未真實存在，故遠離常邊。 如同此理普遍適用於其他外器之物，法性如來藏（Tathāgatagarbha，तथागतगर्भ，如來藏）安住於一切有為無為法中，卻不被任何過失所染污，如同虛空容納一切器情世間，卻不被任何事物所染污一般。 然而，虛空僅僅是無礙的遮遣，與一切相的智慧不同，其自性是三界清凈的智慧，是勝義諦的一切相之體性，是究竟實相的自性，是永不捨棄一切相的勝義自顯之莊嚴。 極其稀有且偉大的自生智慧的廣大游舞，是圓滿一切相的顯現，不落入任何邊際，是自性清凈、平等一味，從根本上無有差別的清凈、安樂、常恒之真我，是超越的般若波羅蜜多（Prajñāpāramitā，प्रज्ञापारमिता，般若波羅蜜多），是本初自性的實相法性。 此乃基位勝義諦之界，名為光明安樂如來藏，是真實不虛的實相，是不可逆轉的法輪（Dharmacakra，धर्मचक्र，法輪）。 此乃佛陀一切經藏的究竟密意，是自宗獨有的勝義，是秘密中的極密，是難以理解的甚深之處，是此處所要確立的主要內容。 對此，自宗的論典中屢屢提到的『光明清凈之覺性』，應理解為基位時遠離垢染的清凈覺性真實存在。 同樣，內覺不變、自生智慧、勝義諦之界等，
【English Translation】 Fundamentally, the self-existing, luminous Dharmakaya (Chöku, धर्मकाय, dharmakāya, Body of Truth) is the common, constant essence of the Buddhas of the three times. Individual relative truths are merely deceptive appearances. Such a ground reality is the eternal, constant, steadfast, and unchanging nature of Dharma, while individual phenomena encompassed by relative appearances are untrue and deceptive. The steadfast nature of the outer vessel, like the nature of a vase, is the wisdom free from grasping and being grasped. Its ultimate emptiness (Śūnyatā, शून्यता, emptiness) is unchanging in its essence, free from elaboration, and eternally luminous in its nature of wisdom (Prajñā, प्रज्ञा, wisdom). From the beginning, it is not empty, thus free from the extreme of nihilism; the appearance of the vase, perceived by relative habitual tendencies, never truly exists in reality, thus free from the extreme of eternalism. Just as this principle applies universally to all external objects, the nature of the Tathāgatagarbha (तथागतगर्भ, Buddha-nature) abides in all conditioned and unconditioned phenomena, yet is not tainted by any faults, just as the sky supports all vessels and beings without being tainted by anything. However, the sky is merely an unobstructed negation, not identical to the wisdom of all aspects. Its nature is the wisdom that purifies the three realms, the essence of all aspects of ultimate truth, the ultimate nature that never abandons all aspects of ultimate self-display. The vast play of the exceedingly wondrous and great self-born wisdom is the complete manifestation of all aspects, not falling into any extreme, the pure, blissful, and eternal true self that is inherently pure, equal, and undifferentiated, the transcendent Prajñāpāramitā (प्रज्ञापारमिता, Perfection of Wisdom), the great Dharma nature of the original nature's reality. This is the realm of the ultimate truth of the ground, called the luminous and blissful Tathāgatagarbha, the true and unerring reality, the irreversible Dharmacakra (धर्मचक्र, Wheel of Dharma). This is the ultimate intent of all the Buddha's sutras, the unique ultimate meaning of our own tradition, the most secret of secrets, the profound state difficult to realize, and the main point to be established here. Regarding this, the 'luminous and clear awareness' often mentioned in our own treatises should be understood as the actual existence of pure awareness, free from defilements, at the time of the ground. Similarly, unchanging inner awareness, self-born wisdom, the realm of ultimate truth, etc.,
མ་སྙིང་པོ། གནས་ལུགས་གདོད་མའི་སངས་རྒྱས་ཞེས་པ་རྣམས་ཀྱང་གཞིའི་དུས་ སུ་དེ་ལུགས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ངེས་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་གི་ཚུལ་ཡང་གཞི་དུས་ཀྱི་སེམས་ ཅན་དག་གི་སེམས་རྒྱུད་ན་ཆོས་ཅན། དྲི་བྲལ་དྭངས་པའི་རིག་པ་རང་ཆས་སུ་ངེས་པར་ཡོད་ དེ། དེ་དག་གི་སེམས་རྒྱུད་ཀྱི་རང་གཤིས་ལ་གློ་བུར་དྲི་མ་གང་གིས་ཀྱང་ཡེ་གདོད་མ་ནས་ གོས་མ་མྱོང་བ་གང་ཞིག དྲི་མ་གང་གིས་མ་གོས་པའི་སེམས་གཤིས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་ གསལ་བ་དེ་དྲི་མ་ཀུན་བྲལ་གྱི་དྭངས་པའི་རིག་པ་ཡིན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། འགྲོ་བ་ གང་དག་གི་སེམས་ཀྱི་དྲི་མ་དེ་མེ་ལ་ཚ་བ་ལྟར་རང་གཤིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ཆུ་ལ་ 10-84 རྙོག་མ་གནས་པ་བཞིན་གཤིས་སུ་མ་ཞུགས་ཕྱིན་རང་གཤིས་དེ་ཀ་ཉིད་གློ་བུར་དྲི་མ་ཀུན་ ནས་མ་ཞུགས་པའི་སྒོ་ནས་དྲི་མ་ཀུན་དང་བྲལ་བའི་གཤིས་ཀྱི་རིག་པ་ཡིན་ཤིན་ཏུ་རུང་བའི་ ཕྱིར་ཏེ། དྲི་མ་གང་ཡང་གཤིས་ལ་མ་ཞུགས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ འདྲའི་འགྲོ་བ་དག་གི་སེམས་རྒྱུད་ན་ཆོས་ཅན། ནང་རིག་འགྱུར་མེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡང་ཐོག་མ་ མེད་པའི་དུས་ནས་ཉེ་བར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞི་ཀུན་རྫོབ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ནང་དབྱིངས་དོན་ དམ་གྱི་སྡོད་ལུགས་དེ་རང་གསལ་རིག་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་གདོད་མ་ནས་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ ཕྱིར། གཞི་དུས་ཀྱི་སེམས་གཤིས་ཆོས་ཅན། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། སྤྱིར་ སེམས་ཀྱི་གཤིས་ལུགས་དང་གློ་བུར་བཅོས་མའི་དྲི་མ་གཉིས་རྟེན་བརྟེན་པའི་ཚུལ་དུ་ཡོད་ ཅིང་བརྟེན་པ་བཅོས་མའི་དྲི་མ་གློ་བུར་བ་གང་དག་ནི་བསླུ་བ་ཀུན་རྫོབ་པ་ཡིན་ཡང་གཤིས་ ལུགས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་སེམས་དེ་ནི་གདོད་ནས་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པའི་རང་ བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ལ་དོན་དམ་པའི་ཁམས་སམ་ སྙིང་པོའི་མཚན་གྱིས་ངེས་པར་བརྗོད་པ་ཡང་ཡིན་ཏེ། གཞི་དུས་ལ་ལྟོས་ན་ནང་དབྱིངས་ཀྱི་ ཡེ་ཤེས་དེ་གློ་བུར་དྲི་མའི་སྦུབས་ན་གནས་པ་ལྟར་དུ་སྣང་བས་དེ་ལ་ཁམས་སམ་སྙིང་པོའི་ སྒྲས་ལེགས་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་གཞི་དུས་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་དེ་ཉིད་ཆོས་ཅན། གནས་ལུགས་གདོད་མའི་སངས་རྒྱས་དོན་དམ་པའི་སྟོབས་བཅུའི་མངའ་བདག་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། གཞི་དབྱིངས་དེ་འདྲ་ནི་དོན་རང་ངོས་ལ་ལྟོས་ན་དྲི་མ་ཀུན་བྲལ་གྱི་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ སྐུ་གསུམ་དབྱེར་མེད་ཀྱི་བདག་དམ་པའི་རང་བཞིན་ཤེར་ཕྱིན་ཡིན་པ་གང་ཞིག གདོད་ནས་ རང་ཆས་སུ་ཡོད་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ་འདྲ་ནི་གནས་ལུགས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་དོན་དམ་པའི་སྟོབས་ བཅུའི་མངའ་བདག་ཏུ་ངེས་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་གདོད་མའི་སངས་རྒྱས་དེ་ད་ལྟ་ཐ་ མལ་རང་ག་བ་དག་གི་བློ་ངོར་ལྟོས་ན་ནི་རྣ
【現代漢語翻譯】 根本。所謂的原始狀態的佛陀，在基礎階段也必然以那種方式存在。而它們的存在方式是，在基礎階段的眾生的心續中，作為法，必然存在著無垢清凈的覺性自性。因為那些眾生心續的自性，從原始以來，未曾被任何突發的垢染所沾染。未被任何垢染沾染的心性，其自性光明，是遠離一切垢染的清凈覺性。因為，任何眾生的心的垢染，不像火的熱性那樣是自性的特徵，而是像水中渾濁一樣，只要沒有融入自性，那麼自性本身就是完全沒有融入突發垢染的，因此是遠離一切垢染的自性覺性。因為，它是任何垢染都沒有融入自性的法性覺性。同樣，在那些眾生的心續中，作為法，不可變的內在覺性本質也從無始以來就存在。因為，基礎世俗分別識的內在，勝義的安住方式，從原始以來就是不可變的自明覺性。基礎階段的心性，作為法，是自生智慧的本質。一般來說，心的自性和突發的造作垢染，是能依所依的關係。所依的造作垢染是虛假的，但自性光明的心，從原始以來就存在於自性中的自生智慧。因此，這樣的智慧也被稱為勝義的界或根本。因為，相對於基礎階段，內在的智慧似乎存在於突發垢染的包圍中，因此被稱為界或根本。同樣，基礎階段的法界，作為法，也是原始狀態的佛陀，是勝義十力的擁有者。因為，那樣的基礎界，就其自身而言，是遠離一切垢染的自生大智慧，是三身無別的殊勝自性般若。那樣的原始自性法，必然是原始狀態的佛陀，是勝義十力的擁有者。那樣的原始佛陀，現在對於平凡的普通人來說，是... 根本。所謂的原始狀態的佛陀，在基礎階段也必然以那種方式存在。而它們的存在方式是，在基礎階段的眾生的心續中，作為法，必然存在著無垢清凈的覺性自性。因為那些眾生心續的自性，從原始以來，未曾被任何突發的垢染所沾染。未被任何垢染沾染的心性，其自性光明，是遠離一切垢染的清凈覺性。因為，任何眾生的心的垢染，不像火的熱性那樣是自性的特徵，而是像水中渾濁一樣，只要沒有融入自性，那麼自性本身就是完全沒有融入突發垢染的，因此是遠離一切垢染的自性覺性。因為，它是任何垢染都沒有融入自性的法性覺性。同樣，在那些眾生的心續中，作為法，不可變的內在覺性本質也從無始以來就存在。因為，基礎世俗分別識的內在，勝義的安住方式，從原始以來就是不可變的自明覺性。基礎階段的心性，作為法，是自生智慧的本質。一般來說，心的自性和突發的造作垢染，是能依所依的關係。所依的造作垢染是虛假的，但自性光明的心，從原始以來就存在於自性中的自生智慧。因此，這樣的智慧也被稱為勝義的界或根本。因為，相對於基礎階段，內在的智慧似乎存在於突發垢染的包圍中，因此被稱為界或根本。同樣，基礎階段的法界，作為法，也是原始狀態的佛陀，是勝義十力的擁有者。因為，那樣的基礎界，就其自身而言，是遠離一切垢染的自生大智慧，是三身無別的殊勝自性般若。那樣的原始自性法，必然是原始狀態的佛陀，是勝義十力的擁有者。那樣的原始佛陀，現在對於平凡的普通人來說，是...
【English Translation】 Essence. The so-called primordial Buddha of the original state also necessarily exists in that way during the base stage. And the way they exist is that, as Dharma, in the mindstream of sentient beings in the base stage, there necessarily exists a stainless, pure awareness nature. Because the nature of those sentient beings' mindstream has never been stained by any sudden defilements since the beginning. The nature of mind that has not been stained by any defilements, its self-luminous nature, is the pure awareness that is free from all defilements. Because the defilements of any sentient being's mind are not the characteristics of self-nature like the heat of fire, but like turbidity in water, as long as it has not been integrated into self-nature, then self-nature itself is completely free from the integration of sudden defilements, and therefore it is the self-nature awareness that is free from all defilements. Because it is the Dharma-nature awareness that no defilement has been integrated into self-nature. Similarly, in the mindstream of those sentient beings, as Dharma, the immutable essence of inner awareness has also existed since beginningless time. Because the inner essence of the base conventional consciousness, the way of abiding in ultimate truth, has been the immutable self-luminous awareness since the beginning. The nature of mind in the base stage, as Dharma, is the essence of self-born wisdom. Generally speaking, the nature of mind and sudden artificial defilements are in a relationship of dependence. The artificial defilements that are dependent are false, but the self-luminous mind, which has existed in self-nature since the beginning, is definitely the self-born wisdom. Therefore, such wisdom is also called the ultimate realm or essence. Because, relative to the base stage, the inner wisdom seems to exist in the surrounding of sudden defilements, therefore it is well expressed as realm or essence. Similarly, the Dharmadhatu of the base stage, as Dharma, is also the primordial Buddha of the original state, the possessor of the ten powers of ultimate truth. Because such a base realm, in terms of its own nature, is the self-born great wisdom that is free from all defilements, the supreme nature of non-duality of the three bodies, Prajnaparamita. Such a primordial self-nature Dharma is necessarily the primordial Buddha of the original state, the possessor of the ten powers of ultimate truth. Such a primordial Buddha, now, for ordinary people, is... Essence. The so-called primordial Buddha of the original state also necessarily exists in that way during the base stage. And the way they exist is that, as Dharma, in the mindstream of sentient beings in the base stage, there necessarily exists a stainless, pure awareness nature. Because the nature of those sentient beings' mindstream has never been stained by any sudden defilements since the beginning. The nature of mind that has not been stained by any defilements, its self-luminous nature, is the pure awareness that is free from all defilements. Because the defilements of any sentient being's mind are not the characteristics of self-nature like the heat of fire, but like turbidity in water, as long as it has not been integrated into self-nature, then self-nature itself is completely free from the integration of sudden defilements, and therefore it is the self-nature awareness that is free from all defilements. Because it is the Dharma-nature awareness that no defilement has been integrated into self-nature. Similarly, in the mindstream of those sentient beings, as Dharma, the immutable essence of inner awareness has also existed since beginningless time. Because the inner essence of the base conventional consciousness, the way of abiding in ultimate truth, has been the immutable self-luminous awareness since the beginning. The nature of mind in the base stage, as Dharma, is the essence of self-born wisdom. Generally speaking, the nature of mind and sudden artificial defilements are in a relationship of dependence. The artificial defilements that are dependent are false, but the self-luminous mind, which has existed in self-nature since the beginning, is definitely the self-born wisdom. Therefore, such wisdom is also called the ultimate realm or essence. Because, relative to the base stage, the inner wisdom seems to exist in the surrounding of sudden defilements, therefore it is well expressed as realm or essence. Similarly, the Dharmadhatu of the base stage, as Dharma, is also the primordial Buddha of the original state, the possessor of the ten powers of ultimate truth. Because such a base realm, in terms of its own nature, is the self-born great wisdom that is free from all defilements, the supreme nature of non-duality of the three bodies, Prajnaparamita. Such a primordial self-nature Dharma is necessarily the primordial Buddha of the original state, the possessor of the ten powers of ultimate truth. Such a primordial Buddha, now, for ordinary people, is...
མ་ཤེས་འཁྲུལ་སྣང་གིས་ཉེ་བར་བསྒྲིབ་ནས་བུམ་ 10-85 ནང་གི་མར་མེ་ལྟར་མི་མཐོང་བ་ཡིན་ཏེ། ཐ་མལ་རང་གའི་འགྲོ་བ་གང་དག་ལ་མ་དག་ འཁོར་བའི་འཆར་གཞི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་གཞི་རྩ་ལས་ཚོགས་བདུན་གྱི་ཤེས་པ་ རང་རང་གི་ཡུལ་ལ་འདུ་འཕྲོའི་ཚུལ་གྱིས་མཚན་མའི་སྤྲོས་སྣང་སྣ་ཚོགས་བསྐྱེད་ཅིང་འཁྲུལ་ སྣང་དེ་དག་གིས་དུས་འདའ་བས་ཆགས་སྡང་སོགས་ཉོན་མོངས་པ་དང་བར་མའི་འགྱུ་རྟོག་ སྣ་ཚོགས་དང་ཟག་བཅས་དགེ་བློ་འགའ་རེ་དང་བཅས་མཚན་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་འདྲ་དང་མི་ འདྲ་མང་པོ་མུ་མཐུད་དེ་བྱུང་བས་གཞིའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་ལ་རྨོངས་པར་གྱུར་ཅིང་དེ་ དག་གིས་སྒྲུབ་བྱེད་འཐུག་པོའི་ཚུལ་དུ་ནང་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་ལ་གོ་བཀག་པ་ཉིད་ ཀྱི་ཕྱིར། དེས་ན་ཐ་མལ་གྱི་ཤེས་པ་རང་ག་བ་རྐྱེན་གང་གིས་མ་བསྒྱུར་བའི་གསལ་རིག་ཙམ་ དེ་ནི་གཞིའི་ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བདུན་གྱི་རྩ་བར་གྱུར་པའི་ས་བོན་ ཐམས་ཅད་པའི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་འཁྲུལ་སྣང་འཁོར་བའི་འཆར་གཞིར་ གྱུར་པ་དེ་ཡིན་གྱི་འོད་གསལ་ནང་རིག་གནས་ལུགས་དམ་པའི་ཡིན་ལུགས་ནི་མ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར། དེ་འདྲའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སྣང་ཆ་འཁོར་བ་ཕྱོགས་ཀྱི་གཞི་རྟེན་གྱི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ པར་ཤེས་པ་དེ་ལ་བརྟེན་པ་འཁྲུལ་སྣང་གི་ཆར་གཏོགས་གང་གྱུར་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཆོས་ ཅན་གྱི་རྣམ་པ་དང་དེ་ཀུན་གྱི་གཞིའི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་པ་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ནི་ དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཡིན་པས་དེ་འདྲའི་རྣམ་ཤེས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱལ་ཁམས་སོ་ སོར་ཕྱེས་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱལ་ཁམས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་གང་དག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད་པ་ དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱལ་ཁམས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་མཐའ་དག་རང་བཞིན་གཤིས་ཀྱི་གནས་ ལུགས་ཉིད་དུ་བདེན་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་གཤིས་ལུགས་དང་བཅོས་མའི་ཚུལ་ ལའང་འདི་ལྟར་རིགས་ཤིང་འོས་པ་སྟེ། གཞི་འཁོར་བའི་དུས་ནའང་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ལ་ ལྟོས་ན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཤིས་ལུགས་ཀྱི་ཚུལ་དང་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་གཞན་རྣམ་ 10-86 ཤེས་ཚོགས་བདུན་པོ་ནི་བཅོས་མ་གློ་བུར་བའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་ལྟར་ལམ་ སྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་སྣང་བ་ལའང་གློ་བུར་རྟོག་ཚོགས་ཀྱི་སྣང་བ་དྭངས་ཚབ་ཇེ་ཆེར་ སོང་བ་བཞིན་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཀྱི་ཚུལ་ཇེ་མངོན་དུ་སོང་ནས་གསལ་སྣང་ཐོན་པ་ན་ གཤིས་ལུགས་དང་བཅོས་མའི་ཁྱད་པར་མྱོང་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་ཤིང་གདོད་མའི་གནས་ ལུགས་ལ་ཡིད་ཆེས་རྙེད་པ་ནས་བཟུང་གནས་ལུགས་ངེས་དོན་ལ་སྒྲོ་སྐུར་གྱི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དེ་ ལུགས་ལྟར་གྱི་ཀུན་ནས་ཟད་པར་འགྱུར་རོ། །གཞི་གདོད་མའི་གནས་ལུགས་དེ་བདེ་ གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡིན་པ་གཞིར་བྱས་པའ
【現代漢語翻譯】 由於無明妄念的遮蔽，就像瓶子里的油燈一樣無法看見。對於平凡的眾生來說，所有不清凈輪迴的顯現，都是從作為萬法之基的阿賴耶識（kun gzhi rnam par shes pa，梵文：ālayavijñāna，梵文羅馬擬音：ālayavijñāna，漢語字面意思：一切種子識）中產生的。七識各自專注于自己的對境，以積聚的方式產生各種名相的戲論顯現。由於這些妄念的流逝，產生了貪嗔等煩惱，以及各種中間的念頭，還有一些有漏的善念。由於不斷產生各種相似和不相似的名相執著，因此對基位的實相感到迷惑。這些執著就像厚厚的雲層一樣，阻礙了對內在本智的證悟。因此，平凡的意識，即沒有被任何外緣改變的純粹明覺，並不是基位的法性。因為它是七識的根本，是被稱為阿賴耶識的萬法之基，是輪迴妄念的顯現，而不是光明內在本智的究竟實相。 因此，所有依賴於這種顯現現象，即輪迴之基的阿賴耶識的事物，都屬於世俗諦的範疇。而所有這些事物的基位實相，即自生大智慧，則是勝義諦的範疇。因此，應該將意識和智慧的領域區分開來。所有被意識領域包含的事物，其自性是空性的；而所有被智慧領域包含的事物，都真實存在於自性本然的實相中。因此，實相和虛假的顯現就是如此。即使在輪迴的基位，相對於意識的顯現，阿賴耶識也具有實相的性質，而依賴於它的其他七識則具有虛假、暫時的性質，這可以通過經驗來證明。同樣，在瑜伽士修道的顯現中，隨著暫時的念頭越來越清晰，實相的性質也越來越明顯，當光明顯現時，通過經驗的力量可以確定實相和虛假的顯現之間的差異，並且從對原始實相產生信任開始，對實相究竟意義的懷疑和誹謗就會逐漸消失。作為基位的原始實相就是如來藏（bde gshegs snying po，梵文：tathāgatagarbha，梵文羅馬擬音：tathāgatagarbha，漢語字面意思：如來藏）。
【English Translation】 Obscured by the delusion of ignorance, it is unseen like a butter lamp inside a vase. For ordinary beings, all impure cyclic existences arise from the ālaya-vijñāna (kun gzhi rnam par shes pa, Sanskrit: ālayavijñāna, Romanized Sanskrit: ālayavijñāna, literal meaning: all-ground consciousness), the basis of all phenomena. The seven consciousnesses each focus on their respective objects, accumulating and generating various conceptual proliferations. As these delusions pass, afflictions such as attachment and aversion arise, along with various intermediate thoughts, some contaminated virtuous thoughts, and many similar and dissimilar conceptualizations of grasping at characteristics. Thus, one becomes ignorant of the meaning of the ground's reality, and these delusions obstruct the vision of inner wisdom as a thick cloud. Therefore, ordinary consciousness, the mere clarity and awareness unaltered by any condition, is not the nature of the ground. It is the ālaya-vijñāna, the basis of all seeds, the root of the seven consciousnesses, the manifestation of cyclic existence, not the pure reality of luminous inner awareness. Thus, all phenomena that depend on this ālaya-vijñāna, the basis of cyclic existence, belong to the relative truth. And the ultimate reality of all these phenomena, the great self-arisen wisdom, is the nature of the absolute truth. Therefore, the realms of consciousness and wisdom should be distinguished. All that is included in the realm of consciousness is empty of inherent existence, and all that is included in the realm of wisdom truly exists in its own nature. Thus, the nature of reality and the nature of fabrication are distinct. Even in the ground of cyclic existence, the ālaya-vijñāna has the nature of reality relative to the appearances of consciousness, while the other seven consciousnesses that depend on it have the characteristics of being fabricated and temporary, as proven by experience. Similarly, in the appearances of a meditating yogi, as the appearances of temporary thoughts become clearer, the nature of reality becomes more apparent. When luminosity arises, the difference between reality and fabrication is determined by the power of experience, and from the moment one gains confidence in the original reality, doubts and slanders about the definitive meaning of reality gradually cease. The original reality of the ground is the tathāgatagarbha (bde gshegs snying po, Sanskrit: tathāgatagarbha, Romanized Sanskrit: tathāgatagarbha, literal meaning: buddha-nature).
ི་སྟེང་དུ་འབྲས་བུའི་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་དེ་ཡང་མངོན་ དུ་གྱུར་པ་པོའི་ཡིན་ལུགས་ལ་ལྟོས་ན་དོན་དམ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་དངོས་དང་སེམས་ཅན་ སྤྱི་ལ་ལྟོས་ནས་ཆོས་སྐུ་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་གཅིག་པུའི་ཚུལ་ལ་བསམ་ན་གདོད་མའི་ ཆོས་སྐུ་ཀུན་ཁྱབ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཇི་བཞིན་གཟིགས་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྱིས་སྒྲིབ་པའི་ དབང་གིས་མི་མཐོང་བའི་ཕྱོགས་ནས་དེ་དག་ལ་སྙིང་པོ་ཚུལ་དུ་སོང་བས་དེའི་ཆ་ནས་རང་ ལུགས་ལ་གཤེགས་སྙིང་ཡིན་པར་འཇོག་གོ །དེ་ཙམ་གྱིས་ངེས་དོན་སྙིང་པོའི་རང་ལུགས་ ཀྱི་ཟབ་གནད་གསལ་བྱེད་ཀྱི་སྤྱི་དོན་མདོ་ཙམ་ངེས་པར་བྱས་ནས་དེ་ལྟ་བུའི་གནས་ལུགས་ གཞི་དབྱིངས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་ཚུལ་རྒྱལ་བ་མཆོག་གིས་ངེས་པ་དོན་གྱི་ གནས་ལུགས་སུ་ཡང་ཡང་གསུངས་ཤིང་དེ་ལུགས་ལྟར་དུ་རྒྱལ་ཚབ་དམ་པས་ལེགས་པར་ དགོངས་དོན་ཇི་བཞིན་བཀྲལ་བའི་གཤེགས་སྙིང་གི་དོན་གྱི་ཚུལ་ངོས་འཛིན་ལུགས་བོད་ འདིར་ཡང་གཙོ་ཆེ་བ་གསུམ་དུ་བྱུང་སྟེ། རྔོག་ལོ་ཆེན་པོའི་བཞེད་པ་ནི། བསྟན་བཅོས་རྒྱུད་བླ་ མ་འདི་བཀའ་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་དགོངས་འགྲེལ་ཡིན་པས་ཤིན་ཏུ་ཟབ་པ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་ ནས། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་ངོས་འཛིན་སྟོང་ཉིད་མེད་དགག་ལ་མཛད་དོ། །དེས་ན་བར་བ་ ལས་ཐ་མ་ཟབ་པར་མ་སོང་སྟེ། དོན་གྱི་གཙོ་བོ་མེད་དགག་ཙམ་ཞིག་སྟོན་པ་ལ་ཁྱད་པར་ 10-87 མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ས་སྐྱ་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོས་ནི། སྙིང་པོའི་ངོས་འཛིན་དེའི་དགོངས་གཞི་སྟོང་ ཉིད་ཡིན་ཞེས་པ་ལྟར་སྤྲོས་བྲལ་སྟོང་ཉིད་ཙམ་ལ་མཛད་པར་གསལ་ཀྱང་སྡོམ་གསུམ་རབ་ དབྱེར་རང་ལུགས་གསལ་བོར་མ་བཞག་གོ །བུ་སྟོན་ཆེན་པོས་ནི་སྙིང་པོའི་ངོས་འཛིན་ཀུན་ གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ལ་མཛད་དོ། །འདིར་ནི་རྗེ་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོའི་དགོངས་བཞེད་ལྟར་གྱི་རང་ ལུགས་ནི་གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ ཆེན་པོ་ངེས་པ་དོན་གྱི་སྐུ་གསུམ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པའི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་པ་ཡོན་ཏན་ གངྒའི་རྡུལ་གྲངས་ལས་ཀྱང་རྣམ་པར་འདས་པའི་ཆོས་མཛོད་ཆེན་པོ་ཞིག་ཏུ་སངས་རྒྱས་ ཀྱིས་བཀའ་ལུང་གིས་བསྔགས་པ་ལྟར་གྱི་འཇིགས་མེད་སེང་གེའི་སྒྲ་ཆེན་པོ་ལེགས་པར་ བསྒྲགས་པ་དེའི་དགོངས་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བཤད་ཁུལ་བགྱི་བ་དེས་ན། གདོད་ནས་རང་ བྱུང་དོན་དམ་སྐུ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་གང་ཞིག སེམས་ཅན་གྱི་ཤེས་རྒྱུད་ལ་ལྟོས་ནས་མི་ གསལ་བར་སྙིང་པོའི་ཚུལ་དུ་ཡེ་ནས་བཞུགས་པ་དེ། གཞིའི་གནས་ལུགས་གཤེགས་སྙིང་གི་ དོན་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཡང་གཞི་དབྱིངས་གནས་ལུགས་ཉིད་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོ་ཀུན་གཞི་ཡེ་ ཤེས་ཡིན་ཚུལ། དབྱིངས་རིག་དབྱེར་མེད་ཀྱི་བརྟན་གཡོ་ཀུན་ཁྱབ་ཡིན་ཚུལ། དེ་ཉིད་དོན་ དམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་
【現代漢語翻譯】 當觀察到果位時的法身顯現的方式時，就如同真正的安樂逝者（梵文：Sugata，善逝，如來），並且當考慮到所有眾生時，法身的基礎和結果是不可分割的，唯一的。如果考慮到原始法身是普遍存在的，即使佛陀如實地看到了它，但由於眾生的遮蔽而無法看到，因此它以精華的方式進入了他們。從這個意義上說，自宗被認為是如來藏。僅僅通過這樣，就能清楚地理解究竟精華的自宗的深奧之處。在簡要理解了這種狀態之後，至尊勝者多次將這種狀態，即基礎界安樂逝者的精華，宣說為究竟的真實狀態。並且，如法地，至尊的補處（梵文：Maitreya，彌勒）也很好地解釋了它的含義。因此，在藏地，對如來藏的理解主要有三種方式： Ngok Loden Sherab（Rngog lo chen po， 仁果·洛丹·西繞）大師認為，《寶性論》（Ratnagotravibhāga）是對最後法輪的意圖的解釋，因此非常深刻。他將如來藏的識別等同於對空性的無遮遣。因此，後者並沒有比前者更深刻，因為顯示的主要內容僅僅是無遮遣的空性，沒有區別。 薩迦班智達（Sa skya paNDi ta，薩迦班智達）大師明確指出，如來藏的識別的基礎是空性，因此它僅僅是離戲的空性，但他沒有明確地確立三律儀的區別。 布頓仁欽珠（Bu ston Rin chen grub，布頓·仁欽珠）大師將如來藏的識別等同於阿賴耶識。 在此，根據覺囊巴（Jo nang pa，覺囊派）大師的觀點，自宗如前所述，是基礎和結果不可分割的究竟自生智慧，是具有究竟意義的三身自性的終極狀態，是功德超越恒河沙數的法藏。正如佛陀以教證讚歎的那樣，我們試圖如實地解釋那無畏雄獅的偉大聲音，因此，從一開始就具有自生究竟三身自性的事物，相對於眾生的意識流而言，它並不明顯，而是以精華的方式存在。這就是基礎狀態的如來藏的含義。此外，基礎界的狀態本身就是法性深奧的阿賴耶識。界與智不可分割，是穩定和運動的普遍存在。它本身就是究竟法性的三寶。
【English Translation】 When observing how the Dharmakāya (chos sku, 法身) at the time of the fruition manifests, it is like the actual Sugata (bDe bar gshegs pa, 善逝, 如來), and when considering all sentient beings, the basis and result of the Dharmakāya are inseparable and one. If one considers that the primordial Dharmakāya is all-pervasive, even though the Buddha sees it as it is, sentient beings do not see it due to obscurations, so it has gone to them in the manner of essence. From that aspect, the self-tradition is established as Tathāgatagarbha (gShegs snying, 如來藏). Just by that, one can clearly understand the profound essence of the self-tradition of definitive meaning. After briefly understanding such a state, the supreme Victor has repeatedly spoken of this state, the essence of the basis realm Sugata, as the ultimate state of reality. And, as it is, the supreme Regent (Maitreya) has also well explained its meaning. Therefore, in Tibet, there have been mainly three ways of identifying the meaning of the Tathāgatagarbha: Ngok Loden Sherab (Rngog lo chen po) stated that this treatise, the Uttaratantra (rGyud bla ma, 寶性論), is an explanation of the intention of the final turning of the wheel of Dharma, so it is very profound. He identified the Tathāgatagarbha with the negation of emptiness. Therefore, the latter did not become more profound than the former, because the main thing shown is just the negation of emptiness, without any difference. Sakya Paṇḍita (Sa skya paNDi ta) clearly stated that the basis for identifying the essence is emptiness, so it is just the emptiness free from elaboration, but he did not clearly establish the distinction of the three vows in his own system. Buton Rinchen Drup (Bu ston Rin chen grub) identified the essence with the ālaya-vijñāna (kun gzhi'i rnam shes, 阿賴耶識). Here, according to the view of the great Jonangpas (Jo nang pa), the self-tradition, as explained above, is the ultimate state of the basis and result being inseparable, the ultimate spontaneously arisen wisdom of definitive meaning, the ultimate state of the three kāyas (sku gsum, 三身) being self-existing, a great treasury of Dharma whose qualities transcend the number of grains of sand in the Ganges, as praised by the Buddha with scriptural authority. We are trying to explain as it is the meaning of that great roar of the fearless lion. Therefore, that which from the beginning has the nature of the spontaneously arisen ultimate three kāyas, which is not clear in relation to the mind-stream of sentient beings, but is present as an essence, that is the meaning of the Tathāgatagarbha of the basis state. Furthermore, the state of the basis realm itself is the profound Dharmatā (chos nyid, 法性), the ālaya-vijñāna (kun gzhi'i rnam shes, 阿賴耶識). The realm and wisdom are inseparable, being the all-pervasive stability and movement. That itself is the ultimate Dharmatā (chos nyid, 法性), the Three Jewels.
ཀ་ཡིན་ཚུལ། དེ་ཉིད་གཤེགས་སྙིང་དུ་དཔེས་བསྟན་ ཚུལ། དེ་ཉིད་རང་བཞིན་གནས་རིགས་དང་དོན་གཅིག་པ་ཡིན་ཚུལ། དེ་ཉིད་དོན་དམ་ཆོས་ སྐུའི་གནས་སྐབས་གསུམ་དུ་བཞུགས་ཚུལ། དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་གསུམ་ དུ་བཞུགས་ཚུལ། དེ་ཉིད་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་མྱང་འདས་ཆོས་སྐུ་ཡིན་ཚུལ། དེ་ཉིད་ ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་ཀུན་འདུས་སུ་ཡོད་ཚུལ། ཚུལ་དེ་ལྟར་དུ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱིས་དགོངས་ པ་བཀྲལ་ཚུལ་དང་བཅུའི་སྒོ་ནས་ལུང་རིགས་ཉུང་བསྡུས་བཅས་འཆད་པར་བྱ་བ་ལས། དང་པོ་ཀུན་གཞིའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཚུལ་ལ། ལུང་གིས་སྒྲུབ་པ་དང་། རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ 10-88 གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་དེང་སྐབས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་སྟོན་པ་ན་གཞི་ དབྱིངས་གཤེགས་སྙིང་གི་ཚུལ་བསྟན་པའི་སྣོད་དུ་གྱུར་པའི་གདུལ་བྱ་དབང་རྣོན་ཆེས་སྨིན་ པ་རྣམས་ལ་འདི་ལྟར་བསྟན་པ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོའམ་ཁམས་གསུམ་གྱི་རྣམ་པའི་སྣང་ བ་མི་འདྲ་བ་དངོས་སུ་འཆར་བའི་གཞི་རྩ་བའི་རྣམ་ཤེས་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་དེའི་ཡང་ གཞིར་གྱུར་པའི་གདོད་ནས་བཞུགས་པའི་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པར་དཀར་ བ་དགེ་བ་མཐར་ཐུག་གི་ངོ་བོ་དེ་ནི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡང་ཡིན་ཞིང་དེ་ལ་ཀུན་གཞི་ཡེ་ ཤེས་ཀྱི་སྒྲས་ཀྱང་དུས་གསུམ་གྱི་རྒྱལ་བ་དག་གིས་ལེགས་པར་གསུངས་པའང་ཚུལ་དེ་སྟོན་ པའི་སྣོད་དུ་མ་གྱུར་པ་དག་གིས་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱན་སྟུག་པོའི་མདོ་ལས། ས་རྣམས་སྣ་ ཚོགས་ཀུན་གཞི་སྟེ། །བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དགེ་བའང་དེ། །སྙིང་པོ་དེ་ལ་ཀུན་གཞི་སྒྲས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་རྣམས་སྟོན་པར་མཛད། །སྙིང་པོ་ཀུན་གཞིར་བསྒྲགས་པ་ཡང་། །བློ་ཞན་ རྣམས་ཀྱིས་མི་ཤེས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་ པོ་དོན་དམ་པའི་དགེ་བར་གྱུར་བའི་ཡེ་ཤེས་དེའི་ཚུལ་རྟོག་གེའི་བློས་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ཞིང་ གཤེགས་སྙིང་དེའི་གནས་ཚུལ་ནི་བེམ་པོའམ་ཅང་མེད་ཀྱི་སྟོང་རྐྱང་མེད་དགག་ཙམ་དུ་ཟད་ པ་མ་ཡིན་པར་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་སྙིང་པོ་དོན་དམ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་དགེ་ཚོགས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ ཏེ། ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་མདོ་ལས་ཀྱང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དགེ །རྟོག་ གེ་ཅན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །ཞེས་པ་དང་། སེམས་ནི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཏེ། །དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དགེ །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། མདོ་སྡེ་དེའི་དགོངས་པ་དེ་ ལྟར་དུ་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཞབས་ཀྱིས་ཀྱང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་བཞིན་ 10-89 ཉིད་དམ་གཤེགས་སྙིང་དེ་ཅང་མེད་སྟོང་རྐྱང་ལུང་མ་བསྟན་མ་ཡིན་པར་རང་བཞིན་དོན་དམ་ པའི་དགེ་བ་རྣམ་པར་དག་པ་བ
【現代漢語翻譯】 如何成為『如來藏』（De-bzhin gshegs-snying，Tathāgatagarbha，如來藏，Buddha Nature）。以比喻說明『彼』（De-nyid，Thatness，真如）即如來藏的方式；『彼』與自性住種姓（Rang-bzhin gnas-rigs，Svabhāva-sthita-gotra，自性住種姓，Naturally abiding lineage）意義相同的方式；『彼』安住于勝義法身（Don-dam chos-sku，Paramārtha-dharmakāya，勝義法身，Ultimate Dharmakāya）的三種狀態的方式；『彼』安住于真如（De-bzhin nyid，Tathatā，真如，Suchness）的三種狀態的方式；『彼』是基果無別的涅槃法身（Myang-'das chos-sku，Nirvāṇa-dharmakāya，涅槃法身，Nirvana Dharmakaya）的方式；『彼』具備法身一切功德的方式。將要從這十個方面，以龍樹父子（Klu-sgrub yab-sras，Nāgārjuna and his son，龍樹父子，Nāgārjuna and his spiritual son）如何解釋其意，以及精簡的教理和理證來進行闡述。 首先，關於如何成為阿賴耶識（Kun-gzhi'i ye-shes，Ālayavijñāna，阿賴耶識，All-ground consciousness）的智慧，分為以教證成立和以理證成立兩種。 首先，當今世尊（Bcom-ldan 'das，Bhagavan，薄伽梵，Blessed One）在開示實相時，對於那些已成為能示現如來藏之方式的根器成熟的極聰慧的弟子，這樣開示：三界（'Jig-rten gsum-po，Tridhātu，三界，Three Realms）或三有（Khams gsum，Tridhātu，三有，Three Realms）的不同顯現，實際上是顯現的根本，即所有種子（Sa-bon，Bīja，種子，Seed）的根本識（Rnam-shes，Vijñāna，識，Consciousness），而作為其基礎的，是本初就存在的自生智慧（Rang-byung ye-shes，Svayambhū-jñāna，自生智慧，Self-arisen wisdom），是勝義諦（Don-dam-pa，Paramārtha，勝義諦，Ultimate Truth）的清凈、究竟善的體性，這也就是如來藏，也被三世諸佛（Dus gsum gyi rgyal-ba，Tri-kāla-buddha，三世諸佛，Buddhas of the three times）稱為阿賴耶識的智慧，而那些沒有成為能示現此種方式的弟子則無法理解。正如《寶積經》（Rgyan stug-po'i mdo）中所說：『諸地是多種阿賴耶，如來藏亦是善，此心藏亦名阿賴耶，如是如來曾演說，心藏宣說名阿賴耶，劣慧之人不能知。』 此外，如來藏，即勝義諦的善的智慧，不是分別念所能及的範圍，如來藏的狀態並非是無實體的空無，而僅僅是否定，而是自性光明的智慧，如來藏是勝義自生智慧，是自性清凈的善聚。正如《楞伽經》（Lang-kar gshegs-pa'i mdo）中所說：『如來藏是善，非是尋思者境界。』以及『心性本光明，如來之藏即是善。』等等。因此，聖者無著（'Phags-pa thogs-med zhabs，Ārya Asaṅga，聖者無著，Noble Asanga）也認為，一切法的實相，即真如或如來藏，並非是空無、無記，而是自性勝義的清凈善。
【English Translation】 How to be 'Tathāgatagarbha' (De-bzhin gshegs-snying, Tathāgatagarbha, 如來藏, Buddha Nature). How 'Thatness' (De-nyid, Thatness, 真如) is shown as an example of Tathāgatagarbha; How 'Thatness' is the same in meaning as Naturally abiding lineage (Rang-bzhin gnas-rigs, Svabhāva-sthita-gotra, 自性住種姓); How 'Thatness' abides in the three states of Ultimate Dharmakāya (Don-dam chos-sku, Paramārtha-dharmakāya, 勝義法身); How 'Thatness' abides in the three states of Suchness (De-bzhin nyid, Tathatā, 真如); How 'Thatness' is the Nirvana Dharmakaya (Myang-'das chos-sku, Nirvāṇa-dharmakāya, 涅槃法身) that is inseparable from the ground and result; How 'Thatness' possesses all the qualities of Dharmakāya. I will explain these ten aspects by how Nāgārjuna and his son (Klu-sgrub yab-sras, Nāgārjuna and his son, 龍樹父子) interpreted its meaning, and with concise teachings and reasoning. First, regarding how to be the wisdom of Ālayavijñāna (Kun-gzhi'i ye-shes, Ālayavijñāna, 阿賴耶識, All-ground consciousness), there are two ways to establish it: through scriptural proof and through logical proof. First, when the Blessed One (Bcom-ldan 'das, Bhagavan, 薄伽梵, Blessed One) teaches the reality these days, to those extremely intelligent disciples who have become vessels for demonstrating the way of the Tathāgatagarbha, he teaches as follows: The different manifestations of the three realms ( 'Jig-rten gsum-po, Tridhātu, 三界) or the three existences (Khams gsum, Tridhātu, 三有) are actually the basis of manifestation, that is, the root consciousness (Rnam-shes, Vijñāna, 識) of all seeds (Sa-bon, Bīja, 種子), and the basis of that is the self-arisen wisdom (Rang-byung ye-shes, Svayambhū-jñāna, 自生智慧) that has existed from the beginning, the pure and ultimate good nature of the ultimate truth (Don-dam-pa, Paramārtha, 勝義諦), which is also the Tathāgatagarbha, and is also called the wisdom of Ālayavijñāna by the Buddhas of the three times (Dus gsum gyi rgyal-ba, Tri-kāla-buddha, 三世諸佛), but those who have not become vessels for demonstrating this way cannot understand it. As it is said in the Ghanavyūha Sūtra (Rgyan stug-po'i mdo): 'The grounds are the various Ālayas, the Tathāgatagarbha is also good, this heart-treasury is also called Ālaya, thus the Tathāgatas have expounded, the heart-treasury is proclaimed as Ālaya, but those of inferior wisdom cannot know it.' Furthermore, the Tathāgatagarbha, that is, the wisdom of the ultimate truth's goodness, is not within the scope of conceptual mind, and the state of the Tathāgatagarbha is not an empty nothingness, but merely a negation, but rather the self-luminous wisdom of the mind's nature, the Tathāgatagarbha is the ultimate self-arisen wisdom, the naturally pure collection of goodness. As it is said in the Laṅkāvatāra Sūtra (Lang-kar gshegs-pa'i mdo): 'The Tathāgatagarbha is good, it is not the realm of thinkers.' and 'The nature of mind is luminous, the Tathāgata's treasury is good.' etc. Therefore, the noble Asaṅga ('Phags-pa thogs-med zhabs, Ārya Asaṅga, 聖者無著) also believes that the reality of all dharmas, that is, Suchness or Tathāgatagarbha, is not empty, unrecordable, but the pure goodness of the ultimate nature.
ླ་མེད་ཉིད་དུའང་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཉིད་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ ཀྱང་། དོན་དམ་པའི་དགེ་བ་གང་ཞེ་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ནི། རང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ ཆོས་ཅན་མཐའ་དག་གི་རྟེན་ནམ་གཞིའི་ཚུལ་དུ་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་གནས་པ་ཡིན་ ཏེ། དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་གནས་ལུགས་དེ་ནི་གདོད་མ་ནས་གང་ལའང་མ་བརྟེན་པར་ གཤིས་ལུགས་མཐར་ཐུག་གི་ཚུལ་དུ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པ་གང་ཞིག ཀུན་རྫོབ་གློ་བུར་བ་ ཐམས་ཅད་ནི་དེའི་རྣམ་འགྱུར་གྱི་ཚུལ་ཙམ་དུ་འཁྲུལ་ངོར་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་རང་བཞིན་གྱི་ ངོ་བོ་མེད་ཀྱང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་དུ་མཁའ་ལ་སྣོད་བཅུད་བརྟེན་པ་ལྟར་གནས་ལུགས་ཆོས་ ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་བསླུ་བ་འབའ་ཞིག་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་ལྟ་ བུ་དེ་ཆོས་ཅན། དོན་དམ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཏུ་ངེས་ པར་གྲུབ་སྟེ། གནས་ལུགས་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་མེད་དགག་མ་ཡིན་པར་རྣམ་ དཀར་ལེགས་ཚོགས་བསོད་ནམས་མཆོག་གི་གནས་ལུགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་དོན་དམ་ པའི་དགེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་གནས་ལུགས་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ཆོས་ཅན། དེ་དོན་དམ་པའི་ དགེ་བ་ངེས་པར་ཡིན་དགོས་ཏེ། གནས་ལུགས་དེ་རྣམ་པར་དག་པའི་ལམ་སོ་སོར་རང་རིག་ ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པ་གང་ཞིག དེའི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་གནས་ལུགས་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ མེད་དགག་སྟོང་རྐྱང་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ཡིན་ན་དབྱིངས་དེ་དག་པའི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་ མཐའ་ཡས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་མི་འཐད་པར་ཅང་མེད་རི་བོང་རྭ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་བའི་ ཕྱིར། གནས་ལུགས་མཆོག་དེ་དོན་དམ་པའི་དགེ་བ་ཡིན་ན་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡིན་ལུགས་ ཡིན་པར་གྲུབ་སྟེ། མེད་དགག་སྟོང་རྐྱང་ཙམ་གྱི་ཅི་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ལ་དོན་དམ་པའི་དགེ་བར་ 10-90 མི་འཐད་ཅིང་དེ་དོན་དམ་མཆོག་གི་དགེ་བ་ཡིན་ཕྱིན་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབྱིངས་ ཤིག་ལས་གཞན་དུ་འོས་མ་མཆིས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་དབྱིངས་རིག་དབྱེར་མེད་ཀྱི་བརྟན་གཡོ་ཀུན་ཁྱབ་ཡིན་ཚུལ་ལ། ལུང་གིས་ སྒྲུབ་པ་དང་། རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལུང་གིས་སྒྲུབ་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དོན་དམ་པ་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ གཞིའི་དབྱིངས་དེ་གདོད་ནས་ཆོས་ཅན་ཀུན་དང་འབྲེལ་བ་རང་བཞིན་ལ་རྣམ་དབྱེར་ཕྱེད་ དུ་མེད་པ་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་བྲལ་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་རྣམ་པར་དག་པའི་མྱང་འདས་ཀྱི་ དབྱིངས་འདུས་མ་བྱས་དངོས་ཡིན་གྱི་གནས་གཞིའི་རྟེན་ཡིན་ཞིང་དེ་ཡང་གསར་བྱུང་མྱང་ འདས་ཀྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་འདུས་བྱས་ཕན་ཚུན་མ་འབྲེལ་པ། རྣམ་དབྱེ་དང་ བཅས་པ་སོ་སོར་བྲལ་བའི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་གང་ཡིན་པ་
【現代漢語翻譯】 此外，經中也說它是『無上』的，正如您所說：『什麼是勝義諦的善？即是真如。』 第二，以理證成立：自性法性真如，作為一切法之所依或基礎，從無始時來就存在。勝義諦的自性實相，原本不依賴任何事物，而是以究竟的自性存在。所有世俗的、暫時的現象，都只是它的變現，在錯覺中顯現，雖然沒有自性的本體，但如幻象般，如同虛空中的器皿和內容物相互依存一樣，依賴於實相法性而存在，因此是完全虛妄的。這樣的自性實相，必然是勝義自生智慧的本體，是究竟的實相。因為，真如不是否定性的斷滅，而是光明、善妙、功德的極致。因此，它是勝義諦的善。而且，真如必然是勝義諦的善，因為它是清凈道的各自證自明智慧的行境。如果它的行境真如僅僅是空無，那麼法界就不可能成為清凈的佛身和無量智慧的自性，而會變得像不存在的兔角一樣。如果勝義實相是勝義諦的善，那麼它就是自生智慧的實相。因為，對於空無一物的斷滅，不可能說是勝義諦的善，既然它是勝義最上的善，那麼它必然是無漏智慧的法界。 第二，關於法界與智慧無二無別、周遍一切動靜的道理，分為以聖言量成立和以理證成立。 首先，以聖言量成立：薄伽梵（藏文：བཅོམ་ལྡན་འདས།，含義：世尊）說，勝義諦的無為法界，從一開始就與一切法相關聯，自性上沒有分別，法與法性不可分離，是自性清凈涅槃的法界，是無為法的真實所依，也是新產生的涅槃之所依。而世俗的有為法，彼此不相關聯，有分別，各自獨立存在。
【English Translation】 Furthermore, it is also said to be 'unsurpassed,' as you yourself have stated: 'What is the ultimate virtue? It is Suchness.' Secondly, establishing it through reasoning: The nature of reality, the suchness of phenomena, is Suchness. This Suchness, as the support or basis of all phenomena, has existed since beginningless time. The ultimate nature of reality is inherently present without depending on anything, as the ultimate nature of existence. All temporary, conventional appearances are merely transformations of it, appearing as illusions. Although they lack inherent existence, they depend on the nature of reality, just as containers and contents rely on space, and are thus established as purely deceptive. Such a nature of reality is necessarily established as the essence of ultimate, self-arisen wisdom, as the ultimate reality. Because Suchness is not a nihilistic negation, but the ultimate state of light, goodness, and merit. Therefore, it is the ultimate virtue. Moreover, Suchness must necessarily be the ultimate virtue, because it is the object of individual self-aware wisdom on the paths of purification. If its object, Suchness, were merely an empty void, then the Dharmadhatu could not be the nature of infinite pure forms and wisdom, but would become like a nonexistent rabbit's horn. If the ultimate reality is the ultimate virtue, then it is established as the reality of self-arisen wisdom. Because it is not appropriate to consider a mere void as the ultimate virtue, and since it is the ultimate supreme virtue, it must be nothing other than the realm of uncontaminated wisdom. Secondly, regarding how the indivisibility of Dharmadhatu and wisdom is all-pervasive in both stillness and movement, there are two aspects: establishing it through scripture and establishing it through reasoning. Firstly, establishing it through scripture: The Bhagavan (藏文：བཅོམ་ལྡན་འདས།，含義：The Blessed One) said that the ultimate, unconditioned Dharmadhatu is inherently connected to all phenomena, without distinction in nature, inseparable from Dharma and Dharmata, is the naturally pure Nirvana Dharmadhatu, is the actual basis of the unconditioned, and is also the basis of newly arising Nirvana. Conventional, conditioned phenomena, on the other hand, are unrelated to each other, have distinctions, and exist separately.
དག་གི་ཡང་གཞི་རྟེན་གྱི་ཚུལ་ ཙམ་དུ་ཡེ་ནས་རང་ཆས་སུ་ངེས་པར་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་རང་བཞིན་དམ་པ་རྣམ་དག་ ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོར་བཞུགས་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། སྙིང་པོའི་མདོ་ ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེའི་སླད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ནི་འབྲེལ་བ་རྣམ་པར་ དབྱེ་བ་མེད་པ། བྲལ་མི་ཤེས་པ། འདུས་མ་བྱས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་གནས་དང་གཞི་དང་ རྟེན་ལགས་ལ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ནི་མ་འབྲེལ་བ། རྣམ་ པར་དབྱེ་བ་དང་བཅས་པའི་ཆོས། བྲལ་ཤེས་པ། འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཡང་གཞི་ དང་། གནས་དང་རྟེན་ལགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་ཆོས་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་མཆོག་གི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་ཡོད་པས་འགྲོ་བ་འཁོར་ བའི་ཕྱོགས་དང་། མྱང་འདས་ཐར་པ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཚུལ་མ་ལུས་པ་འབྱུང་ཞིང་དེ་དག་གི་ གཞི་རྟེན་ཉག་གཅིག་ནི་ཆོས་དབྱིངས་ཉིད་ལས་གཞན་གང་ཡང་མེད་ཚུལ་གཞན་ཡང་འདི་ 10-91 ལྟར་རྒྱལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་བཀའ་བསྩལ་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་མངོན་གྱི་མདོ་ལས། ཐོག་མ་མེད་དུས་ ཅན་གྱི་དབྱིངས། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་གནས་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཡོད་པས་ན་འགྲོ་ཀུན་དང་། །མྱ་ ངན་འདས་པའང་ཐོབ་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དགོངས་པ་དེ་ལུགས་ལྟར་གྱི་ དཔེར་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྣོད་བཅུད་གང་དག་ནམ་མཁའ་ལས་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པ་ལྟར་ཆོས་ ཉིད་འདུས་མ་བྱས་ལས་དབང་པོ་སོགས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་འཇིག་སྣ་ཚོགས་ བྱེད་བཞིན་དུ་བྱུང་ཡང་ནམ་མཁའ་ལ་འབྱུང་བ་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་མི་ནུས་པ་བཞིན་རང་ བཞིན་འོད་གསལ་གཞི་དབྱིངས་དོན་དམ་པ་ཉིད་ལ་ཀུན་རྫོབ་ན་རྒ་འཆི་བ་སོགས་ཀྱིས་མི་ གནོད་ཅིང་གོས་པ་མེད་ལ། འབྱུང་བ་ས་ནི་ཆུ་དང་ཆུ་ནི་རླུང་དང་རླུང་ནི་ནམ་མཁའ་ལ་བརྟེན་ པ་ཡིན་ཡང་ནམ་མཁའ་ནི་དེ་དག་གང་ལ་བརྟེན་པ་མིན་པ་བཞིན་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དབང་ རྣམས་ལས་ཉོན་ལ་བརྟེན་ལས་ཉོན་ཚུལ་མིན་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་ལ་བརྟེན། ཚུལ་མིན་ གྱི་རྟོག་པ་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་གཞི་དབྱིངས་ལ་དེ་ལུགས་ལྟར་བརྟེན་ ཀྱང་དབྱིངས་དེ་ཉིད་ནི་དེ་དག་གང་ལའང་མི་བརྟེན་ཅིང་ཉེས་པ་དེ་གང་གིས་མ་གོས་པའི་ རང་བཞིན་དྭངས་པ་ཆེན་པོར་རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་པས་ཀྱང་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་བླ་མ་ ལས། ཇི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་དུ། །ནམ་མཁའ་ལ་ནི་སྐྱེ་ཞིང་འཇིག །དེ་བཞིན་འདུས་ མ་བྱས་དབྱིངས་ལ། །དབང་པོ་རྣམས་ནི་སྐྱེ་ཞིང་འཇིག།ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་མེ་རྣམས་ཀྱིས། །སྔོན་ཆད་ནམ་ཡང་ཚིག་པ་མེད། །དེ་བཞིན་འདི་ནི་འཆི་བ་དང་། །ན་དང་རྒ་བའི་མེས་མི་ འཚིག །ས་ནི་ཆུ་ལ་ཆུ་རླུང་ལ། །རླུང་ནི་མཁའ་ལ་རབ་ཏུ་གནས། །མཁའ་ནི་རླུང་དང་ཆུ་དག་ ད
【現代漢語翻譯】 如是，作為一切的基礎和根本，自性清凈的勝妙自性，本來就自然而然地存在，不會發生任何改變，如來藏就安住於此。如《如來藏經》所說：『世尊，因此，如來藏是無分別、不可分離、非複合之法的處所、基礎和根本。世尊，如來藏是與有分別、可分離、複合之法不相關聯的處所、基礎和根本。』因此，從無始以來，一切法的自性，即勝妙之實相界存在，輪迴和涅槃的一切法都由此產生，而這些法唯一的根本和基礎就是法界本身。此外，如來也曾這樣宣說：如《法句經》所說：『無始時來界，是諸法之所依，以有此界故，得一切眾生及涅槃。』 按照這種觀點，譬如世間的一切器情都從虛空中生滅，同樣，從非複合的法性中，根等世俗的一切法生滅不息。然而，虛空不會受到其他生滅現象的損害，同樣，自性光明的基礎界，勝義諦本身不會受到世俗的生老病死等損害和沾染。如同地依賴於水，水依賴於風，風依賴於虛空，而虛空不依賴於任何事物一樣，蘊、界、處等依賴於煩惱，煩惱依賴於業，業依賴於不如理作意的分別念，不如理的分別念依賴於自性光明的法界。然而，法界本身不依賴於任何事物，也不會被任何過失所染污，是自性清凈的。彌龐仁波切也曾這樣說過，如《寶性論》所說：『如世間一切，于虛空生滅，如是無為界，諸根亦生滅。如虛空不為，火所焚燒燬，如是不為此，老病死火焚。地依於水住，水復依于風，風依虛空住，虛空不住他。』
【English Translation】 Thus, as the basis and foundation of everything, the perfectly pure and supreme nature is naturally and inherently present, without any possibility of change. The Tathāgatagarbha (如來藏, tathāgatagarbha, tathāgatagarbha, the womb of the thus-gone one) dwells within this. As stated in the Tathāgatagarbha Sūtra: 'Bhagavan (薄伽梵，世尊), therefore, the Tathāgatagarbha is the place, basis, and foundation of dharmas (法, dharma, dharma, phenomena) that are undifferentiated, inseparable, and uncompounded. Bhagavan, the Tathāgatagarbha is the place, basis, and foundation of dharmas that are unrelated, differentiated, separable, and compounded.' Therefore, from beginningless time, the nature of all dharmas, the realm of the supreme reality, exists. All aspects of samsara (輪迴) and nirvana (涅槃) arise from this, and the sole basis and foundation for these is dharmadhatu (法界, dharmadhātu, dharmadhātu, the realm of phenomena) itself. Furthermore, the Victorious One himself has declared this, as stated in the Abhidharma Sūtra: 'The realm of beginningless time is the place of all dharmas. Because it exists, all beings and nirvana are attained.' According to this view, just as all the containers and contents of the world arise and cease from space, similarly, from the uncompounded dharmata (法性, dharmatā, dharmatā, the nature of phenomena), all the conventional dharmas, such as the senses, arise and cease in various ways. However, just as space is not harmed by other arising phenomena, similarly, the self-luminous ground of being, the ultimate reality itself, is not harmed or stained by conventional birth, old age, sickness, and death. Just as earth depends on water, water depends on wind, and wind depends on space, but space does not depend on anything, similarly, the skandhas (蘊, skandha, skandha, aggregates), dhatus (界, dhātu, dhātu, elements), and ayatanas (處, āyatana, āyatana, sense bases) depend on kleshas (煩惱, kleśa, kleśa, afflictions), kleshas depend on karma (業, karma, karma, action), karma depends on inappropriate attention (不如理作意), and inappropriate attention depends on conceptual thoughts. Conceptual thoughts depend on the self-luminous ground of being of the mind. However, the ground of being itself does not depend on any of these and is not stained by any faults; it is naturally pure. GyaltsabMipham (勝妙怙主彌龐仁波切) also stated this, as stated in the Uttaratantra: 'Just as in all the world, arising and ceasing occur in space, similarly, the senses arise and cease in the uncompounded realm. Just as space is never burned by fire, similarly, this is not burned by the fire of death, sickness, and old age. Earth depends on water, water depends on wind, and wind depends on space. Space does not depend on wind or water.'
ང་། །ས་ཡི་ཁམས་ལ་གནས་མ་ཡིན། དེ་བཞིན་ཕུང་པོ་ཁམས་དབང་རྣམས། །ལས་དང་ ཉོན་མོངས་དག་ལ་གནས། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་ཚུལ་བཞིན་མིན། །ཡིད་ལ་བྱེད་ལ་རྟག་ ཏུ་གནས། །ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་ཡིད་བྱེད་ནི། །སེམས་ཀྱི་དག་པ་ལ་རབ་གནས། །སེམས་ཀྱི་ 10-92 རང་བཞིན་ཆོས་རྣམས་ནི། །ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་གནས་པ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ནི། གཞི་དབྱིངས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཆོས་ ཅན། ཡེ་གདོད་མ་ནས་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀྱི་གཞིར་ལེགས་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དབྱིངས་ དེ་ཉིད་འཁོར་བ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་སྒོ་ནས་དེ་ཕྱོགས་ཀྱི་གཞི་ཡིན་པ་གང་ ཞིགམྱང་འདས་དོན་དམ་པའི་རང་གཤིས་ནམ་ཡང་མི་འགྱུར་བའི་གནས་ལུགས་ཡིན་པ་ ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་གློ་བུར་དྲི་བྲལ་དེའི་གཞིར་ལེགས་པར་སོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ གཞིའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཉིད་ཀུན་གཞི་གནས་ལུགས་སུ་མེད་ ན་འཁོར་བ་ཀུན་ཉོན་ཕྱོགས་དང་། ཐར་པ་རྣམ་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཚུལ་གང་ཡང་བཞག་ ཏུ་མེད་དེ། གསེར་ལས་གཡའ་ལྟར། ཡེ་གཞི་ཆོས་དབྱིངས་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འཁོར་བ་ ཀུན་ཉོན་གྱི་རྟེན་འབྲེལ་ལེགས་པར་ཤར་བ་གང་ཞིག རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་དོན་དམ་ པའི་ཐར་པ་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་ཀྱང་དབྱིངས་དེ་ཀ་ཉིད་ལས་གཞན་དུ་མ་དམིགས་ ཤིང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་གློ་བུར་དྲི་བྲལ་ཡང་བྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། འཁོར་འདས་ གཉིས་ཀ་གཞི་དབྱིངས་ཉིད་ལ་རག་ལས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན་དབྱིངས་མེད་སྲིད་ན་དེ་གཉིས་ཀྱི་ རྣམ་གཞག་གང་ཡང་འཇོག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། རྟེན་མེད་ན་བརྟེན་པ་མེད་ངེས་སུ་ ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་གནས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཆོས་དབྱིངས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ ཆོས་མཐའ་དག་བརྟེན་ཡང་ཁྱོད་དེ་དག་ལ་བརྟེན་དགོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་ ཁམས་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱི་སྣོད་བཅུད་མཐའ་དག་བརྟེན་ནས་གནས་ཀྱང་ནམ་མཁའ་ནི་དེ་ དག་ལ་མི་གནས་པས་འཇིག་རྟེན་སྐྱེ་འཇིག་ཇི་ལྟར་བྱེད་ཀྱང་སྟོང་བའི་དབྱིངས་ཐོག་རེག་ བྲལ་ཙམ་དེ་ནི་ནམ་ཡང་འགྱུར་བ་མེད་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཀུན་རྫོབ་མཐའ་དག་གི་ཆོས་ཉིད་ དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ནི་གདོད་ནས་ཇི་ལྟར་བཞུགས་པ་དེ་ཀ་ལྟར་ལས་ཀུན་རྫོབ་དག་གི་འགྱུར་ 10-93 བག་ཇི་ལྟར་ངོམ་ཡང་གནས་སྐབས་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་ནམ་ཡང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ དེ་འདྲའི་དོན་གྱི་གནས་ལུགས་དེ་ཆོས་ཅན། ཀུན་རྫོབ་མཐའ་དག་གི་རང་གཤིས་སུ་ངེས་ པར་བདེན་པ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་རྣམ་འགྱུར་གློ་བུར་བ་གང་དག་ནི་བཅོས་མ་བརྫུན་ཙམ་ཡ་ མ་བརླར་ཤར་བས་མི་བདེན་པ་གང་ཞིག གནས་ལུགས་རང་གི་སྡོད་ལུགས་ནི་དུས་ཀུན་ཏུ་ ནམ་ཡང་རིས་སུ་ཆད་པ་མེད་པར་འཕགས་པའི་སོ་སོར་རང་རིག་ཡེ་ཤེས
【現代漢語翻譯】 我，不住于地界，同樣，五蘊、界、處不住于業和煩惱，業和煩惱不如理，常住于作意，不如理作意，極住於心之清凈，心之 自性諸法，一切處亦無住。』如是說故。 第二，以理證成：基界如來藏法性，從原始以來即已圓滿成立為輪迴與涅槃二者之基。何以故？界性本身即是輪迴世俗之法性，從彼方面而言是輪迴之基；涅槃勝義之自性是永不改變之實相，也因此圓滿成為遠離客塵之基。此外，基之如來藏法性，若您非是阿賴耶識之實相，則輪迴雜染方面與解脫清凈方面之任何法都不可能成立。猶如金中之垢，依賴於原始之法界，輪迴雜染之緣起才能圓滿顯現；清凈之法勝義之涅槃，也無法在界性之外尋得，並依賴於此而生起遠離客塵之狀態。遍故：輪迴與涅槃二者皆依賴於基界本身，若無界性存在，則二者之體性皆無法安立。何以故？無有所依，則能依必定不存在，此乃法性之必然。 此外，法界法性，您雖為世俗諸法所依，然您卻無需依賴彼等。譬如，世間一切器情皆依賴虛空而存在，然虛空並不依賴彼等，世間生滅如何顯現，虛空之界性始終不離觸，永不改變。同樣，一切世俗之法性，即是如是之真如，從原始以來即如是安住，無論世俗之變化如何展現，其狀態也絕不可能改變。因此，如是之實相，必定是世俗一切之自性，世俗之變異皆是虛假不實之顯現，而實相之自住狀態，則於一切時中永不間斷，乃是聖者之各別自證智慧。
【English Translation】 I do not abide in the realm of earth, likewise, the skandhas, realms, and sources do not abide in karma and afflictions. Karma and afflictions are not in accordance with the proper way, they always abide in attention. Non-virtuous attention thoroughly abides in the purity of mind, the mind's own nature, all dharmas, do not abide in anything.' Therefore, it is said. Secondly, establishing it through reasoning: The essence of the Tathāgata (De-bzhin gshegs-pa'i snying-po) (Tathāgata-garbha), the dharmadhātu (chos-dbyings) (realm of dharma), is such that from the very beginning, it is well-established as the basis for both samsara (khor-ba) (cyclic existence) and nirvana (myang-'das) (liberation). Why? Because the very nature of the realm (dbyings) is the nature of conventional (kun-rdzob) (relative) dharmas of samsara, and in that respect, it is the basis for that side. Moreover, the nature of nirvana, the ultimate (don-dam-pa'i) (ultimate) reality, is an unchanging state, and by that very fact, it has become the basis for being free from adventitious stains. Furthermore, the essence of the Tathāgata, the basis, if you are not the nature of the alaya (kun-gzhi) (store consciousness), then no aspect of dharmas, either on the side of samsaric defilement or on the side of liberation and purification, can be established. Just as dross from gold, because the original dharmadhātu exists, the interdependent origination of samsaric defilement arises well. The ultimate liberation of the completely purified dharma is not found apart from that very realm, and relying on that, freedom from adventitious stains also arises. It pervades because both samsara and nirvana depend solely on the basis realm itself. If the realm does not exist, then neither of their characteristics can be established. Why? Because if there is no support, there is certainly nothing supported, because it abides by the very nature of things. Furthermore, dharmadhātu, although all conventional dharmas depend on you, you do not need to depend on them. For example, although all the contents of the world depend on and abide in the realm of space, space does not abide in them. No matter how the world arises and ceases, the realm of emptiness remains untouched and never changes. Likewise, the nature of all conventional dharmas, suchness (de-bzhin-nyid) (tathata), abides as it has from the beginning. No matter how the changes of convention manifest, its state never changes. Therefore, such a state of affairs is certainly true as the nature of all conventions, because whatever adventitious changes of convention are merely artificial, false appearances, and unreal. The state of abiding in its own state is never interrupted at any time, and it is the self-aware wisdom of the noble ones.
་མཆོག་གི་ཡུལ་དུ་ ངེས་པར་བདེན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་དེ་ཉིད་དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ཀ་ཡིན་ཚུལ་ལ། ལུང་གིས་ སྒྲུབ་པ་དང་། རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གཞན་སྣང་གི་ཀུན་རྫོབ་གཟུགས་སྐུ་ མཐོང་བྱའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་དེ་མ་ཡིན་པར་འདིའོ་ཞེས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་རིས་སུ་བཅད་དུ་མེད་ པར་རང་བྱུང་གདོད་ནས་བཞུགས་པའི་རྟག་པ་ཀུན་ཁྱབ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་གཞི་དབྱིངས་དེ་ ཉིད་ཡིན་པ་དང་། དོན་དམ་པའི་ཆོས་ཞེས་བྱ་བའང་ཚིག་གིས་བརྗོད་དེ་ཇི་བཞིན་མཉན་དུ་ མེད་པར་གཤིས་ཀྱི་རང་བཞིན་དྭངས་པའི་འོད་གསལ་དག་པའི་དབྱིངས་ཉིད་ལས་གཞན་ དུ་མེད་པ་དང་། དོན་དམ་པའི་དགེ་འདུན་ཞེས་བྱ་བའང་དོན་དམ་པར་ན་འོད་གསལ་འདུས་ མ་བྱས་པའི་གནས་ལུགས་བསལ་བཞག་མེད་པ་ཇི་བཞིན་སོ་སོར་རང་གིས་རིག་པ་ཉིད་ དེ་ཡིན་པས་འཕགས་ཚོགས་འདུས་པ་ལྟ་བུའི་བསྙེན་བཀུར་བའི་ཡུལ་ཕྱོགས་ཚན་པ་ཞིག་ ཏུ་སྒོས་སུ་མེད་པས་སྐྱབས་གསུམ་དོན་གྱི་དམ་པ་གང་ཞིག་ཡིན་ན་གཞི་དབྱིངས་གནས་ ལུགས་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་ལས་མི་འདའ་བ་ཡིན་ཏེ། ལྷག་བསམ་བསྟན་པའི་ལེའུར། ཀུན་ དགའ་བོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་བསྟན་དུ་མེད་པ་སྟེ། དེ་ནི་མིག་གིས་ལྟ་བར་མི་ནུས་སོ། །ཀུན་དགའ་བོ་ཆོས་ནི་བརྗོད་དུ་མེད་པ་སྟེ་དེ་ནི་རྣ་བས་མཉན་པར་མི་ནུས་སོ། །ཀུན་དགའ་ 10-94 བོ་དགེ་འདུན་ནི་འདུས་མ་བྱས་པ་སྟེ། དེ་ནི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ཀྱིས་བསྙེན་བཀུར་ བྱ་བར་མི་ནུས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་དོན་དམ་མཆོག་གསུམ་གྱི་ཡིན་ ལུགས་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟ་བ་དེ་གང་ ཞེ་ན། གདོད་མའི་སངས་རྒྱས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་གང་གིས་མ་བྱས་པར་རང་ བྱུང་ཡེ་ནས་བཞུགས་ཤིང་དུས་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་དུ་ཀུན་ནས་ཁྱབ་ཅིང་ནམ་ཡང་འགྱུར་བ་མི་ མངའ་བའི་སྤྲོས་བྲལ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ཀུན་ཁྱབ་རྟག་པའི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་པ་ དང་། དོན་དམ་པའི་ཆོས་ནི་ཀུན་ནས་ཞི་བ་ཆེན་པོ་འོད་གསལ་ཉེས་ཀུན་གཤིས་ནས་མེད་ པའི་མི་གནས་འགོག་པ་སྐྱེ་འཇིག་དང་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་དང་། དོན་དམ་པའི་ དགེ་འདུན་ཡང་ནང་རིག་འགྱུར་མེད་ཀྱི་གཤིས་རྐྱེན་གང་གིས་མ་བྱས་པའི་རྟག་པའི་གནས་ ལུགས་དེ་ཡིན་པས་དོན་གྱི་གནས་ཚོད་ལ་ཡེ་གཞིའི་དབྱིངས་ལས་ལོགས་ན་དོན་དམ་པའི་ སྐྱབས་གསུམ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། མྱང་འདས་ཆེན་པོར། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་འདུས་ མ་བྱས་པས་ན་རྟག་པ་ཞེས་བྱའོ། །ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་འདུས་མ་ བྱས་པའོ། །འདུས་མ་བྱས་པ་ནི་རྟག་པའོ། །རྟག་པ་ནི་ཆོས་
【現代漢語翻譯】 在殊勝的凈土中， 因為是確鑿無疑的真理。 第三，關於真諦的本性，三寶皆是實相的道理，通過 經文和理證兩種方式來論證。 首先，所謂的真諦佛，並非指外相所見的世俗色身， 而是指不可分割、本自俱足、恒常遍在、如虛空般的基界本身。 所謂的真諦法，並非指可以用言語表達、可以聽聞的法， 而是指自性清凈光明的法界本身。 所謂的真諦僧，在勝義諦中，是指光明無為的、 無取捨的實相，各自的自證智慧本身， 並非指可以供養的聖眾集合， 因此，如果要知道三寶的真實意義， 就不能脫離基界、實相和究竟的境界。 在《發心品》中說：『 善男子，如來是不可見的， 因為他不能被眼睛看到。善男子，法是不可說的， 因為它不能被耳朵聽到。善男子，僧是無為的， 因為他不能被身語意所供養。』 此外，真諦三寶的實相，真諦佛和如來的自性是什麼呢？ 本初佛如來，不是由任何因緣所造作，而是自生本有， 遍及輪迴，永不改變，如虛空般無所造作，是遍在恒常的究竟實相。 真諦法是完全寂靜的，光明清凈，自性中沒有任何過失， 不住于生滅，遠離生滅的自性本身。 真諦僧是指內在覺性的不變自性，不是由任何因緣所造作的恒常實相， 因此，從實相的角度來看，如果脫離了本初的法界， 就沒有真諦的三寶。《大涅槃經》中說：『佛性是無為的，所以稱為常。』 『所謂虛空，就是佛性。佛性就是如來。』 『如來是無為的。無為就是常。常就是法。』
【English Translation】 In the supreme pure land, Because it is undoubtedly true. Third, regarding how the Three Jewels are all the true nature of reality, through scriptural proof and logical proof. First, the so-called ultimate truth Buddha is not the illusory form body seen by others, but the very basis that is indivisible, self-existing, eternally pervasive, and like the sky. The so-called ultimate truth Dharma is not something that can be expressed in words or heard, but the very essence of the clear light of intrinsic nature. The so-called ultimate truth Sangha, in the ultimate sense, is the state of unconditioned luminosity, the reality without acceptance or rejection, the self-awareness of each individual, not a specific group to be venerated like an assembly of noble ones. Therefore, if one wants to know the true meaning of the Three Jewels, one cannot deviate from the basis, the reality, and the ultimate state. In the chapter on aspiration, it says: 'Kungawo, the Tathagata is invisible, because he cannot be seen with the eyes. Kungawo, the Dharma is unspeakable, because it cannot be heard with the ears. Kungawo, the Sangha is unconditioned, because it cannot be venerated by body, speech, and mind.' Furthermore, what is the true nature of the ultimate Three Jewels, the nature of the ultimate Buddha and the Tathagata? The primordial Buddha, the Tathagata, is not made by any cause or condition, but is self-born and has always existed, pervading samsara, never changing, like the unconditioned sky, the ultimate state of pervasive eternity. The ultimate Dharma is great peace, clear light, free from all faults in its nature, not abiding in cessation, free from arising and ceasing, that very nature. The ultimate Sangha is the unchanging nature of inner awareness, the eternal state not made by any condition, Therefore, from the perspective of reality, if one deviates from the primordial realm, there are no ultimate Three Jewels. In the Great Nirvana Sutra, it says: 'The Buddha-nature is unconditioned, therefore it is called eternal.' 'What is called space is the Buddha-nature. The Buddha-nature is the Tathagata.' 'The Tathagata is unconditioned. The unconditioned is eternal. The eternal is the Dharma.'
སོ། །ཆོས་ནི་དགེ་འདུན་ནོ། །དགེ་ འདུན་ནི་འདུས་མ་བྱས་པའོ། །འདུས་མ་བྱས་པ་ནི་རྟག་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དོན་ དམ་མཆོག་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་དེ་སོ་སོར་རིས་སུ་ཐ་དད་དུ་གཅོད་པ་མེད་པར་གདོད་མ་ནས་ ལེགས་བཞུགས་གཞི་དབྱིངས་ཆེན་པོ་གཅིག་གི་རང་བཞིན་ལ་རྣམ་པ་སོ་སོར་དགོས་དབང་ གིས་བསྟན་པ་ཙམ་ལས་མེད་པར་དོན་གྱི་གཉུག་མའི་ཡེ་ཤེས་ནམ་ཡང་འཕོ་མེད་གཞོམ་ བྲལ་གྱི་ངོ་བོ་ཉག་གཅིག་ལ་མཚན་གྱི་རྣམ་གྲངས་ཙམ་ཡིན་ཏེ། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། རིགས་ཀྱི་ བུ་གཞན་ཡང་སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ་རྟག་ཏུ་དྲན་ཞིང་ནན་ཏན་བྱའོ། །ཆོས་ 10-95 རྣམ་པ་གསུམ་པོ་འདི་ནི་ཐ་དད་པ་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད། མི་རྟག་པ་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ ཉིད། མི་འཕོ་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། །གང་ཞིག་ཆོས་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་འདི་ལ་ཐ་དད་པར་འདུ་ ཤེས་ན་སྐྱེ་བོ་དེ་ནི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་གསུམ་ལ་མི་གནས་པ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་མི་ལྡན་པ་ ཞེས་བྱ་སྟེ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱང་ཐོབ་པར་མི་ནུས་སོ། །གང་གིས་ བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དེ་ལ། རྟག་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་ནན་ཏན་བྱེད་ན། དེ་ནི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་ བའི་གནས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དགོངས་པ་དེ་དང་མཐུན་པར་རྣམ་པར་བྱང་ བའི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཟག་མེད་ ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ཐེག་གསུམ་གྱི་སྤངས་རྟོགས་མཐར་ཐུག་པའི་གཞིའི་གནས་ལུགས་གང་ཡིན་པ་ དེ་ནི་དམ་པའི་དོན་དུ་ན་འགྲོ་བ་མཐའ་ཡས་པ་སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐྱོབ་ཅིང་འཇིག་པ་མེད་པ་ རྟག་པའི་སྐྱབས་གནས་མཆོག་ངེས་པ་དོན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཉག་གཅིག་ཡིན་པར་ཡང་རྒྱལ་ ཚབ་མི་ཕམ་པས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དམ་པའི་དོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡི། །སྐྱབས་ནི་སངས་རྒྱས་ ཉག་གཅིག་ཡིན། །ཐུབ་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཅན་ཕྱིར། །ཚོགས་ཀྱང་དེ་ཡི་མཐར་ཐུག་ཕྱིར། །ཞེས་ གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ནི། གཞི་དབྱིངས་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་གནས་ལུགས་དེ་ཆོས་ ཅན། ཁྱོད་དོན་དམ་པའི་མཆོག་གསུམ་གྱི་ངོ་བོར་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། གཞིའི་གནས་ལུགས་ལ་ དོན་དམ་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཆ་ནས་སངས་རྒྱས་སུ་བརྗོད་པ་དང་། སྤྲོས་ཀུན་ཉེ་བར་ཞི་བའི་སྒོ་ནས་འགོག་པ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཆ་ནས་ཆོས་སུ་བརྗོད་པ་དང་། དབྱིངས་དྭངས་པ་དེ་ཉིད་སོ་སོར་རང་གིས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ པའི་ཆ་ནས་དགེ་འདུན་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དྲི་བྲལ་ནང་དབྱིངས་དེ་ཉིད་ཆོས་ཅན། དོན་དམ་རྟག་པའི་ངོ་བོར་ཡེ་ནས་བཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། གཞི་ཐོག་མ་ནས་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གང་ 10-96 གིས་གསར་དུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་པར་རང་བྱུང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཚུལ་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ མཐའ་དག་གི་སྲོག་དང
【現代漢語翻譯】 索！法即是僧伽。僧伽是無為法。無為法是常法。』因為這樣說。勝義三寶的體性，並非各自區分，而是從一開始就安住於一個偉大的本初基界之中，只是爲了適應不同的需要而顯現出不同的形態而已，其意義的本初智慧是永不改變、不可摧毀的唯一體性，只是名稱上的不同而已。正如經中說：『種姓之子，還要時常憶念佛、法、僧，並且要精進。這三種法不是相異的體性，不是無常的體性，不是變異的體性。如果有人認為這三種法是相異的，那麼這個人就不是皈依三寶者，不具戒律。』因此，聲聞和獨覺的菩提也是無法獲得的。對於不可思議之法，如果以常法的觀念來精進，那就是皈依之處。』因為這樣說。與此意相符，具有清凈的二諦體性，遠離貪慾，達到究竟的無漏法身，是三乘斷證究竟之基的實相，從勝義的角度來說，是救度無邊眾生脫離痛苦，是永恒不變的常法皈依處，是唯一的究竟佛。嘉察·米龐巴也這樣說過：『從勝義的角度來說，眾生的皈依處是唯一的佛。因為能仁具有法身，僧伽也是以其為究竟。』因為這樣說。 第二，以理證成立：基界離戲的實相，具有法性。您是成立勝義三寶的體性，因為從基之實相圓滿具足勝義的一切相狀的角度來說，被稱為佛；從諸戲寂滅的角度來說，被稱為殊勝的滅，即法；從自證智慧的境界中現證清凈法界的角度來說，被稱為僧。無垢內界，具有法性。本來就安住于勝義常法的體性之中，因為從本初以來，不是由任何因緣所造作，而是以自生任運的方式，作為一切世俗法的命脈。
【English Translation】 So! Dharma is Sangha. Sangha is unconditioned. Unconditioned is permanent.' Because it is said so. The essence of the three supreme jewels of ultimate meaning is not separated into distinct categories, but from the beginning, it dwells perfectly in the nature of one great primordial ground, and it is only shown in different forms according to different needs. The original wisdom of the meaning is always the single essence of immutability and indestructibility, which is only a variety of names. As it says in the sutra itself: 'Son of lineage, one should always remember and diligently practice the Buddha, Dharma, and Sangha. These three aspects of Dharma are characteristics that are not different, characteristics that are not impermanent, and characteristics that are not changing. If one perceives these three aspects of Dharma as different, then that person does not abide in the three refuges and does not possess morality. Therefore, even the enlightenment of Shravakas and Pratyekabuddhas cannot be attained. If one diligently practices with the perception of permanence towards that which is inconceivable, then that is the place of refuge.' Because it is said so. In accordance with that intention, the completely purified two truths are characterized by detachment from desire, the ultimate uncontaminated Dharmakaya, which is the basis of the ultimate realization of the three vehicles. From the perspective of ultimate truth, it is certain that the infinite beings are saved from suffering, and the unchanging, permanent refuge is the sole ultimate Buddha. GyaltsabMiphampa also said: 'From the perspective of ultimate truth, the refuge of beings is the sole Buddha. Because the Thubpa (釋迦牟尼佛) possesses the Dharmakaya, the Sangha is also the ultimate of that.' Because it is said so. Secondly, establishing it with reasoning: The reality of the ground, the sphere free from elaboration, is the Dharmata. You are established as the essence of the three supreme jewels of ultimate meaning, because from the aspect of the ground's reality fully possessing all aspects of ultimate meaning, it is called Buddha; from the aspect of the pacification of all elaborations, it is called the supreme cessation, Dharma; and from the aspect of directly realizing the pure sphere of reality in the realm of self-cognizant wisdom, it is called Sangha. The stainless inner sphere is the Dharmata. It has always dwelt in the essence of ultimate permanence, because from the beginning, it was not newly created by any cause or condition, but in the manner of self-arisen spontaneity, as the life force of all conventional dharmas.
་མགོན་དུ་དུས་ཐམས་ཅད་ན་ནམ་ཡང་འགྱུར་མེད་དུ་བཞུགས་པའི་ ཕྱིར། མི་བསླུ་གཏན་གྱི་སྐྱབས་གནས་གསུམ་པོ་དེ་ཆོས་ཅན། དོན་དམ་གྱི་ཡིན་ལུགས་ལྟར་ ན་དབྱིངས་ཟབ་མོ་གཅིག་གི་ངོ་བོར་ངེས་པ་ལས་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་གསུམ་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཞི་དབྱིངས་གཅིག་ཉིད་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའི་གནས་ ལུགས་དོན་གྱི་སངས་རྒྱས་དང་། སོ་སོར་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཟབ་མོའི་ཡང་དག་ འགོག་པའི་ཆོས་དང་། སྣང་སྟོང་དམ་པའི་རང་བཞིན་ཟུང་འཇུག་ཏུ་ཡོད་པ་ཇི་བཞིན་རིག་ པའི་དགེ་འདུན་དང་གསུམ་པོ་གཞི་དབྱིངས་གཅིག་གི་རང་བཞིན་འབའ་ཞིག་ཏུ་ངེས་པ་གང་ ཞིག དོན་དམ་པར་ན་དེ་ལས་གཞན་པའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་སྐྱབས་གཞན་མ་དམིགས་པའི་ ཕྱིར། ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ན་དགོས་དབང་གིས་སྐྱབས་གསུམ་སོ་སོ་བ་ཡང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ པ་མཆོག་གིས་ལེགས་པར་བཞག་པ་ཡིན་ཏེ། སྐྱབས་སྟོན་པ་པོ་སངས་རྒྱས་དང་། སྐྱབས་ དངོས་ཆོས་དང་། སྐྱབས་སྒྲུབ་པའི་ཟླ་གྲོགས་འཕགས་པའི་དགེ་འདུན་ཏེ་དེ་འདྲ་གསུམ་གྱི་ སྒོ་ནས་ཀྱང་རྣམ་གཞག་རྒྱས་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་གནས་ལུགས་གཞི་དབྱིངས་ཆོས་ ཅན། ངེས་པ་དོན་གྱི་སྐྱབས་མཆོག་གཅིག་གྱུར་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་ཀུན་ཆོས་སྐུ་ཉག་གཅིག་གི་ གཤིས་ལུགས་མཐར་ཐུག་དོན་དམ་པའི་སྐྱབས་གསུམ་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ངོ་བོའི་མི་གནས་པའི་ མྱང་འདས་གཞི་དབྱིངས་གཅིག་པུར་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་དེ་ཉིད་གཤེགས་སྙིང་དུ་དཔེས་བསྟན་ཚུལ་ལ། ལུང་གིས་སྒྲུབ་པ་དང་། རིགས་ པས་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་དོན་དམ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གང་དེའི་ཡིན་ལུགས་རྟག་ཁྱབ་གཅིག་ པུའི་རང་བཞིན་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་གདོད་ནས་དྲི་བྲལ་ཉིད་དུ་བདེན་ནའང་གཞི་དུས་ཀྱི་ 10-97 སེམས་ཅན་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་ནས་སྣང་ཚུལ་ལས་བརྩམས་ཏེ་ཡིན་ལུགས་བརྗོད་ན། ཇི་ལྟར་མི་ དབུལ་བོའི་ཁྱིམ་གྱི་འོག་ཏུ་གཏེར་ཆེན་པོ་དངོས་སུ་ཡོད་ཀྱང་མི་དབུལ་བོ་དེས་རང་ཁྱིམ་དུ་ ལོན་པའི་ཐབས་མ་བྱས་ན་དབུལ་བ་མི་སེལ་ལ་ཐབས་དེ་ལྷ་མིག་ལྡན་པའི་ངག་ལ་བརྟེན་ ནས་ལེགས་པར་སྒྲུབ་ན་མི་དེའི་དབུལ་བ་སེལ་བ་ལྟར་སེམས་ཅན་གང་དག་གི་རྒྱུད་ན་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་དངོས་སྟོབས་བཅུ་མི་འཇིགས་པ་ སོགས་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་བཞུགས་པ་དེ་ཡང་བག་ལ་ཉལ་ནུས་པ་ཙམ་ མ་ཡིན་པར་དེ་འདྲའི་ཡོན་ཏན་ལྡན་པའི་སངས་རྒྱས་དངོས་ཡིན་ཡང་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ ཐབས་ལ་མ་བརྩོན་ན་སེམས་ཅན་དེ་དག་སངས་རྒྱས་སུ་མི་འགྱུར་ལ་རྒྱལ་བའི་ལེགས་ གསུང་གི་བཀའ་ལ་བརྟེན་ནས་མངོན་བྱེད་ཐབས་དེ་ལེགས་པར་འབད་ན་ནང་དབྱིངས་དེ་ ཉིད་རིམ་པས་མངོན་དུ་གྱུར་ཏེ་སེམས་ཅན་དེ་ཀུན་སངས་རྒྱས་སུ་ངེས་པར་འགྱུར
【現代漢語翻譯】 因為他是永不改變的怙主。 這三個永不欺騙的究竟皈依處，就法性而言，從勝義的角度來看，它們必定是同一深邃法界的體性，而不是三個不同的傳承。因為基界本身就是究竟實相，是所有究竟圓滿證悟之境，是實義的佛；各自的自明覺智是深邃行境的真實止息之法；顯空雙運的清凈自性，如實存在於覺性僧伽中。這三者必定是同一基界的自性。從勝義諦的角度來看，除了這些之外，沒有其他的皈依處。但在世俗諦的層面，由於需要，一切智者善巧地安立了三個不同的皈依處：皈依導師佛，皈依真實之法，皈依成就助伴聖僧。通過這三者，名相得以擴充套件。因此，就法性基界而言，它是究竟實義的唯一皈依處。諸佛皆是法身，是究竟勝義諦的究竟體性，是無別三寶的自性，是涅槃基界，是唯一的基界。 第四，以比喻說明如來藏的方式，分為以聖言量證明和以理證證明兩種。 首先，就勝義諦而言，如來藏的實相是常遍一味的自性，基與果無別，本初離垢。雖然這是真實的，但從基位眾生的顯現出發來描述實相，就像在貧民窟下埋藏著巨大的寶藏，如果這個窮人不努力去獲得它，貧困就不會消除。如果依靠具有天眼者的教導，就能很好地實現，從而消除這個窮人的貧困一樣。同樣，在一切眾生的相續中，如來藏，即勝義諦的佛，具有十力、無畏等無量功德的自性。這不僅僅是潛在的能力，而是具有這種功德的真實佛陀。然而，如果不努力顯現它，這些眾生就不會成佛。如果依靠諸佛的教言，努力顯現它，那麼內在的法界就會逐漸顯現，這些眾生必定會成佛。
【English Translation】 Because he is the unchanging protector at all times. These three ultimate refuges that never deceive, in terms of Dharma nature, from the perspective of ultimate truth, they must be the nature of the same profound Dharmadhatu, not three different lineages. Because the base realm itself is the ultimate reality, the state of all ultimate perfect enlightenment, the Buddha of true meaning; each self-awareness wisdom is the true cessation of profound behavior; the pure nature of appearance and emptiness union, as it exists in the Sangha of awareness. These three must be the nature of the same base realm. From the perspective of ultimate truth, there is no other refuge other than these. But on the level of conventional truth, due to needs, the omniscient ones skillfully established three different refuges: refuge in the teacher Buddha, refuge in the true Dharma, and refuge in the noble Sangha who are companions in achievement. Through these three, the nomenclature is expanded. Therefore, in terms of the Dharma nature base realm, it is the one ultimate refuge of ultimate meaning. All Buddhas are Dharmakaya, the ultimate nature of ultimate truth, the nature of the inseparable Three Jewels, the Nirvana base realm, the one base realm. Fourth, the way to illustrate the Tathagatagarbha with examples is divided into two types: proving with scripture and proving with reasoning. First, in terms of ultimate truth, the reality of the Tathagatagarbha is the nature of constant, pervasive, and uniform taste, the base and result are inseparable, and it is originally free from defilement. Although this is true, starting from the appearance of sentient beings in the base position to describe the reality, it is like a huge treasure buried under a poor man's house. If this poor man does not work hard to obtain it, poverty will not be eliminated. If relying on the teachings of those with divine eyes, it can be well achieved, thereby eliminating the poverty of this poor man. Similarly, in the continuum of all sentient beings, the Tathagatagarbha, the Buddha of ultimate truth, has the nature of limitless merits such as the ten powers and fearlessness. This is not just a potential ability, but a real Buddha with such merits. However, if one does not strive to manifest it, these sentient beings will not become Buddhas. If one relies on the teachings of the Buddhas and strives to manifest it, then the inner Dharmadhatu will gradually manifest, and these sentient beings will surely become Buddhas.
་བའི་ཚུལ་ དཔེ་དང་བཅས་ཞིབ་རྒྱས་སུ་སྟོན་པ་མཆོག་གིས་དཔལ་གྱི་མགུར་ནས་བསླུ་བ་མེད་པའི་ བཀའ་ལེགས་པར་བསྩལ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་མདོར། རིགས་ཀྱི་བུ་ དག་གཞན་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་མི་དབུལ་པོ་ཞིག་གི་ཁྱིམ་གྱི་ནང་གི་མཛོད་ཀྱི་འོག་གི་ ས་ལ་གཏེར་ཆེན་པོ་དབྱིག་དང་གསེར་གྱིས་གང་བ་མཛོད་ཀྱི་ཚད་ཙམ་ཞིག་མི་བདུན་སྲིད་ཀྱི་ སས་གཡོགས་པའི་འོག་ན་ཡོད་ལ། གཏེར་ཆེན་པོ་དེས་མི་དབུལ་པོ་དེ་ལ་འདི་སྐད་དུ། ཀྱེ་མི་ ང་ནི་གཏེར་ཆེན་པོ་སྟེ་སས་གཡོགས་ཤིང་འདུག་གོ་ཞེས་མི་སྨྲ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ་གཏེར་ཆེན་པོ་ ནི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ཅན་མ་ཡིན་པའོ། །མི་དབུལ་པོ་ཁྱིམ་གྱི་བདག་པོ་དེ་ནི་ དབུལ་བའི་སེམས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་སེམས་ཤིང་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྟེང་ན་རྣམ་པར་རྒྱུ་ཡང་། སའི་འོག་ ན་གཏེར་ཆེན་པོ་ཡོད་པ་དེ་མ་ཐོས་མི་ཤེས་མ་མཐོང་ངོ་། རིགས་ཀྱི་བུ་དག་དེ་བཞིན་དུ་ སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཁྱིམ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་འོག་ན་ 10-98 དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་དང་མ་འདྲེས་པ་དང་སངས་རྒྱས་ ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཛོད་ཀྱི་གཏེར་ཆེན་པོ་ཡོད་ཀྱང་སེམས་ཅན་དེ་དག་གཟུགས་དང་སྒྲ་ དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་པ་ལ་ཆགས་པས་སྡུག་བསྔལ་བས་འཁོར་བ་ན་འཁོར་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་ གཏེར་ཆེན་པོ་དེ་མ་ཐོས་པས་ཐོབ་པར་མ་གྱུར་ཅིང་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་པའི་ཕྱིར་བརྩོན་པར་ ཡང་མི་བྱེད་དོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དག་དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འཇིག་རྟེན་དུ་བྱུང་སྟེ། བྱང་ ཆུབ་སེམས་དཔའི་ནང་དུ་འདི་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཀྱི་གཏེར་ཆེན་པོ་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་སྟོན་ཏོ། །དེ་དག་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་གཏེར་ཆེན་པོ་དེ་ལ་མོས་ནས་རྐོ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ན་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཤེས་བྱ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་ གཏེར་ཆེན་པོ་ལྟ་བུར་གྱུར་ནས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྔོན་མ་བྱུང་བ་སྔོན་མ་བྱུང་བའི་གཏན་ ཚིགས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་དཔེ་དང་བྱེད་པའི་གཏན་ཚིགས་དང་བྱ་བ་རྣམས་སྟོན་པ་གཏེར་ཆེན་ པོའི་མཛོད་ཀྱི་སྦྱིན་བདག་ཆགས་པ་མེད་པའི་སྤོབས་པ་དང་ལྡན་ཞིང་སྟོབས་དང་མི་ འཇིགས་པ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མང་པོའི་མཛོད་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དག་དེ་ ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱང་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་མིག་ཡོངས་སུ་དག་པས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དེ་ལྟ་བུར་མཐོང་ནས་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་ འདྲེས་པའི་མཛོད་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་པའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང
【現代漢語翻譯】 關於如來藏的開示 以譬喻詳細闡述，至尊者從榮耀之歌中賜予了無欺的教言。如《如來藏經》中所說：『善男子們，還有這樣的例子：比如一個窮人的房子里，地下的寶藏里，充滿了黃金，寶藏的大小和房子一樣，被七世的塵土覆蓋。那個大寶藏不會對那個窮人說：『喂，我是一個被塵土覆蓋的大寶藏。』因為大寶藏不是有情眾生的自性。那個窮人，房子的主人，被貧窮的心所驅使，在那上面四處遊蕩，沒有聽說、不知道、沒有看到地下的寶藏。善男子們，同樣，一切有情眾生顯現執著的意識，就像房子一樣，在那下面有如來藏，具有力量、無畏、不混雜和一切佛法的寶藏。然而，那些有情眾生執著於色、聲、香、味、觸，因痛苦而在輪迴中流轉，沒有聽到那個佛法的寶藏，所以沒有獲得，也沒有爲了完全凈化而努力。善男子們，然後如來出現在世間，向菩薩們正確地揭示了這種佛法的寶藏。他們也信奉那個佛法的寶藏，並挖掘它。因此，在世間，如來、阿羅漢、正等覺者們是可知的，就像佛法的寶藏一樣，向有情眾生展示了前所未有的推理方式、譬喻和行為，是寶藏的施主，具有無畏的自信，是力量、無畏和眾多佛法的寶藏。善男子們，同樣，如來、阿羅漢、正等覺者，以完全清凈的如來之眼看到一切有情眾生都是如此，爲了完全凈化如來之智慧、力量、無畏和不混雜的佛法寶藏，而向菩薩們宣說佛法。』 因此，還有其他（教證）。
【English Translation】 The way of Tathāgatagarbha (Essence of the Thus-Gone) Showing in detail with examples, the Supreme One has well bestowed the infallible command from the Glorious Song. As it is said in the Tathāgatagarbha Sūtra: 'Sons of good family, furthermore, it is like this: For example, in the house of a poor man, in the treasure beneath the ground, there is a great treasure filled with gold, as large as the treasure itself, covered by seven generations of earth. That great treasure does not say to that poor man, 'Hey, I am a great treasure covered by earth.' Because the great treasure is not a sentient being of the nature of mind. That poor man, the owner of the house, is driven by a mind of poverty, wandering around on it, without hearing, knowing, or seeing the treasure beneath the ground. Sons of good family, likewise, beneath the manifest clinging mind of all sentient beings, which is like a house, there is the Tathāgatagarbha, the great treasure of strength, fearlessness, non-mixture, and all the dharmas of the Buddha. However, those sentient beings are attached to form, sound, smell, taste, and touch, revolving in samsara due to suffering, not having heard that great treasure of dharma, they have not attained it, nor do they strive for complete purification. Sons of good family, then the Tathāgata appears in the world, and correctly reveals such a great treasure of dharma to the Bodhisattvas. They also believe in that great treasure of dharma and dig it up. Therefore, in the world, the Tathāgatas, Arhats, Perfectly Awakened Ones are to be known, like a great treasure of dharma, showing sentient beings unprecedented modes of reasoning, examples, and actions, being the lords of the treasure, possessing fearless confidence, and being a treasure of strength, fearlessness, and many Buddha dharmas.' 'Sons of good family, likewise, the Tathāgata, Arhat, Perfectly Awakened One, seeing all sentient beings in such a way with the completely pure eye of the Tathāgata, teaches the Dharma to the Bodhisattvas in order to completely purify the treasure of the Tathāgata's wisdom, strength, fearlessness, and unmixed Buddha dharmas.' Therefore, there are other (testimonies).
་དབུལ་པོའི་ཁྱིམ་འོག་གི་གཏེར་ལྟར་སེམས་ཅན་དག་ གི་ཡིད་ནང་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དོན་དམ་སངས་རྒྱས་དངོས་བཞུགས་ཚུལ་དེ་དང་ མཐུན་པར་མྱང་འདས་ཆེན་པོ་ལྷའི་ཟླ་བས་བསྒྱུར་བ་ལས་ཀྱང་དེ་ལྟར་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྐད་ དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅི་ལགས་སྲིད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་བདག་མཆིས་ཞེས་བགྱིའམ་མ་མཆིས་ 10-99 ཞེས་བགྱི། བཀའ་སྩལ་པ། བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་དོན་ཏོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཁམས་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་མོད་ཀྱི། དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་པའི་ རྣམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྒྲིབས་ཏེ་བདག་ཉིད་ལ་ཡོད་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་མཐོང་ བར་མ་ནུས་སོ། །འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན་གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོ་ཞིག་ན་དབུལ་པོའི་ཁྱིམ་ཞིག་ན་ གསེར་གྱི་གཏེར་ཟད་མི་ཤེས་པ་ཞིག་ཡོད་ལ་དེ་ལ་བུད་མེད་དབུལ་མོ་ཞིག་འདུག་པ་དེས་ ཀྱང་བདག་གི་ཁྱིམ་གྱི་སའི་འོག་ན་གཏེར་ཡོད་པར་མི་ཤེས་ཏེ། དེར་ཐབས་དང་ལྡན་པའི་མི་ ཞིག་གིས། བུད་མེད་དེ་ལ་སྨྲས་པ་ཞེས་སོགས་ནས་དེ་བཞིན་དུ། རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་ལ་མཐོང་བར་མ་ནུས་པ་ཙམ་དུ་ ཟད་དེ། བུད་མེད་དབུལ་མོ་དེ་ཉིད་ལ་གཏེར་ཡོད་པ་དང་འདྲའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་ད་ངས་ སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡོད་དོ་ཞེས་ཡང་དག་པར་བསྟན་ པར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་དབུལ་མོ་དེས་གཏེར་ཆེན་པོ་ཡོད་ཀྱང་མི་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ ཐམས་ཅད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡོད་པ་ཡང་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པས་ བསྒྲིབས་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཤེས་ཤིང་མ་མཐོང་ནས་དེ་དག་ལ་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པས་བསྟན་ཏེ་དེ་དག་མགུ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོའོ། །ཞེས་ གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཞི་དབྱིངས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ན་ཡོད་ཚུལ་ཆེས་གསལ་བ་དེ་དང་ མཐུན་པར་དཔེ་བྲག་སྲ་བའི་འོག་ཏུ་རིན་པོ་ཆེ་དངུལ་གསེར་རྡོའི་སྙིང་པོ་སྣ་ཚོགས་དུ་མས་ གང་བའི་ཕུག་ན་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་གནས་པ་ལྟར་ཀུན་རྟོག་འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་ གཉིས་སུ་འཛིན་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་ན་དོན་དམ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་དབྱིངས་ཆེན་ པོ་གདོད་ནས་བཞུགས་པ་དེ་ཉིད་ཇི་བཞིན་མངོན་དུ་བྱ་བར་འདོད་པའི་བྱང་སེམས་དག་ གིས་འབད་པའི་བརྩོན་པ་ཆེར་བསྐྱེད་དེ་མངོན་བྱེད་ལམ་ཉེ་བར་སྒོམ་པའི་སྐབས་ན་གཉེན་ 10-100 པོ་ལམ་དང་ཡུལ་སྟོང་ཉིད་སོགས་དང་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་རྣམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་མཚན་མའི་ རྟོག་པ་རྣམས་ལ་ཆེད་འཛིན་མེད་པར་མཐར་ཐུག་གི་དབྱིངས་འབའ་ཞིག་ལ་ངེས་པར་རེག་ པ་འདི་གལ་ཆེ་བའི་ཚུལ་དང་བཅས་རྒྱས་པར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལ་འཇུག་པའི་གཟུངས་ མདོར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བཀའ་བསྩལ་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ར
【現代漢語翻譯】 就像窮人家地下的寶藏一樣，爲了讓眾生心中明白如來（Tathagata，佛的稱號）真實成佛的道理，在《大涅槃經》（Mahaparinirvana Sutra，佛教經典）月藏（Lha'i Zla Ba）的翻譯中也這樣說到：『世尊（Bhagavan，佛的稱號），我等是否有二十五有（Srid Pa Nyi Shu Rtsa Nga，三界中的二十五種存在狀態）？』佛回答說：『所謂「我」，就是如來藏（Tathagatagarbha，如來法身的本性）的意義。』雖然一切眾生都有佛性（Buddhadhatu，成佛的可能性），但它被煩惱（Klesha，精神上的痛苦）所遮蔽，眾生雖然擁有它，卻無法看見。比如，在一座大城市裡，一個窮人家裡有一個取之不盡的金礦，但那個貧窮的婦女並不知道自己家地下有寶藏。這時，一個有辦法的人對她說……同樣，善男子，如來藏存在於一切眾生心中，只是他們無法看見而已，就像那個貧窮的婦女不知道自己有寶藏一樣。善男子，我現在要如實地告訴你們，一切眾生都有如來藏。就像那個貧窮的婦女不知道自己有巨大的寶藏一樣，一切眾生雖然有如來藏，卻被煩惱所遮蔽，所以他們不知道也看不見。如來為他們開示，使他們歡喜，從而皈依如來。』 因此，爲了與眾生界（Sattvadhatu，一切有情眾生的領域）中存在的基礎界（Gzhi Dbyings，根本的、原始的界限）相一致，就像堅硬的巖石下，充滿各種珍貴的金銀珠寶礦藏的山洞裡，存在著如意寶珠（Cintamani，能實現願望的寶石）一樣，在遍計所執（Kun Rdzob 'Du Byed，虛構的、錯誤的認知）和二取（Gnyis Su 'Dzin Pa，對立的執著）的煩惱之中，本初就存在著真實不分別（Don Dam Rnam Par Mi Rtog Pa'i Dbyings Chen Po，終極的、不可分割的界限）的廣大法界（Dharmadhatu，一切法的本性）。爲了如實地顯現它，那些想要顯現它的菩薩（Bodhisattva，追求覺悟的修行者）們，應該努力精進，在修習顯現的道路時，對於對治道（Gnyen Po Lam，克服煩惱的方法）和空性（Sunyata，萬物皆空的真理）等境界，以及獲得果位（'Bras Bu Thob Pa，證悟的成就）時的有相分別（Mtshan Ma'i Rtog Pa，有形相的認知）不應執著，而應專注于最終的法界。這一點非常重要。《入無分別陀羅尼經》（Rnam Par Mi Rtog Pa La 'Jug Pa'i Gzungs Mdo，一部佛教經典）中，世尊對此有詳細的開示：
【English Translation】 Just like a treasure under a poor man's house, to make sentient beings understand the truth of the Tathagata (Buddha's title) truly attaining Buddhahood, it is also said in the translation of the Mahaparinirvana Sutra (a Buddhist scripture) by Lha'i Zla Ba: 'Bhagavan (Buddha's title), do we have twenty-five existences (Srid Pa Nyi Shu Rtsa Nga, the twenty-five states of existence in the three realms)?' The Buddha replied: 'The so-called 'I' is the meaning of the Tathagatagarbha (the essence of the Tathagata's Dharmakaya, the potential for Buddhahood).』 Although all sentient beings have Buddha-nature (Buddhadhatu, the potential for enlightenment), it is obscured by afflictions (Klesha, mental suffering), and although sentient beings possess it, they cannot see it. For example, in a large city, a poor family has an inexhaustible gold mine, but the poor woman does not know that there is a treasure under her house. At this time, a resourceful person said to her... Similarly, noble son, the Tathagatagarbha exists in the hearts of all sentient beings, but they just cannot see it, just like the poor woman does not know that she has a treasure. Noble son, now I will truthfully tell you that all sentient beings have the Tathagatagarbha. Just like the poor woman does not know that she has a huge treasure, although all sentient beings have the Tathagatagarbha, they are obscured by afflictions, so they do not know and cannot see it. The Tathagata reveals it to them, making them happy, and thus they take refuge in the Tathagata.' Therefore, in order to be consistent with the basic realm (Gzhi Dbyings, the fundamental, original limit) existing in the realm of sentient beings (Sattvadhatu, the realm of all sentient beings), just as under a hard rock, in a cave full of various precious gold, silver, and jewel mines, there is a wish-fulfilling jewel (Cintamani, a gem that fulfills wishes), in the afflictions of conceptual proliferation (Kun Rdzob 'Du Byed, fabricated, false cognition) and dualistic grasping (Gnyis Su 'Dzin Pa, clinging to duality), there is originally the vast Dharmadhatu (Dharmadhatu, the nature of all phenomena) of true non-discrimination (Don Dam Rnam Par Mi Rtog Pa'i Dbyings Chen Po, the ultimate, indivisible limit). In order to manifest it as it is, those Bodhisattvas (Bodhisattva, practitioners seeking enlightenment) who want to manifest it should strive diligently. When practicing the path of manifestation, they should not cling to the aspects of the antidote path (Gnyen Po Lam, methods to overcome afflictions) and emptiness (Sunyata, the truth that all things are empty), as well as the appearances of conceptualization (Mtshan Ma'i Rtog Pa, conceptualization with characteristics) when attaining the result ('Bras Bu Thob Pa, the achievement of realization), but should focus on the ultimate Dharmadhatu. This is very important. In the Sutra of Entering Non-Conceptualization (Rnam Par Mi Rtog Pa La 'Jug Pa'i Gzungs Mdo, a Buddhist scripture), the Bhagavan gave detailed instructions on this:
ིགས་ཀྱི་ བུ་དག་འདི་ལྟར་སྟེ། དཔེར་ན་བྲག་ཤིན་ཏུ་མཁྲེགས་ཤིང་སྲ་བའི་འོག་ན་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་ བུ་རིན་པོ་ཆེ་ཆེན་པོ་སྣ་ཚོགས་འོད་གསལ་བ་འདི་ལྟ་སྟེ། དངུལ་རིན་པོ་ཆེ་དང་གསེར་རིན་པོ་ ཆེ་དང་རྡོའི་སྙིང་པོ་རིན་པོ་ཆེ་ཐ་དད་པས་ཡོངས་སུ་གང་བའི་གཏེར་ཆེན་པོ་ཞིག་ཡོད་ལ་དེ་ ནས་གཏེར་ཆེན་པོ་འདོད་པའི་མི་ལ་ལ་ཞིག་འོངས་པ་དེ་ལ་གཏེར་ཆེན་པོ་མངོན་པར་ཤེས་ པའི་མིས་འདི་སྐད་དུ། ཀྱེ་སྐྱེས་བུ་བྲག་གཅིག་ཏུ་མཁྲེགས་ཤིང་སྲ་བ་དེའི་འོག་ན་རིན་པོ་ཆེ་ འོད་གསལ་བས་ཡོངས་སུ་གང་བའི་རིན་པོ་ཆེའི་གཏེར་ཆེན་པོ་ཡོད་དེ། དེའི་འོག་ན་ཡིད་ བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེའི་གཏེར་ཡོད་ཀྱི་ཁྱོད་ཀྱིས་ཐོག་མ་ཁོ་ནར་རྡོའི་རང་བཞིན་ཐམས་ ཅད་རྐོས་ཤིག དེ་རྐོས་དང་དངུལ་དུ་སྣང་བའི་རྡོ་ཁྱོད་ལ་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ཁྱོད་ ཀྱིས་གཏེར་ཆེན་པོར་འདུ་ཤེས་མི་བྱའི། དེ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱོས་ཏེ་རྐོས་ཤིག དེ་རྐོས་ དང་གསེར་དུ་སྣང་བའི་རྡོ་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ་དེ་ལ་ཡང་ཁྱོད་ཀྱིས་གཏེར་ཆེན་པོར་འདུ་ཤེས་ མི་བྱའི། དེ་ཡང་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱོས་ཏེ་རྐོས་ཤིག དེ་རྐོས་དང་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་སུ་ སྣང་བའི་རྡོ་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལ་ཡང་ཁྱོད་ཀྱིས་གཏེར་ཆེན་པོར་འདུ་ཤེས་མི་བྱའི། དེ་ ཡང་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱོས་ཏེ་རྐོས་ཤིག ཀྱེ་སྐྱེས་བུ་ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ལྟར་བརྩོན་པར་བྱས་ན་ བརྐོ་བའི་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་མེད་ཅིང་འབད་མི་དགོས་པར་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ ཆེའི་གཏེར་ཆེན་པོ་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེའི་གཏེར་ཆེན་པོ་ དེ་རྙེད་ན་ཁྱོད་ཕྱུག་ཅིང་ནོར་ཆེ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་བར་འགྱུར་ཏེ། བདག་དང་གཞན་གྱི་དོན་ 10-101 ལ་མཐུ་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སྨྲ་བ་ལྟར་རིགས་ཀྱི་བུ་དག་ཇི་ཙམ་དུ་དོན་འདི་ཤེས་པར་ བྱ་བའི་ཕྱིར་འདི་དཔེར་བྱ་སྟེ་བྲག་གཅིག་ཏུ་མཁྲེགས་ཤིང་སྲ་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ རྣམ་པ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། གཉིས་ལ་སོ་སོར་ཉེ་བར་གནས་པའི་ཚིག་བླ་དྭགས་ སོ། །འོག་ན་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེའི་གཏེར་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་རྣམ་པར་མི་ རྟོག་པའི་དབྱིངས་ཀྱི་ཚིག་བླ་དྭགས་སོ། །ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེའི་གཏེར་ཆེན་པོ་ འདོད་པའི་མི་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་ཚིག་བླ་དྭགས་ སོ། །གཏེར་ཆེན་པོ་མངོན་པར་ཤེས་པའི་མི་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་ བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཚིག་བླ་དྭགས་སོ། །བྲག་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ནི་ རང་བཞིན་ལ་རྟོག་པའི་མཚན་མ་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་བླ་དྭགས་སོ། །རྐོས་ཤིག་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ནི་ ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་ཚིག་བ
【現代漢語翻譯】 種姓之子們，情況是這樣的：例如，在一塊極其堅硬的巖石下面，有一顆如意寶珠（梵文：cintāmaṇi-ratna，梵文羅馬擬音：chintamani-ratna，漢語字面意思：如意寶珠），它是一顆珍貴的大寶珠，閃耀著各種光芒。此外，還有一個巨大的寶藏，裡面充滿了各種珍貴的物品，如銀、金和寶石的精華。這時，如果有一個人想要得到這個巨大的寶藏，一位能夠清楚地知道寶藏在哪裡的人就會對他說：『喂，年輕人，在這塊極其堅硬的巖石下面，有一個充滿閃耀光芒的珍寶寶藏。在那下面，有一個如意寶珠的寶藏。你首先要雕刻掉所有的石頭。當你雕刻時，你會看到看起來像銀的石頭。但你不要認為那是真正的寶藏。你要完全瞭解它並繼續雕刻。當你雕刻時，你會看到看起來像金子的石頭。你也不要認為那是真正的寶藏。你要完全瞭解它並繼續雕刻。當你雕刻時，你會看到看起來像各種珍寶的石頭。你仍然不要認為那是真正的寶藏。你要完全瞭解它並繼續雕刻。』 喂，年輕人，如果你這樣努力，你就會看到如意寶珠的巨大寶藏，而不需要任何雕刻的努力和概念。如果你找到了如意寶珠的寶藏，你就會變得富有，擁有巨大的財富和享受，並且有能力為自己和他人服務。 就像這樣說的，種姓之子們，爲了理解這個道理，我舉這個例子：『一塊極其堅硬的巖石』指的是與所有煩惱相關的造作（梵文：abhisaṃskāra，梵文羅馬擬音：abhisaṃskara，漢語字面意思： अभि संस्कार，造作）。『兩個緊密相連』指的是術語（梵文：paribhāṣā，梵文羅馬擬音：paribhasha，漢語字面意思： परि भाषा，術語）。『在下面有一個如意寶珠的寶藏』指的是無分別的法界（梵文：dharmadhātu，梵文羅馬擬音：dharmadhatu，漢語字面意思：法界）。『想要如意寶珠寶藏的人』指的是菩薩摩訶薩（梵文：bodhisattva-mahāsattva，梵文羅馬擬音：bodhisattva-mahasattva，漢語字面意思：菩薩摩訶薩）。『能夠清楚地知道寶藏在哪裡的人』指的是如來阿羅漢正等覺（梵文：tathāgata-arhat-samyaksaṃbuddha，梵文羅馬擬音：tathagata-arhat-samyaksambuddha，漢語字面意思：如來阿羅漢正等覺）。『巖石』指的是對自性的概念的征相（梵文：lakṣaṇa，梵文羅馬擬音：lakshana，漢語字面意思：相）。『雕刻』指的是不作意（梵文：amanasikāra，梵文羅馬擬音：amanasikara，漢語字面意思：不作意）。
【English Translation】 Sons of good family, it is like this: For example, beneath a rock that is extremely hard and solid, there is a wish-fulfilling jewel (cintāmaṇi-ratna), a great and precious jewel, shining with various lights. Furthermore, there is a great treasure filled with various precious things, such as silver, gold, and the essence of jewels. Then, if someone comes who desires this great treasure, a person who clearly knows where the treasure is will say to him: 'Hey, young man, beneath this extremely hard and solid rock, there is a treasure of jewels filled with shining lights. Beneath that, there is a treasure of wish-fulfilling jewels. You must first carve away all the stone. As you carve, you will see stones that appear to be silver. But you should not think that is the real treasure. You must fully understand it and continue carving. As you carve, you will see stones that appear to be gold. You should still not think that is the real treasure. You must fully understand it and continue carving. As you carve, you will see stones that appear to be various jewels. You should still not think that is the real treasure. You must fully understand it and continue carving.' Hey, young man, if you strive in this way, you will see the great treasure of wish-fulfilling jewels without any effort or conceptualization of carving. If you find that treasure of wish-fulfilling jewels, you will become rich, possess great wealth and enjoyment, and have the power to benefit yourself and others. Just as it is said, sons of good family, to understand this meaning, I give this example: 'A rock that is extremely hard and solid' refers to the afflictions associated with all fabrications (abhisaṃskāra). 'Two closely connected' refers to terminology (paribhāṣā). 'Beneath it, there is a treasure of wish-fulfilling jewels' refers to the undifferentiated realm of reality (dharmadhātu). 'The person who desires the treasure of wish-fulfilling jewels' refers to the Bodhisattva-Mahasattva. 'The person who clearly knows where the treasure is' refers to the Tathagata-Arhat-Samyaksambuddha. 'The rock' refers to the characteristics of conceptualization of self-nature (lakṣaṇa). 'Carve' refers to non-attention (amanasikāra).
ླ་དྭགས་སོ། །དངུལ་དུ་སྣང་བའི་རྡོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་གཉེན་པོ་ལ་ རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མཚན་མ་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་བླ་དྭགས་སོ། །གསེར་དུ་སྣང་བའི་རྡོ་ཞེས་བྱ་བ་ དེ་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མཚན་མ་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་བླ་དྭགས་སོ། །རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བའི་རྡོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་འཐོབ་པ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མཚན་མ་ རྣམས་ཀྱི་ཚིག་བླ་དྭགས་སོ། །ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེའི་གཏེར་ཆེན་པོ་རྙེད་ཅེས་བྱ་ བ་དེ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་དབྱིངས་ལ་རེག་པའི་ཚིག་བླ་དྭགས་སོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དག་དེ་ ལྟར་དཔེ་ཉེ་བར་བཀོད་པ་འདིས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་དབྱིངས་སུ་འཇུག་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་ པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། མདོ་དེ་དག་སོགས་ངེས་དོན་ཐ་མའི་གསུང་རབ་མཐའ་ དག་གིས་གཤེགས་སྙིང་བཞུགས་ཚུལ་གསུངས་པ་དེ་ལུགས་ལྟར་སྤྱིར་ན་ཞལ་མཐུན་པའི་ དགོངས་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་པས་ཀྱང་ཚུལ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་དགོངས་པའི་ དོན་ལེགས་པར་བསྡུས་དེ་བཀྲལ་བ་ལས། དགོངས་པ་བླང་ནས་གཞན་དུ་འཆད་པའི་ཚུལ་ 10-102 གྱིས་མ་གསུངས་པ་ནི་ཤེས་ངེས་པར་སླ་བའི་གསུང་ཚིག་དབུལ་པོའི་ཁྱིམ་འོག་གི་གཏེར་ དང་མཚུངས་པའི་ཆོས་གཏེར་སེམས་ཅན་གྱི་ཡིད་ཁྱིམ་དུ་ཡོད་ཚུལ་དངོས་གསལ་ལྟར་གྱི་ རྒྱུད་བླའི་དགོངས་འགྲེལ་མཛད་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ཇི་ལྟར་དབུལ་པོའི་ཁྱིམ་ ནང་དུ་ནི་རིན་ཆེན་གཏེར་ཆུད་གྱུར་པ་མི་ལ་ནི། །རིན་ཆེན་གཏེར་བདག་ཡོད་ཅེས་བརྗོད་ པར་མི་བྱེད་དེ་ནི་མི་ཡིས་ཤེས་མིན་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཆོས་གཏེར་ཡིད་ཀྱི་ཁྱིམ་གནས་སེམས་ ཅན་དག་ནི་དབུལ་པོ་ལྟ་བུ་སྟེ། །དེ་དག་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ཐོབ་བྱ་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་དུ་ནི་དྲང་སྲོང་ ཡང་དག་བལྟམས། །ཞེས་དབུལ་ཁྱིམ་འོག་གི་གཏེར་ལྟར་སེམས་ཅན་དག་གི་ཡིད་ནང་གི་ ཆོས་གཏེར་དེ་དོན་དུ་གཉེར་བ་རྣམས་ལ་དེ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་དུ་དེའི་ཡིན་ལུགས་དང་དེ་ཐོབ་ པའི་ཐབས་ཚུལ་ཇི་བཞིན་སྟོན་པ་ནི་དྲང་སྲོང་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་གསུངས་པས་ཀྱང་ཤེས་ ནུས་པའི་ཕྱིར། ཡང་སྟོན་པ་མཆོག་གིས་དཔལ་གྱི་མགུར་ནས་འདི་ལྟར་ཁོང་དང་འདྲ་བའི་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་དོན་དམ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཟུགས་སྐུ་སེམས་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་ ན་དངོས་སུ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་དང་བཅས་ཏེ་བཞུགས་པར་ཆེས་གསལ་བའི་བཀའ་བསྩལ་བ་ གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་མདོ་ལས་རིགས་ཀྱི་བུ་དག་སེམས་ ཅན་ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་སུ་གྱུར་པ། དེ་དག་གི་ནང་ན་ང་འདྲ་བར་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པའི་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མང་པོ་འཁོད་ཅིང་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་བཅས་ནས་མི་གཡོ་བར་འཁོད་པ་ མཐོང་སྟེ་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་ཏུ་གྱུར་པ་དེ་དག་ག
【現代漢語翻譯】 'La dwags so'. The so-called 'stone appearing as silver' is a synonym for the characteristics of conceptualization regarding the antidote. The so-called 'stone appearing as gold' is a synonym for the characteristics of conceptualization regarding emptiness and so forth. The so-called 'stone appearing as various jewels' is a synonym for the characteristics of conceptualization regarding attainment. The statement 'finding a great treasure of wish-fulfilling jewel' is a synonym for touching the realm of non-conceptualization. Therefore, sons of the lineage, through this close analogy, one should comprehend entering the realm of non-conceptualization. Because it was said. Those sutras and all the definitive ultimate scriptures speak of the way the Sugata-garbha (Tathāgatagarbha, 如來藏) resides, and generally, the meaning is in accordance with that. Jamgon Mipham (འཇམ་མགོན་མི་ཕམ་, Jamgön Mipam) also thoroughly gathered and explained the meaning in the same way. He did not explain it by taking the meaning and interpreting it differently. It is easy to know that the treasure of Dharma, like a treasure under the poor man's house, is in the mind-house of sentient beings, as clearly explained in the commentary on the Uttaratantra (རྒྱུད་བླ་མ, Gyü Lama). As it is said: 'Just as in the house of a poor man, a precious treasure is hidden, but people do not say that the poor man possesses a precious treasure because he does not know it. Likewise, the Dharma treasure dwells in the mind-house of sentient beings, who are like the poor. For the sake of those who want to obtain it, the perfect sage is born in the world.' Just as the treasure under the poor man's house, the Dharma treasure in the minds of sentient beings, for those who seek it, the one who shows the way it is and the means to obtain it is the sage, the Buddha, as it is said, one can know. Furthermore, the supreme teacher, in the 'Glorious Song', clearly stated that the Dharmakaya (ཆོས་སྐུ, Chöku) of the Tathagata (དེ་བཞིན་གཤེགས་པ, Deshin Shekpa), which is like him, actually resides in the afflictive shell of sentient beings, complete with the lotus posture. Moreover, in the 'Tathāgatagarbha Sutra', 'Sons of the lineage, in the afflictive shell of sentient beings, many Tathagatas (དེ་བཞིན་གཤེགས་པ, Deshin Shekpa) endowed with wisdom, like me, are seated in the lotus posture, unmoving. Seeing that all the afflictions have afflicted those beings.'
【English Translation】 'La dwags so'. The so-called 'stone appearing as silver' is a synonym for the characteristics of conceptualization regarding the antidote. The so-called 'stone appearing as gold' is a synonym for the characteristics of conceptualization regarding emptiness and so forth. The so-called 'stone appearing as various jewels' is a synonym for the characteristics of conceptualization regarding attainment. The statement 'finding a great treasure of wish-fulfilling jewel' is a synonym for touching the realm of non-conceptualization. Therefore, sons of the lineage, through this close analogy, one should comprehend entering the realm of non-conceptualization. Because it was said. Those sutras and all the definitive ultimate scriptures speak of the way the Sugata-garbha (Tathāgatagarbha) resides, and generally, the meaning is in accordance with that. Jamgon Mipham also thoroughly gathered and explained the meaning in the same way. He did not explain it by taking the meaning and interpreting it differently. It is easy to know that the treasure of Dharma, like a treasure under the poor man's house, is in the mind-house of sentient beings, as clearly explained in the commentary on the Uttaratantra. As it is said: 'Just as in the house of a poor man, a precious treasure is hidden, but people do not say that the poor man possesses a precious treasure because he does not know it. Likewise, the Dharma treasure dwells in the mind-house of sentient beings, who are like the poor. For the sake of those who want to obtain it, the perfect sage is born in the world.' Just as the treasure under the poor man's house, the Dharma treasure in the minds of sentient beings, for those who seek it, the one who shows the way it is and the means to obtain it is the sage, the Buddha, as it is said, one can know. Furthermore, the supreme teacher, in the 'Glorious Song', clearly stated that the Dharmakaya of the Tathagata, which is like him, actually resides in the afflictive shell of sentient beings, complete with the lotus posture. Moreover, in the 'Tathāgatagarbha Sutra', 'Sons of the lineage, in the afflictive shell of sentient beings, many Tathagatas endowed with wisdom, like me, are seated in the lotus posture, unmoving. Seeing that all the afflictions have afflicted those beings.'
ི་ནང་ན་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཉིད་མི་གཡོ་ཞིང་སྲིད་པའི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མ་གོས་པ་ དག་མཐོང་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་དག་ནི་ང་དང་འདྲའོ། །ཞེས་ལེགས་པར་གསུངས་ པའི་བཀའ་བསླུ་མེད་དུ་གྲུབ་ཅིང་དེ་ལུགས་ལྟར་ཟབ་གསང་སྙིང་པོའི་དོན་ལ་ངེས་པ་དྲངས་ ཏེ་ཡིད་ཆེས་པའི་གནས་སུ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་བཟུང་རིགས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་དེ་བཞིན་ 10-103 གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཉིད་ཀྱི་དཔེ་མི་འདྲ་བ་གཞན་ཡང་རྒྱལ་བ་གང་གི་ཞལ་ནས། འདི་ལྟར་ ཁ་དོག་ངན་ཅིང་དྲི་ང་བའི་པདྨ་ཁ་མ་ཕྱེ་ཞིང་མ་གྱེས་པའི་ནང་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ གཟུགས་ལེགས་མཛེས་འདུག་པ་ལྟར་སེམས་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་སུ་དེ་བཞིན་ གཤེགས་སྙིང་བཞུགས་ཚུལ་གྱི་ངེས་གསང་གི་ཟབ་བཀའ་ཡང་འདི་ལྟར་གནང་བ་ཡིན་ཏེ། སྙིང་པོའི་མདོ་དེ་ཉིད་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མིག་ནི་དེ་ལྟར་མཛེས་ པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མིག་དེས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་མཐོང་ངོ་། །རིགས་ཀྱི་བུ་དག་འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་ལྷའི་མིག་ཅན་ ལ་ལ་ཞིག་གིས་འདི་ལྟར་ཁ་དོག་ངན་ཅིང་འདི་ལྟར་དྲི་ང་བའི་པདྨ་ཁ་མ་ཕྱེ་ཞིང་མ་གྱེས་པ་ དག་ལ་བལྟས་ཏེ། དེའི་དབུས་དང་པདྨའི་སྙིང་པོ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་སྐྱིལ་མོ་ཀྲུང་ བཅས་ཤིང་འདུག་པར་རིག་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གཟུགས་ལྟ་བར་འདོད་དེ། དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་གཟུགས་ཡང་དག་པར་སྦྱངས་པའི་ཕྱིར་དང་། པདྨའི་འདབ་མ་ཁ་དོག་ ངན་ཅིང་དྲི་ང་ལ་སྨད་པར་འོས་པ་དེ་དག་འབྱེད་ཅིང་སེལ་བ་དེ་བཞིན་དུ་རིགས་ཀྱི་བུ་དག་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མིག་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་མཐོང་ནས། སེམས་ཅན་དེ་དག་གི་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་ དང་གཏི་མུག་དང་སྲིད་པ་དང་མ་རིག་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་དབྱེ་བའི་ཕྱིར་ཆོས་སྟོན་ ཏོ། །དེ་བསྒྲིབས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཡང་དག་པ་ཉིད་དུ་གནས་སོ། །ཞེས་ གསུངས་པའི་ཕྱིར། དགོངས་པ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་རྒྱལ་ཚབ་ཀྱིས་ཀྱང་ལེགས་པར་འགྲེལ་ཏེ། དཔེ་པདྨ་ངན་པའི་ནང་གི་བདེ་གཤེགས་སྐུ་གཟུགས་མཐོང་ཐབས་ལ་དེ་གཡོགས་པའི་ འདབ་མ་གཅོད་དགོས་པ་ལྟར་ཉོན་མོངས་དྲི་མའི་སྦུབས་སུ་བསྒྲིབས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ སྙིང་པོ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་དེ་སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱི་དྲི་མ་གློ་བུར་བ་གང་དག་ངེས་པར་བཅོམ་དགོས་ 10-104 པའི་དོན་དུ་ཇི་བཞིན་གསུངས་ཏེ། ངེས་དོན་གྱི་མདོ་ཕྱི་མ་དག་གི་དགོངས་འགྲེལ་རྒྱུད་བླ་མ་ ལས། ཇི་ལྟར་མི་སྡུག་པདྨ་ཟུམ་ལ་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ནི། །དེ་ཡི་ཁོངས་གནས་ལྷ་མིག་ གིས་མཐོང་འདབ་མ་གཅོད་བྱེད་ལྟར། །ཆགས་སྡང་སོགས་དྲི་སྦུབས་བསྒྲིབས་རྫོགས་
【現代漢語翻譯】 在其中，如來（梵文：Tathāgata，梵文羅馬擬音：tathāgata，漢語字面意思：如實而來者）的法性（梵文：Dharmatā，梵文羅馬擬音：dharmatā，漢語字面意思：法性）不動搖，並且不被世間的一切所染污， 清楚地看到，那些如來與我無異。』如此善說之語，真實不虛。因此，要如實理解這甚深秘密之心的意義，並深信不疑。 因此，對於如來藏（梵文：Tathāgatagarbha，梵文羅馬擬音：tathāgatagarbha，漢語字面意思：如來胎藏）的譬喻，還有其他佛陀所說：『例如，在顏色難看、氣味難聞、未開放也未舒展的蓮花中，有如來莊嚴的身像。』同樣，眾生的煩惱障中也存在如來藏的秘密教言，如下所示： 在《寶性論》（梵文：Ratnagotravibhāga，梵文羅馬擬音：ratnagotravibhāga，漢語字面意思：寶性差別）中說：『諸位善男子，如來的眼睛是如此美麗，因為如來的眼睛能看到一切眾生都具有如來藏。』 諸位善男子，例如，一位具有天眼的人，看到顏色難看、氣味難聞、未開放也未舒展的蓮花，看到在蓮花的中心和蓮花的心髓中，有如來結跏趺坐的身像，想要看到如來的身像，爲了真實地顯現如來的身像，他會剝開並去除那些顏色難看、氣味難聞、令人厭惡的蓮花花瓣。 同樣，諸位善男子，如來以佛眼看到一切眾生都具有如來藏，爲了去除眾生的貪慾、嗔恨、愚癡、有（梵文：bhava，梵文羅馬擬音：bhava，漢語字面意思：存在）和無明的煩惱障，而宣說佛法，那些被遮蔽的如來，真實地存在著。』 因此，正如彌勒菩薩（梵文：Maitreya，梵文羅馬擬音：Maitreya，漢語字面意思：慈氏）所解釋的那樣，就像爲了看到惡劣蓮花中的如來身像，必須去除覆蓋它的花瓣一樣，爲了顯現被煩惱垢染遮蔽的佛性，必須去除那些突發的垢染。 正如《究竟一乘寶性論》所說：『如不凈蓮花中， 如來安住于其中， 以天眼見已， 如去除花瓣一般； 如是貪嗔等垢染， 遮蔽圓滿（佛性）。』
【English Translation】 In which, the Dharmatā (Tibetan: ཆོས་ཉིད་, Wylie: chos nyid, Sanskrit: Dharmatā, meaning: the nature of reality) of the Tathāgata (Tibetan: དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་, Wylie: de bzhin gshegs pa, Sanskrit: Tathāgata, meaning: thus-gone one) is unmoving and unpolluted by all of existence, clearly seeing that those Tathāgatas are no different from me.' Such well-spoken words are true and infallible. Therefore, one should truly understand the meaning of this profound secret essence and have unwavering faith. Therefore, regarding the analogy of the Tathāgatagarbha (Tibetan: དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་, Wylie: de bzhin gshegs pa'i snying po, Sanskrit: Tathāgatagarbha, meaning: the womb of the thus-gone one), there are other words spoken by the Victorious One: 'For example, in a lotus that is ugly in color, foul in smell, unopened, and unfurled, there is a beautiful and adorned body of the Tathāgata.' Similarly, the secret teaching of how the Tathāgatagarbha resides within the afflictive obscurations of sentient beings is as follows: In the Ratnagotravibhāga (Tibetan: སྙིང་པོའི་མདོ་, Wylie: snying po'i mdo, Sanskrit: Ratnagotravibhāga, meaning: the differentiation of the jewel lineage) it says: 'Noble sons, the eyes of the Tathāgata are so beautiful because the eyes of the Tathāgata see all sentient beings as possessing the Tathāgatagarbha.' 'Noble sons, for example, a person with divine vision, seeing a lotus that is ugly in color, foul in smell, unopened, and unfurled, sees in the center of it and in the heart of the lotus, the body of the Tathāgata sitting in the vajra posture, wanting to see the body of the Tathāgata, in order to truly reveal the body of the Tathāgata, he peels open and removes those lotus petals that are ugly in color, foul in smell, and worthy of contempt.' 'Similarly, noble sons, the Tathāgata, with the eye of a Buddha, sees all sentient beings as possessing the Tathāgatagarbha, and in order to remove the afflictive obscurations of desire, hatred, ignorance, bhava (Tibetan: སྲིད་པ་, Wylie: srid pa, Sanskrit: bhava, meaning: existence), and ignorance from those sentient beings, he teaches the Dharma, those obscured Tathāgatas truly abide.' Therefore, as Maitreya (Tibetan: རྒྱལ་ཚབ་, Wylie: rgyal tshab, Sanskrit: Maitreya, meaning: the loving one) explained, just as in order to see the body of the Tathāgata in a bad lotus, one must remove the petals covering it, so too, in order to manifest the Buddhagotra (Tibetan: སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་, Wylie: sangs rgyas kyi snying po, meaning: the heart of the Buddha) obscured by the defilements of afflictions, one must necessarily destroy those adventitious defilements. As stated in the Uttaratantra (Tibetan: རྒྱུད་བླ་མ་, Wylie: rgyud bla ma, meaning: the highest continuum): 'Just as in an unpleasant, closed lotus, the Sugata (Tibetan: བདེ་བར་གཤེགས་པ་, Wylie: bde bar gshegs pa, meaning: gone to bliss) dwells, seen by the divine eye within it, like cutting away the petals; so too, the obscurations of desire, hatred, etc., obscure the complete (Buddha-nature).'
སངས་སྙིང་པོ་འགྲོ་གཟིགས་ཏེ། །ཐུགས་རྗེས་ཐུབ་པ་དེ་བཞིན་སྒྲིབ་པ་དེ་ནི་འཇོམས་པར་ མཛད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ངེས་དོན་གྱི་དགོངས་པ་ལེགས་པར་བཀྲལ་བའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱལ་བ་དང་རྒྱལ་ཚབ་གཉིས་ཀྱིས་ངེས་དོན་ཟབ་མོའི་གནད་གསང་རྩ་འགྲེལ་ ཤན་སྦྱར་གྱི་སྒོ་ནས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་ཚུལ་རགས་བསྡུས་འགའ་ཞིག་འདིར་འགོད་ན། མཉམ་མེད་རྒྱལ་བ་བདག་ཅག་གི་སྟོན་པ་མཆོག་གིས་གློ་བུར་དྲི་མ་དང་གཤིས་རང་བཞིན་ འོད་གསལ་བ་གཤེགས་སྙིང་གི་ཚུལ་ནི་ཇི་ལྟར་དཔེ་སྦྲང་མ་མང་པོའི་དབུས་ཀྱི་སྦྲང་རྩིའི་ དྭངས་བཅུད་ལྟར་སྲིད་གསུམ་སེམས་ཅན་དག་གི་སེམས་ཉོན་མོངས་པ་དུ་མའི་དབུས་ན་ དོན་དམ་དེ་བཞིན་གཤེགས་དངོས་བཞུགས་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཁྱེན་པས་ཇི་བཞིན་ གཟིགས་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ན་སྦྲང་རྩི་ལེན་པའི་ཐབས་ལ་འབད་པ་བཞིན་ལམ་སྒོམ་པ་པོ་གང་ དག་གིས་རང་རང་གི་སེམས་གཤིས་ཀྱི་གཤེགས་སྙིང་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཐབས་ཁོང་ནས་ ལེགས་པར་འདོམས་བཞིན་རྗེས་འཇུག་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་དུ་ལེགས་པར་བརྩོན་དགོས་ ཚུལ་བཅས་ཀྱང་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། སྙིང་པོའི་མདོ་ལས། ཇི་ལྟར་འདི་ན་སྦྲང་ཚང་ཡོད་པ་ ལ། །བུང་བས་ཀུན་ཏུ་བསྲུངས་ཤིང་སྦས་གྱུར་པ། །མི་གང་སྦྲང་རྩི་འདོད་པས་དེ་མཐོང་ནས། །དེ་ཡིས་བུང་བ་རབ་ཏུ་སྐྲོད་པར་བྱེད། །དེ་བཞིན་འདིར་ཡང་སྦྲང་ཚང་ལྟ་བུ་ནི། །སྲིད་པ་ གསུམ་གྱི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དོ། །དེ་དག་ཉོན་མོངས་བྱེ་བ་མང་པོ་སྟེ། །ཉོན་མོངས་ དབུས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་འདུག་མཐོང་། །ང་ཡང་སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྦྱང་དོན་དུ། །བུང་ བ་སྐྲོད་པ་ལྟ་བུར་ཉོན་མོངས་སེལ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་གི་དགོངས་ 10-105 འགྲེལ་དུ་རྒྱལ་ཚབ་ཆེན་པོས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་མཆོག་གི་མཁྱེན་སྤྱན་གྱིས་རིགས་ཁམས་ཡེ་ ཤེས་སྦྲང་རྩི་འདྲ་བ་ཇི་བཞིན་གཟིགས་པ་དེ་མངོན་དུ་བྱ་བ་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་སྦྲང་མ་ལྟ་བུ་དེ་ཀུན་ ནས་སྤང་བར་བྱེད་དགོས་ཚུལ་དེ་ལུགས་ཁོ་ན་ལྟར་དགོངས་དོན་བཀྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་བླ་ མ་ལས། ཇི་ལྟར་སྦྲང་རྩི་སྲོག་ཆགས་བྱེ་བ་ཁྲག་ཁྲིག་སྟོང་བསྒྲིབས་སྦྲང་རྩི་དོན་གཉེར་མིས། །སྦྲང་མ་དེ་དག་བསལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་སྦྲང་རྩིའི་བྱ་བྱེད་པ། །དེ་བཞིན་ལུས་ ཅན་ལ་ཡོད་ཟག་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་སྦྲང་མའི་རྩི་དང་འདྲ། །ཉོན་མོངས་སྦྲང་མ་དང་འདྲ་དེ་ འཇོམས་པ་ལ་མཁས་པའི་རྒྱལ་བ་སྐྱེས་བུ་བཞིན། །ཞེས་སོགས་བཞིན་དགོངས་དོན་ཇི་ བཞིན་འགྲེལ་བར་མཛད་པའི་ཕྱིར། ཡང་རྒྱལ་བ་མཆོག་གིས་ཇི་ལྟར་འབྲས་ས་ལུ་ཕུབ་མར་ གནས་པ་ལྟར་གཞིའི་སེམས་ཅན་ལ་དོན་དམ་སངས་རྒྱས་བཞུགས་པ་ཁོང་གི་མཁྱེན་པས་ མཐོང་ནས་དེའི་དྲི་མ་སྦྱངས་ཐབས་སྟོན་ཅིང་། སེམས་ཅན་མཐའ་དག་ལ་ཁོང་འདྲའི་ཡེ་ཤེ
【現代漢語翻譯】 當佛陀以智慧之眼觀察眾生時，他以慈悲之心摧毀了如來的一切障礙。爲了充分闡釋這些話語的明確含義，以下將簡要介紹勝者（藏文：རྒྱལ་བ་，含義：佛陀）和補處（藏文：རྒྱལ་ཚབ་，含義：彌勒佛等未來佛）如何通過結合根本論和註釋的方式來闡述深刻的明確含義的精髓。 無與倫比的勝者，我們偉大的導師，闡述瞭如來藏的本質，即客塵（藏文：གློ་བུར་དྲི་མ་，含義：暫時性的煩惱）和自性光明（藏文：གཤིས་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་，含義：本具的光明）。例如，就像眾多蜜蜂中的蜂蜜精華一樣，在三有（藏文：སྲིད་གསུམ་，含義：欲界、色界、無色界）眾生的心中，在眾多煩惱之中，如來真實存在。由於佛陀的智慧如實地看到了這一點，就像世人努力獲取蜂蜜一樣，那些修行者應該從內心深處充分理解顯現自心如來藏的方法，並且追隨者們也應該如此精進。正如《寶性論》中所說：『就像這裡有一個蜂巢，被蜜蜂守護和隱藏。任何想要蜂蜜的人看到它，都會驅趕蜜蜂。同樣，這裡的三有眾生，有無數的煩惱。在煩惱之中，我看到了如來。爲了清凈成佛，我像驅趕蜜蜂一樣去除煩惱。』 在這些話語的註釋中，偉大的補處也闡釋說，佛陀的智慧之眼如實地看到了如蜂蜜般的種姓（藏文：རིགས་ཁམས་，含義：佛性）智慧，爲了顯現它，必須去除像蜜蜂一樣的障礙。正如《寶性論》中所說：『就像蜂蜜被無數的生物遮蔽，尋求蜂蜜的人驅趕蜜蜂，並隨心所欲地獲取蜂蜜。同樣，有情眾生具有無漏的智慧，就像蜂蜜一樣。摧毀像蜜蜂一樣的煩惱，就像一位熟練的勝者。』因此，他如實地闡釋了這些話語的含義。此外，偉大的勝者還教導說，就像稻米存在於稻殼中一樣，如來真實存在於眾生的基礎心中。他以智慧之眼看到了這一點，並教導了去除污垢的方法，並且所有眾生都具有像他一樣的智慧。
【English Translation】 When the Buddha observed sentient beings with his wisdom eye, he destroyed the obscurations of the Tathagata with compassion. In order to fully explain the definitive meaning of these words, here will be a brief account of how the Victorious One (Tibetan: རྒྱལ་བ་, meaning: Buddha) and the Regent (Tibetan: རྒྱལ་ཚབ་, meaning: Maitreya Buddha, etc.) have explained the essence of the profound definitive meaning through the combination of root texts and commentaries. The Unexcelled Victorious One, our supreme teacher, explained the nature of the Tathagatagarbha as adventitious stains (Tibetan: གློ་བུར་དྲི་མ་, meaning: temporary defilements) and the nature of self-luminous (Tibetan: གཤིས་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་, meaning: intrinsic luminosity). For example, just as the essence of honey is in the midst of many bees, in the hearts of sentient beings of the three realms (Tibetan: སྲིད་གསུམ་, meaning: desire realm, form realm, formless realm), the Tathagata truly resides in the midst of many afflictions. Because the Buddha's wisdom sees this as it is, just as people strive to obtain honey, those practitioners should fully understand from within the method of manifesting the Tathagatagarbha of their own minds, and the followers should also diligently strive in this way. As stated in the Ratnagotravibhāga: 'Just as there is a beehive here, guarded and hidden by bees. Anyone who wants honey sees it and drives away the bees. Similarly, here, all sentient beings of the three realms have countless afflictions. In the midst of afflictions, I see the Tathagata. In order to purify and attain Buddhahood, I eliminate afflictions like driving away bees.' In the commentary on these words, the great Regent also explained that the Buddha's wisdom eye sees the seed (Tibetan: རིགས་ཁམས་, meaning: Buddha-nature) wisdom like honey as it is, and in order to manifest it, one must abandon all the obscurations like bees. As stated in the Uttaratantra: 'Just as honey is obscured by countless creatures, a person seeking honey drives away those bees and obtains the honey as he desires. Similarly, embodied beings have uncontaminated wisdom, which is like the essence of honey. The Victorious One, skilled in destroying afflictions like bees, is like a person.' Therefore, he explained the meaning of these words as they are. Furthermore, the great Victorious One also taught that just as rice exists in the husk, the Tathagata truly resides in the basic mind of sentient beings. He saw this with his wisdom eye and taught the method of removing the stains, and all sentient beings have wisdom like him.
ས་ ཆོས་སྐུའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཆོས་ཉིད་ངེས་པར་བཞུགས་ཚུལ་ཆེས་གསལ་ལེགས་པར་ གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། ཇི་ལྟར་འབྲུའམ་ས་ལུའི་འབྲས་ཀྱང་རུང་། །ཅི་ཙེའམ་ ནི་འོན་ཏེ་ནས་ཀྱང་རུང་། །ཇི་སྲིད་བར་དུ་དེ་དག་ཕུབ་བཅས་པ། །དེ་སྲིད་བར་དུ་བྱ་བ་མི་ བྱེད་དེ། །དེ་དག་གིས་ནི་བརྡུངས་ནས་ཕུབ་བསལ་ན། །བྱ་བ་རྣམ་པ་མང་པོ་དག་ཀྱང་བྱེད། །སྙིང་པོ་ཕུབ་མ་ལྡན་པ་དེ་དག་ནི། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བྱ་བ་མི་བྱེད་དོ། །དེ་བཞིན་སེམས་ ཅན་ཀུན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱང་། །ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱིས་ཁེབས་པར་ངས་མཐོང་ནས། །ངས་ ནི་དེ་དག་རྣམ་པར་སྦྱངས་པ་དང་། །སངས་རྒྱས་མྱུར་ཐོབ་བྱ་ཕྱིར་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །སེམས་ཅན་ ཀུན་ལ་ང་འདྲའི་ཆོས་ཉིད་ནི། །ཉོན་མོངས་བརྒྱ་ཡིས་དཀྲིས་ནས་གང་ཡོད་པ། །དེ་ནི་རྣམ་ སྦྱངས་ཐམས་ཅད་ཇི་ལྟ་བུར། །རྒྱལ་བར་མྱུར་འགྱུར་བྱ་ཕྱིར་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །ཞེས་སོགས་ གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་གི་དགོངས་འགྲེལ་དུ་རྒྱལ་ཚབ་ཀྱིས་ས་ལུ་ཕུབ་མར་གནས་ལྟར་ 10-106 སེམས་ཅན་ལ་ཡོད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་ལས་མ་གྲོལ་བ་དེ་ཉིད་ གྲོལ་བའི་ཐབས་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དེ་ལྟར་ལེགས་པར་བཀྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། བསྟན་བཅོས་དེ་ ཉིད་ལས། ཇི་ལྟར་ས་ལུ་བྲ་བོ་ནས་འབྲས་སྙིང་པོ་སྦུན་ལས་མ་བྱུང་གྲ་མ་ཅན། །ལེགས་པར་ མ་བསྒྲུབས་མི་རྣམས་ཀྱིས་ནི་སྤྱད་བྱ་བཟའ་བ་ཞིམ་པོར་མི་འགྱུར་ལྟར། །དེ་བཞིན་སེམས་ ཅན་ལ་ཡོད་ཆོས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་ཉོན་མོངས་སྦུབས་ལས་མ་གྲོལ་ལུས། །ཉོན་མོངས་བཀྲེས་ པས་ཉེན་པའི་འགྲོ་ལ་ཆོས་ཀྱི་དགའ་བའི་རོ་སྟེར་འགྱུར་བ་མིན། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་དེ་དོན་ ཇི་བཞིན་འགྲེལ་བའི་ཕྱིར། ཡང་རྒྱལ་བས་གསེར་གྱི་གར་བུ་ཉལ་ཉིལ་གྱི་ནང་དུ་ལྷུང་ནས་ གནས་པ་བཞིན་སེམས་ཅན་རྣམས་ཡུན་རིང་པོར་ཉོན་མོངས་པས་རྟག་ཏུ་ནོན་ཀྱང་ཉོན་ མོངས་དེ་ཀུན་གློ་བུར་འབྲལ་རུང་དང་སེམས་གཤིས་རང་བཞིན་འོད་གསལ་པ་ལེགས་པར་ སྦྱངས་ཏེ་མངོན་དུ་འགྱུར་རུང་གི་ཚུལ་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཁྱེན་པས་གཟིགས་ཏེ་དེ་སྦྱོང་བྱེད་ ཐབས་ཀྱི་ཆོས་སྟོན་པ་ཡིན་ཚུལ་ལེགས་པར་གསུངས་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ཇི་ལྟར་མི་ཡི་གསེར་ གྱི་གར་བུ་ནི། ཉལ་ཉིལ་རྣམ་པའི་ནང་དུ་ལྷུང་གྱུར་ལ། །དེར་དེ་ལོ་ནི་མི་ཉུང་བ་བཞིན་དུ། །དེ་ལྟར་གནས་ཀྱང་མི་འཇིག་ཆོས་ཅན་ནོ། །ལྷ་ཡིས་ལྷ་ཡི་མིག་གིས་དེ་མཐོང་ནས། །རྣམ་ པར་སྦྱངས་ཕྱིར་གཞན་ལ་སྨྲས་པ་ནི། །འདི་ན་རིན་ཆེན་མཆོག་གི་གསེར་ཡོད་པ། །རྣམ་པར་ སྦྱོངས་ལ་དེས་ནི་བྱ་བ་གྱིས། །དེ་བཞིན་ངས་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །ཉོན་མོངས་ རྣམས་ཀྱིས་ཡུན་རིང་རྟག་ནོན་མཐོང་། །དེ་དག་གི་ནི་གློ་བུར་ཉོན་མོངས་ཤེས། །རང་བཞིན་ སྦྱངས་ཕྱིར་ཐབས་ཀྱིས་ཆོས་སྟོན་
【現代漢語翻譯】 正如經文中清晰闡述的那樣，法身（Chos-sku，Dharmakaya）的自性，即法性（Chos-nyid，Dharmata），必然存在。經中寫道：『無論是稻米還是沙魯米（Sa-lu），無論是大麥還是小麥，只要它們還帶著穀殼，就無法發揮作用。只有當去除穀殼后，才能進行各種各樣的活動。那些帶著穀殼的穀物，對眾生毫無用處。同樣，我看到所有眾生的佛性（Sangs-rgyas，Buddha-nature）都被煩惱（Nyon-mongs，Kleshas）所覆蓋，因此我教導他們如何凈化這些煩惱，以便迅速獲得佛果。所有眾生都具有與我一樣的法性，但它被成百上千的煩惱所纏繞。爲了讓他們能夠徹底凈化並迅速成佛，我才宣講佛法。』 爲了闡釋這些經文的含義，嘉察（Rgyal-tshab）解釋說，就像沙魯米被穀殼包裹一樣，眾生所擁有的法性（Chos-kyi-dbang-phyug，Lord of Dharma）被煩惱所束縛。因此，需要通過各種方法來解脫這種束縛。正如經文中所說：『就像沙魯米、布拉沃（Bra-bo）、小麥或稻米，其精華被穀殼所覆蓋，未經處理，人們無法享用，也無法成為美味的食物一樣。同樣，眾生所擁有的法性被煩惱所束縛，無法從煩惱的飢渴中解脫出來，也無法給予眾生佛法的喜悅。』 此外，佛陀還說，就像金塊掉進污泥中一樣，眾生雖然長期被煩惱所困擾，但這些煩惱是可以被清除的，並且心性（Sems-gshis，Nature of Mind）的自性是光明的，可以通過修行來顯現。佛陀以其智慧看到了這一點，並教導了凈化煩惱的方法。正如經文中所說：『就像一個人的金塊掉進了污泥中，並在那裡待了很長時間，但其本質不會改變。天神用天眼看到了它，並告訴其他人如何凈化它：這裡有珍貴的黃金，去凈化它，用它來做有用的事情吧。同樣，我看到所有眾生長期被煩惱所困擾。我知道這些煩惱是暫時的，因此我用方法來教導他們，以便凈化自性。』
【English Translation】 As clearly stated in the scriptures, the nature of Dharmakaya (Chos-sku), which is Dharmata (Chos-nyid), must necessarily exist. The sutra states: 'Whether it is rice or Salu rice (Sa-lu), whether it is barley or wheat, as long as they are covered with husks, they cannot be used. Only when the husks are removed can various activities be performed. Those grains with husks are useless to sentient beings. Similarly, I see that the Buddha-nature (Sangs-rgyas) of all sentient beings is covered by afflictions (Nyon-mongs, Kleshas), so I teach them how to purify these afflictions in order to quickly attain Buddhahood. All sentient beings have the same Dharmata as me, but it is entangled by hundreds of afflictions. In order for them to be completely purified and quickly become Buddhas, I teach the Dharma.' To explain the meaning of these scriptures, Gyal-tshab explains that just as Salu rice is wrapped in husks, the Lord of Dharma (Chos-kyi-dbang-phyug) possessed by sentient beings is bound by afflictions. Therefore, methods are needed to liberate this bondage. As the scripture says: 'Just like Salu rice, Bra-bo, wheat, or rice, whose essence is covered by husks, cannot be enjoyed by people without processing, nor can it become delicious food. Similarly, the Lord of Dharma possessed by sentient beings is bound by afflictions, unable to be freed from the hunger and thirst of afflictions, and unable to give sentient beings the joy of Dharma.' Furthermore, the Buddha said that just as a gold nugget falls into mud, although sentient beings are troubled by afflictions for a long time, these afflictions can be removed, and the nature of mind (Sems-gshis) is luminous and can be manifested through practice. The Buddha saw this with his wisdom and taught the method of purifying afflictions. As the scripture says: 'Just like a person's gold nugget falls into the mud and stays there for a long time, but its essence does not change. The gods saw it with their divine eyes and told others how to purify it: Here is precious gold, go purify it and use it to do useful things. Similarly, I see that all sentient beings are troubled by afflictions for a long time. I know that these afflictions are temporary, so I teach them with methods to purify their nature.'
ཏོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་གི་དགོངས་ པ་རྒྱལ་ཚབ་ཀྱིས་ལྗན་ལྗིན་ནང་གི་གསེར་ལྟར་ཉོན་མོངས་སྦུབས་ནང་གི་དོན་དམ་རྫོགས་ པའི་སངས་རྒྱས་དེ་ཇི་བཞིན་རྒྱལ་བས་གཟིགས་ནས་མངོན་དུ་གྱུར་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་བསྟན་པ་དེ་ ལུགས་ལྟར་དུ་འགྲེལ་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ཇི་ལྟར་ལྗན་ལྗིན་རུལ་བའི་ནང་དུ་ལྷུང་བའི་གསེར་ནི་ 10-107 ལྷ་ཡིས་མཐོང་གྱུར་ནས། ཀུན་ཏུ་དག་པར་བྱ་ཕྱིར་མཆོག་ཏུ་མཛེས་པ་མི་ལ་ནན་གྱིས་སྟོན་པ་ ལྟར། དེ་བཞིན་རྒྱལ་བས་ཉོན་མོངས་མི་གཙང་ཆེན་པོར་ལྷུང་གྱུར་རྫོགས་སངས་རིན་པོ་ཆེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་གཟིགས་ནས་དེ་དག་བྱ་ཕྱིར་ལུས་ཅན་རྣམས་ལ་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །ཞེས་ པ་ལྟར་འདམ་རྫབ་དྲི་མའི་ནང་གི་གསེར་དག་པ་བཞིན་ཉོན་མོངས་ཡིད་ནང་གི་དོན་དམ་ པའི་སངས་རྒྱས་དངོས་བཞུགས་ཚུལ་ཇི་བཞིན་པ་གསུངས་པས་ཀྱང་ཤེས་ནུས་པའི་ཕྱིར། ཡང་རྒྱལ་བས་སྦ་ཡི་འབྲས་བུའི་ནང་གི་མྱུ་གུ་ལྟར་སེམས་ཅན་གང་དག་གི་ཡིད་ནང་དུ་བདེ་ གཤེགས་ཆོས་སྐུ་ཡོད་པར་སངས་རྒྱས་མཆོག་གི་སྤྱན་གྱིས་ལེགས་པར་མཐོང་ནས་དེ་ཉོན་ མོངས་སྦུབས་ལས་མངོན་བྱེད་ཐབས་ལ་བརྩོན་ན་རྣམ་དཀར་དགེ་རྩ་ལྗོན་བཟང་ཇི་བཞིན་ གཞན་སྣང་ངོར་ཆེས་ཆེར་གསར་དུ་འཕེལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ནང་དབྱིངས་ཆོས་སྐུ་རིམ་པས་ མངོན་དུ་བྱས་ནས་ལྷར་བཅས་འགྲོ་བའི་སྐྱབས་སུ་ངེས་པར་འགྱུར་བའི་ཚུལ་འདི་ལྟར་ གསུངས་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ཇི་ལྟར་སྦ་ཡི་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ནི། ནང་ན་སྦ་ཡི་མྱུ་གུ་ཡོད་པ་ སྟེ། །ཏ་ལ་དང་ནི་འཛམ་བུ་ཀུན་ལའང་ཡོད། །ནང་ན་ཡོད་པའི་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་ནས་སྐྱེ། །དེ་ བཞིན་ཆོས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་འདྲེན་པ་ཡང་། །སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྦ་ཡི་ས་བོན་འདྲ། །དེ་ ཀུན་ནང་ན་བདེ་གཤེགས་སྐུ་ཡོད་པར། །ཟག་མེད་སངས་རྒྱས་སྤྱན་ནི་དམ་པས་མཐོང་། །སྦུབས་བཤིག་མ་གྱུར་དེ་ནི་སེམས་ཅན་བརྗོད། །མི་ཤེས་ནང་ན་གནས་ཀྱང་རློམ་སེམས་ མེད། །ཏིང་འཛིན་ཐོབ་སྟེ་གནས་ནས་རབ་ཞི་སྟེ། །དེ་ལ་གཡོ་བ་ཅི་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །དཔེར་ ན་སྡོང་ཆེན་ས་བོན་ལས་བྱུང་ལྟར། །སེམས་ཅན་འདི་དག་ཇི་ལྟར་འཚང་རྒྱ་ཞིང་། །ལྷ་དང་ བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་སྐྱབས་འགྱུར་ཞེས། །ཡོངས་སུ་སྦྱངས་པའི་དོན་དུ་ཆོས་གཏམ་སྨྲ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་གི་དགོངས་པ་རྒྱལ་ཚབ་ཀྱིས་འབྲས་སྦུབས་གསེབ་ ནས་ལྗོན་ཤིང་སྐྱེ་བ་ལྟར་སེམས་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་པའི་ཡིད་ཀྱི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་དམ་པའི་ 10-108 དོན་གྱི་སངས་རྒྱས་དངོས་དང་དེ་མངོན་བྱེད་པ་རྒྱས་པའི་རིགས་ཀྱི་རྣམ་པར་དཀར་བའི་ས་ བོན་གཞན་སྣང་ངོར་རིམ་པས་འཕེལ་ཏེ་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་གདོད་མའི་དབྱིངས་ལ་ཇི་ བཞིན་རེག་པའི་ཚུལ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་དུ་ལེགས་པར་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ཆུ་དང་ཉི་ མའི་འོད
【現代漢語翻譯】 因此，如是說。這些觀點，嘉察（rgyal tshab，Regent）解釋說，就像礦石中的黃金一樣，煩惱之殼中的究竟圓滿佛，如實地被勝者（rgyal ba，Victorious One，指佛陀）所見，並開示顯現之法，就像這樣解釋道：『就像掉入腐爛之中的礦石黃金，被天神看見，爲了完全凈化，而慇勤地向人展示其美妙之處一樣。同樣，勝者看見沉溺於煩惱大不凈之中的圓滿佛寶，爲了利益這些有情，而為有情眾生宣說佛法。』就像從泥濘污垢中提取黃金一樣，煩惱意念中的究竟佛陀真實安住之方式，通過如實宣說也能理解。 此外，勝者還說，就像藏在果實中的嫩芽一樣，對於那些心中具有如來法身的有情，佛陀以其殊勝之眼完全照見，並努力使之從煩惱之殼中顯現，那麼，就像善良的樹木一樣，純凈的善根將在他人的顯現中極大地增長，通過逐漸顯現內在的法界法身，必定會成為天神和眾生的皈依處。就像這樣說道：『就像所有的藏果，內部都有藏果的嫩芽。塔拉（ཏ་ལ་，梵文tāla，棕櫚樹）和閻浮（འཛམ་བུ་，梵文jambu，蒲桃樹）中也都有。內部存在的果實會生長併產生。同樣，引導解脫的法王，視一切有情如藏果之種子。所有這些內部都有如來身，無漏佛陀以其神聖之眼照見。尚未破殼的，被稱為有情。雖然住在內部卻不自知。獲得禪定並安住，從而完全寂靜。對他來說，沒有任何動搖。例如，就像大樹從種子中生長出來一樣。這些有情如何成佛，併成為包括天神在內的世界的皈依處呢？』爲了完全調伏，而宣說佛法。 因此，如是說。嘉察的觀點是，就像樹木從果殼中生長出來一樣，聖妙的佛陀真實存在於有情煩惱意念之中，並且顯現它的方式是，純凈的善根逐漸在其他顯現中增長，從而如實地觸及本初法界的自性狀態。就像這樣完美地宣說：『水和陽光的照耀……』
【English Translation】 Therefore, it is said. These views, Gyaltsab (rgyal tshab, Regent) explained, are like gold in ore, the ultimate complete Buddha in the shell of afflictions, as seen by the Victorious One (rgyal ba, Victorious One, referring to the Buddha), and teaches the Dharma of manifestation, explaining it like this: 'Just as the gold in ore that has fallen into decay is seen by the gods, and to completely purify it, they diligently show its beauty to people. Similarly, the Victorious One sees the complete Buddha Jewel immersed in the great impurity of afflictions, and in order to benefit these sentient beings, he proclaims the Dharma to sentient beings.' Just as gold is extracted from muddy filth, the way the ultimate Buddha truly abides in the mind of afflictions can also be understood through such truthful pronouncements. Furthermore, the Victorious One also said that, like a sprout hidden in a fruit, for those sentient beings who have the Dharmakaya of the Tathagata in their hearts, the Buddha fully sees with his supreme eyes, and strives to manifest it from the shell of afflictions. Then, like a good tree, pure virtue will greatly increase in the appearances of others, and by gradually manifesting the inner Dharmadhatu Dharmakaya, it will surely become the refuge of gods and beings. It is said like this: 'Just like all the Taba fruits, inside there are Taba sprouts. Tala (ཏ་ལ་, Sanskrit tāla, palm tree) and Jambudvipa (འཛམ་བུ་, Sanskrit jambu, rose apple) also have them. The fruit that exists inside will grow and produce. Similarly, the Dharma King who guides to liberation, sees all sentient beings as seeds of Taba. All of these have the Tathagata body inside, the stainless Buddha sees with his sacred eyes. Those who have not broken the shell are called sentient beings. Although they live inside, they do not know themselves. Having attained Samadhi and abiding, they are completely peaceful. For him, there is no wavering. For example, just as a big tree grows from a seed. How will these sentient beings attain Buddhahood and become the refuge of the world, including the gods?' In order to completely tame, the Dharma is spoken. Therefore, it is said. Gyaltsab's view is that, just as trees grow from fruit shells, the sacred Buddha truly exists within the afflicted minds of sentient beings, and the way to manifest it is that pure virtue gradually increases in other appearances, thereby truly touching the state of the original nature of the Dharmadhatu. It is perfectly proclaimed like this: 'The illumination of water and sunlight...'
་དང་རླུང་དང་ས་དུས་ནམ་མཁའི་རྐྱེན་རྣམས་ཀྱིས། ཏ་ལ་དང་ནི་ཨ་མྲའི་འབྲས་ སྦུབས་གསེབ་ནས་ཤིང་སྐྱེ་ཇི་ལྟ་བར། །སེམས་ཅན་ཉོན་མོངས་འབྲས་ལྤགས་ནང་ཆུད་ རྫོགས་སངས་ས་བོན་མྱུ་གུ་ཡང་། །དེ་བཞིན་དགེ་རྐྱེན་དེ་དང་དེ་ལས་ཆོས་མཐོང་འཕེལ་བར་ གྱུར་པ་ཡིན། །ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཇི་བཞིན་འགྲེལ་བའི་ཕྱིར། ཡང་རྒྱལ་བས་གསེར་ གཟུགས་འཇིམ་པས་གཡོགས་པ་ལྟར་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པའི་ཤུན་པ་ལྟ་བུའི་ སྦུབས་ཀྱི་ནང་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡོད་པར་མཁྱེན་པས་གཟིགས་པ་ཡིན་ཚུལ་ གསུངས་པ་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་བཞིན་ངས་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །གསེར་གཟུགས་འཇིམ་པས་གཡོགས་པ་འདྲ་བ་སྟེ། །ཕྱི་རོལ་ཤུན་པ་ཉོན་མོངས་སྦུབས་ ཡིན་ལ། །ནང་ན་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཡོད་པར་མཐོང་། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ མཐའ་དག་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡོད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་གི་དགོངས་པ་ རྒྱལ་ཚབ་ཀྱིས་དྲི་མ་མེད་པའི་གསེར་བཟང་གི་ཁམས་ས་ཡི་ནང་དུ་ཚུད་པར་གྱུར་པ་ལྟར་ སེམས་ཅན་མཐའ་དག་གི་སེམས་རྒྱུད་དྲི་མ་གློ་བུར་བའི་ནང་ན་ཀུན་ནས་ཞི་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ ཤེས་ཡོད་པ་རིམ་གྱིས་ཇི་བཞིན་མངོན་བྱེད་ཐབས་ཀྱི་ལམ་སྒོམ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྒྲིབ་བྱེད་ ལེགས་པར་བསལ་ཏེ་ནང་རིག་གི་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་བྱ་དགོས་ཚུལ་དེ་ལུགས་ལྟར་གྱི་ དགོངས་འགྲེལ་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ཇི་ལྟར་དྲི་མེད་གསེར་འབར་ལས་བྱས་ས་ཡི་ ནང་དུ་ཚུད་གྱུར་གཟུགས། །ཞི་དེ་རང་བཞིན་མཁས་པས་རིག་ནས་ས་དག་སེལ་བར་བྱེད་པ་ ལྟར། །དེ་བཞིན་ཀུན་མཁྱེན་དག་པས་གསེར་འདྲ་ཞི་བའི་ཡིད་ནི་མཁྱེན་གྱུར་ནས། །ཆོས་ 10-109 མཛད་ཚུལ་གྱིས་བརྡེག་སྤྱད་སྒྲུབ་པས་སྒྲིབ་པ་དག་ནི་སེལ་བར་མཛད། །ཅེས་པའི་ཚུལ་གྱི་ འགྲོ་ཀུན་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་ལེགས་པར་འགྲེལ་བ་དེའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་སྙིང་པོའི་མདོ་ སོགས་ངེས་དོན་གྱི་སྡེ་སྣོད་རྣམས་སུ་གསུངས་པ་སྙིང་པོའི་བཞུགས་ཚུལ་གྱིས་དཔེ་དྲི་མ་དང་ སྙིང་པོ་རིམ་པར་མཚོན་བྱེད་གོས་ཧྲུལ་ནང་གི་རྒྱལ་བའི་སྐུ་གཟུགས་དང་། བུད་མེད་ངན་ མའི་ལྟོ་བར་མི་བདག་ཡོད་པ་དང་མཚུངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་གཤེགས་སྙིང་ དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་ཅང་མེད་སྟོང་རྐྱང་ཙམ་མམ་ནུས་པ་འབྱུང་རུང་བག་ཉལ་ཙམ་དུ་ མ་ཟད་པར་གདོད་ནས་བཞུགས་པའི་རྟག་པ་ཐེར་ཟུག་གི་བདག་ཉིད་འོད་གསལ་འདུས་མ་ བྱས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་གསུམ་ཡེ་གཞི་ཆོས་ཉིད་དུ་ལེགས་པར་བཞུགས་པའི་ངེས་གསང་ ཟབ་མོ་རྒྱལ་བ་མཆོག་གི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་པའི་ངེས་དོན་གྱི་ཡིན་ལུགས་རྒྱལ་ཚབ་མི་ ཕམ་པས་ཚུལ་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ངེས་པ་དོན་གྱི་ཡིན་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཏུ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་དྲི་མ་ ཅན་གྱི་གོས་ཀྱིས་གཏུམས་པའི་ད
【現代漢語翻譯】 就像水、火、風、土、時節、虛空等因素，使得棕櫚樹和芒果的果實從果殼中長出樹木一樣，眾生的煩惱包裹著圓滿正覺的種子和幼芽，同樣地，從這個善緣和那個善緣中，佛法得以增長顯現。爲了如實解釋這個道理，世尊還說，就像金像被泥土覆蓋一樣，他了知眾生的煩惱外殼中存在著佛陀的智慧。正如經文所說：『如是我觀一切眾，猶如金像為泥裹，外為煩惱之所覆，內有如來之智慧。』等等，說明一切眾生皆具佛陀的智慧。對於這些觀點，嘉察仁波切解釋說，就像無垢的純金礦藏藏於地下一樣，一切眾生的心識中，在突如其來的污垢之中，存在著寂靜大圓滿的智慧。通過修習逐漸顯現的方法，憑藉禪修的力量，徹底清除遮蔽，從而顯現內在的智慧。正如經文所說：『猶如無垢金，埋藏土中形，智者知其性，凈土而顯現。如是諸佛知，眾生寂靜心，以法錘鍊之，除垢而顯現。』以此方式，他很好地解釋了一切眾生皆具智慧的本質。此外，在《心經》等了義經典中，以核心的安住方式，用破舊衣服中的佛像、惡婦腹中的人主等比喻，說明一切眾生皆具如來藏。並非僅僅是空性或潛在的能力，而是從原始以來就存在的常恒、堅固的自性，光明、無為的智慧三身，作為原始的基礎法性而存在。這種甚深秘密，是諸佛至高無上的究竟密意。嘉察彌龐仁波切以如實的方式，將這種究竟的實相，如實地揭示出來，就像被污垢的衣服包裹的珍寶一樣。
【English Translation】 Just as water, fire, wind, earth, seasons, and space cause trees to grow from the shells of palm and mango fruits, similarly, the afflictions of sentient beings envelop the seeds and sprouts of perfect enlightenment. Likewise, from this good cause and that good cause, the Dharma grows and manifests. To explain this truth as it is, the Victorious One also said that just as a golden statue is covered with clay, he knows that the wisdom of the Buddha exists within the shell of sentient beings' afflictions. As the scripture says: 'Thus, I see all beings, like a golden statue covered with clay, the outer shell covered with afflictions, and within is the wisdom of the Tathagata.' etc., explaining that all sentient beings possess the wisdom of the Buddha. Regarding these views, Gyaltsap Rinpoche explains that just as a flawless pure gold mine is hidden underground, in the minds of all sentient beings, within the sudden defilements, there exists the wisdom of the great peace of complete quiescence. Through the method of gradual manifestation through practice, by the power of meditation, the obscurations are thoroughly removed, thereby revealing the inner wisdom. As the scripture says: 'Like flawless gold, buried in the earth, the wise know its nature, purify the earth and reveal it. Thus, the Buddhas know, the peaceful mind of beings, refine it with the Dharma, remove the defilements and reveal it.' In this way, he well explains that all beings possess the essence of wisdom. Furthermore, in the definitive meaning scriptures such as the Heart Sutra, using the analogy of the Buddha image in ragged clothes, the lord in the womb of a wicked woman, etc., to illustrate the way the essence abides, it is explained that all sentient beings possess the Tathagatagarbha. It is not merely emptiness or potential ability, but from the beginning, the permanent, steadfast nature, the luminous, unconditioned wisdom of the three bodies, exists as the original basis of Dharmata. This profound secret is the ultimate intention of the supreme Buddhas. Gyaltsap Mipham Rinpoche, in a true manner, reveals this ultimate reality as it is, like a jewel wrapped in dirty clothes.
ེ་བཞིན་གཤེགས་ཀྱི་རིན་པོ་ཆེའི་སྐུ་གཟུགས་ལྟ་བུའི་འགྲོ་ རྒྱུད་དུ་རིགས་ཁམས་སྙིང་པོ་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་བཞུགས་ཚུལ་དང་། བུད་མེད་ངན་ མའི་ལྟོ་བར་མི་བདག་བཞིན་འཁོར་བར་བཅིངས་པ་གང་དག་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་བདག་ ཡིད་ནང་ན་གདོད་ནས་བཞུགས་པའི་འོད་གསལ་དུ་གནས་པའི་མགོན་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཇི་ བཞིན་ངེས་པར་ཡོད་པའི་དོན་དེ་ཀ་ལྟར་ལེགས་པར་བསྡུས་འགྲེལ་གྱི་ཚུལ་དུ་བཀྲལ་བས་ ཡིད་ཆེས་ཀྱི་གནས་བླ་མེད་དུ་གྲུབ་སྟེ། ལེགས་པར་གསུངས་པའི་བསྟན་བཅོས་དེ་ཉིད་ལས། ཇི་ལྟར་རིན་ཆེན་རང་བཞིན་དེ་བཞིན་གཤེགས་སྐུ་དྲི་ངན་གོས་གཏུམས་པ། །ལམ་གནས་ལྷ་ ཡི་མིག་གིས་མཐོང་ནས་ཐར་ཕྱིར་མི་ལ་སྟོན་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཉོན་མོངས་གོས་ཧྲུལ་གྱིས་ གཏུམས་འཁོར་བའི་ལམ་ན་གནས་པའི་ཁམས། །དུད་འགྲོ་ལ་ཡང་གཟིགས་ནས་ཐར་བར་ བྱ་ཕྱིར་རྒྱལ་བ་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །ཞེས་དང་། ཇི་ལྟར་བུད་མེད་ལུས་ལ་དྲི་བཅས་གོས་གྱོན་མི་ 10-110 སྡུག་གཟུགས་ལྡན་པ། །ས་བདག་མངལ་ན་གནས་ཀྱང་མགོན་མེད་ཁང་པར་སྡུག་བསྔལ་ མཆོག་མྱོང་ལྟར། །དེ་བཞིན་བདག་རང་ནང་གནས་མགོན་ཡོད་གྱུར་ཀྱང་མགོན་མེད་བློ་ལྡན་ པ། །འགྲོ་བ་ཉོན་མོངས་དབང་གིས་ཡིད་མ་ཞི་བས་སྡུག་བསྔལ་གཞི་ལ་གནས། །ཞེས་རིམ་ པས་ཚུལ་དེ་ལེགས་ཕྱེ་མཛད་པ་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་སྒོ་ནས་རྒྱལ་བ་རྫོགས་ པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་ངེས་དོན་གྱི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་ཇི་བཞིན་རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་ མཆོག་གིས་མདོ་ཕྱི་མའི་དགོངས་འགྲེལ་སོགས་སུ་ངེས་དོན་ལེགས་བསྡུས་ཚུལ་གྱིས་གཏན་ ལ་ཕབ་པའི་ལུང་ཞལ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་མང་པོ་བཞུགས་ནའང་རེ་ཞིག་དེ་ཙམ་དུ་བྱས་ལ། ཡིན་ལུགས་དེ་ལྟར་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱིས་མཁྱེན་སྤྱན་དྲི་མ་མེད་པས་སེམས་ཅན་ མཐའ་དག་ལ་བདེ་གཤེགས་སངས་རྒྱས་དངོས་རང་བྱུང་གི་ཚུལ་དུ་གདོད་ནས་གཞི་འཁོར་ བ་ཉོན་མོངས་ཀྱི་སྦུབས་ན་ལེགས་པར་བཞུགས་ཚུལ་སྤྱིའི་སྒོ་ནས་བཀའ་བསྩལ་ཁྱད་པར་དུ་ འཕགས་པ་དང་། བྱེ་བྲག་མཐའ་བཅད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཐ་ན་དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་སུ་ གཏོགས་པ་གང་དག་ལའང་ཡིད་དྲི་བཅས་ཀྱི་ནང་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་ དངོས་གནས་ཁོང་དང་འདྲ་བ་ཡོད་པ་ནམ་ཡང་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ངེས་ཚིག་གིས་བཀའ་ བསྩལ་པ་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། སྙིང་པོའི་མདོ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྱན་གྱིས་སེམས་ ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཉིད་རང་བྱུང་ཉིད་ཉོན་མོངས་པའི་ སྦུབས་ཀྱི་ཤུན་པས་དཀྲི ས་ཤིང་གནས་པར་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་པ་དང་། རིགས་ཀྱི་བུ་དག་ཐ་ ན་དུད་འགྲོའི་སྐྱེ་གནས་སུ་སོང་བ་རྣམས་ཀྱང་རུང་སྟེ། སེམས་ཅན་ཉོན་མོངས་པ་སྣ་ཚོགས་ ཀྱིས་དཀྲི་བར་དཀྲིས་པར་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ལུས
【現代漢語翻譯】 就像如來（Tathagata）的珍寶身像一般，在眾生的相續中，種性（gotra）的精華，究竟的佛陀安住的方式，以及惡劣女人的腹中，如同人主一般被束縛在輪迴中的眾生，其自性中，在內心深處本就安住的光明，如同怙主佛陀一般，確然存在的意義，以善巧的歸納闡釋的方式進行了解說，從而成就了無上的信心的處所。在那善說教典中： 『如同珍寶自性，如來身被惡臭之衣包裹，處在道途，天眼見后，為解脫而向人宣說一般。』 『如是煩惱破衣裹，處輪迴道之界，即使是對畜生也垂視，為令解脫，勝者宣說正法。』 『如同女人身，身著帶垢之衣，擁有不悅之相，雖處地主胎中，卻在無怙之室感受極大痛苦一般。』 『如是自心內住有怙主，卻成無怙之智者，眾生為煩惱所控，心不寂靜，處於痛苦之根源。』 如是次第分明地闡釋了這些道理。因此，以這樣的方式，圓滿正等覺佛陀的究竟密意，如其所示，由補處彌旁（Mipham Rinpoche）在《經莊嚴論》（Uttaratantra）的釋文中，以善巧歸納的方式確定了究竟的意義，其中有許多非常清晰的教證，但暫且到此為止。 如是，示現此理的導師佛陀，以其無垢的智慧之眼，觀見一切有情眾生，皆以本然自生之如來藏佛陀的形態，從初始就安住在輪迴煩惱的胞胎之中，這是從總體的角度所作的開示，尤為殊勝。並且，以分別決定的方式，甚至對於屬於畜生道的眾生，在其染污的心識之中，也存在著如來（Tathagata）的智慧法身，與彼無異，且永不改變的決定之語作了開示，如《如來藏經》（Tathāgatagarbha Sūtra）中說： 『如來以佛眼觀見一切有情，如來、佛陀、自生者，被煩惱胞胎的皮包裹並安住。』 『善男子們，即使是墮入畜生道者，也被各種煩惱纏繞，但在他們的內心深處，也有如來的身體。』
【English Translation】 Like the precious body of the Tathagata (Thus Gone One), in the continuum of beings, the essence of the lineage (gotra), the way the ultimate Buddha abides, and those who are bound in samsara (cyclic existence) like a lord in the womb of a wicked woman, in their very nature, the luminosity that has always resided within, just like the protector Buddha, is certainly present. This meaning is explained in a well-summarized and elucidated manner, thereby establishing an unsurpassed place of faith. In that well-spoken treatise: 'Just as the nature of a jewel, the Tathagata's body is wrapped in foul-smelling clothes, situated on the path, seen by the divine eye, and spoken to people for the sake of liberation.' 'Likewise, the realm wrapped in tattered clothes of afflictions, situated on the path of samsara, even looking upon animals, the Victorious One teaches the Dharma to liberate them.' 'Just as a woman's body, wearing soiled clothes, possessing an unpleasant form, although residing in the womb of the earth lord, experiences supreme suffering in a protectorless room.' 'Likewise, although the protector dwells within my own mind, I am a wise one without a protector. Beings, controlled by afflictions, their minds unpacified, abide in the source of suffering.' Thus, these reasons are explained step by step. Therefore, in this way, the ultimate intention of the fully enlightened Buddha, as it is, was determined by the Regent Mipham (Mipham Rinpoche) in the commentaries on the Uttaratantra (The Ornament of the Great Vehicle Sutras), with a skillful summary of the definitive meaning. There are many very clear scriptural quotations, but for now, let it be just this much. Thus, the teacher Buddha, who demonstrates this truth, with his immaculate eye of wisdom, sees all sentient beings as naturally abiding in the womb of samsara and afflictions from the very beginning, in the form of the Sugata (Buddha) himself. This is a general statement, particularly excellent. And, in a specifically definitive manner, even for those belonging to the animal realm, in their defiled minds, there exists the wisdom Dharmakaya (Body of Truth) of the Tathagata (Thus Gone One), identical to him, and the definitive words that it never changes are taught, as it is said in the Tathāgatagarbha Sūtra (Buddha-Embryo Sutra): 'The Tathagata, with his Buddha-eye, sees all sentient beings, the Tathagata, the Buddha, the self-born one, wrapped and abiding in the skin of the womb of afflictions.' 'Sons of lineage, even those who have gone to the realm of animals, are entangled by various afflictions, but within their hearts, there is the body of the Tathagata.'
་ང་ཅི་ འདྲ་བ་ཡོད་པར་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་སོགས་ངེས་པའི་དོན་ལ་ཞལ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་འཁོར་ ལོ་ཐ་མའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་གསུང་རབ་ཤིན་ཏུ་མང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སོགས་ངེས་དོན་རྫོགས་ལྡན་ 10-111 རང་ལུགས་ཀྱི་བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་ཚད་ལྡན་ཁྱད་འཕགས་ཀྱི་ལུང་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་མོད་ཀྱི་ འདིར་ཡི་གེ་མང་བས་འཇིགས་ནས་རེ་ཞིག་དེ་ཙམ་མོ། ། གཉིས་པ་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ལ། འཕགས་པ་མཆོག་གིས་གཟིགས་པ་ལྟར་གྱི་རིགས་ སྒྲུབ་དང་། ཡིན་ལུགས་དཔྱོད་པའི་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་ངེས་པ་ལྟར་གྱི་རིགས་སྒྲུབ་དང་། རྒྱལ་ ཚབ་མཆོག་གིས་དགོངས་འགྲེལ་གྱིས་ཇི་བཞིན་བཀྲལ་ལྟར་གྱི་རིགས་སྒྲུབ་དང་གསུམ་ ལས། དང་པོ་འཕགས་པ་མཆོག་གིས་གཟིགས་པ་ལྟར་གྱི་རིགས་པས་སྒྲུབ་ཚུལ་ནི། ཚུལ་ དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱལ་བ་མཆོག་གི་བཀའ་རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་པས་ཇི་ལྟར་བཀྲལ་བ་ལྟར་ཀུན་ནས་ རྫོབ་པའི་ཆོས་མཐའ་དག་གི་རང་བཞིན་ལ་ཆོས་ཅན་ལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཀུན་ཁྱབ་ཆ་ མེད་སྤྲོས་པ་ཀུན་བྲལ་གྱི་ཡེ་གཞི་དྭངས་པ་ཆེན་པོ་གདོད་ནས་འོད་གསལ་ཞིང་ནམ་ཡང་མི་ འགྱུར་བའི་ཐེར་ཟུག་རྟག་བརྟན་གཡུང་དྲུང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཆ་མེད་གཅིག་པུ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ པའི་ཆེས་གསང་བའི་ཡུལ་ཆེན་པོ་མཉམ་མེད་རྒྱལ་བ་ཉག་གཅིག་ཁོ་ནའི་ཡེ་ཤེས་མཆོག་གི་ སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ངེས་པ་དེ་བས་ན། འདིར་བཤད་བྱའི་རིགས་པའི་ལམ་ནི། ཆེས་ཟབ་པའི་གནས་ ལུགས་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཀུན་ཁྱབ་གདོད་ནས་བཞུགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་དེ་ ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཞི་སེམས་ཅན་དང་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་བར་གྱི་སྤྱི་ནོར་ཆོས་སྐུ་ཆེན་པོ་ཆ་ མེད་ཀུན་ཁྱབ་ཏུ་ངེས་པར་ཡེ་གདོད་མ་ནས་བཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཉེས་པའི་འཁྲུལ་བ་མཐའ་ དག་དྲུངས་ནས་ཕྱུང་ཟིན་ཅིང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐར་ཐུག་པ་ ཆ་མཐའ་དག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཤིང་མ་ཚང་བ་མེད་པ་ཇི་བཞིན་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་བསླུ་མེད་ དུ་མངོན་སུམ་གཟིགས་པ་ནི་རྣམ་ཀུན་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉག་གཅིག་ལས་གཞན་དུ་མ་ དམིགས་པ་གང་ཞིག དེ་འདྲའི་ཡེ་ཤེས་མཆོག་གིས་གནས་ལུགས་ཇི་བཞིན་གཟིགས་ཚུལ་དེ་ 10-112 ནི་གདོད་ནས་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཀུན་ཁྱབ་གཅིག་པུའི་ཆོས་སྐུ་ཡེ་གཞི་ཆོས་དབྱིངས་ ཆེན་པོ་ཉིད་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཇི་བཞིན་གཟིགས་པ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་རང་སྣང་དྲི་མ་གློ་ བུར་བས་བསྒྲིབས་ནས་ཡིན་ལུགས་མ་མཐོང་བ་ཙམ་ལས་དོན་ལ་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཆེན་ པོ་གཅིག་ཉིད་ལས་མེད་པར་ཀུན་ཁྱབ་གཞི་དབྱིངས་གཅིག་པུ་ཁོ་ནར་ངེས་པར་གཟིགས་ པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། ཚུལ་དེ་ལུགས་ལྟར་གྱི་མདོ་སྔགས་ཀྱི་ཟབ་དཀའ་དགོངས་འགྲེལ་དང་ བཅས་ཁྱད་དུ་འཕགས་པའི་རྫོགས་ལྡན་ཆོས་མཆོག་གི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་གསུང་རབ་མཐའ་ཡས་ པ་ལེགས་པར་བཞུགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར
【現代漢語翻譯】 『我看到的是什麼？』等等，對於確定意義的最後法輪的論述非常清楚。 雖然圓滿自宗的經文和論著非常廣泛，但因篇幅所限，暫且到此為止。 第二，以理證成立。分為聖者所見之理證、以實相分析之理智所確定之理證、以及嘉察（རྒྱལ་ཚབ，Regent）所釋之理證三種。 首先，聖者所見之理證的成立方式是：如是之勝者之教言，如嘉察彌旁（མི་ཕམ་，Mipham）所釋，一切虛妄之法，其自性，作為有法，以法性之方式，周遍無分，離一切戲論之本基大清凈，本初光明，永不改變之恒常堅固，常存不變之法身，無分唯一，不可思議之極密大境，無與倫比之勝者唯一之智慧之行境而確定。因此，此處所說之理路是：極深之實相，基果無別之周遍，本初安住之智慧法身，作為有法，汝是基位眾生與果位佛陀之間共同之大法身，確定為無分周遍，本初安住。一切過患之錯謬皆已連根拔除，一切法之實相，即是究竟之彼性，一切圓滿無缺，如實無欺地現見，是為遍知之智慧唯一，除此之外別無他見。如是殊勝智慧如實見之方式，即是本初基果無別之周遍唯一法身，本基法界大清凈。佛陀如實見之，而眾生之自顯不清凈所障蔽，未見實相，然實則無二，唯一大智慧，確定為唯一週遍基界。 何以故？如是之理路，經續之甚深難解，包含註釋，殊勝圓滿之法藏，無量經典皆善妙安住之故。
【English Translation】 'What do I see?' etc., the final turning of the wheel is very clear about the definitive meaning. Although the scriptures and treatises of the Dzogchen (རྫོགས་ལྡན) tradition are very extensive, I will stop here for fear of taking up too much space. Secondly, establishing through reasoning. There are three types: reasoning as seen by the noble ones, reasoning as determined by the wisdom that analyzes reality, and reasoning as explained by the Regent (རྒྱལ་ཚབ, Regent). Firstly, the way to establish reasoning as seen by the noble ones is: Such teachings of the Victorious One, as explained by Gyaltsap Mipham (མི་ཕམ་, Mipham), the nature of all false phenomena, as the subject, in the manner of Dharma-nature, is all-pervasive, indivisible, the great purity of the ground free from all elaboration, primordially luminous, eternally unchanging, the immutable, permanent, and everlasting Dharmakaya (ཆོས་ཀྱི་སྐུ, Body of Dharma), indivisible and unique, the inconceivable, most secret great realm, the unique wisdom of the incomparable Victorious One alone. Therefore, the path of reasoning to be explained here is: the most profound reality, the all-pervasive unity of ground and result, the wisdom Dharmakaya (ཆོས་སྐུ, Body of Dharma) that has been present from the beginning, as the subject, you are the great Dharmakaya (ཆོས་སྐུ, Body of Dharma) common to sentient beings in the ground and Buddhas in the result, determined to be indivisible and all-pervasive, present from the beginning. All faults and delusions have been uprooted, and the reality of all phenomena is that ultimate Suchness, all complete and without lack, genuinely and infallibly seen, which is none other than the all-knowing wisdom. Such a way of seeing reality with supreme wisdom is the all-pervasive, unique Dharmakaya (ཆོས་སྐུ, Body of Dharma) of the primordial unity of ground and result, the great purity of the basic sphere. The Buddha sees it as it is, while the self-appearance of sentient beings is obscured by adventitious impurities, and they do not see the reality, but in essence, there is no duality, only one great wisdom, determined to be the only all-pervasive basic sphere. Why? Because the profound and difficult-to-understand sutras and tantras, including commentaries, and the excellent Dzogchen (རྫོགས་ལྡན) Dharma teachings, are well-established.
། རྩ་བར་ཁྱབ་སྟེ། རྒྱལ་བ་མཆོག་གི་ཀུན་གཟིགས་ མཁྱེན་པ་བཟང་པོའི་གཟིགས་ཚུལ་གྱིས་གནས་ལུགས་ཟབ་མོ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་བཞིན་པ་ ལེགས་པར་འཇོག་དགོས་ཀྱི་གཞན་དུ་རྟོག་གེ་མཚན་འཛིན་གྱི་བློས་དཔྱད་པ་ལྟར་གནས་ ལུགས་བཞག་ན་མཚན་འཛིན་གྱི་བསམ་པའི་ཡུལ་ལས་གཞི་དབྱིངས་ཉིད་རྣམ་པར་འདས་ པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཇི་བཞིན་འཇོག་མི་ཐུབ་པ་མ་ཟད་ཞེན་པའི་བློ་སྒོ་ལྟར་སྤྱིའི་མཚན་མ་ ལྟ་བུའི་སྣང་ཡུལ་ཙམ་ལས་གཞི་དབྱིངས་བསམ་མི་ཁྱབ་པའི་ངོ་བོ་ཇི་བཞིན་པ་ནམ་ཡང་ འཆར་ཐུབ་པའི་གོ་སྐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་ཐ་སྙད་དཔྱོད་པའི་རྟོག་བློས་བུམ་པའི་ རིགས་སྤྱིའི་ཚུལ་ལ་བསམ་ཚེ་བུམ་གསལ་རྣམས་ལ་བུམ་སྤྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྤྱི་ཙམ་ནས་སྣང་ ཡང་རྟོག་བློ་དེ་ལ་སྐབས་དེར་ཆ་དང་ཆ་ཅན་གྱི་སྣང་བ་དང་རྫས་སོ་སོར་སྣང་བ་སོགས་སྤྲོས་ པ་ཉི་ཚེ་བའི་མཚན་མར་རློམ་པའི་ཆ་མང་པོ་ཡོད་པ་བཞིན་འོལ་སྤྱིས་དཔྱད་པས་དོན་དམ་ གནས་ལུགས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ཚུལ་དེ་དཔྱོད་ཁུལ་བྱས་ཀྱང་སྤྲོས་མཚན་གྱི་སྤྱི་ཡལ་ ཡལ་ཙམ་ལས་དམ་པའི་དོན་གྱི་གནས་ལུགས་ལ་ནམ་ཡང་རེག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ དེ་འདྲའི་གཞི་དབྱིངས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་གང་དག་ལ་ ཇི་བཞིན་སྒྲིབ་མེད་གཟིགས་པའི་ཆ་ནས་མངོན་དུ་གྱུར་ཏེ་སངས་རྒྱས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་བ་ 10-113 གང་དག་ནི་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་མཐོང་བའི་སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱི་དྲི་མ་ཉོན་མོངས་པ་ དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་མ་ལུས་པ་རྒྱུན་མཐའི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རང་རང་གི་ལམ་གྱི་ བདེན་པ་མཆོག་དེ་དག་གིས་རིང་མོ་ནས་ལེགས་པར་བཅོམ་སྟེ་གནས་ལུགས་དེ་བཞིན་ཉིད་ མཐར་ཐུག་པ་ཇི་བཞིན་གཟིགས་པའི་གོ་འཕང་བླ་ན་མེད་པ་ལ་ལེགས་པར་བཞུགས་པའི་ ཕྱིར། དེ་འདྲའི་ཆོས་སྐུ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སེམས་ཅན་མཐའ་དག་ལ་ཇི་བཞིན་མཐོང་བ་ལ་ སྒྲིབ་བྱེད་མཐའ་དག་མ་སྤངས་པས་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་མངོན་དུ་གྱུར་མ་ཐུབ་པའི་ཆ་ནས་དྲི་མའི་ སྦུབས་ནང་གི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཉིད་དུ་སོང་བའང་ཡིན་ཏེ། གདོད་ནས་ཀུན་ཁྱབ་ཏུ་ བཞུགས་པའི་ཆོས་སྐུ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་དྲི་མ་ནམ་ཡང་ཡོད་མི་སྲིད་ཀྱང་སེམས་ཅན་རང་རང་ ལ་ལྟོས་ནས་དྲི་མ་སྲབ་འཐུག་གི་རིམ་པས་དེ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་དུ་གྱུར་ཏེ་འགྲོ་ བ་འཁྲུལ་ཚབས་གང་ཆེ་བ་དག་ལ་དབུལ་པོའི་ཁྱིམ་འོག་གི་གཏེར་ལྟར་དངོས་སུ་བྱེད་ལས་ མི་མངོན་པར་གཞི་དབྱིངས་ཉིད་གདོད་ནས་འདུ་འབྲལ་མེད་ཀྱང་སེམས་ཅན་དག་གི་དྲི་མ་ ཡིད་ཀྱི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་སངས་རྒྱས་སྙིང་པོའི་ཚུལ་དུ་སོང་བའི་ཕྱིར། དེ་བས་ན་གཞིའི་ཆོས་ སྐུ་དེ་སེམས་ཅན་ལ་ལྟོས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དང་སངས་རྒྱས་
【現代漢語翻譯】 根本上來說，諸佛（རྒྱལ་བ་，Gyalwa，Victorious One）至尊的全知（ཀུན་གཟིགས་，Kunzigs，All-Seeing）智慧，必須如實地安立那甚深之處，否則，如果像以分別念執著的意識來分析那樣安立實相，那麼，由於基界（གཞི་དབྱིངས་，zhi dbyings，ground-sphere）本身已完全超越了執著念頭的範疇，不僅無法如實地安立它的本體，而且除了像執著的意識之門那樣的普遍相（སྤྱིའི་མཚན་མ་，spyi'i mtshan ma，general characteristic）之外，也永遠沒有機會顯現基界不可思議的如實本體。例如，當以名言分析的分辨意識來思考瓶子的普遍種類時，瓶子的普遍性會從瓶子的顯現中體現出來，但這種分辨意識在當時會有部分和整體的顯現，以及事物各自顯現等繁瑣的特徵。同樣，即使試圖以概括性的方式來分析究竟實相，也只能得到一些模糊的普遍相，而永遠無法觸及勝義諦的實相。因此，這樣的基界法身（ཆོས་ཀྱི་སྐུ་，chos kyi sku，Dharmakaya）——法性身，你對於過去、現在、未來的一切佛（སངས་རྒྱས་，sangs rgyas，Buddha）來說，由於能夠如實無礙地照見，所以才得以顯現併成佛。因為那些佛陀們早已通過各自道諦的殊勝，以金剛喻定（རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་，rdo rje lta bu'i ting nge 'dzin，Vajra-like Samadhi）斷除了所有能遮蔽證悟基果無別法身的煩惱障和所知障，從而安住在如實照見究竟實相的無上果位上。這樣的法身，你對於一切眾生來說，由於沒有斷除所有遮蔽如實見到的障礙，所以無法顯現你的本體，因此也成爲了垢染之中的如來藏（སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་，sangs rgyas kyi snying po，Buddha-nature）。雖然本來就周遍存在的法身本體永遠不可能有垢染，但相對於眾生而言，由於垢染的厚薄程度不同，它會成為顯現的障礙，對於那些迷惑程度越深的眾生來說，就像窮人屋下的寶藏一樣，實際上並沒有顯現作用。雖然基界本身從一開始就沒有分離，但它已經成爲了眾生心中所包含的如來藏。因此，基之法身相對於眾生而言，就是如來藏和佛性。
【English Translation】 Fundamentally, the omniscient (ཀུན་གཟིགས་，Kunzigs，All-Seeing) wisdom of the supreme Victorious Ones (རྒྱལ་བ་，Gyalwa，Victorious One) must properly establish that profound state as it is. Otherwise, if the reality is established as analyzed by the conceptual mind of grasping at characteristics, since the ground-sphere (གཞི་དབྱིངས་，zhi dbyings，ground-sphere) itself has completely transcended the scope of grasping thoughts, not only will it be impossible to establish its essence as it is, but apart from the general characteristic (སྤྱིའི་མཚན་མ་，spyi'i mtshan ma，general characteristic) like the door of clinging consciousness, there will never be an opportunity to reveal the inconceivable essence of the ground-sphere as it is. For example, when thinking about the general category of a vase with the discriminating consciousness that analyzes terms, the generality of the vase appears from the manifestation of the vase, but this discriminating consciousness at that time has many aspects of proliferation, such as the appearance of parts and wholes, and the appearance of individual things. Similarly, even if one tries to analyze the ultimate reality in a general way, one can only obtain some vague general characteristics of proliferation, and one can never touch the reality of the ultimate meaning. Therefore, such a ground-sphere Dharmakaya (ཆོས་ཀྱི་སྐུ་，chos kyi sku，Dharmakaya)—the Dharmakaya, you, for all the Buddhas (སངས་རྒྱས་，sangs rgyas，Buddha) of the three times, because you can see them as they are without obstruction, you have become manifest and become enlightened. Because those Buddhas have long since destroyed all the obscurations of afflictions and the obscurations of knowledge that obscure the vision of the ground-fruit inseparable Dharmakaya through their own supreme truth of the path of Vajra-like Samadhi (རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་，rdo rje lta bu'i ting nge 'dzin，Vajra-like Samadhi), and therefore they are well-established in the unsurpassed state of seeing the ultimate reality as it is. Such a Dharmakaya, you, for all sentient beings, because you have not abandoned all the obstacles that obscure the vision of reality, you have not been able to manifest your essence, and therefore you have become the essence of the Buddha-nature (སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་，sangs rgyas kyi snying po，Buddha-nature) within the sheath of defilements. Although the essence of the Dharmakaya, which has always been universally present, can never have defilements, relative to sentient beings, due to the different degrees of thickness of the defilements, it becomes an obstacle to its manifestation. For those sentient beings who are more confused, it is like a treasure under the house of a poor person, and in reality, its function is not manifest. Although the ground-sphere itself has been inseparable from the beginning, it has become the Tathagatagarbha contained within the minds of sentient beings. Therefore, the ground Dharmakaya, relative to sentient beings, is the Tathagatagarbha and the Buddha-nature.
ལ་ལྟོས་ནས་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་སྐུ་ཉིད་དུ་གྲུབ་སྟེ། གཞི་དབྱིངས་དེ་ཉིད་སྒྲིབ་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ ཅན་དག་གི་རང་སྣང་ལ་དྲི་བཅས་སུ་མཐོང་སྟེ་གཙོ་བོར་འཁྲུལ་སྣང་འབའ་ཞིག་ལ་སྤྱོད་ པར་བྱེད་པ་གང་ཞིག་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་དྲི་མ་མེད་པའི་དབྱིངས་མངོན་དུ་གྱུར་ནས་ཡིན་ ལུགས་དོན་དམ་ཆོས་སྐུ་དང་གཉིས་མེད་དུ་སོང་ཞིང་གཞན་སྣང་ངོར་གདུལ་བྱ་དང་འཚམས་ པར་གང་འདུལ་གྱི་མཛད་པ་རབ་འབྱམས་འབད་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་སྟོན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ ན་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་ཉིན་བྱེད་འོད་ཟེར་ཀུན་ལ་འཕྲོ་བ་དེ་སྤྲིན་གྱིས་ཁེབས་པའི་གྲོང་ཁྱེར་ པ་དག་ལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་ཀྱང་སྤྲིན་དང་བྲལ་བའི་གྲོང་ཁྱེར་པ་དག་གིས་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་ 10-114 བཞིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་དག་གིས་ཕྱིར་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་གཞི་འབྲས་ དབྱེར་མེད་ཀུན་ཁྱབ་རྟག་པའི་ཆོས་སྐུའི་ཚུལ་ལ་ཐ་སྙད་སྒྲ་རྟོག་གི་དབང་བཙན་པར་བྱས་ ནས་ཞེ་ཐག་པས་སྨོད་པ་ནི་མི་རུང་སྟེ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་གཞིའི་ཆོས་སྐུ་གནས་ལུགས་མཐར་ ཐུག་དེ་ཆད་པར་ལྟ་བའི་སྒོ་ནས་སྐུར་འདེབས་མི་བཟད་པས་ཐར་པ་རྒྱང་རིང་དུ་བྱས་ཏེ་རྒྱས་ པའི་རིགས་ཀྱི་རྩ་བ་ཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་ཡིན་ལུགས་དཔྱོད་པའི་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་ངེས་པ་ལྟར་གྱི་རིགས་པས་སྒྲུབ་ ཚུལ་ནི། སེམས་ཅན་མཐའ་དག་གི་སེམས་ཀྱི་དྲི་མ་དེ་ཆོས་ཅན། ནམ་ཡང་འབྲལ་མི་རུང་ བའི་རང་བཞིན་ཞིག་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སེམས་ཀྱི་དྲི་མ་གང་དག་མེ་ལ་ཚ་བ་ལྟར་རང་བཞིན་ འབྲལ་མེད་ཅིག་མ་ཡིན་པར་ཆུ་ལ་རྙོག་ལྟར་གློ་བུར་དུ་གནས་པ་ཞིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེར་ ཐལ། སེམས་གསལ་རིག་གི་ངོ་ན་ཆགས་སོགས་ཀྱི་ཞེན་རྟོག་མཆེད་པ་རྣམས་ནི་དུས་རྒྱུན་ མངོན་གྱུར་མེད་པར་རེ་ཞིག་པ་ཡིན་ཚུལ་འཇིག་རྟེན་རང་ག་བ་བསམ་ཤེས་དག་གི་མྱོང་བས་ གྲུབ་པ་གང་ཞིག ལམ་སྒོམ་པ་དག་གིས་ནི་དྲི་མ་གང་དག་ས་བོན་བཅས་རིམ་གྱིས་སྤངས་ ནས་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་པ་ནི་རྟེན་འབྲེལ་མི་བསླུ་བའི་འཆར་སྒོ་བསྙོན་དུ་ མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སེམས་ཅན་གང་དག་གི་སེམས་གཤིས་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དྲི་མ་གང་ ཡང་མ་ཞུགས་པའི་རང་གཤིས་ཤིག་ཡིན་ཤིན་ཏུ་རུང་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱི་དྲི་མ་དེ་ཆུའི་རྙོག་ལྟར་རང་ བཞིན་ལ་མ་ཞུགས་པ་གང་ཞིག དྲི་མེད་ཆུའི་རང་གཤིས་གཙང་བ་ལྟར་དྲི་བྲལ་རིག་པའི་ རང་གཤིས་ཀྱང་ཀུན་ཉོན་རྨོངས་མུན་གྱིས་མ་བསླད་པའི་འོད་གསལ་ཤེས་རིག་དྭངས་པ་ གཙང་བདག་དམ་པའི་རང་བཞིན་ཞིག་ཏུ་ངེས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་དྲི་མ་མ་ཞུགས་པའི་ཆར་ གྱུར་པའི་སེམས་གཤིས་དེ་ཆོས་ཅན། དྲི་བྲལ་དྭངས་པའི་ནང་རིག་འགྱུར་མེད་དུ་ལེགས་ པར་གྲུབ་སྟེ། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཆགས་སོགས་དྲི་མས་བསླ
【現代漢語翻譯】 觀察之後，發現如來法身（Tathāgata Dharmakāya）即已成就。然而，對於具有遮蔽的眾生而言，此基界（gzhi dbyings，base dimension）在他們的自顯中顯得不清凈，主要沉溺於錯覺之中。諸佛則已顯現無垢之界，與實相究竟法身無二無別，並在他顯中，爲了調伏眾生，毫不費力地示現無量調伏事業。例如，當天空中的太陽向四面八方放射光芒時，對於被雲層遮蔽的城市居民來說，太陽是隱蔽的，但對於沒有云層遮蔽的城市居民來說，太陽是顯而易見的。 基於這些理由，不應以世俗的言語概念來強烈誹謗如來行境之基果無別、周遍常恒的法身之理。如果這樣做，就會因為視基之法身為斷滅而造下無法彌補的誹謗，從而使解脫遙遙無期，並斷絕成佛之因。 第二，以如理觀察的智慧來確定的推理方式是：一切眾生心上的垢染，並非是永遠無法分離的自性。因為心的垢染並非如火的熱性般不可分離，而是如水中的渾濁般是暫時性的。這是因為，在明覺的心性中，貪著等執念的生起並非恒常顯現，而是暫時的，這已被世間有辨識能力的人們的經驗所證實。而修行者們通過修行之道，逐漸斷除包括習氣在內的所有垢染，從而獲得解脫和一切智智（sarvākārajñāna），這是因果不虛的顯現，無可辯駁。因此，任何眾生的心性，都極有可能是未被任何垢染沾染的自性。因為你的垢染就像水中的渾濁一樣，並未融入自性之中。就像無垢之水的自性清澈一樣，無垢覺性的自性也是未被一切煩惱愚昧所染污的光明覺性，是清凈、純潔、至上的自性。因此，這種未被垢染沾染的心性，已然完美地成就為無垢清凈的內在明覺，從無始以來，自生本智（sahajajñāna）未被貪著等垢染所染污。
【English Translation】 Having observed, it is found that the Dharmakāya (chos sku, Dharma body) of the Tathāgata (de bzhin gshegs pa, thus-gone one) is already accomplished. However, for sentient beings with obscurations, this base dimension (gzhi dbyings) appears impure in their self-manifestation, and they mainly indulge in illusions. Buddhas, on the other hand, have manifested the stainless dimension, inseparable from the ultimate Dharmakāya of reality, and in their manifestation to others, in order to tame beings, effortlessly display countless taming activities. For example, when the sun in the sky radiates light in all directions, it is hidden from the inhabitants of a city covered by clouds, but it is obvious to the inhabitants of a city without cloud cover. For these reasons, one should not strongly slander the principle of the Dharmakāya, which is the basis and result of the Tathāgata's field of activity, inseparable, all-pervasive, and eternal, by relying on the power of mundane words and concepts. If one does so, one will create irreparable slander by viewing the basis Dharmakāya as annihilation, thereby making liberation distant and severing the root of the lineage of enlightenment. Secondly, the method of establishing certainty through reasoning that examines reality is as follows: The defilements of the minds of all sentient beings are not an inseparable nature. Because the defilements of the mind are not inseparable like the heat of fire, but are temporary like the turbidity in water. This is because the arising of clinging and other conceptualizations in the face of clear awareness is not constantly manifest but temporary, which has been proven by the experience of intelligent people in the world. And those who practice the path gradually abandon all defilements, including their seeds, and attain liberation and omniscience (sarvākārajñāna), which is an undeniable manifestation of unfailing interdependence. Therefore, the nature of the mind of any sentient being is very likely to be a nature that has not been tainted by any defilement. Because your defilement, like the turbidity in water, has not entered into the nature. Just as the nature of stainless water is clear, the nature of stainless awareness is also a clear, pure, and supreme nature of luminous awareness, untainted by all afflictive emotions and ignorance. Therefore, this mind-nature, which has become untainted, is perfectly established as immutable, stainless, and pure inner awareness, and from beginningless time, the self-arisen wisdom (sahajajñāna) has not been defiled by clinging and other defilements.
ད་ 10-115 མ་ཞུགས་པའི་སེམས་གཤིས་དྲི་མེད་དེ་ནི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་པ་རྩ་བའི་རྣམ་ཤེས་ལས་ ཀྱང་འདས་པའི་འོད་གསལ་ཤེས་རིག་ཅིག་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན་དགོས་ལ། དེ་ནི་ད་ལྟ་འགྲོ་བ་ རང་ག་བ་དག་གིས་ནི་རྣམ་ཤེས་གསལ་རིག་ཙམ་མྱོང་བ་མ་གཏོགས་གོ་རྒྱུ་ཅི་ཡང་མེད་པར་ མཚན་འཛིན་འཁྲུལ་སྣང་གི་སྦུབས་སུ་མི་མངོན་པར་ཡེ་ནས་འདུ་འབྲལ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ འདྲའི་དྲི་བྲལ་དྭངས་པའི་ནང་རིགས་དེ་ཆོས་ཅན། རང་གི་ཆ་ལ་དྲི་མ་མཐའ་དག་ཡེ་ནས་ མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཏེ། རང་གཤིས་གདོད་མ་ནས་རང་བྱུང་དུ་ཡོད་པའི་དྲི་མ་ཀུན་བྲལ་གྱི་ ཤེས་རིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་དྲི་མེད་ཡེ་ཤེས་མཆོག་དེ་ཆོས་ཅན། སྐུ་གསུམ་རང་ཆས་ སུ་རྫོགས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་འོས་ཤིང་འཐད་པ་ཡིན་ཏེ། དྲི་མ་ཀུན་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ ཡིན་ན་ཉི་དང་འོད་ཟེར་བཞིན་སྐུ་གསུམ་འབྲལ་མེད་དུ་ངེས་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དྲི་མ་ མཐའ་དག་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཤིག་ཡིན་ཕྱིན་དེ་སྐུ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་མིན་པར་སྒྲུབ་ བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་དག་ཚད་མས་དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་སྐུ་གསུམ་ཡེ་ནས་ རྫོགས་པའི་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་དེ་ཆོས་ཅན། གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་བདག་ ཉིད་རྟག་པའི་དོན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་ལྷག་མེད་མྱང་འདས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་ནམ་ ཡང་མི་ཟད་པའི་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། གཏན་དུ་མི་ བསླུ་སྐྱབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་བརྟན་པའི་དོན་དང་ཡང་ལྡན་ཏེ། འཁོར་བའི་མཐའི་བར་དུ་རྒྱུན་ མི་ཆད་ཅིང་ཀུན་ལ་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། སྲིད་ཞི་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཆོས་ ཉིད་ཞི་བའི་དོན་དང་ལྡན་ཏེ། མཐའ་གཉིས་གང་དུའང་ཕྱོགས་རིས་སུ་མ་ཆད་པར་མཉམ་ པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། ནམ་ཡང་འཇིག་པ་མེད་པའི་གཡུང་ དྲུང་གི་དོན་དང་ཡང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གང་གིས་འདུས་མ་བྱས་ཤིང་ཡེ་ནས་རང་ བྱུང་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་སྐུ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་གཞི་དབྱིངས་དེ་ཆོས་ཅན། 10-116 བདེན་དངོས་སུ་འཛིན་པས་བདག་གཉིས་སུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལྟར་གྱི་དགག་བྱ་གང་ཟག་དང་ ཆོས་ཀྱི་བདག་གི་སྤྲོས་པས་སྟོང་ཞིང་བདག་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་འདྲའི་བདག་གཉིས་ཀྱི་སྤྲོས་ པ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བའི་སྤྲོས་མེད་ཞི་བ་ཆེན་པོའི་དབྱིངས་ནས་དོན་དམ་པའི་སྐུ་གསུམ་ ཡེ་ནས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ གནས་ལུགས་མཆོག་གི་ངེས་པ་དོན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དེ་ནི་རྣམ་ཐར་ སྒོ་གསུམ་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ངོ་བོ་རྒྱུ་འབྲས་ ཀྱི་མཚན་མ་མཐའ་དག་ག
【現代漢語翻譯】 未涉入的清凈心性，必須是超越一切習氣，甚至超越根本識的光明覺性。這是因為現在漂泊的眾生們，除了體驗到清明的意識之外，什麼也無法理解，並且在名相執著的錯覺中，本來就無有分離。因此，這種無垢清凈的內在自性，就其本身而言，是本來就沒有任何污垢的智慧，因為自性從原始以來就是自生的、遠離一切污垢的覺性。 這種無垢的殊勝智慧，就其本身而言，理應是圓滿具足三身的自性。因為如果它是遠離一切污垢的智慧，那麼就像太陽和光芒一樣，必然無離地存在著三身。因為一旦是遠離一切污垢的智慧，就沒有能以正確的量度證明它不是三身自性的理由。 如此這般，本來就圓滿具足三身，基與果無別的法身，就其本身而言，具有不改變的自性，是恒常的意義。因為它在勝義無餘涅槃的境界中，具備永不窮盡的無量功德。而且，它就其本身而言，也具有永不欺騙、救護的自性，是穩固的意義。因為直到輪迴的盡頭，它都不會中斷，並且會追隨一切眾生。 而且，它就其本身而言，具有無有輪迴和寂滅二邊的法性，是寂靜的意義。因為它不偏袒任何一邊，而是平等性的自性。而且，它就其本身而言，也具有永不壞滅的金剛的意義。因為它不是由任何原因和條件所造作，而是本來就自生的。 如此這般，具足三身自性的基礎，就其本身而言，遠離了以實執著而妄加的我和法二種實有，是空性無我的。因為從這種遠離一切二取戲論的寂滅大境界中，以勝義三身本來就圓滿的方式顯現，而自性空，是不可思議的殊勝實相，是究竟的佛陀。 因此，這就是三解脫門（梵文：trimokṣa，藏文：རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ།）的空性智慧。總而言之，由世俗所攝持的，一切因果的相狀……
【English Translation】 The unentered immaculate nature of mind must be a clear knowing awareness that transcends all habitual imprints and even the fundamental consciousness. This is because beings who are currently wandering can only experience clear awareness of consciousness, and there is nothing to understand, and because it is primordially inseparable, invisibly, in the bubble of conceptual delusion. Therefore, that kind of immaculate, clear inner lineage, in terms of its own nature, is wisdom that is primordially without any impurity, because its own nature is a spontaneously existing awareness free from all impurities. That kind of supreme immaculate wisdom, in terms of its own nature, should be fitting and appropriate as the nature of being complete with the three kayas (梵文：trikāya，藏文：སྐུ་གསུམ།，Wylie: sku gsum, meaning: three bodies). Because if it is wisdom free from all impurities, then like the sun and its rays, the three kayas must necessarily exist inseparably. Because once it is a wisdom free from all impurities, there is no valid reason to prove that it is not the nature of the three kayas. Thus, that dharmakaya (梵文：dharmakāya，藏文：ཆོས་སྐུ།，Wylie: chos sku, meaning: body of truth) of the basis and result that is primordially complete with the three kayas, in terms of its own nature, possesses the meaning of permanence, which is an unchanging nature. Because in the realm of ultimate nirvana (梵文：nirvāṇa，藏文：མྱང་འདས།，Wylie: myang 'das, meaning: transcendence of suffering), it possesses infinite qualities that never diminish. Also, that, in terms of its own nature, also possesses the meaning of steadfastness, which is the nature of refuge that never deceives. Because it is continuous until the end of samsara (梵文：saṃsāra，藏文：འཁོར་བ།，Wylie: 'khor ba, meaning: cyclic existence) and follows all beings. Also, that, in terms of its own nature, possesses the meaning of peace, which is the nature of dharma (梵文：dharma，藏文：ཆོས།，Wylie: chos, meaning: law, reality) that is without samsara and nirvana. Because it is the nature of equality without being partial to either extreme. Also, that, in terms of its own nature, also possesses the meaning of the indestructible vajra (梵文：vajra，藏文：རྡོ་རྗེ།，Wylie: rdo rje, meaning: diamond, thunderbolt) that never perishes. Because it is not created by any cause or condition, but is primordially self-existing. Such a basis, the nature of the three kayas, in terms of its own nature, is empty and without self, free from the elaborations of the self of the person and the self of phenomena, which are falsely imputed by holding them to be truly existent. Because from the great peace of such freedom from all elaborations of the two selves, the ultimate three kayas appear in a completely perfect manner, while being empty of inherent existence, which is the inconceivable supreme state of reality, the definitive buddha. Therefore, that is also the wisdom of emptiness of the three doors of liberation. In short, the essence encompassed by conventional truth, all the characteristics of cause and effect...
ིས་ཡེ་ནས་སྟོང་ཞིང་གཤིས་ལུགས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་པ་མཐའ་ཡས་ པས་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་མི་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་ཆེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་མཚན་དེ་དག་གི་ཕྱིར་ ན་གཞི་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་དགག་བྱ་བཀག་ཕྱོགས་དང་དོན་དམ་སྣང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་ ནས་མེད་དགག་མ་ཡིན་དགག་གི་ཐ་སྙད་ཙམ་རེ་བྱ་མོད་ཀྱང་དོན་གྱི་ཡིན་ལུགས་ནི་རྟོག་ གེའི་སྒྲ་རྟོག་གིས་བརྗོད་འཛིན་ལྟར་གྱི་མཚན་མར་ཞེན་པ་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་མི་རུང་ཞིང་ གདོད་མའི་ནང་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཇི་བཞིན་པ་ནི་འཕགས་པའི་སོ་སོར་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་འབའ་ཞིག་གོ །འདིར་ཁ་ཅིག་སྟོང་ཉིད་རྟག་པ་དང་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པ་གཉིས་མི་ འགལ་ལམ་ཞེ་ན། དེ་ལ་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། སྤྱིར་ཚད་མའི་རིགས་ལམ་ལྟར་གྱི་རྟག་པ་རྫས་ མེད་དང་ཡེ་ཤེས་རྫས་ཡོད་ཀྱི་ཡིན་པ་ནི་འགལ་ཡང་དེ་ནི་རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་གིས་ཐ་ སྙད་ཀྱི་ཚུལ་ལ་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། འདིར་ནི་དོན་དམ་པའི་ཡིན་ལུགས་ལ་ཤིན་ཏུ་བདེན་པ་ འཕགས་པའི་སོ་སོར་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གཟིགས་ཚུལ་དང་མཐུན་པར་རྣམ་གཞག་ བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་སྤྱིར་ཐ་སྙད་སྤྱིའི་ཚུལ་བེམ་ཤེས་གང་རུང་གི་རྫས་ཀྱི་དངོས་པོ་རྒྱུ་རྐྱེན་ གྱིས་འདུས་བྱས་སྐད་ཅིག་གི་མི་རྟག་པ་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པའི་རྟེན་འབྲེལ་དུ་མ་སྤུངས་པའི་ཕུང་ པོ་རང་རིགས་འཛིན་པའི་ཁམས་ཤེས་པ་སྐྱེ་ཞིང་མཆེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་སོགས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ 10-117 སྤྲོས་བཅས་ཀྱི་ཡུལ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ངེས་པས་དེ་དག་གི་ཚུལ་སོ་སོར་འབྱེད་པའང་གཙོ་བོར་ འཇིག་རྟེན་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཐ་སྙད་དཔྱོད་པའི་བློ་སྤྲོས་མཚན་ཅན་གྱིས་ཤེས་བྱའི་ཡིན་ལུགས་ཀྱི་ གྲུབ་པའི་མཐའ་སོ་སོར་འཇོག་པ་ལ་རག་ལས་པས་ཚུལ་དེ་ལུགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ ཚད་མའི་གཞུང་ལུགས་སུ་རིགས་པ་ཡང་དག་གིས་གཏན་ལ་གཙོ་བོར་འབེབས་པའི་ཚུལ་ ལྟར་ན། ཐ་སྙད་ཚད་མ་ཡང་དག་པས་སྤྲོས་མཚན་དང་བཅས་ཤེས་བྱའི་ཡིན་ལུགས་དཔྱོད་ ཚེ་ནི་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་དངོས་མེད་དང་ཕུང་ཁམས་ སོགས་གོང་དུ་བཤད་པ་རྣམས་ལས་འགའ་ཞིག་ཡིན་མིན་ཅི་རིགས་དང་འགའ་ཞིག་མ་ཡིན་ པ་མི་སྲིད་པའི་ཚུལ་གྱི་རྣམ་གཞག་བྱེད་དགོས་ཤིང་དེ་ནི་གཙོ་བོར་སྒྲ་དང་རྟོག་པ་མངོན་སུམ་ ཕལ་བ་ཅི་རིགས་པ་དབང་བཙན་པར་བྱས་པ་ཡིན་ལ། འདིར་ངེས་དོན་དབུ་མའི་རང་ལུགས་ ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི། སྤྱིར་ན་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་གང་དག་ལས་དོན་ དམ་གནས་ལུགས་གཤིས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་བདེན་པའི་དོན་མི་བསླུ་བ་དང་གཞན་ཀུན་རྫོབ་ ཀྱི་བསྡུས་པ་མཐའ་དག་ནི་འཁྲུལ་སྣང་གི་ངོར་ལྟོས་ཏེ་བྱ་བྱེད་མི་བསླུ་བ་དང་བསླུ་བའི་ཁྱད་ པར་ལས་ཡང་ལོག་གི་རྣམ་གཞག་དཔེ་རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་སྣང་བཞིན་འཁྲུལ་ངོའི་སྣང་
【現代漢語翻譯】 因為從一開始就是空性，並且自性是無盡的智慧的游舞，所以在任何方面都不是空性的，而是大空性。由於這些原因，雖然基位本性如是性，從遮遣應遮和實相顯現的角度來說，可以勉強使用『非無遮』這樣的詞語，但實際上，執著于像分別唸的言語概念所表達和執持的相，在任何方面都是不行的，而原始內界（指法界）的本來面目，僅僅是聖者各自自證智慧的行境。 有人問：『空性和常有，以及智慧，這兩者不矛盾嗎？』對此要說：一般來說，按照量論的推理方式，常有是無實體的，而智慧是有實體的，這二者是矛盾的，但那是理自在（指精通因明者）在名言的層面所說的。而這裡，是按照與在勝義諦的實相中，與聖者各自自證智慧所見相符的方式來建立的。也就是說，一般來說，在名言共相的層面，無論是有質礙的還是無質礙的，其物質的實體都是由因緣聚合而成的，是剎那生滅的無常法，是互相觀待的眾多緣起堆積的集合，是持有自身種姓的界，是生起和發展意識的生處等，這些都確定只是世俗有為法的對境，因此，對這些法各自的區分，主要依賴於世間，依靠名言思辨的分別念，來安立所知的事物存在方式的各個宗派。因此，按照這種方式的名言安立，在量論中，主要是以正確的理證來確立的。 按照名言正量的推理方式，當以有分別唸的相來觀察所知的事物存在方式時，從色法到一切種智的諸法，無論是實物還是非實物，無論是蘊、界等，都必須安立為是或不是以上所說之中的某些，或者不是某些，這是不可能的。這主要是以聲音和分別念，以及顯現的常見現象等作為主導。而這裡，不共的究竟中觀自宗是：一般來說，在一切由二諦所涵蓋的法中，勝義諦是安住的自性法性，是真實的諦，而其他一切世俗諦所涵蓋的，都是在錯覺的顯現中觀待，從作用上來說，有不欺騙和欺騙的差別，因此，有正確和錯誤的安立，比如夢境的顯現一樣，是錯覺的顯現。 Because from the very beginning it is emptiness, and the nature is the endless play of wisdom, so in no way is it non-empty, but rather great emptiness. For these reasons, although the ground state, the suchness, can barely be called 'non-negative' from the perspective of negating what should be negated and manifesting the ultimate, in reality, clinging to the characteristics as expressed and grasped by the conceptualization of words is in no way permissible, and the original nature of the inner realm (Dharmadhatu) as it is, is solely the domain of the wisdom of the self-awareness of the noble ones. Some ask: 'Are emptiness and permanence, and wisdom, not contradictory?' To that, it must be said: Generally, according to the reasoning of valid cognition, permanence is non-substantial and wisdom is substantial, which are contradictory, but that is what the Lord of Reasoning (referring to one skilled in logic) said on the level of convention. Here, however, the establishment is made in accordance with the way of seeing of the self-aware wisdom of the noble ones, which is extremely true in the ultimate reality. That is to say, generally, on the level of common convention, whether it is matter or consciousness, the substance of the entity is compounded by causes and conditions, is the momentary impermanence of arising and ceasing, is the collection of many interdependent relationships that are mutually dependent, is the realm that holds its own lineage, is the sense base where consciousness arises and spreads, etc., these are definitely only the objects of the conventional, conceptual realm, so the distinction of these phenomena mainly relies on the world, relying on the conceptual mind of nominal speculation, to establish the various tenets of the way things exist. Therefore, the establishment of terms according to this method, in the system of valid cognition, is mainly based on the correct reasoning to establish. According to the reasoning of valid conventional cognition, when examining the way things exist with conceptual characteristics, from form to all-knowing wisdom, all phenomena, whether substantial or non-substantial, whether aggregates or realms, etc., must be established as being some of the above or not, or it is impossible for them not to be some. This is mainly done by empowering sound and conceptualization, as well as common appearances, etc. Here, the uncommon self-nature of the definitive meaning Madhyamaka is: In general, among all the phenomena encompassed by the two truths, the ultimate truth is the abiding nature of reality, the true meaning of truth, while all others encompassed by the conventional truth are dependent on the appearance of illusion, and in terms of function, there is a difference between non-deceptive and deceptive, therefore, there is an establishment of correct and incorrect, like the appearance of a dream, it is the appearance of illusion.
【English Translation】 Because from the very beginning it is emptiness, and the nature is the endless play of wisdom, so in no way is it non-empty, but rather great emptiness. For these reasons, although the ground state, the suchness, can barely be called 'non-negative' from the perspective of negating what should be negated and manifesting the ultimate, in reality, clinging to the characteristics as expressed and grasped by the conceptualization of words is in no way permissible, and the original nature of the inner realm (Dharmadhatu) as it is, is solely the domain of the wisdom of the self-awareness of the noble ones. Some ask: 'Are emptiness and permanence, and wisdom, not contradictory?' To that, it must be said: Generally, according to the reasoning of valid cognition, permanence is non-substantial and wisdom is substantial, which are contradictory, but that is what the Lord of Reasoning (referring to one skilled in logic) said on the level of convention. Here, however, the establishment is made in accordance with the way of seeing of the self-aware wisdom of the noble ones, which is extremely true in the ultimate reality. That is to say, generally, on the level of common convention, whether it is matter or consciousness, the substance of the entity is compounded by causes and conditions, is the momentary impermanence of arising and ceasing, is the collection of many interdependent relationships that are mutually dependent, is the realm that holds its own lineage, is the sense base where consciousness arises and spreads, etc., these are definitely only the objects of the conventional, conceptual realm, so the distinction of these phenomena mainly relies on the world, relying on the conceptual mind of nominal speculation, to establish the various tenets of the way things exist. Therefore, the establishment of terms according to this method, in the system of valid cognition, is mainly based on the correct reasoning to establish. According to the reasoning of valid conventional cognition, when examining the way things exist with conceptual characteristics, from form to all-knowing wisdom, all phenomena, whether substantial or non-substantial, whether aggregates or realms, etc., must be established as being some of the above or not, or it is impossible for them not to be some. This is mainly done by empowering sound and conceptualization, as well as common appearances, etc. Here, the uncommon self-nature of the definitive meaning Madhyamaka is: In general, among all the phenomena encompassed by the two truths, the ultimate truth is the abiding nature of reality, the true meaning of truth, while all others encompassed by the conventional truth are dependent on the appearance of illusion, and in terms of function, there is a difference between non-deceptive and deceptive, therefore, there is an establishment of correct and incorrect, like the appearance of a dream, it is the appearance of illusion.
ཙམ་ ལས་ངོ་བོ་བདེན་པ་ཅི་ཡང་མེད་པ་རྒྱལ་བ་མཆོག་གིས་མཁྱེན་པས་གཟིགས་ཚུལ་ལ་ལྟོས་ ནས་འཁོར་འདས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་དེ་ལུགས་ལྟར་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་གང་ཡིན་དང་གློ་ བུར་གྱི་འགྱུར་བ་གང་ཡིན་ཀྱི་ཚུལ་སོ་སོར་འཇོག་པའི་སྐབས་ལ་ནི་གནས་ལུགས་དོན་དམ་ གྱི་ངོ་བོ་གཤིས་ནས་རང་བཞིན་བདེན་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས་བསྡུས་པ་རྣམས་ངོ་བོ་བརྫུན་ པར་གྲུབ་པའི་མཐའ་བཅའ་བའི་སྒོ་ནས་བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་དུའང་ མེད་པར་རང་ལུགས་ཀྱི་ཞལ་བཞེས་མཛད་ཅིང་ཁྱད་པར་དོན་དམ་གནས་ལུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ འཕགས་པ་མཆོག་གི་སོ་སོར་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་ངོར་མི་བསླུ་བདེན་པ་མཐར་ཐུག་ 10-118 ཏུ་ཡང་དག་སྤྲོས་པ་ཀུན་བྲལ་གྱི་དབྱིངས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་དངོས་སྣང་ རྟེན་འབྲེལ་ཕུང་ཁམས་སོགས་ཀྱི་མཚན་མ་གང་གིས་མ་བསླད་པའི་དོན་དམ་གྱི་སྣང་ཚུལ་ དང་མཐུན་པར་རང་བྱུང་འདུས་མ་བྱས་པ་ཉག་གཅིག་ལས་དོན་དམ་གྱི་དབྱིངས་ཉིད་རྟེན་ འབྲེལ་རྫས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་དང་དངོས་མེད་རྟོག་བཏགས་སོགས་ཀྱི་སྤྲོས་ཚོགས་ཉི་ཚེ་བ་ མཐའ་དག་ལས་རྣམ་པར་འདས་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་རྣམས་ཀྱང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་ བའི་རང་བཞིན་བརྫུན་པ་བསླུ་བའི་ཆོས་ངོ་བོ་མི་བདེན་ཀྱང་འགྲོ་བ་རང་ག་བ་དག་ལ་བདེན་ བདེན་ལྟར་སྣང་ནས་གནས་སྐབས་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་རྒྱུ་འབྲས་བླང་དོར་བྱ་བྱེད་སོགས་ལའང་ ཡང་ལོག་གི་ཁྱད་འབྱུང་བ་ནི་དཔེར་ན་རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་ལ་སྐབས་དེར་ལྟོས་བརྟན་མི་བརྟན་ གྱིས་ཡང་ལོག་ཕྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་རང་ལུགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་འཇོག་ཚུལ་ཚད་མའི་རིགས་ ལམ་གྱི་བབས་དང་མཐུན་པར་བྱས་ནས་འཆད་ནའང་དེ་ཀ་ལྟར་དུ་ལེགས་པར་བཤད་དུ་ ཡོད་པས་སྤྱིར་སྒྲ་རྟོག་གིས་བརྗོད་འཛིན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ཕྱིན་བདེན་གཉིས་གང་ལའང་ རྟེན་འབྲེལ་གྱིས་ཁྱབ་པ་དང་དངོས་པོ་དངོས་མེད་ཀྱི་ཟླས་ཕྱེ་བ་སོགས་རིགས་གཞུང་སྤྱིའི་ འགྲོས་ལྟར་སྦྱར་ན་ཆོག་མོད། ཡེ་ཤེས་མཆོག་གིས་གཟིགས་ཚུལ་ལྟར་ན་བདེན་གཉིས་ཀྱིས་ བསྡུས་པ་གང་དག་གི་ཡིན་ལུགས་གོང་དཀྱུས་སུ་བཀོད་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ངེས་པ་དོན་ གྱི་གནས་ལུགས་ཆོས་དབྱིངས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དོན་དམ་མི་གནས་པའི་མྱང་ འདས་དེ་ཆོས་ཅན། རང་བཞིན་གཙང་བདག་བདེ་དང་རྟག་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་ཏེ། གཞི་དབྱིངས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡེ་ནས་བཞུགས་པའི་སྤྲོས་བྲལ་ཆ་མེད་གཅིག་པུའི་ཡེ་ཤེས་གང་ དེ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་ཅིང་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མས་ནམ་ཡང་མ་གོས་པས་གཙང་བ་ དང་། བདག་གཉིས་སུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལྟར་གྱི་མཚན་མའི་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བས་དམ་པའི་ བདག་དང་། སྡུག་ཀུན་གྱི་བག་ལ་ཉལ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་དང་བཅས་པས་གཤིས་ལ་མ་གོས་པས་ 10-119 བདེ་བ་དང་། སྲིད་ཞ
【現代漢語翻譯】 既然諸佛已經了知，除了名言之外，沒有任何真實的自性，那麼，從他們的視角來看，在確立輪迴和涅槃的體系時，無論是事物的本性，還是突發的變異，都應該分別對待。也就是說，從本性上講，勝義的自性是真實不虛的，而由世俗所涵蓋的一切，其自性都是虛假的。通過這種方式，可以確定二諦既非一體，也非異體。這是自宗的觀點。特別是，勝義本性的自性，對於聖者而言，是各自的自證智慧，是究竟不欺的真理。它完全超越了一切戲論，是萬法的本源。它與勝義的顯現相符，沒有受到任何現象、緣起、蘊界等概念的污染，是唯一自然、無為的。勝義的本性超越了一切短暫的緣起法、物質現象和虛構概念。而世俗的一切，都是依賴於因緣而生的虛假之物，具有欺騙性，其自性是不真實的。然而，對於眾生來說，它們看起來是真實的，因此，在特定情況下，可以根據它們來進行因果取捨等活動。這就像在夢境中，根據夢境的穩定與否來區分好壞一樣。因此，即使我們按照量論的邏輯來解釋自宗的術語，也同樣可以完美地闡述。總的來說，一旦受到名言概念的影響，無論是二諦中的哪一個，都必然與緣起相關。物質和非物質的區分，也可以按照一般宗派的規則來進行。然而，按照至尊智慧的觀點，二諦所涵蓋的一切事物的實相，正如上面所描述的那樣。這種確定的意義，即法界如來藏，是勝義的無住涅槃。 這種自性清凈、具有真我、安樂和常恒的彼岸，是法身（藏文：ཆོས་སྐུ་，梵文天城體：धर्मकाय，梵文羅馬擬音：dharmakāya，漢語字面意思：法性之身）的本源，是本來就存在的離戲、無分、唯一的智慧。這種智慧的自性是完全清凈的，永遠不會被突發的污垢所染污，因此是清凈的。它平息了虛妄的二取執著，因此是真我。它從根本上消除了所有痛苦的習氣，因此是安樂的。它超越了有寂二邊，因此是常恒的。
【English Translation】 Since the Victorious Ones know that there is no true essence other than mere designation, from their perspective, when establishing the systems of samsara and nirvana, the nature of things and the sudden changes should be treated separately. That is, in terms of essence, the ultimate nature is truly real, while all that is encompassed by the conventional is established as false in essence. In this way, it is determined that the two truths are neither one nor different. This is our own system's view. In particular, the essence of the ultimate nature, for the noble ones, is their own self-aware wisdom, the ultimate infallible truth. It is completely beyond all elaboration, the source of all phenomena. It is in accordance with the appearance of the ultimate, uncorrupted by any signs of phenomena, dependent origination, aggregates, elements, etc., and is the only natural, unconditioned one. The essence of the ultimate transcends all fleeting dependent origination, material phenomena, and fabricated concepts. And all that is conventional is false in nature, arising dependently, deceptive in nature, and untrue in essence. However, to beings, they appear to be true, and therefore, in specific situations, cause and effect, acceptance and rejection, etc., occur differently depending on them, just as in a dream, good and bad are distinguished by whether the dream is stable or not. Therefore, even if we explain our own system's terminology in accordance with the logic of valid cognition, it can still be perfectly explained. In general, once influenced by conceptual designation, both of the two truths are necessarily pervaded by dependent origination. The division of material and non-material can also be applied according to the general rules of philosophical systems. However, according to the view of supreme wisdom, the reality of all that is encompassed by the two truths is as described above. Such a definite meaning, the essence of the Dharmadhatu Tathagatagarbha, is the ultimate non-abiding nirvana. This other shore of self-nature purity, possessing true self, bliss, and permanence, is the source of the Dharmakaya (藏文：ཆོས་སྐུ་，梵文天城體：धर्मकाय，梵文羅馬擬音：dharmakāya，漢語字面意思：法性之身), the non-elaborate, indivisible, and unique wisdom that is originally present. The nature of this wisdom is completely pure and never stained by sudden defilements, therefore it is pure. It pacifies the elaboration of signs, such as the false imputation of two selves, therefore it is true self. It eliminates all the subtle habitual tendencies of suffering, therefore it is bliss. It transcends the two extremes of existence and non-existence, therefore it is permanent.
ི་མཉམ་ཉིད་ཀྱི་གཞི་དབྱིངས་ཉག་གཅིག་ཏུ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་མཐའ་ མེད་ཀྱི་བར་ནམ་ཡང་ཆད་པ་མི་མངའ་བས་རང་བཞིན་རྟག་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ཆོས་སྐུ་མཐར་ཐུག་ཏུ་ལེགས་ པར་གྲུབ་བོ། ། གསུམ་པ་རྒྱལ་ཚབ་མཆོག་གིས་དགོངས་འགྲེལ་གྱིས་ཇི་བཞིན་བཀྲལ་ལྟར་གྱི་རིགས་ པས་སྒྲུབ་ཚུལ་ནི། འདིར་ཁ་ཅིག་གིས། སེམས་ཅན་རང་ག་བ་དག་གི་རྒྱུད་ལ་སེམས་བདེན་ སྟོང་མེད་དགག་སྟོང་རྐྱང་ཙམ་ལ་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་མདོ་རྣམས་སུ་ཡེ་ཤེས་སུ་བཏགས་ནས་ གསུངས་པ་ཡིན་པས་དེ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་དྲང་དོན་དགོངས་པ་ཅན་ཡིན་ཕྱིར་ངེས་ དོན་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་བཟུང་དུ་མི་རུང་ངོ་ཞེ་ན། དེའི་ཚུལ་ནི་རྒྱལ་བ་ཉིད་ཀྱི་བཀའ་ཐ་མའི་ གསུང་རབ་ལས་སེམས་ཅན་ལ་ཡེ་ཤེས་ཡོད་པར་བཀའ་བསྩལ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་ དགོངས་དོན་རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་མཆོག་གིས་བསྡུས་འགྲེལ་གྱི་ཚུལ་གྱིས་ལེགས་པར་བཀྲལ་ བ་ན་རྩ་བ་གསུང་རབ་བཀའ་ཡི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་བསྡུས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ངེས་དོན་སྙིང་པོའི་ ཚུལ་ལེགས་ཕྱེ་མཛད་པ་ལགས་ཀྱི་སྒྲས་ཟིན་ལས་དགོངས་པ་གཞན་དུ་བླངས་ནས་དོན་ ལོག་པ་ཞིག་བཤད་བྱར་མཛད་པ་གཏན་ནས་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་བ་ཉིད་ཀྱི་དགོངས་པ་རྒྱལ་ ཚབ་ཀྱིས་ལེགས་པར་ཕྱེ་བ་ཡང་སེམས་ཅན་མཐའ་དག་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མཉམ་ པོར་ཞུགས་ནས་རང་བཞིན་དྲི་མ་མེད་པ་སངས་རྒྱས་དངོས་དང་མི་གཉིས་པའི་བདག་ཉིད་ གདོད་མ་ཆོས་ཉིད་དུ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་ཚུལ་རྩ་བའི་བཀའ་ཡིས་ཇི་གསུངས་བཞིན་གྱི་བསྡུས་ དོན་གྱི་དགོངས་འགྲེལ་མཛད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ སེམས་ཅན་ཚོགས་ཞུགས་ཕྱིར། །རང་བཞིན་དྲི་མེད་དེ་ནི་གཉིས་མེད་དེ། །ཞེས་མཐར་ཐུག་ གི་འབྲས་བུ་རྫོགས་པའི་སང༷ས་རྒྱ༷ས་སྟོབས་བཅུ་མངའ་བ་མཆོག་གི་དོན་དམ་པའི་ཡེ༷་ཤེ༷ས་ 10-120 ཡོངས་རྫོགས་གཞི་དུས་ཀྱི་སེ༷མས་ཅ༷ན་མཐའ་དག་ལ་ཉེ་རིང་གི་ཁྱད་མེད་པར་ཆོས་ཅན་ལ་ ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སེམས་གློ་བུར་དྲི་མའི་ཚོ༷གས་ཀྱི་སྦུབས་ན་ཡང་དག་པར་ཞུ༷གས་ཤིང་ ཁྱབ་པའི་རྒྱུ་མཚན་དེའི་ཕྱི༵ར་ན་སེམས་ཅན་དག་གི་སེམས་ར༷ང་བཞི༷ན་གྱིས་འོད་གསལ་ཞིང་ དྲི༷་མ་མེ༷ད་པའི་ནང་རིག་འགྱུར་མེད་དེ༷་ནི༷་འབྲས་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་དང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ གཉི༷ས་སུ་མེ༷ད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པར་འདོད་དེ༵། སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་གྱི་གཞིའི་ ཆོས་ཉིད་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དགོངས་དོན་བསྡུས་འགྲེལ་མཛད་ པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཅིག་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་བདེན་སྟོང་མེད་དགག་ཙམ་ལ་མྱང་འདས་ཀྱི་ མདོ་སོགས་ལས་དགོས་དབང་གིས་ཆོས་སྐུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སོགས་ཀྱི་མཚན་སྨོས་པ་ ཙམ་ལས་དོན་ཇི་བ
【現代漢語翻譯】 由於其在無始至無終的平等法界本性中永不間斷，因此是自性恒常的彼岸。因此，基果無別的真如便圓滿成就為究竟法身。 第三，如勝幢（རྒྱལ་ཚབ་，Regent）所釋的理證方法是：有些人認為，對於那些自以為是的眾生來說，在最後法輪的經典中，僅僅將心識的無自性視為『空』，並賦予其『智慧』之名。因此，這並非字面意義，而是具有需要詮釋的密意，所以不能執取字面意義的究竟意義。對此，如同佛陀在最後教言的經典中宣說眾生具有智慧一樣，勝幢彌旁（མི་ཕམ་，Mipham）以總攝解釋的方式對此進行了善妙的闡釋。根本經典之語以總攝的方式善巧地剖析了究竟意義的精髓，而不是從字面意義上進行其他的解釋，從而闡述了錯誤的意義。勝幢對佛陀密意的善妙剖析，也正是因為一切眾生平等地具有佛陀的智慧，其自性無垢，與真實的佛陀無二無別，這種本性從原始以來就自然存在。這正是根本經典所說的總攝之義。如《寶性論》（རྒྱུད་བླ་མ་，Uttaratantra）所說：『佛陀智慧入眾生，自性無垢彼無二。』因此，圓滿正等覺（སང༷ས་རྒྱ༷ས་，Buddha，梵文：Buddha，梵文羅馬擬音：Buddha，覺悟者）具有十力，是殊勝的勝義諦智慧，在基礎時期的所有眾生心中，沒有親疏之別，而是以法性的方式，即使在心識被突如其來的垢染所覆蓋時，也真實地存在並遍佈。因此，眾生的心識自性光明，這種無垢的內在覺性不變異，與果位的智慧法身在一切方面都是無二無別的自性。這是因為佛陀和眾生的基礎法性是相同的。』正是以這種方式進行了密意的總攝解釋。還有些人認為，眾生的心識僅僅是無自性的斷滅，涅槃（མྱང་འདས་，Nirvana）的經典等只是因為需要而提到了法身如來（དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་，Tathagata）等的名稱，但實際上並非如此。
【English Translation】 Because it never ceases from the beginningless to the endless in the single ground-essence of equality, it is the transcendence of the nature of permanence. Therefore, the Suchness that is the inseparability of ground and result is well established as the ultimate Dharmakaya. Third, the way to prove it with reasoning as explained by the Regent (རྒྱལ་ཚབ་, Regent) is: Here, some say that for those self-centered sentient beings, in the sutras of the last turning of the wheel, merely the emptiness of mind, the mere negation of existence, is named as 'wisdom' and spoken of. Therefore, it is not literal, but has an interpretative intent, so it cannot be taken as literally definitive. The way of this is that, just as the Buddha himself has taught in the last teachings that sentient beings have wisdom, the meaning of this is well explained by the Regent Mipham (མི་ཕམ་, Mipham) in the form of a summary explanation. The root scripture, the word of the Buddha, in the form of a summary, skillfully analyzes the essence of the definitive meaning, and does not explain a different meaning by taking it from the literal meaning. The Regent's skillful explanation of the Buddha's intent is also because all sentient beings equally possess the wisdom of the Buddha, and their nature is immaculate, and they are no different from the actual Buddha. This nature is naturally present as the original Dharma. This is the summary meaning of what the root scripture says. As it says in the Uttaratantra (རྒྱུད་བླ་མ་, Uttaratantra): 'The Buddha's wisdom enters the assembly of sentient beings, its nature is immaculate, and it is non-dual.' Therefore, the perfect enlightenment (སང༷ས་རྒྱ༷ས་, Buddha, Sanskrit: Buddha, Romanized Sanskrit: Buddha, Awakened One) with the ten powers is the supreme ultimate wisdom, which is present in all sentient beings at the time of the ground, without any distinction of near or far, but as the nature of the Dharma in the object of knowledge, even when the mind is covered by the sudden defilements, it is truly present and pervasive. Therefore, the minds of sentient beings are naturally luminous, and this immaculate inner awareness is immutable, and is the essence of being non-dual in all aspects with the wisdom Dharmakaya of the result. This is because the basic Dharma nature of the Buddha and sentient beings is the same.' It is in this way that the summary explanation of the intent is made. Also, some say that the minds of sentient beings are merely the negation of true emptiness, and that the sutras of Nirvana (མྱང་འདས་, Nirvana) and others only mention the names of the Dharmakaya Tathagata (དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་, Tathagata) and others because of necessity, but in reality it is not so.
ཞིན་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེ་ལྟར་དོན་ཇི་བཞིན་མ་ཡིན་ན་རྒྱལ་ཚབ་ ཀྱིས་དགོངས་དོན་དེ་ལས་ལོགས་སུ་བཀྲལ་དགོས་ཀྱང་མ་བཀྲལ་བར་རྒྱལ་བས་གསུངས་ པ་ཇི་སྐད་ལྟར་དུ་བཀྲལ་བས་ཀྱང་ཡིན་ལུགས་གང་ཡིན་ལེགས་པར་ཤེས་ནུས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་ཚབ་དམ་པས་མྱང་འདས་མདོ་སོགས་ཀྱི་དགོངས་དོན་འགྲེལ་སྐབས་སེམས་ཅན་གྱི་ སྙིང་པོ་ཉིད་དོན་དམ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་འཕགས་པའི་ བདེན་པ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དངོས་ཡིན་པར་རྒྱལ་བས་ཇི་སྐད་བཀའ་བསྩལ་པ་ལྟར་ གྱི་དགོངས་འགྲེལ་ལེགས་བསྡུས་མཛད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། གང་ཕྱིར་དེ་ནི་ཆོས་ སྐུ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས། །དེ་ནི་འཕགས་པའི་བདེན་པ་དོན་དམ་མྱ་ངན་འདས། །དེ་ཕྱིར་ ཉི་དང་ཟེར་བཞིན་ཡོན་ཏན་དབྱེར་མེད་པས། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ལས་མ་གཏོགས་མྱ་ངན་ འདས་པ་མེད། །ཅེས་གཞི་དབྱིངས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཉིད་དོན་དམ་པའི་ཡོན་ ཏན་ཀུན་གྱི་གཏེར་དུ་གདོད་ནས་རང་བྱུང་དུ་ཡོད་པ་ག༷ང་གི་ཕྱི༷ར་གཞི་དབྱིངས་དེ༷་ནི༷་སྟོབས་ སོགས་དོན་དམ་པའི་ཡོན་ཏན་དང་དབྱེར་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོ༷ས་སྐུ༷་ཡིན་ 10-121 པ་དང་དབྱིངས་དེ༷་ནི༷་ཆོས་ཉིད་རང་གསལ་གྱིས་མངོན་དུ་གྱུར་པས་དེ༷་བཞི༷ན་གཤེ༵གས་པ་ ཡིན་པ་དང་། དབྱིངས་དེ༷་ནི༷་ནམ་ཡང་བསླུ་མེད་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བར་འཕགས་པའི་ཡེ་ ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པས་འཕ༷གས་པ༷འི་བདེ༷ན་པ༷་ཡིན་པ་དང་། དབྱིངས་དོ༷ན་ད༷མ་དེ་ ཉིད་ཡེ་གདོད་མ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་ཅིང་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མས་མ་བསླད་པར་ཉེ་ བར་ཞི་བས་མྱ༷་ང༷ན་ལས་འད༵ས་པ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་དེ༷འི་ཕྱི༷ར་ན་དཔེར་ཉི༷་མ་ད༷ང་འོད་ ཟེ༷ར་བཞི༷ན་དོན་དམ་པའི་སྟོབས་བཅུ་སོགས་ཡོ༷ན་ཏ༷ན་མཐའ་ཡས་པ་དང་གདོད་ནས་ དབྱེ༷ར་མེ༷ད་རང་བྱུང་དུ་གྲུབ་པ༵ས་ན་དེ་འདྲའི་རྫོགས་པའི་ས༷ངས་རྒྱ༷ས་དེ་ཉི༷ད་ལི༷ས་མ༷་ གཏོ༷གས་པའི་མྱ༷་ང༷ན་ལས་འད༷ས་པ༷་མཚན་ཉིད་པ་གཞན་གང་ཡང་མེ༵ད་པར་མདོའི་སྒྲས་ ཟིན་ལྟར་ལེགས་པར་འགྲེལ་བའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཅིག་འདི་སྙམ་སྟེ། སྙིང་པོའི་མདོ་སོགས་ ལས་དཔེ་དགུས་གཤེགས་སྙིང་བསྟན་པ་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སེམས་བདེན་སྟོང་མེད་ དགག་ཙམ་དང་རྒྱས་འགྱུར་ཀྱི་ནུས་པ་ཙམ་ཁོ་ན་ལ་དགོངས་ནས་དགོས་དབང་གིས་དེ་ལྟར་ གསུངས་ཀྱི་དོན་གྱི་གནས་ཚོད་ལ་སེམས་ཅན་དག་གི་རྒྱུད་ལ་དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སངས་ རྒྱས་དངོས་ཡོད་པ་སེམས་ལ་ཤོང་དཀའ་བས་དེ་ལུགས་ལྟར་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པར་བསམ་ ནས་མདོ་དེ་དག་གི་སྒྲས་ཟིན་ཇི་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་དྲང་དོན་དགོངས་པ་ཅན་ནོ་ཞེ་ན། འདིའི་ ཚུལ་ཡང་རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་པས་སྙིང་པོའི་མདོ་སོགས་ཀྱི་དགོངས་པ་འགྲེལ་ལུགས་ཀྱང་ དཔེ་དགུའི་བསྟན་བྱ་ངོས་འཛིན་ས
【現代漢語翻譯】 如果有人認為並非如此，如果那樣不符合事實，那麼嘉察（rgyal tshab，Regent）應該將宗喀巴大師的意圖與他所說的分開解釋，但他並沒有這樣做，而是按照宗喀巴大師所說的那樣解釋，這樣也能很好地理解其中的道理。 因為至尊嘉察在解釋《涅槃經》等經的意圖時，將眾生之心性本身視為究竟的佛法身、如來、聖諦和涅槃的真實存在，並完美地總結了宗喀巴大師所說的意圖。正如《寶性論》所說：『何以此乃法身，此乃如來，此乃聖諦，究竟涅槃。因此如日與光芒般，功德無別，除了佛陀之外，沒有涅槃。』 因為基界（gzhi dbyings，Base realm）如來藏（de bzhin gshegs pa'i snying po，Tathāgatagarbha，如來藏）本身，從一開始就自生存在，是究竟功德之寶藏。因此，基界與力量等究竟功德無別，是所有佛陀的法身；基界因法性自顯而顯現，是如來；基界永不欺騙，不會改變為其他，是聖者智慧的行境，是聖諦；基界究竟本身，從一開始就自性清凈，未被突發性的污垢所染，是寂滅的涅槃。因為這個原因，就像太陽和光芒一樣，究竟的十力等無量功德，從一開始就無別地自生存在。因此，除了這樣的圓滿佛陀之外，沒有其他具有涅槃特徵的事物，正如經文所說的那樣完美地解釋。 還有一些人這樣認為：在《如來藏經》等經中，用九個比喻來闡述如來藏，只是爲了說明眾生的心並非真實空性，僅僅是爲了說明能夠成長的能力，因為需要才那樣說。但實際上，眾生相續中存在究竟法性的真實佛陀，這難以置信，因此認為這些經文並非如字面意思那樣，而是具有隱義。如果有人這樣認為，那麼嘉察彌龐（rgyal tshab mi pham，Mipham Rinpoche）解釋《如來藏經》等經的意圖的方式，也是通過九個比喻來確定所要闡述的對象。
【English Translation】 If one thinks it is not so, if it is not in accordance with the facts, then Gyaltsap (rgyal tshab, Regent) should have explained the intention of Tsongkhapa separately from what he said, but he did not do so. Instead, he explained it as Tsongkhapa said, so one can also understand the reason well. Because the venerable Gyaltsap, when explaining the intention of the Nirvana Sutra and other sutras, regarded the essence of sentient beings themselves as the ultimate Dharmakaya of the Buddha, the Tathagata, the Noble Truth, and the actual existence of Nirvana, and perfectly summarized the intention as stated by Tsongkhapa. As stated in the Uttaratantra: 'Because this is the Dharmakaya, this is the Tathagata, this is the Noble Truth, the ultimate Nirvana. Therefore, like the sun and its rays, the qualities are inseparable, and there is no Nirvana apart from the Buddha himself.' Because the Base realm (gzhi dbyings, Base realm), the Tathagatagarbha (de bzhin gshegs pa'i snying po, Tathāgatagarbha, Womb of the Thus-Gone), itself exists from the beginning, is the treasure of ultimate qualities. Therefore, the Base realm is inseparable from the ultimate qualities such as power, and is the Dharmakaya of all Buddhas; the Base realm is manifested by the self-illumination of Dharmata, and is the Tathagata; the Base realm is never deceptive, does not change to other, is the object of the wisdom of the Noble Ones, and is the Noble Truth; the Base realm itself is ultimately pure from the beginning, is not defiled by sudden defilements, and is the pacified Nirvana. For this reason, just like the sun and its rays, the ultimate ten powers and other immeasurable qualities are inherently inseparable and self-existent. Therefore, apart from such a perfect Buddha, there is no other characteristic Nirvana, as explained perfectly as stated in the sutra. There are also some who think that in the Essence Sutra and other sutras, the nine similes are used to explain the Tathagatagarbha, only to explain that the minds of sentient beings are not truly empty, and only to explain the ability to grow, because it is necessary to say so. But in reality, it is difficult to believe that there is an actual Buddha of ultimate Dharmata in the continuum of sentient beings, so they think that these sutras are not as literal as they seem, but have a hidden meaning. If someone thinks like this, then the way Mipham Rinpoche (rgyal tshab mi pham, Mipham Rinpoche) explains the intention of the Essence Sutra and other sutras is also to identify the object to be explained through the nine similes.
ྐབས་དང་པོ་དཔེ་གསུམ་གྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་དང་ བར་བ་དཔེ་གཅིག་གིས་གནས་ལུགས་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཐ་མ་དཔེ་ལྔས་སྐུ་གསུམ་མངོན་དུ་ འགྱུར་རུང་གི་དོན་དམ་ཆོས་དབྱིངས་དང་རྣམ་དཀར་རྒྱས་འགྱུར་གྱི་རིགས་ལེགས་པར་ བསྟན་པའི་ཚུལ་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་བཞིན་འགྲེལ་བར་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་ཚབ་མཆོག་ གིས་མཛད་པའི་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་དགོངས་འགྲེལ་རྒྱུད་བླ་མ་ལས། འདི་ཡི་རང་བཞིན་ཆོས་ 10-122 སྐུ་དང་། །དེ་བཞིན་ཉིད་དང་རིགས་ཀྱང་སྟེ། །དེ་ནི་དཔེ་གསུམ་གཅིག་དང་ནི། །ལྔ་རྣམས་ ཀྱིས་ནི་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་མདོ་ལས་གསུངས་པའི་གཤེགས་སྙིང་གི་དཔེ་དགུ་པོ་དེས་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་འདི༷་ཡི༷་ཡིན་ལུགས་དང་མི་གཉིས་པའི་བདག་ཉིད་ར༷ང་བཞི༷ན་ ཆོ༷ས་ཀྱི་སྐུ༷་ད༵ང་གནས་ལུགས་དེ༷་བཞི༷ན་ཉི༷ད་ད༷ང་སྐུ་གསུམ་མངོན་དུ་འགྱུར་རུང་གི་རི༷གས་ ཀྱི་ངོ་བོ་དང་བཅས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་ཚུལ་ཀྱ༷ང་བསྟན་པས་མདོར་ན་བརྗོད་བྱ་གསུམ་ སྟེ༵། བསྟན་པར་བྱ་བའི་དོན་ནི་དེ་དག་ཡིན་ལ། སྟོན་བྱེད་ཀྱི་དཔེ་གང་དང་གང་ཞེ་ན། སྐབས་ འདིའི་གོ་རིམ་དེ༷་ནི༷་དང་པོ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གཟུགས་དང་སྦྲང་རྩི་དང་འབྲས་བུའི་སྙིང་པོའི་ དཔེ་གསུམ་གྱིས་གཞི་དབྱིངས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་སྐུ་ཉིད་དུ་བསྟན་ལ། བར་བ་ གསེར་གྱི་དཔེ་གཅིག་གིས་ནི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་བསྟན་ཅིང་། ཐ་ མའི་དཔེ་ལྔ་ལས་དང་པོ་གཏེར་གྱི་དཔེས་ནི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་ པར་དག་པའི་རིགས་དང་། གཉིས་པ་ཤིང་ལྗོན་པའི་དཔེ་དེས་གསར་ཏུ་ཡང་དག་པར་བླངས་ པ་ལས་བྱུང་བའི་དགེ་བ་ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པས་མཆོག་ཏུ་རྒྱས་འགྱུར་གྱི་རིགས་དང་དེ་ འདྲའི་རང་བཞིན་གནས་རིགས་དང་རྒྱས་འགྱུར་གྱི་རིགས་དེ་གཉིས་ལས་ནི་རིམ་པར་དྲི་མ་ སྦྱངས་ཚེ་དོན་དམ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་དང་གཞན་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་དང་སྤྲུལ་སྐུ་རྣམས་ཇི་ བཞིན་མངོན་དུ་གྱུར་འོང་བ་ཡིན་པས་ཚུལ་དེ་ལུགས་ལྟར་གྱི་དཔེ་ལྷག་མ་རིན་པོ་ཆེའི་སྐུ་ གཟུགས་ཀྱིས་དོན་དམ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དང་། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་ སྐུ་དང་། གསེར་གཟུགས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དཔེ་ཅན་བརྗོད་བྱའི་དོན་དུ་བྱས་ཏེ་ལེགས་པར་ བསྟན་པ་ཡིན་པས་དེ་ལུགས་བཞིན་མདོ་ལས་གསུངས་པའི་དཔེ༷་དང་པོ་གསུ༷མ་དང་བར་པ་ གཅི༷ག་ད༷ང་ནི༵་ཐ་མ་ལྔ༷་རྣ༷མས་ཀྱི༷ས་ནི༷་སྟོན་ཚུལ་ཤེ༷ས་པ༷ར་བྱ༵འོ། །ཞེས་མདོའི་ཚིག་སྒྲ་ཇི་ བཞིན་པར་བྱས་ནས་གཞི་དུས་སུ་སྐུ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་གཞི་དབྱིངས་ཀྱི་ཚུལ་ལེགས་ 10-123 པར་གསུངས་པས་ཀྱང་དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཁམས་ཅང་མེད་སྟོང་རྐྱང་ཙམ་དུ་མ་ཟད་པར་ སྟོང་གཞི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ཡིན་ལུགས་སུ་ཡོད་
【現代漢語翻譯】 首先，通過三個比喻來闡釋佛的法身（Dharmakaya），中間用一個比喻來闡釋真如（Tathata），最後用五個比喻來闡釋能夠顯現三身（Trikaya）的勝義法界（Dharmadhatu）和增長善法的種性（Gotra），以如理闡釋諸佛的密意。正如彌勒菩薩所造的《寶性論》中所說：『此自性法身，以及真如與種性，當以三一與五，如是了知。』 這段經文闡述了經中所說的九個如來藏（Tathagatagarbha）的比喻，說明了如來藏的體性，即無二的自性法身、真如，以及能夠顯現三身的種性之體性，也闡釋了自性之法。總而言之，所要表達的有三點，而所要闡釋的意義也正是這些。那麼，作為能詮的比喻又有哪些呢？ 此處的順序是，首先以佛像、蜂蜜和果核的比喻，來闡釋作為基礎的法界，即如來藏的法身。中間以黃金的比喻，來闡釋究竟的真如。最後的五個比喻中，首先以寶藏的比喻，來闡釋自性清凈的法界種性；其次以樹木的比喻，來闡釋從新獲得的圓滿功德中產生的、與解脫分相應的、能夠極度增長的種性。這兩種自性種性和增長種性，在次第去除染污時，能夠如實顯現勝義自性身、報身（Sambhogakaya）和化身（Nirmanakaya）。因此，剩餘的比喻，如寶像代表勝義自性身，轉輪王代表報身，金像代表化身，這些都是以具有代表性的事物作為能詮，從而進行闡釋。 因此，正如經中所說，通過最初的三個比喻、中間的一個比喻和最後的五個比喻，來了解闡釋的方式。這段經文如實地解釋了經文的字面意義，並圓滿地闡釋了基礎時三身的體性，以及基礎法界的體性，從而說明了勝義法性界並非僅僅是空無一物的空性，而是在空性的基礎上，具備一切可能性的存在方式。
【English Translation】 Firstly, the Dharmakaya (法身, Dharma body) of the Buddha is explained through three metaphors, the Tathata (真如, Suchness) is explained through one metaphor in the middle, and the Dharmadhatu (法界, Dharma realm) of ultimate meaning that can manifest the Trikaya (三身, Three bodies) and the Gotra (種性, lineage/potential) that increases white virtues are well explained through five metaphors at the end, interpreting the intention of the Victorious Ones as it is. As it is said in the Uttaratantra (寶性論, Sublime continuum) composed by Maitreya: 'This self-nature Dharmakaya, as well as Suchness and lineage, should be known through three, one, and five respectively.' This scripture explains the nine metaphors of the Tathagatagarbha (如來藏, Buddha-nature) mentioned in the sutra, clarifying the nature of the Tathagatagarbha, which is the non-dual self-nature Dharmakaya, Suchness, and the essence of the lineage capable of manifesting the Trikaya, and also elucidates the Dharma of self-nature. In summary, there are three points to be expressed, and the meaning to be explained is precisely these. So, what are the metaphors that serve as the means of expression? The order here is that, firstly, the Dharmakaya of the Tathagatagarbha, which is the basis, is explained through the three metaphors of the Buddha image, honey, and the kernel of a fruit. In the middle, the ultimate Suchness is explained through the metaphor of gold. Among the final five metaphors, firstly, the pure lineage of the Dharmadhatu abiding in self-nature is explained through the metaphor of a treasure; secondly, the lineage that arises from newly acquired perfect merits, corresponds to the aspect of liberation, and can increase greatly is explained through the metaphor of a tree. When these two, the self-nature lineage and the increasing lineage, are gradually purified of defilements, the ultimate Svabhavikakaya (自性身, Essence body), Sambhogakaya (報身, Enjoyment body), and Nirmanakaya (化身, Emanation body) will be manifested as they are. Therefore, the remaining metaphors, such as the precious image representing the ultimate Svabhavikakaya, the Chakravartin (轉輪王, Wheel-turning king) representing the Sambhogakaya, and the golden image representing the Nirmanakaya, are used as representative objects for explanation. Therefore, as the sutra says, the way of explanation is understood through the initial three metaphors, the middle one metaphor, and the final five metaphors. This passage explains the literal meaning of the sutra as it is, and fully elucidates the nature of the Trikaya at the time of the basis, as well as the nature of the basic Dharmadhatu, thereby illustrating that the ultimate Dharmadhatu is not merely an empty void, but rather an existence that possesses all possibilities on the basis of emptiness.
པ་ལ་ཆེས་ངེས་པ་གསལ་བོར་འདྲོངས་ ཤིན་ཏུ་ནུས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་གཞི་ལ་འབྲས་བུ་དང་གཉིས་སུ་མེད་པར་གདོད་ནས་ བཞུགས་པའི་དོན་དམ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་གཅིག་པུ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བརྟན་གཡོ་སྲིད་ཞི་ཀུན་ལ་ཆ་ མེད་ཀུན་འགྲོའི་ཚུལ་དུ་ཁྱབ་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཞི་དབྱིངས་ཆེན་པོ་ཉག་གཅིག་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་ཤེས་བྱ་ཀུན་ལ་ཉེ་རིང་མེད་པར་ཁྱབ་པའི་ཆོས་ཉིད་གཅིག་པུར་ངེས་པའི་ ཕྱིར་དང་། སྤྱིར་ནའང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཤིས་གནས་ལུགས་ཀྱི་ཚུལ་དོན་དམ་དབྱིངས་ གཉིས་སུ་གྱུར་པ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་ཀྱི་སྣང་ཆ་ཁོ་ན་ལས་ གཞན་པའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་འདྲའི་ཆོས་ཅན་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ དུ་ཆོས་ཉིད་འོད་གསལ་བ་ཆ་མེད་གཅིག་གིས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟག་དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། སྲིད་ ཚད་ཀྱི་ཤེས་པར་བྱ་བ་ལ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་གནས་ལུགས་རང་གི་གཤིས་ལས་མ་ འདས་ཤིང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་པ་མཐའ་དག་གི་རང་བཞིན་གྱི་གནས་ལུགས་སམ་ཆོས་ཉིད་ ཀྱང་དོན་དམ་ཆོས་དབྱིངས་དེ་ཉིད་ལས་གཉིས་སུ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་གྲུབ་སྟེ། ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་པའི་གཤིས་ལུགས་རང་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡེ་ནས་གཅིག་ཏུ་བདེན་པ་དང་ཀུན་ རྫོབ་པ་རྣམས་ཀྱང་རང་རང་གི་ངོ་བོ་མེད་པར་དོན་དམ་པའི་གཤིས་དེ་ཉིད་ལས་ཤར་ཙམ་དུ་ ཟད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་གྲུབ་སྟེ། གང་དུ་སྣང་བ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་ནི་ནང་ཤེས་པའི་སྣང་ ཆར་ཤར་ཙམ་ལས་ཕྱི་དོན་དུ་གྲུབ་པ་ནི་དངོས་གཅིག་ཡིད་ཐ་དད་པའི་རིགས་པ་སོགས་ རིགས་པ་ཡང་དག་གིས་ལེགས་པར་ཁེགས་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་གྲུབ་སྟེ། དེ་འདྲའི་རྣམ་ཤེས་ ཀྱི་སྣང་བ་གང་དག་གི་འཆར་གཞི་དངོས་ནི་རྩ་བའི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་དེའི་ ཡང་ཕུགས་ཀྱི་འཆར་གཞི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་ 10-124 ཡེ་ཤེས་རང་བྱུང་འདུས་མ་བྱས་པའི་དབྱིངས་ཉག་གཅིག་ཏུ་རྣམ་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འཁོར་འདས་ཀྱི་དྭངས་མ་སྲོག་གི་བཅུད་ཆེན་པོ་ཡེ་གཞི་མཆོག་གི་དབྱིངས་ཆོས་སྐུ་དེ་འདྲ་ དེ་རྟོགས་པའི་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། དེ་ཡང་རྟོགས་ཚུལ་འདྲ་མིན་འདི་ལྟར་ཡོད་དེ། འཁོར་བའི་ སེམས་ཅན་རང་ག་བ་དག་གིས་ནི་མཐོང་ཞིང་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་ཡང་ལམ་ལ་སློབ་པ་ཉན་ ཐོས་སོགས་ཀྱིས་དད་པས་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ཙམ་དང་། ཐེག་ཆེན་ས་བདུན་པ་པ་མན་ཆད་ ཀྱིས་ནི་མངོན་སུམ་ཇི་བཞིན་མི་རྟོགས་ཀྱང་དཔེར་ན་བང་མཛོད་ཀྱི་ནང་གི་ནོར་བུ་བཞིན་ ཕྱོགས་མགོ་ཐིངས་པ་ཙམ་དུ་མཐོང་ལ། དག་ས་ལ་གནས་པ་དག་གིས་ཟུར་ཙམ་འོལ་སྤྱི་ ཙམ་མཐོང་བ་ཡིན་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ནི་ཆོས་ཀྱི་གནས་ལུགས་མཐའ་དག་མ་ཚང་ བ་མེད་པར་ཇི་བཞིན་གཟིགས་པ་ཡིན་པས་རྟོགས་ཚུལ་མཐོ་དམ
【現代漢語翻譯】 請清晰地解釋最確定的觀點， 因為它是非常強大的。像那樣，從一開始就與果無二地安住的唯一真如法身，作為具有者，您是遍佈於一切穩固、變動、輪迴、寂靜，無所不在、周遍一切的法性大界， 因為法界是確定為周遍一切所知，無有遠近的唯一法性。總的來說，一切法的自性、安住之理，真如界沒有變成二元的自性唯一， 因為除了心的顯現之外，沒有成立外境，並且像那樣，作為具有者，法性光明無二地遍佈於心的自性中。常，第一點成立，因為在輪迴限度的所知中，勝義諦沒有超出安住之理的自性，並且所有世俗相的自性安住之理或法性，也未被視為與真如法界相異。 第二點成立，因為法性勝義的自性本來就是一，並且世俗法也只是從勝義的自性中顯現而已，沒有各自的自性。 第三點成立，因為所有這些顯現都只是內在覺知的顯現，而外境的成立已經被『一物異心』的道理等正確理證完全駁斥。 第四點成立，因為那些識的顯現的真實基礎是根本阿賴耶識，而其更深層的基礎是自性光明的、 無為自生的智慧，確定為唯一的法界。如何證悟輪迴涅槃的精華、生命的大精髓、原始本初的法界法身呢？ 對此，有各種不同的證悟方式：輪迴的自生有情無法見到和證悟，而學習道的聲聞等只能通過信仰來證悟。大乘七地以下的菩薩雖然不能如實證悟，但就像寶庫中的珍寶一樣，只能看到一點點端倪。安住于清凈地的菩薩只能看到一點點邊角或大概輪廓。如來則能如實、完整地看到一切法的實相，因此證悟的方式有高低之分。
【English Translation】 Please clearly explain the most certain view, Because it is very powerful. Like that, the sole Dharmakaya (法身，Dharmakāya，धर्मकाय，dharmakāya，body of dharma) of ultimate truth, which from the very beginning dwells inseparably with the result on such a basis, as the subject, you are the single great expanse of Dharmata (法性，Dharmatā，धर्मता，dharmatā，the nature of reality) that pervades all stability, movement, samsara, and nirvana in the manner of being impartial and all-encompassing, Because Dharmadhatu (法界，Dharmadhātu，धर्मधातु，dharmadhātu，the realm of dharma) is determined as the single Dharmata that pervades all knowable things without near or far. In general, the nature and abiding principle of all dharmas, the ultimate sphere is of a single essence without becoming dual, Because other than the appearances of mind, external objects are not established, and like that, as the subject, Dharmata is impartially pervasive in the nature of mind as luminosity. Constant, the first point is established, because in the knowable of the limits of samsara, the ultimate truth does not exceed the nature of the abiding principle itself, and the nature of all conventional aspects, the abiding principle or Dharmata, is also not regarded as different from the ultimate Dharmadhatu. The second point is established, because the nature of Dharmata's ultimate nature is inherently one, and the conventional ones are also merely appearances from that ultimate nature without their own essence. The third point is established, because all these appearances are merely appearances of inner consciousness, and the establishment of external objects has been thoroughly refuted by valid reasoning such as the principle of 'one object, different minds'. The fourth point is established, because the actual basis of those appearances of consciousness is the fundamental Alaya-vijnana (阿賴耶識，Ālayavijñāna，आलयविज्ञान，ālayavijñāna，storehouse consciousness), and the ultimate basis of its depth is the self-luminous, Uncompounded expanse of Jnana (智慧，Jñāna，ज्ञान，jñāna，wisdom), naturally arisen, determined as the single expanse. How to realize such a Dharmakaya, the essence of samsara and nirvana, the great essence of life, the supreme original ground? Regarding this, there are various ways of realization: sentient beings of samsara cannot see and realize it on their own, while Shravakas (聲聞，Śrāvaka，श्रावक，śrāvaka，hearer) and others who study the path can only realize it through faith. Bodhisattvas below the seventh Bhumi (地，Bhūmi，भूमि，bhūmi，level) of the Mahayana (大乘，Mahāyāna，महायान，mahāyāna，great vehicle), although they cannot realize it as it is, can only see a glimpse of it, like a jewel in a treasury. Those who abide in the pure lands can only see a corner or a general outline. The Tathagata (如來，Tathāgata，तथागत，tathāgata，one who has thus come) sees the reality of all dharmas completely and without omission, so the ways of realization are high and low.
ན་གྱི་རིམ་པ་དེ་ལྟར་དུ་ གནས་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་རྟོགས་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་དགག་བྱ་སྤྲོས་ པ་བཀག་ཕྱོགས་ནས་མེད་དགག་ཡིན་ཡང་རྟོག་བློའི་ངོའི་ཅང་མེད་ཙམ་དུ་ཟད་པ་དེ་ཡིན་མི་ དགོས་ཏེ། འདིའི་དགག་བྱ་བཀག་ཕྱོགས་ནི་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་ཟད་སོང་བའི་དབྱིངས་དེ་ཡིན་པས་རྟོག་བློ་སྤྱི་སྣང་གི་ངོར་ཤར་བའི་ཅང་ མེད་སྟོང་རྐྱང་ཙམ་དེ་དང་གནམ་ས་བཞིན་ཁྱད་ཆེན་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དབྱིངས་ཀྱི་གནས་ ལུགས་དེ་སྟོང་གཞི་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ཆ་ནས་མ་ཡིན་དགག་ཡིན་ཡང་སྒྲ་ རྟོག་གིས་བརྗོད་འཛིན་གྱིས་མཚན་མར་དམིགས་ཞེན་ལྟར་དེ་ཡིན་མི་དགོས་ཏེ། དོན་དམ་ རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་དེ་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་གིས་གཟིགས་ཚུལ་ལྟར་དུ་ཡིན་ལུགས་ འཇོག་པ་གང་ཞིག་དེའི་ངོར་རྟོག་བློ་ལྟར་དགག་བྱ་ཞིག་བཀག་ཤུལ་དུ་ཚུར་སྒྲུབ་ནས་འཛིན་ པའི་མཚན་འཛིན་མཐའ་དག་གཤིས་ནས་ཡོངས་སུ་དྭངས་པའི་ཕྱིར། ཡེ་གཞི་ཆོས་དབྱིངས་ ཉིད་རང་ལུགས་ལ་རྟེན་འབྲེལ་དུ་འཇོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབྱིངས་དེ་སྒྲ་རྟོག་གི་ངོ་ཙམ་དུ་ཕན་ 10-125 ཚུན་ལྟོས་གྲུབ་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་དུ་འཆར་རིགས་ཀྱང་དོན་དམ་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོར་ནི་ ཀུན་རྫོབ་ལྟོས་གྲུབ་ཀྱི་མཚན་མ་སོགས་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་དང་ལེགས་པར་བྲལ་བའི་ཕྱིར། དེ་སྐབས་འདིར་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དུ་འཇོག་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། གཞི་དབྱིངས་ཆོས་ཉིད་དེ་ ཐུན་མོང་སྒྲ་རྟོག་གིས་ཐ་སྙད་འཇོག་ཚུལ་ལ་ལྟོས་ན་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་དུ་བཞག་ནས་དེར་ བསྡུ་བ་ཡོད་ཀྱང་ཐུན་མིན་ཡེ་ཤེས་མཆོག་གིས་གཟིགས་ཚུལ་ལྟར་ན་སྤྲོས་པ་དེ་གང་གིས་ ནམ་ཡང་མ་གོས་པ་ཆེས་འཐད་པའི་ཕྱིར། དེ་རྟག་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་སྟེ། དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ ཀུན་རྫོབ་ཐ་སྙད་ཀྱི་བློས་གཞལ་ན་སྐད་ཅིག་དུ་མའི་སྐྱེ་འགག་གི་ཕྲེང་བ་ཅན་དུ་བློ་དེའི་ངོ་ ཙམ་དུ་གྲུབ་ཀྱང་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་སྤྲོས་པ་ཀུན་བྲལ་གྱི་གཟིགས་ངོར་ནི་རང་བྱུང་སྐད་ ཅིག་གཅིག་པ་དོན་དམ་གྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་སྐྱེ་འགག་གི་སྤྲོས་མཚན་གང་ཡང་མེད་པ་ ནམ་ཡང་མི་འགྱུར་བའི་ཡེ་གཞི་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེ་འདུས་མ་བྱས་ ཡིན་ཏེ། དབྱིངས་གདོད་མའི་གནས་ལུགས་ཉིད་རྟོག་བློའི་འཆར་ཚུལ་ལ་གསར་གྲུབ་འདུས་ བྱས་ཀྱི་སྣང་བ་ཡོད་རུང་ཡང་སོ་སོར་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་མཆོག་ལ་ནི་གདོད་ནས་ཡེ་གཞི་རང་ བྱུང་གི་ངོ་བོ་རྣམ་ཀུན་པ་དེ་རྒྱུ་རྐྱེན་སྤྲོས་པ་གང་གིས་ཀྱང་མ་གོས་པ་ཁོ་ནར་གཟིགས་པའི་ ཕྱིར། དེ་དངོས་པོ་དངོས་མེད་གང་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། གཞི་དབྱིངས་ཉིད་ཐ་སྙད་བློས་དངོས་པོ་ དང་དངོས་མེད་གང་ཡིན་བརྟགས་ན་དེ་གཉིས་གང་རུང་ལས་མ་འདས་པར་སྣང་ཡང་གཉིས་ མེད་ཡེ་ཤེས་དམ་པའ
【現代漢語翻譯】 因為安住于如是次第的緣故。那樣的所證法界之實相，雖然從遮止可破斥的戲論方面來說是無遮，但不必僅僅是分別念面前的空無所有。因為此處的遮止可破斥之方面，是聖者等持之行境中一切戲論滅盡之界，所以和分別念于共相前顯現的空無所有，如同天地般有極大的差別。雖然從界之實相是空性基，是勝義諦一切相之分來說是非遮，但不一定是如言語分別的言說執著所緣境一般。因為勝義諦一切相，是如聖者等持所見之方式安立的，在那面前，如分別念一般，在遮止可破斥之物后，反過來執著能成立之相的執相，從本性上完全清凈的緣故。原始基界自性，並非安立為觀待，因為界在言語分別的面前，可以顯現為互相觀待而成立的觀待，但在勝義二取無別智慧的面前，則完全遠離世俗觀待成立之相等等一切戲論的緣故。 此時，也不是安立為界和處，因為基界法性，若觀待共同言語分別的施設方式，則有安立為界和處並歸納于其中的情況，但若如殊勝智慧所見之方式，則以任何事物也無法沾染戲論，這才是最為合理的。它是恒常之自性而成立的。若以世俗名言之意識衡量界之智慧，則在那意識面前，成立為具有多剎那生滅之相續，但在二取無別智慧遠離一切戲論之所見前，則是自生唯一剎那，是勝義諦一切相，沒有任何生滅之戲論相，是永不改變的原始基，必定成立為恒常之自性。它是非為造作的。即使在分別唸的顯現方式中，有對界之原始安住自性新成立的造作之顯現，但在各自的自證殊勝智慧面前，則唯見原始的原始基自生之體性，未曾被任何因緣戲論所沾染。它既非實有也非非實有。若以名言意識觀察基界本身是實有或非實有，則似乎無法超出二者中的任何一個，但在二取無別勝義智慧面前
【English Translation】 Because it abides in such a sequence. Suchness of the reality of the knowable Dharmadhatu, although it is non-affirming from the aspect of refuting the elaborations to be refuted, it does not have to be merely nothing in the face of conceptual mind. Because the aspect of refuting the refutable here is the realm where all elaborations have ceased in the realm of noble equipoise, so it is like the sky and the earth, there is a great difference between the mere emptiness that appears in the face of conceptual mind. Although from the aspect that the reality of the realm is the basis of emptiness, all aspects of the ultimate truth, it is non-negative, it does not have to be like the object of attachment to the name of speech and thought. Because all aspects of the ultimate truth are established as seen by the noble equipoise, in front of it, like a conceptual mind, after refuting something to be refuted, the attachment to the characteristics of holding the established aspects is completely purified from the nature. The original ground Dharmadhatu itself is not established as dependent origination, because the realm can appear as interdependent origination in the face of speech and thought, but in the face of the ultimate non-dual wisdom, it is completely separated from all elaborations such as the characteristics of conventional dependent origination. At this time, it is not established as realms and sources, because the basic realm Dharmata, if it depends on the way of establishing common speech and thought, there are cases where it is established as realms and sources and summarized there, but if it is like the way seen by the supreme wisdom, it is most reasonable that it is never contaminated by any elaboration. It is established as the nature of constancy. If the wisdom of the realm is measured by the mind of conventional terms, then in front of that mind, it is established as having a series of moments of arising and ceasing, but in the face of the non-dual wisdom that is separated from all elaborations, it is the self-born single moment, all aspects of the ultimate truth, there is no elaboration of arising and ceasing, it is the unchanging original ground, it must be established as the nature of constancy. It is unconditioned. Even though there is an appearance of newly established conditioned phenomena in the way of appearance of conceptual mind in the original abiding nature of the realm, in the supreme wisdom of self-awareness, it is only seen that the original self-born essence of the original ground is not contaminated by any cause and condition. It is neither real nor unreal. If the basic realm itself is examined by name and mind whether it is real or unreal, it seems that it cannot exceed either of the two, but in the face of the non-dual supreme wisdom
ི་གཟིགས་སྒོ་ལ་ནི་རྫས་ཀྱི་དངོས་པོ་དངོས་མེད་གང་གི་སྤྲོས་པ་དང་ ཡང་རྣམ་པར་བྲལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་གཟིགས་ངོར་དོན་དམ་སྤྲོས་མེད་ཀྱི་དབྱིངས་འབའ་ ཞིག་ཏུ་ངེས་པར་གཟིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞི་དབྱིངས་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཡེ་ གཞི་ཆ་མེད་ཀུན་འགྲོའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཅན་མཐའ་དག་ལ་མཉམ་པོར་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་པ་གང་དག་ནི་མི་འདྲ་བ་སྣ་ཚོགས་པའི་མཚན་མ་སོ་སོར་འཛིན་པ་བདེན་ 10-126 མེད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སྣང་ཙམ་དུ་ཤར་བ་ཡིན་ལ། གནས་ལུགས་དོན་དམ་ནི་ཀུན་ནས་རྣམ་པ་ ཐམས་ཅད་པ་ཞེས་པ་ཆ་གང་ལྟར་ཡང་རྣམ་ཀུན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་འབའ་ཞིག་ལས་སོ་ སོར་ཕྱེ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་དམིགས་སུ་མེད་པའི་གཞི་དབྱིངས་ཉག་མ་གཅིག་ཏུ་གདོད་ནས་ རང་བྱུང་དུ་ངེས་ཤིང་དེ་འདྲའི་ཆོས་ཉིད་གཅིག་པུ་དེས་ཆོས་ཅན་མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་པ་ དེ་དག་ལ་ཉེ་རིང་མེད་པར་རྗེས་སུ་ཞུགས་ནས་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ ཆེན་པོ་གཅིག་ཏུ་ཡང་ངེས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོར་གྱུར་པའི་ངེས་ དོན་གྱི་གཞི་དབྱིངས་དེ་ནི་བརྟན་པ་སྣོད་དང་གཡོ་བ་བཅུད་དུ་གཏོགས་པ་ཀུན་གྱི་རང་ བཞིན་ཆོས་ཉིད་མཆོག་གི་དྭངས་བཅུད་ཀྱི་སྲོག་དང་མགོན་དུ་ལེགས་པར་བཞུགས་པ་ཡིན་ ནོ། ། ལྔ་པ་དེ་ཉིད་རང་བཞིན་གནས་རིགས་དང་དོན་གཅིག་པ་ཡིན་ཚུལ་ལ། ལུང་གིས་སྒྲུབ་ པ་དང་། རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བའི་གཞི་དབྱིངས་དེ་ཀ་ཉིད་ ནི་སེམས་ཅན་དག་གི་ཡིད་ནང་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པའི་རིགས་སུ་སྟོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ བཀའ་བསྩལ་པ་ཡང་ཇི་ལྟར་རྡོ་ཡི་ཕྱེ་མའི་ནང་དུ་ས་ལེ་སྦྲམ་གནས་པ་བཞིན་འཇིག་རྟེན་པ་ དག་གི་དྲི་བཅས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གློ་བུར་བའི་སྦུབས་སུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རིགས་ དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་དངོས་བཞུགས་པ་དེ་ས་ལེ་སྦྲམ་ལ་ལེགས་སྦྱངས་ཀྱི་བྱ་བ་ལྟར་ སེམས་ཀྱི་སྙིང་པོ་མངོན་དུ་བྱ་བའི་ཐབས་བྱས་ན་ཇི་བཞིན་མངོན་དུ་གྱུར་འོང་བའི་ཚུལ་ཆེས་ གསལ་བར་མཛད་པ་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། བཀའ་ལས། ཇི་ལྟར་རྡོ་ཡི་ཕྱེ་མ་ལ། །ས་ལེ་སྦྲམ་ནི་ མི་མཐོང་བ། །ཡོངས་སུ་སྦྱངས་པས་དེ་མཐོང་བཞིན། །འཇིག་རྟེན་ལ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་རྒྱལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་དག་ལ་འཁོར་བའི་ 10-127 ཐོག་མ་མེད་ཀྱང་ཐ་མ་ལྡན་པའི་གནད་དོན་གང་ལ་ཐུག་ན་ཇི་ལྟར་འཇིམ་པས་གཡོགས་པའི་ གསེར་གཟུགས་ལྟར་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ནང་ན་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་ཅིང་འོད་ གསལ་བའི་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་རྟག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཐོག་མེད་ནས་གློ་བུར་དྲི་མའི་སྦུབས་ སུ་ཇི་བཞིན་མི་གསལ་བར་བསྒྲིབས་ཕྱིར་འགྲོ་བ་
【現代漢語翻譯】 此外，從勝觀之門來看，由於遠離了對實物和非實物的任何戲論和分別，因此，在他的勝觀中，必定會看到實相無戲論的法界。這樣的基界，以法性的方式，作為無始無終、普遍存在的自性，平等地遍佈於一切有法。而世俗的顯現，則以各種不同的相狀，顯現為不真實的幻象。然而，實相的究竟狀態，是完全圓滿的，無論從哪個角度來看，都是圓滿的，沒有任何可以分離的部分，從一開始就自然地存在於唯一的基界中。這樣的唯一法性，無有遠近地追隨一切有法，並確定為無二智慧大光明。因此，作為如來藏的究竟意義的基界，是堅固的器和變動的有情等一切事物的自性，是殊勝法性的精華之命和怙主。 第五，說明它與自性住種性和意義相同。通過教證和理證兩種方式來證明。 首先，如是名為如來藏的基界，正是如來所宣說的眾生心中自性存在的種性。正如金礦中的黃金一樣，在世間眾生的有垢識蘊中，如來種性，即真實的佛陀，安住其中。如同淘金一樣，如果能找到顯現心性的方法，就能如實地顯現出來。如經中所說：『如石中金礦，不見其真金，然經精勤煉，真金乃得見，于諸眾生中，如來亦如是。』 此外，如來還闡述了眾生輪迴的無始有終的關鍵在於，如同被泥土覆蓋的金像一樣，眾生的心中，自性清凈、光明、恒常的自生智慧，從無始以來就被突如其來的垢染所遮蔽，無法清晰地顯現出來。
【English Translation】 Furthermore, from the perspective of superior seeing, it is completely free from elaborations on entities, whether they are substantial or insubstantial. In that view, one definitively sees only the expanse of the ultimate reality, which is free from elaborations. Such a foundational expanse, in the manner of the nature of reality, as the indivisible, all-pervading essence, equally pervades all phenomena. The various appearances of conventional reality are merely illusory manifestations that appear as diverse and untrue characteristics. However, the ultimate reality is such that 'all-encompassing' means that in every way, it is entirely complete, and there is not even a slight separation to be observed. From the very beginning, it is naturally established as a single, unique foundational expanse. This single nature of reality follows all phenomena without any distinction of near or far, and it is also definitively the great, non-dual wisdom of the inherent nature. Therefore, the foundational expanse that is the essence of the Thus-Gone One is well-established as the life and protector of the essence of the supreme nature of reality for all that belongs to the stable container and the moving contents. Fifth, demonstrating that it is the same in meaning as the naturally abiding lineage. This is proven through both scriptural authority and reasoning. First, that very foundational expanse called the Essence of the Thus-Gone One is taught to be the lineage that naturally abides within the minds of sentient beings. Just as gold exists within ore, the lineage of the Thus-Gone One, the actual Buddha of ultimate truth, dwells within the minds of sentient beings, which are obscured by adventitious defilements. Like refining gold, if one makes effort to manifest the essence of the mind, it will be manifested as it is. This is made very clear in the scriptures, which state: 'Just as gold is not seen in ore, but is seen when it is completely refined, so it is with the Thus-Gone One in the world.' Furthermore, the Victorious One himself explained that the key to sentient beings' beginningless but finite cycle of existence lies in the fact that, like a golden statue covered in clay, the naturally pure, luminous, and eternally self-existing wisdom within the minds of sentient beings has been obscured from the beginning by adventitious defilements, and thus does not appear clearly.
འཁྲུལ་སྣང་ཅན་དག་གིས་མི་མཐོང་བ་མ་ གཏོགས་དོན་ལ་འགྲོ་ཀུན་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཅན་ཤ་སྟག་མ་ཡིན་པ་གཅིག་ཀྱང་མེད་ པས་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་འཁོར་བ་མཐའ་ཅན་དུ་ངེས་སོ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། བཀའ་ ལས། ཐོག་མེད་གྱུར་ཀྱང་ཐ་མ་དང་ལྡན་པ། །རང་བཞིན་གྱིས་དག་རྟག་པའི་ཆོས་ཅན་ནི། །ཐོག་མེད་སྦུབས་ཀྱིས་བསྒྲིབས་ཕྱིར་མི་མཐོང་སྟེ། །ཇི་ལྟར་གསེར་གྱི་གཟུགས་ནི་བསྒྲིབས་ པ་བཞིན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། མདོ་དེ་དག་གི་དགོངས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ རིགས་ཞེས་པའང་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅང་མེད་དང་རྗེས་ནས་འབྱུང་རུང་གི་ནུས་པ་ཙམ་ གོ་ཅི་ཡང་མི་ཆོད་པ་དེ་ཙམ་ལ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་སེམས་ཅན་དག་གི་སེམས་གཤིས་ཀྱི་ ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀུན་ལ་ཁྱད་མེད་དུ་བཞུགས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པ་དངོས་ཉིད་ལ་བྱེད་པས་འགྲོ་ཀུན་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་རྒྱལ་ཚབ་མཆོག་གིས་ མདོའི་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་ཚུལ་དུ་གསུངས་པའང་འདི་ལྟར་ཡིན་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། དེ་བཞིན་ ཉིད་དེ་ཐམས་ཅད་ལ། །ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་དག་གྱུར་པ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་ཉིད་དེ་ཡི་ཕྱིར། །འགྲོ་ཀུན་དེ་ཡི་སྙིང་པོ་ཅན། །ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་དུའང་གནས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་ རང་བཞིན་གནས་རིགས་སུ་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། ཁྱོད་གདོད་མ་ནས་དོན་དམ་ པའི་སངས་རྒྱས་དངོས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ཇི་བཞིན་གནས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་དངོས་ ཀྱི་རིགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། གཞི་དབྱིངས་དེ་ཉིད་གཞི་འཁོར་བའི་སྐབས་སུའང་ 10-128 དོན་དམ་པའི་རང་བྱུང་སངས་རྒྱས་དངོས་མཚན་དཔེ་གསལ་རྫོགས་ཀྱི་ངོ་བོར་ལེགས་པར་ གདོད་ནས་བཞུགས་པ་ཡིན་གྱི་སངས་རྒྱས་རིགས་འདྲ་རྗེས་མཐུན་པ་ཙམ་ལ་གོ་གཏན་ནས་ མི་རུང་བའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། གནས་ལུགས་དོན་གྱི་སངས་རྒྱས་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ ངོ་བོ་སྔར་གཞི་དུས་ཇི་ལྟ་བ་ཕྱིས་འབྲས་བུའི་དུས་སྐབས་ཀྱང་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་ལས་ནམ་ཡང་ འགྱུར་མ་མྱོང་བའི་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཆོས་དབྱིངས་གཤེགས་ སྙིང་མཆོག་དེ་ཆོས་ཅན། རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་གཞི་དུས་ནས་རང་ བྱུང་གི་ངོ་བོ་དུས་ནམ་ཡང་རྟག་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། ཁྱོད་ཐོག་མ་ མེད་པའི་དུས་ནས་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་རང་རིག་རང་གསལ་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་ནམ་ཡང་ཉེས་ སྐྱོན་གང་གིས་ཀྱང་གོས་མ་མྱོང་བར་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པ་གང་ཞིག དེ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་ པའི་བར་དུ་ནམ་ཡང་འཕོ་འགྱུར་མི་མངའ་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། སེམས་ཅན་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་གྱི་སྤྱི་ནོར་ངེས་པ་དོན་གྱི་ཆོས་སྐུ་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས
【現代漢語翻譯】 經中說，『實際上，除了那些被錯覺所迷惑的人之外，沒有一個眾生不是如來藏。因此，所有眾生都註定要經歷輪迴。』正如經文所說：『雖然無始，卻有終結；自性清凈，具有常恒之法；因無始的空殼所遮蔽而無法看見，就像黃金的形象被遮蔽一樣。』因此，這些經文中所說的『佛性』，並非僅僅指心中空無一物或未來可能產生的潛能，而是指眾生心性的法性，即在一切眾生心中無差別存在的自性清凈的如來本身。因此，一切眾生皆具如來藏。』彌勒菩薩以解釋經文的方式說道：『如是法界於一切，無有差別然清凈，是故如來即如是，是故眾生如來藏。』 第二，以理證成立：如來藏，你具有被稱為自性住種性的理由，因為你從一開始就如實地安住于究竟真實的佛陀自性之中，是真正的如來種性。為什麼這樣說呢？因為即使在輪迴的階段，基界本身也已經圓滿具備了究竟真實的自生佛陀的相好，絕不能僅僅理解為相似或隨順佛陀的種性。為什麼這樣說呢？因為法性、實義的佛陀，其基與果無別的體性，如同最初為基時一樣，後來在結果的階段也完全相同，從未改變。此外，法界、如來藏，你具有自性清凈的智慧，從基位開始就是自生的體性，因為你從無始以來就具有自生智慧、自明自顯的體性，從未被任何過失所染污，並且在無始無終之間永不改變。第一點成立，即從眾生到佛陀的共同財富，是究竟真實的法身，無二智慧。
【English Translation】 It is said in the scriptures, 'In reality, except for those deluded by illusions, there is not a single being who does not possess the Tathagatagarbha (Buddha-nature). Therefore, all beings are destined to experience samsara (cyclic existence).' As the scriptures say: 'Although without beginning, it has an end; it is naturally pure, possessing the nature of permanence; it is not seen because it is obscured by a beginningless husk, just as the form of gold is obscured.' Therefore, the 'Buddha-nature' spoken of in these sutras does not merely refer to emptiness in the mind or the potential to arise in the future, but rather to the Dharma-nature of the minds of sentient beings, the naturally pure Tathagata (Buddha) himself, who dwells without difference in the hearts of all beings. Therefore, all beings possess the Tathagatagarbha.' Maitreya Bodhisattva said in the manner of explaining the sutras: 'Suchness (Tathata) is in all, without difference, yet pure. Therefore, the Tathagata is such, therefore beings have the Tathagatagarbha.' Second, establishing it through reasoning: Tathagatagarbha, you have the reason to be called the 'Self-existing lineage' because from the very beginning you have truly abided in the ultimate and real nature of the Buddha, being the true lineage of the Tathagata. Why is this so? Because even in the state of samsara, the basic realm itself is already perfectly endowed with the marks and signs of the ultimately real, self-born Buddha, and it should never be understood merely as a lineage that is similar to or in accordance with the Buddha. Why is this so? Because the nature of the Dharma, the Buddha of true meaning, whose essence is inseparable from the base and the result, is exactly the same as it was in the beginning, and remains the same in the stage of the result, never changing. Furthermore, Dharmadhatu (the realm of Dharma), the supreme Tathagatagarbha, you have the wisdom of self-nature purity, and from the base state, you are the nature of self-arising, because from beginningless time you have the nature of self-arising wisdom, self-awareness, and self-illumination, never stained by any faults, and you never change between beginning and end. The first point is established, that the common wealth from sentient beings to the Buddha is the ultimate and real Dharmakaya (body of Dharma), non-dual wisdom.
་ ཆེན་པོ་ཐོག་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་གྲུབ་སྟེ། ཐོག་མཐའ་ མེད་པའི་ཀུན་ཁྱབ་ཡེ་ཤེས་གཅིག་པུ་དེ་འདྲ་ནི་ནམ་དུ་ཡང་ཐེར་ཟུག་པའི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་ དུ་འགྱུར་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དྲུག་པ་དེ་ཉིད་དོན་དམ་ཆོས་སྐུའི་གནས་སྐབས་གསུམ་དུ་བཞུགས་ཚུལ་ལ། ལུང་གིས་ སྒྲུབ་པ་དང་། རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་སྤྱིར་ན་དཔེ་ནམ་མཁའ་གཟུགས་སུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དུ་ཞུགས་པ་བཞིན་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ཡང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཀུན་ཏུ་ཞུགས་པའི་སྒོ་ནས་ཁྱབ་ ཚུལ་རྒྱལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་བཀའ་བསྩལ་པ་ཡིན་ཏེ། གསང་བ་བསམ་མི་ཁྱབ་པའི་མདོ་ལས། ཞི་ བའི་བློ་གྲོས་འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ནི་གཟུགས་སུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དུ་ཞུགས་ 10-129 པའོ། །ཞི་བའི་བློ་གྲོས་དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་ཡང་སེམས་ཅན་དུ་སྣང་བ་ ཐམས་ཅད་དུ་རབ་ཏུ་ཞུགས་པའོ། །ཞི་བའི་བློ་གྲོས་འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་ནང་དུ་ནི་ གཟུགས་སུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་འདུས་སོ། །ཞི་བའི་བློ་གྲོས་དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་སྐུའི་ནང་དུ་ཡང་སེམས་ཅན་དུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་འདུས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། མདོ་དེའི་དགོངས་དོན་མི་ཕམ་པས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་རྟོག་མེད་ནམ་མཁའ་གཟུགས་ཅན་མཐའ་ དག་ལ་རྗེས་སུ་སོང་བ་ལྟར་སེམས་ཅན་དག་གི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་དྲི་མེད་དབྱིངས་ དེ་ཡང་རྗེས་སུ་སོང་ཞིང་དེ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་འཁོར་འདས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པར་བཞུགས་པ་ ནི་དཔེར་ན་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་དམན་བར་མཆོག་གསུམ་ལ་ནམ་མཁས་ཇི་ལྟར་ཁྱབ་པ་ བཞིན་ཡིན་པར་གསུངས་ཏེ། དགོངས་འགྲེལ་རྒྱུད་བླ་མ་ལས། ཇི་ལྟར་རྟོག་མེད་བདག་ ཉིད་ཅན། །ནམ་མཁའ་ཀུན་ཏུ་རྗེས་སོང་ལྟར། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དྲི་མེད་དབྱིངས། །དེ་ བཞིན་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ཉིད། །དེ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཉེས་པ་དང་། །ཡོན་ཏན་མཐར་ཐུག་ཁྱབ་ པ་སྟེ། །གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་དམན་པ་དང་། །བར་མ་མཆོག་ལ་ནམ་མཁའ་བཞིན། །ཞེས་པ་ ལྟར་གྱི་དགོངས་འགྲེལ་རྒྱལ་ཚབ་ཀྱིས་མཛད་པའི་ཕྱིར། ཁྱད་པར་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ ཀྱི་ཆོས་སྐུ་དེ་ཉིད་གཞི་འཁོར་བའི་གནས་སྐབས་དང་ལམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གནས་ སྐབས་དང་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གནས་སྐབས་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་པ་གསུམ་དུ་ དབྱེ་བ་ཙམ་ལས་དོན་ལ་གཞིའི་ཆོས་སྐུ་གཅིག་ཉིད་ལས་གཞན་དུ་མེད་ཚུལ་རྒྱལ་བ་མཆོག་ གིས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ཤཱ་རིའི་བུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ཉིད་ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་ བྱེ་བ་མཐའ་ཡས་པས་བཏུམས་པ། འཁོར་བའི་རྒྱུན་གྱིས་ཁྱེར་བ། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་ པའི་འཁོར་བའི་འཁོར་བར་འཆི་བ་དང་སྐྱེ་བ་དག་ཏུ་འཁོར་བ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཞེས་ བརྗོད་དོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ
【現代漢語翻譯】 因為偉大是無始無終的自性。第二點成立，因為無始無終的遍在智慧，永遠不可能改變其恒常的本質。 第六，關於它如何存在於三種究竟法身的境界中，分為通過聖言量證明和通過理證證明兩種。 首先，一般來說，就像天空融入所有顯現的色法中一樣，如來（梵文：Tathāgata，含義：如實而來者）的身也以融入一切有情的方式而遍佈，這是佛陀親自宣說的。如《秘密不可思議經》中說：『寂靜的智慧，就像天空融入所有顯現的色法中一樣。寂靜的智慧，如來的身也完全融入所有顯現的有情中。寂靜的智慧，就像天空之中容納所有顯現的色法一樣。寂靜的智慧，如來的身中也容納所有顯現的有情。』 彌龐（藏文：Mi-pham，人名）也解釋了該經的含義，就像無分別的虛空遍及一切有色之物一樣，無垢的法界也遍及有情的心性，並且作為普遍的特徵，它遍佈輪迴和涅槃。這就像虛空遍及低劣、中等和殊勝的三種色法一樣。《寶性論》中說：『如無分別自性者，虛空如何隨處行，心性無垢之法界，如是隨處行。彼為共相之自性，過失功德至邊際，周遍下中勝色法，如虛空般。』這是貢唐·嘉措（藏文：Kongtrul，人名）所著的《寶性論釋》中的觀點。特別地，無別基果法身，僅僅是從基礎輪迴的狀態、道路菩薩的狀態和結果成佛的狀態這三種狀態來區分，但實際上，除了基礎法身之外，沒有其他的。這是至尊佛陀所說的。正如經中所說：『舍利子（梵文：Śāriputra，含義：智慧第一），法身被無量無邊的煩惱所覆蓋，被輪迴的洪流所裹挾，在無始無終的輪迴中經歷生死，這被稱為有情界。舍利子，法身……』
【English Translation】 Because greatness is the nature of being without beginning or end. The second point is established because such a single, all-pervading wisdom without beginning or end can never change from its permanent essence. Sixth, regarding how it abides in the three states of the ultimate Dharmakāya (梵文，含義：法身), there are two ways to prove it: through scriptural authority and through reasoning. First, in general, just as the sky pervades all manifested forms, the body of the Tathāgata (梵文，含義：如來) also pervades all sentient beings by entering into them, as declared by the Victorious One himself. As it says in the 'Inconceivable Secret Sutra': 'Peaceful intelligence, just as the sky enters into all manifested forms. Peaceful intelligence, the body of the Tathāgata also thoroughly enters into all manifested beings. Peaceful intelligence, just as all manifested forms are contained within the sky. Peaceful intelligence, all manifested beings are also contained within the body of the Tathāgata.' Mipham (藏文，人名) also explained the meaning of that sutra, saying that just as the non-conceptual sky pervades all forms, the stainless realm of reality also pervades the nature of the minds of sentient beings, and as a general characteristic, it abides pervading saṃsāra (梵文，含義：輪迴) and nirvāṇa (梵文，含義：涅槃). This is like the sky pervading the inferior, intermediate, and supreme forms. As it says in the 'Uttaratantra (梵文，含義：寶性論)': 'Like the non-conceptual self-nature, how the sky goes everywhere, the stainless realm of mind's nature, likewise goes everywhere. That is the nature of the general characteristic, faults and qualities to the extreme, pervading inferior, intermediate, and supreme forms, like the sky.' This is according to the commentary on the 'Uttaratantra' by Gyaltsap (藏文，人名). In particular, the Dharmakāya (梵文，含義：法身) of non-duality of ground and result is merely differentiated into three distinct states: the state of the ground of saṃsāra (梵文，含義：輪迴), the state of the path of the Bodhisattva (梵文，含義：菩薩), and the state of the result of Buddhahood (梵文，含義：佛果), but in reality, there is no other than the single Dharmakāya (梵文，含義：法身) of the ground. This is what the Supreme Victorious One said. As it is said: 'Śāriputra (梵文，含義：舍利子), that very Dharmakāya (梵文，含義：法身) is enveloped by countless billions of afflictions, carried by the stream of saṃsāra (梵文，含義：輪迴), revolving in the beginningless and endless cycle of saṃsāra (梵文，含義：輪迴) through death and birth, which is called the realm of sentient beings. Śāriputra (梵文，含義：舍利子), the Dharmakāya (梵文，含義：法身)...'
་ཉིད་འཁོར་བའི་རྒྱུན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སྐྱོ་བར་གྱུར་པ་ 10-130 འདོད་པའི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་ཆགས་པ་དང་བྲལ་བ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུའི་ཁོངས་སུ་ གཏོགས་པ། ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་གིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་དོན་དུ་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་ནི་ བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ཉིད་ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་ ཐམས་ཅད་ལས་ཡོངས་སུ་གྲོལ་བ། སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ། ཉེ་བའི་ཉོན་ མོངས་པའི་དྲི་མ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བ། དག་པ། རྣམ་པར་དག་པ། མཆོག་ཏུ་ཡོངས་ སུ་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་གནས་པ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བལྟ་བར་བྱ་བའི་ས་ལ་ བཞུགས་པ། ཤེས་བྱའི་ས་ཐམས་ཅད་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྐྱེས་བུའི་མཐུ་ཐོབ་པ་སྒྲིབ་ པ་མེད་པའི་ཆོས་ཅན། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་གི་སྟོབས་ཐོགས་པ་མེད་པ་ཐོབ་པ་ ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཞེས་བརྗོད་ དོ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གསལ་བར་བསྟན་པ་ལྟར་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའི་དགོངས་པ་རྒྱལ་ཚབ་ མཆོག་གིས་ཀྱང་མ་དག་པ་སེམས་ཅན་གྱི་གནས་སྐབས་དང་མ་དག་དག་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔའི་གནས་སྐབས་དང་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གནས་སྐབས་དང་གསུམ་ གྱིས་དབྱེ་ཚུལ་ཙམ་ལས་དོན་ལ་ཆོས་སྐུ་གཅིག་ཚུལ་ཡང་དེ་ལྟར་དུ་མཛད་དེ། དགོངས་ འགྲེལ་མཆོག་ལས་ཀྱང་། མ་དག་མ་དག་དག་པ་དང་། །ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་གོ་རིམ་བཞིན། །སེམས་ཅན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཞེས་པ་ ལྟར་དུ་བསྡུས་འགྲེལ་མཛད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ནི། གཤེགས་སྙིང་དང་དོན་གཅིག་པའི་ཆོས་སྐུ་ཆེན་པོ་ ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྤྲོས་བྲལ་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེ་སེམས་ཅན་ཀུན་ ལ་ཁྱབ་པའི་ཚུལ་ཡོད་དེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་སྤྲོས་པ་ཀུན་ བྲལ་གྱི་ཆོས་དབྱིངས་བཞུགས་པ་མ་ཟད་བརྟན་པ་སྣོད་དང་འཁོར་འདས་སྤྱིའི་དྭངས་བཅུད་ 10-131 དུ་ཡང་དབྱིངས་དེ་ཀ་ཆ་མེད་གཅིག་པུ་ཉིད་དུ་གཤིས་ལུགས་སུ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ངེས་པའི་ ཕྱིར། དེ་འདྲའི་ཡེ་གཞི་ཆོས་སྐུ་དེ་ཆོས་ཅན། འགྲོ་བ་བཟང་ངན་ཐམས་ཅད་ལ་ཉེ་རིང་མེད་ པར་ཁྱད་མེད་དུ་བཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་དང་བཅས་པའི་སྤྱི་ནོར་ཆོས་ སྐུ་ཀུན་ཁྱབ་ཉག་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ཉག་ གཅིག་དེ་ཆོས་ཅན། གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་སོ་སོའི་སྣང་ཚུལ་ཙམ་ལས་དོན་ལ་ ཆོས་སྐུ་གཅིག་ལས་མེད་དེ། གཞིའི་ཆོས་སྐུ་གཅིག་ཉིད་འཁོར་བའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་འགྲོ་བ་ དག་ལ་འཁྲུལ་སྣང་གིས་བསྒྲིབས་པའི་རྣམ་པ་དང་། ལམ་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔའ་དག་ལ་ལམ་གྱི་ཆོས་རང་རང
【現代漢語翻譯】 既已厭倦輪迴之苦， 不執著於一切慾望之境，屬於十度（Paramita）之範疇，以八萬四千法蘊行持菩提之義，此行者即名為菩薩（Bodhisattva）。舍利子（Śāriputra），法身（Dharmakāya）即是完全解脫一切煩惱之殼，超越一切痛苦，遠離一切細微之煩惱垢染，清凈，極清凈，最極清凈，安住於法性（Dharmatā），處於一切眾生所應瞻仰之地，獲得通達一切所知之境的無二丈夫之力，具無礙之法性，獲得一切法自在之無礙力，此即名為如來（Tathāgata）、應供（Arhat）、正等覺（Samyak-saṃbuddha）。如是等等已明確開示。因此，彌勒菩薩（Maitreya）也認為，只是從不清凈的眾生之境、不清凈又清凈的菩薩之境、以及極清凈的如來之境這三種狀態來區分，而實際上法身只有一個。如《寶性論》（Uttaratantra）云：『不凈、凈不凈，以及，極凈次第說，有情、菩薩及，如來說是也。』 如是已作攝略之釋。 第二，以理證成：與如來藏（Tathāgatagarbha）意義相同的法身大，您作為離戲法界（Nisprapañca-dharmadhātu）之體性，如來以遍佈一切眾生之方式存在，因為一切眾生之心性中安住著離一切戲論之法界，而且堅固的器界和輪迴涅槃總體的精華中，也如實地安住著唯一的、無分之法界。如是之原始法身，對於一切好壞眾生無有親疏之別，無差別地存在，因為是包括眾生和佛陀在內的一切眾生共同擁有的、遍佈一切的唯一法身。如是之基果無別之唯一法身，實際上只有一個法身，只是在基地、道、果的各個階段顯現不同而已，因為唯一的基地法身在輪迴狀態的眾生那裡，以被錯覺遮蔽之相顯現，而在安住于道的菩薩那裡，以各自的道法之相顯現。
【English Translation】 Having become weary of the suffering of the cycle of existence, Being free from attachment to all objects of desire, belonging to the category of the ten pāramitās (perfections), practicing the meaning of enlightenment with eighty-four thousand collections of teachings, the practitioner is called a Bodhisattva. Śāriputra, the Dharmakāya (body of dharma) itself is completely liberated from all shells of afflictions, having transcended all suffering, being free from all subtle stains of afflictions, pure, completely pure, most completely pure, abiding in the nature of dharma (Dharmatā), situated in a place to be beheld by all sentient beings, having obtained the power of the non-dual hero in all realms of knowledge, possessing unobstructed dharma, having obtained the unobstructed power of the lord of all dharmas, is called a Tathāgata (Thus Gone One), an Arhat (Foe Destroyer), a Samyak-saṃbuddha (Perfectly Awakened One). As it has been clearly shown and so on. Therefore, Maitreya also considers that it is only distinguished by the three states of impure sentient beings, impure and pure Bodhisattvas, and perfectly pure Tathāgatas, but in reality, there is only one Dharmakāya. As it is said in the Uttaratantra (Supreme Continuum): 'Impure, impure-pure, and, perfectly pure in order, sentient beings, Bodhisattvas, and, Tathāgatas are said to be.' Thus, a concise explanation has been made. Secondly, establishing with reasoning: The great Dharmakāya, which has the same meaning as the Tathāgatagarbha (Buddha-nature), as the nature of the Nisprapañca-dharmadhātu (Dharmadhatu free from elaboration), the Tathāgata exists in a way that pervades all sentient beings, because the Dharmadhatu free from all elaborations dwells in the mind-nature of all sentient beings, and also in the essence of the stable vessel and the entirety of samsara and nirvana, the same indivisible Dharmadhatu is ascertained as the inherent nature. Such a primordial Dharmakāya exists without distinction, without nearness or distance, to all good and bad beings, because it is the one all-pervading Dharmakāya that is the common treasure of all beings, including sentient beings and Buddhas. Such a single Dharmakāya, which is the inseparability of the ground and the result, in reality, there is only one Dharmakāya, but only the appearances of the respective stages of the ground, path, and result are different, because the one ground Dharmakāya appears to sentient beings in the state of samsara as obscured by illusion, and to Bodhisattvas abiding on the path, it appears as the respective aspects of the path.
་དང་འཚམས་པའི་རྣམ་པ་དང་འབྲས་བུ་མངོན་གྱུར་གྱི་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ཆོས་སྐུའི་རང་མདངས་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་དོན་དམ་རྣམ་པ་ ཐམས་ཅད་པའི་ངོ་བོ་ཇི་བཞིན་པ་གཟིགས་ཚུལ་ཏེ་དེ་འདྲའི་ཆོས་སྐུ་མཐོང་ཚུལ་འདྲ་མིན་ ཙམ་ལས་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཆོས་སྐུ་དངོས་ཀྱི་རང་མདངས་དེ་ཐོག་བར་མཐའ་གསུམ་ དུ་གཅིག་ཁོ་ན་ལས་བཟང་ངན་གྱི་འགྱུར་བག་མེད་པའི་ཡེ་གཞིའི་དབྱིངས་འབའ་ཞིག་ཏུ་ ནམ་ཡང་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། བདུན་པ་དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་གནས་སྐབས་གསུམ་དུ་བཞུགས་ཚུལ་ལ། ལུང་གིས་ སྒྲུབ་པ་དང་། རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་གོང་དུ་བཤད་པའི་ཆོས་སྐུ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དེ་དང་གནད་གཅིག་པའི་གནས་ ལུགས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་རྒྱལ་བས་ཡུམ་གསུམ་ལས་གནས་སྐབས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཆོས་སྐུའི་ སྐབས་ལྟར་རྒྱས་པར་གསུངས་པའི་ལུང་ནི་འདིར་མང་དོགས་པས་མ་སྤྲོས་ལ། གཞན་ ཡང་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་དུས་གསུམ་དང་ཐེག་དམན་ཉན་རང་སློབ་མི་སློབ་དང་ཐེག་ཆེན་བྱང་ སེམས་རྒྱལ་བ་དང་བཅས་པ་སོགས་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཤིས་གནས་ལུགས་ 10-132 གཉིས་སུ་མེད་པའི་གཅིག་པ་དྲི་མེད་རྣམ་དག་ཏུ་རྒྱལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དཔལ་གྱི་མགུར་ནས་ ལེགས་གསུང་གནང་བ་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་རིན་ཆེན་སྡུད་པར། འདས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ གང་མ་བྱོན་དེ་བཞིན་ཉིད། །ད་ལྟ་དེ་བཞིན་ཉིད་གང་དགྲ་བཅོམ་དེ་བཞིན་ཉིད། །ཆོས་ཀུན་ དེ་བཞིན་ཉིད་གང་རྒྱལ་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད། །ཆོས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་འདི་ཐམས་ཅད་བྱེ་བྲག་ མེད། །ཅེས་སོགས་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེའི་དགོངས་པ་རྒྱལ་ཚབ་ཀྱིས་ འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་དག་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་གཞི་འཁོར་བས་བསྡུས་པའི་ གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་དག་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་རྣམ་དབྱེ་མེད་པར་གཅིག་པས་དེ་གཉིས་ ཐ་དད་དུ་མཚན་འཛིན་གྱིས་གཅོད་མི་རུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་བསྡུས་འགྲེལ་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། མངོན་རྒྱན་ལས། འབྲས་བུ་དག་པ་གཟུགས་ལ་སོགས། །དག་པ་ཉིད་དེ་གང་གི་ཕྱིར། །དེ་ གཉིས་ཐ་དད་མ་ཡིན་ཅིང་། །དཔྱད་དུ་མེད་པས་དག་པར་བརྗོད། །ཅེས་སོགས་ལྟར་གྱི་ ལེགས་བསྡུས་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གཉིས་པ་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ནི། གཞི་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བརྟན་ གཡོ་འཁོར་འདས་ཀུན་གྱི་དག་པ་གཅིག་ཉིད་དུ་ངེས་ཏེ། ཀུན་ཏུ་རྫོབ་པའི་རྣམ་འགྱུར་ཇི་ ལྟར་ངོམ་ཡང་གཞི་དབྱིངས་ཀྱི་རྣམ་པར་དག་པའི་དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་དེ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་ གང་ཞིག དེ་འདྲ་ལ་གཞན་སྣང་ངོར་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཐ་དད་དུ་ཕྱེ་ན་མ་གཏོགས་དོན་གྱི་ ངོ་བོ་ལ་རྣམ་དབྱེ་མེད་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་བླང་དོར་ གྱི་ཚུལ་རྣམ་བྱང་ཐར་པ་ཕྱོགས་དང་ཀུན་ཉོན་འཁོར་བ་
【現代漢語翻譯】 與適當的形態和顯現的果位相符的如來，以法身的自性光明，視基果無別的勝義諦一切形態的自性如實，僅僅是見到如此法身的不同方式，但其自性的實相，法身本身的自性光明，從始至終都是唯一的，沒有好壞變化的原始本性界，永遠不會改變。 第七，彼性如是安住於三種狀態的方式。分為以聖言量證明和以理證證明兩種。 第一種，如前所述的法身，與其要點相同的實相，如是性，諸佛從三部母經中，如法身的情況一樣，詳細闡述了狀態的差別，因為篇幅所限，這裡不作贅述。此外，如是性，過去、現在、未來三時，以及小乘聲聞、緣覺、有學、無學，和大乘菩薩、諸佛等內外一切法的自性實相，都是無二無別的清凈，諸佛在吉祥頌中對此作了很好的闡述。在《功德寶藏論》中說：『過去的如是性，未來的如是性，現在的如是性，阿羅漢的如是性，一切法的如是性，諸佛的如是性，這些法的如是性，都沒有差別。』等等，因為已經詳細闡述過了。其意圖是，勝幢以果位佛的自性清凈的如是性，與作為基礎的輪迴所攝的色等清凈的如是性沒有差別，因為它們是統一的，所以不能以分別執著來區分這二者，以這種方式進行了總結和解釋。如《現觀莊嚴論》中說：『果位的清凈，色等，因為是清凈的自性。這二者不是他體，因為沒有分別，所以說是清凈。』等等，因為已經很好地總結了。 第二種，以理證證明：基礎本性，如是性，具有法性。你必定是常與無常、輪迴與涅槃一切清凈的唯一性。無論顯現出怎樣的世俗變化，作為基礎本性的清凈的勝義法性，必定是唯一的。因為，除了在其他顯現中區分暫時的差別外，其意義的自性沒有差別。第一點成立，因為成為世俗自性的取捨之理，清凈解脫之方和不清凈輪迴
【English Translation】 The Tathagata, in accordance with the appropriate form and the manifested fruit, sees the essence of all aspects of the ultimate truth, where the Dharmakaya's self-nature radiance, the basis and fruit, are inseparable, as it is. Merely seeing such different ways of the Dharmakaya, but the true nature of its essence, the Dharmakaya's own self-nature radiance, is one and the same from beginning to end, without any good or bad changes, in the primordial realm of being, which never changes. Seventh, how that very suchness abides in three states. It is divided into proof by scripture and proof by reasoning. The first is that the Dharmakaya, as described above, and the reality of the same essence, suchness, the Buddhas, from the three mothers, extensively explained the differences in states, as in the case of the Dharmakaya, but because of the length, it is not elaborated here. Furthermore, that very suchness, the nature and reality of all inner and outer dharmas, including the three times, the Lesser Vehicle Hearers, Solitary Realizers, Learners, Non-learners, and the Great Vehicle Bodhisattvas, Buddhas, etc., is immaculate and pure, without duality, which the Buddhas themselves have well spoken of in the glorious verses. In the 'Collection of Precious Qualities', it says: 'The suchness of the past, the suchness of the future, the suchness of the present, the suchness of the Arhat, the suchness of all dharmas, the suchness of the Buddhas, all these suchness of dharmas, have no difference.' etc., because it has been explained in detail. Its intention is that Gyaltsab summarized and explained that the self-nature purity of the fruit Buddha's suchness is no different from the purity of the form, etc., included in the basis of samsara, because they are unified, so these two cannot be distinguished by conceptual grasping. As it says in the 'Ornament of Clear Realization': 'The purity of the fruit, form, etc., because it is the nature of purity. These two are not different, because there is no distinction, so it is called purity.' etc., because it has been well summarized. The second is proof by reasoning: the basic realm, suchness, has the nature of dharma. You are definitely the oneness of all purity, constant and impermanent, samsara and nirvana. No matter how the illusory changes of conventional truth manifest, the ultimate dharma nature of the purity of the basic realm is definitely one. Because, apart from distinguishing temporary differences in other appearances, there is no difference in the essence of its meaning. The first point is established, because the principle of acceptance and rejection that has become the nature of conventional truth, the path of purification and liberation, and the impure samsara
ཕྱོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་སོ་སོར་ཡོད་ཀྱང་ དེ་དག་ཀུན་གྱི་དོན་དམ་པའི་གནས་ལུགས་ཆོས་ཉིད་གཅིག་ལས་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་ པ་གྲུབ་སྟེ། དོན་གྱི་གནས་ཚོད་ལ་གནས་ལུགས་གཅིག་ལས་མེད་ན་དེ་ལ་དབྱེ་བ་ནི་གནས་ སྐབས་གཞན་སྣང་ངོར་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར། 10-133 བརྒྱད་པ་དེ་ཉིད་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་མྱང་འདས་ཆོས་སྐུ་ཡིན་ཚུལ་ལ། ལུང་གིས་ སྒྲུབ་པ་དང་། རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བ་སྤངས་རྟོགས་མཐར་ཕྱིན་པའི་གནས་ འཇིགས་མེད་བག་ཚ་བ་བྲལ་བས་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཉིད་ཟབ་མོ་སྟོན་པ་འབྲས་བུ་གནས་ལུགས་ མཐར་ཐུག་ཏུ་ངེས་ཤིང་བཟོད་པའི་ཐོགས་མེད་ཀྱི་མཐུ་མངའ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་འོད་གསལ་ དྭངས་མའི་བཅུད་རྟོགས་དཀའི་གནས་དེ་ནི་སྔར་མེད་གསར་བྱུང་ཞིག་མ་ཡིན་པར་གདོད་ ནས་བཞུགས་པའི་གཞིའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པ་གཞི་དང་འབྲས་བུ་སོ་སོའི་ དབྱེ་བ་དོན་གྱི་གནས་ལུགས་ལ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་རྒྱལ་བས་བཀའ་བསྩལ་པ་སྟེ། མྱང་ འདས་ཆེན་པོའི་མདོ་ལས། མོའུ་འགལ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཚིག་གི་ཐ་སྙད་ དོ། །རྐང་བའི་རྗེས་སོ། །མཐར་ཕྱིན་པའི་གནས་སོ། །འཇིགས་པ་མེད་པའོ། །སྟོན་པ་ཆེན་ པོའོ། །འབྲས་བུ་ཆེན་པོའོ། །མཐར་ཕྱིན་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །བཟོད་པ་ཆེན་པོའོ། །ཐོགས་ པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཆེན་པོའོ། །ཟིལ་དངར་གྱི་རོའོ། །མཐོང་ དཀའ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་ལྟར་གྱི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་བྱ་བའང་གཞིའི་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དང་དོན་གྱི་གནད་གཅིག་ཅིང་དེ་ལས་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པ་ མངོན་དུ་གྱུར་འོང་ཚུལ་དང་གཞི་(ལམ་འབྲས་གསུམ་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ངོ་བོ་)དེ་རྟག་བདག་བདེ་བ་དག་ པའི་རང་བཞིན་དུ་ངེས་པར་ཡོད་ཚུལ་རྒྱས་པར་གསུངས་པའང་ཡིན་ཏེ། གསེར་འོད་དམ་ པའི་མདོ་ལས། ཆོས་སྐུ་དེ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མཛད་པ་སྣ་ཚོགས་མངོན་དུ་གྱུར་པའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་སྐུ་འདི་ནི་རྒྱུ་དང་སྤྱོད་ཡུལ་དང་གནས་དང་འབྲས་བུ་དང་གཞི་ཉིད་ལ་བརྟེན་ པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་སྟེ། དེ་མངོན་པར་ཤེས་ན་སྐུ་དེ་ཉིད་ཐེག་པ་ཆེན་པོའོ། །དེ་ཉིད་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྟེ། སྐུ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ 10-134 སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་དང་། ས་ཡོངས་སུ་སྦྱོང་བའི་སེམས་མངོན་པར་འབྱུང་སྟེ། ས་ལས་ མི་ལྡོག་པའི་སེམས་ཀྱང་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་དང་། སྐྱེ་བ་གཅིག་གིས་ཐོགས་པ་ལ་གནས་པའི་ སེམས་དང་། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དགོངས་ཡང་མངོན་ པར་འབྱུང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་དམ་པའི་ཆོས་ཚད་མེད་གྲངས་མེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ མངོན་དུ་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ཀྱི
【現代漢語翻譯】 雖然現象各不相同， 但所有這些現象的究竟實相，其法性卻只有一個，因此，第二點成立。如果實相只有一個，那麼對它的區分僅僅是暫時的，在其他顯現中而已。 10-133 第八，以理證和教證兩種方式，論證涅槃即是基果無別的法身。 首先，教證方面，所謂『涅槃』，是指斷證圓滿之境，是無懼無憂，能示現甚深法性，是果位究竟實相，是具有忍耐無礙之力的三摩地光明清凈之精華，是難以證悟之境，並非原本沒有的新生事物，而是與本初存在的基之法界無二無別，基與果在實相上沒有分別，如是之理，佛陀曾開示。如《大涅槃經》云：『莫伽，涅槃只是一個詞語，是足跡，是究竟之境，是無懼，是大導師，是大果，是究竟之智慧，是大忍耐，是無礙之三摩地，是大法界，是甘露之味，是難以見到。』 此外，所謂『法身』，其意義與基之如來藏的要義相同，能從中顯現無量功德，並且詳細闡述了基（道、果三者無別的體性）必然具有常、樂、我、凈的自性。如《金光明經》云：『法身是如來各種事業的顯現。』『善男子，此身依靠因、行境、處所、果和基，是不可思議的。如果能證悟它，此身即是大乘。它就是如來的自性，是如來藏。依靠此身，能生起最初的發心，能顯現清凈一切地的意樂，也能顯現不退轉地的意樂，以及一生補處之意樂，還有金剛喻定，以及如來的意趣也能顯現。如來的一切無量無數聖法也能顯現。』 10-134 法性
【English Translation】 Although phenomena are different, the ultimate reality of all these phenomena, their Dharma nature, is only one. Therefore, the second point is established. If there is only one reality, then the distinction between them is only temporary, in other appearances. 10-133 Eighth, proving that Nirvana is the Dharmakaya, which is inseparable from the ground and the result, with both scriptural and logical proofs. First, in terms of scriptural proof, 'Nirvana' refers to the state of complete abandonment and realization, a state of fearlessness and freedom from anxiety, which reveals the profound Dharma nature, is the ultimate reality of the result, is the essence of Samadhi's luminosity and purity with the power of unobstructed endurance, and is a difficult state to realize. It is not a newly created thing that did not exist before, but is inseparable from the Dharma realm of the ground that has existed since the beginning. The Buddha taught that there is no distinction between the ground and the result in the reality of meaning. As stated in the Great Nirvana Sutra: 'Mogha, Nirvana is just a word, a footprint, a state of completion, fearlessness, a great teacher, a great result, ultimate wisdom, great patience, unobstructed Samadhi, the great Dharma realm, the taste of nectar, and is difficult to see.' In addition, the meaning of 'Dharmakaya' is the same as the essence of the Tathagatagarbha of the ground, from which infinite qualities can be manifested, and it is also explained in detail that the ground (the nature of the inseparability of the three: path, and result) necessarily has the nature of permanence, bliss, self, and purity. As stated in the Golden Light Sutra: 'The Dharmakaya is the manifestation of various activities of the Tathagata.' 'Son of good family, this body relies on cause, object, place, result, and ground, and is inconceivable. If one realizes it, this body is the Mahayana. It is the nature of the Tathagata, the Tathagatagarbha. Relying on this body, one can generate the initial aspiration, manifest the intention to purify all lands, and also manifest the intention of non-retrogression, as well as the intention of being in the position of one birth remaining, and the Vajra-like Samadhi, and the intention of the Tathagata can also be manifested. All the immeasurable and countless holy Dharmas of the Tathagata can also be manifested.' 10-134 Dharma nature
་སྐུ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཆེན་ པོ་ཡང་མངོན་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཐམས་ ཅད་ཀྱང་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་སྐུ་གཉིས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཡེ་ཤེས་ལ་བརྟེན་ ནས་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་འདི་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་བརྟེན་པས་རྟག་པ་ཞེས་ བྱའོ། །བདག་ཅེས་བྱའོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ཆེན་པོ་ལ་བརྟེན་པས་ན་བདེ་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཡེ་ཤེས་ ཆེན་པོ་ལ་བརྟེན་པས་ན་རྣམ་པར་དག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་ པར་བདེ་བ་དང་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་མངའ་བརྙེས་ཤིང་བཞུགས་པའོ། །ཞེས་པས་གསལ་བ་ ལྟར་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་སྔར་མེད་གསར་བཞག་ མི་དགོས་ཤིང་གཤིས་ལ་དྲི་མ་རང་དག་ཡིན་པས་སྔར་ཡོད་ཀྱི་དྲི་མའང་གཤིས་སུ་བསལ་ དུ་མེད་ཅིང་མཐར་ཐུག་གི་བྱང་ཆུབ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གཞི་དུས་ཀྱི་སྐབས་ན་ཆོས་སྐུའི་ངོ་བོ་ མྱང་འདས་འདི་ནི་འདོད་པའི་དོན་ཀུན་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ངེས་པར་བཞུགས་པའི་ཚུལ་གྱི་གསང་ བའི་མན་ངག་གི་ངེས་དོན་གྱི་ཟབ་གནད་ཅིག་ཀྱང་མི་ཕམ་པས་མངོན་རྒྱན་དུ་སྒོམ་ལམ་ འཆད་པའི་སྐབས་སུ་ཇི་བཞིན་མངོན་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བའི་ལམ་གྱིས་ནི། །ཅི་ཞིག་ཉམས་ཤིང་ཅི་ཞིག་ཐོབ། །བྱང་ཆུབ་ཇི་ལྟར་དེ་བཞིན་དུ། །འདི་ནི་འདོད་པའི་དོན་ སྒྲུབ་བྱེད། །ཅེས་པ་སྟེ། བྱང་སེམས་འཕགས་པ་སྒོམ་ལམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་བསྒོ༷མ་ཞེ༷ས་བྱ༷་བ༷འི་ ལ༷མ་གྱི༷ས་ནི༵་དོན་དམ་པར་ན་རང་བཞིན་ཆོས་སྐུའི་གཤིས་ལ་སྤང་བྱ་ཅི༷་ཞི༷ག་ཉ༷མས་ཤི༷ང་ 10-135 ཆོས་སྐུ་ཡེ་ནས་བཞུགས་པ་ཉིད་ལས་ལོགས་སུ་ཐོབ་བྱ་ཅི༷་ཞི༷ག་ཐོ༵བ་དགོས་ཏེ་མི་དགོས་སོ། །དོན་གྱི་ཡིན་ལུགས་ལྟར་ན་མཐར་ཐུག་གི་བྱ༷ང་ཆུ༷བ་ཇི༷་ལྟ༷ར་གནས་པ་དེ༷་བཞི༷ན་དུ༵་གཞིའི་ ཆོས་སྐུ་འདི༷་ནི༷་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ནང་དུ་རང་རང་གི་འདོ༷ད་པ༷འི་དོ༷ན་མཐའ་དག་སྒྲུབ༷་ བྱེ༵ད་དུ་སེམས་ཅན་གང་ལ་ཆོས་སྐུ་(ཅི་རིགས་སུ་)མངོན་དུ་གྱུར་སྐབས་དེ་ལ་དེ་ལུགས་སུ་ངེས་ པར་རྗེན་ཆར་དུ་མངོན་ཡང་དེ་ལྐོག་གྱུར་གྱི་དུས་སུ་ནི་འཁྲུལ་སྣང་འདིས་བསྒྲིབས་ནས་མི་ མཐོང་བ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ཞེས་པ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་ངེས་དོན་ཟབ་མོའི་ཚུལ་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་ དགོངས་འགྲེལ་དུའང་འགྱུར་རུང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ནི། གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་དོན་དམ་མི་གནས་པའི་ མྱང་འདས་ཡེ་ནས་འགྲོ་བ་ཀུན་ལའང་བཞུགས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་རང་བཞིན་གཞི་ དུས་སུ་ཇི་བཞིན་བཞུགས་པ་དེ་ཉིད་འཕེལ་འགྲིབ་མེད་པར་འབྲས་དུས་སུ་མངོན་དུ་གྱུར་ པ་ཙམ་ཡིན་ཏེ། འབྲས་བུའི་ཡེ་ཤེས་མཆོག་གི་གཟིགས་ངོར་རང་སྣང་ང
【現代漢語翻譯】 依靠此身，不可思議的大禪定也將顯現。 依靠此法身，一切大智慧也將顯現。 因此，二身依靠禪定和智慧而生。 此法身依靠自性而被稱為常、我。 依靠大禪定而被稱為樂。 依靠大智慧而被稱為凈，因此，如來常樂我凈。 正如經文所說的那樣顯明。 因此，這種基果無別的法身，不需要新設立，其自性本凈，所以原本存在的垢染也無法從自性中去除，如同究竟的菩提一樣，在基礎階段，法身的自性涅槃必定以成就一切所愿的方式存在，這是彌龐在《現觀莊嚴論》中闡述道時，如實顯現的秘密口訣的甚深要義。 如是說：『以名為修道之路，何者損減又何者獲得？如菩提一般，此乃成就所愿。』 也就是說，菩薩聖者修道者的相續中，以名為修道之路，從勝義諦的角度來說，自性法身的體性中，有什麼需要捨棄的損減？法身本就存在，又有什麼需要另外獲得的？ 按照實相而言，究竟的菩提如何存在，基礎的法身也是如此，在一切眾生的心中，顯現為成就各自一切願望，當衆生證悟法身時，法身會如實顯現，但在隱沒時，則被錯覺所遮蔽而無法看見。 就像這樣，以這種方式，也可以成為揭示甚深意義的註釋。 第二，以理證成立：基果無別的勝義諦不住涅槃，原本就存在於一切眾生心中，這是有法。 你的自性在基礎階段如何存在，在果位時也只是沒有增減地顯現出來而已，因為在果位的智慧面前，一切都是自現。
【English Translation】 Relying on this body, inconceivable great samadhi will also manifest. Relying on this Dharmakaya, all great wisdom will also appear. Therefore, the two bodies arise from relying on samadhi and wisdom. This Dharmakaya, relying on its own nature, is called permanent, self. Relying on great samadhi, it is called bliss. Relying on great wisdom, it is called pure, therefore, the Tathagata possesses and abides in permanence, bliss, self, and purity. As it is clear from the scriptures. Therefore, this basis-result inseparable Dharmakaya does not need to be newly established, and its nature is inherently pure, so the original defilements cannot be removed from its nature. Like ultimate Bodhi, in the basis stage, the nature of Dharmakaya, Nirvana, must exist in a way that accomplishes all desires. This is a profound secret of the secret instruction that Mipham revealed as he explained the path of meditation in the Ornament of Clear Realization. As it is said: 'By the path called meditation, what is diminished and what is gained? Like Bodhi, this accomplishes desires.' That is to say, in the continuum of a Bodhisattva Arya who is a meditator on the path of meditation, by the path called meditation, in the ultimate sense, in the nature of the Svabhavikakaya (自性身，自性身，svabhāvikakāya，self-existent body), what needs to be abandoned and diminished? The Dharmakaya is already present, so what needs to be gained separately? According to the way things are, how ultimate Bodhi exists, so does the basic Dharmakaya. In the minds of all sentient beings, it appears as accomplishing all their desires. When the Dharmakaya manifests to a sentient being, it will manifest clearly as it is, but when it is hidden, it is merely obscured by illusion and cannot be seen. In this way, it can also become a commentary that reveals profound meanings. Second, establishing by reasoning: The basis-result inseparable ultimate truth, the non-abiding Nirvana, is originally present in all beings, this is the subject. How your nature exists in the basis stage, it is only manifested in the result stage without increase or decrease, because in the face of the wisdom of the result, everything is self-appearing.
ེས་པའི་དོན་གྱི་ཡིན་ ལུགས་ལ་ནི་གཞིའི་ཆོས་སྐུ་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དེ་ཉིད་ཉག་གཅིག་ ལས་གཞན་གང་དུ་ཡང་དུས་ཀུན་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་དོན་དམ་མྱང་འདས་ དེ་ཆོས་ཅན། གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ལེགས་པར་གྲུབ་སྟེ། དོན་དམ་གྱི་ཡིན་ ལུགས་ལ་ལྟོས་ན་གཞིའི་དབྱིངས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་གདོད་མ་ནས་རང་བྱུང་དུ་ཡོད་པ་དེ་ ཀ་ཉིད་འབྲས་བུའི་དུས་སུ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་མ་གཏོགས་ལྷག་པའི་གསར་བྱུང་གི་ཁྱད་ཆོས་ གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། ལམ་སྒྲུབ་པོའི་བློ་ངོ་ལ་ལྟོས་ན་དོན་དམ་དབྱིངས་ཀྱི་ རྣམ་པ་གང་དག་ཇེ་གསལ་དུ་སོང་བའི་ཆ་ནས་གསར་བྱུང་དུ་སྣང་ཡང་དོན་ལ་གཉུག་མའི་ དབྱིངས་རང་གི་གཤིས་ལ་འཕེལ་འགྲིབ་སོགས་ཀྱི་འགྱུར་བ་ཅུང་ཙམ་མེད་པར་གནས་ ལུགས་མི་འགྱུར་བ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་གཞིའི་དོན་དམ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ཆོས་ཅན། 10-136 ཁྱོད་ཀྱང་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་གྲུབ་སྟེ། ཁྱོད་ ལ་དོན་དམ་(རྣམ་ཀུན་ལྡན་པའི་)མྱང་འདས་དང་(ཆོས་སྐུ་)མཚན་གྱི་རྣམ་གྲངས་ཙམ་ཡིན་པར་ གསུངས་པ་གང་ཞིག དེ་ཡིན་ན་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་ གྲུབ་སྟེ། གཞི་དབྱིངས་ཉག་གཅིག་ལ་མྱང་འདས་ཀྱི་མདོ་སོགས་སུ་དོན་དམ་མྱང་འདས་ དང་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་མཚན་གྱི་རྣམ་གྲངས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཡང་ཡང་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ གྲུབ་སྟེ། གནས་ལུགས་དེ་འདྲའི་དོན་གྱི་སྡོད་ལུགས་ལ་གཞི་དང་འབྲས་བུ་སོ་སོའི་ཆ་རྣམ་ པ་ཀུན་ནས་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་གཞི་དབྱིངས་ཆོས་སྐུ་དྲི་བཅས་སེམས་ཀྱི་སྦུབས་ སུ་ཡེ་ནས་ཡོད་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ལས་ཚུལ་དེའི་རྣམ་པ་སྒོམ་པ་སོགས་ལམ་སྒྲུབ་པ་ལ་འབད་ ན་གཞིའི་གནས་ལུགས་དང་ཉེ་བའི་མདངས་འོད་སྒྲུབ་པོ་རང་རང་དང་འཚམས་པའི་ལམ་གྱི་ རྣམ་པ་ཇི་བཞིན་རིམ་པས་མངོན་པའང་ཡིན་ཏེ། སེམས་གཤིས་འོད་གསལ་བའི་ཆོས་ཉིད་ མངོན་དུ་བྱེད་ཐབས་ཀྱི་མན་ངག་འདྲ་མིན་ལ་བརྟེན་ན་གཞིའི་ཆོས་ཉིད་ལ་རིམ་གྱིས་གསལ་ སྣང་ཇེ་ཆེར་མཆེད་པ་ནི་རྟེན་འབྲེལ་མི་བསླུ་བའི་འཆར་སྒོ་བཀག་ཀྱང་འགོག་མི་ནུས་པ་ལྟ་ བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དགུ་པ་དེ་ཉིད་ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་ཀུན་འདུས་སུ་ཡོད་ཚུལ་ལ། ལུང་གིས་སྒྲུབ་པ་དང་། རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་འཁོར་འདས་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་པའི་ཆོས་སྐུ་དེ་ལ་དོན་དམ་པའི་བདེན་ པ་དང་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་རྣམས་ཀྱི་ མཚན་གྱི་རྣམ་གྲངས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་ལེགས་པར་གསོལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ དབྱིངས་འགྲིབ་འཕེལ་མེད་པར་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུ་དོན་དམ་པ་ནི་དད་པས་ རྟོགས་པ
【現代漢語翻譯】 至於了知實義之理，由於基之法身（chos sku，Dharmakāya，法身）圓滿具足勝義諦（don dam pa，paramārtha satya，勝義諦）之相，除此之外，任何時候都不緣於他處。 因此，這樣的勝義涅槃（myang 'das，nirvāṇa，涅槃），就其法性而言，完美地成立為基與果無別的自性。就勝義之理而言，基之法界（dbyings，dhātu，界）本自具有一切相，這與果位時顯現並無差別，除此之外，沒有任何新生的特質。 理由是，就修行者的心識而言，勝義法界（dbyings，dhātu，界）的哪些相更為明晰地顯現，從這個角度來看，似乎是新生的，但實際上，本初的法界（dbyings，dhātu，界）自性沒有任何增減等變化，唯有安住于不變的法性。 此外，基之勝義法身（chos sku，Dharmakāya，法身），就其法性而言，你也必然成立為基與果無別的一切相。因為你具有勝義（具一切相的）涅槃（myang 'das，nirvāṇa，涅槃）和（法身）僅僅是名稱不同的說法。如果是這樣，那就沒有超出基果無別。 首先是成立的，因為在基之法界（dbyings，dhātu，界）中，涅槃（myang 'das，nirvāṇa，涅槃）的經典等處，也屢次以勝義涅槃（myang 'das，nirvāṇa，涅槃）和智慧法身（chos sku，Dharmakāya，法身）等名稱的方式宣說。其次是成立的，因為對於如此法性的實義安住方式，基和果各自的差別在一切方面都是不合理的。 如果努力修持與如此基之法界（chos sku，Dharmakāya，法身）相應的，存在於具垢染之心中的關聯，那麼與基之法性相近的光明，也會按照各自相應的道路次第顯現。因為如果依賴於顯現心性光明之法性的不同訣竅，基之法性會逐漸顯現得越來越清晰，這就像是阻擋不住不虛的緣起顯現一樣。 第九，關於法身（chos sku，Dharmakāya，法身）如何具足一切功德，從以聖言量成立和以理證成立兩個方面進行闡述。 首先，對於如此成為輪迴與涅槃之基的法身（chos sku，Dharmakāya，法身），世尊（bcom ldan 'das，Bhagavan，薄伽梵）已經善說了勝義諦（don dam pa'i bden pa，paramārtha satya，勝義諦）、有情界（sems can gyi khams，sattva-dhātu，薩埵界）、如來藏（de bzhin gshegs pa'i snying po，tathāgatagarbha，如來藏）和法身（chos kyi sku，Dharmakāya，法身）等名稱。如《顯了法界無有增減經》中說：『舍利子，勝義諦（don dam pa，paramārtha satya，勝義諦）唯有通過信心才能證悟。』
【English Translation】 As for understanding the truth of reality, because the Dharmakāya (chos sku, Dharmakāya, 法身) of the ground is fully endowed with the aspect of ultimate truth (don dam pa, paramārtha satya, 勝義諦), and apart from that, there is no focus on anything else at any time. Therefore, such ultimate nirvāṇa (myang 'das, nirvāṇa, 涅槃), in terms of its nature, is perfectly established as the essence of the inseparability of the ground and the result. In terms of the ultimate truth, the element (dbyings, dhātu, 界) of the ground inherently possesses all aspects from the beginning, and this is no different from what manifests at the time of the result; apart from that, there is no newly arisen characteristic. The reason is that, in terms of the mind of the practitioner, although those aspects of the ultimate element (dbyings, dhātu, 界) that become clearer appear to be newly arisen, in reality, the intrinsic element itself has no changes such as increase or decrease, but only abides in the unchanging nature. Furthermore, the ultimate Dharmakāya (chos sku, Dharmakāya, 法身) of the ground, in terms of its nature, you are also necessarily established as possessing all aspects of the inseparability of the ground and the result. Because you have the ultimate (possessing all aspects) nirvāṇa (myang 'das, nirvāṇa, 涅槃) and (Dharmakāya) as merely different names. If so, then it does not go beyond the inseparability of the ground and the result. Firstly, it is established because in the element (dbyings, dhātu, 界) of the ground alone, in the sūtras of nirvāṇa (myang 'das, nirvāṇa, 涅槃) and so on, it is repeatedly taught as the ultimate nirvāṇa (myang 'das, nirvāṇa, 涅槃) and the wisdom Dharmakāya (chos sku, Dharmakāya, 法身) and so on, as different names. Secondly, it is established because for such a way of abiding in the reality of such a nature, the differences between the ground and the result are unreasonable in all aspects. If one strives to practice the path, such as meditating on the way of interdependence that exists from the beginning in the womb of the defiled mind, which corresponds to such a ground element (chos sku, Dharmakāya, 法身), then the radiance close to the ground nature will gradually manifest in accordance with the path that suits each practitioner. Because if one relies on various instructions for manifesting the clear light nature of the mind, the gradual increase in clarity of the ground nature is like being unable to stop the infallible arising of interdependence even if one tries to block it. Ninth, regarding how the Dharmakāya (chos sku, Dharmakāya, 法身) possesses all qualities, it is explained from the two aspects of establishing it with scripture and establishing it with reasoning. Firstly, for such a Dharmakāya (chos sku, Dharmakāya, 法身) that is the basis of saṃsāra and nirvāṇa, the Blessed One (bcom ldan 'das, Bhagavan, 薄伽梵) himself has well spoken of the names of ultimate truth (don dam pa'i bden pa, paramārtha satya, 勝義諦), the realm of sentient beings (sems can gyi khams, sattva-dhātu, 薩埵界), the tathāgatagarbha (de bzhin gshegs pa'i snying po, tathāgatagarbha, 如來藏), and the Dharmakāya (chos kyi sku, Dharmakāya, 法身). As it is said in the Sūtra Showing the Element of Reality Without Increase or Decrease: 'Śāriputra, ultimate truth (don dam pa, paramārtha satya, 勝義諦) is realized only through faith.'
ར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་ 10-137 ཚིག་བླ་དྭགས་སོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་སྙིང་པོའི་ཚིག་བླ་དྭགས་སོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཚིག་བླ་དྭགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཚུལ་དེ་ལུགས་ཀྱི་གཞི་དབྱིངས་ ཆོས་སྐུ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་བོན་ཙམ་མམ་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་སྟོང་ཉིད་ཙམ་མ་ཡིན་ པར་ཚད་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པ་དང་ལྡན་པའི་ཚུལ་ངེས་པ་ དོན་གྱི་ཡིན་ལུགས་སུ་རྒྱལ་བ་རང་ཉིད་ཀྱི་དཔེ་དཔེ་ཅན་དང་སྦྱར་ནས་ཞིབ་རྒྱས་སུ་ལེགས་ པར་བཀའ་བསྩལ་བ་ཡིན་ཏེ། ངེས་དོན་མདོ་མཆོག་དམ་པ་ལས། གང་གི་ཕྱིར་གང་ལ་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐའ་དག་རྗེས་སུ་མ་ཞུགས་པའི་སེམས་ཅན་དེ་ནི་སེམས་ ཅན་གྱི་རིས་ན་འགའ་ཡང་མེད་དེ། འོན་ཀྱང་འདུ་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་ཡེ་ཤེས་མི་མངོན་ནོ། །འདུ་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ་ལས་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ པའི་ཡེ་ཤེས་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཐོགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་འབྱུང་ངོ་། །ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་ འདི་ལྟ་སྟེ། དཔེར་ན་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་ཚད་དང་ལྡན་ པའི་དར་ཡུག་ཆེན་པོ་ཅིག་ཡོད་པར་གྱུར་ལ། དར་ཡུག་ཆེན་པོ་དེ་ལ་ཡང་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཐམས་ཅད་རྫོགས་པར་བྲིས་པར་གྱུར་ཏེ། འདི་ལྟ་སྟེ་ཁོར་ ཡུག་ཆེན་པོའི་ཚད་དུ་ནི་ཁོར་ཡུག་ཆེན་པོ་བྲིས། ས་ཆེན་པོའི་ཚད་དུ་ནི་ས་ཆེན་པོ། སྟོང་ གཉིས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་ཚད་དུ་ནི་སྟོང་གཉིས་པའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས། སྟོང་ གི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་ཚད་དུ་ནི་སྟོང་གི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས། གླིང་བཞི་པའི་འཇིག་ རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་ཚད་དུ་ནི་གླིང་བཞི་བའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས། རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོའི་ཚད་དུ་ནི་ རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ། འཛམ་བུ་གླིང་གི་ཚད་དུ་ནི་འཛམ་བུའི་གླིང་། ཤར་གྱི་ལུས་འཕགས་གླིང་གི་ ཚད་དུ་ནི་ལུས་འཕགས་གླིང་། ནུབ་ཀྱི་བ་ལང་སྤྱོད་ཀྱི་གླིང་གི་ཚད་དུ་ནི་ནུབ་ཀྱི་བ་ལང་སྤྱོད་ 10-138 ཀྱི་གླིང་། བྱང་གི་སྒྲ་མི་སྙན་གྱི་གླིང་གི་ཚད་དུ་ནི་བྱང་གི་སྒྲ་མི་སྙན། རི་རབ་ཀྱི་ཚད་དུ་ནི་རི་ རབ། ས་ལ་སྤྱོད་པའི་ལྷའི་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་ཚད་དུ་ནི་ས་ལ་སྤྱོད་པའི་ལྷའི་གཞལ་ཡས་ ཁང་། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ལྷའི་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་ཚད་དུ་ནི་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ལྷའི་ གཞལ་ཡང་ཁང་། གཟུགས་ན་སྤྱོད་པའི་ལྷའི་གཞལ་ཡས་ཁང་གི་ཚད་དུ་ནི་གཟུགས་ན་སྤྱོད་ པའི་ལྷའི་གཞལ་ཡས་ཁང་བྲིས་སོ། །དར་ཡུག་ཆེན་པོ་དེ་ཡང་ཆུ་ཞེ
【現代漢語翻譯】 是這樣的。』舍利子，所謂真實，是指眾生界的習語。』舍利子，所謂眾生界，是指如來藏的習語。』舍利子，所謂如來藏，是指法身的習語。』因為這樣說。那種方式的基礎，法身，不僅僅是成佛的種子，也不是未形成的空性，而是具有無量佛的智慧和功德的確定性的存在方式，佛陀親自結合例子和能立，詳細地闡述了這一點。在殊勝的究竟意義的經文中說：『因為沒有一個眾生界沒有如來的所有智慧，然而，由於概念的執著，如來的智慧不顯現。一旦脫離概念的執著，一切智智的自生智慧就會無礙地顯現。』『諸位佛子，例如，假設有一個巨大的絲綢匹，其大小相當於三千大千世界，並且在這個巨大的絲綢匹上完整地繪製了三千大千世界的一切，也就是說，在巨大輪圍山的尺寸上繪製了巨大輪圍山，在大地的尺寸上繪製了大地，在二千世界的尺寸上繪製了二千世界，在千世界的尺寸上繪製了千世界，在四大洲世界的尺寸上繪製了四大洲世界，在巨大海洋的尺寸上繪製了巨大海洋，在贍部洲的尺寸上繪製了贍部洲，在東勝身洲的尺寸上繪製了勝身洲，在西牛貨洲的尺寸上繪製了西牛貨洲， 在北俱盧洲的尺寸上繪製了北俱盧洲，在須彌山的尺寸上繪製了須彌山，在地上行走的諸天宮殿的尺寸上繪製了地上行走的諸天宮殿，在欲界行走的諸天宮殿的尺寸上繪製了欲界行走的諸天宮殿，在色界行走的諸天宮殿的尺寸上繪製了色界行走的諸天宮殿。』那個巨大的絲綢匹也被水...
【English Translation】 It is like that. 'Shariputra, what is called true reality is a term for the realm of sentient beings.' 'Shariputra, what is called the realm of sentient beings is a term for the Tathagatagarbha.' 'Shariputra, what is called the Tathagatagarbha is a term for the Dharmakaya.' Because it is said that way. The basis of that way, the Dharmakaya, is not merely the seed of Buddhahood, nor is it merely emptiness that has not been formed into anything, but the way of being certain that it possesses immeasurable Buddha wisdom and limitless qualities, which the Buddha himself has taught in detail by combining examples and the established. In the supreme sutra of definitive meaning, it says: 'Because there is no sentient being in whose realm all the wisdom of the Tathagata is not fully present, however, due to conceptual clinging, the wisdom of the Tathagata is not manifest.' 'Once free from conceptual clinging, the self-arisen wisdom of the all-knowing wisdom will arise without obstruction.' 'O sons of the Victorious Ones, for example, suppose there is a great silk cloth that is the size of a three-thousand great thousand world system, and on that great silk cloth, everything of the three-thousand great thousand world system is completely drawn, that is, the great surrounding mountains are drawn to the size of the great surrounding mountains, the great earth is drawn to the size of the great earth, the two-thousand world systems are drawn to the size of the two-thousand world systems, the thousand world systems are drawn to the size of the thousand world systems, the four-continent world systems are drawn to the size of the four-continent world systems, the great oceans are drawn to the size of the great oceans, Jambudvipa is drawn to the size of Jambudvipa, Purvavideha is drawn to the size of Purvavideha, Aparagodaniya is drawn to the size of Aparagodaniya,' Uttarakuru is drawn to the size of Uttarakuru, Mount Meru is drawn to the size of Mount Meru, the palaces of the gods who walk on the earth are drawn to the size of the palaces of the gods who walk on the earth, the palaces of the gods who walk in the desire realm are drawn to the size of the palaces of the gods who walk in the desire realm, the palaces of the gods who walk in the form realm are drawn to the size of the palaces of the gods who walk in the form realm.' That great silk cloth is also in the water...
ང་སྟོང་གསུམ་གྱི་སྟོང་ ཆེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ཀྱི་ཚད་ཙམ་དུ་གྱུར་ལ། དར་ཡུག་ཆེན་པོ་དེ་ཡང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ ཀྱི་རྡུལ་གཅིག་ཏུ་བཅུག་པར་གྱུར་ཏོ། །ཇི་ལྟར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རྡུལ་གཅིག་ཏུ་དར་ཡུག་ཆེན་ པོ་བཅུག་པ་དེ་བཞིན་དུ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རྡུལ་མ་ལུས་པ་རྣམས་སུ་དེའི་ཚད་ཙམ་གྱི་དར་ཡུག་ ཆེན་པོ་བཅུག་པར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་མཁས་པ། མཛངས་པ། གསལ་བ། ཡིད་གཞུངས་པ། དེར་ཉེ་བར་ཞུགས་པའི་དཔྱོད་པ་དང་ལྡན་པའི་སྐྱེས་བུ་འགའ་ཞིག་སྐྱེས་ཏེ། དེ་ཡི་མིག་ལྷ་ ཡིར་གྱུར་ཅིང་ཡོངས་སུ་དག་པ་འོད་གསལ་བར་གྱུར་པ་ཞིག་ལ། དེའི་ལྷའི་མིག་གིས་རྣམ་ པར་བལྟས་ཏེ། འདི་ལྟ་བུར་གྱུར་བའི་དར་ཡུག་ཆེན་པོ་འདི་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རྡུལ་ཆུང་ངུ་འདི་ ཉིད་ལ་གནས་ཏེ་སེམས་ཅན་འགའ་ལ་ཡང་ཉེ་བར་མཁོ་བར་མ་གྱུར་ཏོ། །དེ་འདི་སྙམ་དུ་ སེམས་ཏེ། ཀྱེ་མའོ་གང་བདག་གིས་བརྩོན་པ་ཆེན་པོའི་སྟོབས་དང་མཐུས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ རྡུལ་འདི་ཕྱེ་སྟེ་དར་ཡུག་ཆེན་པོ་འདི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉེ་བར་འཚོ་བར་བྱའོ་སྙམ་པས། དེ་བརྩོན་པ་ཆེན་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་མཐུ་བསྐྱེད་དེ་རྡོ་རྗེ་ཕྲ་མོས་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རྡུལ་དེ་ཕྱེ་ནས་ བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དར་ཡུག་ཆེན་པོ་དེ་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་ལ་ཉེ་བར་འཚོ་བར་བྱེད་ ཅིང་། གཅིག་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལུས་པ་མེད་པ་མཐའ་དག་ལ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་ བྱེད་དོ། །ཀྱེ་རྒྱལ་བའི་སྲས་དེ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས། ཚད་མེད་པའི་ཡེ་ ཤེས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་འཚོ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ 10-139 སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་མ་ཚང་བ་མེད་པར་རྗེས་སུ་ཞུགས་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ ཀྱི་རྒྱུད་དེ་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་འདྲ་བར་ཚད་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་མོད་ ཀྱི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་པས་བཅིངས་པའི་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ ཤེས་མི་ཤེས་རབ་ཏུ་མི་ཤེས་ཤིང་། ཉམས་སུ་མི་མྱོང་། མངོན་དུ་མི་བྱེད་དོ། །དེས་ན་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆགས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཆོས་ཀྱི་ དབྱིངས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་པ་རྣམ་པར་གཟིགས་ནས་སློབ་དཔོན་གྱི་འདུ་ ཤེས་སུ་གྱུར་ཏེ། ཀྱེ་མ། མ་ལ་སེམས་ཅན་འདི་དག་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡང་ དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མི་ཤེས་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ དག་སྟེ། གང་ཡང་ངས་སེམས་ཅན་འདི་དག་ལ་འཕགས་པའི་ལམ་ཉེ་བར་བསྟན་པས། འདུ་ ཤེས་ཀྱིས་བྱས་པའི་འཆིང་བ་མཐའ་དག་བསལ་བར་བྱ་སྟེ། ཇི་ལྟར་རང་ཉིད་འཕགས་པའི་ ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྟོབས་བསྐྱེད་པས་འདུ་ཤེས་ཀྱི་མདུད་པ་ཆེན་པོ་བསལ་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་ཡེ་ཤེས་སོ་སོར་མངོན་པ
【現代漢語翻譯】 譬如，將三千大千世界（Trisahasra-Mahasahasra-lokadhatu，佛教宇宙觀中的最大單位世界）的廣大範圍，縮小到一個極微塵（paramāṇu，物質的最小單位）的大小。又如，將巨大的綢緞，也放入一個極微塵之中。正如將巨大的綢緞放入一個極微塵中一樣，所有的極微塵中，都放入了與其大小相當的巨大綢緞。 然後，出現了一些聰明、賢能、明智、心思正直，並具備深入探究能力的智者。他們擁有清凈明亮的超凡天眼（divyacakṣus，一種超自然視覺能力）。通過這天眼觀察到，如此巨大的綢緞竟然存在於微小的極微塵之中，卻對某些眾生毫無用處。他們心想：『唉！我應當以巨大的努力和力量，將這極微塵剖開，使這巨大的綢緞能夠利益所有的眾生。』 於是，他們以巨大的努力和力量，用金剛微塵（vajra-paramāṇu，比極微塵更微小的金剛物質）剖開極微塵，正如他們所想的那樣，這巨大的綢緞利益了所有的眾生。他們對每一個極微塵都這樣做，沒有遺漏任何一個。 『諸位佛子，同樣地，如來（Tathāgata，佛的稱號之一）的智慧（jñāna），無量的智慧，利益一切眾生的智慧，也完全存在於一切眾生的心識之中，一切眾生的心識也與如來的智慧一樣，是無量的。 然而，由於被概念（saṃjñā，認知）的執著所束縛，凡夫（bāla，指無知的人）們並不瞭解、不認識、不體驗、不證悟如來的智慧。因此，如來以其無執的智慧，觀察到法界（dharmadhātu，一切法的本性）中的如來存在於一切眾生之中，便化現為導師（śāstṛ，老師），心想：『唉！這些眾生不瞭解如來的真實智慧，如來的智慧已經融入他們之中。我應當為這些眾生開示殊勝之道（āryamārga，達到解脫的道路），消除一切概念的束縛，就像我自己通過殊勝智慧的力量，解開了概念的巨大結縛，從而證悟瞭如來的智慧一樣。』
【English Translation】 For example, imagine that the vast expanse of a Trisahasra-Mahasahasra-lokadhatu (a great three-thousandfold world system, the largest unit of the Buddhist universe) is reduced to the size of a single paramāṇu (the smallest unit of matter). Or, imagine that a huge piece of silk is also placed within a single paramāṇu. Just as the huge silk is placed within a single paramāṇu, so too are huge pieces of silk of comparable size placed within all the paramāṇus without exception. Then, some wise, intelligent, clear-minded, upright, and discerning individuals are born. They possess pure and radiant divine eyes (divyacakṣus, a supernatural form of vision). With these divine eyes, they observe that such a huge piece of silk resides within this tiny paramāṇu, yet it is of no use to some sentient beings. They think to themselves: 'Alas! I should, through the power and strength of great effort, split open this paramāṇu so that this huge piece of silk can be of benefit to all beings.' Thus, through the power of great effort, they generate strength and split open the paramāṇu with a vajra-paramāṇu (an even smaller, diamond-like particle), and just as they had thought, this huge piece of silk benefits all beings. They do this in the same way to every single paramāṇu without exception. 'O sons of the Victorious One, likewise, the Tathāgata's (one of the titles of a Buddha) wisdom (jñāna), immeasurable wisdom, the wisdom that benefits all sentient beings, is also fully present within the minds of all sentient beings, and the minds of all sentient beings are immeasurable, just like the Tathāgata's wisdom. However, because they are bound by the clinging to concepts (saṃjñā, perception), ordinary people (bāla, the ignorant) do not understand, do not recognize, do not experience, and do not realize the Tathāgata's wisdom. Therefore, the Tathāgata, with his unattached wisdom, observes that the Tathāgata in the dharmadhātu (the realm of reality, the essence of all phenomena) dwells within all sentient beings, and he manifests as a teacher (śāstṛ, teacher), thinking: 'Alas! These sentient beings do not understand the Tathāgata's true wisdom, and the Tathāgata's wisdom is already within them. I should show these sentient beings the noble path (āryamārga, the path to liberation), so that all conceptual bonds may be removed, just as I myself, through the power of noble wisdom, have removed the great knot of concepts and realized the Tathāgata's wisdom individually.'
ར་ཤེས་ཤིང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་མཉམ་པ་ཉིད་རྗེས་སུ་ ཐོབ་པ་བཞིན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ལམ་བསྟན་པས། འདུ་ཤེས་ཀྱིས་བྱས་པའི་འཆིང་ བ་ཐམས་ཅད་བཟློག་པར་བྱེད་དོ། །འདུ་ཤེས་ཀྱིས་འཆིང་བ་ཐམས་ཅད་ལོག་པ་དག་ལ་ནི་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཚད་མེད་པ་དེ་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་གི་ཉེ་བར་འཚོ་བར་ འགྱུར་རོ། །ཞེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གནས་ལུགས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ཡོན་ཏན་དང་རྣམ་ པ་ཚད་མེད་པ་དེ་རྣམས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་མ་ཚང་བ་མེད་པར་བཞུགས་ཚུལ་ཆེས་ གསལ་བཤད་མཛད་ཅིང་དེ་ལ་ཡིད་གཉིས་ཀྱི་བློ་སྐྱེ་བའི་གོ་སྐབས་ཀྱང་མེད་པར་བྱས་པའི་ ཕྱིར། ཡང་རྒྱལ་བ་གང་ཉིད་ཀྱི་དེ་འདྲའི་གཞིའི་ཆོས་སྐུ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་གངྒཱའི་བྱེ་སྙེད་ ལས་འདས་པ་དང་ལྡན་པར་ཡང་གསུངས་སྟེ། དཔལ་ཕྲེང་གིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། རྣམ་ 10-140 པར་དབྱེར་མེད་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེ་མ་ལས་ འདས་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་བསྟན་པ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་འདི་ཉིད་ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་ལས་མ་གྲོལ་བ་ནི་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བགྱིའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ ཡང་རང་བཞིན་གྱི(ས་རྣམ་པར་དག་པའི་)སངས་རྒྱས་དེ་ཉིད་སྟོབས་བཅུ་དང་མི་འཇིགས་པ་དང་ ཏིང་ངེ་འཛིན་ཚད་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ རྒྱལ་བ་གང་གིས་བསླུ་བ་མེད་པའི་བཀས་ལེགས་གསུངས་གནང་བ་ཡིན་ཏེ། མྱང་འདས་ ཆེན་པོར་ཡང་རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྟོབས་བཅུ་དང་མི་འཇིགས་པ་བཞི་དང་ བྱམས་པ་ཆེན་པོ་དང་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་གསུམ་དང་། དཔའ་ བར་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྣམ་གྲངས་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱད་ཁྲི་རྣམས་དང་། མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་། དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ལྔ་ལ་ སོགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྣམ་གྲངས་སུམ་ཁྲི་ལྔ་སྟོང་རྣམས་དང་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ ལ་སོགས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྣམ་གྲངས་བཞི་སྟོང་ལྔ་བརྒྱ་རྣམས་དང་། ཐབས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་ འཛིན་ཚད་མེད་མཐའ་ཡས་པ་སྙེད་དང་། དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ནི་དངོས་པོ་ རྣམ་པ་བདུན་དང་ལྡན་ཏེ། རྟག་པ་དང་བདག་དང་བདེ་བ་དང་། ཡོངས་སུ་དག་པ་དང་ཡང་ དག་པ་དང་བདེན་པ་དང་དགེ་བ་སྟེ་དེ་ནི་རྣམ་པར་ཕྱེ་ནས་ལན་བཏབ་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་ དང་། རིགས་ཀྱི་བུ་དཔེར་ན་ཟླ་བ་ཚེས་པ་ནི་མི་མཐོང་མོད་ཀྱི་མེད་ཅེས་བྱར་མི་རུང་ངོ་། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡང་དེ་དང་
【現代漢語翻譯】 因為認識到如來（Tathagata，證悟者）與真如（Suchness，事物的真實本性）無二無別，並且如來已經指明了道路，所以能夠消除所有由概念產生的束縛。對於那些已經擺脫了所有概念束縛的人來說，如來無量的智慧將成為一切眾生的依靠。 以上這些話語非常清楚地闡釋了法身佛（Dharmakaya Buddha，佛的法性之身）的功德和無量特質，說明這些功德和特質圓滿地存在於一切眾生之中，從而消除了任何產生懷疑的機會。此外，勝者（Victorious One，佛的尊稱）還宣稱，這種根本的法身具備超越恒河沙數的佛法。正如《華鬘經》（Dpal phreng gis zhus pa'i mdo）中所說：『無分別、不可思議的佛法，其數量超過恒河沙數，這被認為是如來的法身。世尊（Bhagavan，佛的尊稱），這種如來的法身，如果尚未從煩惱的束縛中解脫出來，就被稱為如來藏（Tathagatagarbha，如來之胎）。』 此外，勝者以其無欺的教言，善巧地宣說了自性清凈的佛陀，是十力（ten powers）和四無畏（four fearlessnesses），以及無量禪定等無邊法身功德的自性。正如《大涅槃經》（Mahaparinirvana Sutra）中所說：『善男子，如來的十力、四無畏、大慈、大悲、三種近念住（three close mindfulnesses）、大無畏行（great fearless conduct），以及八萬四千種禪定，三十二相（thirty-two major marks），八十隨形好（eighty minor marks），五種智慧手印（five wisdom seals）等三萬五千種禪定，金剛喻定（vajra-like samadhi）等四千五百種禪定，以及無量無邊的方便禪定等等，這些法都是如來的佛性。因此，佛性具備七種特質：常、我、樂、凈、真、實、善，這被稱為分別回答。』 『善男子，例如，初生的月亮雖然看不見，但不能說它不存在。佛性也是如此。』
【English Translation】 Because one recognizes that the Tathagata (Thus-Gone One, the enlightened one) is non-dual with Suchness (the true nature of things), and because the Tathagata has shown the path, one is able to reverse all the bondages created by concepts. For those who have reversed all conceptual bondages, the immeasurable wisdom of the Tathagata will become the sustenance for all beings. These words very clearly explain the qualities and immeasurable aspects of the Dharmakaya Buddha (the Buddha's Body of Dharma, the body of the law), showing that these qualities and aspects are fully present in all sentient beings, thereby eliminating any opportunity for doubt to arise. Furthermore, the Victorious One (a title of the Buddha) also declared that such a fundamental Dharmakaya possesses Buddhist qualities that surpass the sands of the Ganges River. As stated in the Sutra Requested by Dpal Phreng: 'The non-differentiated, inconceivable Buddhist qualities, which exceed the sands of the Ganges River, are shown to be the Dharmakaya of the Tathagata. Bhagavan (Blessed One, a title of the Buddha), this very Dharmakaya of the Tathagata, when not liberated from the sheath of afflictions, is called the Tathagatagarbha (the womb of the Tathagata).' Furthermore, the Victorious One, with his unerring teachings, skillfully proclaimed that the self-nature pure Buddha is the nature of the ten powers and four fearlessnesses, as well as the boundless qualities of the Dharmakaya, such as immeasurable samadhi. As stated in the Great Nirvana Sutra: 'Son of good family, the ten powers and four fearlessnesses of the Tathagata, great love, great compassion, the three close mindfulnesses, great fearless conduct, and eighty-four thousand kinds of samadhi, the thirty-two major marks, the eighty minor marks, the five wisdom seals, and thirty-five thousand kinds of samadhi, the vajra-like samadhi, and four thousand five hundred kinds of samadhi, and immeasurable and boundless skillful samadhi, and so forth, these dharmas are the Buddha-nature of the Tathagata. Therefore, the Buddha-nature possesses seven qualities: permanence, self, bliss, purity, truth, reality, and goodness, which is called answering separately.' 'Son of good family, for example, although the newly born moon is not visible, it cannot be said that it does not exist. The Buddha-nature is also like that.'
འདྲ་སྟེ་བུས་པ་མ་རབས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་མཐོང་ མོད་ཀྱི་དེ་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་མེད་ཅེས་བྱར་མི་རུང་ངོ་། །རིགས་ཀྱི་བུ་སངས་རྒྱས་ 10-141 ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། སྟོབས་བཅུ་དང་མི་འཇིགས་པ་བཞི་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་དྲན་ པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་གསུམ་སྟེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་ཡོད་པ་ཡང་ཉོན་ མོངས་པ་ཡོངས་སུ་བཅོམ་ན་གདོད་མཐོང་བར་འགྱུར་རོ། །ལོག་སྲེད་ཅན་དག་ནི་ལོག་སྲེད་ ཡོངས་སུ་བཅོམ་ན་གདོད་སྟོབས་བཅུ་དང་མི་འཇིགས་པ་བཞི་དང་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་དྲན་ པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་གསུམ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །དོན་དེ་ལྟ་བས་ན་ངས་རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་ ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོད་དོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་ པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ཀྱི་བཀའ་ལས་དོན་དམ་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ དཔེ་མཐའ་ཡས་པ་ལ་སོགས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཡོན་ཏན་མང་པོ་ཅན་སངས་རྒྱས་ ཀྱི་དབྱིངས་སམ་དབྱིངས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་དེ་ཉིད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱད་པར་མེད་ པར་གདོད་ནས་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པ་གཞན་ཡང་འདི་ལྟར་གསུངས་ཏེ། འཕགས་པ་སོར་ཕྲེང་ ལ་ཕན་པའི་མདོར་ཡང་། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཀུན་ཏུ་ནན་ཏན་དུ་བཙལ་ཡང་། དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྐྱེས་པ་མ་བརྙེས་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ དབྱིངས་མ་སྐྱེས་པ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་མཐའ་ཡས་པས་བརྒྱན་པའི་དབྱིངས་ཡོད་ དོ། །ཞེས་དེ་བཞིན་སྦྱར་ཏེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་གདོད་ནས་བཞུགས་པའི་མ་བྱུང་བའི་ དབྱིངས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཚན་དཔེ་དང་རྟག་པའི་དབྱིངས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཚན་དཔེ་དང་ ཐེར་ཟུག་གི་དབྱིངས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཚན་དཔེ་དང་གཡུང་དྲུང་གི་དབྱིངས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ མཚན་དཔེ་དང་ན་རྒ་འཇིག་བྲལ་གྱི་དབྱིངས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཚན་དཔེ་དང་མི་ཤིགས་དྲི་ མེད་ཀྱི་དབྱིངས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཚན་དཔེ་སྟེ་དོན་དམ་པའི་མཚན་དཔེ་མཐའ་ཡས་པས་ བརྒྱན་པའི་ཡེ་གདོད་མ་ནས་བཞུགས་པའི་གནས་ལུགས་དོན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ དཔེར་ན་ཆུ་དང་འབྲུ་མར་བསྲེས་པ་བཞིན་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནས་ཀྱང་གཤིས་མ་འདྲེས་པ་རང་ 10-142 བཞིན་དང་རྣམ་འགྱུར་གྱི་ཚུལ་དུ་ཡེ་ནས་བཞུགས་པ་དང་དེ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་ གསལ་བ་བུམ་ནང་གི་མར་མེ་བཞིན་གློ་བུར་དྲི་མའི་སྦུབས་སུ་ཡོད་ཚུལ་རྒྱས་པར་གསུངས་ ཤིང་དེ་སོགས་དོན་དམ་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་མཛོད་ཆེན་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཚུལ་འཁོར་ ལོ་ཐ་མའི་ངེས་དོན་གྱི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་བཀའ་རྣམས་སུ་ཞལ་མཐུན་པར་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པའི་ ཕྱིར། རྫོགས་ལྡན་མདོ་མཆོག་དེ་དག་གི་དགོངས་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་གང་དག་རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་ པས་ལེགས་བསྡུ་བྱས་ནས་སེམས་ཅན་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་གྱི་སྤྱ
【現代漢語翻譯】 猶如被遮蔽，所有惡劣之輩都無法看見，但不能因此說他沒有如來藏。種姓之子，如來藏是這樣的：十力（梵文：Daśabala，如來的十種智慧力量）、四無畏（梵文：catvāri vaiśāradyāni，佛陀的四種無所畏懼的自信）、大慈悲（梵文：Mahākaruṇā，對一切眾生的大慈悲心）和三念住（梵文：trīṇi smṛtyupasthānāni，佛陀保持正念的三種方式）。所有眾生都具有這三種特質，當煩惱完全斷除時，才能顯現。邪見者斷除邪見后，才能獲得十力、四無畏、大慈悲和三念住。因此，我常說一切眾生皆有如來藏。』等等。 此外，如來自己也說過，在勝義諦的法性中，有無量無邊的功德，如自性成就的功德，如來界或界中的如來，所有眾生無差別地本自具有。例如，在《聖鬘臂嚴護經》中也說：『諸佛雖然盡力尋找，也無法找到如來藏的生起。一切眾生都有未生起的如來界，具足無量妙相好。』同樣，一切眾生本自具有未生起的界，即如來的妙相；常恒的界，即如來的妙相；堅固的界，即如來的妙相；不朽的界，即如來的妙相；離老病死的界，即如來的妙相；不壞清凈的界，即如來的妙相。總而言之，具足無量勝義諦妙相的本自具有的實相，即如來藏，譬如水和油混合在一起，雖然同時存在，但性質不混雜，以自性和顯現的方式本自存在。而且，它本性光明，猶如瓶中之燈，暫時被煩惱的遮蔽所覆蓋。』等等，廣泛地宣說了勝義諦功德的寶藏，基果無別的道理，在最後法輪的了義經典中一致地廣泛宣說。 這些圓滿經典至高無上的密意，由嘉察·米龐（Jamgon Ju Mipham Gyatso）善加彙集，從眾生到佛陀的一切行為…
【English Translation】 Like being obscured, all inferior beings cannot see it, but one cannot say that he does not have the Tathāgatagarbha (Buddha-nature). Son of lineage, the Tathāgatagarbha is like this: the ten powers (Sanskrit: Daśabala, the ten wisdom powers of the Tathāgata), the four fearlessnesses (Sanskrit: catvāri vaiśāradyāni, the four fearless confidences of the Buddha), great compassion (Sanskrit: Mahākaruṇā, great compassion for all beings), and the three mindfulnesses (Sanskrit: trīṇi smṛtyupasthānāni, the three ways in which the Buddha maintains mindfulness). All sentient beings have these three qualities, and they will only become visible when the afflictions are completely destroyed. Those with wrong views will only attain the ten powers, four fearlessnesses, great compassion, and three mindfulnesses when they completely destroy their wrong views. Therefore, I always say that all sentient beings have the Tathāgatagarbha.』 etc. Furthermore, the Tathāgata himself has said that in the Dharmatā (nature of reality) of ultimate truth, there are countless qualities, such as the qualities that are naturally established, the Buddha-dhātu (realm of the Buddha) or the Buddha in the realm, which all sentient beings have innately and without difference. For example, in the Aṅgulimālīya Sūtra (sūtra benefitting Angulimala) it also says: 『Although all Buddhas search diligently, they cannot find the arising of the Tathāgatagarbha. All sentient beings have the unarisen Buddha-dhātu, adorned with infinite excellent marks and signs.』 Similarly, all sentient beings have the unarisen dhātu (realm) that has been present from the beginning, which is the marks and signs of the Buddha; the eternal dhātu, which is the marks and signs of the Buddha; the steadfast dhātu, which is the marks and signs of the Buddha; the unchanging dhātu, which is the marks and signs of the Buddha; the dhātu free from aging, sickness, and death, which is the marks and signs of the Buddha; the indestructible and stainless dhātu, which is the marks and signs of the Buddha. In short, the reality that has been present from the beginning, adorned with countless marks and signs of ultimate truth, is the Tathāgatagarbha, like water and oil mixed together, although they exist simultaneously, their natures are not mixed, and they exist innately as self-nature and manifestation. Moreover, it is naturally luminous, like a lamp inside a vase, temporarily covered by a sheath of adventitious stains.』 etc., extensively explaining the treasure of ultimate truth qualities, the principle of the inseparability of ground and result, which is consistently and extensively taught in the definitive meaning scriptures of the final turning of the wheel. These supreme intentions of the perfect sutras were well collected by Jamgon Mipham Gyatso, all the activities from sentient beings to Buddhas…
ི་ནོར་གཞི་འབྲས་ དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་འོད་གསལ་འདུས་མ་བྱས་པའི་དབྱིངས་དེ་ཉིད་དང་ནམ་ཡང་དབྱེར་ མེད་པར་འཇུག་པའི་ཆུ་བོ་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་རྡུལ་སྙེད་ལས་འདས་པའི་སངས་རྒྱས་གང་དག་གི་ གསང་བ་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀུན་ནས་མ་ལྡན་པ་མེད་ཅིང་ཡོན་ཏན་མཐའ་ ཡས་པའི་གཏེར་དུ་ཡེ་གདོད་མ་ནས་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་བཀའ་ཡི་ངེས་དོན་ཟབ་ མོའི་དགོངས་པ་བསྡུས་འགྲེལ་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། འོད་གསལ་བྱས་མིན་དབྱེར་ མེད་པར། །འཇུག་ཅན་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་ནི། །རྡུལ་ལས་འདས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །ཆོས་ རྣམས་ཀུན་དང་ལྡན་པ་ཉིད། །ཅེས་པ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་རྒྱལ་བའི་གསུང་རབ་བཀའི་ དགོངས་དོན་ཇི་བཞིན་དུ་འགྲེལ་ཞིང་། རྒྱལ་ཚབ་དངོས་ཀྱིས་རྗེས་སུ་བཟུང་བ་ཐོགས་མེད་ སྐུ་མཆེད་རྗེས་འབྲང་འཕགས་ཡུལ་གྱི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་དག་གིས་གཙོས་ངེས་དོན་གྱི་བསྟན་པ་ གསལ་བྱེད་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་གྲགས་པ་དེ་ཀུན་གྱིས་ཀྱང་ཐུགས་ཀྱི་དགོངས་མཐིལ་མཐར་ ཐུག་ཏུ་བྱས་ནས་དེ་ལུགས་ལྟར་གྱི་བཤད་དང་སྒྲུབ་པས་སྲོལ་ལེགས་འཛིན་མཛད་ཅིང་རྒྱ་ ཆེར་སྤེལ་བའང་མཛད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ནི། གཞིའི་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་བསམ་ཁྱབ་དཀའ་ བ་འགྲོ་ཀུན་གྱི་རྒྱུད་ལ་སྤྱི་ནོར་དུ་བཞུགས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སེམས་ཅན་རེ་རེ་ལ་ལྟོས་ 10-143 ནའང་རྡུལ་ཕྲན་ལ་དར་ཡུག་ཆེན་པོ་བཅུག་པ་ལྟར་བསམ་མི་ཁྱབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་པ་ མཐའ་ཡས་ཤིང་མུ་མཐར་ཐུག་པ་རེ་དྲི་བཅས་གློ་བུར་བའི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་རིས་སུ་ཆད་པ་ རེ་རེའི་གཤིས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དུ་ཡོད་ངེས་པར་རུང་བ་ཡིན་ཏེ། གཞི་དབྱིངས་ཆོས་སྐུ་ཡེ་ཤེས་ ཀྱི་མཛོད་ཆེན་པོ་གང་ཉིད་གཅིག་པུ་ལ་གློ་བུར་འཁྲུལ་སྣང་འདྲ་མིན་གྱི་དབང་གིས་ལོག་ པའི་སྣང་ཆ་སོ་སོའི་ཡོ་ལང་ལ་ཞེན་འཛིན་གྱིས་བཅིངས་པའི་འགྲོ་བ་ཉི་ཚེ་བ་གང་དག་སྣང་ ལུགས་ལས་དབང་སོ་སོའི་རྐྱེན་གྱིས་འདྲ་དང་མི་འདྲ་སྣ་ཚོགས་པས་དུས་ཀུན་བསླུ་བར་བྱེད་ བཞིན་གནས་པ་གང་ཞིག ནམ་ཞིག་རང་རང་གིས་གྲོལ་ལམ་བསྒོམ་པའི་སྐལ་བ་དང་ལྡན་ ཚེ་གསར་བསྐྱེད་ཀྱི་ལམ་བདེན་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་ནས་གཞིའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་གཅིག་པུ་ཁོ་ནར་ ངེས་ཀྱང་ལམ་ལ་སློབ་པ་རྣམས་རང་རང་དང་འཚམས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་པ་འདྲ་མིན་རེ་ མངོན་དུ་གྱུར་འོང་བའི་ཆ་ནས་གཞན་སྣང་ངོ་ཙམ་དུ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་སོ་སོའི་གོ་འཕང་ཐོབ་ པའི་ཐ་སྙད་ཙམ་བྱས་པ་ལ་བསམ་ན་སེམས་ཅན་རེ་རེའི་རྒྱུད་ན་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་བསམ་ ཁྱབ་དཀའ་བ་རེ་ངེས་པར་བཞུགས་པའི་གོ་ལེགས་པར་ཆོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། གཞི་ལ་ བཞུགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་གཅིག་པུ་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་པའི་ཚུལ་ དང་དེ་འཁྲུལ་སྣང་སོ་ས
【現代漢語翻譯】 從根本原因和結果上來說，無別的法身是光明自生的境界，與恒河之流中的微塵數量一樣多的諸佛，他們三密的功德無不具備，無量功德的寶藏從原始以來就自然存在，以這種方式來總結和解釋如來密意的深刻含義。正如所說：『光明與非光明無別，具有恒河之流的，超越微塵的諸佛，完全具備所有功德。』以這種方式來解釋佛陀的經文，並由佛陀的代表親自持有，包括無著兄弟及其追隨者，以及聖地的偉大導師們，所有這些人都以究竟的智慧來理解密意，並按照這種方式進行講解和修行，從而很好地保持和廣泛傳播了傳統。 第二，通過理性來證明：根本的自生大智慧，難以想像，普遍存在於所有眾生的心中，這是有法（指所立的宗）。即使你觀察每一個眾生，就像將巨大的絲綢放入微小的塵埃中一樣，無量無邊的智慧顯現，每一個都必然存在於具有污染的、暫時的心的各種形態的自性之中。因為，根本的法身智慧寶藏，僅僅因為暫時的錯覺而對各種錯誤的顯現產生執著，從而束縛了可憐的眾生，這些眾生因為各自業力的不同而產生各種各樣的相似和不相似的現象，從而總是被欺騙。當他們有幸獲得解脫之道時，相對於各自新產生的道諦，雖然根本的大智慧是唯一的，但是修行者會顯現出各自相應的不同智慧顯現，從外相上看，似乎獲得了各自不同的智慧法身果位。考慮到這一點，每一個眾生的心中必然存在著難以想像的智慧法身。普遍來說，存在於根本中的所有智慧，都是唯一的、究竟的實相，以及各種錯覺的顯現。
【English Translation】 From the perspective of fundamental cause and result, the Dharmakaya (法身，Dharmakāya，धर्मकाय，dharmakāya，body of dharma) that is without difference is the realm of self-arisen luminosity. The qualities of the three secrets of all the Buddhas, as numerous as the dust motes in the Ganges River, are fully possessed, and the treasure of limitless qualities has been naturally present since the beginning. In this way, they summarize and explain the profound meaning of the Buddha's intent. As it is said: 'Luminosity and non-luminosity are without difference, possessing the Ganges River's, surpassing the dust motes, of the Buddhas, fully possessing all the qualities.' In this way, they explain the Buddha's scriptures, and are personally held by the Buddha's representatives, including the brothers Asanga and Vasubandhu and their followers, and the great teachers of the holy land. All of these people understand the ultimate meaning of the secret intent with ultimate wisdom, and maintain and widely propagate the tradition by explaining and practicing in this way. Second, proving it with reason: The fundamental, self-arisen great wisdom, difficult to imagine, universally resides in the minds of all beings, this is the subject (the thesis to be proven). Even if you observe each sentient being, like putting a huge silk cloth into a tiny dust mote, limitless and endless manifestations of wisdom, each one must necessarily exist in the nature of the various forms of the defiled, temporary mind. Because, the fundamental Dharmakaya (法身，Dharmakāya，धर्मकाय，dharmakāya，body of dharma) wisdom treasury, solely because of temporary illusions, clings to the various erroneous appearances, thereby binding the pitiful beings, who are always deceived by the various similar and dissimilar phenomena arising from their respective karmas. When they are fortunate enough to obtain the path of liberation, relative to their newly generated paths of truth, although the fundamental great wisdom is unique, practitioners will manifest different manifestations of wisdom corresponding to their own, and from the external appearance, it seems that they have obtained the respective different Dharmakaya (法身，Dharmakāya，धर्मकाय，dharmakāya，body of dharma) positions of wisdom. Considering this, a Dharmakaya (法身，Dharmakāya，धर्मकाय，dharmakāya，body of dharma) of wisdom that is difficult to imagine must necessarily reside in the mind of each sentient being. Universally speaking, all the wisdom existing in the fundamental is the unique, ultimate reality, and the manifestations of various illusions.
ོའི་དབང་ལས་ཤར་བའི་སེམས་ཅན་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་གང་དག་གིས་ ལམ་བསྒོམ་པའི་སྐབས་ཀྱི་མཐོང་ལུགས་སོ་སོ་དང་བཅས་པའི་ངེས་པ་དོན་གྱི་ཡིན་ལུགས་ བསམ་མི་ཁྱབ་པའི་གནད་གསང་ཟབ་མོ་རྒྱལ་སྲས་ཆེས་དབང་རྣོན་གང་དག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ ཉག་གཅིག་དེ་རྒྱལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཁོང་གི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་ཏུ་ངེས་དོན་ལྷུག་པ་གསལ་ བཤད་ཞིབ་རྒྱས་སྟོང་གསུམ་དར་ཡུག་གི་མདོར་བཀའ་ལེགས་བསྩལ་མཛད་པའི་ཕྱིར། རྩ་ བའི་རྟགས་ཀྱང་གྲུབ་སྟེ། དཔེར་ན་མཁའ་དབྱིངས་སུ་གནས་པའི་ཉིན་བྱེད་སྣང་བའི་དཀྱིལ་ འཁོར་དེ་རྒྱང་རིང་ཐུང་དང་སྒྲིབ་བྱེད་སྲབ་འཐུག་སོགས་ཀྱིས་མཐོང་ལུགས་འདྲ་མིན་འབྱུང་ 10-144 བ་ལྟར་གཞི་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་ཉིད་དེ་ལམ་བསྒོམ་ཚུལ་དང་དྲི་མ་སྲབ་འཐུག་གི་བྱེད་ པ་སོགས་ཀྱིས་དེ་མཐོང་ཚུལ་ཡང་མི་འདྲ་བ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདྲའི་ གཞི་དབྱིངས་དོན་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཅན། གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཏུ་ནམ་ཡང་མི་བསླུ་ བ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆགས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རང་བྱུང་གི་འོད་གསལ་ ཡེ་ཤེས་དྭངས་པའི་དབྱིངས་རྣམ་ཀུན་པ་གནས་ལུགས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ ལ་ཡེ་ནས་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པ་ཉིད་དེ་ཉེ་བར་གཟིགས་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། གཞི་དབྱིངས་ ཡེ་ཤེས་གཅིག་ཉིད་སེམས་ཅན་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱི་ནོར་དེ་སེམས་ཅན་ཕྱོགས་ཀྱི་ལམ་ལ་ སློབ་པ་དག་གི་རང་སྣང་ལ་སེམས་ཅན་རེ་རེ་ལ་དེ་སྙེད་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པར་ སྣང་བ་དང་སངས་རྒྱས་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་ དམ་རྣམ་ཀུན་པ་དེ་ཇི་བཞིན་གཟིགས་པ་ལས་སེམས་ཅན་གྱི་སྣང་ཚུལ་གཙོ་བོར་བྱས་ཏེ་ ངེས་པ་དོན་གྱི་གནས་དེ་དར་ཡུག་གི་མདོར་གཤིས་ཇི་བཞིན་པ་ལྷུག་པར་བཀའ་བསྩལ་པ་ ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གནས་ལུགས་ཀྱི་ཚུལ་དེ་ལྟར་སྟོན་པའི་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་མཆོག་དེ་ཆོས་ཅན། ཐ་མ་དོན་དམ་ལེགས་ཕྱེའི་ཆོས་འཁོར་དུ་གཏོགས་པའི་ཆ་ནས་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་སྟོན་ བྱེད་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ཡང་དག་ཡིན་རིགས་ཏེ། སྤྱིར་བཀའ་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱིས་ཆོས་ཀྱི་གནས་ ལུགས་ཀྱི་དོན་སྟོན་པ་ན་དང་པོས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་སོགས་གནས་ལུགས་རགས་པ་ ཙམ་དང་། བར་བས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་སོགས་གནས་ལུགས་དང་པོའི་བསྟན་བྱ་ལས་ཅུང་ ཕྲ་ཞིང་། ཐ་མས་དོན་དམ་གྱི་གཤིས་ཇི་བཞིན་པའི་ཚུལ་དེ་ལེགས་ཕྱེ་མཛད་པའི་སྒོ་ནས་ བསྟན་རིམ་ལྟར་ན་མདོ་མཆོག་འདི་ཉིད་ཀྱང་བཀའ་ཐ་མར་གཏོགས་པས་གནས་ལུགས་ དོན་དམ་གྱི་ཡིན་ལུགས་མཐར་ཐུག་དེ་ཇི་བཞིན་འདིས་བསྟན་བྱ་ཡིན་དགོས་ཀྱི་གནས་ སྐབས་ཀྱི་དེ་ཉིད་ཙམ་དེ་ཆེད་དུ་སྟོན་པ་སྐབས་སུ་མ་བབ་ཅིང་དེ་ལུགས་ལྟར་བསྟན་པ་ལ་ 10-145 དགོས་པ་ཆེར་མི་འདུག་པས་བསྟན་ཚུལ་
【現代漢語翻譯】 那些因業力而產生的、具有不同心識流的眾生，在修道時，對於各自所見到的景象，以及對於不可思議的甚深秘密的實相，只有那些具有最敏銳智慧的王子們才能領悟。爲了讓佛陀能夠徹底、詳盡地闡釋其究竟意，于《三千大千世界莊嚴經》中賜予了殊勝的教誨。因此，根本的徵象也得以成立。例如，如同處於虛空中的太陽，因距離的遠近、遮蔽物的厚薄等因素，而產生不同的景象；同樣地，基界（指一切萬法的本性）的智慧法身，也會因為修道的方式和煩惱的厚薄等因素，而產生各種不同的顯現。 因此，具有實相的基界智慧，在究竟的實相中永遠不會被欺騙。因為如來以其無染的智慧，親眼見到自生光明智慧的清凈界，以其本然的狀態存在於一切眾生之中。原因在於，基界智慧是眾生和佛陀共同擁有的，而對於在眾生道的修行者來說，在他們的自顯中，每個眾生都會顯現出如此眾多的法身；而對於佛陀來說，一切眾生的法身都顯現為一體。因此，如實地見到究竟的實相，並以眾生的顯現為主，在《三千大千世界莊嚴經》中如實地闡述了實相的本性。 因此，這部開示實相之道的殊勝經典，就其屬於最終、究竟的法輪而言，理應是闡釋究竟實相的真實寶藏。一般來說，前、中、后三法輪在開示佛法實相時，初法輪僅開示人無我等粗略的實相，中法輪則開示法無我等比初法輪所開示的更為精細的實相，而末法輪則以清晰地闡釋究竟實相的本性來開示。按照這樣的開示次第，這部殊勝的經典也屬於末法輪，因此必須如實地闡釋究竟的實相，而不僅僅是闡釋某種暫時的狀態，因為闡釋那種狀態既不合時宜，也沒有太大的必要。
【English Translation】 Those sentient beings who arise from the power of karma and possess different streams of consciousness, during the time of practicing the path, regarding their respective ways of seeing and the inconceivable profound secret of the true nature of reality, only those princes with the sharpest wisdom can comprehend. In order for the Buddha to thoroughly and extensively elucidate his ultimate intention, he bestowed excellent teachings in the 'Extensive Play Sutra of Three Thousand Great Thousand Worlds'. Therefore, the fundamental sign is also established. For example, just as the orb of the sun abiding in space appears differently due to varying distances, thicknesses of obscurations, and so on, similarly, the wisdom dharmakaya of the basic dimension (dhātu) itself will also manifest in various ways due to the manner of practicing the path and the activity of the thickness of defilements. Therefore, the wisdom of the basic dimension, which is the ultimate truth, will never be deceptive. Because the Tathagata, with his stainless wisdom, directly sees that the clear expanse of self-arisen luminosity wisdom, the all-pervading nature, is inherently present in all sentient beings. The reason is that the single wisdom of the basic dimension, the common treasure of sentient beings and Buddhas, appears in the self-perception of those who are learning on the path of sentient beings as so many dharmakayas for each sentient being, while for the Buddhas, all the dharmakayas appear as one. Therefore, having seen the ultimate all-pervading truth as it is, and focusing primarily on the appearances of sentient beings, the nature of reality is extensively taught as it is in the 'Extensive Play Sutra'. Therefore, that supreme definitive sutra which teaches the nature of reality in that way, in terms of belonging to the final and definitive turning of the Dharma wheel, should be a genuine treasury that reveals the ultimate definitive meaning. In general, when the three turnings of the wheel of Dharma teach the meaning of the nature of reality, the first teaches only the coarse nature of reality, such as the selflessness of the person, the intermediate teaches the selflessness of phenomena, which is somewhat more subtle than what is taught in the first, and the final teaches by clearly distinguishing the nature of ultimate truth. According to this order of teaching, this supreme sutra also belongs to the final teaching, so it must teach the ultimate nature of reality as it is, and not just teach some temporary state, because teaching that state is neither timely nor particularly necessary.
དེ་འདྲ་བྱེད་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར། སྟོང་གསུམ་དར་ ཡུག་གི་དཔེས་གཞིའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་ངེས་དོན་སྟོན་པའི་སྡེ་སྣོད་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་ ཟབ་པའི་གནས་མཐར་ཐུག་སྟོན་པའི་ཆ་ནས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་དྲང་དོན་དགོངས་པ་ ཅན་མ་ཡིན་པར་གྲུབ་སྟེ། དྲང་དོན་སྒྲ་ཇི་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ནི་མཐར་ཐུག་གི་དོན་དེ་སྐབས་ དེར་བསྟན་པའི་སྣོད་དུ་མ་གྱུར་པ་ལ་དེ་སྐབས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་རིམ་གྱིས་ཁ་དྲང་པའི་ཆེད་ཙམ་ དུ་སྒྲས་ཟིན་ཇི་བཞིན་མ་ཡིན་པར་གསུངས་པ་དེ་ཡིན་པ་གང་ཞིག མདོ་མཆོག་འདིས་ནི་ མཐར་ཐུག་གི་ཟབ་པའི་དོན་ཇི་བཞིན་བསྟན་པའི་སྣོད་དུ་གྱུར་པ་རྣམས་ལ་གཞིའི་ཆོས་ཉིད་ ཀྱི་ཡིན་ལུགས་རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་སྣང་ཚུལ་ཇི་བཞིན་པ་དེ་གབ་སྦས་མེད་པར་སྒྲས་ཟིན་ལྟར་ དུ་ལེགས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་སྡེ་སྣོད་དམ་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་གདུལ་བྱ་ ཆེས་དབང་རྣོན་དག་ལ་ཁམས་དབང་དེ་མཐུན་གྱི་དོན་བསྟན་པའི་ཆ་ནས་ཀྱང་དྲང་དོན་གྱི་ མདོ་མ་ཡིན་པར་གྲུབ་སྟེ། སྐབས་དེའི་གདུལ་བྱ་ཆེས་དབང་རྣོན་རྒྱལ་སྲས་ཐེག་པ་མཐའ་ དག་གིས་རྒྱུད་ལེགས་པར་སྦྱངས་ཟིན་པས་ཐུགས་རྒྱུད་སྨིན་མ་རག་ཏུ་གྱུར་པ་གང་དག་གི་ ཁམས་དབང་དང་མཐུན་པའི་དོན་ནི་གནས་ལུགས་ཆེས་ཟབ་པ་མཐར་ཐུག་ཡིན་རིགས་ ཤིང་། དེ་འདྲ་ཡིན་ན་ཐོག་མར་ཟབ་དོན་བློར་མི་ཤོང་བས་བསྟན་པ་ལ་ཁ་དྲང་ཆེད་ཙམ་ དུ་བྲིད་ཐབས་ཀྱི་སྒྲས་ཟིན་ཇི་བཞིན་མ་ཡིན་པ་གསུང་དགོས་དོན་མེད་ཅིང་གནས་ལུགས་ མཐར་ཐུག་གི་ཟབ་མོའི་དོན་དེ་ཇི་བཞིན་མ་སྦས་ཤིང་སྒྲས་ཟིན་ལྟར་དུ་གསལ་བཤད་མཛད་ པའི་སྐབས་སུ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་ནས་ཀྱང་བབ་འདུག་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་ སྟོན་བྱེད་ཀྱི་མདོ་སྡེ་དག་གིས་བསྟན་བྱའི་གཞིའི་ཆོས་སྐུ་དེ་ལའང་རང་བཞིན་གནས་ཚུལ་གྱི་ ཆོས་སྐུ་དང་གློ་བུར་སྣང་ཚུལ་གྱི་ཆོས་སྐུ་གཉིས་བཞག་ཏུ་ཡོད་དེ། དང་པོ་རང་བཞིན་གནས་ ཚུལ་གྱི་ཆོས་སྐུ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཡེ་གདོད་མ་ནས་བཞུགས་པའི་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ 10-146 རང་བཞིན་དྭངས་པ་ཆེན་པོ་སྐུ་ཞིང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚར་བཀོད་འབྱམས་ཀླས་པ་ཀུན་ནས་ རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་བདག་ཉིད་ཆོས་སྐུ་བརྟན་གཡོ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་ཉག་གཅིག་དེ་ཡིན་ པ་གང་ཞིག གཉིས་པ་གློ་བུར་སྣང་ཚུལ་གྱི་ཆོས་སྐུ་ཞེས་པའང་། རྒྱས་པའི་རིགས་ཀྱི་རྣམ་ པར་དཀར་བ་གསར་བསྐྲུན་རིམ་གྱིས་ཆེས་ཆེར་འཕེལ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་ལམ་སྒོམ་པ་པོ་དང་ གདུལ་བྱའི་གཞན་སྣང་ངོ་ཙམ་ལ་དྲི་མེད་ཡེ་ཤེས་གསར་བྱུང་གི་རྣམ་པས་མཐར་ཐུག་གི་བར་ དུ་འཕེལ་བར་སྣང་བ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། སྔ་མ་དོན་དམ་རང་བྱུང་གི་ཚུལ་གྱིས་ རྫོགས་སངས་རྒྱས་པ་རང་ཉིད་ཁོ་ནའི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་ཀུན་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་སྤྲོས་ བྲལ་དབྱིངས་ཀྱི
【現代漢語翻譯】 因為不能那樣做，所以，《三千大千世界如綢緞般鋪開的比喻》闡釋了基位實相的決定性意義，它作為法藏（chos can），因為你從究竟的角度揭示了甚深之處，所以被確立為非字面意義的不了義（drang don）而非了義（sGra ji bzhin）。因為不了義的非字面意義指的是，究竟的意義沒有成為當時所教導的對象之容器，而是爲了當時逐漸引導的受教者，以非字面意義的方式講述，鑑於此，《殊勝經》（mDo mchog）對於那些已經成為究竟甚深意義的容器的人來說，毫無隱瞞地如實地揭示了基位法性的存在方式，以及瑜伽士所見的顯現方式。因此，這樣的神聖法藏（chos can），因為你從為最敏銳的受教者揭示根性與能力相符之意義的角度來看，也被確立為非了義的經，因為當時最敏銳的受教者，所有王子乘（rgyal sras theg pa）都已徹底凈化了自相續，那些心相續已經成熟的人，其根性與能力相符的意義是最甚深且究竟的實相，如果是這樣，那麼最初因為甚深意義無法被理解，所以沒有必要爲了引導而以欺騙性的非字面意義來講述，並且在如實地、不加隱瞞地闡明究竟實相的甚深意義時，也顯得非常恰當。因此，揭示如此決定性究竟意義的經部（mDo sDe）也安立了所教導的基位法身（chos sku），即自性住法身（rang bzhin gnas tshul gyi chos sku）和突發顯現法身（glo bur snang tshul gyi chos sku）兩種。第一種，自性住法身，指的是從原始以來就存在的基與果無別的自性大光明，是遍佈一切穩固與變動的、具足無量功德、圓滿一切相的法身（chos sku）。第二種，突發顯現法身，指的是通過逐漸增長的廣大種姓的白色顯現，對於道上的修行者和受教者的他顯現而言，以無垢智慧新生的形式，直到究竟之間不斷增長的顯現。因此，前者是自性任運的以實相的方式圓滿成佛，是唯有自身體驗的、圓滿一切相的離戲法界（dbyings）。 Because it cannot be done that way, 'The Example of Three Thousand Great Thousand Worlds Spread Out Like Silk' elucidates the definitive meaning of the ground reality, which, as a Dharma treasury (chos can), is established as non-literal interpretative (drang don) rather than literal (sGra ji bzhin) because you reveal the ultimate depth from an ultimate perspective. Because non-literal interpretative meaning refers to the fact that the ultimate meaning has not become a vessel for what is being taught at that time, but is spoken in a non-literal way solely for the sake of gradually guiding the trainees at that time, given that, the 'Supreme Sutra' (mDo mchog) reveals, without concealment, the way in which the ground nature of reality exists for those who have become vessels for the ultimate profound meaning, and the way in which it appears to yogis. Therefore, such a sacred Dharma treasury (chos can) is also established as a non-literal Sutra because you reveal the meaning that is in accordance with the faculties and abilities of the most acute trainees, because the most acute trainees at that time, all the sons of the Victorious Ones (rgyal sras theg pa), have thoroughly purified their continuums, and the meaning that is in accordance with the faculties and abilities of those whose minds have matured is the most profound and ultimate reality, and if that is the case, then there is no need to speak in a deceptive, non-literal way in order to guide them, because the profound meaning cannot be understood at first, and it is very appropriate to clearly explain the profound meaning of the ultimate reality as it is, without concealment, and in accordance with the literal meaning. Therefore, the Sutras (mDo sDe) that reveal such definitive ultimate meaning also establish the ground Dharmakaya (chos sku) to be taught, namely the Svabhavikakaya (rang bzhin gnas tshul gyi chos sku) and the Sambhogakaya (glo bur snang tshul gyi chos sku). The first, the Svabhavikakaya, refers to the nature of great clarity, which is the non-duality of ground and result that has existed since the beginning, the Dharmakaya (chos sku) that pervades all that is stable and moving, possessing immeasurable qualities and complete in all aspects. The second, the Sambhogakaya, refers to the manifestation that gradually increases through the white manifestation of the expanding lineage, and for the other-appearance of the practitioners on the path and the trainees, it appears to increase until the ultimate in the form of the newly arising stainless wisdom. Therefore, the former is the self-arisen, spontaneously accomplished Buddhahood in the manner of reality, the non-conceptual expanse (dbyings) that is the object of experience of oneself alone, complete in all aspects.
【English Translation】 Because it cannot be done that way, 'The Example of Three Thousand Great Thousand Worlds Spread Out Like Silk' elucidates the definitive meaning of the ground reality, which, as a Dharma treasury (chos can), is established as non-literal interpretative (drang don) rather than literal (sGra ji bzhin) because you reveal the ultimate depth from an ultimate perspective. Because non-literal interpretative meaning refers to the fact that the ultimate meaning has not become a vessel for what is being taught at that time, but is spoken in a non-literal way solely for the sake of gradually guiding the trainees at that time, given that, the 'Supreme Sutra' (mDo mchog) reveals, without concealment, the way in which the ground nature of reality exists for those who have become vessels for the ultimate profound meaning, and the way in which it appears to yogis. Therefore, such a sacred Dharma treasury (chos can) is also established as a non-literal Sutra because you reveal the meaning that is in accordance with the faculties and abilities of the most acute trainees, because the most acute trainees at that time, all the sons of the Victorious Ones (rgyal sras theg pa), have thoroughly purified their continuums, and the meaning that is in accordance with the faculties and abilities of those whose minds have matured is the most profound and ultimate reality, and if that is the case, then there is no need to speak in a deceptive, non-literal way in order to guide them, because the profound meaning cannot be understood at first, and it is very appropriate to clearly explain the profound meaning of the ultimate reality as it is, without concealment, and in accordance with the literal meaning. Therefore, the Sutras (mDo sDe) that reveal such definitive ultimate meaning also establish the ground Dharmakaya (chos sku) to be taught, namely the Svabhavikakaya (rang bzhin gnas tshul gyi chos sku) and the Sambhogakaya (glo bur snang tshul gyi chos sku). The first, the Svabhavikakaya, refers to the nature of great clarity, which is the non-duality of ground and result that has existed since the beginning, the Dharmakaya (chos sku) that pervades all that is stable and moving, possessing immeasurable qualities and complete in all aspects. The second, the Sambhogakaya, refers to the manifestation that gradually increases through the white manifestation of the expanding lineage, and for the other-appearance of the practitioners on the path and the trainees, it appears to increase until the ultimate in the form of the newly arising stainless wisdom. Therefore, the former is the self-arisen, spontaneously accomplished Buddhahood in the manner of reality, the non-conceptual expanse (dbyings) that is the object of experience of oneself alone, complete in all aspects.
་རང་སྣང་རྣམ་དག་དང་ཕྱི་མ་དེ་ལམ་སྒོམ་པ་པོ་གང་དག་གི་ཉམས་མྱོང་མཐོ་ དམན་གྱི་སྣང་ལུགས་དང་གདུལ་བྱ་གཞན་གྱི་སྣང་ངོར་ཡང་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུའི་ཡིན་ལུགས་ ཕྱོགས་ཙམ་སྣང་བ་ཡོད་པས་དེ་ལུགས་ལྟར་གྱི་གཞན་སྣང་ངོར་ཤར་བའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་ པ་ཅན་དེ་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་ལ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། གནས་ ཚུལ་གྱི་ཆོས་སྐུ་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་པ་གང་ཞིག སྣང་ཚུལ་གྱི་ཆོས་སྐུ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་ པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལས་དོན་དམ་གནས་ཚུལ་གྱི་ཆོས་སྐུ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་གདོད་ ནས་རང་བྱུང་གི་ཚུལ་དུ་དོན་དམ་བྲལ་སྨིན་གྱི་ཡོན་ཏན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཡེ་ ནས་དོན་དམ་རྒྱལ་བའི་སྐུ་གསུམ་རང་ཆས་སུ་རྫོགས་པ་གང་ཞིག དེ་འདྲ་ལ་དོན་དམ་བྲལ་ བའི་ཡོན་ཏན་སྟོབས་བཅུ་མི་འཇིགས་སོགས་དང་སྨིན་པའི་ཡོན་ཏན་མཚན་བཟང་དཔེ་བྱད་ ཀྱི་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་ཚང་བ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཀུན་རྫོབ་སྣང་ཚུལ་གྱི་ཆོས་སྐུ་དེ་ཆོས་ ཅན། གསར་བྱུང་གི་ཚུལ་གྱིས་འཆར་བ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་རྒྱས་འགྱུར་གྱི་རིགས་ལ་བརྟེན་ནས་ གཞན་སྣང་ངོར་རིམ་གྱིས་འཕེལ་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། བཅུ་པ་ཚུལ་དེ་ལྟར་དུ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱིས་དགོངས་པ་བཀྲལ་ཚུལ་ལ། ལུང་གིས་ 10-147 སྒྲུབ་པ་དང་། རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་ངེས་དོན་ཟབ་མོའི་ལུགས་དེ་ཀ་ལྟར་དེ་ དབུ་མ་པ་ཆེན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་ཀྱིས་བཞེད་དམ་མི་བཞེད་ཅེ་ན། དེ་ནི་རྒྱལ་བའི་དགོངས་ པ་མཐར་ཐུག་རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་པས་ཇི་ལྟར་བཀྲལ་བ་ལྟར། སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་འཕགས་པ་ ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང་ལེགས་པར་བཞེད་པ་སྟེ། དེའི་ཚུལ་ཡང་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་འཁོར་ ལོ་ཐ་མའི་མདོ་དེ་དག་གི་དགོངས་པ་འགྲེལ་སྐབས་སུ་དོན་དམ་དབྱིངས་ཀྱི་ཡིན་ལུགས་ གཞི་གང་ཞིག་འཁོར་བ་ཤར་བའི་རྟེན་གྱི་རྒྱུར་གྱུར་པ་དེ་ཉིད་ལམ་ལ་སློབ་པས་གློ་བུར་དྲི་མ་ སྦྱངས་པའི་ཐབས་བྱས་པ་ལས་གཞིའི་གནས་ལུགས་རང་བཞིན་གྱིས་གཤིས་དག་པ་དེ་ཉིད་ མངོན་དུ་གྱུར་པ་ཁོ་ན་དེ་མྱང་འདས་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ཞིང་དེ་འདྲའི་གཞི་འབྲས་དབྱེར་ མེད་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་དེ་འཁོར་བའི་དུས་སུ་འོ་མ་ལ་མར་གྱི་སྙིང་པོ་ལྟར་ཉོན་མོངས་པ་དང་འདྲེས་ པས་མི་མཐོང་ལ། ཇི་ལྟར་འོ་མ་བསྲུབས་པ་སོགས་ཀྱིས་སྦྱངས་པས་མར་གྱི་སྙིང་པོ་དྲི་མེད་ མངོན་པ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་སྦྱངས་པས་གཞིའི་ཆོས་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་དྲི་མ་མེད་ པའི་ཉེས་སྐྱོན་གང་གིས་གདོད་ནས་གོས་མ་མྱོང་བ་ཇི་བཞིན་མངོན་དུ་འགྱུར་འོང་བ་ཡིན་ པའི་ཚུལ་གྱིས་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་རྒྱལ་ཚབ་ཀྱིས་བཀྲལ་བ་དང་མཐུན་པར་ལེགས་པར་ བཀྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་དབྱིངས་བསྟོ
【現代漢語翻譯】 自顯清凈和后得，是修行者經驗高低的顯現方式，以及在其他被調伏者面前，也略微顯現智慧法身的體性，因此，按照這種方式，在其他顯現中出現的世俗相，因為這兩者具有二諦的差別。因為，體性的法身是勝義諦，而顯現的法身是世俗諦。從那之中，體性勝義的法身，你從本初就具有自生之性的勝義離熟功德圓滿，因為你本來就是勝義圓滿具足三身，像這樣，勝義離的功德十力無畏等，以及成熟的功德妙相等，一切圓滿是法性。世俗顯現的法身，是新生的方式顯現，因為你依靠增長之因，在其他顯現中逐漸增長顯現。 第十，如是龍樹父子闡釋之意，以聖言量成立，和以理證成立兩種。 第一種是：究竟了義甚深之理，即如來藏，是否為大中觀論師龍樹父子所許？答：如來究竟意，如彌旁仁波切所釋。大論師聖龍樹亦善許，其理：龍樹論師于解釋末轉法輪經時，說，實相法界之體性，乃輪迴生起之所依，于道上修學者，以遣除客塵之方便，使基之自性清凈顯現，此即涅槃與法身。如是基果無別之法身，于輪迴時，如牛奶中之酥油，與煩惱和合故不見。如是，如攪拌牛奶等，遣除垢染，則酥油精髓顯現。如是，凈治心之煩惱，則基之法界，極清凈，本初未曾為任何過失所染，如是顯現。以如是之理，善釋如來藏，與彌旁仁波切所釋相同。法界贊云：
【English Translation】 Self-appearing purity and subsequent attainment are the ways in which the experiences of practitioners of varying levels manifest, and also, to some extent, the essence of the wisdom Dharmakāya appears to other beings to be tamed. Therefore, according to this manner, the conventional aspect that appears in the appearances of others, because these two have the difference of the two truths. Because the Dharmakāya of reality is the ultimate truth, while the Dharmakāya of appearance is the conventional truth. From that, the Dharmakāya of ultimate reality, you have, from the beginning, the qualities of ultimate freedom and maturity, complete in a self-born manner, because you are originally the ultimate, complete with the three bodies. Like this, the qualities of ultimate freedom, such as the ten powers and fearlessness, and the qualities of maturity, such as the major and minor marks, are all complete as the nature of reality. The Dharmakāya of conventional appearance, it appears in a newly arising manner, because you rely on the cause of growth, gradually appearing to increase in the appearances of others. Tenth, in this way, the way in which the father and son Nāgārjuna explained the intention, there are two ways: establishing it with scripture and establishing it with reasoning. The first is: Whether the ultimate profound meaning of the Buddha's intention, the Tathāgatagarbha, is accepted by the great Madhyamaka masters Nāgārjuna and his son. The answer is: The ultimate intention of the Buddha, as explained by Gyaltsab Mipham Rinpoche. The great teacher, the noble Nāgārjuna, also accepts it well. The reason is that when the teacher Nāgārjuna explained the intention of the sutras of the final turning of the wheel, he said that the essence of the ultimate reality, the basis that becomes the cause of the arising of samsara, is the same as the method of purifying adventitious stains by learning on the path, and the naturally pure nature of the basis is only what becomes manifest, which is nirvana and the Dharmakāya. Such a Dharmakāya of the inseparability of the basis and the result is not seen in the time of samsara because it is mixed with afflictions like the essence of butter in milk. Just as the essence of butter is manifested purely by purifying it by churning milk, etc., the afflictions of the mind are purified, and the basis of the Dharmadhātu becomes extremely pure, and whatever faults have never been stained from the beginning will appear as they are. In this way, the explanation of the Buddha's intention is well explained in accordance with the explanation of Gyaltsab. The Praise of Dharmadhātu says:
ད་པ་ལས། གང་ཞིག་འཁོར་བའི་རྒྱུར་གྱུར་བ། །དེ་ཉིད་ སྦྱངས་པ་བྱས་པ་ལས། །དག་པ་དེ་ཉིད་མྱ་ངན་འདས། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡང་དེ་ཉིད་དོ། །ཇི་ལྟར་ འོ་མ་དང་འདྲེས་པས། །མར་གྱི་སྙིང་པོ་མི་སྣང་བ། །དེ་བཞིན་ཉོན་མོངས་དང་འདྲེས་པས། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱང་མི་མཐོང་ངོ་། །ཇི་ལྟར་འོ་མ་རྣམ་སྦྱངས་པས། །མར་གྱི་སྙིང་པོ་དྲི་མེད་ འགྱུར། །དེ་བཞིན་ཉོན་མོངས་རྣམ་སྦྱངས་པས། །ཆོས་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་དྲི་མེད་འགྱུར། །ཞེས་ གསུངས་པ་ལྟར་གྱིས་རྒྱལ་བའི་དགོངས་འགྲེལ་མཛད་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་གཞིའི་ཆོས་ 10-148 དབྱིངས་དེ་ནི་སྐྱེ་འགག་དང་བྲལ་ཞིང་། གཤིས་ལ་ཀུན་ཉོན་གྱིས་མ་གོས་པ་འཁོར་བའི་ཐོག་ མ་དང་བར་དང་མཐའི་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་རང་བཞིན་དྲི་མ་ཀུན་དང་བྲལ་བ་དཔེར་ ན་རིན་པོ་ཆེ་བཻཌཱུརྱ་འོད་གསལ་བ་རྡོ་ཡི་ནང་དུ་གནས་སྐབས་འོད་ཕྱིར་མི་མངོན་པ་ལྟར་ ཉོན་མོངས་པས་བསྒྲིབས་ཅིང་གཡོགས་པའི་ནང་དབྱིངས་དྲི་བྲལ་དེ་ཡང་འཁོར་བར་འཁྲུལ་ སྣང་ཅན་དག་གི་ངོར་གསལ་མི་ཐུབ་ཅིང་མི་མངོན་པ་དེ་ཡང་མྱ་ངན་ལས་འདས་ཚེ་ཇི་བཞིན་ མངོན་དུ་གྱུར་ཚུལ་སློབ་དཔོན་ཀླུས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་སྐྱེ་ མ་ཡིན། །ནམ་ཡང་འགག་པར་འགྱུར་བ་མེད། །དུས་རྣམ་ཀུན་ཏུ་ཉོན་མོངས་མེད། །ཐོག་མ་ བར་མཐའ་དྲི་མ་བྲལ། །ཇི་ལྟར་རིན་ཆེན་བཻཌཱུརྱ། །དུས་རྣམ་ཀུན་ཏུ་འོད་གསལ་ཡང་། །རྡོ་ཡི་ ནང་ན་གནས་གྱུར་ན། །དེ་ཡི་འོད་ནི་གསལ་མ་ཡིན། །དེ་བཞིན་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་བསྒྲིབས་ པའི། །ཆོས་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་དྲི་མེད་པའང་། །འཁོར་བར་འོད་ནི་གསལ་མ་ཡིན། །མྱ་ངན་ འདས་ན་འོད་གསལ་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་གཞི་དབྱིངས་དེ་ཅང་མེད་ ཙམ་དུ་ཟད་པ་མ་ཡིན་པར་དཔེར་ན་དྲི་མེད་ཉི་ཟླའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་སྤྲིན་ཁུག་སྣ་ དུ་བ་གཟའ་སྒྲ་གཅན་གྱི་གདོང་། རྡུལ་འཚུབ་སོགས་ཀྱིས་བསྒྲིབས་ན་ཇི་བཞིན་མི་གསལ་ བ་ལྟར་རང་བཞིན་དག་པའི་དབྱིངས་དེ་ཡང་སྟོང་རྐྱང་ཙམ་མ་ཡིན་པར་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་ གསལ་བའི་སེམས་རྣམ་ཀུན་པ་དེ་གློ་བུར་དྲི་མ་གོང་སྨོས་ཀྱི་དཔེ་ཅན་འདོད་ཆགས་གནོད་ སེམས་ལེ་ལོ་རྒོད་པ་ཐེ་ཚོམ་ལྔ་པོས་བསྒྲིབས་ནས་ཇི་བཞིན་གཞི་དུས་སུ་མི་གསལ་ཚུལ་ དང་། དཔེར་ན་མེས་བསྲེག་མི་ནུས་པའི་རིན་པོ་ཆེའི་གོས་དྲི་མ་ཅན་མེས་སྦྱངས་པ་ན་དྲི་མ་ ཚིག་ཅིང་གོས་མི་ཚིག་པ་ལྟར་ནང་དབྱིངས་སྟོང་རྐྱང་ཙམ་མིན་པའི་འོད་གསལ་བའི་སེམས་ རྣམ་ཀུན་པ་དེ་ཆགས་སོགས་ཀྱི་དྲི་མ་དག་གིས་གཡོགས་པ་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མེས་དྲི་མ་བསྲེག་ ཅིང་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའི་སེམས་དེ་ཉམས་མེད་དུ་མངོན་དུ་གྱུར་ཚུལ་བཅས་ལེགས་ 10-149 པར་སློབ་དཔོན་ཀླུས་གསུངས་པའང་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། དྲ
【現代漢語翻譯】 再者，是什麼成為輪迴的因？通過對它的修習，就能達到清凈，那清凈本身就是涅槃，也是法身。如同牛奶混合后，酥油的精華不顯現一樣，同樣，與煩惱混合后，法界也不可見。如同牛奶經過提煉后，酥油的精華變得純凈無染一樣，同樣，煩惱經過徹底凈化后，法界也會變得非常純凈無染。正如經文所說，爲了闡釋佛陀的意旨，這樣的基礎法界，遠離生滅，其自性未被一切煩惱所染污，在輪迴的初始、中間和最終階段，都遠離自性的所有垢染，例如珍貴的琉璃寶珠，雖然光明澄澈，但處於石頭內部時，光芒無法顯現。同樣，被煩惱遮蔽和覆蓋的內在清凈法界，對於輪迴中的迷惑者來說，也無法清晰顯現，只有在證得涅槃時，才能如實顯現。正如龍樹菩薩所說：『法界無生，亦無滅，任何時候皆無染，初始、中、末皆離垢。猶如珍寶琉璃珠，任何時候皆光明，處於石中不顯現，其光不能夠明亮。同樣煩惱所蔽障，法界清凈極無染，輪迴之中光不顯，涅槃之時光明顯。』因此，這樣的基礎法界並非虛無，例如無垢的日月輪，被烏雲、煙霧、羅睺星的臉、塵埃等遮蔽時，無法清晰顯現一樣，自性清凈的法界也並非空無一物，而是自性光明的普賢王如來心，被突如其來的垢染，如貪慾、嗔恨、懈怠、掉舉、懷疑五毒所遮蔽，所以在基礎位時無法清晰顯現。又如火不能焚燒的珍貴布料，沾染污垢后，用火焚燒時，污垢會被燒盡，而布料不會被燒燬一樣，內在的法界並非空無一物，而是光明的普賢王如來心，被貪慾等污垢覆蓋時，用智慧之火焚燒污垢，自性光明的本心就能毫無損減地顯現出來。龍樹菩薩也對此作了很好的闡述，正如... Furthermore, what becomes the cause of samsara (cyclic existence)? Through the practice of purifying that, one attains purity, and that purity itself is nirvana (liberation), which is also the Dharmakaya (body of truth). Just as when milk is mixed, the essence of butter is not visible, similarly, when mixed with afflictions, the Dharmadhatu (realm of reality) is also not seen. Just as when milk is thoroughly purified, the essence of butter becomes immaculate, similarly, when afflictions are thoroughly purified, the Dharmadhatu becomes exceedingly immaculate. As it is said in the scriptures, to explain the intention of the Victorious Ones (Buddhas), such a foundational Dharmadhatu is free from arising and ceasing, and its nature is unstained by all afflictions. In all the initial, intermediate, and final stages of samsara, it is free from all impurities of its own nature, like a precious beryl (Vaiḍūrya) jewel, which is luminous but its light is not visible when it is inside a stone. Similarly, the stainless inner realm, obscured and covered by afflictions, is not clearly visible to those who are deluded in samsara, but it becomes manifest as it is when one attains nirvana. As the master Nāgārjuna (klu, देवनागरी: नागार्जुन, IAST: Nāgārjuna, meaning: 龍樹) said: 'The Dharmadhatu is unborn, and it will never cease. At all times it is without afflictions, and it is free from impurities in the beginning, middle, and end. Like a precious beryl, it is always luminous, but when it is inside a stone, its light is not clear. Similarly, the Dharmadhatu, which is obscured by afflictions and is exceedingly immaculate, its light is not clear in samsara, but its light becomes clear in nirvana.' Therefore, such a foundational realm is not merely nothing. For example, the immaculate orb of the sun and moon is obscured by clouds, smoke, the face of Rāhu (eclipse), dust storms, etc., and is not clearly visible. Similarly, the realm of self-nature purity is not merely emptiness, but the self-luminous Samantabhadra (kun tu bzang po) mind is obscured by sudden impurities, such as the five poisons of attachment, aversion, laziness, excitement, and doubt, which are like the examples mentioned above, and therefore it is not clearly visible in the ground state. And like a precious cloth that cannot be burned by fire, when it is stained and burned by fire, the stains are burned away but the cloth is not burned. Similarly, the inner realm is not merely emptiness, but the luminous Samantabhadra mind is covered by the stains of attachment, etc. When the stains are burned away by the fire of wisdom, the self-luminous mind becomes manifest without any deterioration. Master Nāgārjuna also explained this well, as...
【English Translation】 Furthermore, what becomes the cause of samsara (cyclic existence)? Through the practice of purifying that, one attains purity, and that purity itself is nirvana (liberation), which is also the Dharmakaya (body of truth). Just as when milk is mixed, the essence of butter is not visible, similarly, when mixed with afflictions, the Dharmadhatu (realm of reality) is also not seen. Just as when milk is thoroughly purified, the essence of butter becomes immaculate, similarly, when afflictions are thoroughly purified, the Dharmadhatu becomes exceedingly immaculate. As it is said in the scriptures, to explain the intention of the Victorious Ones (Buddhas), such a foundational Dharmadhatu is free from arising and ceasing, and its nature is unstained by all afflictions. In all the initial, intermediate, and final stages of samsara, it is free from all impurities of its own nature, like a precious beryl (Vaiḍūrya) jewel, which is luminous but its light is not visible when it is inside a stone. Similarly, the stainless inner realm, obscured and covered by afflictions, is not clearly visible to those who are deluded in samsara, but it becomes manifest as it is when one attains nirvana. As the master Nāgārjuna (klu, देवनागरी: नागार्जुन, IAST: Nāgārjuna, meaning: Dragon Tree) said: 'The Dharmadhatu is unborn, and it will never cease. At all times it is without afflictions, and it is free from impurities in the beginning, middle, and end. Like a precious beryl, it is always luminous, but when it is inside a stone, its light is not clear. Similarly, the Dharmadhatu, which is obscured by afflictions and is exceedingly immaculate, its light is not clear in samsara, but its light becomes clear in nirvana.' Therefore, such a foundational realm is not merely nothing. For example, the immaculate orb of the sun and moon is obscured by clouds, smoke, the face of Rāhu (eclipse), dust storms, etc., and is not clearly visible. Similarly, the realm of self-nature purity is not merely emptiness, but the self-luminous Samantabhadra (kun tu bzang po) mind is obscured by sudden impurities, such as the five poisons of attachment, aversion, laziness, excitement, and doubt, which are like the examples mentioned above, and therefore it is not clearly visible in the ground state. And like a precious cloth that cannot be burned by fire, when it is stained and burned by fire, the stains are burned away but the cloth is not burned. Similarly, the inner realm is not merely emptiness, but the luminous Samantabhadra mind is covered by the stains of attachment, etc. When the stains are burned away by the fire of wisdom, the self-luminous mind becomes manifest without any deterioration. Master Nāgārjuna also explained this well, as...
ི་མེད་ཉི་མ་ཟླ་བ་ཡང་། །སྤྲིན་དང་ ཁུག་སྣ་དུ་བ་དང་། །སྒྲ་གཅན་གདོང་དང་རྡུལ་ལ་སོགས། །སྒྲིབ་པ་ལྔ་ཡིས་བསྒྲིབས་པར་ གྱུར། །དེ་བཞིན་འོད་གསལ་བ་ཡི་སེམས། །འདོད་དང་གནོད་སེམས་ལེ་ལོ་དང་། །རྒོད་པ་ དང་ནི་ཐེ་ཚོམ་སྟེ། །སྒྲིབ་པ་ལྔ་ཡིས་བསྒྲིབས་པར་གྱུར། །ཇི་ལྟར་མེ་ཡིས་དག་པའི་གོས། །སྣ་ ཚོགས་དྲི་མས་དྲི་མ་ཅན། །ཇི་ལྟར་མེ་ཡི་ནང་བཅུག་ན། །དྲི་མ་ཚིག་འགྱུར་གོས་མིན་ལྟར། །དེ་བཞིན་འོད་གསལ་བ་ཡི་སེམས། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་དྲི་མ་ཅན། །ཡེ་ཤེས་མེ་ཡིས་ དྲི་མ་བསྲེགས། །དེ་ཉིད་འོད་གསལ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་འོད་ གསལ་བའི་སེམས་གཞི་དུས་སུ་ཡོད་པ་དེ་དཔེར་ན་སའི་དཀྱིལ་ན་ཆུ་གཙང་དྲི་མེད་གནས་ པ་ལྟར་སེམས་ཅན་གྱི་དྲི་མ་ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་ནང་དུ་ངོ་བོ་ཇི་ལྟར་དུ་ཡོད་ན་ཡེ་ཤེས་ ཆེན་པོ་དྲི་མ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡེ་ནས་མི་འགྱུར་བར་ཡོད་ཚུལ། ཀླུས་གསུངས་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། ས་ཡི་དཀྱིལ་ན་ཡོད་པའི་ཆུ། །དྲི་མ་མེད་པར་གནས་པ་ལྟར། །ཉོན་མོངས་ནང་ ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་། །དེ་བཞིན་དྲི་མ་མེད་པར་གནས། །ཞེས་གསུངས་པ་དེའི་ཕྱིར་གདོད་ནས་ བཞུགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་འདྲ་དེ་གཞི་དུས་སུ་དོན་དམ་པའི་ཡོན་ཏན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཚུལ་ དཔེར་ན་བུམ་ནང་གི་མར་མེ་གསལ་བའི་ཆ་ཀུན་ནས་རྫོགས་ཀྱང་བུམ་པ་མ་བཅག་པར་ཕྱི་ རུ་མི་མངོན་པ་ལྟར་གཞི་སེམས་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་ནང་ན་བཞུགས་པའི་ཆོས་ དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་དེ་ཡེ་ཤེས་རང་སྣང་གི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་རང་ཆས་སུ་གདོད་ནས་ ཡོད་ཀྱང་སྒྲིབ་བྱེད་དྲི་མའི་སྦུབས་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་མ་བཅོམ་པར་ཇི་བཞིན་མི་ མཐོང་ཞིང་དཔེ་དེ་ལྟར་ལེགས་པར་བཅོམ་ཚེ་དབྱིངས་དེ་ཉིད་ཇི་བཞིན་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ ཚུལ་ཡང་སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུངས་པ་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ཇི་ལྟར་མར་མེ་བུམ་ནང་ གནས། །ཅུང་ཞིག་སྣང་བར་མི་འགྱུར་བ། །དེ་བཞིན་ཉོན་མོངས་བུམ་ནང་གནས། །ཆོས་ཀྱི་ 10-150 དབྱིངས་ཀྱང་མི་མཐོང་ངོ་། །ཕྱོགས་ནི་གང་དང་གང་དག་ནས། །བུམ་པ་བུ་ག་གཏོད་གྱུར་པ། །དེ་དང་དེ་ཡི་ཕྱོགས་ཉིད་ནས། །འོད་ཀྱི་རང་བཞིན་འབྱུང་བར་འགྱུར། །གང་ཚེ་ཏིང་འཛིན་ རྡོ་རྗེ་ཡིས། །བུམ་པ་དེ་ནི་བཅག་གྱུར་ན། །དེ་ཚེ་དེ་ནི་ནམ་མཁའ་ཡི། །མཐར་ཐུག་བར་དུ་ སྣང་བར་བྱེད། །ཅེས་དང་། གཞན་ཡང་བུད་མེད་སྦྲུམ་མའི་ལྟོ་ནང་གི་བུ་ལྟར་ཉོན་མོངས་ སྦུབས་ནང་གི་ཆོས་དབྱིངས་གཞི་དུས་སུ་མི་མཐོང་ཚུལ། ཇི་ལྟར་སྦྲུམ་མའི་ལྟོ་ན་བུ། །ཡོད་ ཀྱང་མཐོང་བ་མ་ཡིན་པ། །དེ་བཞིན་ཉོན་མོངས་ཀྱིས་གཡོགས་པའི། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱང་ མཐོང་མ་ཡིན། །ཞེས་དང་། གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཚུལ་དཔེར་ན་ཆུ་ལ་དྲ
【現代漢語翻譯】 就像沒有云彩遮蔽的太陽和月亮，卻被云、霧、煙、羅睺星的臉和塵土等五種障礙所遮蔽一樣。同樣，光明的心也被慾望、嗔恨、懈怠、掉舉和懷疑這五種障礙所遮蔽。就像被火凈化的布，沾染了各種污垢，如果放入火中，污垢會被燒燬，但布不會被燒燬一樣。同樣，光明的心，雖然沾染了貪慾等污垢，但用智慧之火焚燒污垢，其光明本性不會改變。』 正如經文所說，這種本來就存在的光明心性，就像地心深處存在著清澈無染的水一樣，眾生的煩惱障壁內的心性，無論處於何種狀態，其大智慧清凈的本性都不會改變。龍樹菩薩如是說：『如同存在於地心之水，清凈無染而存在一樣，煩惱之中，智慧也同樣，清凈無染而存在。』 因此，這種本來就存在的智慧，在基礎位時就已圓滿了勝義的功德，例如燈在瓶中，其光明的體性完全具備，但未打破瓶子時，光明無法顯現於外。同樣，處於眾生煩惱障壁內的法界大智慧，雖然自性本具一切智慧自顯的功德，但若不以金剛喻定的方式摧毀遮蔽的污垢障壁，就無法如實見到。如果能很好地摧毀障壁，就能如實顯現法界的體性。』 導師（指龍樹菩薩）如是說：『如燈置於瓶中，無法完全顯現光明一樣，處於煩惱之瓶中的法界，也無法被看見。無論從哪個方向，瓶子被打通，光明就會從那個方向顯現出來。當以金剛喻定摧毀瓶子時，光明就會照亮直至虛空邊際。』 此外，就像孕婦腹中的胎兒一樣，處於煩惱障壁中的法界，在基礎位時是無法看見的。『如胎兒在母腹中，雖然存在卻無法看見一樣，被煩惱覆蓋的法界，也同樣無法看見。』 基與果無二無別，例如水受熱。
【English Translation】 Just as the sun and moon, though free from clouds, are obscured by five obscurations such as clouds, mist, smoke, the face of Rahu (a mythical eclipse demon), and dust. Similarly, the luminous mind is obscured by five obscurations: desire, malice, laziness, agitation, and doubt. Just as a cloth purified by fire becomes stained with various impurities, and when placed in the fire, the impurities are burned away, but the cloth remains unchanged. Similarly, the luminous mind, though stained with impurities such as attachment, has its impurities burned away by the fire of wisdom, and its luminous nature remains unchanged. As it is said, this luminous mind, which exists from the beginning, is like pure, undefiled water at the center of the earth. No matter how the minds of sentient beings are within the sheath of defilements and afflictions, the essence of great wisdom, being without defilement, never changes. As Nagarjuna said: 'Like water at the center of the earth, remains undefiled, likewise, wisdom within afflictions, remains undefiled.' Therefore, such primordial wisdom, complete with ultimate qualities at the ground stage, is like a lamp inside a vase. Although its luminous qualities are fully present, they are not visible externally until the vase is broken. Similarly, the great Dharmadhatu wisdom residing within the sheath of afflictions of sentient beings inherently possesses all the qualities of self-arisen wisdom, but it is not seen as it is until the obscuring sheath of defilements is shattered by the vajra-like samadhi (concentration). When that sheath is well shattered, the nature of reality is revealed as it is. The teacher (Nagarjuna) said: 'As a lamp inside a vase, its light is not fully apparent, likewise, the Dharmadhatu within the vase of afflictions is not seen. From whichever direction the vase is opened, from that direction the nature of light will arise. When the vase is shattered by the vajra of samadhi, then it illuminates to the ultimate extent of space.' Furthermore, like a fetus in the womb of a pregnant woman, the Dharmadhatu within the sheath of afflictions is not visible at the ground stage. 'As a fetus in the womb, though present, is not seen, likewise, the Dharmadhatu covered by afflictions is not seen.' The ground and result are inseparable, like water heated.
ོ་གྲང་གི་གནས་ སྐབས་ཀྱིས་མིང་ཐ་དད་ཙམ་ལས་དོན་གྱི་ཆུ་གཅིག་ཡིན་པ་ལྟར་གཞི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ ལ་ཉོན་མོངས་པའི་དྲི་མ་ཡོད་མེད་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཙམ་ལས་དོན་གྱི་ཡིན་ལུགས་གཞི་དང་ འབྲས་བུ་དབྱེར་མེད་པའི་ཆོས་དབྱིངས་ཉག་གཅིག་ཁོ་ན་ལས་མེད་པའི་ཚུལ། ཇི་ལྟར་སོས་ ཀའི་དུས་སུ་ཆུ། །དྲོའོ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པར་བྱེད། །དེ་ཉིད་གྲང་བའི་དུས་སུ་ནི། །གྲང་ངོ་ཞེས་ནི་ བརྗོད་པ་ཡིན། །ཉོན་མོངས་དྲ་བས་གཡོགས་པ་ལ། །སེམས་ཅན་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་སྟེ། །དེ་ ཉིད་ཉོན་མོངས་བྲལ་གྱུར་ན། །སངས་རྒྱས་ཞེས་ནི་བརྗོད་པར་བྱེད། །ཅེས་དང་། དེ་འདྲའི་ ཆོས་དབྱིངས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མཚན་མའི་སྤྲོས་པ་བྲལ་བ་དེ་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ་ཀུན་གྱི་གནས་རང་བཞིན་ཆོས་སྐུ་ཆེན་པོ་གཅིག་ཏུ་ངེས་ཚུལ། འདི་ནི་དོན་དམ་བདེན་པ་ སྟེ། །སྣང་བ་མེད་ཅིང་མཚན་མ་མེད། །དོན་དམ་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ་ཀུན་གྱི་གནས། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་དགོངས་དོན་རྒྱལ་ཚབ་མཆོག་ གིས་བཀྲལ་བ་དང་ཆེས་མཐུན་པའི་ལེགས་པར་བཤད་པའི་དགོངས་འགྲེལ་ཀླུའི་ཞབས་ ཀྱི་རང་ལུགས་མང་བའི་ཕྱིར། སློབ་དཔོན་གང་གི་ཐུགས་སྲས་འཕགས་པ་ལྷས་ཀྱང་ཚུལ་དེ་ ལྟར་གྱི་སྲོལ་ལེགས་པར་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བུམ་ནང་གི་མར་མེ་བུམ་པ་བཅག་ 10-151 པས་མངོན་པ་ལྟར་སེམས་ཅན་གྱི་ལུས་ནང་གི་ཡེ་ཤེས་བླ་མའི་ཞལ་གྱི་མན་ངག་གིས་ལེགས་ ཕྱེ་མཛད་ཚུལ། ཇི་ལྟར་མར་མེ་བུམ་ནང་གནས། །ཕྱི་རོལ་དུ་ནི་སྣང་མི་འགྱུར། །བུམ་པ་དེ་ ཉིད་བཅག་གྱུར་ན། །དེ་འོག་མར་མེའི་འོད་སྣང་འགྱུར། །དེ་བཞིན་བུམ་པ་རང་ལུས་ཉིད། །དེ་ཉིད་མར་མེ་ལྟ་བུ་ཉིད། །བླ་མའི་ཁ་ཡིས་ལེགས་བཅག་ན། །སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་གསལ་ བར་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་སློབ་དཔོན་ཀླུའི་དངོས་སློབ་རྒྱུད་ འཛིན་དུ་མས་དེ་ལུགས་ངེས་དོན་ཟབ་མོའི་སྲོལ་ལེགས་པར་བཟུང་ངོ་། ། གཉིས་པ་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ནི། དབུ་མའི་ཤིང་རྟའི་སྲོལ་ལེགས་འབྱེད་མཆོག་དེ་ ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་བསྟན་དོན་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་གཞི་དབྱིངས་ དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་བོ་འབའ་ཞིག་ལ་གཞོལ་བའི་ཚུལ་དུ་དགོངས་འགྲེལ་ལེགས་ པར་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། བཀའ་ཐ་མའི་དགོངས་དོན་སློབ་དཔོན་གྱིས་དབུ་མ་བསྟོད་ཚོགས་ ཀྱི་སྒོ་ནས་ལེགས་པར་བཀྲལ་བ་ན་གཞིའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ་གཞི་འབྲས་དབྱེར་ མེད་མཐར་ཐུག་གི་མྱང་འདས་དང་གཅིག་པ་དེ་ཡང་མེད་དགག་ཅང་མེད་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ མ་ཡིན་པར་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའི་སེམས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ནམ་ཡང་ཟད་པ་མི་མངའ་ བའི་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པར་རང་ཆས་སུ་དོན་དམ་པའི་གནས་ལུགས་ཉིད་དུ་བདེན་པ་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པ་དུས་གསུམ་དུ
【現代漢語翻譯】 就像寒冷時節，水的名字各不相同，但本質上都是水一樣，基界（dbyings，dhātu）的自性，也只是有無煩惱垢染的狀態不同而已，而本質上，基和果無別，只有唯一的法界（chos dbyings，dharmadhātu）。正如：『夏天的時候，水被稱為熱。同樣的水在寒冷的時候，被稱為冷。被煩惱之網覆蓋時，被稱為有情（sems can，sattva）。當它脫離煩惱時，就被稱為佛（sangs rgyas，buddha）。』 像這樣的法界，遠離名相戲論的勝義諦（don dam pa'i bden pa，paramārtha-satya），就是如來（de bzhin gshegs pa，tathāgata）們安住的自性，是唯一的法身（chos sku，dharmakāya）。『這是勝義諦，沒有顯現，沒有名相。所謂的勝義諦，是如來們安住之處。』等等，這些都是與最後法輪的密意，與補處（rgyal tshab，regent）的闡釋非常吻合的善說，並且具有許多龍樹（Klu，Nāgārjuna）論師的自宗觀點。因此，那位論師的親傳弟子聖天（'phags pa lha，Āryadeva）也很好地繼承了這種傳統。正如他所說：『如同瓶中的燈，打破瓶子后才會顯現一樣，有情身中的智慧，通過上師（bla ma，guru）的口訣才能很好地開啟。』 『如同燈在瓶中，不會向外發光。當瓶子被打碎時，燈的光明才會顯現。同樣，身體就像瓶子，智慧就像燈。當上師的口訣很好地打破它時，佛的智慧就會顯現。』等等。此外，龍樹論師的眾多親傳弟子也很好地保持了這種甚深意義的傳統。 第二，以理證成立：中觀（dbu ma，madhyamaka）車軌的開創者，您很好地闡釋了最後法輪的教義，即究竟的基界，完全傾向於如來藏（de bzhin gshegs pa'i snying po，tathāgatagarbha）的觀點。當論師通過《中觀讚頌集》（dbu ma bstod tshogs）很好地闡釋最後法輪的密意時，基之法界的體性，與基果無別的究竟涅槃（myang 'das，nirvāṇa）相同，並非僅僅是否定一切，而是自性光明的覺性大智慧，永遠不會窮盡，自發地具備無量功德，作為勝義諦的實相，如來於過去、現在、未來三時之中。
【English Translation】 Just as in the cold season, water has different names but is essentially the same water, the nature of the basic element (dbyings, dhātu) is only different in terms of whether or not it has the stains of afflictions. In essence, the base and the result are inseparable, and there is only the single dharmadhātu (chos dbyings). Just as: 'In summer, water is said to be hot. The same water is said to be cold in the cold season. When covered by the net of afflictions, it is called a sentient being (sems can, sattva). When it is free from afflictions, it is called a Buddha (sangs rgyas, buddha).' Such a dharmadhātu, the ultimate truth (don dam pa'i bden pa, paramārtha-satya) free from the elaboration of characteristics, is the abode of all the tathāgatas (de bzhin gshegs pa, tathāgata), the great dharmakāya (chos sku, dharmakāya) of self-nature. 'This is the ultimate truth, without appearance and without characteristics. What is called the ultimate truth is the abode of all the tathāgatas.' And so on. These are excellent explanations that are very consistent with the intent of the final turning of the wheel and the explanations of the Regent (rgyal tshab). They also have many of Nāgārjuna's (Klu) own views. Therefore, Āryadeva ('phags pa lha), the direct disciple of that teacher, also maintained this tradition well. As he said: 'Like a lamp inside a vase, it only appears when the vase is broken. The wisdom within the body of a sentient being can be well opened through the oral instructions of the guru (bla ma).' 'Like a lamp inside a vase, it does not shine outward. When the vase is broken, the light of the lamp appears. Similarly, the body is like a vase, and wisdom is like a lamp. When the guru's oral instructions break it well, the wisdom of the Buddha will appear clearly.' And so on. Furthermore, many direct disciples of Nāgārjuna also maintained this tradition of profound definitive meaning well. Secondly, establishing through reasoning: The founder of the Madhyamaka (dbu ma) tradition, you have well explained the doctrine of the final turning of the wheel, the ultimate basic element, completely inclined towards the view of the tathāgatagarbha (de bzhin gshegs pa'i snying po). When the teacher well explained the intent of the final turning of the wheel through the 'Collection of Praises to Madhyamaka' (dbu ma bstod tshogs), the nature of the basic element of the base is the same as the ultimate nirvāṇa (myang 'das) that is inseparable from the base and the result. It is not merely a negation of everything, but the great wisdom of self-luminous awareness, which will never be exhausted, spontaneously possessing infinite qualities, as the reality of the ultimate truth. The tathāgata in the three times of past, present, and future.
་བྱོན་པ་ཀུན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་ཉག་གཅིག་གི་གནས་སུ་ ལེགས་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་གང་ཞིགཚུལ་དེ་ལུགས་ལྟར་ནི་རྒྱལ་ཚབ་མཆོག་གིས་བཀའ་ ཐ་མའི་དགོངས་པ་འགྲེལ་ཚུལ་དང་མཐུན་པའི་གཞི་དབྱིངས་གཤེགས་སྙིང་འབའ་ཞིག་ལ་ གཞོལ་བའི་གནས་ལུགས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ལེགས་པར་བཤད་པ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར། སློབ་དཔོན་འདིས་ཚུལ་དེ་ལྟར་དུ་འཆད་ཀྱང་ངེས་པར་རིགས་པ་ཡིན་ཏེ། དབུ་མ་ པ་ཆེན་པོ་འདི་ནི་བཀའ་ཐ་མའི་དགོངས་འགྲེལ་བསྟོད་ཚོགས་ཀྱིས་ཆད་མཐའ་བཀག་ནས་ 10-152 ཡོད་ཕྱོགས་ལེགས་པར་སྒྲུབ་པ་དང་བཀའ་བར་བའི་དགོངས་འགྲེལ་རིག་ཚོགས་ཀྱིས་རྟག་ མཐའ་བཀག་ནས་དགག་ཕྱོགས་ལེགས་སྒྲུབ་མཛད་ནས་མཐའ་བྲལ་གྱི་དབུ་མ་མཆོག་གི་ སྲོལ་ཕྱེ་ཞིང་ཆེས་དར་རྒྱས་སུ་བྱེད་པའི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལུགས་ལྟར་ དུ་རྒྱལ་བའི་ལུང་གིས་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་འགོག་པའི་སྒོ་ནས་ལྟ་བའི་ཕྱོགས་ཉེ་བར་འཛིན་ པའི་སློབ་དཔོན་དུ་ཆེར་བསྔགས་མཛད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རྒྱལ་ཚབ་མཆོག་རྗེས་འབྲང་ བཅས་དང་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་རྣམས་དགོངས་པ་རོ་གཅིག་པའི་སྒོ་ནས་རྒྱལ་བའི་ བསྟན་པ་ཆེས་གསལ་བར་མཛད་པའི་རྒྱན་སོ་སོར་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་ཚབ་རྗེས་འབྲང་ བཅས་ཀྱིས་བཀའ་ཐ་མ་གཙོ་བོར་གྱུར་བའི་རྒྱལ་བསྟན་ཆེས་གསལ་མཛད་ཅིང་། སློབ་ དཔོན་ཡབ་སྲས་ནི་བཀའ་བར་པ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་རྒྱལ་བསྟན་གསལ་མཛད་དུ་གྱུར་པས་ གང་ལྟར་ཡང་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་བསྟན་དོན་གྱི་གནས་ལུགས་ལ་དགོངས་པ་གཅིག་ཅིང་ ཞལ་མི་མཐུན་པ་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། འདིར་ཁ་ཅིག་རྒྱལ་ཚབ་རྗེས་འབྲང་བཅས་ཀྱིས་ ཀུན་བཏགས་གཞན་དབང་གིས་བསྡུས་པ་བདེན་མེད་དང་ཡོངས་གྲུབ་བདེན་པའི་ཚུལ་དུ་ གསུངས་ཤིང་། སློབ་དཔོན་ཡབ་སྲས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་འདྲ་མཉམ་དུ་གསུངས་ པས་དེ་དག་དགོངས་པ་ཇི་ལྟར་གཅིག་སྙམ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། སྔ་མ་དག་གིས་ཀུན་རྫོབ་ ཀྱིས་བསྡུས་པ་མཐའ་དག་བདེན་མེད་དང་དོན་དམ་ཡོངས་གྲུབ་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ ཏུ་བདེན་པར་གསུངས་ལ། ཕྱི་མས་ཀྱང་དེ་ལྟར་དུ་དོན་ལ་བཞེད་ཀྱང་རིག་ཚོགས་ཀྱིས་ཆོས་ ཀུན་བདེན་མེད་འདྲ་མཉམ་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྣང་བ་ལ་ལྟོས་ནས་ཆོས་ ཀུན་ལ་མཚན་མ་བདེན་པར་འཛིན་པ་གཅོད་བྱེད་ཙམ་གྱི་ཆེད་ཡིན་པས་དོན་ལ་དགོངས་ པ་མི་གཅིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཚུལ་དེ་སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ །དེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་གཞི་བདེ་གཤེགས་ སྙིང་པོའི་བཞུགས་ཚུལ་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མཐའ་ཡས་པའི་ 10-153 ཡོན་ཏན་གྱི་གཏེར་ཆེན་པོ་གདོད་མ་ཉིད་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་རང་བྱུང་སྤྱི་གཞི་གཅིག་གི་ཚུལ་དུ་ བཞུགས་པ་ལ་དགོངས་ནས་རྗེ་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་། གལ་ཏེ
【現代漢語翻譯】 所有佛陀的智慧法身安住于唯一的境界中，對此進行了很好的確定。按照這種方式，宗喀巴大師的繼承者們完全專注于與如來藏（Tathāgatagarbha，一切眾生皆有成佛的可能性）的本質相符的根本界（Dharmadhātu，一切法的本性）的觀點，並如實地闡述了這種唯一性。因此，這位論師如此講解是完全合理的。因為這位偉大的中觀派（Madhyamaka，佛教哲學流派，主張中道）論師，通過對最後教誨的解釋，以讚頌的方式阻止了斷見（nihilism，認為一切皆空無），從而很好地確立了存在的一面；並通過對中間教誨的解釋，以理性的方式阻止了常見（eternalism，認為事物永恒不變），從而很好地確立了非存在的一面。因此，他開創並極大地弘揚了離邊的殊勝中觀之道。同樣，佛陀的教言也通過阻止有和無的極端，極大地讚揚了這位論師持有正確的見解。因此，宗喀巴大師及其追隨者，以及龍樹父子（Nāgārjuna and his son，中觀派的創始人及其弟子），以觀點一致的方式，成爲了使佛法最為清晰的莊嚴。宗喀巴大師及其追隨者主要闡明了以最後教誨為主的佛法，而龍樹父子則主要闡明了以中間教誨為主的佛法。無論如何，他們對三轉法輪（Three Turnings of the Dharma Wheel，佛陀的三次主要教法）的教義本質的理解是一致的，沒有任何分歧。在此，有些人認為，宗喀巴大師及其追隨者宣稱，由遍計所執（Parikalpita，虛構的）和依他起性（Paratantra，依賴於其他事物而生起的）所包含的事物是無自性的，而圓成實性（Pariniṣpanna，究竟真實的）是真實的。而龍樹父子則宣稱，一切法都是無自性且平等的。那麼，他們的觀點怎麼會一致呢？這沒有過錯。因為前者宣稱，由世俗諦（Saṃvṛtisatya，相對真理）所包含的一切都是無自性的，而勝義諦（Paramārthasatya，絕對真理）的圓成實性是究竟真實的。後者實際上也持有同樣的觀點，但他們通過理性的方式確立一切法都是無自性且平等的，這僅僅是爲了相對於世俗顯現（conventional appearances）而言，斷除對一切法持有真實自性的執著。因此，他們的觀點在本質上沒有不一致之處。關於這個道理的闡述就到此為止。考慮到如此這般的原始基礎——如來藏的安住方式，即基（basis，基礎）、果（result，結果）無二的究竟法身（Dharmakāya，佛的法身）——無量功德的偉大寶藏，從原始以來就自然成就，以自生共同基礎的方式安住，覺囊派（Jonang，藏傳佛教的一個流派）的大師們也曾說過：『如果……』 10-152 10-153
【English Translation】 All the Buddhas' wisdom Dharmakāya (Dharmakāya, the body of the Dharma) is well established in the state of oneness. According to this way, the successors of Tsongkhapa (Tsongkhapa, a famous Tibetan Buddhist master) are completely focused on the view of the fundamental realm (Dharmadhātu, the nature of all phenomena) that is in accordance with the essence of the Tathāgatagarbha (Tathāgatagarbha, the potential for Buddhahood in all beings), and they explain this oneness as it is. Therefore, it is entirely reasonable for this teacher to explain it in this way. Because this great Madhyamaka (Madhyamaka, a school of Buddhist philosophy that advocates the Middle Way) teacher, through the explanation of the final teachings, prevents nihilism (nihilism, the belief that everything is empty and meaningless) in the form of praise, thereby well establishing the side of existence; and through the explanation of the intermediate teachings, prevents eternalism (eternalism, the belief that things are eternal and unchanging) in a rational way, thereby well establishing the side of non-existence. Therefore, he pioneered and greatly promoted the supreme Middle Way that is free from extremes. Similarly, the Buddha's teachings also greatly praised this teacher for holding the correct view by preventing the extremes of existence and non-existence. Therefore, Tsongkhapa and his followers, as well as Nāgārjuna (Nāgārjuna, the founder of the Madhyamaka school) and his son, in a way that their views are consistent, have become the adornments that make the Buddha's teachings most clear. Tsongkhapa and his followers mainly clarified the Buddha's teachings with the final teachings as the main focus, while Nāgārjuna and his son mainly clarified the Buddha's teachings with the intermediate teachings as the main focus. In any case, their understanding of the essence of the teachings of the Three Turnings of the Dharma Wheel (Three Turnings of the Dharma Wheel, the Buddha's three main teachings) is consistent, and there is no disagreement. Here, some people think that Tsongkhapa and his followers declared that the things contained by the Parikalpita (Parikalpita, the imagined) and Paratantra (Paratantra, dependent arising) are without self-nature, while the Pariniṣpanna (Pariniṣpanna, the perfectly established) is real. And Nāgārjuna and his son declared that all dharmas are without self-nature and equal. So, how can their views be consistent? There is no fault in this. Because the former declared that everything contained by the Saṃvṛtisatya (Saṃvṛtisatya, relative truth) is without self-nature, and the Pariniṣpanna of the Paramārthasatya (Paramārthasatya, absolute truth) is ultimately real. The latter actually holds the same view, but they establish that all dharmas are without self-nature and equal in a rational way, which is only to cut off the attachment to holding real characteristics for all dharmas in relation to conventional appearances. Therefore, their views are not inconsistent in essence. The explanation of this reason ends here. Considering such a primordial basis—the way of abiding of the Tathāgatagarbha, that is, the ultimate Dharmakāya of the basis (basis, the foundation) and result (result, the outcome) being non-dual—the great treasure of immeasurable qualities, naturally accomplished from the beginning, abiding in the form of a self-arisen common basis, the great masters of the Jonang (Jonang, a school of Tibetan Buddhism) also said: 'If...' 10-152 10-153
་འདི་ནི་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་ས་བོན་ཙམ་ལ་དགོངས་པའམ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་ཙམ་གྱི་སྟོང་པ་ ཉིད་ལ་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ནི་ཚད་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པ་དང་ལྡན་པ་ལ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཞེས་གཞི་དབྱིངས་ཉིད་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པ་དང་ལྡན་པར་ཞལ་བཞེས་མཛད་ཅིང་། དེ་ལུགས་ ལྟར་རྗེ་སྒྲོལ་མགོན་ཞབས་ཀྱིས་ཀྱང་། བཅོམ་ལྡན་ཤཱཀྱ་སེང་གེའི་ཆོས་སྐུ་དེ། །སངས་རྒྱས་ ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་རྒྱན་དང་ལྡན། །བདག་གི་ལུས་ངག་ཡིད་ལ་དེ་ཉིད་ཁྱབ། །ལུས་ངག་ཡིད་ ནི་ལོག་སྣང་འཁྲུལ་སྣང་ཙམ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་ཞིབ་རྒྱས་ཀྱིས་གཞི་དུས་སུ་སངས་ རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་དངོས་བཞུགས་ཀྱི་ཚུལ་དབུ་མ་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུར་གཏན་ལ་ལེགས་ ཕབ་མཛད་དོ། ། གཉིས་པ་དེ་ལ་དོགས་པ་ལེགས་བསལ་བྱེད་པ་ལ། བཀའ་དང་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་ ཚིག་ལ་དོགས་པ་ལེགས་བསལ་བྱེད་པ་དང་། ཕྱི་ནང་གྲུབ་མཐའི་རྟག་མཐའ་དང་འདྲ་བར་ དོགས་པ་ལེགས་བསལ་བྱེད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། བཀའ་དང་། དགོངས་འགྲེལ་གྱི་ཚིག་ལ་དོགས་བསལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ ལ་དོགས་པ་འགོད་པ་དང་། དེ་ལེགས་བསལ་བྱེད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡེ་གཞི་ཆོས་ཉིད་དུ་བཞུགས་ཚུལ་གོང་དུ་ བཤད་པ་དེ་དག་ལ། ཁ་ཅིག་གིས་འདི་ལྟར་ཟེར་ཏེ། འཁོར་ལོ་ཐ་མ་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་སྙིང་པོའི་མདོ་སོགས་ཀྱིས་གཤེགས་སྙིང་བསྟན་པ་དེ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་མ་ཡིན་པར་སྟོང་པ་ ཉིད་ཙམ་ལ་དགོངས་ནས་གཞན་མུ་སྟེགས་བྱེད་རྣམས་བསྟན་པ་ལ་ཁ་དྲང་པའི་ཆེད་ཙམ་དུ་ 10-154 དེ་ལྟར་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས། བློ་གྲོས་ཆེན་པོས་ཞུས་པ། བཅོམ་ ལྡན་འདས་ཀྱིས་མདོ་གཞན་བརྗོད་པ་ལས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གསུངས་པ་དེ་ བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་འོད་གསལ་བ་རྣམ་པར་དག་པས་ཐོག་མ་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་ མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅན་གྱི་ལུས་ཀྱི་ནང་ན་མཆིས་པར་ བརྗོད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རིན་པོ་ཆེ་རིན་ཐང་ཆེན་པོ་གོས་དྲི་མ་ཅན་གྱིས་ཡོངས་སུ་ དཀྲི ས་པ་ལྟར། ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་གོས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་དཀྲི ས་པ། འདོད་ ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་དང་གཏི་མུག་གི་ཟིལ་གྱིས་ནོན་པ། ཡོངས་སུ་རྟོགས་པའི་དྲི་མས་དྲི་མ་ ཅན་དུ་གྱུར་པ། རྟག་པ། བརྟན་པ། ཐེར་ཟུག་པར་ནི་བརྗོད་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོར་སྨྲ་བ་འདི་ནི་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་དང་ཇི་ལྟར་མི་འདྲ་བ་ ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་མུ་སྟེགས་བྱེད་རྣམས་ཀྱང་། རྟག་པ། བྱེད་པ། ཡོན་ཏན་མེད་པ། ཁྱབ་པ་མི་འཇིག་པའོ། ཞེས་བདག་དུ་སྨྲ་བ་སྟོན་པར་བགྱིད་དོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ བཀའ
【現代漢語翻譯】 難道這僅僅是指佛的種子嗎？或者是指一切法都未成立的空性嗎？並非如此，因為這是指具有無量佛的智慧功德的緣故。』因此，（經文）承認了基界本身就具有無量的佛的智慧功德。按照這種方式，杰·卓袞·夏巴（Je Drolgon Shab，一位上師的尊稱）也說：『薄伽梵·釋迦獅子的法身，具備一切佛的功德莊嚴。我的身語意都被它遍佈，身語意只是錯覺和幻覺而已。』等等，詳細地闡述了在基位時佛的智慧法身真實存在的道理，並在《中觀如意寶》中很好地確定了下來。 第二，對於此進行疑問的解答，分為兩種：對經文和釋論的詞句進行疑問的解答，以及對外內道宗的常邊和斷邊進行疑問的解答。 第一，分為對經文和釋論的詞句進行疑問的解答。又分為提出疑問和解答疑問兩種。 首先是提出疑問：對於如來藏（Tathāgatagarbha，一切眾生皆具的佛性）以耶基（ye gzhi，阿賴耶識）法性的方式存在的道理，如上所述，有些人這樣說：『末轉法輪（指第三次法輪）中，如來藏經等所說的如來藏，並非字面意思，而是僅僅指空性，爲了引導外道而這樣說的。』如《楞伽經》中說：『大慧菩薩問：世尊在其他經典中說到如來藏，世尊說光明清凈，本來就清凈，具有三十二相，存在於一切眾生的身體中。世尊，就像珍貴的寶物被骯髒的布包裹一樣，被蘊、界、處（五蘊、十八界、十二處）的布包裹，被貪、嗔、癡的污垢覆蓋，被妄想的污垢污染，說成是常、恒、不變。世尊，這樣說如來藏，與外道所說的『我』有什麼不同呢？世尊，外道也說『我』是常、作者、無 गुण（guna， गुण，guṇa，功德），遍在、不滅的。』世尊這樣說了。
【English Translation】 Is this merely referring to the seed of Buddhahood? Or is it referring to emptiness, where all phenomena are unestablished? It is not so, because it is spoken of as possessing immeasurable Buddha's wisdom and qualities.』 Thus, (the text) acknowledges that the ground-essence itself possesses immeasurable Buddha's wisdom and qualities. According to this, Je Drolgon Shab also said: 『The Dharmakāya of the Bhagavan Shakya Simha, is adorned with all the qualities of the Buddha. My body, speech, and mind are pervaded by it, body, speech, and mind are merely illusions and delusions.』 And so on, elaborating in detail the manner in which the Buddha's wisdom Dharmakāya actually abides at the ground-state, and well establishing it in the Madhyamaka Wish-Fulfilling Jewel. Second, clarifying doubts about this is divided into two: clarifying doubts about the words of the scriptures and commentaries, and clarifying doubts about being similar to the eternalist and nihilist extremes of outer and inner schools. The first is divided into clarifying doubts about the words of the scriptures and commentaries. Again, it is divided into raising doubts and clarifying them. First, raising the doubt: Regarding the way in which the Tathāgatagarbha (the essence of Buddhahood present in all beings) abides as the Dharmatā of Yezhi (the Alaya-consciousness), as explained above, some say this: 『In the final turning of the wheel (referring to the third turning of the wheel), the Tathāgatagarbha Sutras and others that teach the Tathāgatagarbha are not literal, but merely refer to emptiness, and were spoken in that way solely to guide the non-Buddhists.』 As it says in the Lankavatara Sutra: 『Mahamati asked: World-Honored One, in other sutras, you speak of the Tathāgatagarbha, and you say that it is luminous, pure, originally pure, possessing the thirty-two marks, and present in the bodies of all beings. World-Honored One, just as a precious jewel is wrapped in a dirty cloth, it is wrapped in the cloth of the skandhas, dhatus, and ayatanas (the five aggregates, eighteen elements, and twelve sense bases), covered by the stains of desire, hatred, and ignorance, defiled by the stains of conceptualization, and spoken of as permanent, constant, and unchanging. World-Honored One, how is speaking of the Tathāgatagarbha in this way different from the self spoken of by the non-Buddhists? World-Honored One, the non-Buddhists also say that the self is permanent, the agent, without गुण（藏文ཡོན་ཏན།，梵文天城體गुण，梵文羅馬擬音guṇa，漢語字面意思：功德）, pervasive, and indestructible.』 Thus, the World-Honored One spoke.
་སྩལ་པ། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ངས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་ནི། མུ་སྟེགས་ ཅན་གྱིས་བདག་དུ་སྨྲ་བ་དང་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ཡང་དག་ པའི་མཐའ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་། མ་སྐྱེས་པ་དང་། མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་ པ་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཚིག་གི་དོན་རྣམས་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོར་བསྟན་པ་ བྱས་ནས། བྱིས་པ་རྣམས་བདག་མེད་པས་འཇིགས་པར་འགྱུར་བའི་གནས་རྣམ་པར་སྤང་ པའི་དོན་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་སྒོ་བསྟན་པས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་གནས་ སྣང་བ་མེད་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་སྟོན་ཏེ། འདི་ལ་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་མ་འོངས་པ་དང་། ད་ལྟར་བྱུང་ བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པར་ 10-155 མི་བྱའོ། །ཞེས་དང་། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ནི་མུ་སྟེགས་བྱེད་ བདག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་རྣམས་དྲང་བའི་ཕྱིར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ བསྟན་པས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྟོན་ཏེ། ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གཤེགས་སྙིང་དྲང་ དོན་དགོངས་པ་ཅན་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། ཞེ་ན། གཉིས་པ་དེ་ལེགས་བསལ་བྱེད་པ་སྟེ། ལང་གཤེགས་མདོ་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ བློ་གྲོས་ཆེན་པོས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པའི་ལན་བཀའ་བསྩལ་པའི་སྙིང་པོའི་དོན་དེ་ ཆོས་ཅན། ཅང་མེད་སྟོང་རྐྱང་ཙམ་དུ་ཟད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྐབས་དེའི་རྒྱལ་བས་བཀའ་བསྩལ་ པའི་སྙིང་པོའི་དོན་སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཀུན་རྫོབ་སྤྲོས་པས་གདོད་ནས་སྟོང་པ་དང་། ཡང་དག་པའི་ མཐའ་ནི་གཞི་དབྱིངས་ཆོས་སྐུ་གཤིས་ནས་དྭངས་ཤིང་གསལ་བའི་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡང་ དག་གནས་ལུགས་མཆོག་གི་མཐའ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཕྲ་རགས་ ལས་གྲོལ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉེས་པ་ཀུན་དང་བྲལ་བ་སྟེ་དེ་འདྲའི་སྟོང་ཉིད་ ཡང་དག་མཐའ་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་དོན་དམ་དེ་ཀུན་རྫོབ་སྤྲོས་པའི་ངོ་བོར་མ་སྐྱེས་ ཤིང་སྤྲོས་མཚན་སྨོན་པའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉི་ཚེ་བ་གང་གི་ཕྱོགས་སུ་མ་ཆད་པའི་རང་བཞིན་ གཤིས་ལུགས་དག་མཉམ་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་སྐབས་དེའི་སྙིང་པོའི་གོ་དོན་ཡིན་པ་གང་ཞིག དེ་ ཡིན་ན་གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པའི་ཀློང་ཆེ་བ་ཡེ་གཞི་དབྱིངས་ཆོས་ སྐུ་ཉིད་དང་མི་གཉིས་པས་ན་དེ་ཅང་མེད་སྟོང་རྐྱང་ཙམ་དུ་ག་ལ་ཟད་ཅིང་དེ་འདྲར་གྱུར་པ་ གནས་མེད་པའི་ཚོད་དུ་འདུག་ལ། དེ་ཡེ་ཤེས་མཐའ་ཡས་པའི་གཏེར་ཆེན་པོ་དོན་དམ་པའི་ རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་ཉིད་དུ་རྟག་པར་ཐེར་ཟུག་གི་ངོ་བོར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་བཅོམ་ ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞུས་ལན་སྙིང་པོའི་དོན་སྟོང
【現代漢語翻譯】 世尊開示道：『大慧，我所說的如來藏，並非同外道所說的『我』。大慧，如來、阿羅漢、正等覺們，是爲了使孩子們不因無我而感到恐懼，才開示如來藏之門，從而引導他們進入無分別的境界，顯現無相的行境。因此，大慧，未來的和現在的菩薩摩訶薩們，不應執著於我。』 『大慧，如來是爲了引導那些執著于外道所說的『我』的人，才開示如來藏，從而揭示如來藏。』等等，這些經文表明，佛陀開示如來藏是具有引導意義的方便之說。 第二，對此進行辨析：在《楞伽經》中，菩薩大慧向世尊請教，世尊開示的如來藏的意義，並非僅僅是空無所有的空性。因為當時佛陀所開示的如來藏的意義是：空性是就世俗諦而言，本來就是空性的；真如是就基界法身而言，其自性清凈光明的自生智慧是真如實相的究竟；涅槃是脫離粗細痛苦的大智慧之界，遠離一切過患。這樣的空性、真如、不住涅槃的勝義諦，在世俗諦的層面，沒有生，沒有造作，不是任何有為法的因和果，其自性清凈，是平等性智。這才是當時如來藏的意義所在。既然如此，它與上述無量功德的廣大本體——基界法身無二無別，怎麼會僅僅是空無所有的空性呢？它安住于無所住的境界，是無量智慧的大寶藏，是勝義諦的一切相，是恒常不變的自性。 因此，世尊所開示的如來藏的意義並非空性。
【English Translation】 The Blessed One said: 'Great Wisdom, my teaching of the Tathagatagarbha (如來藏，Tathāgatagarbha，Tathāgatagarbha，the womb of the Tathagata) is not the same as the 'self' (藏文：བདག་，梵文：ātman，梵文羅馬擬音：ātman，漢語字面意思：我) spoken of by the heretics. Great Wisdom, the Tathagatas (如來，Tathāgata，Tathāgata，Thus Gone One), Arhats (阿羅漢，Arhat，Arhat，Worthy One), Perfectly and Fully Awakened Ones, teach the Tathagatagarbha in terms of emptiness (藏文：སྟོང་པ་ཉིད་，梵文：śūnyatā，梵文羅馬擬音：shunyata，漢語字面意思：空性), ultimate reality (藏文：ཡང་དག་པའི་མཐའ་，梵文：bhūta-koṭi，梵文羅馬擬音：bhūta-koṭi，漢語字面意思：真如邊際), Nirvana (藏文：མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་，梵文：nirvāṇa，梵文羅馬擬音：nirvana，漢語字面意思：寂滅), unborn (藏文：མ་སྐྱེས་པ་，梵文：anutpāda，梵文羅馬擬音：anutpada，漢語字面意思：不生), without characteristics (藏文：མཚན་མ་མེད་པ་，梵文：animitta，梵文羅馬擬音：animitta，漢語字面意思：無相), without aspiration (藏文：སྨོན་པ་མེད་པ་，梵文：apraṇihita，梵文羅馬擬音：apranihita，漢語字面意思：無愿), and so on, in order to dispel the fear of children who are afraid of the absence of self, and to lead them to a state of non-discrimination, revealing a realm of no-appearance. Therefore, Great Wisdom, future and present Bodhisattva-Mahasattvas (菩薩摩訶薩，Bodhisattva-Mahāsattva，Bodhisattva-Mahasattva，Great Being Bodhisattva) should not cling to the notion of self.' 'Great Wisdom, the Tathagatas teach the Tathagatagarbha in order to guide those who cling to the 'self' spoken of by the heretics, thereby revealing the Tathagatagarbha.' And so on, these scriptures indicate that the Buddha's teaching of the Tathagatagarbha is a provisional teaching with a guiding purpose. Second, to analyze this: In the Lankavatara Sutra (《楞伽經》，Laṅkāvatāra Sūtra，Lankavatara Sutra，Descent to Lanka Sutra), when the Bodhisattva Mahamati (大慧，Mahāmati，Mahamati，Great Wisdom) asked the Blessed One, the meaning of the Tathagatagarbha taught by the Blessed One is not merely an empty void. Because the meaning of the Tathagatagarbha taught by the Buddha at that time is: emptiness is empty from the beginning in terms of conventional truth; ultimate reality is the ultimate reality of the spontaneously arisen wisdom of the pure and clear nature of the basis-realm Dharmakaya (法身，Dharmakāya，Dharmakaya，Dharma Body); Nirvana is the realm of great wisdom that is free from coarse and subtle suffering, and is free from all faults. Such emptiness, ultimate reality, and non-abiding Nirvana, the ultimate truth, are unborn in the realm of conventional truth, are not fabricated, and are not the cause and effect of any conditioned phenomena. Its nature is pure, and it is the great equality wisdom. This is the meaning of the Tathagatagarbha at that time. Since this is the case, it is inseparable from the vast essence of the Dharmakaya, which has limitless qualities as mentioned above. How can it be merely an empty void? It abides in a state of non-abiding, and is a great treasure of limitless wisdom, the all-aspects of ultimate truth, and the eternally unchanging nature. Therefore, the meaning of the Tathagatagarbha taught by the Blessed One is not emptiness.
་པ་ཉིད་ཀྱི་གོ་དོན་ནི་སྟོང་རྐྱང་ཅང་མེད་ཙམ་དུ་མ་ ཟད་པར་གཞན་ཀུན་རྫོབ་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་ཡང་རང་བཞིན་དོན་དམ་པའི་རྣམ་ 10-156 པ་ཐམས་ཅད་པའི་གནས་ལུགས་རང་གི་གཤིས་ཀྱིས་ནམ་ཡང་མི་སྟོང་པའི་ཡེ་གཞི་བདེ་ གཤེགས་སྙིང་པོ་དངོས་དེ་ཡིན་པས་དེ་ཅང་མེད་དུ་གོ་མི་རུང་ཞིང་དེ་ལྟར་གོ་ན་ཉེས་པ་ཆེན་ པོའི་གནས་སུ་འགྱུར་རོ། །ཚུལ་དེ་ལྟ་བས་ན་ཞུས་ལན་གྱིས་སྙིང་པོའི་དོན་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ན་ དོན་དམ་སྙིང་པོའི་གནས་ལུགས་དེ་མཚན་འཛིན་གྱིས་བདེན་དངོས་སུ་ཞེན་པ་གཅོད་པའི་ ཆེད་དུ་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་གྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པར་བསྟན་གྱི་གནས་ལུགས་གཤེགས་སྙིང་ སྟོང་རྐྱང་ཙམ་དུ་བསྟན་པ་ནི་གཏན་ནས་མ་ཡིན་ལ། གནས་ལུགས་ལ་མཚན་འཛིན་གྱིས་ བདེན་ཞེན་མ་ཆོད་ན་དེ་ལ་བདག་ཏུ་ཞེན་པའང་སྐྱེ། དེ་མ་ཟད་ཕྱི་བས་སྒྲོ་བཏགས་ལྟར་གྱི་ བདག་འཛིན་ཀུན་བཏགས་ཀྱང་སྐྱེར་འོང་བས་ཉེས་པའི་གནས་སུ་འགྱུར་བ་ལ་དགོངས་ ནས་གཤེགས་སྙིང་སྤྲོས་མཚན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་ལ། སྟོང་པས་བདག་གཏན་ཆད་ དུ་དོགས་ནས་ཧ་ཅང་སྟོང་ཆེས་པ་ལ་འཇིགས་སྐྲག་སྤང་པའི་ཆེད་དུ་གཞིའི་དོན་དམ་པའི་ སྙིང་པོའི་ཚུལ་ཡང་རྒྱས་པར་བསྟན་ཅིང་། གཞན་མུ་སྟེགས་པ་གནས་སྐབས་ཀུན་རྫོབ་སྤྲོས་ པའི་བདག་ཏུ་ཞེན་པ། མཐར་ངེས་དོན་ལ་སྔོན་ལས་ཀྱི་འཕྲོ་ཡོད་པ་གང་དག་ཀྱང་རིམ་གྱིས་ ངེས་པའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་ཆེད་ཐབས་མཁས་གནས་ལུགས་དམ་པའི་བདག་གི་ཚུལ་ དུ་སྙིང་པོའི་དོན་བསྟན་པས་ཟབ་དོན་གྱི་གནས་ལ་རིམ་པས་དྲངས་ཏེ་དོན་མཆོག་དང་ལྡན་ པར་བྱས་པ་ནི་དེའི་དགོས་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་དག་གི་ཕྱིར་ན་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཡང་མེད་དགག་ཙམ་དུ་མ་ཟད་པ་དང་དེའི་ཚུལ་མུ་ སྟེགས་བྱེད་དྲང་པའི་ཆེད་དུ་བསྟན་ཀྱང་དེ་དག་ངེས་དོན་གྱི་ལམ་ལ་འགོད་པའི་དགོས་པ་ ཡོད་ཅིང་བསྟན་བྱའི་དོན་ཇི་བཞིན་པ་བསྟན་པ་ཡིན་གྱི་སྒྲས་ཟིན་དང་མི་མཐུན་པའི་དོན་ གཞན་ལོགས་པ་མིན་ཡང་ཡིན་པ་སྐད་སྟོན་པའི་དྲང་དོན་དུ་གསུངས་པར་ནི་མི་འགྱུར་རོ། ། གཉིས་པ་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་ཚིག་ལ་དོགས་བསལ་ལ། དོགས་པ་འགོད་པ་དང་། དེ་ 10-157 བསལ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། འདིར་ཁ་ཅིག་ན་རེ། རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་པས་དགོངས་འགྲེལ་རྒྱུད་བླར་ བཀའ་བར་པས་ཆོས་རྣམས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་བདེན་མེད་དུ་གསུངས་ནས་ཐ་མས་སེམས་ཅན་ལ་ སྙིང་པོ་ཡོད་པར་གསུངས་པ་ནི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་མ་ཡིན་པར་སྤྱིར་ཐེག་ཆེན་ལམ་ལ་སེམས་ཞུམ་ པའི་ཉེས་པ་དང་། སེམས་ཅན་དམན་པ་ལ་བརྙས་པའི་ཉེས་པ་དང་། ཡང་དག་མིན་འཛིན་ གྱི་ཉེས་པ་དང་། ཡང་དག་པའི་ཆོས་ལ་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་ཉེས་པ་དང་། བདག་ཅག་ལྷག་པའི་ ང་རྒྱལ་གྱི་ཉེས་པ་སྟེ་སྐྱོན་དེ་ལྔ་བྱང
【現代漢語翻譯】 甚深空性的意義不僅僅是空無一物，而是空于所有世俗的戲論，卻又不空于自性勝義的一切功德，是本自俱足的如來藏。因此，不能將其理解為空無，如果那樣理解，就會陷入極大的過失。因此，在答覆中，爲了區分心性的意義，爲了斷除對勝義心性執著于實有的分別念，而宣說了三解脫門的空性，但這絕不是說心性僅僅是空無。如果對心性執著于實有，就會產生我執，不僅如此，還會像外道一樣產生遍計所執的我執，從而陷入過失。因此，爲了避免這種過失，宣說了心性空於戲論和分別念。同時，爲了避免因空性而產生的斷滅見，以及對過於空虛的恐懼，詳細闡述了根本勝義心性的功德。此外，對於那些暫時執著於世俗戲論之我的外道，以及那些具有往昔業緣，最終能夠領悟究竟意義的人，爲了讓他們逐漸領悟究竟意義，巧妙地宣說了心性是清凈真我的體性，從而引導他們逐步進入甚深意義的境界，最終獲得殊勝的果位，這就是這樣做的圓滿目的。由於這些原因，如來藏雖然是空性，但不僅僅是破除有無的單空，而且爲了調伏外道，引導他們走上究竟意義的道路，所宣說的意義與所要表達的意義完全一致，並沒有另外的含義，因此是需要引導的意義，而不是不了義。 第二，對解釋性的詞語進行疑問解答。包括提出疑問和消除疑問兩部分。 首先是提出疑問：有些人說，嘉察·米旁（rgyal tshab mi pham，名稱）在《寶性論》（ratnagotravibhāga）的解釋中說，中期的佛陀（bka' bar pa，指佛陀在不同時期的教法）宣說諸法如幻，沒有實性，而晚期的佛陀（tha mas，指佛陀在不同時期的教法）宣說眾生具有如來藏，這並非字面意思，而是爲了避免對大乘道退縮的過失，以及輕視劣等眾生的過失，還有執著于非真實的過失，誹謗真實佛法的過失，以及我等增上慢的過失，總共有五種過失。
【English Translation】 The meaning of profound emptiness is not merely nothingness, but emptiness of all mundane elaborations, yet not empty of all the qualities of the ultimate reality of self-nature. It is the primordial, inherently complete Tathagatagarbha (bde gshegs snying po, Buddha-nature). Therefore, it should not be understood as nothingness, for such an understanding would lead to great faults. Thus, in the response, in order to distinguish the meaning of mind-essence, and to sever the attachment to the conceptual mind clinging to reality in ultimate truth, the emptiness of the three doors of liberation is proclaimed. But this is by no means saying that mind-essence is merely emptiness. If one clings to mind-essence as real, ego-grasping will arise. Not only that, but like the Tirthikas (mu stegs pa, non-buddhists), the imputed ego-grasping of fabricated concepts will also arise, thus falling into fault. Therefore, in order to avoid this fault, mind-essence is proclaimed to be empty of elaborations and conceptual minds. At the same time, in order to avoid the view of annihilation arising from emptiness, and the fear of being too empty, the qualities of the fundamental ultimate reality of mind-essence are explained in detail. In addition, for those Tirthikas who temporarily cling to the mundane elaboration of self, and those who have the karmic connection from the past to eventually realize the ultimate meaning, in order to gradually lead them to realize the ultimate meaning, the mind-essence is skillfully proclaimed as the nature of the pure true self, thereby guiding them step by step into the realm of profound meaning, and ultimately attaining the supreme fruit. This is the perfect purpose of doing so. For these reasons, although the Tathagatagarbha is emptiness, it is not merely a single emptiness that negates existence, and in order to subdue the Tirthikas and guide them onto the path of ultimate meaning, the meaning proclaimed is completely consistent with the meaning to be expressed, and there is no other meaning. Therefore, it is a meaning that needs to be guided, not a definitive meaning. Second, to resolve doubts about the interpretive words. This includes raising doubts and dispelling them. First, raising doubts: Some say that GyaltsapMipham (rgyal tshab mi pham, name), in his commentary on the Ratnagotravibhāga (寶性論), said that the intermediate Buddha (bka' bar pa, referring to the Buddha's teachings in different periods) proclaimed that all dharmas are like illusions, without reality, while the later Buddha (tha mas, referring to the Buddha's teachings in different periods) proclaimed that sentient beings have the Tathagatagarbha (如來藏). This is not literal, but to avoid the fault of retreating from the Mahayana path, the fault of despising inferior sentient beings, the fault of clinging to the unreal, the fault of slandering the true Dharma, and the fault of our arrogance, a total of five faults.
་སེམས་ཀྱིས་སྤང་པའི་དོན་དུ་གསུངས་པ་ཙམ་ལས་དོན་ ཇི་བཞིན་མིན་པའི་ཚུལ་དུ་དགོངས་འགྲེལ་མཛད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། སྤྲིན་དང་རྨི་ལམ་སྒྱུ་བཞིན་ དེ་དང་དེར། །ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་རྣམ་ཀུན་སྟོང་པ་ཞེས། །གསུངས་ནས་ཡང་འདིར་རྒྱལ་ རྣམས་སེམས་ཅན་ལ། །སངས་རྒྱས་སྙིང་པོ་ཡོད་ཅེས་ཅི་སྟེ་གསུངས། །སེམས་ཞུམ་སེམས་ ཅན་དམན་ལ་བརྙས་པ་དང་། །ཡང་དག་མིན་འཛིན་ཡང་དག་ཆོས་ལ་སྐུར། །བདག་ཅག་ ལྷག་པའི་སྐྱོན་ལྔ་གང་དག་ལ། །ཡོད་པ་དེ་དག་དེ་སྤང་དོན་དུ་གསུངས། །ཞེས་གསུངས་པ་ ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཞེ་ན། གཉིས་པ་དེ་བསལ་བ་ནི། རྒྱུད་བླས་དགོངས་པ་འགྲེལ་ཚུལ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་ བཀའ་ཐ་མས་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་དེ་དྲང་དོན་སྒྲ་ཇི་བཞིན་མིན་པར་འགྲེལ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་དགོངས་འགྲེལ་རྒྱུད་བླ་མའི་གཞུང་འདིས་བསྟན་བྱ་མཆོག་གསུམ་རིགས་ ཁམས་དྲི་མེད་བྱང་ཆུབ་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་ཏེ་རྡོ་རྗེའི་གནས་པ་བདུན་གྱི་སྒོ་ནས་དབུ་ཞབས་ ཀུན་ཏུ་དོན་དམ་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་གཞིར་བཞག་གི་ཆ་ནས་འཁོར་ལོ་ཕྱི་མའི་དགོངས་ པའི་ཟབ་དོན་གཙོ་བོར་ཕྱེ་བ་གང་ཞིག དེ་ལས་སྐབས་འདིའི་གཞུང་ཚིག་གིས་ཀྱང་བཀའ་ བར་པས་ཆོས་རྣམས་བདེན་མེད་དང་ཐ་མས་སེམས་ཅན་ལ་སྙིང་པོ་ཡོད་པར་བསྟན་པའི་ 10-158 དགོས་པ་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྐྱོན་ལྔ་སྤང་བའི་ཆེད་དུ་ཡིན་ཚུལ་ཞིབ་པར་བསྟན་གྱི་བཀའ་ཐ་ མས་སྙིང་པོ་བསྟན་པ་དྲང་དོན་ཡིན་པར་བཀྲལ་བའི་གསུང་ཟུར་ཙམ་ཡང་མ་བྱུང་བའི་ཕྱིར། དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། གཞུང་འདིས་ཐོག་མར་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་དང་། དེ་ནས་ རིགས་ཁམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་ཚུལ་དང་། དེ་ནས་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ ཀྱི་སྒོ་ནས་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་བྱ་ལུགས་དང་། དེ་ནས་དེའི་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་ཚུལ་དང་ བཅས་ལེགས་པར་ཕྱེ་བ་ལས། དང་པོ་མཆོག་གསུམ་གྱི་སྐབས་སུ། འདུས་མ་བྱས་ཤིང་ལྷུན་ གྱིས་གྲུབ་པའི་རང་བྱུང་གི་དོན་དམ་པའི་མྱང་འདས་ཀྱིས་གཞི་བཟུང་རིགས་ཁམས་སྙིང་པོ་ ཡེ་བཞུགས་ཀྱི་ཚུལ་རྒྱས་པར་ཕྱེས་ནས་ཇི་ལྟར་སྔར་བཞིན་ཕྱིས་དེ་བཞིན་དུ་ནམ་ཡང་འགྱུར་ བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ་འབྲས་བུ་ཆོས་སྐུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ངོ་བོར་མངོན་དུ་བྱས་ནས་རང་སྣང་ དང་གཞན་སྣང་གིས་བསྡུས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ཕྲིན་ལས་ནམ་ཡང་ཟད་མེད་རྒྱན་གྱི་འཁོར་ ལོ་རྟག་པར་རྒྱུན་མི་ཆད་པའི་ཚུལ་དང་བཅས་ཞིབ་རྒྱས་སུ་ལེགས་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ ཕྱིར། གཉིས་པ་གྲུབ་སྟེ། སྐབས་འདིའི་གཞུང་ཚིག་སྤྲིན་དང་རྨི་ལམ་སྒྱུ་བཞིན་སོགས་ཀྱིས་ བསྟན་ཚུལ་ནི་རྒྱལ་བས་འཁོར་ལོ་བར་པའི་ཤེས་བྱའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་ སྟོང་ཞིང་མི་བདེན་པའི་ཚུལ་དུ་གསུངས་ནས་སླར་ཡང་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་སྐབས་འདིར་རྒྱལ་ བ་ཉིད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་རྣམ
【現代漢語翻譯】 他以心所捨棄的意義來解釋，而不是如實地解釋。正如所說：『如雲、如夢、如幻，一切所知皆空。』既然如此，為何諸佛對眾生說有如來藏？爲了斷除怯懦、輕蔑下劣眾生、執著非真、誹謗真實之法，以及我等存在的五種過失，才如此宣說。』因此，有人會問： 第二，爲了消除這種疑問：你所說的《寶性論》解釋意趣的方式，難道不是以你的最後教言所顯示的如來藏並非究竟之義，而是按照字面意思解釋的嗎？並非如此。因為《寶性論》是對最後法輪的意趣的解釋，它通過三寶的種姓、界、無垢、菩提、功德、事業，即金剛七處的角度，從頭到尾都將勝義諦的基、果無別作為基礎，主要闡釋了后法輪的甚深意趣。而且，本文的語句也詳細地闡述了，爲了斷除菩薩的五種過失，中間法輪宣說諸法無實，最後法輪宣說眾生具有如來藏的必要性，但絲毫沒有提及最後法輪所說的如來藏是不了義。 首先，第一個論點成立。因為本文首先闡述了三寶的體性，然後闡述瞭如來藏的種姓，接著從基果無別的角度闡述瞭如何現證菩提，最後闡述了菩提的功德和事業。在三寶的章節中，詳細闡述了以無為、任運成就的自生勝義涅槃為基礎，如來藏的種姓本來就存在的方式，以及如何像以前一樣，以後也一樣，永不改變的法性，現證為果位法身菩提的體性，以及以自現和他現所攝的功德和事業，永不窮盡的莊嚴輪恒常相續的方式。第二個論點成立。因為本文中『如雲、如夢、如幻』等所闡述的方式是，諸佛在中間法輪中宣說一切所知之法在一切方面都是空性且不真實的，然後在最後法輪中，諸佛宣說眾生具
【English Translation】 He interprets it as meaning abandoned by the mind, not as it is in reality. As it is said: 'Like clouds, like dreams, like illusions, all knowable things are empty in every way.' Since that is so, why do the Buddhas say that sentient beings have the essence of the Buddha (snying po, tathāgatagarbha)? It is said that it is for the purpose of abandoning five faults: timidity, contempt for inferior beings, clinging to what is not true, denigrating the true Dharma, and the excessive faults that we have. Therefore, one might ask: Second, to dispel that: The way that Uttaratantra (rgyud bla ma) explains the intent, is it not that your final teaching shows the essence (snying po, tathāgatagarbha) is not definitive (drang don), not according to the literal meaning? It is not so. Because the Uttaratantra, which explains the intent of the final turning of the wheel, establishes the ultimate truth of the basis and result as inseparable from beginning to end through the seven vajra positions: the lineage of the Three Jewels, the element (khams, dhātu), the stainlessness, enlightenment (byang chub, bodhi), qualities, and activities. Moreover, the words of this text also explain in detail that the need for the intermediate teaching to teach that all phenomena are without inherent existence and the final teaching to teach that sentient beings have the essence is to abandon the five faults of bodhisattvas, but there is not even a hint that the final teaching's teaching of the essence is definitive (drang don). First, the first point is established. Because this text first explains the nature of the Three Jewels, then the nature of the essence of the Tathāgata, then how to manifest enlightenment from the perspective of the inseparability of the basis and result, and finally the nature of its qualities and activities. In the chapter on the Three Jewels, it elaborately explains the way in which the lineage of the essence, based on the unconditioned and spontaneously accomplished self-arisen ultimate nirvana, is always present, and how that Dharma nature, which never changes as before and as after, is manifested as the nature of the resultant dharmakāya enlightenment, and the way in which the wheel of ornaments of qualities and activities, encompassed by self-appearance and other-appearance, is always inexhaustible and continuous. The second point is established. Because the way in which 'like clouds, like dreams, like illusions' etc. are taught in this text is that the Buddhas, in the intermediate turning of the wheel, taught that all knowable phenomena are empty and untrue in every way, and then in this final turning of the wheel, the Buddhas themselves teach that sentient beings pos-
ས་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་རྟག་བརྟན་འགྱུར་མེད་དུ་ངེས་ པར་ཡོད་ཅེས་གསུངས་པའི་དགོས་དོན་ཅི་ཞེ་ན། སེམས་ཞུམ་དམན་བརྙས་ཡང་དག་མིན་ འཛིན་ཡང་དག་ཆོས་ལ་སྐུར་བ་ལྷག་པའི་ང་རྒྱལ་ཏེ་དེ་འདྲའི་སྐྱོན་ལྔ་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔས་ལེགས་པར་སྤང་བའི་དགོས་དོན་དེ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གཞུང་དེས་ཐ་མས་སྙིང་པོ་བསྟན་ པའི་དགོས་དོན་སྟོན་པ་ཡིན་གྱི་སྙིང་པོ་དེ་དྲང་དོན་བརྫུན་པ་དོན་ལ་མེད་པའི་ལོག་པ་ཞིག་ ཏུ་དངོས་སུ་སྟོན་པ་ལྟ་ཅི་ཚིག་ཟུར་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་དེ་འདྲ་སྟོན་ཉམས་ཀུན་ནས་མེད་པ་ཆེས་ 10-159 གསལ་བ་ལྟར་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་གཞུང་འདིས་བཀའ་ཐ་མས་གཤེགས་སྙིང་བསྟན་པ་ དེ་དགོས་པ་གང་གི་ཕྱིར་ཡིན་ན་བྱང་སེམས་ཀྱིས་སྐྱོན་ལྔ་སྤང་བའི་དགོས་པ་དེའི་ཕྱིར་ཡིན་ པས་འདིར་ཐ་མས་སྙིང་པོ་བསྟན་པའི་དགོས་པ་ཡོད་ཚུལ་ཇི་བཞིན་སྟོན་གྱི་དེས་སྙིང་པོ་དྲང་ དོན་དུ་བསྟན་པར་བསྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཚུལ་དེ་ལེགས་པར་གྲུབ་བོ། ། གཉིས་པ་ཕྱི་ནང་གྲུབ་མཐའི་རྟག་མཐའ་དང་འདྲ་བར་དོགས་པ་ལེགས་བསལ་བྱེད་ པ་ལ། ཕྱི་རོལ་པའི་གྲུབ་མཐའི་རྟག་མཐའ་དང་འདྲ་བར་དོགས་སེལ་དང་། ནང་པའི་གྲུབ་ མཐའི་རྟག་མཐའ་དང་འདྲ་བར་དོགས་སེལ་དང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། འདིར་ཁ་ཅིག་ངེས་དོན་དབུ་མའི་ལུགས་དེ་གཞན་སྡེ་གྲངས་ཅན་པ་དང་ འདྲ་བས་གྲུབ་མཐའ་ཡང་དག་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལ་འདི་ལྟར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཁྱོད་ ཀྱིས་དོགས་གཞི་འདི་ལ་དྲི་བ་གཉིས་ཐོག་མར་སླར་ཡང་འདྲི་སྟེ། དེ་ཡང་སྤྱིར་ངེས་དོན་དབུ་ མའི་རང་ལུགས་དེ་གྲངས་ཅན་དང་ཕྱོགས་མཐུན་ཙམ་ལ་བསམ་ནས་དེ་ལྟར་དོགས་སམ། གྲངས་ཅན་གྱི་ལྟ་བ་དངོས་དང་འདྲའམ་སྙམ་ནས་དེ་ལྟར་དོགས་ཚིག་སྨྲས་པ་ཡིན། དང་པོ་ ལྟར་ན་ནི་སྤྱིར་ཕྱི་ནང་གི་གྲུབ་མཐའ་རྣམས་ཕྱོགས་རེ་འདྲ་བ་ནི་དུ་མ་ཡོད་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱིས་ དེ་གཉིས་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་འདྲ་བའི་སྐྱོན་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། ཕྱོགས་རེ་འདྲ་བའི་ཕྱི་ནང་གི་ གྲུབ་མཐའ་ནི་རང་སྡེ་ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་གཞན་སྡེ་བྱེ་བྲག་པ་དང་ཕྱོགས་རེ་འདྲ་ཚུལ་ཡོད་ པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཙམ་རྣམ་རྫུན་པ་དང་གྲངས་ཅན་ཕྱོགས་ཙམ་རེ་མཚུངས་ཚུལ་ དང་། དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་དང་དབང་ཕྱུག་པ་ཕྱོགས་རེ་ཙམ་དང་། ཐལ་འགྱུར་པ་དང་ཁྱབ་ འཇུག་པ་ཕྱོགས་མཚུངས་ཅུང་ཟད་རེ་འགྲིག་པ་འདྲ་བ་ཡོད་ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱིས་དེ་དག་དང་ ཀུན་ནས་འདྲ་མི་དགོས་པར་གསུངས་པ་ལྟར་འདིར་ཡང་རང་ལུགས་དེ་སྤྱིར་གྲངས་ཅན་དང་ ཕྱོགས་རེའི་ཆ་ཙམ་གྱི་བཤད་སྒྲོས་རེ་འགྲིག་ཙམ་གྱིས་ནི་དེ་དང་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་འདྲ་མི་ 10-160 དགོས་པ་ནི་མྱོང་གྲུབ་ཤེས་སླ་བ་ལྟར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་ཕྱི་རོལ་པའི་གཞུང་ལུགས་ ཁྱབ་འཇུག་གི་ཞག་ལྔ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལས། མིང་ཙམ་ལས་ནི་རབ
【現代漢語翻譯】 問：佛陀宣說『一切眾生皆有如來藏，常恒不變』的用意何在？ 答：這是爲了讓菩薩們能夠徹底斷除五種過失：怯懦、自卑、輕蔑、執持邪見以及對正法誹謗的增上慢。這部經旨在闡明究竟的如來藏，絕非以任何方式，甚至字面暗示，將如來藏視為權宜之說、虛假不實或毫無意義的邪見。這一點顯而易見。 因此，此經宣說如來藏的究竟意義，是爲了讓菩薩斷除五種過失。它如實地揭示了宣說如來藏的必要性，而非爲了證明如來藏是權宜之說。這一點已得到充分證實。 第二，爲了消除對外道和內道常邊的疑慮：分為消除對外道常邊的疑慮和消除對內道常邊的疑慮。 首先，消除對外道常邊的疑慮：有人認為，究竟的中觀宗與數論派相似，因此不是正確的宗派。對此，我將反問你兩個問題：你是因為覺得究竟的中觀宗在某些方面與數論派相似才產生這種懷疑嗎？還是因為你認為數論派的觀點與中觀宗的觀點完全相同才產生這種懷疑？如果是前者，那麼外道和內道的宗派在某些方面相似的情況有很多，但這並不意味著它們在所有方面都相同。例如，自宗的聲聞二部與外道的勝論派在某些方面相似，唯識宗的虛假相與數論派在某些方面相似，自續派中觀宗與自在天派在某些方面相似，應成派中觀宗與遍入天派在某些方面也有些許相似之處。但這並不意味著它們完全相同。同樣，如果自宗在某些說法上與數論派相似，也不意味著它與數論派完全相同。這一點顯而易見。例如，外道典籍中有所謂的『遍入天的五夜』，但實際上只是名稱相似而已。
【English Translation】 Q: What is the purpose of the Buddha's statement that 'all beings certainly possess the essence of the Tathagata, which is permanent and unchanging'? A: It is for the purpose of Bodhisattvas thoroughly abandoning five faults: timidity, inferiority, contempt, holding wrong views, and excessive pride that slanders the true Dharma. This scripture aims to clarify the ultimate essence, and it does not in any way, not even with a hint of a word, show that the essence is an expedient, false, or meaningless wrong view. This is very clear. Therefore, this scripture reveals the ultimate meaning of the Tathagata-garbha (Buddha-nature) because it is necessary for Bodhisattvas to abandon the five faults. It accurately shows the necessity of revealing the essence, but it does not prove that the essence is taught as an expedient. This point is well established. Second, to dispel doubts about similarities with the eternalism of external and internal schools: divided into dispelling doubts about similarities with the eternalism of external schools and dispelling doubts about similarities with the eternalism of internal schools. First, dispelling doubts about similarities with the eternalism of external schools: Some people think that the definitive Madhyamaka (Middle Way) school is similar to the Samkhya school of other traditions, so it is not a correct school. To this, I will ask you two questions: Do you doubt this because you think that the definitive Madhyamaka school is generally similar to the Samkhya school, or do you doubt this because you think that the views of the Samkhya school are exactly the same as those of the Madhyamaka school? If it is the former, then there are many ways in which external and internal schools are similar in some aspects, but this does not mean that they are flawed in being completely the same in every way. For example, the two Hinayana schools of our own tradition are similar to the Vaisheshika school of other traditions in some aspects, and the Mind-Only (Cittamatra) school is similar to the Samkhya school in some aspects. Similarly, the Svatantrika Madhyamaka school is similar to the Ishvara school in some aspects, and the Prasangika Madhyamaka school is somewhat similar to the Vishnu school. However, this does not mean that they are completely the same. Similarly, if our own school is similar to the Samkhya school in some aspects of its explanations, it does not mean that it is completely the same as it. This is easy to understand through experience. For example, in the external scripture called 'Vishnu's Five Nights,' there is only a similarity in name.
་འདས་ཤིང་། །དངོས་དང་ དངོས་མེད་རྣམ་པར་སྤངས། །དབྱུང་དང་བསྡུ་ལས་ངེས་གྲོལ་བ། །དེ་ནི་ནོར་ལྷའི་བུ་ཞེས་ བྱ། །དངོས་ལ་དངོས་ཉིད་ཡོད་མ་ཡིན། །དངོས་མེད་ལའང་དངོས་ཉིད་མེད། །དངོས་དང་ དངོས་མེད་རྣམ་གྲོལ་བར། །གང་གིས་ཤེས་དེ་དེ་ཉིད་རིག །ཅེས་ཁྱབ་འཇུག་གི་རྣམ་པར་ འགྱུར་བ་གང་དག་མིང་ཙམ་གྱིས་བཞག་པ་ཁོ་ན་ལས་བདེན་པའི་ངོ་བོ་ལས་འདས་ཤིང་། དོན་དམ་པར་ན་དངོས་དང་དངོས་མེད་ཀྱི་ངོ་བོ་གང་དག་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་མེད་ པ། ཁྱབ་འཇུག་གི་ཞི་བའི་དེ་ཉིད་ནི་རྣམ་པར་འགྱུར་བའི་འདི་སྣང་གི་དངོས་པོ་ཕར་དབྱུང་བ་ དང་ཚུར་བསྡུ་བ་གང་དག་གིས་དོན་ལ་ངེས་པར་གྲོལ་བའི་ལྷ་ཆེན་ཡིན་ཞིང་དེ་ཡང་ནོར་ལྷའི་ བུ་སྟེ་ནོར་ལྷའི་བུ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི། དོན་གྱི་ཞི་བ་ལྟར་ན་དངོས་དང་དངོས་མེད་གང་ དག་བདེན་པའི་དངོས་པོ་གང་ཡང་མེད་པར་རང་བཞིན་བདེན་དངོས་དེ་ཀུན་ལས་རྣམ་པར་ གྲོལ་བའི་དབྱིངས་འབའ་ཞིག་ཡིན་པས་དེ་མངོན་དུ་གྱུར་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་ཚུལ་ བཤད་པ་དང་སྒྲོས་བསྒྲིགས་ན་རང་སྟོང་དབུ་མ་པའི་ལུགས་ཀྱི་དངོས་པོ་དངོས་མེད་མཐའ་ དག་བདེན་དངོས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་སྐད་ཙམ་དང་ཡང་འགྲིག་རུང་རུང་ལྟ་བུར་སྣང་བ་ཡོད་ ཀྱང་དེ་ཙམ་གྱིས་དབུ་མའི་ལུགས་གཞན་སྡེ་དེ་དང་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་འདྲ་མི་དགོས་པ་བཞིན་ འདིར་ཡང་ཕྱོགས་རེས་འདྲ་མཚུངས་ཙམ་གྱིས་དེ་ཁོ་ན་ལྟར་འགྱུར་བར་ག་ལ་རུང་སྟེ་མི་རུང་ བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན་འདི་ལའང་། གཞི་དབྱིངས་རྟག་ཁྱབ་གཅིག་པུ་དེ་གྲངས་ཅན་ ལུགས་ཀྱི་བདག་གཙོ་དང་འདྲ་བའི་དོགས་པ་མེད་ཚུལ། རང་བཞིན་དམ་པའི་བདག་དང་ གཞན་སྡེས་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་བདག་གཉིས་འདྲ་བའི་དོགས་པ་མེད་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གཞི་དབྱིངས་སྤྲོས་བྲལ་རང་བྱུང་གི་ཆོས་སྐུ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་འཁོར་ 10-161 འདས་ཀུན་ལ་རྟག་ཁྱབ་གཅིག་པུའི་རང་བཞིན་ཡིན་ཡང་གྲངས་ཅན་ཞེ་འདོད་ཀྱི་བདག་ གཙོ་དང་འདྲ་བའི་དོགས་པ་མེད་དེ། སྤྲོས་བྲལ་རང་བྱུང་ཆོས་སྐུ་མངོན་དུ་གྱུར་བྱེད་ཀྱི་ཡེ་ ཤེས་དེ་གང་ཞིག་ཡིན་ན་སངས་རྒྱས་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་གཉིས་མེད་དོན་དམ་གཟིགས་ པའི་སོ་སོར་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ཉག་གཅིག་ཡིན་པ་གང་ཞིག ཡེ་ཤེས་དེའི་ངོར་ནི་སྤྲོས་བྲལ་ ཆོས་སྐུ་དེ་རང་དང་གཉིས་མེད་མ་ཟད་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡེ་ནས་བཞུགས་པ་ འཁོར་འདས་ཀུན་ལ་རྟག་ཁྱབ་གཅིག་པུ་རྣམ་ཀུན་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྤྲོས་པ་གང་གིས་གོས་ མ་མྱོང་བ་ཞིག་ཏུ་ངེས་པར་གཟིགས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། སངས་རྒྱས་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ ཉག་གཅིག་གིས་གཟིགས་ཚུལ་དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་སྤྲོས་མཚན་གྱིས་ནམ་ཡང་མ་བསླད་པར་ དབྱིངས་དོན་དམ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པར་ཆ་གང་ནས་ཀྱང་རིས་སུ་ཆད་པ་མེད་པར་ཐམ
【現代漢語翻譯】 超越，遠離有和無的分別。從揚棄和攝集中獲得解脫。那被稱為財神之子。有之中不存在有本身，無之中也不存在有本身。從有和無的分別中解脫，誰能知曉，誰就是那智慧本身。如遍入天（Vishnu）的種種顯現，僅僅是名字的安立，超越了真實的本體。究竟而言，有和無的本體在任何真實的形式上都不存在。遍入天的寂靜之本體，是揚棄和攝集這些顯現之物的偉大天神，並且實際上從中獲得了徹底的解脫，他就是財神之子。財神之子的自性是：就意義的寂靜而言，有和無都不具有真實的本體，自性從一切真實存在中解脫，僅僅是空性。如果它顯現，那就是唯一的顯現方式。如果與文句結合，它似乎與自空宗中觀派的觀點一致，即一切事物，無論有或無，都沒有真實的本體，僅僅是名言安立。然而，僅僅因為相似之處，並不意味著它必須與中觀派的其他宗派完全相同。同樣，在這裡，僅僅因為某些方面的相似性，並不意味著它就完全相同，因為這是不可能的。其次，關於此，不存在以下兩種疑慮：基礎空性（dbyings）常恒遍在，與數論派的自性（Prakriti）相似；以及自性清凈的我和其他宗派所假設的我相似。 首先是：作為基礎空性，自生離戲的法身（Dharmakaya），雖然對輪迴和涅槃的一切法常恒遍在，但沒有與數論派所主張的自性（Prakriti）相似的疑慮。因為，如果問到，顯現自生離戲法身的智慧是什麼？那就是佛陀和聖者相續中的無二元、勝義諦的自證智慧。在那個智慧的境界中，離戲法身與自性無二無別，並且基和果的本體本來就不可分割，它必定被視為從未被一切輪迴和涅槃的常恒遍在、圓滿的世俗戲論所染污。普遍存在，即佛陀和聖者的唯一智慧的顯現方式，從未被世俗的戲論所玷污，並且在空性勝義諦中，在任何方面都沒有侷限。
【English Translation】 Transcending, abandoning the distinctions of existence and non-existence. Gaining definite liberation from ejection and collection. That is called the son of the wealth deity. In existence, there is no existence itself, and in non-existence, there is no existence either. Liberated from the distinctions of existence and non-existence, whoever knows that, knows that very wisdom itself. Like the various transformations of Vishnu, which are merely established by name, transcending the true essence. Ultimately, the essence of existence and non-existence lacks any true form. The peaceful suchness of Vishnu is the great deity who is definitely liberated in meaning by the ejection and collection of these phenomenal appearances, and that is the son of the wealth deity. The nature of the son of the wealth deity is: according to the peace of meaning, neither existence nor non-existence has any true entity, and the nature is completely liberated from all true entities, being merely a realm of emptiness. If that is manifested, that is the only way it is manifested. If combined with the text, it may seem to agree with the view of the Svatantrika-Madhyamaka school, that all things, whether existent or non-existent, lack true existence and are merely nominal designations. However, just because of that, it does not necessarily have to be completely the same as other schools of Madhyamaka. Similarly, here too, just because of some similarities, it does not become exactly the same, because it is impossible. Secondly, regarding this, there is no doubt that the basis-emptiness (dbyings) is permanent and pervasive, similar to the Prakriti of the Samkhya school; and that the self-nature is pure, and the self imputed by other schools is similar. First, the Dharmakaya (chos sku) of self-arisen free from elaboration, as the basis-emptiness, although it is permanent and pervasive to all samsara and nirvana, there is no doubt that it is similar to the Prakriti of the Samkhya school. Because, if asked, what is the wisdom that manifests the Dharmakaya of self-arisen free from elaboration? That is the non-dual, ultimate truth, the self-aware wisdom unique to the lineage of Buddhas and noble ones. In the face of that wisdom, the Dharmakaya free from elaboration is not only inseparable from itself, but the essence of the base and result is inherently present, and it is definitely seen as never being stained by any of the pervasive, all-encompassing conventional elaborations of samsara and nirvana. Pervasive, that is, the way of seeing of the unique wisdom of Buddhas and noble ones is never defiled by conventional elaboration, and in the emptiness of ultimate truth, there is no limitation in any way.
ས་ ཅད་ནས་ཐམས་ཅད་དུ་རྣམ་ཀུན་གྱི་ངོ་བོ་ཉག་གཅིག་ཏུ་སོང་སྟེ་ཆ་གང་ཐད་ནས་སྤུ་རིས་སོ་ སོར་མཚོན་དུ་མེད་ཅིང་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་དབྱིངས་དེ་ཉིད་ལས་རྣམ་བཅས་རྣམ་ཀུན་པའི་རྣམ་པ་ ཀུན་ཀྱང་ནམ་ཡང་འགོག་མི་ནུས་པའི་སྣང་སྟོང་དམ་པའི་ཡིན་ལུགས་དེ་མཚན་འཛིན་གྱི་བློ་ མཐའ་དག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་རྣམ་པར་འདས་ཤིང་རྟོག་གེས་ཀུན་ནས་བསམ་ཁྱབ་དཀའ་ བ་གང་ཞིག གྲངས་ཅན་ཞེ་འདོད་ཀྱི་བདག་གཙོའི་ཡིན་ལུགས་ནི་སྒྲ་རྟོག་སྤྲོས་ཞེན་གྱིས་ ཚུགས་ཐུབ་བདེན་པའི་རང་བཞིན་ཤེས་རིག་རྟག་རྫས་ཀྱི་བདག་དང་བེམ་སྟོང་རྟག་རྫས་ རང་བཞིན་གཙོ་བོ་སྟེ་དེ་འདྲའི་ཤེས་རིག་བདག་སྐྱེས་བུ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་དང་རང་བཞིན་གཙོ་ བོ་བརྟན་གཡོ་མཐའ་དག་གྲུབ་བྱེད་དུ་རྟག་རྫས་ཆ་མེད་ཀུན་ཁྱབ་ཏུ་ཞེན་རྟོག་གིས་དམིགས་ ཕུག་ནས་བཟུང་སྟེ་ཆེད་དུ་ནན་གྱིས་བཏགས་དོན་བཙལ་ནས་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་དེ་གྲུབ་ པའི་མཐའ་ཞེ་ཐག་པ་ནས་ཞེན་འཛིན་དམ་པོས་ཆེད་དུ་འཆིང་བཞིན་འཇོག་པ་ཡིན་པས་ འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཆོག་གིས་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་འཇོག་ཚུལ་དང་སྒྲ་རྟོག་ཞེན་པ་ཅན་ 10-162 གྱིས་ནན་ཚུགས་ཀྱིས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཚུལ་གཉིས་གནམ་ས་ལས་ཀྱང་ཁྱད་ པར་ཆེ་ཞིང་སྣང་མུན་ལས་ཀྱང་བཟང་ངན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། དོན་དམ་གཟིགས་ པའི་ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་ལྟར་ཡངས་པའི་ངོར་དོན་དམ་སྣང་སྟོང་གི་འཆར་སྒོ་ཀུན་ནས་རྣམ་ པ་ཐམས་ཅད་པ་སྣང་བ་ལ་རང་བཞིན་མཚན་འཛིན་གྱིས་མ་བསླད་པས་སྤྲོས་བྲལ་འབའ་ ཞིག་པར་ཅིར་ཡང་འཆར་དུ་རུང་བ་སྒྲ་དང་རྟོག་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ བ་འབྱམས་ཀླས་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་སྒྲ་རྟོག་གིས་ནན་ཞེན་ཚུགས་ཐུབ་ཏུ་དམིགས་ཕུག་ནས་ ཆ་སོ་སོར་བཅད་དེ་མཚན་མ་བདེན་དངོས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་དམ་ཧྲིང་ངེ་བའི་ཡུལ་ཉི་ཚེ་བ་ཞེ་འདོད་ ཀྱིས་སྒོས་སུ་རྟག་ཚུགས་བརྟན་པའི་རྫས་ཀྱི་དངོས་པོར་གྲུབ་པར་བྱས་པ་ཉེས་རྩ་མཚན་ འཛིན་གྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་གཉིས་སྤྱི་རིགས་ཙམ་དང་ཆ་ཕྲ་བ་གང་ཐད་ནས་ནམ་ཡང་ཅུང་ཙམ་ འདྲ་བའི་སྐབས་ཚད་མས་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་རང་བཞིན་དམ་པའི་བདག་དང་གཞན་སྡེས་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་བདག་གཉིས་ འདྲ་བའི་དོགས་པ་མེད་ཚུལ་ནི། སྤྱིར་བདག་ཅེས་བྱ་བའི་གོ་ལུགས་ལ་གཉིས་ཏེ། ཆོས་ དབྱིངས་སྤྲོས་བྲལ་རྣམ་ཀུན་པ་དེ་གཉིས་མེད་སོ་སོར་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གནས་ ལུགས་དོན་དམ་པའི་བདག་ཉིད་དུ་བདེན་པ་ལ་རང་བཞིན་དམ་པའི་བདག་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་ རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པར་འཇོག་ཚུལ་ཞིག་དང་ཐོག་མེད་ནས་བདག་ལྟ་སོགས་ལ་གོམས་ཆ་བརྟན་ པའི་དབང་དང་གྲུབ་མཐའ་ངན་པས་བློ་བསྒྱུར་བས་དབང་གིས་རང་ཤུགས་ཀྱིས་མཚན་མར་ འཛིན་པའི་རྟོག་པ་མཆེད་དེ་ཕྱི་ནང་གི་ཆོས་མཐའ་དག་ལ་ཚུགས་ཐུབ་ཏུ་འཛིན་པ་སྤྱི
【現代漢語翻譯】 從一切到一切，萬法皆歸於唯一的自性，沒有任何部分可以被單獨描繪，超越了戲論的法界本身，一切有相、一切形態都無法阻擋的顯空雙運的實相，超越了所有名相執著的境界，難以被概念完全理解。那麼，數論派所主張的『自性主』的實相，是建立在聲音概念和戲論執著之上的，他們認為存在一個真實不變的自性，即具有意識、永恒不變的『我』（Purusha，補盧沙， पुरुष, पुरुष, puruṣa，人）和無意識、永恒不變的『自性』（Prakriti，不拉格里底， प्रकृति, प्रकृति, prakṛti，自性）。他們執著地認為，這種具有意識的『我』遍佈一切，而『自性』是構成一切穩定和運動的基礎，是永恒不變、不可分割且遍佈一切的。他們通過概念和執著來確定目標，刻意尋找並研究其意義，最終得出結論，並以堅定的執著將其束縛。因此，聖者的殊勝智慧所確立的實相，與那些執著于聲音概念的人所刻意顛倒的觀點，兩者之間存在著天壤之別，如同光明與黑暗般截然不同。這是因為，在證悟實相的智慧如虛空般廣闊的境界中，一切顯現都是顯空雙運的，沒有被自性的名相執著所污染，因此可以顯現為任何形式，這種超越了聲音和概念的智慧顯現是無限的。而世俗的認知則執著于聲音概念，將事物分割成各個部分，執著于名相，認為事物是真實存在的，這種狹隘的境界是數論派所特有的，他們認為存在永恒不變的實體，這種實體是產生錯誤的根源，是名相執著的對象。這兩者，無論是在整體還是在細節上，都無法找到任何相似之處。 第二，自性清凈的『我』與外道所虛構的『我』之間不存在相似之處。一般來說，對於『我』的理解有兩種：一種是法界超越戲論，一切皆空的境界，在這種二元對立消失的狀態中，自證智慧所體驗到的實相，是自性清凈的『我』，這被認為是般若波羅蜜多的境界；另一種是由於無始以來的『我』執等習氣深厚，或者受到錯誤宗見的影響，導致自發地產生執著于名相的概念，從而將內外一切事物都執著為真實存在。
【English Translation】 From everything to everything, all phenomena merge into the single essence of all aspects, where no part can be individually depicted, and from the very expanse beyond elaboration, all forms with attributes, all aspects, cannot ever obstruct the reality of appearance and emptiness inseparable. This reality, which transcends the realm of all conceptual fixations and is difficult to be fully comprehended by reasoning, is such that the reality of the 'Self-Principle' (Prakriti, 不拉格里底， प्रकृति, प्रकृति, prakṛti，自性) as desired by the Samkhya school is established upon sound concepts and elaborative attachments. They believe in a true nature that is permanent, a knowing consciousness, an eternal substance of the self (Purusha, 補盧沙， पुरुष, पुरुष, puruṣa，人), and an inert emptiness, an eternal substance of the principle. They tenaciously believe that such a knowing consciousness, the self, pervades all, and that the principle is the foundation for the establishment of all that is stable and moving, an eternal, indivisible, and all-pervading substance. They fix their aim through concepts and attachments, deliberately seeking and examining its meaning, ultimately arriving at a conclusion and binding it with firm attachment. Therefore, the way the ultimate wisdom of the noble ones establishes the meaning of reality, and the way those attached to sound concepts deliberately fabricate distorted views, are as different as heaven and earth, and as good and bad as light and darkness. This is because, in the face of the wisdom that sees the ultimate truth, as vast as the sky, all appearances are the manifestation of emptiness inseparable from appearance, uncorrupted by the fixation on inherent nature, and thus can appear in any form, a boundless manifestation of wisdom that transcends the realm of sound and concept. On the other hand, the mundane, through sound concepts, tenaciously fixes its aim, dividing things into separate parts, clinging to names, believing in the reality of phenomena, a narrow realm where the Samkhya school uniquely establishes a permanent and stable substance, which becomes the object of error, the object of fixation on names. These two, whether in general or in detail, can never be found to have any similarity. Secondly, there is no doubt that the inherently pure 'Self' and the 'Self' fabricated by other schools are similar. Generally, there are two ways of understanding the term 'Self': one is the realm of the Dharmadhatu (法界), beyond elaboration, where everything is empty, and in this state where duality disappears, the reality experienced by self-aware wisdom is the inherently pure 'Self', which is considered the realm of Prajnaparamita (般若波羅蜜多); the other is due to the deep-rooted habits of self-grasping from beginningless time, or influenced by wrong views, leading to the spontaneous generation of concepts that cling to names, thus clinging to all internal and external phenomena as truly existent.
་དང་ ཁྱད་པར་གྲུབ་མཐའི་དབང་གིས་ཀུན་ནས་བཏགས་པའི་བདག་གཙོ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་ཕྱིན་ཅི་ ལོག་བཏགས་དོན་བཙལ་ནས་བརྟགས་དཔྱད་ཀྱིས་འཇོག་སྐབས་ཀྱི་ཤེས་རིག་ང་བདག་ རྟག་གཅིག་རང་དབང་བར་ཞེན་པའི་ཡུལ་གྱི་དགག་བྱ་སྤྲོས་མཚན་ཚབས་ཆེ་བ་དེ་ཉེས་ 10-163 ཀུན་གྱི་རྩ་བ་ང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཞེན་ཡུལ་གྱི་དགག་བྱའི་བདག་དང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ རང་བཞིན་རྟག་རྫས་བེམ་པོ་ཆ་མེད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་དེ་ཉིད་དེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ ཏུ་ཞེན་པའི་ཡུལ་གྱི་ཆོས་བདག་སྤྲོས་མཚན་ཅན་ཀུན་བཏགས་ཕྱོགས་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ འཇོག་ཚུལ་ཏེ་དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདག་དམ་པའི་ཚུལ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཉེས་རྩའི་ཞེན་ཡུལ་ གྱི་དགག་བྱའི་བདག་གི་ཚུལ་གཉིས་ཡོད་པས་སྔ་མ་འགལ་འདུའི་སྐྱོན་མེད་གནས་ལུགས་ དང་ཕྱི་མ་འགལ་འདུའི་ཕུང་པོ་ཉེས་རྩའི་ཞེན་ཡུལ་ཡིན་ནོ། །ཚུལ་དེ་ལྟར་ངེས་པར་བྱས་ ནས་སྐབས་ཀྱི་བརྗོད་བྱ་ནི། དེ་ལྟ་བས་ན་གནས་ལུགས་དོན་དམ་པའི་བདག་དང་ཀུན་རྫོབ་ དགག་བྱའི་བདག་གཉིས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཉིས་ལ་བདག་ཅེས་བྱ་བའི་མིང་ཙམ་འདྲ་བ་ ལས་དོན་གྱི་ཚུལ་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་འདྲ་སྟེ། གནས་ལུགས་དོན་དམ་པའི་བདག་ནི་སྤྲོས་བྲལ་ ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྟོག་གེས་བསམ་ཁྱབ་དཀའ་བ་ཀུན་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་དེ་ཡིན་པ་ གང་ཞིག ཀུན་རྫོབ་དགག་བྱའི་བདག་ནི་མཚན་རྟོག་གིས་ཞེན་པ་ལྟར་གྱི་ཡུལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ གི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་གང་རུང་དུ་གཏོགས་པ་ཉེས་རྩའི་ཞེན་ཡུལ་གྱི་དགག་པར་བྱ་ དགོས་ཀྱི་བདག་དོན་ལ་མི་སྲིད་པ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་བདག་དེ་གཉིས་ལ་འདྲ་བའི་ དོགས་པ་བཟུང་བའི་གནས་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། གནས་ལུགས་དོན་དམ་པའི་བདག་ནི་སྤྲོས་ བྲལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་དབྱིངས་ནས་ཆ་དང་བཅས་པའི་རྣམ་པ་ཕྱོགས་རིས་སུ་གཅོད་ པའི་སྤུ་རིས་སོ་སོའི་ཆའི་མཚན་མར་འཆར་བ་མེད་པར་དོན་དམ་སྤྲོས་པས་མ་གོས་པར་ འཆར་ལུགས་ཇི་བཞིན་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་གཞི་དབྱིངས་ཉག་མ་གཅིག་གི་ཆ་དེར་ཀུན་ནས་ དོན་དམ་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཤིང་འདི་ལྟ་བུའོ་ཞེས་ཕྱོགས་ཚན་སྒེར་ བཅད་དུ་མཚན་མའི་རིས་སུ་གཅོད་པའི་ཡུལ་གང་ཡང་མི་འདུག་པའི་ཀུན་ནས་དོན་དམ་ པའི་ཆ་གཅིག་ལ་དོན་དམ་མཆོག་གི་རྣམ་ཆ་མ་ཚང་བ་མེད་པའི་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ 10-164 མཐར་ཐུག་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དོན་དམ་གྱི་དབྱིངས་འབའ་ཞིག་པ་ཡིན་ལ། ཀུན་ ནས་རྫོབ་པ་དོན་ལ་མི་སྲིད་པའི་དགག་བྱའི་བདག་ནི་སྤྲོས་མཚན་ཅན་གྱི་ཞེན་པ་ཉེས་པ་ ཀུན་གྱི་རྩ་བར་གྱུར་པའི་བློ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གིས་ཆེད་དུ་ཀུན་ནས་བཏགས་པའི་སྤྲོས་པ་མཚན་ མར་ཚུགས་སུ་ཐུབ་པའི་དངོས་སྣང་དོན་ལ་མི་སྲིད་པ་ཞིག་མཚན་འཛིན་གྱི་བློས་བཅོས་ནས་ ཆེད་དུ་འཛིན་པ་དམ་པོས་ནན་ཞེ
【現代漢語翻譯】 此外，由於宗派的影響，當尋找和考察由普遍施設的如『主宰』之類的我時，對『我』、『自主』、『常』、『一』的執著，其所緣境的破斥對象，即是粗大的戲論相。這是所有罪惡的根源，即執著于『我』。所緣境的破斥對象的我和諸法的自性，被稱為常、實、獨一的主宰的法性，是顛倒執著的所緣境的法我，是戲論相，是施設方的主要部分。因此，存在兩種安立方式：一是勝義法性的真我之理，二是世俗罪惡之根的所緣境的破斥對象的我之理。前者是無有相違之過患的實相，後者是相違之聚，是罪惡之根的所緣境。在如此確定之後，現在要討論的主題是： 因此，作為有法，勝義諦的我和世俗破斥的我，你們二者只是名字相同，而意義和方式則完全不同。勝義諦的我是遠離戲論的法界，是難以用分別念思考和遍及的一切相。而世俗破斥的我，是屬於隨逐于名相概念的顛倒之境的補特伽羅和我，是罪惡之根的所緣境，是必須破斥的，在實義中是不存在的。因此，對於這二者，沒有產生相似之處的根據。勝義諦的我，是從遠離戲論、無有分別的法界中顯現，不帶有任何部分，沒有將各個部分的特徵劃分爲不同範疇的痕跡，以不為勝義戲論所染的方式如實顯現，是自性基界唯一的組成部分，其中圓滿了所有勝義諦的相，沒有任何可以將事物劃分爲特定類別的現象。在勝義諦的這一部分中，沒有不圓滿的勝義至高之相，是不可思議的究竟實相之界。 而世俗中，在實義中不存在的破斥之我，是戲論相的執著，是成為一切罪惡之根的顛倒之心，是特意施設的戲論相，是能夠成立的實有顯現，是被名相執著的分別念所改造，是被執著所強調的事物。
【English Translation】 Furthermore, due to the influence of sectarian views, when searching for and examining the 'self' that is universally imputed, such as a 'lord,' the object of clinging to 'I,' 'autonomy,' 'permanence,' and 'oneness,' the object of negation of its object of focus is the coarse proliferation of characteristics. This is the root of all evils, namely, clinging to 'I.' The nature of the self and phenomena that are the object of negation of the object of focus is called the Dharma nature of the permanent, substantial, partless lord, which is the Dharma self of the object of inverted clinging, is the characteristic of proliferation, and is the main part of the imputation. Therefore, there are two ways of establishing: one is the reason for the true self of the ultimate Dharma nature, and the other is the reason for the self of the object of negation of the object of focus of the root of worldly evils. The former is the reality without the fault of contradiction, and the latter is the collection of contradictions, which is the object of focus of the root of evils. After making such a determination, the subject to be discussed now is: Therefore, as the subject of Dharma, the ultimate truth self and the conventional refutation self, you two only have the same name, but the meaning and manner are completely different. The ultimate truth self is the Dharma realm that is free from proliferation, is difficult to think about and pervade with discriminating mind, and is all aspects. The conventional refutation self is the person and self belonging to the inverted realm that follows the conceptualization of names, is the object of focus of the root of evils, is the self that must be refuted, and does not exist in reality. Therefore, there is no basis for similarity between these two. The ultimate truth self is manifested from the Dharma realm that is free from proliferation and without discrimination, without any parts, without traces of dividing the characteristics of each part into different categories, and in a manner that is not contaminated by ultimate proliferation, as it is, is the only component of the nature base realm, in which all aspects of the ultimate truth are complete, and there is no phenomenon that can divide things into specific categories. In this part of the ultimate truth, there is no incomplete aspect of the ultimate supreme, which is the inconceivable ultimate realm of reality. In the conventional, the refutation self that does not exist in reality is the clinging to the characteristics of proliferation, is the inverted mind that becomes the root of all evils, is the proliferation that is specifically imputed, is the real appearance that can be established, is transformed by the discriminating mind that clings to names, and is the thing emphasized by clinging.
ན་གྱིས་དཀྲིས་པའི་ཞེན་ཡུལ་ཉི་ཚེ་བ་ཕྱོགས་རིས་ཆད་པའི་ བྱེ་བྲག་གི་ཆར་གྱུར་པའི་མཚན་མའི་འཛིན་སྒོ་ཞིག་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཡིན་ལུགས་ཇི་ བཞིན་པའི་དོན་ལ་རེག་ནུས་ན་འོད་གསལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་ཆོས་ཆེས་ངོ་མཚར་བ་དང་རྨོངས་ མུན་གྱི་ཡུལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རང་མཚང་ངན་པའི་སྐྱོན་གྱི་ཕུང་པོ་གཉིས་ཆ་གང་ཐད་ནས་འདྲ་ བའི་སྐབས་མེད་པ་ནི་སྨོས་ཀྱང་མ་དགོས་པའི་གནས་ཚོད་དུ་འདུག་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ དེ་གཉིས་ཆོས་ཅན། འདྲ་བའི་སྐབས་མེད་དེ། དོན་དམ་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་ པའི་ཕྱིར། ཡང་ཆོས་ཅན་དང་གསལ་བ་སྔར་ལྟར་ལས། ཡེ་ཤེས་དང་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ པའི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཆོས་ཅན་དང་གསལ་བ་སྔར་ལྟར་ལས། འཇོག་ བྱེད་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་འཇིག་རྟེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཉིས་ཡིན་པས་དེ་གཉིས་ ཀྱི་སྣང་ཚུལ་ལ་བཟང་ངན་གྱི་ཁྱད་པར་ཆེས་འཐད་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ་མཚན་འཛིན་གྱི་ ཡུལ་མ་ཡིན་པ་དང་ཡིན་པ། རྟོག་བློའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པ་དང་ཡིན་པ། ཀུན་རྫོབ་པའི་བློའི་ཡུལ་ མ་ཡིན་པ་དང་ཡིན་པ་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཀྱང་བཟང་ངན་གྱི་ཁྱད་འབྱེད་དུ་ཡོད་ཀྱང་རེ་ཞིག་ དེ་ཙམ་མོ། ། གཉིས་པ་ནང་པའི་གྲུབ་མཐའི་རྟག་མཐའ་དང་འདྲ་བར་དོགས་སེལ་ལ། སྤྱིར་ནང་པ་ པའི་ཉེས་རྩའི་བདག་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་ཞེན་ཡུལ་དང་འདྲ་བར་དོགས་སེལ་དང་། ཁྱད་པར་ དངོས་སྨྲའི་སེམས་ཙམ་རྣམ་བརྫུན་པ་དང་ཀུན་ནས་འདྲ་བར་དོགས་སེལ་གཉིས་ལས། 10-165 དང་པོ་ནི། ཡང་ཁ་ཅིག འདིར་དག་པའི་བདག་ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དང་། ཉེས་ རྩའི་བདག་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་ཞེན་ཡུལ་གྱི་བདག་གཉིས་ལ་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ཅི་ཞེ་ན། དེ་ དག་གི་ཁྱད་པར་བཤད་པར་བྱ་ན་འདི་བཞིན་ཡིན་ཏེ། དང་པོ་དག་པའི་བདག་ནི་འཕགས་པ་ མཆོག་གི་ཡེ་ཤེས་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་གཟིགས་ངོར་ཀུན་རྫོབ་མཚན་མས་མ་གོས་པའི་སྣང་བ་རྣམ་ ཀུན་པ་སྤྲོས་མཚན་མཐའ་དག་ཞི་བའི་དབྱིངས་ནས་དོན་དམ་པའི་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གི་ ཚུལ་བསམ་མི་ཁྱབ་པའི་གནས་ལུགས་ཤེར་ཕྱིན་དམ་པའི་བདག་ཡིན་པ་གང་ཞིག གཉིས་ པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདག་གཉིས་ནི་སེམས་ཅན་རང་ག་བ་གང་དག་ལ་སྔོན་གོམས་ཀྱི་དབང་ གིས་རང་ཤུགས་ཀྱིས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྐྱེས་པའམ་གྲུབ་མཐའི་དབང་གིས་ཀུན་ནས་བཏགས་ པའི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་སྐྱེས་ཏེ་(གཙོ་བོར་ལྷན་སྐྱེས་ལ་བརྟེན་)ཡུལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ དོན་ལ་མི་སྲིད་པའི་བདག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། འཕགས་པའི་སྤྲོས་བྲལ་མི་ རྟོག་པའི་ངོར་དོན་དམ་བདག་གི་དབྱིངས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་དེ་སྤྲོས་མེད་འབའ་ཞིག་གི་ ངང་ནས་ཇི་བཞིན་རྗེས་ཀྱི་བློས་བརྗོད་མི་ཤེས་པའི་འཆར་ཚུལ་ཁྱད་པར་བའི་སྒོ་ཕུན་སུམ་ ཚོགས་པ་སོ་སོར་རང་རིག་ད
【現代漢語翻譯】 因為被『我』所束縛的執著對象是短暫的，並且是帶有偏見的個別現象，是一種名相的執取方式。如果能夠觸及到這二者本來的面目，那麼光明智慧的特性將極其奇妙，而愚昧黑暗的顛倒本質，其惡劣的過患堆積如山，這兩者在任何方面都不可能相同，這是無需多言的事實。此外，這兩者（指智慧和愚昧）在本質上是不可能相同的，因為它們存在著勝義諦和世俗諦的差別。同樣，本質和顯現如前所述，但它們在作為智慧和意識的對境方面存在差別。同樣，本質和顯現如前所述，但由於一個是聖者的智慧，另一個是世俗的意識，因此這二者的顯現具有好壞之分是非常合理的。同樣，從是否為名相執取的對象、是否為分別唸的對像、是否為世俗心的對象等方面，也可以區分好壞，但暫時就說這麼多。 第二，消除對於與佛教宗義中常見斷見和常見相似的疑慮。一般而言，消除對於佛教中產生過失的根本——兩種我執的執著對像相似的疑慮，以及特別消除對於唯識宗中虛妄唯識的相似疑慮，分為兩種。 首先是：有些人會問，這裡清凈的『我』是聖者智慧的行境，那麼它與產生過失的根本——兩種我執的執著對象，這二者之間有什麼不同呢？如果要解釋它們之間的區別，應該是這樣的：首先，清凈的『我』是聖者無分別智慧的境界，是未被世俗名相所染污的顯現，是息滅一切戲論名相的法界中，勝義諦顯現與空性雙融的不可思議之狀態，是殊勝般若波羅蜜多的『我』。其次，世俗的兩種『我』，是指那些由於宿習的力量，自然而然地生起俱生我執，或者由於宗義的影響而產生遍計所執的我執的眾生（主要依賴於俱生我執），將顛倒的意義強加於不存在的『我』之上。前者是成立的，因為在聖者無分別的境界中，勝義『我』的法界是完全息滅戲論的狀態，以一種無法用后得智來描述的特殊方式，各自圓滿地自證自知。
【English Translation】 Because the object of attachment bound by 'I' is transient and a biased individual phenomenon, it is a way of grasping at characteristics. If one can touch the true nature of these two, then the characteristics of clear light wisdom will be extremely wonderful, and the reversed essence of ignorance and darkness, with its accumulation of bad faults, will be impossible to be the same in any aspect. This is a fact that goes without saying. Furthermore, these two (referring to wisdom and ignorance) cannot be the same in essence, because they have the difference between ultimate truth and conventional truth. Similarly, the essence and manifestation are as before, but they have differences in terms of being the objects of wisdom and consciousness. Similarly, the essence and manifestation are as before, but since one is the wisdom of the noble ones and the other is worldly consciousness, it is very reasonable that the appearances of these two have differences of good and bad. Similarly, from the aspects of whether or not they are the objects of grasping at characteristics, whether or not they are the objects of conceptual thought, whether or not they are the objects of conventional mind, etc., one can also distinguish between good and bad, but for now, let's just say this much. Second, dispel doubts about being similar to the common views of permanence and annihilation in Buddhist tenets. Generally speaking, there are two types of dispelling doubts: dispelling doubts about being similar to the objects of attachment of the two self-grasps that are the root of faults in Buddhism, and especially dispelling doubts about being completely similar to the false aspect of mind-only in the Realist school. First: Some may ask, 'Here, the pure 'self' is the realm of activity of the holy wisdom, so what is the difference between it and the object of attachment of the two self-grasps that are the root of faults?' If we are to explain the difference between them, it should be like this: First, the pure 'self' is the realm of activity of the holy wisdom, the pure 'self' is the appearance that is not defiled by conventional characteristics in the view of the noble ones' non-conceptual wisdom, it is the inconceivable state of the union of the appearance of ultimate truth and emptiness in the realm of phenomena where all elaborations and characteristics are pacified, it is the 'self' of the supreme Prajnaparamita. Second, the two conventional 'selves' refer to those sentient beings who, due to the power of habitual tendencies, spontaneously generate co-emergent self-grasp, or those who generate imputed self-grasp due to the influence of philosophical tenets (mainly relying on co-emergent self-grasp), imposing a reversed meaning on a non-existent 'self'. The former is established, because in the realm of the noble ones' non-conceptual wisdom, the realm of the ultimate 'self' is a state of complete cessation of elaborations, in a special way that cannot be described by subsequent intellect, each perfectly self-aware and self-knowing.
མ་པ་ཉག་གཅིག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ལེགས་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་གྲུབ་སྟེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ལྷན་སྐྱེས་དང་ཀུན་བཏགས་ གང་ཡང་རུང་སྟེ་རང་རང་གི་འཛིན་ཚུལ་ང་བདག་ཚུགས་ཐུབ་པའམ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ པའམ་རང་སྐྱ་བ་དང་རྟག་གཅིག་རང་དབང་ཅན་གང་གི་ངོ་བོར་ཞེན་འདུག་པའི་ཞེན་ཡུལ་དེ་ དག་ནི་དགག་བྱ་གང་ཟག་གི་བདག་ཅེས་བྱ་བ་དང་། ཕུང་ཁམས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་གང་ དག་བདེན་དངོས་སམ་རང་ཚུགས་ཐུབ་པའམ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་ཞེན་པའི་ཡུལ་གྱི་ སྤྲོས་མཚན་བདེན་དངོས་དེ་དགག་བྱ་ཆོས་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ཁྱད་པར་དངོས་སྨྲའི་སེམས་ཙམ་རྣམ་བརྫུན་པ་དང་ཀུན་ནས་འདྲ་བར་ 10-166 དོགས་སེལ་ནི། ཁ་ཅིག་འདི་སྙམ་སྟེ། ངེས་དོན་དབུ་མ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་ཕྱི་དོན་མི་འདོད་ཅིང་ ཤེས་པའི་གཤིས་ལ་དྲི་མ་མེད་པར་འདོད་པས་ཚུལ་དེ་དངོས་སྨྲའི་སེམས་ཙམ་རྣམ་བརྫུན་དྲི་ མེད་པ་དང་ཁྱད་པར་ཀུན་ནས་ཡོད་པར་མ་མཐོང་བས་དེའི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟར་ཡིན་སྙམ་ན། དེ་ལ་ངེས་དོན་དབུ་མའི་རང་ལུགས་ཆོས་ཅན། དངོས་སྨྲའི་སེམས་ཙམ་རྣམ་བརྫུན་པ་དང་ ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་ཡིན་ཏེ། འདིར་རང་ལུགས་ཀྱིས་ཕྱི་དོན་མི་བཞེད་ཚུལ་དེ་ཡང་ནང་ ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ཉེ་བར་དཀྲུགས་པས་དེ་ལུགས་ ཀྱི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པ་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱི་དངོས་པོ་བེམ་ཚུགས་བཟུང་བའི་ཡུལ་འདྲ་མིན་གང་ དག་བདེན་བདེན་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་འདྲ་བ་འདི་དག་མི་བདེན་ཞིང་བསླུ་བའི་དངོས་སྣང་ རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་གི་འཆར་སྒོ་སྣ་ཚོགས་པ་(རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱིས་བསྡུས་པ་)ཀུན་ ཀྱང་སྒྱུ་མའི་འཕྲུལ་དང་རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་སྣང་བཞིན་བདེན་དངོས་སུ་གྲུབ་པ་གང་ཡང་མེད་ ཀྱང་སྣང་བ་འཁྲུལ་བའི་ཡུལ་ཙམ་དུ་བྱ་བྱེད་བསླུ་མེད་དུ་འབྱུང་བ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ལ་བཞེད་ པ་གང་ཞིག དངོས་སྨྲའི་སེམས་ཙམ་རྣམ་བརྫུན་པས་ནི་ནང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གསལ་བ་ ཙམ་དེ་བདེན་པ་ཚུགས་ཐུབ་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ཞིང་དེ་བྱ་བ་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་བདེན་པར་ གྲུབ་པ་ཡིན་ལ་དོན་ལ་ཡོད་ཕྱིན་བདེན་དངོས་དེ་འདྲ་བ་རེ་དགོས་ཀྱི་བདེན་མེད་འཁྲུལ་སྣང་ ཙམ་གྱིས་ཡོད་གོ་མི་ཆོད་ཅིང་། རྨི་ལམ་འཁྲུལ་སྣང་གིས་རྨི་ལམ་སྐབས་ཙམ་ལས་དོན་ལ་ གོ་མི་ཆོད་པ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་པ་དག་གི་བག་ཆགས་ཀྱིས་སྣང་བའི་ཕྱི་དོན་འདྲ་མིན་རྣམས་ ནི་འཁྲུལ་ངོའི་སྐབས་འབའ་ཞིག་ཙམ་ལས་དོན་གྱི་ཐ་སྙད་ལ་ཇི་བཞིན་འཇོག་ཏུ་མེད་པར་ གཏན་མེད་འདྲ་བ་ཙམ་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དབུ་མའི་རང་ལུགས་ལ་ཕྱི་དོན་བདེན་ དངོས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་པར་རྟེན་འབྱུང་མི་བསླུ་བའི་སྣང་ཙམ་གྱི་ཐ་སྙད་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཡིན་ ལུགས་བསྙོན་མེད་དུ་ཅི་དགར་འཇ
【現代漢語翻譯】 爲了完全確定唯一無二的行境。 第二點成立。對於眾生執著的『我』，無論是俱生還是遍計所執，各自執著的方式，都執著于常一自在的『我』的體性，這些執著的對象，就是所要破斥的『人我』。被蘊、界所包含的法，凡是執著為真實、自性成立的對境，這些戲論的相，就是所要破斥的『法我』。 第二，爲了消除對勝義中觀與唯識宗（認為外境虛假）完全相同的疑惑： 有些人這樣認為：所謂的『究竟中觀』，不承認外境，認為智慧的自性沒有污垢，因此不認為這種觀點與唯識宗（認為外境虛假且無垢）有任何區別，那麼它們的區別是什麼呢？ 對此，究竟中觀的自宗，與唯識宗（認為外境虛假）有極大的區別。因為自宗不承認外境的方式是：內在的阿賴耶識被各種習氣擾動，因此顯現出各種各樣的現象，這些現象看起來像是外境的實物，但實際上並不真實，只是虛假的顯現。各種各樣的緣起顯現（包括能取和所取），都像是幻術和夢境一樣，沒有任何真實的存在，但作為虛假的顯現，在因果上是無欺的。而唯識宗（認為外境虛假）則認為，內在明亮的識是真實的、自性成立的實物，是能起作用的真實存在。既然存在，就必須是真實的，不能僅僅是虛假的顯現。就像夢境一樣，夢中的顯現只能在夢中起作用，而世間人的習氣所顯現的各種外境，也只是在虛假顯現的當下起作用，不能如實地安立為真實的，就像完全不存在一樣。因此，中觀自宗認為外境不是真實存在的，而是緣起不虛的顯現，可以隨意安立輪迴和涅槃的體性，這一點是無可否認的。
【English Translation】 In order to fully ascertain the sole and unique field of activity. The second point is established. For sentient beings, the self that is grasped, whether it is innate or imputed, each grasping in its own way, grasping onto the nature of a self that is permanent, singular, and independent. These objects of grasping are called the 'self of the person' to be refuted. Whatever phenomena are included in the aggregates and elements, those objects that are grasped as truly existent or self-established, these elaborations of characteristics are called the 'self of phenomena' to be refuted. Secondly, to dispel the doubt that the definitive meaning Madhyamaka is completely the same as the Mind-Only school (which asserts the falsity of external objects): Some people think like this: The so-called 'definitive meaning Madhyamaka' does not accept external objects and believes that the nature of consciousness is without defilement. Therefore, they do not see any difference between this view and the Mind-Only school (which asserts the falsity of external objects and is without defilement). So, what is the difference between them? To this, the definitive meaning Madhyamaka's own system is very different from the Mind-Only school (which asserts the falsity of external objects). Because the way in which our own system does not accept external objects is that the inner Alaya consciousness is disturbed by various habitual tendencies, and therefore various appearances arise. These appearances seem like real objects of external reality, but in reality, they are not true, but only deceptive appearances. All kinds of interdependent appearances (including the object and subject of consciousness) are like illusions and dream objects, and there is no real existence, but as deceptive appearances, they function unerringly in cause and effect. Whereas the Mind-Only school (which asserts the falsity of external objects) believes that the inner, clear consciousness is a true and self-established entity, and that it is a real entity that can function. Since it exists, it must be real, and it cannot be merely a deceptive appearance. Just as dreams only function in the context of dreams, the various external objects that appear to worldly people due to their habitual tendencies only function in the context of deceptive appearances, and cannot be truly established as real, but are considered to be almost non-existent. Therefore, the Madhyamaka school believes that external objects are not truly existent, but are unerring appearances of interdependence, and that the nature of samsara and nirvana can be established as desired, which is undeniable.
ོག་ནུས་པ་གང་ཞིག དངོས་སྨྲའི་སེམས་ཙམ་རྣམ་བརྫུན་ 10-167 པས་ནི་དེ་འདྲའི་ཐ་སྙད་ཇི་བཞིན་པ་འཇོག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་དེ་གཉིས་ཀྱི་མི་ འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ཆེས་འཐད་པའི་རྒྱུ་མཚན་བཞག་ཏུ་ཡོད་དེ། འདིར་དབུ་མའི་རང་ལུགས་ ཀྱི་དྲི་བྲལ་གྱི་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱལ་ཁམས་ལས་ཀུན་ནས་བརྒལ་བའི་ ནང་དབྱིངས་གཞིའི་འོད་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་གདོད་ནས་ཤིན་ཏུ་དག་ པའི་བདག་ཉིད་ཅན་དེ་ཡིན་པ་གང་ཞིག དངོས་སྨྲའི་རྣམ་བརྫུན་པའི་དྲི་མེད་ཀྱི་ཚུལ་དེ་ནི་ རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཆོས་ལས་མ་འདས་པའི་ཀུན་གཞི་གསལ་རིག་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་ལ་གློ་བུར་ ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་པ་རེ་ཞིག་དྭངས་པའི་ཆར་གྱུར་པ་ཙམ་གྱི་རྣམ་ཤེས་གསལ་རིག་ཡུལ་ གང་གིས་གསལ་བར་ལྡེ་ཁ་མ་བསྒྱུར་བ་ཙམ་ལ་འདོད་པས་ལུགས་དེ་གཉིས་ཀྱི་དྲི་མེད་ཅེས་ པ་མིང་ཙམ་འདྲ་བ་ཁོ་ན་མ་གཏོགས་དོན་གྱི་ཡིན་ལུགས་ལ་གཏན་མི་འདྲ་ཞིང་སྣང་བ་དང་ མུན་པ་བཞིན་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། རང་ལུགས་ཀྱི་དྲི་བྲལ་དྭངས་པའི་རིག་པ་ ཞེས་བྱ་བ་དེ་ནི་གནས་ལུགས་གདོད་ནས་བཞུགས་པའི་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་རྣམ་ཀུན་པ་དཔེར་ བྱ་ཀུན་ལས་རྣམ་པར་འདས་ཤིང་རང་གཤིས་དག་པ་གཉིས་ལྡན་གྱི་དོན་དམ་པའི་སངས་ རྒྱས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་གྲུབ་སྟེ། དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་ལུགས་ཀྱི་དེ་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ ཤེས་གསལ་རིག་ཙམ་ཡུལ་གང་གི་རྐྱེན་གྱིས་མ་བསྒྱུར་བ་ཐ་མལ་ཤེས་པའི་སྣང་ཆར་གྱུར་པ་ འཁོར་བའི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་དེ་ཉིད་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་གདོད་ ནས་བཞུགས་པའི་ཀུན་ཁྱབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཞི་དྲི་བྲལ་དུ་བཞེད་པ་དང་། འཁོར་བ་ཕྱོགས་ཀྱི་ ས་བོན་ཐམས་ཅད་པའི་བགོ་གཞི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གསལ་ཙམ་པ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ གཞི་ཉོན་མོངས་སོགས་ཀྱི་རྩུབ་རེག་བྲལ་ཙམ་ལ་དྲི་མེད་དུ་འདོད་པའི་ཆ་ནས་གྲུབ་མཐའ་ གོང་འོག་གི་ཁྱད་པར་ཆེན་པོ་ཡོད་དོ། ། སྤྱིར་ནའང་ངེས་དོན་དབུ་མ་པ་དང་སེམས་ཙམ་རྣམ་བརྫུན་པའི་གྲུབ་མཐའི་སྤྱི་ཁོག་ 10-168 ནས་ཀྱང་མི་འདྲ་བའི་གྲུབ་མཐའ་གོང་འོག་གི་ཁྱད་པར་ཆེན་པོའི་ཡིན་ལུགས་འཇོག་ མཚམས་སོ་སོར་ངེས་པའང་ཡིན་ཏེ། ངེས་དོན་དབུ་མའི་རང་ལུགས་ལ་ཡེ་གཞི་ཆོས་དབྱིངས་ ཀུན་ཁྱབ་དོན་དམ་པའི་གནས་ལུགས་དེ་གཤིས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཇི་བཞིན་པ་འཕགས་པའི་ སོ་སོར་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ནའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་དོན་དམ་ཡང་དག་པའི་མཐའ་བླ་ན་མེད་པའི་ མྱང་འདས་གཅིག་པུ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བདེན་པ་དང་། གཞན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆར་གཏོགས་ རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སྣང་ཆ་འཁྲུལ་བའི་ཡོ་ལང་མཐའ་དག་ནི་མི་བདེན་པ་བརྫུན་ཅིང་བསླུ་བ་ རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་གི་འཆར་སྒོ་མ་འགགས་སྣང་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ཆུ་ཟླ་ལྟ་བ
【現代漢語翻譯】 那麼，哪種能力使得唯識宗的虛妄唯識論無法像實語者那樣如實地安立這種術語呢？此外，這二者之間存在著非常合理的差異理由。因為，在這裡，所謂的自宗中觀派的離垢心，是指完全超越了識之領域的內在界限，是本來就極其清凈的自性的光明智慧，它具有一切相。而實語者的虛妄唯識論的無垢之理，是指沒有超出識之法，僅僅是阿賴耶識的明覺之體，暫時清除了突發的煩惱顯現，僅僅是識的明覺，沒有被任何外境所改變的狀態。因此，這兩種宗派的『無垢』僅僅是名稱相同，而實際意義卻完全不同，就像光明與黑暗一樣。首先，自宗的離垢清凈之覺性，是指本來就存在的自生智慧，它具有一切相，超越了一切譬喻，具有自性清凈和離垢二者，是勝義諦的佛陀。其次，實語者的宗派認為，阿賴耶識的明覺之體僅僅是沒有被任何外境所改變的普通識之顯現，沒有超出輪迴的一切習氣的根本。因此，認為本來就存在的遍一切處的智慧之基是離垢的，以及認為輪迴方面的一切種子的分配之基，阿賴耶識的明覺之體僅僅是遠離了煩惱等粗重觸覺的識之基是無垢的，從這些方面來看，上下宗派之間存在著巨大的差異。 總的來說，從究竟中觀派和虛妄唯識宗的宗派整體來看，也存在著不同的上下宗派的巨大差異的安立界限。因為，在究竟中觀派的自宗中，作為一切基礎的法界遍一切處，勝義諦的實相，是如實存在的自性，僅僅是聖者的各別自證智慧的行境，是勝義諦的真實無上的涅槃，是唯一真實的。而其他的世俗諦方面，一切屬於識之顯現的錯亂波動，都是不真實的、虛假的、欺騙性的，是依賴於緣起的不間斷顯現，僅僅是如水中月亮的顯現。
【English Translation】 So, what ability prevents the false aspect of the Mind-Only school from establishing such terms as they are, like the realists? Furthermore, there is a very reasonable basis for the difference between the two. Here, the so-called stainless mind of the Autonomist Madhyamaka is the luminous wisdom of the ground of being that completely transcends the realm of consciousness, possessing all aspects and being primordially pure in nature. The stainless aspect of the realists' false aspect is merely the clarity and awareness of the ālaya-vijñāna (Tibetan: ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་, Sanskrit: ālayavijñāna, Sanskrit transliteration: alayavijnana, meaning: storehouse consciousness) that has not gone beyond the nature of consciousness, a temporary clearing of manifest afflictions. It is merely the clarity and awareness of consciousness that has not been altered by any object. Therefore, the 'stainlessness' of these two systems is only similar in name, but completely different in meaning, like light and darkness. First, the Autonomist's stainless, clear awareness is the primordially abiding, spontaneously arisen wisdom possessing all aspects, beyond all examples, and possessing both self-nature purity and stainlessness, the ultimate Buddha. Second, the realists' system considers it to be merely the clarity and awareness of the ālaya-vijñāna (Tibetan: ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་, Sanskrit: ālayavijñāna, Sanskrit transliteration: alayavijnana, meaning: storehouse consciousness), an ordinary appearance of consciousness unaltered by any object, not exceeding the basis of all the karmic imprints of samsara. Therefore, there is a great difference between the higher and lower systems in terms of considering the primordially abiding, all-pervading basis of wisdom to be stainless, and considering the basis of the distribution of all the seeds of samsara, the mere clarity of the ālaya-vijñāna (Tibetan: ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་, Sanskrit: ālayavijñāna, Sanskrit transliteration: alayavijnana, meaning: storehouse consciousness), the basis of consciousness, to be stainless only when it is free from the coarse touch of afflictions and so on. In general, from the overall perspective of the definitive meaning Madhyamaka and the false aspect Mind-Only schools, there are also definite boundaries for establishing the great differences between the higher and lower systems. In the Autonomist Madhyamaka system, the ground of being, the all-pervading dharmadhatu (Tibetan: ཆོས་དབྱིངས་, Sanskrit: dharmadhātu, Sanskrit transliteration: dharmadhatu, meaning: the realm of phenomena), the ultimate reality, is the suchness of reality as it is, the object of the self-aware wisdom of the noble ones alone, the ultimate and unsurpassed nirvana, the only true reality. All other aspects of conventional truth, the deluded fluctuations of consciousness, are untrue, false, deceptive, dependent arising, uninterrupted appearances, merely like reflections of the moon in water.
ུའི་བདེན་མེད་ འབའ་ཞིག་ཏུ་བཞེད་ལ། སེམས་ཙམ་རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་ལ་ཕྱི་དོན་བེམ་དངོས་དང་ཀུན་ བཏགས་ཀྱི་ཆ་འགའ་རེ་འགོག་པ་ཙམ་ལས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གསལ་རིག་གི་ངོ་བོར་གྱུར་ པའི་ཤེས་པ་མཐའ་དག་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བའི་གཞན་དབང་གི་དངོས་པོ་ཤེས་ རྫས་མཚན་འཛིན་གྱི་ཡུལ་གྱི་བདེན་དངོས་ཚུགས་ཐུབ་ཏུ་དམ་འཆའ་བས་རྣམ་པར་ཤེས་ པའི་དངོས་པོ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་སྨྲ་བའི་གྲུབ་མཐའ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དབུ་མ་ཆེན་པོའི་ ཚུལ་གཞི་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་དོན་དམ་དུ་བདེན་པ་དང་རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་སྣང་དང་བཅས་པ་ རྣམ་པ་ཀུན་ནས་མི་བདེན་པའི་ཚུལ་ལེགས་པར་ཕྱེས་ནས་རང་ལུགས་འཇོག་པ་དང་། རྣམ་ བརྫུན་དངོས་སྨྲ་པའི་ལུགས་ལ་ཕྱི་དོན་སོགས་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་ཆ་ཉུང་ཤས་རེ་མ་གཏོགས་ འཁྲུལ་སྣང་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྤྱིའི་ཁོག་མཐའ་དག་བདེན་དངོས་ཚུགས་ཐུབ་ཏུ་ བཏགས་དོན་འཚོལ་ཏེ་ཇི་བཞིན་རྙེད་པའི་ཚུལ་དུ་རང་ལུགས་འཇོག་པས་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་ ལུགས་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་མ་ལུས་པ་བཏགས་དོན་མི་འཚོལ་བར་མ་བརྟགས་ཉམས་དགའི་བློ་ངོར་ སྣང་ཚུལ་གྱིས་འཇོག་ཅིང་དོན་དམ་གནས་ལུགས་ཉིད་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གཟིགས་ ཚུལ་གྱིས་འཇོག་པའི་ཆ་ནས་ནང་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཀུན་གྱི་ཡང་རྩེར་སོན་ཅིང་། དངོས་སྨྲའི་ 10-169 ལུགས་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མཐའ་དག་བདེན་དངོས་སུ་དམ་བཅས་ཏེ་དེ་དག་ཀུན་གྱི་ཚུལ་ བཏགས་དོན་བཙལ་ནས་རྙེད་པའི་དོན་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པའི་རྣམ་ཤེས་གསལ་རིག་བདེན་ པ་ཚུགས་ཐུབ་པའི་རྣམ་གཞག་འདི་སྣང་མཚན་འཛིན་དམིགས་བཅས་ཀྱི་སྣང་ཚུལ་ལ་བརྟེན་ ནས་འཇོག་པའི་རང་སྡེའི་གྲུབ་མཐའ་འོག་མ་དངོས་པོར་སྨྲ་བའི་གྲལ་དུ་ཚུད་ནས་དབུ་མ་ པར་མི་རུང་བ་ཡིན་པའི་ཆ་ནས་གྲུབ་མཐའ་མཐོ་དམན་གྱི་ཁྱད་ངེས་པར་བྱུང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཆ་ནས་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ཆེ་སྟེ། དོན་དམ་པའི་སེམས་འོད་ གསལ་བའི་རང་བྱུང་གི་གནས་ལུགས་རྩལ་ཏུ་བཏོན་ནས་འཆད་པའི་ངེས་དོན་དབུ་མའི་ གྲུབ་མཐའ་དང་། ཀུན་རྫོབ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་གསལ་རིག་གི་ངོ་བོའི་ཡིན་ལུགས་རྩལ་ དུ་འདོན་པའི་དངོས་སྨྲ་རྣམ་བརྫུན་པའི་གྲུབ་མཐའ་གཉིས་འདྲ་ལུགས་གང་ཐད་ནས་མེད་ པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་དམ་འོད་གསལ་བའི་སེམས་དང་ཀུན་རྫོབ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སེམས་གཉིས་ལ་ ཁྱད་པར་ཆེན་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་དམ་སེམས་མཆོག་གནས་ལུགས་ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ ཤེས་ཡིན་པ་གང་ཞིག ཀུན་རྫོབ་སེམས་ནི་གློ་བུར་དྲི་མའི་སྤྲོས་ཚོགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྒྱུ་ མཚན་དེ་དག་གི་ཕྱིར་ན་ངེས་དོན་ཟབ་གནད་ཀྱི་རང་ལུགས་འཛིན་པའི་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་ རྗེས་འབྲང་གི་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་ལུགས་བཟང་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་བླ་མེད་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ནང་ པ་སངས་རྒྱ
【現代漢語翻譯】 認為一切皆無自性。 唯識宗（Cittamatra）只是否認外境物質和部分名言安立，但認為由因緣所生的、作為所知境、能取境的自明自知的識是真實存在的。因此，他們是主張識的實有存在的宗派。這是因為，大中觀派（Madhyamaka）的觀點是，法界（Dharmadhatu）智慧（Jnana）在勝義諦（Paramarthasatya）上是真實的，而包括顯現的識在內的一切在任何方面都不是真實的，並以此來確立自宗。而唯識宗則認為，除了外境等少部分名言安立之外，將所有虛妄顯現的識都視為實有，尋求能成立的意義，並以如實找到的方式來確立自宗。因此，大中觀派的觀點是，在名言諦（Samvritisatya）上，不尋求能成立的意義，而是以未經觀察、令人愉悅的顯現來安立；在勝義諦上，則以聖者智慧的觀察方式來安立。從這個角度來看，它達到了所有佛教宗派的頂峰。而實有宗則認為，一切識都是實有的，並尋求這些識的能成立的意義，認為從自身成立的明覺識是真實的。這種安立是基於顯現和能取境的執著。因此，它屬於自宗的下部宗派，屬於實有宗的範疇，不能成為中觀派。從宗派高低的角度來看，這必然會產生差異。 此外，在二諦（Satyadvaya）方面也存在很大的差異。闡述勝義諦光明自性之心的究竟中觀宗，與闡述名言識的自明自知體性的唯識宗，在任何方面都不相同。這是因為，勝義光明心與名言識之間存在巨大差異。勝義心是至高無上的法界智慧，而名言心則是暫時的客塵。由於這些原因，持有甚深要義的最後法輪（Dharmacakra）的追隨者——殊勝的大中觀派，是無與倫比的，因為你是佛教徒……
【English Translation】 believing that everything is without inherent existence. The Cittamatra (Mind-Only) school only denies external material objects and some conceptual designations, but believes that the self-aware and knowing consciousness, which arises from causes and conditions and is the object of cognition and the grasper, is truly existent. Therefore, they are the school that asserts the real existence of consciousness. This is because the view of the Great Madhyamaka (Middle Way) school is that the Dharmadhatu (Realm of Reality) wisdom (Jnana) is real in the Paramarthasatya (Ultimate Truth), and that everything, including the appearing consciousness, is not real in any way, and establishes its own system accordingly. The Cittamatra school, on the other hand, believes that, except for a few conceptual designations such as external objects, all illusory appearing consciousnesses are considered real, seeking the meaning that can be established, and establishing its own system in the way that it is found as it is. Therefore, the view of the Great Madhyamaka school is that, in Samvritisatya (Conventional Truth), it does not seek the meaning that can be established, but establishes it with an unexamined, pleasant appearance; in Paramarthasatya, it establishes it with the observation of the wisdom of the noble ones. From this point of view, it reaches the pinnacle of all Buddhist schools. The Realist school, on the other hand, believes that all consciousnesses are real, and seeks the meaning that can be established for these consciousnesses, believing that the clear and knowing consciousness that is established from itself is real. This establishment is based on the appearance of grasping at appearances. Therefore, it belongs to the lower schools of its own system, belonging to the category of Realists, and cannot be a Madhyamaka. From the perspective of the height and lowness of the schools, this will inevitably lead to differences. In addition, there is a big difference in terms of the Two Truths (Satyadvaya). The definitive Madhyamaka school, which explains the ultimate truth of the clear light nature of the mind, and the Cittamatra school, which explains the self-aware and knowing nature of the conventional consciousness, are not the same in any way. This is because there is a huge difference between the ultimate clear light mind and the conventional consciousness. The ultimate mind is the supreme Dharmadhatu wisdom, while the conventional mind is a temporary defilement. For these reasons, the followers of the last Dharmacakra (Wheel of Dharma), who hold the profound essence, the excellent Great Madhyamaka school, are unparalleled, because you are a Buddhist...
ས་པའི་རྒྱུ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པའི་ཆོས་ཚུལ་སྨྲ་བའི་གྲུབ་མཐའ་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་མཐར་ཐུག་ངེས་པ་དོན་གྱི་དབུ་མ་ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་གྲུབ་སྟེ། ངེས་དོན་གྱི་དབུ་མ་ ཆེན་པོའི་ཚུལ་མཆོག་གི་ངེས་པ་དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདག་གཉིས་སོགས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ སྣང་བ་མཚན་མར་དམིགས་བཅས་ཀྱི་སྤྲོས་སྣང་མཐའ་དག་དོན་གྱི་གནས་ལུགས་ལ་མེད་ ཅིང་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ཆ་ཐ་སྙད་པ་གང་དག་ཀྱང་རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་སྣང་བཞིན་བདེན་མེད་སྣང་ ཙམ་དུ་ཟད་པའི་རྟེན་འབྱུང་བསླུ་མེད་རྣམ་གཞག་མིང་རྐྱང་བཏགས་ཡོད་ཀྱི་ངོ་བོ་འབའ་ཞིག་ 10-170 ལས་གང་ཡང་མ་དམིགས་པས་ཀུན་ཏུ་རྟག་པའི་རྫས་རང་དབང་བའི་བདག་དང་རང་བཞིན་ ཚུགས་ཐུབ་པའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ཆ་ཞིག་གཏན་ནས་གྲུབ་མ་མྱོང་པའི་ཆ་ནས་ཀུན་རྫོབ་རྟག་ པའི་མཐའ་ཀུན་དང་བྲལ་བ་གང་ཞིག གཤིས་ཀྱི་གདོད་མ་མཆོག་གི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གནས་ ལུགས་ཆེན་པོ་ཡེ་གཞི་ཀུན་ཁྱབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དབྱིངས་ནམ་ཡང་རིས་སུ་མ་ཆད་པའི་དོན་དམ་ པའི་རྣམ་ཀུན་རང་བཞིན་དག་པའི་ཤེར་ཕྱིན་མཐར་ཐུག་པ་དེ་ནི་རང་དང་གཉིས་མེད་དོན་ དམ་སོ་སོར་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རང་དང་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་གཉིས་སུ་མེད་ངེས་དག་མཉམ་ ཡེ་ཤེས་ཉག་གཅིག་ཏུ་ཇི་བཞིན་མངོན་དུ་བྱས་པའི་སྤྲོས་བྲལ་དམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཁོ་ན་ཉིད་ དུ་ནམ་ཡང་མི་བསླུ་བའི་ངེས་པ་དོན་གྱི་སྡོད་ལུགས་དེ་ཡང་དག་པའི་མཐའ་གནས་ལུགས་ བསླུ་མེད་ཀྱི་བདེན་པ་ཉག་གཅིག་ཡིན་པའི་ཆ་ནས་དོན་དམ་ཆད་པའི་མཐའ་ཀུན་དང་བྲལ་ བའི་མཐའ་གཉིས་སྤངས་པའི་ངེས་དོན་དབུ་མ་ཆེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ རྟག་པའི་མཐའ་དང་དོན་དམ་ཆད་པའི་མཐའ་དེ་འདྲ་སེལ་ནུས་པ་ནི་རང་སྡེ་ཐལ་རང་མན་ ཆད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་འོག་མ་ཀུན་ན་ནམ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། ཐལ་རང་གི་དབུ་ མ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཀུན་རྫོབ་སྟོང་ཕྱོགས་ནས་གནས་ལུགས་དཔྱིས་ཕྱིན་པའི་ཡིན་ལུགས་ གཏན་ལ་ལེགས་པར་འབེབས་ནུས་ཀྱང་དོན་དམ་སྣང་ཕྱོགས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཡེ་ཤེས་ དབྱིངས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་ཐམས་ཅད་པ་དེ་ཇི་བཞིན་ལེགས་ཕྱེ་མཛད་མ་ནུས་པ་ཡིན་ན་ རྣམ་ཤེས་བདེན་གྲུབ་དུ་སྨྲ་བའི་དངོས་སྨྲའི་སེམས་ཙམ་པ་དང་བེམ་ཤེས་མཐའ་དག་བདེན་ དངོས་སུ་དམ་འཆའ་བའི་ཉན་ཐོས་སྡེ་བ་མདོ་སྡེ་པ་དང་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་རྣམས་བདེན་གཉིས་ མཐའ་བྲལ་གྱི་དོན་དེ་འདྲ་བློས་མི་འཆུན་པ་ནི་སྨོས་ཀྱང་མ་དགོས་པས་ཀུན་གྱི་ཡང་རྩེ་ཟླ་ བྲལ་གྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ནི་ངེས་དོན་དབུ་མ་ཉིད་དུ་ལེགས་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་དེ་ ལུགས་ལ་ཉེ་བར་དགོངས་ནས་རྒྱལ་བ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་གང་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་དཔལ་གྱི་ 10-171 མགུར་ནས་ཚངས་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་བསླུ་མེད་ཀྱི་བཀའ་ཐ་མའི་བསྟན་དོན་ངེས་དོན་དབུ་ མ་ཆེ
【現代漢語翻譯】 所有宣說趨向彼岸（Paramita）乘之教法的宗派，最終都必定確立在究竟真實義的大中觀（Madhyamaka）上。這殊勝的大中觀之理，是指輪迴中顯現的二取等一切有相執著的戲論，在實義的本性中並不存在；而顯現為能認知之識的一切現象，也僅僅如夢境般，是無有自性的顯現。這無欺的緣起法，僅僅是名言安立的假象，除此之外，別無他物。因此，從不成立常恒自在之我，以及自性獨立的識之顯現的角度而言，它遠離了常邊的戲論。 從本性清凈的原始法性，遍佈一切的智慧界（Yeshe），從未間斷的勝義諦，以及自性清凈的究竟般若波羅蜜多（Sherchin）的角度而言，它與自無二，以自證智（Rangrig Yeshe）現量證悟自與一切法無二無別、清凈平等的唯一智慧。這超越戲論的聖者之行境，是永不欺惑的真實義住處，是唯一的真實現實。因此，它遠離了斷滅邊的戲論。因為遠離了常斷二邊的緣故，所以是大中觀。普遍而言，能夠遣除常斷二邊的觀點，在自宗應成派（Prasangika）以下的所有低階宗派中都是不存在的。 原因在於，應成派中觀師們雖然能夠從空性的角度徹底確立世俗的實相，但卻無法如實地闡明勝義顯現方面的智慧界之相。如果不能做到這一點，那麼對於宣說識為實有的唯識宗（Cittamatra），以及主張一切物質與識皆為實有的聲聞部（Sravaka），如經部（Sutrantika）和毗婆沙部（Vaibhasika）而言，他們無法理解遠離二邊之實的道理，這是無需多言的。因此，無與倫比的至高宗派，便是這究竟真實義的中觀。爲了順應這一道理，一切智者（Sarvajna）在《吉祥歌》中，以梵天之音宣說了無欺的最後教誨，即究竟真實義的中觀。
【English Translation】 All philosophical tenets that expound the teachings of the vehicle of the pāramitās (perfections) inevitably conclude in the ultimate definitive meaning of the Great Madhyamaka (Middle Way). This definitive meaning of the supreme way of the Great Madhyamaka is that all the phenomenal appearances of conceptual proliferation, such as the dualistic grasping of saṃsāra, do not exist in the reality of the ultimate nature. Furthermore, all the aspects of consciousness that appear are merely appearances without inherent existence, like objects in a dream. This infallible dependent arising is merely a nominal designation, and nothing else is perceived. Therefore, from the perspective that an eternally permanent, independent self, or an aspect of consciousness with self-established nature, has never been established, it is free from all extremes of eternalism in conventional truth. From the perspective of the great original nature of reality, the all-pervading sphere of primordial wisdom (Yeshe), the ultimate pure nature of reality that is never separate, it is non-dual with oneself. Through self-cognizant wisdom (Rangrig Yeshe), one directly realizes that self and all phenomena are in every way inseparable, purely equal, and the sole wisdom. This is the only infallible definitive meaning of abiding, the state of being beyond conceptual elaboration, which is the domain of the noble ones. It is the single truth of infallible reality. Therefore, it is free from all extremes of nihilism in ultimate truth. Because it abandons both extremes, it is the Great Madhyamaka. Universally, the ability to eliminate such extremes of eternalism in conventional truth and nihilism in ultimate truth is never found in any of the lower philosophical schools below the Svātantrika and Prāsaṅgika schools. The reason for this is that while the Madhyamikas of the Svātantrika and Prāsaṅgika schools can thoroughly establish the reality of conventional truth from the perspective of emptiness, they cannot fully elucidate the aspect of the sphere of wisdom in the ultimate appearance. If this cannot be done, then for the Mind-Only school (Cittamatra), which asserts that consciousness is truly existent, and for the Śrāvakayāna schools, such as the Sautrāntikas and Vaibhāṣikas, who assert that all matter and consciousness are truly existent, there is no need to mention that they cannot comprehend the meaning of reality free from extremes. Therefore, the unparalleled supreme philosophical tenet is well-established as the definitive meaning of Madhyamaka. Contemplating this way, the Omniscient One (Sarvajna) himself, in the 'Glorious Song,' proclaimed with the voice of Brahmā the infallible final teaching, the definitive meaning of Madhyamaka.
ན་པོའི་ལུགས་དེ་སྤྱིར་ནང་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཐེག་ཆེན་སྡེ་བ་དངོས་སྨྲའི་སེམས་ཙམ་པས་ ཕྱི་དོན་བདེན་དངོས་ཙམ་འགོག་ཅིང་དེ་ལས་ཀྱང་གོང་མར་འདའ་བའི་བེམ་ཤེས་མཐའ་ དག་བདེན་མེད་དུ་སྨྲ་བའི་སྣང་མེད་དབུ་མ་ཐལ་རང་གི་གྲུབ་མཐའ་བྱུང་ཞིང་སྣང་མེད་ཙམ་ དེ་ལས་ཀྱང་འདའ་བར་མ་བྱས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ངེས་དོན་དབུ་ མའི་ཚུལ་ཇི་བཞིན་མི་མཐོང་བར་གསུངས་པའི་སྒོ་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་ བཞིའི་རྩེ་མོར་གྱུར་པ་བླ་ན་མ་མཆིས་པའི་ངེས་པ་དོན་གྱི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་པའི་ དབུ་མ་ཆེན་པོར་ལེགས་སྒྲུབ་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། ལང་ཀར་གཤེགས་མདོ་ལས། སེམས་ཙམ་ ལ་ནི་བརྟེན་ནས་སུ། །ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་མི་བརྟག་གོ །སྣང་བ་མེད་པ་ལ་བརྟེན་ནས། །སེམས་ ཙམ་ལས་ནི་འདའ་བར་བྱ། །ཡང་དག་དམིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས། །སྣང་བ་མེད་ལས་འདའ་ བར་བྱ། །རྣལ་འབྱོར་སྣང་བ་མེད་གནས་ན། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མི་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་སོགས་ གསུངས་པའི་བསྟན་དོན་ལ་དེ་ལུགས་ལྟར་ཇི་བཞིན་གནས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེས་ན་བཀའ་ ཐ་མ་དགོངས་འགྲེལ་བྱམས་ཆོས་བཅས་ཀྱིས་མཚན་ཉིད་གསུམ་བསྟན་པས་དེ་དག་དངོས་ སྨྲའི་སེམས་ཙམ་ཉིད་ཀྱི་བཀའ་དང་དགོངས་འགྲེལ་དུའང་བསམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། སྤྱིར་མཚན་ ཉིད་གསུམ་པོའི་ཚུལ་དངོས་སྨྲའི་སེམས་ཙམ་ཁོ་ནའི་ཁྱད་ཆོས་མ་ཡིན་པར་དབུ་སེམས་སྤྱིའི་ ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བཀའ་བར་ཐས་ཐུན་མོང་དུ་ བསྟན་པའི་མཚན་ཉིད་གསུམ་གྱི་ཚུལ་འཇོག་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བཀའ་ཐ་མས་མཚན་ཉིད་ གསུམ་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་ལྟར་བར་བ་ལས་ཀྱང་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཡུམ་བར་བའི་བྱམས་ ཞུས་ཀྱི་ལེའུ་དང་། ཤེར་ཕྱིན་ལྔ་བརྒྱ་པར་ཡང་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བྱམས་ཞུས་ཀྱི་ལེའུ་ ལས། བྱམས་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་ཅིང་ཆོས་རབ་ཏུ་འབྱེད་མཁས་པ་ལ་ 10-172 གནས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་གཟུགས་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་གདགས་པ་ རྗེས་སུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་རྒྱས་པར་གསུངས་ཤིང་། ཤེར་ཕྱིན་ལྔ་བརྒྱ་པ་ ལས་ཀྱང་། རབ་འབྱོར་གཟུགས་ནི་དངོས་པོ་མེད་པ་དང་། དངོས་པོ་ངན་པ་དང་། དངོས་ པོ་ཡོད་པའོ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ཚུལ་དེ་མཐུན་གོང་སྨོས་བཞིན་དུ་རྒྱས་པར་གསུངས་པའི་ ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ་རྒྱལ་ཚབ་ཀྱི་དགོངས་འགྲེལ་བྱམས་ཆོས་རྣམས་ལས་དབུས་མཐའ་རྣམ་ འབྱེད་སོགས་ཕྱི་མ་འགའ་ཞིག་དངོས་སྨྲའི་སེམས་ཙམ་ཁོ་ནའི་རང་གཞུང་དུ་བཟུང་བར་མི་ བྱ་སྟེ། དེ་དག་ལས་བཀའ་བར་ཐའི་དགོངས་པ་ཇི་ལྟ་བར་མཚན་ཉིད་གསུམ་གྱི་དོན་ལེགས་ པར་བཀྲལ་བས་ནི་དབུ་སེམས་སྤྱིའི་འདོད་པ་ལྟར་ལས་སེམས་ཙམ་ཁོ་ནའི་རང་གཞུང་དུ་ མི་འགྱུར་ལ། ཁྱད་པར་དགོངས་འགྲེལ་དེ་ད
【現代漢語翻譯】 總的來說，那波的宗義是，在內道佛教的宗派中，唯識宗主張外境真實存在，但那波的宗義更進一步，認為一切有情和無情的事物都不真實存在，從而產生了空無自性的中觀應成派和自續派的宗義。如果不能超越空無自性，就無法如實地見到大乘的究竟實義中觀之理。因此，那波的宗義成爲了佛教四宗之首，圓滿地成就了至高無上的究竟實義中觀。正如《楞伽經》所說：『依靠唯識，不執著外境；依靠空無自性，超越唯識；依靠正確的見地，超越空無自性；瑜伽士安住于空無自性，則無法見到大乘。』因此，那波的宗義完全符合佛經的教義。所以，不要認為最後的佛語（指《解深密經》）和彌勒五論所闡述的三自性是唯識宗的教義和解釋。因為三自性的道理並非唯識宗獨有的特點，而是中觀和唯識共有的三種法性。因為中間的佛語也闡述了共同的三自性。正如最後的佛語闡述三自性一樣，中間的佛語也闡述了三自性。例如，《慈氏請問經》和《五百般若經》中也有闡述。如《慈氏請問經》中說：『慈氏，行於般若波羅蜜多，安住于善於分別諸法的菩薩，應以三種方式來理解色法。』等等，對此有詳細的闡述。《五百般若經》中也說：『善現，色法是無實、惡實和有實。』等等，也如前所述，對此有詳細的闡述。同樣，也不應將彌勒五論中的《中邊分別論》等後期著作視為唯識宗的著作。因為這些著作如實地解釋了中間佛語的三自性之義，符合中觀和唯識共有的觀點，而不是唯識宗獨有的觀點。特別是這些解釋... 總的來說，那波的宗義是，在內道佛教的宗派中，唯識宗主張外境真實存在，但那波的宗義更進一步，認為一切有情和無情的事物都不真實存在，從而產生了空無自性的中觀應成派和自續派的宗義。如果不能超越空無自性，就無法如實地見到大乘的究竟實義中觀之理。因此，那波的宗義成爲了佛教四宗之首，圓滿地成就了至高無上的究竟實義中觀。正如《楞伽經》所說：『依靠唯識，不執著外境；依靠空無自性，超越唯識；依靠正確的見地，超越空無自性；瑜伽士安住于空無自性，則無法見到大乘。』因此，那波的宗義完全符合佛經的教義。所以，不要認為最後的佛語（指《解深密經》）和彌勒五論所闡述的三自性是唯識宗的教義和解釋。因為三自性的道理並非唯識宗獨有的特點，而是中觀和唯識共有的三種法性。因為中間的佛語也闡述了共同的三自性。正如最後的佛語闡述三自性一樣，中間的佛語也闡述了三自性。例如，《慈氏請問經》和《五百般若經》中也有闡述。如《慈氏請問經》中說：『慈氏，行於般若波羅蜜多，安住于善於分別諸法的菩薩，應以三種方式來理解色法。』等等，對此有詳細的闡述。《五百般若經》中也說：『善現，色法是無實、惡實和有實。』等等，也如前所述，對此有詳細的闡述。同樣，也不應將彌勒五論中的《中邊分別論》等後期著作視為唯識宗的著作。因為這些著作如實地解釋了中間佛語的三自性之義，符合中觀和唯識共有的觀點，而不是唯識宗獨有的觀點。特別是這些解釋...
【English Translation】 In general, the Nyingpo's doctrine is that, among the schools of Inner Buddhism, the Mind-Only school of the Mahayana (Great Vehicle) tradition asserts that external objects are truly existent. However, the Nyingpo's doctrine goes further, asserting that all sentient and insentient things are not truly existent, thus giving rise to the Madhyamaka (Middle Way) schools of Prasangika (Consequentialist) and Svatantrika (Autonomist), which assert the absence of inherent existence. If one cannot transcend the absence of inherent existence, one cannot truly see the ultimate meaning of the Great Vehicle, the Middle Way. Therefore, the Nyingpo's doctrine has become the pinnacle of the four Buddhist schools, perfectly accomplishing the supreme and ultimate meaning of the Great Middle Way. As the Lankavatara Sutra says: 'Relying on Mind-Only, do not cling to external objects; relying on the absence of inherent existence, transcend Mind-Only; relying on the correct view, transcend the absence of inherent existence; if a yogi dwells in the absence of inherent existence, he will not see the Great Vehicle.' Therefore, the Nyingpo's doctrine is completely in accordance with the teachings of the sutras. Therefore, do not think that the final words of the Buddha (referring to the Samdhinirmocana Sutra) and the Five Treatises of Maitreya, which explain the three natures, are the teachings and explanations of the Mind-Only school. Because the principle of the three natures is not a unique characteristic of the Mind-Only school, but rather the three natures common to both Madhyamaka and Mind-Only. Because the intermediate words of the Buddha also explain the common three natures. Just as the final words of the Buddha explain the three natures, the intermediate words also explain the three natures. For example, the Ajitasena Sutra and the Five Hundred Prajna Sutra also have explanations. As the Ajitasena Sutra says: 'Ajita, a Bodhisattva who practices the Prajnaparamita and dwells in the skillful discrimination of all dharmas, should understand form in three ways.' etc., there is a detailed explanation of this. The Five Hundred Prajna Sutra also says: 'Subhuti, form is unreal, bad real, and real.' etc., as mentioned above, there is a detailed explanation of this. Similarly, one should not regard the later works of the Five Treatises of Maitreya, such as the Madhyantavibhaga, as works of the Mind-Only school. Because these works truly explain the meaning of the three natures in the intermediate words of the Buddha, which is in accordance with the common view of Madhyamaka and Mind-Only, rather than the unique view of the Mind-Only school. Especially these explanations... In general, the Nyingpo's doctrine is that, among the schools of Inner Buddhism, the Mind-Only school of the Mahayana (Great Vehicle) tradition asserts that external objects are truly existent. However, the Nyingpo's doctrine goes further, asserting that all sentient and insentient things are not truly existent, thus giving rise to the Madhyamaka (Middle Way) schools of Prasangika (Consequentialist) and Svatantrika (Autonomist), which assert the absence of inherent existence. If one cannot transcend the absence of inherent existence, one cannot truly see the ultimate meaning of the Great Vehicle, the Middle Way. Therefore, the Nyingpo's doctrine has become the pinnacle of the four Buddhist schools, perfectly accomplishing the supreme and ultimate meaning of the Great Middle Way. As the Lankavatara Sutra says: 'Relying on Mind-Only, do not cling to external objects; relying on the absence of inherent existence, transcend Mind-Only; relying on the correct view, transcend the absence of inherent existence; if a yogi dwells in the absence of inherent existence, he will not see the Great Vehicle.' Therefore, the Nyingpo's doctrine is completely in accordance with the teachings of the sutras. Therefore, do not think that the final words of the Buddha (referring to the Samdhinirmocana Sutra) and the Five Treatises of Maitreya, which explain the three natures, are the teachings and explanations of the Mind-Only school. Because the principle of the three natures is not a unique characteristic of the Mind-Only school, but rather the three natures common to both Madhyamaka and Mind-Only. Because the intermediate words of the Buddha also explain the common three natures. Just as the final words of the Buddha explain the three natures, the intermediate words also explain the three natures. For example, the Ajitasena Sutra and the Five Hundred Prajna Sutra also have explanations. As the Ajitasena Sutra says: 'Ajita, a Bodhisattva who practices the Prajnaparamita and dwells in the skillful discrimination of all dharmas, should understand form in three ways.' etc., there is a detailed explanation of this. The Five Hundred Prajna Sutra also says: 'Subhuti, form is unreal, bad real, and real.' etc., as mentioned above, there is a detailed explanation of this. Similarly, one should not regard the later works of the Five Treatises of Maitreya, such as the Madhyantavibhaga, as works of the Mind-Only school. Because these works truly explain the meaning of the three natures in the intermediate words of the Buddha, which is in accordance with the common view of Madhyamaka and Mind-Only, rather than the unique view of the Mind-Only school. Especially these explanations...
ག་ལས། ཐམས་ཅད་མིང་ཙམ་ཁོ་ན་སྟེ། ཞེས་ ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ཐམས་ཅད་མིང་རྐྱང་བཏགས་ཡོད་ཀྱི་བདེན་མེད་དུ་བསྟན་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་མ་གཏོགས་པ། །འདི་ལྟར་ཆོས་ཡོད་མ་ཡིན་ཏེ། །ཞེས་དང་། ཆོས་ཀྱི་ དབྱིངས་ནི་རང་བཞིན་གྱིས། །རྣམ་པར་དག་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་བཞིན། །གཉིས་ནི་གློ་བུར་བྱུང་ བ་སྟེ། །ཞེས་ཆོས་དབྱིངས་ཉིད་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཏུ་བདེན་པ་མ་གཏོགས་ཀུན་རྫོབ་ ཀྱི་ཆོས་གང་དག་བདེན་དངོས་སུ་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཚུལ་དེ་ཡང་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་བདག་ ཉིད་ཆོས་དབྱིངས་རང་བཞིན་རྣམ་དག་དེ་སྤྲོས་བྲལ་མཁའ་བཞིན་གྱི་གཤིས་སུ་བདེན་པ་ དང་གཞན་ཀུན་བཏགས་གཞན་དབང་གིས་བསྡུས་པ་ཐམས་ཅད་གློ་བུར་རྟེན་འབྱུང་བདེན་ མེད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་སྒོ་ནས་དབུ་མའི་ཚུལ་ཆེས་གསལ་བར་བསྟན་པ་ལ་སོགས་པའི་ ཕྱིར། དེ་ལྟར་མཚན་ཉིད་གསུམ་གྱི་ཆོས་སྐད་ནི་སྤྱིར་ན་བཀའ་བར་ཐ་རྣམས་དང་དགོངས་ འགྲེལ་བྱམས་ཆོས་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པའི་གཞུང་ལུགས་རྣམས་ སུ་ལན་གྲངས་དུ་མར་བྱུང་ཞིང་། དེ་མ་ཟད་འཕགས་པ་ཀླུས་སེམས་འགྲེལ་དུའང་ཀུན་ 10-173 བཏགས་གཞན་དབང་ཡོངས་གྲུབ་སྟེ་མཚན་ཉིད་གསུམ་གྱི་ཚུལ་ལེགས་པར་གསུངས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ཀུན་བཏགས་དང་ནི་གཞན་དབང་དང་། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཉིད་དག་ནི། །སྟོང་ ཉིད་བདག་ཉིད་གཅིག་པུ་ཡི། །ངོ་བོ་སེམས་ལ་བཏགས་པ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ ཕྱིར། ཚུལ་དེ་བཞིན་དུ་སློབ་དཔོན་དེའི་རྗེས་འབྲང་གྲགས་ཆེན་མང་པོས་གཞུང་ལུགས་སོ་ སོར་ཡང་ལན་མང་དུ་གསུངས་པ་ཡོད་དོ། །སྐབས་ཀྱི་བཤད་བྱ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་རང་རེའི་ བླ་མ་རྒྱལ་བ་གཉིས་པ་རྗེ་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་དང་གང་དེའི་བརྒྱུད་འཛིན་འཇམ་དཔལ་ དབྱངས་དངོས་སྒྲོལ་མགོན་ཞབས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རང་བློས་གང་ལྕོགས་རེ་ ཅུང་ཟད་བསྒྲུབས་ཁུལ་བགྱིས་པའོ། ། གཉིས་པ་དེ་མཚན་ཉིད་དགུ་ལྡན་དུ་སྒྲུབ་པ་ནི། དེ་ལྟ་བུའི་ངེས་པ་དོན་གྱི་ཡིན་ལུགས་ ཡེ་གཞི་འོད་གསལ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་འཁོར་འདས་ཀྱི་དྭངས་བཅུད་ཆེན་པོ་དབྱིངས་ དོན་དམ་མཆོག་གི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་གཞི་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཀུན་ཁྱབ་རྟག་ པ་ཆ་མེད་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་རང་བཞིན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མཐར་ཐུག་གི་གཞིའི་ གནས་ལུགས་གདོད་ནས་འགྱུར་མེད་དོན་དམ་མྱང་འདས་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུའི་བདག་ཉིད་ དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྤྲོས་པ་ཀུན་བྲལ་གྱི་གཞི་དབྱིངས་གཅིག་པུར་ངེས་པ་དེ་ལ་དོན་ཡིན་ལུགས་ ཀྱི་གཤིས་ལ་ནི་མཚན་ཉིད་མི་འདྲ་བའི་རྣམ་པའི་དབྱེ་བ་སོ་སོར་འབྱེད་དུ་མེད་ཀྱང་ཆོས་ དོན་ལ་ཇི་བཞིན་དཔྱོད་པའི་བློ་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྣམ་པ་ཟུར་བས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དཔྱོད་ཚུལ་ གྱི་དབང་དུ་བྱས་ནས་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་
【現代漢語翻譯】 那麼，『一切唯名』，意思是說，所有被世俗諦所涵蓋的事物都只是名稱的安立，而沒有真實的自性。 如經所說：『除了法界之外，沒有所謂的法存在。』 並且，『法界自性清凈，如虛空一般。』 『二者都是暫時性的。』 這些經文表明，除了法界本身是終極真實的之外，所有世俗諦的法都不是真實存在的。法界的自性是完全清凈的，其本性如無所不包的虛空一般，而所有被遍計所執和依他起所涵蓋的事物，都是暫時的、依緣而生的，沒有真實的自性。通過這種方式，中觀的觀點得到了清晰的闡釋。 因此，三種自性的術語在一般的經、律、論三藏中，以及在彌勒五論、無著昆仲及其追隨者的論著中，都多次出現。不僅如此，聖者龍樹在《寶鬘論》中也很好地闡述了三種自性，如經所說： 『遍計所執、依他起，以及圓成實性，是空性的自性，是唯一的，其體性被安立為心。』 同樣，許多著名的論師，作為那位論師（龍樹）的追隨者，也在各自的論著中多次闡述了這些觀點。我們現在所討論的內容，也盡力嘗試去符合我們上師，第二佛陀，偉大的覺囊巴，以及他的傳承持有者，文殊菩薩的化身，卓袞·謝拉嘉措的意願。 第二，論證它是九種特徵的具足者： 如是，究竟實相的本性，原始基光明如來藏（一切眾生皆具之如來藏性），是輪迴和涅槃的精華，是法界（Dharmadhatu，梵文，Dharmadhātu，dha-tu，界）的究竟意義，是所有最勝妙的相，是基和果無二無別的，是遍一切處的，是常恒的，是不可分割的，是周遍的自性，是般若波羅蜜多（Prajnaparamita，梵文，Prajñāpāramitā，pa-ra-mi-ta，到彼岸）的終極基，是原始不變的究竟涅槃（Nirvana，梵文，Nirvāṇa，nir-vā-ṇa，寂滅），是智慧法身（Dharmakaya，梵文，Dharmakāya，dharma-kā-ya，法性身）的自性，那唯一的、遠離一切戲論的基界，雖然從實性的角度來說，無法區分不同的特徵，但是爲了便於以智慧來辨析法義，我們可以根據其如實辨析的方式，來區分其特徵。
【English Translation】 So, 'everything is merely a name,' meaning that all things encompassed by conventional truth are merely established as names, without any real essence. As the scripture says: 'Apart from the Dharmadhatu, there is no such thing as a dharma.' And, 'The Dharmadhatu is naturally pure, like space.' 'Both are temporary.' These scriptures indicate that apart from the Dharmadhatu itself being ultimately real, all conventional truths are not truly existent. The nature of the Dharmadhatu is completely pure, its essence like all-encompassing space, while all things encompassed by the completely conceptualized and the other-dependent are temporary, arising from conditions, and without real essence. In this way, the Madhyamaka (Middle Way) view is clearly elucidated. Therefore, the terminology of the three natures appears many times in the general Sutras, Vinaya, and Shastras, as well as in the treatises of the Five Treatises of Maitreya, Asanga and Vasubandhu, and their followers. Moreover, the venerable Nagarjuna also well explained the three natures in the Ratnavali, as the scripture says: 'The completely conceptualized, the other-dependent, and the perfectly established are the nature of emptiness, are unique, and their essence is established as mind.' Similarly, many famous teachers, as followers of that teacher (Nagarjuna), have also repeatedly explained these views in their respective treatises. The content we are now discussing also strives to align with the intention of our guru, the Second Buddha, the great Jonangpa, and his lineage holder, the embodiment of Manjushri, Drolgon Sherab Gyaltsen. Second, to prove that it is the possessor of nine characteristics: Thus, the nature of the ultimate reality, the primordial ground luminosity Tathagatagarbha (Essence of the Thus-Gone), is the essence of samsara and nirvana, the ultimate meaning of the Dharmadhatu (Dharmadhatu, Sanskrit, Dharmadhātu, dha-tu, realm), is all the most excellent aspects, is the base and fruit inseparable, is all-pervading, is constant, is indivisible, is the all-encompassing nature, is the ultimate base of Prajnaparamita (Prajnaparamita, Sanskrit, Prajñāpāramitā, pa-ra-mi-ta, perfection of wisdom), is the primordial unchanging ultimate Nirvana (Nirvana, Sanskrit, Nirvāṇa, nir-vā-ṇa, cessation), is the nature of the Wisdom Dharmakaya (Dharmakaya, Sanskrit, Dharmakāya, dharma-kā-ya, body of truth), that only base realm free from all elaborations, although from the perspective of reality, it is impossible to distinguish different characteristics, but in order to facilitate the analysis of the Dharma with wisdom, we can distinguish its characteristics according to the way it is analyzed as it is.
མི་འདྲ་བའི་གོ་ཉམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོངས་སུ་ གཅོད་པའི་མཚན་ཉིད་བཞི་དང་རྣམ་པར་བཅད་པའི་མཚན་ཉིད་གཉིས་དང་ཐུན་མོང་གི་ རྣམ་པའི་མཚན་ཉིད་གསུམ་སྟེ་དགུའོ། །དེ་ཡང་ཡེ་གདོད་མ་ནས་རང་བཞིན་འགྱུར་མེད་དུ་ གནས་པའི་གནས་ལུགས་གཞིའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཆེན་པོ་དེ་ནི་རང་བྱུང་འདུས་མ་བྱས་པར་ 10-174 རང་བཞིན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཉིད་དུ་གཤིས་སུ་དུས་སྔ་མ་ན་ཡོད་པ་དེ་ག་ཉིད་དུ་ཕྱི་ མ་མཐའ་མེད་ཀྱི་བར་རང་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་འགྱུར་བའི་སྐྱེ་འགག་ གི་རྣམ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་ཤུགས་འབྱུང་དེ་ཉིད་ལ་ནམ་དུས་ཀྱང་མི་གཅིག་པ་མེད་ ངེས་སུ་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་དང་། གཞི་འཁོར་བ་དང་འབྲས་བུ་མྱ་ངན་ལས་ འདས་པའི་བར་དུ་གདོད་མ་གཤིས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནང་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཉག་གཅིག་ འོད་གསལ་དྭངས་པའི་ནང་རིག་བཅུད་ཀྱི་སྲོག་ཆེན་པོ་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀྱི་གཞི་གཅིག་ པུར་ངེས་པའི་དབྱིངས་འབའ་ཞིག་པའི་རང་བཞིན་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དང་། འཕགས་པ་མཆོག་གི་དོན་གྱི་དམ་པ་གནས་ལུགས་ཇི་བཞིན་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་སོ་སོར་རང་ རིག་ཆེས་ཁྱད་པར་བ་ཉིད་ཀྱིས་རང་དང་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཤིན་ཏུ་གསལ་ཞིང་དྭངས་ པའི་བདག་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་རིག་པར་བྱ་བའི་རིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དང་། འཁོར་བ་དང་ མྱང་འདས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་མཐའ་དག་གི་རང་བཞིན་དག་པའི་བདག་ཉིད་གནས་ལུགས་དོན་ དམ་པའི་རྣམ་པ་མཐའ་ཡས་ཤིང་མུ་མཐར་ཐུག་པ་ཀུན་གྱི་ཚུལ་མ་ཚངས་པ་མེད་པ་ཆ་གང་ ནས་ཀྱང་ནམ་ཡང་རིས་སུ་ཆད་མེད་དུ་ཅིག་ཆར་འཆར་བའི་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ ཅད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཏེ་ཡིན་ལུགས་ཀྱི་ཚུལ་བཞི་པོ་ནི་ཡོངས་གཅོད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ ལ། དེ་འདྲའི་དམ་པའི་དོན་གྱི་གཞི་དབྱིངས་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་གཤིས་ལ་རང་བཞིན་ངོ་བོ་ཉིད་ ཀྱིས་སྤྲོས་ཚོགས་མཐའ་དག་དྭངས་ཤིང་ཀུན་ནས་རྣམ་པར་དག་པའི་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་ དང་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དང་། གཤིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་དྲི་མ་ཀུན་ནས་མེད་ཀྱང་གློ་ བུར་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་གང་དག་གིས་གོས་སྲིད་དམ་སྙམ་ན་དེ་ཡང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་གོས་པ་ མི་སྲིད་པའི་དྲི་མ་གློ་བུར་བ་དག་གིས་ནམ་ཡང་བསླད་ཞུགས་མ་མྱོང་བའི་སྤྲོས་མཚན་གྱིས་ མ་གོས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཏེ་གཉིས་པོ་ནི་རྣམ་བཅད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལྟ་བུའི་ 10-175 དབྱིངས་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་སྣང་ཕྱོགས་ཡོངས་གཅོད་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་། སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་མཐའ་དག་བྲལ་བའི་དགག་ཕྱོགས་རྣམ་བཅད་ཀྱི་ཕྱོགས་གཉིས་པོ་ནི་སོ་ སོ་བ་མེད་པར་དོན་དམ་དབྱིངས་གཅིག་པུའི་གཤིས་ཏེ། རང་བཞིན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ དོན་དམ་གྱི་ངོ་བོ་ཡོངས་རྫོགས་ཀྱང་ཡིན། སྤྲོས་མཚན་གང་གིས་མ་གོས་པའང་ཡ
【現代漢語翻譯】 共有九種特性：四種是完全斷除不同體驗的特性，兩種是完全分割的特性，三種是共同形式的特性。從一開始就以不變的自性存在的實相，那偉大的法界（Dharmadhatu）是自生的、非造作的，其自性是自然成就的法性（Dharmata）。在最初存在的方式，直到最終無盡的時刻，其自性的實相始終如一，沒有絲毫生滅的變化，自然顯現，任何時候都不會不一致，具有恒常不變的特性。從輪迴的根本到涅槃的果，最初的自性法性中，唯一的廣大本智（Jnana）是光明、清澈的內在覺性精華，是輪迴和涅槃的唯一基礎，具有遍一切處的自性。證悟聖者至高無上的實義，如實顯現的各自證自證智，以與自性無二的方式，極其清晰和清澈，是能被徹底認識的覺性之特性。總括輪迴和涅槃的一切，其自性是清凈的，實相是無限且無盡的，所有的方式都完整無缺，沒有任何部分缺失，一切同時顯現，具有一切實相的特性。這四種存在方式是完全斷除的特性。如此殊勝實義的根本法界，其自性本質上清凈，完全從一切戲論中解脫，具有遠離戲論之相的特性。如果自性的本質可能被任何暫時的戲論之相所染污，那麼它也絕不可能被染污，因為暫時的污垢從未侵入，具有未被戲論之相染污的特性。這兩種是完全分割的特性。 如此法界一切實相的顯現方面，是完全斷除的方面；一切戲論之相都已斷除的遮遣方面，是完全分割的方面。這兩者並非各自獨立，而是實相法界唯一的自性。自性是所有實相的圓滿本質，沒有任何戲論之相染污。
【English Translation】 There are nine characteristics: four are the characteristics of completely cutting off different experiences, two are the characteristics of complete separation, and three are the characteristics of common forms. The reality that has existed with unchanging nature from the very beginning, that great Dharmadhatu (法界, Dharma-dhatu, dharmadhātu, Realm of Dharma) is self-born, uncreated, and its nature is the spontaneously accomplished Dharmata (法性, Dharma-tā, dharmatā, Suchness of Dharma). The way it exists in the beginning, until the final endless moment, the reality of its nature remains the same, without any change of arising and ceasing, naturally appearing, and will never be inconsistent at any time, having the characteristic of constant immutability. From the root of Samsara (輪迴) to the fruit of Nirvana (涅槃), in the original nature of Dharmata, the only great Jnana (本智, Jñāna, jnana, Primordial Awareness) is the essence of clear inner awareness, the only basis of Samsara and Nirvana, having the characteristic of pervading all. Realizing the supreme meaning of the noble ones, the self-cognizance that manifests as it is, in a way that is inseparable from itself, is extremely clear and pure, and is the characteristic of awareness that can be thoroughly known. Summarizing everything included in Samsara and Nirvana, its nature is pure, the reality is infinite and endless, all ways are complete and without any missing parts, everything appears simultaneously, having the characteristic of all realities. These four ways of being are the characteristics of complete cutting off. The fundamental Dharmadhatu of such a supreme meaning, its nature is essentially pure, completely liberated from all elaborations, having the characteristic of being free from the signs of elaboration. If the essence of nature might be stained by any temporary signs of elaboration, then it can never be stained, because temporary defilements have never invaded, having the characteristic of not being stained by the signs of elaboration. These two are the characteristics of complete separation. The appearing aspect of all realities of such a Dharmadhatu is the aspect of complete cutting off; the negating aspect of all signs of elaboration being cut off is the aspect of complete separation. These two are not independent of each other, but are the only nature of the reality Dharmadhatu. Nature is the complete essence of all realities, and is not stained by any signs of elaboration.
ིན་པས་ དོན་དམ་སྣང་སྟོང་དེ་གཉིས་དབྱེར་མེད་འབའ་ཞིག་ལས་མེད་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གཟིགས་ ཚུལ་ལྟར་གྱི་གོ་བ་བླང་ན་དེ་འདྲའི་སྣང་སྟོང་གཉིས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་ཕན་ཚུན་རང་བཞིན་གཅིག་ པའི་ཚུལ་དུ་ཡོད་པའི་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དང་། གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ གཞི་དབྱིངས་ཉིད་སེམས་ཅན་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་གྱི་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་བཟང་ ངན་མེད་ཅིང་སྔ་ཕྱི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྔར་གྱི་དེ་ཇི་ལྟ་བ་ཕྱིས་ཀྱི་དེ་ཡང་ངེས་པར་ཡིན་པ་ ལ་ཁྱད་པར་མེད་ཅིང་ཀུན་ནས་མི་འདྲ་བ་བཞག་ཏུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རིགས་ཀྱི་མཚན་ ཉིད་ཅན་དང་། གཞིའི་དུས་ན་གློ་བུར་དྲི་མའི་སྦུབས་ན་ནང་རིག་འགྱུར་མེད་ཀྱི་རང་བཞིན་ འོད་གསལ་བའི་གདོད་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་ཤུན་པའི་དབུས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ལྟར་ཡེ་ནས་རང་ བྱུང་དུ་འདུས་མ་བྱས་པའི་ཡིན་ལུགས་གཞི་དུས་སུ་མི་གསལ་བའི་ཚུལ་དུ་ཡོད་པའི་ཁམས་ དོན་གྱི་རྣམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཏེ་གསུམ་པོ་ནི་ཐུན་མོང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །མཚན་ ཉིད་དེ་ལྟ་བུ་དགུའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་ཚུལ་དེ་ལ། ལུང་གིས་སྒྲུབ་པ་ དང་། རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རྒྱལ་བའི་ངེས་དོན་ཟབ་མོའི་བཀའི་དགོངས་པ་རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་པས་ ལེགས་པར་བཀྲལ་བའི་གསུང་རབ་ལས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དེ་ཉིད་གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་ རྟག་ཁྱབ་རིག་པ་རྣམ་ཀུན་པ་སྟེ་ཡོངས་གཅོད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བཞི་དང་སྤྲོས་བྲལ་སྐྱོན་གྱིས་ མ་གོས་པ་སྟེ་རྣམ་བཅད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་གཉིས་དང་ཟུང་འཇུག་རིགས་ཁམས་ཏེ་ཐུན་མོང་ 10-176 གི་མཚན་ཉིད་གསུམ་རྣམས་ཀྱི་ཚུལ་རིམ་གྱིས་གསུངས་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། མི་ཕམ་མཆོག་གི་ གསུང་རབ་ལས། ཉེས་པ་གློ་བུར་དང་ལྡན་དང་། །ཡོན་ཏན་རང་བཞིན་ཉིད་ལྡན་ཕྱིར། །ཇི་ ལྟར་སྔར་བཞིན་ཕྱིས་དེ་བཞིན། །འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཞེས་ཀུན་རྫོབ་ཉེས་པ་ གློ་བུར་བ་དང་དོན་དམ་པའི་ཡོན་ཏན་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ལྡན་པས་ཆོས་དབྱིངས་གཤེགས་ སྙིང་དེ་སྔར་བཞིན་ཕྱིས་དེ་བཞིན་གྱི་འགྱུར་མེད་རྟག་པའི་ངོ་བོ་དང་། དེ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ ཉེས་པ་དང་། །ཡོན་ཏན་མཐར་ཐུག་ཁྱབ་པ་སྟེ། །གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་དམན་པ་དང་། །བར་ མ་མཆོག་ལ་ནམ་མཁའ་བཞིན། །ཞེས་ཆོས་དབྱིངས་གཤེགས་སྙིང་དེའི་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ ནི་ཀུན་ཉོན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཉེས་པ་དང་རྣམ་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཀུན་ལ་ཁྱབ་ཅིང་དཔེར་ན་ གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཀུན་ལ་སྤྲོས་བྲལ་དུ་ཁྱབ་པའི་ནམ་མཁའ་དང་མཚུངས་པའི་ཀུན་ཁྱབ་ཀྱི་ ངོ་བོ་དང་། ལུས་ཅན་ལ་ཡོད་ཟག་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་སྦྲང་མའི་རྩི་དང་འདྲ། ཞེས་ལུས་ཅན་ དག་གི་ཡིད་ནང་གི་ཁམས་དེ་མེད་དགག་ཙམ་དུ་མ་ཟད་པར་ཟག་མེད་ཀྱི་ཤེས་རིག་དྭངས་ མའི་བཅུད་ལྟ་བུའི་རིག་པའ
【現代漢語翻譯】 因此，雖然勝義諦的顯現與空性二者無別，但若以智慧的視角來理解，這樣的顯現與空性二者同時以相互之間自性相同的方式存在，具有雙運的特徵。基與果無別的基界本身，從有情到佛陀之間的界，其本性無有善惡，無有先後，之前的狀態如何，之後的狀態也必然如此，沒有差別，一切都不可分割，具有自性的種姓特徵。在基位時，于剎那染污的包裹中，不變的內識自性光明，如最初就完全清凈的，處於外殼中心的精華一般，本來自生，並非造作的實相，在基位時以不明顯的方式存在，具有界性的特徵。這三者是共同的特徵。具有如是九種特徵的如來藏之理，可以通過教證和理證來成立。 首先是教證：嘉瓦（རྒྱལ་བའི་，Jiawa，勝利者，指佛陀）甚深密意的教言，由嘉擦彌旁（རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་པས་，Jiacuo Mipang，攝政彌旁）善加闡釋的論典中，如來藏本身如上所述，是常、遍、覺、全知，即具有四種遍遣的特徵，以及離戲、無垢，即具有兩種遍遮的特徵，以及雙運、種姓、界性，即三種共同的特徵，這些特徵依次闡述如下。彌旁仁波切的論典中說：『過患具剎那，功德具自性，如何先前般，其後亦如是，不變之法性。』因為具有世俗的剎那過患和勝義的功德自性，所以法界如來藏如先前般，其後亦如是，具有不變常有的體性。這是共同的特徵：『總相過患與，功德至極遍，形之劣等相，中等勝空中。』法界如來藏的總相是周遍於一切雜染方的過患和清凈方的功德，例如在一切色法的形態中，周遍于低劣、中等、殊勝的虛空一般，具有周遍的體性。『有身無漏識，如蜂之花蜜。』有情心中的界不僅僅是否定，而且如同無漏智慧精華一般的覺性。
【English Translation】 Therefore, although the appearance of ultimate reality and emptiness are inseparable, if understood from the perspective of wisdom, such appearance and emptiness exist simultaneously in a way that their inherent nature is the same, possessing the characteristic of union. The ground itself, where the base and result are inseparable, the realm from sentient beings to Buddhahood, its essence has no good or bad, no before or after. How it was before, it will surely be the same after, without difference, and everything is indivisible, possessing the characteristic of inherent lineage. At the time of the ground, within the covering of adventitious defilements, the unchanging nature of inner awareness is luminous, like the essence in the center of a husk that is primordially pure, naturally present from the beginning, unconditioned. The way it is, the essence exists in an unmanifest way at the time of the ground, possessing the characteristic of the element. These three are common characteristics. The nature of the Tathagatagarbha (བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་，Deshek Nyingpo，Essence of the Sugata) possessing such nine characteristics can be established through scriptural authority and reasoning. First, the scriptural authority: In the scriptures where the profound meaning of the Victorious Ones' (རྒྱལ་བའི་，Jiawai，Victorious Ones, referring to the Buddhas) definitive teachings is well explained by GyaltsabMipham (རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་པས་，Gyaltsab Mipham, Regent Mipham), the Tathagatagarbha itself, as mentioned above, is permanent, pervasive, aware, and all-knowing, possessing the four characteristics of complete exclusion, as well as being free from elaboration and untainted, possessing the two characteristics of complete negation, and union, lineage, and element, possessing the three common characteristics. These characteristics are explained in sequence as follows. In the scriptures of Mipham Rinpoche: 'Faults possess adventitiousness, Qualities possess inherent nature, How it was before, So it is afterwards, The nature of immutability.' Because it possesses the adventitious faults of the conventional and the inherent nature of the qualities of the ultimate, the Dharmadhatu (ཆོས་དབྱིངས་，Choying，Dharmadhatu) Sugatagarbha (གཤེགས་སྙིང་，Sheknying，Sugatagarbha) is immutable and permanent, just as it was before, so it is afterwards. This is the common characteristic: 'General characteristics are faults and Qualities are ultimately pervasive, The inferior form, Intermediate, superior, like space.' The general characteristic of the Dharmadhatu (ཆོས་དབྱིངས་，Choying，Dharmadhatu) Sugatagarbha (གཤེགས་སྙིང་，Sheknying，Sugatagarbha) is that it pervades all the faults of the impure side and all the qualities of the pure side, just as space pervades all forms, being free from elaboration, possessing the nature of pervasiveness. 'In beings, there is uncontaminated awareness, Like the nectar of bees.' The element in the minds of beings is not merely a negation, but a consciousness like the essence of pure, uncontaminated awareness.
ི་ངོ་བོ་དང་། སྦྱིན་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་བཟོད་ལ་སོགས། །རྣམ་པ་ ཀུན་གྱི་མཆོག་ལྡན་པའི། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་གཟུགས་སུ་བརྗོད། །ཅེས་ཕྱིན་དྲུག་སོགས་རྣམ་ པར་བྱང་བའི་ཆོས་ཚུལ་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་དོན་དམ་པའི་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་ སྟོང་པའི་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ངོ་བོ་སྟེ་ཡོངས་གཅོད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བཞི་དང་། ཡོད་མིན་མེད་མིན་དེ་བཞིན་མིན་གཞན་མིན། །སྐྱེ་དང་འགག་མེད་འབྲི་བར་མི་འགྱུར་ཞིང་། །འཕེལ་བ་མེད་ཅིང་རྣམ་པར་དག་པའང་མེད། །རྣམ་པར་དག་འགྱུར་དེ་ནི་དོན་དམ་མཚན། །ཞེས་དབྱིངས་དེ་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ངོ་བོར་ཡོད་པ་མིན། དོན་དམ་གྱི་ངོ་བོར་མེད་པའང་མིན། དེ་གཉིས་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་དུ་མིན། གདོད་མའི་དོན་དམ་དེ་སྐྱེ་འགག་དང་འཕེལ་ འགྲིབ་མེད་ཅིང་དོན་དམ་ལ་གསར་དུ་དག་པ་མེད་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་གློ་བུར་དྲི་མ་དག་པར་བྱ་ 10-177 དགོས་པའི་མཚན་ཉིད་བཅུ་པོའི་ཚུལ་གྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ངོ་བོ་དང་། ཇི་ལྟར་ ནམ་མཁའ་ཀུན་སོང་བ། །ཕྲ་ཕྱིར་ཉེ་བར་གོས་པ་མེད། །ཅེས་དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་ཤིན་ཏུ་ ཕྲ་བའི་ཕྱིར་གཟུགས་ཅན་ཀུན་ལ་རྗེས་སུ་སོང་ཡང་དེ་དག་གིས་གོས་མིན་ལྟར་སེམས་ཅན་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཁྱབ་ཀྱང་དྲི་མས་ཅུང་ ཙམ་མ་གོས་པའི་སྤྲོས་ཚོགས་ཀྱི་སྐྱོན་གང་གིས་མ་གོས་པའི་ངོ་བོ་སྟེ་རྣམ་བཅད་ཀྱི་མཚན་ ཉིད་གཉིས་དང་། རྣམ་དབྱེར་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །གློ་བུར་དག་གིས་ཁམས་སྟོང་གི །རྣམ་དབྱེར་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །བླ་མེད་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་མ་ཡིན། །ཞེས་རྣམ་དབྱེའི་ མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་དག་གིས་སྟོང་ཡང་རྣམ་དབྱེའི་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ ཅན་བླ་མེད་དོན་དམ་རྣམ་ཀུན་པས་ནམ་ཡང་མི་སྟོང་པའི་ཟུང་འཇུག་གི་ངོ་བོ་དང་། རྫོགས་ སངས་སྐུ་ནི་འཕྲོ་ཕྱིར་དང་། །དེ་བཞིན་ཉིད་དབྱེར་མེད་ཕྱིར་དང་། །རིགས་ཡོད་ཕྱིར་ན་ལུས་ ཅན་ཀུན། །རྟག་ཏུ་སངས་རྒྱས་སྙིང་པོ་ཅན། །ཞེས་སེམས་ཅན་གང་དག་ལ་དོན་དམ་གནས་ ལུགས་ཀྱི་རྫོགས་སངས་རྒྱས་པའི་སྐུ་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པ་འཕྲོ་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་གཞི་ དང་འབྲས་བུའི་དུས་ཀྱི་སོ་སོར་དབྱེ་བར་བྱ་མི་ནུས་པའི་ནང་དབྱིངས་ཀྱི་རིགས་ཁམས་ཀུན་ ནས་འདྲ་བ་ལུས་ཅན་མཐའ་དག་ལ་ཡོད་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ཀུན་རྟག་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པའི་རིགས་ཅན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་རིགས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་། ས་ལ་རིན་ཆེན་ གཟུགས་ཡོད་ཇི་ལྟ་བར། །གློ་བུར་ཉོན་མོངས་དྲི་མས་བསྒྲིབས་པ་ཡི། །སེམས་ཅན་རྣམས་ ལ་དེ་བཞིན་ཁམས་དེ་གནས། །ཞེས་ས་ཡི་སྦུབས་སུ་རིན་པོ་ཆེའི་གཟུགས་ཇི་ལྟ་བར་གློ་བུར་ དྲི་མའི་ནང་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་སྙིང་གནས་ཚུལ་གྱིས་དོན་དམ་པའ
【現代漢語翻譯】 的自性，以及佈施、持戒、忍辱等等，具備一切殊勝相的空性即是色。如是般，六度等清凈的法理猶如大海，其自性是勝義諦，具備一切殊勝相的空性之色的所有相的自性，即是四種遍遣的體性： 『非有亦非無，非如是亦非異，無生亦無滅，不減亦不變，無增亦無凈，無凈變是勝義諦。』 如是，法界本身在世俗諦的體性中非有，在勝義諦的體性中非無，二者既非一亦非異。原始的勝義諦無生滅、無增減，勝義諦本身沒有新生的清凈，但世俗諦的客塵可以被凈化，以十種體性的方式，那即是離戲的體性。如同： 『如何虛空遍一切，以細故無所沾染。』 譬如虛空極其微細，故而隨順一切有形之物，卻不被其沾染一般，一切眾生的自性，心的法性，遍佈一切眾生，卻不被絲毫垢染所玷汙，不被戲論之過所染污的體性，即是兩種遮詮的體性。以及具有分別的體性： 『以客塵故，界亦空，無分別之體性，不空無上法。』 具有分別體性的世俗諦是空性的，然而不具有分別戲論的體性，無上的勝義諦以一切相好從不空性，是雙運的體性。並且： 『圓滿佛身任運成，如是無別之法性，具種性故有情眾，恒常具有如來藏。』 對於眾生而言，勝義諦的實相是圓滿證悟的佛身，無量功德任運自成，那如是法性，在基位和果位之時，是無法區分的，內在法界的種性，一切有情都具有，因此一切有情恒常具有如來藏，以自性具足的種性之方式，是種性的體性。如同： 『如地中有寶物之形，如是客塵煩惱所覆，有情心中亦有如來藏。』 如同大地之中有珍寶之形，如是客塵煩惱所覆蓋，眾生心中亦有如來藏，以如來藏安住的方式，是勝義諦。
【English Translation】 Its essence, and generosity, discipline, patience, etc., the emptiness that possesses all supreme aspects is form. Thus, the nature of the ocean-like Dharma teachings, such as the six perfections, is the ultimate truth, the essence of all aspects of the supreme emptiness, which is the nature of all aspects of form, namely the four characteristics of complete exclusion: 'Not existent nor non-existent, not thus nor other, without birth or cessation, not decreasing or changing, without increase or purity, without purity, change is the ultimate truth.' Thus, the Dharmadhatu itself is not existent in the nature of conventional truth, nor is it non-existent in the nature of ultimate truth, and the two are neither one nor different. The original ultimate truth has no birth, cessation, increase, or decrease, and the ultimate truth itself has no newly arising purity, but the adventitious stains of conventional truth can be purified, in the manner of ten characteristics, that is the nature of non-proliferation. Just as: 'How space pervades all, because of its subtlety, it is not stained.' For example, just as space is extremely subtle, so it follows all forms, yet is not stained by them, so the nature of all sentient beings, the Dharma nature of mind, pervades all sentient beings, yet is not stained by the slightest impurity, the nature that is not stained by any fault of the collection of phenomena, is the nature of two negations. And the nature of having distinctions: 'Because of adventitious stains, the realm is also empty, the nature of non-distinction, not empty of the supreme Dharma.' The conventional truth, which has the nature of distinctions, is empty, but it does not have the nature of non-distinction and proliferation, the supreme ultimate truth with all aspects is never empty, it is the nature of union. And: 'The perfect Buddha body is spontaneously accomplished, thus the nature of non-difference, because of having the lineage, sentient beings, constantly possess the Tathagatagarbha.' For sentient beings, the reality of the ultimate truth is the perfectly enlightened Buddha body, infinite qualities are spontaneously accomplished, that suchness, at the time of the base and the result, cannot be distinguished, the lineage of the inner Dharmadhatu, all sentient beings possess, therefore all sentient beings constantly possess the Tathagatagarbha, in the manner of the lineage being naturally present, is the nature of the lineage. Just as: 'As there is the form of jewels in the earth, so covered by adventitious afflictions, in the minds of sentient beings, there is also the Tathagatagarbha.' Just as there is the form of jewels in the depths of the earth, so covered by adventitious stains, in the minds of sentient beings, there is also the Tathagatagarbha, in the manner of the Tathagatagarbha abiding, is the ultimate truth.
ི་ཁམས་ལེགས་པར་ བསྟན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ནི། གཞི་དབྱིངས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཆོས་ 10-178 ཅན། ཁྱོད་གདོད་ནས་བཞུགས་པའི་རང་བཞིན་རྟག་པ་ཆེན་པོའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཏེ། སྤྱིར་ཆོས་གང་ཡིན་ཡང་འགྱུར་ཞིང་གློ་བུར་བ་གང་དག་ནི་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཆོས་སུ་ངེས་ལ་ གནས་ལུགས་གཤེགས་སྙིང་ནི་དེ་དག་གི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་རང་བྱུང་འདུས་མ་བྱས་པའི་ འགྱུར་མེད་ཁོ་ནའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཇི་བཞིན་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། འཁོར་འདས་ ཀྱིས་བསྡུས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཀུན་ནས་ཁྱབ་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་ གཤིས་ལུགས་དེ་རྟོག་བློའི་སྣང་ཚུལ་ལྟར་ཆ་བཅས་ཤིག་ཡིན་ཕྱིན་ཞེན་རྟོག་གི་ངོའི་སྤྱི་སྣང་ རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཙམ་གྱིས་ཁྱད་པར་བཞག་ཙམ་ལས་དོན་ལ་ཇི་བཞིན་ཁྱབ་ཚུལ་མེད་ཀྱང་ གནས་ལུགས་ཀྱི་གཤིས་ཇི་བཞིན་པ་ནི་ཀུན་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་རིས་སུ་ཆད་པའི་ཆ་ ཀུན་དང་བྲལ་ཞིང་ཆོས་ཅན་མཐའ་དག་གི་ཆོས་ཉིད་གཞི་དབྱིངས་ཉག་གཅིག་སྤྲོས་བྲལ་ འབའ་ཞིག་པ་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་དམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དོན་གྱི་གནས་ལུགས་སུ་ཁྱབ་ ཚུལ་བསམ་ཁྱབ་དཀའ་བའི་རང་བཞིན་མཐར་ཐུག་ཏུ་བཞུགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ ཅན། སོ་སོར་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་མཆོག་གི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཏེ། གནས་ལུགས་དམ་པའི་ རང་བཞིན་དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་རྒྱལ་ཁམས་ལས་ཀུན་ལས་བརྒལ་བའི་གཞི་དབྱིངས་ཡེ་ ཤེས་ཀུན་ནས་དག་པ་མཆོག་གི་རྒྱལ་ཁམས་ཆེན་པོ་གནས་ལུགས་དོན་དམ་པའི་ཤེས་དང་ ཤེས་བྱ་དབྱེར་མེད་པ་རང་བཞིན་གྱིས་སྤངས་རྟོགས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་རྒྱལ་བའི་མཁྱེན་ པ་དང་མི་གཉིས་པའི་ཡོན་ཏན་ཟད་པ་མེད་པའི་གཏེར་ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ དེ་ཆོས་ཅན། ཀུན་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་རྣམ་ཤེས་ ཀྱི་སྣང་ཆ་མཐའ་དག་གི་རང་བཞིན་གཤིས་ཀྱི་ཡིན་ལུགས་མཐར་ཐུག་པ་ནི་རང་བྱུང་དོན་ དམ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཉག་གཅིག་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་མཐའ་དག་གི་རང་ བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་བཞུགས་པས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དམ་གྱི་རྣམ་པ་མཐའ་དག་ 10-179 ལེགས་པར་འཛིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བའི་མཚན་ ཉིད་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཆོས་དབྱིངས་རང་བཞིན་དག་པའི་གཤིས་ལ་གདོད་མ་ནས་སྤྲོས་མཚན་ཅི་ ཡང་ཡོད་མ་མྱོང་བའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། གློ་བུར་དྲི་མའི་སྐྱོན་གྱིས་མ་གོས་པའི་མཚན་ ཉིད་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཆོས་དབྱིངས་དག་པའི་རང་བཞིན་ལ་གློ་བུར་སྐྱོན་གང་གིས་ཀྱང་འཕྲལ་དུ་ བསླད་པ་མེད་པའི་ཆ་ནས་འདིར་སྤྲོས་པས་མ་གོས་པ་ཡིན་རུང་བའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། རང་བཞིན་སྟོང་པ་དང་མི་སྟོང་པ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་མཚན་ཉ
【現代漢語翻譯】 爲了充分展示（佛性）的功德等原因。 第二，以理證成立：作為基礎的法界，具有如來藏（梵文：Tathāgatagarbha，如來藏），是法，你本初就安住的自性，是具有恒常不變的偉大特性的，因為一般來說，任何變化和暫時的法，都必定是世俗諦的法，而安住之法，如來藏，是作為這些法的法性之方式，以自生、非造作、不變的唯一體性如實確定的緣故。再說，它是法，是具有周遍包括輪涅的一切的特性的，因為如果法界的體性如分別唸的顯現一樣是有分，那麼僅僅隨著執著分別的表面現象而作區分，實際上並沒有如實周遍的方式，然而安住之法的體性如實是遠離一切有侷限的、有差別的部分，並且一切有法之法性，是唯一的、離戲論的法界，是殊勝聖者等持的對境，在意義的安住方式上，安住著難以思議的周遍的究竟自性之緣故。再說，它是法，是各自自證智慧之殊勝特性的，因為殊勝安住之法的自性，是完全超越了能知之識的境界，是法界清凈的殊勝智慧的偉大境界，安住之法勝義諦的能知與所知無別，自性中遠離了斷證，是圓滿成就的佛陀智慧，是與二取不二的無盡功德之大寶藏之緣故。再說，它是法，是具有一切圓滿之特性的，因為一切世俗名言的顯現之自性體性的究竟實相，是唯一的自生勝義智慧，以法性之方式，安住於一切世俗有法的同一自性之中，因此能夠很好地把握一切所知之勝義諦的無盡相之緣故。再說，它是法，是遠離一切戲論之特性的，因為法界自性清凈的體性，從本初以來就沒有任何戲論之相的緣故。再說，它是法，是不被突如其來的垢染所玷汙之特性的，因為法界清凈的自性，不會立刻被任何突如其來的過患所染污，從這個角度來說，即使這裡說的是不被戲論所染污也是合理的緣故。再說，它是法，是空與不空雙運之特性的
【English Translation】 It is for the sake of fully demonstrating the merits of (Buddha-nature) and so on. Second, establishing through reasoning: The Dharmadhatu (法界, Dharma-dhātu) as the basis, possessing the Tathāgatagarbha (如來藏, Tathāgata-garbha, tathāgatagarbha, Womb of the Thus-Gone One), is a dharma (法, dharma). Your inherent nature, abiding from the beginning, is characterized by great constancy, because generally, any dharma that is changing and temporary is definitely a conventional truth (世俗諦, saṃvṛti-satya) dharma. The abiding dharma, the Tathāgatagarbha, is the way of the nature of these dharmas, being naturally arisen, unconditioned, and immutably determined as the only essence. Furthermore, it is a dharma, characterized by encompassing all of samsara (輪迴, saṃsāra) and nirvana (涅槃, nirvāṇa), because if the nature of the Dharmadhatu were divided like the appearance of conceptual mind, then merely following the superficial appearance of clinging and conceptualization would only create distinctions, and there would be no way to truly pervade. However, the true nature of the abiding dharma is free from all limited and differentiated parts, and the nature of all phenomena is the single, non-dual Dharmadhatu, the object of the noble ones' samadhi (三摩地, samādhi), abiding in the ultimate nature of inconceivable pervasiveness in the way of meaning. Moreover, it is a dharma, characterized by the supreme characteristic of individual self-awareness and wisdom (智慧, jñāna), because the nature of the supreme abiding dharma completely transcends the realm of consciousness (意識, vijñāna), being the great realm of the Dharmadhatu's pure and supreme wisdom. The knower and the known of the ultimate truth of the abiding dharma are inseparable, and in its nature, it is free from severance and realization, being the wisdom of the fully accomplished Buddha, the great treasure of inexhaustible qualities inseparable from duality. Furthermore, it is a dharma, characterized by all perfections, because the ultimate reality of the nature of all conventional appearances is the single, self-arisen ultimate wisdom. In the manner of dharma-nature, it abides in the same nature of all conventional phenomena, and therefore, it is able to perfectly grasp all the endless aspects of the ultimate truth of all knowable things. Furthermore, it is a dharma, characterized by being free from all elaborations, because the nature of the Dharmadhatu's self-purification has never had any elaborations from the beginning. Furthermore, it is a dharma, characterized by not being stained by sudden defilements, because the pure nature of the Dharmadhatu is not immediately defiled by any sudden faults. From this perspective, it is reasonable to say that it is not stained by elaborations here. Furthermore, it is a dharma, characterized by the union of emptiness and non-emptiness.
ིད་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཡེ་གཞི་ཆོས་ དབྱིངས་ཀྱི་གཤིས་ལུགས་ལ་གཞན་ཀུན་རྫོབ་གློ་བུར་དྲི་མ་མཐའ་དག་གིས་གདོད་ནས་སྟོང་ ཞིང་རང་བཞིན་དོན་དམ་པའི་ཡིན་ལུགས་རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་རང་གཟུགས་ ཆེས་གསལ་ཞིང་དྭངས་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མི་སྟོང་པའི་སྟོང་མི་སྟོང་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། རང་བཞིན་གྱི་རིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཏེ། གཞི་འབྲས་ དབྱེར་མེད་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དབྱིངས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུས་ཀུན་ནས་འདྲ་བའི་རང་བཞིན་ ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། དོན་དམ་རང་ བཞིན་གྱིས་དག་པའི་ཁམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཡིན་ཏེ། གཞི་དུས་གློ་བུར་དྲི་མའི་སྦུབས་ ཀྱི་ནང་རིག་འགྱུར་མེད་སེམས་ཅན་ལ་མི་གསལ་བའི་ཚུལ་དུ་ཡེ་བཞུགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ པའི་ཕྱིར། ཚུལ་དེ་ལྟ་བུའི་གཞི་དབྱིངས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་མཚན་ཉིད་དགུ་ལྡན་གྱི་ཡིན་ ལུགས་དེ་ཇི་བཞིན་འཇོག་པའི་ཚུལ་ཡོད་དེ། དོན་དམ་གྱི་དབྱིངས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ སྙིང་པོ་རང་བྱུང་རྣམ་ཀུན་པ་སྤྲོས་མཚན་མཐའ་དག་ཉེ་བར་ཞི་བའི་མྱང་འདས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ དེ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྒྲིབ་མེད་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་སངས་རྒྱས་འཕགས་པ་མཆོག་གི་མི་རྟོག་ཡེ་ ཤེས་ཆེན་པོའི་གཟིགས་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ལྟར་རྒྱལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཇི་སྐད་བཀའ་བསྩལ་པ་ བཞིན་སྐབས་དེའི་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་གདུལ་བྱ་སྐལ་བ་དང་ལྡན་པ་དག་གི་ཆོས་ཚུལ་ཇི་བཞིན་ 10-180 དཔྱོད་པའི་བློ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་གོ་ཉམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལེགས་འབྱེད་མཛད་པ་ལྟར་གྱི་གཞི་ དབྱིངས་གཅིག་པུའི་ཡིན་ལུགས་ལ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་དགུའི་རྣམ་གཞག་ཇི་བཞིན་རྒྱལ་ ཚབ་མཆོག་གིས་ཀྱང་ལེགས་བསྒྲུབས་མཛད་པ་ལྟར་འདིར་ཡང་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ ཉུང་བསྡུས་སུ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། གསུམ་པ་ཡོངས་གྲུབ་དགུའི་ངོ་བོར་བཞུགས་ཚུལ་ནི། ཆོས་དབྱིངས་བདེ་བར་གཤེགས་ པའི་སྙིང་པོ་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་དུ་བཞུགས་པ་དེ་ཉིད་རྒྱལ་བའི་དོན་དམ་གནས་ལུགས་ ཇི་བཞིན་གཟིགས་པའི་མཁྱེན་ངོ་ལྟར་གྱི་གཞིའི་ཡིན་ལུགས་མཐར་ཐུག་པའི་ཚུལ་གདོད་ ནས་རང་བྱུང་དུ་དོན་དམ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ཚུལ་རྒྱལ་བ་གང་ཉིད་ཀྱིས་ དཔལ་གྱི་མགུར་ནས་བཀའ་བསྩལ་བའི་དོན་གྱི་ཡིན་ལུགས་གཞིའི་ཆོས་ཅན་མཐའ་དག་གི་ རང་བཞིན་ངེས་པ་དོན་གྱི་སྡོད་ལུགས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཆ་མེད་གཅིག་པུར་གྱུར་པ་གང་དེ་ནི་ཆོས་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཤིས་ཇི་བཞིན་པ་ཁོ་ན་ལྟར་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ ཡིན་ལུགས་དག་པའི་གཞི་མ་ནོར་བ་དང་། གནས་ལུགས་དེ་ལས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་གཞན་དུ་ འགྱུར་མི་སྲིད་པའི་གཞན་མ་ཡིན་པ་དང་། ཆོས་ཅན་མཐའ་དག་གི་རང་བཞིན་ཤིན་ཏུ་དག་ པའི་ཆ
【現代漢語翻譯】 這是有意義的，因為原始法界（藏文：ཆོས་དབྱིངས་，梵文天城體：धर्मधातु，梵文羅馬擬音：dharmadhātu，漢語字面意思：法界）的自性，從一開始就空性（藏文：སྟོང་，梵文天城體：शून्यता，梵文羅馬擬音：shunyata，漢語字面意思：空性），遠離所有虛假的、突發的污垢，並且具備自性、究竟的實相，以及一切形式的卓越，因此，它是不空之空與不空之結合。 此外，它具有自性種姓的特徵，因為基與果無別的如來藏（藏文：དེ་བཞིན་ཉིད་，梵文天城體：तथाता，梵文羅馬擬音：tathātā，漢語字面意思：如來藏）在一切時間和方式上都具有相同的自性，並且是完全清凈的自性。 此外，它具有究竟自性清凈之界的特徵，因為在基礎時期，它以一種對有情眾生不明顯的方式存在於突發污垢的空殼中，這是法性。 以這種方式，存在著如實安住的基界（藏文：དབྱིངས་，梵文天城體：धातु，梵文羅馬擬音：dhātu，漢語字面意思：界）——具有九種特徵的如來藏（藏文：བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་，梵文天城體：तथागतगर्भ，梵文羅馬擬音：tathāgatagarbha，漢語字面意思：如來藏）的實相，正如佛陀所說，根據佛陀的觀點，究竟的界（藏文：དབྱིངས་，梵文天城體：धातु，梵文羅馬擬音：dhātu，漢語字面意思：界）是如來藏（藏文：བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་，梵文天城體：तथागतगर्भ，梵文羅馬擬音：tathāgatagarbha，漢語字面意思：如來藏），是自生、圓滿、超越所有戲論和相狀的寂滅涅槃（藏文：མྱང་འདས་，梵文天城體：निर्वाण，梵文羅馬擬音：nirvāṇa，漢語字面意思：涅槃）的法身（藏文：ཆོས་སྐུ་，梵文天城體：धर्मकाय，梵文羅馬擬音：dharmakāya，漢語字面意思：法身），如實顯現為無礙，是佛陀聖者無分別大智慧的殊勝見解，爲了當時的特殊目的，爲了那些有緣的弟子，以智慧來區分法性，如同彌勒菩薩（藏文：རྒྱལ་ཚབ་མཆོག་）完美地闡述了基界（藏文：དབྱིངས་，梵文天城體：धातु，梵文羅馬擬音：dhātu，漢語字面意思：界）的九種特徵一樣，這裡也對這些特徵進行了簡要的總結。 第三，關於它如何存在於九種圓成實性（藏文：ཡོངས་གྲུབ་，梵文天城體：परिनिष्पन्न，梵文羅馬擬音：pariniṣpanna，漢語字面意思：圓成實性）的自性中：法界（藏文：ཆོས་དབྱིངས་，梵文天城體：धर्मधातु，梵文羅馬擬音：dharmadhātu，漢語字面意思：法界）如來藏（藏文：བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་，梵文天城體：तथागतगर्भ，梵文羅馬擬音：tathāgatagarbha，漢語字面意思：如來藏）以基果無別的方式存在，正如佛陀如實地證悟了勝義諦（藏文：དོན་དམ་，梵文天城體：परमार्थ，梵文羅馬擬音：paramārtha，漢語字面意思：勝義諦）一樣，從一開始，它就自發地圓滿成就為究竟的自性，正如佛陀在《寶性論》中所說，一切基礎法（藏文：ཆོས་，梵文天城體：धर्म，梵文羅馬擬音：dharma，漢語字面意思：法）的自性，即究竟的安住方式，是不可分割的唯一，這就是諸法（藏文：ཆོས་，梵文天城體：धर्म，梵文羅馬擬音：dharma，漢語字面意思：法）的如實性，是不顛倒的清凈基礎，是不可能從這種存在方式中改變的其他，並且是一切法的完全清凈的自性。
【English Translation】 This is meaningful because the nature of the original Dharmadhatu (藏文：ཆོས་དབྱིངས་，梵文天城體：धर्मधातु，梵文羅馬擬音：dharmadhātu，漢語字面意思：Dharmadhatu), from the very beginning, is emptiness (藏文：སྟོང་，梵文天城體：शून्यता，梵文羅馬擬音：shunyata，漢語字面意思：emptiness) devoid of all adventitious stains, and possesses the ultimate reality of self-nature and the excellence of all forms, therefore, it is the union of non-empty emptiness and non-emptiness. Moreover, it is characterized by the lineage of self-nature, because the Tathagatagarbha (藏文：དེ་བཞིན་ཉིད་，梵文天城體：तथाता，梵文羅馬擬音：tathātā，漢語字面意思：Tathagatagarbha) of the base and result being inseparable has the same nature at all times and in all ways, and is the nature of complete purity. Moreover, it is characterized by the realm of ultimate self-nature purity, because in the base time, it exists as a nature that is not obvious to sentient beings within the husk of adventitious stains. In this way, there exists the way of abiding as it is, the essence of the Sugata (藏文：བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་，梵文天城體：तथागतगर्भ，梵文羅馬擬音：tathāgatagarbha，漢語字面意思：Sugata)-garbha with nine characteristics, just as the Buddha said, according to the view of the great non-conceptual wisdom of the supreme noble Buddha, the ultimate realm is the Sugata (藏文：བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་，梵文天城體：तथागतगर्भ，梵文羅馬擬音：tathāgatagarbha，漢語字面意思：Sugata)-garbha, the self-born, complete, pacified Nirvana (藏文：མྱང་འདས་，梵文天城體：निर्वाण，梵文羅馬擬音：nirvāṇa，漢語字面意思：Nirvana) of the Dharmakaya (藏文：ཆོས་སྐུ་，梵文天城體：धर्मकाय，梵文羅馬擬音：dharmakāya，漢語字面意思：Dharmakaya) that is free from all elaboration and signs, manifestly without obscuration, for the special purpose of that time, for those fortunate disciples, distinguishing the Dharma with wisdom, just as Maitreya (藏文：རྒྱལ་ཚབ་མཆོག་) perfectly elucidated the nine characteristics of the base realm, here too, a brief summary of these characteristics is made. Third, regarding how it abides in the nature of the nine Parinishpannas (藏文：ཡོངས་གྲུབ་，梵文天城體：परिनिष्पन्न，梵文羅馬擬音：pariniṣpanna，漢語字面意思：Parinishpannas): the Dharmadhatu (藏文：ཆོས་དབྱིངས་，梵文天城體：धर्मधातु，梵文羅馬擬音：dharmadhātu，漢語字面意思：Dharmadhatu) Sugata (藏文：བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་，梵文天城體：तथागतगर्भ，梵文羅馬擬音：tathāgatagarbha，漢語字面意思：Sugata)-garbha abides in a way that is inseparable from the base and result, just as the Buddha truly realized the ultimate truth, from the very beginning, it is spontaneously and perfectly accomplished as the ultimate nature, as the Buddha said in the Garland of Jewels, the nature of all fundamental Dharmas (藏文：ཆོས་，梵文天城體：धर्म，梵文羅馬擬音：dharma，漢語字面意思：Dharmas), the ultimate way of abiding, is the indivisible oneness, which is the suchness of all Dharmas (藏文：ཆོས་，梵文天城體：धर्म，梵文羅馬擬音：dharma，漢語字面意思：Dharmas), the pure basis that is not inverted, the other that cannot be changed in any way from that way of being, and the completely pure nature of all Dharmas.
ོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་ཆོས་ཉིད་དང་། གདོད་ནས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་ མཐའ་ཡས་པའི་ཀློང་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་དབྱིངས་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ངེས་པ་ དོན་གྱི་གནས་ལུགས་སུ་ནམ་ཡང་བཞུགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་གནས་དང་། ཀུན་རྫོབ་སྤྲོས་པའི་ སྐྱོན་གང་གིས་མ་གོས་པའི་ཆོས་སྐྱོན་མེད་པ་དང་། གནས་ལུགས་ཀུན་གྱི་ཆེས་མཐར་ཐུག་ཏུ་ གྱུར་པའི་ཡང་དག་མཐའ་དང་། སྒྲ་དང་རྟོག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་རྣམ་པར་འདས་པའི་བསམ་ གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དབྱིངས་དེ་ཡོངས་གྲུབ་དགུའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡེ་གདོད་མ་ནས་རང་བཞིན་ དག་པ་དོན་དམ་བདེན་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བཞུགས་པ་དེ་ལ། ཇི་བཞིན་ལུང་གིས་ 10-181 སྒྲུབ་པ་དང་། ཡིན་ལུགས་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་ཀྱིས་གཟིགས་པ་ཇི་བཞིན་གནས་ ལུགས་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་རྣམ་པ་དགུའི་རྣམ་གཞག་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལས་ལེགས་པར་བཀའ་ བསྩལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ་རྣམས་མ་བྱུང་ཡང་རུང་སྟེ། ཆོས་དེ་དག་གི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། མ་ནོར་བ་དེ་བཞིན་ཉིད་ དང་། གཞན་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ཆོས་ཉིད་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་། ཆོས་ཀྱི་ གནས་ཉིད་དང་། ཆོས་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་དང་། ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་། བསམ་གྱིས་མི་ ཁྱབ་པའི་དབྱིངས་ནི་དེ་བཞིན་དུ་གནས་ཏེ། ཞེས་སོགས་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་ལྟར་གྱི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ཡིན་ལུགས་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ནི། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ སྙིང་པོ་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་དུ་ཡེ་ནས་བཞུགས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྤྲོས་ པ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་བཞིན་མི་བདེན་པ་རྨི་ལམ་དང་ཆོས་མཚུངས་པ་གང་དག་གིས་ཡེ་ནས་ སྟོང་ཞིང་གནས་ལུགས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ནམ་ཡང་མི་སྟོང་པའི་དོན་དམ་མཆོག་ཏུ་ཡོངས་ སུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཡེ་གཞི་གཤིས་ལུགས་ཇི་བཞིན་པ་དུས་ཀུན་འཇིག་པ་མེད་པའི་རང་ བཞིན་དུ་རྟག་པར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ནོར་ཞིང་འཁྲུལ་ སྣང་གི་ཆ་སྒྱུ་མ་དང་མཚུངས་པ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་ཞིང་གནས་ལུགས་མ་ནོར་བས་མི་སྟོང་ པའི་དོན་དམ་མཆོག་ཏུ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། གཞི་དབྱིངས་ཀྱི་རང་མདངས་ལ་ཕྱིན་ཅི་ ལོག་གིས་གདོད་ནས་སྟོང་ཞིང་རང་བཞིན་དམ་པའི་དོན་གཤིས་སུ་ལེགས་པར་གྲུབ་པའི་ ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྣང་གནས་མི་མཐུན་པ་སྨིག་སྒྱུ་འདྲ་བ་དག་གིས་སྟོང་ཞིང་རང་ བཞིན་གཞན་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཀྱིས་མི་སྟོང་པའི་དོན་དམ་མཆོག་ཏུ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ ཏེ། རང་བཞིན་དག་པ་ལ་སྣང་གནས་མི་མཐུན་པའི་འགྱུར་བག་མེད་པའི་གཞི་དབྱིངས་དག་ 10-182 པ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་
【現代漢語翻譯】 法性，確認爲事物之本性；本初即清凈之法； 成為無邊法界之法界；萬法自性之確定； 實義之存在方式中恒常安住之法之存在；未被世俗戲論之過失所染之無過失之法； 成為一切存在方式之究竟的真實邊際；完全超越言語和概念之範疇的不可思議之界，此界自本初即為自性清凈，確認爲九種圓成之自性，真勝義諦之本體。對此，通過如實之教證 10-181 成立，以及通過正理成立兩種方式。 首先，是如來（Bhagavan，具 भगवन्，bhagavan，有福者）以其智慧所見，如實安住之九種圓成之存在方式，已在勝者之母（般若波羅蜜多經）中得到極好的闡述。如經中所說：『如來出世也好，如來不出世也好，諸法之如是性，無謬之如是性，非異之如是性，法性，法界，法之存在性，法之無過失性，真實之邊際，不可思議之界，皆如是安住。』等等，如是廣說。 其次，以正理成立是：法界（Dharmadhatu，ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་，धर्मधातु，dharmadhātu，法界），安樂逝者之藏（Tathagatagarbha，དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ།，तथागतगर्भ，tathāgatagarbha，如來藏），此基與果無別而本自存在者，汝（法界）作為所立宗，如世俗之顯現般，以不真實如夢幻之事物而本自空性，卻以存在方式之如是性而永不空性，是為勝義中之極度圓成。因為，本初之基之體性，在任何時候都以不壞之自性而恒常圓成。 再說，汝（法界）作為所立宗，以錯誤和迷亂顯現之部分，如幻術般的一切而空性，卻以無謬之存在方式而不空性，是為勝義中之極度圓成。因為，基界之自性光明本初即空，且已善為成立為自性清凈之實義。 再說，汝（法界）作為所立宗，以顯現和存在不一致，如陽焰般的事物而空性，卻以自性非異之法而不空性，是為勝義中之極度圓成。因為，在自性清凈中，沒有顯現和存在不一致之變化，基界之清凈已確定為一。 10-182 再說，汝（法界）
【English Translation】 The nature of reality, ascertained as the very nature of things; the Dharma that is primordially pure; The Dharmadhatu (ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་，धर्मधातु，dharmadhātu，sphere of dharma) that has become the expanse of the infinite; the certainty of the self-nature of all Dharmas; The abiding of Dharma, which always remains in the state of the ultimate meaning; the faultless Dharma, unblemished by any fault of conventional elaboration; The ultimate limit that has become the ultimate of all states; that inconceivable realm that is utterly beyond the scope of sound and thought, that is naturally pure from the very beginning as the essence of the nine perfections, and is definitely present as the essence of the ultimate truth. To that, through accurate scriptural 10-181 proof, and through logical proof of what is, two ways. First, the Blessed One's (Bhagavan，具 भगवन्，bhagavan，the fortunate one) own mind sees the nine aspects of the perfectly established state of reality, which are well taught in the Mother of the Conquerors (Prajnaparamita Sutra). As it is said, 'Whether the Tathagatas (如來) appear or not, the suchness of those Dharmas, the non-erroneous suchness, the non-other suchness, the Dharma-nature, the Dharmadhatu (法界), the very state of Dharma, the faultless nature of Dharma, the true limit, and the inconceivable realm remain as they are.' And so on, as extensively stated. Secondly, the logical proof of what is: the Dharmadhatu (法界), the essence of the Sugata (善逝) (Tathagatagarbha，དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ།，तथागतगर्भ，tathāgatagarbha，womb of the thus-gone), which is inherently present as inseparable from the ground and the result, that (Dharmadhatu) as the subject, is primordially empty of whatever is untrue like dreams, as it appears in conventional elaboration, but is never empty of the suchness of the state of reality, and is the ultimate perfection in the ultimate sense. Because, the original ground, the inherent nature, is always perfectly established as the unchanging nature. Again, that (Dharmadhatu) as the subject, is empty of all that is like illusion, the part of error and delusion, but is not empty of the unerring state of reality, and is the ultimate perfection in the ultimate sense. Because, the self-luminous nature of the ground-realm is primordially empty of perversion and is well established as the essential nature of the holy meaning. Again, that (Dharmadhatu) as the subject, is empty of dissimilar appearances and abidings, like mirages, but is not empty of the Dharma of non-otherness, and is the ultimate perfection in the ultimate sense. Because, in the self-nature purity, there is no change of dissimilar appearances and abidings, and the purity of the ground-realm is definitely one. 10-182 Again, that (Dharmadhatu)
ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེ་མ་ཡིན་ལ་དེར་སྣང་གི་ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུས་ སྟོང་ཞིང་གནས་ལུགས་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་མི་སྟོང་པའི་དོན་དམ་མཆོག་ཏུ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ ཏེ། ལོག་སྣང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཀུན་གྱི་གནས་ཚུལ་ཇི་བཞིན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དོན་མེད་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་དང་འདྲ་བའི་ཀུན་རྫོབ་པས་སྟོང་ཞིང་ གནས་ལུགས་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱིས་མི་སྟོང་པའི་དོན་དམ་མཆོག་ཏུ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་དུ་མི་བདེན་པའི་སྤྲོས་པ་བྲལ་བའི་སྟོབས་སོགས་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་མཐའ་ཡས་པའི་ཀློང་ དུ་ངེས་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཡུན་ཐུང་ཞིང་བསླུ་བའི་ཆོས་བྲག་ཆ་ལྟ་ བུས་སྟོང་ཞིང་གནས་ལུགས་ཆོས་ཀྱི་གནས་ཉིད་ཀྱིས་མི་སྟོང་པའི་དོན་དམ་མཆོག་ཏུ་ཡོངས་ སུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུན་ཐུང་བསླུ་ཆོས་ལས་རྣམ་པར་འདས་པའི་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ཡོངས་ སུ་གྲུབ་པའི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་མ་ངེས་པའི་ དངོས་པོ་མིག་ཡོར་འདྲ་བས་སྟོང་ཞིང་གནས་ལུགས་ཆོས་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་སྟོང་པའི་ དོན་དམ་མཆོག་ཏུ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། མ་ངེས་པའི་དངོས་མཚན་གཤིས་ན་མི་འདུག་ པའི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ངེས་པ་བདེན་དོན་མཆོག་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ རྣམ་པར་འཕོ་བའི་ཆོས་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུས་སྟོང་ཞིང་གནས་ལུགས་ཡང་དག་མཐས་མི་ སྟོང་པའི་དོན་དམ་མཆོག་ཏུ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཡུལ་དང་བློ་ཡི་འཕོ་འགྱུར་དང་བྲལ་ བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོན་དམ་པའི་ཡིན་ལུགས་སུ་ལེགས་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུའི་བརྫུན་ཅིང་བསླུ་བའི་ཆོས་གང་དག་གིས་སྟོང་ཞིང་གནས་ལུགས་བསམ་ གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་དབྱིངས་ཉིད་ཀྱིས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་སྟོང་པའི་དོན་དམ་མཆོག་ཏུ་ཡོངས་ སུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། གཤིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཀུན་རྫོབ་བསླུ་ཆོས་ཀྱིས་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་མ་གོས་ པའི་རྟོག་གེའི་ཡུལ་ལས་འདས་ཤིང་སོ་སོར་རང་རིག་དམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཁོ་ནར་ངེས་པའི་ 10-183 ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་ཡོངས་གྲུབ་གནས་ལུགས་དགུའི་ངོ་བོ་དེ་ནི་སོ་སོར་མེད་ཅིང་གཞི་དབྱིངས་ གཅིག་ཉིད་སངས་འཕགས་ཀྱི་དོན་དམ་གཟིགས་ངོའི་ཚུལ་ལྟར་ཡིན་ལུགས་དཔྱོད་པའི་བློ་ ལ་ཇི་བཞིན་གསལ་ཆེད་རྒྱལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་དེ་ལུགས་ལྟར་བཀའ་བསྩལ་ པའོ། །དེ་ལྟར་བཤད་པའི་གཞི་དབྱིངས་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ལེགས་ བཞུགས་ཀྱི་ཚུལ་དེ་ནི་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་ལྟ་བ་ཡ་མཚན་པ་ཆེས་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ དབུ་མའི་ལུགས་བཟང་གོང་ན་མེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་གྲུབ་སྟེ། སྤྱིར་ལྟ་བ་མཐའ་གཉིས་ དང་བྲལ་བའི་ཚུལ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་གང་ཟག་གི་བདག་གིས་ས
【現代漢語翻譯】 有法（chos can，事物）：你以如水中月般的，顯現卻無自性的世俗諦而空，卻不以作為實相的法性（chos nyid，法爾如是）的究竟勝義諦而空，因為你是遠離錯覺的諸法如實本性。 又，有法：你以如幻城般的，無意義的世俗諦而空，卻不以作為實相的法界的究竟勝義諦而空，因為你已確定成為無有虛假戲論的，力量等無量清凈功德的虛空。 又，有法：你以如閃電般的，短暫且具欺騙性的世俗諦而空，卻不以作為實相的法之自性的究竟勝義諦而空，因為你是超越短暫欺騙性之法，於一切時中圓滿成就的究竟實相。 又，有法：你以如眼花般的，不確定的事物而空，卻不以作為實相的無垢法性而空，因為不確定的事物不在自性中，故而成就了不可逆轉的，確定的勝義諦。 又，有法：你以如影像般的，不斷變化的法而空，卻不以作為實相的真實邊際而空，因為你已善於成就遠離境與識之變化的，如實勝義諦。 又，有法：你以如幻化般的，虛假且具欺騙性的法而空，卻不以作為實相的不可思議的法界自性而空，因為自性本質未被世俗諦的欺騙性所染污，是超越分別唸的對境，且唯為各自自證的聖者所行持的境界。 如是，這九種圓成實性的自性，各自並非獨立存在，而是同一根本法界，如諸佛聖者所見的實相一般，爲了清晰地闡明其如是之理，佛陀親自宣說了這些名稱。 如是所說的根本法界法性，即是如來藏（bzhin gshegs pa'i snying po，tathāgatagarbha，如來藏）的安住之方式，這必定是遠離二邊的，極其稀有且殊勝的中觀正見，因為通常而言，凡夫俗子會執著於世俗諦中的人我。
【English Translation】 Subject (chos can, thing): You are empty of the conventional truth, which is like a moon in water, appearing but without inherent existence, but you are not empty of the ultimate truth, which is the absolute reality of dharmata (chos nyid, suchness), because you are the very nature of all phenomena as they truly are, free from delusion. Moreover, subject: You are empty of the conventional truth, which is like a mirage city, meaningless, but you are not empty of the ultimate truth, which is the absolute reality of dharmadhatu (chos dbyings, the space of phenomena), because you have certainly become the expanse of limitless pure qualities such as power, free from false elaborations. Moreover, subject: You are empty of the conventional truth, which is like lightning, fleeting and deceptive, but you are not empty of the ultimate truth, which is the very nature of dharma, because you are the ultimate reality, fully accomplished at all times, transcending fleeting and deceptive phenomena. Moreover, subject: You are empty of uncertain things, like a visual illusion, but you are not empty of the absolute reality of flawless dharmata, because uncertain things do not exist in their own nature, therefore the irreversible certainty of the ultimate truth is accomplished. Moreover, subject: You are empty of changing phenomena, like a reflection, but you are not empty of the ultimate truth of correct limit, because you have well accomplished the reality of suchness, free from the changes of objects and mind. Moreover, subject: You are empty of false and deceptive phenomena, like an illusion, but you are not in any way empty of the ultimate truth of the inconceivable nature of dharmadhatu, because the intrinsic nature is not at all tainted by the deceptive phenomena of conventional truth, it transcends the realm of conceptualization and is definitely only the domain of the self-aware noble ones. Thus, the nature of these nine aspects of the perfectly established reality is not separate, but the same fundamental dharmadhatu, like the way the Buddhas and Bodhisattvas see reality. In order to clearly explain this, the Victorious One himself taught these different names. The fundamental dharmadhatu nature that has been explained in this way, the way in which the tathāgatagarbha (bzhin gshegs pa'i snying po, tathāgatagarbha, the essence of the Thus-Gone One) is well-established, is definitely the unsurpassed, wonderful, and amazing Madhyamaka (dbu ma, Middle Way) view that is free from extremes, because in general, ordinary people cling to the self of the individual in conventional truth.
ྟོང་པས་ཡོད་མཐའ་སྤངས་ ཤིང་ཐ་སྙད་ཀྱི་གང་ཟག་བདེ་སྡུག་མྱོང་བ་པོ་སྣང་ཙམ་གྱིས་མེད་མཐའ་སྤངས་པའི་གང་ ཟག་གི་བདག་མེད་ཙམ་ལ་ལྟོས་པའི་དབུ་མ་དང་། ཆོས་བདག་མེད་པའི་ཚུལ་ལ། ཕྱི་དོན་ ཀུན་བཏགས་ཀྱི་ཆོས་བདེན་པས་སྟོང་པས་ཡོད་མཐའ་དང་འཁྲུལ་ངོར་སྣང་ཙམ་གྱི་བྱ་བྱེད་ མི་བསླུ་བས་མེད་མཐའ་སྤངས་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་ལ་ལྟོས་པའི་དབུ་མ་དང་། དོན་གྱི་ཡིན་ ལུགས་ལ་ཕྱི་དོན་བེམ་པོ་མེད་པས་ཡོད་མཐའ་དང་སེམས་ལ་བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་པའི་ སྣང་བ་ཙམ་གྱི་དོན་བྱེད་ནུས་སུ་ཡོད་པས་མེད་མཐའ་སྤངས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཀུན་རྫོབ་ དབུ་མའི་གཞན་དབང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ་ལྟོས་པའི་དབུ་མ་དང་། ནང་སེམས་དེ་ཡང་རང་ བཞིན་གང་དུ་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་པས་ཡོད་མཐའ་དང་དེའི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྣང་ཆ་ཐམས་ ཅད་དུ་གསལ་བར་འཆར་བས་མེད་མཐའ་སྤངས་པའི་རྣམ་གྲངས་ཙམ་གྱི་དོན་དམ་དབུ་མ་ ངེས་དོན་ལ་འཇུག་པའི་སྒོ་ཙམ་དུ་གནས་པའི་དབུ་མ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས་བསྡུས་པ་གཟུང་ བ་ཀུན་བཏགས་དང་འཛིན་པ་གཞན་དབང་གཉིས་ཀ་བདེན་པར་མེད་པས་ཡོད་མཐའ་ དང་། གོང་སྨོས་ལྟར་གྱི་གནས་ལུགས་ཡོངས་གྲུབ་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་གཤིས་ལུགས་དོན་དམ་ དུ་ངེས་པར་བདེན་པས་མེད་མཐའ་སྤངས་པའི་ངེས་པ་དོན་གྱི་དབུ་མ་རྣམས་ཡོད་པ་ལས་ 10-184 རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་ངེས་དོན་ཆེས་ཤིན་ཏུ་ཟབ་མོའི་གནས་གསང་ཆེན་བླ་མེད་ ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་ཉེ་བའི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་གཏམ་གྱིས་བརྗོད་བྱ་གོང་ན་མེད་པ་ནི་ངེས་དོན་དབུ་ མ་ཆེན་པོ་འདི་ཉིད་ལས་གཞན་གང་ཡང་ཡིན་པར་ཚད་མས་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ ལྟར་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ཡེ་གཞི་ཆོས་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དེ་ཉིད་གདོད་ནས་གཞི་ འབྲས་དབྱེར་མེད་དུ་ངེས་པར་བཞུགས་པས་ཐོག་མ་གཞི་དུས་སུ་འཁྲུལ་སྣང་འཁོར་བའི་ རྣམ་པ་ལས་མི་མཐོང་བ་དང་ལམ་གྱི་དུས་སུ་གཞི་དབྱིངས་ཉིད་དང་ཉེ་བའི་མདངས་འོད་དེ་ ཉིད་ལམ་དུ་ཤར་ཏེ་ཅུང་ཟད་རེ་གསལ་སྣང་གི་རིམ་པས་མཐོང་བ་དང་མཐར་ཐུག་འབྲས་ བུའི་སྐབས་སུ་གདོད་ནས་ལྷུན་གྲུབ་སྐྱེ་མེད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ཆ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ ཀུན་ནས་སྒྲིབ་མེད་མངོན་དུ་གཟིགས་ནས་དོན་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས་དབྱིངས་ཀྱི་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་ པོ་ཉག་གཅིག་ཏུ་དབྱེར་མེད་རོ་མཉམ་དུ་སོང་ནས་སྔར་སློབ་པའི་སྐབས་ཀྱི་རྒྱུད་ཐ་དད་ པའི་སེམས་དཔའ་གང་དག་རྟེན་རང་སྣང་གི་ཆོས་སྐུའི་ངོ་བོར་གྱུར་ཏེ་གནས་ལུགས་དོན་ གྱི་རྟོགས་པ་ཆེན་པོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་ནས་རང་སྣང་གི་མཛད་ཆེན་ཡང་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་ཤིང་ རྟེན་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ལྷུན་གྲུབ་རྟག་པར་རྒྱུན་མི་ཆད་པའི་གཞན་སྣང་གི་མཛད་པས་གང་ འདུལ་གྱི་གདུལ་བྱ་སེམས་ཅན་རྒྱ་ཆེན་པོས་རང་རང་དང་འཚམས་པར་ཉེ་བར་ཟབ་དང་ རྒྱ་ཆེར་སྤྱད་པ་ཆེན་པོ་
【現代漢語翻譯】 遠離有邊之空性， 于假名之士夫，感受苦樂者，僅顯現而離無邊，觀待士夫之無我之自續中觀；於法無我之理，外境遍計之法，以諦實空性故，離有邊，于迷亂顯現之作用不欺誑故，離無邊，觀待世俗之自續中觀；于意義之實相，以外境物質無故，離有邊，於心識有種種習氣之顯現故，有作用能力，離無邊，觀待瑜伽行中觀之他起世俗諦；于內識亦自性于任何處皆無成立故，離有邊，于彼之境與有境之顯現分皆明瞭顯現故，離無邊，僅為名言之勝義中觀，安住于趣入真實義之門；以世俗所攝之所取遍計與能取他起二者皆無諦實故，離有邊；如上所說之實相圓成實性，如是真如，體性勝義中諦實成立故，離無邊，此等決定意義之中觀存在， 勝者之究竟意趣，極甚深之勝義，接近無上大密之乘故，以不退轉之語所說之無上對境，唯此勝義中觀大中觀，以量未見有其他故。如是決定之本基法性如來藏，自始基果無別而決定安住故，初始基位時，不現錯亂輪迴之相，于道位時，接近基界之光芒，于道中顯現，以稍微之清凈顯現次第而見，于究竟果位時，自始無為任運成就，一切相圓滿，一切無垢顯現，于勝義之智慧界大虛空中，無別融為一體，往昔修學時之異體心識勇士，皆轉為依憑自現之法身自性而住，成為實相意義之大證悟一體，自現之大事業亦融為一體，依憑彼等，任運常時不斷之外現事業，以隨順所化之廣大有情，各自相應而廣行深妙之大方便。
【English Translation】 Avoiding the extreme of existence through emptiness, For a person designated by name, experiencing happiness and suffering, merely appearing and avoiding the extreme of non-existence, the Svātantrika-Madhyamaka (Independent Middle Way) relies on the selflessness of the person; regarding the nature of the selflessness of phenomena, external objects, which are imputed phenomena, are empty of inherent existence, thus avoiding the extreme of existence, and the activities that appear in delusion are not deceptive, thus avoiding the extreme of non-existence, the Svātantrika-Madhyamaka relies on conventional truth; regarding the reality of meaning, external objects are without substance, thus avoiding the extreme of existence, and the mind has various habitual imprints, thus the appearance of things has the ability to function, thus avoiding the extreme of non-existence, the Yogācāra-Madhyamaka relies on the dependent conventional truth; the inner mind itself is not established as being inherently anything, thus avoiding the extreme of existence, and all the appearances of its objects and subjects clearly arise, thus avoiding the extreme of non-existence, the nominal ultimate truth of Madhyamaka abides merely as a gateway to entering the definitive meaning; the apprehended imputed and the apprehending dependent, both included in conventional truth, are not truly existent, thus avoiding the extreme of existence; as mentioned above, the nature of reality, the perfectly established nature, suchness, is truly established as the ultimate meaning, thus avoiding the extreme of non-existence, these definitive meaning Madhyamaka exist, The ultimate intention of the Victorious Ones, the extremely profound definitive meaning, is close to the unsurpassable Great Secret Vehicle, therefore, the unsurpassed object of expression spoken by irreversible words is none other than this Great Definitive Meaning Madhyamaka, because it is not observed by valid cognition. Thus, the basis of the established nature, the Tathāgatagarbha (Buddha-nature), is definitely abiding as inseparable from the beginning, the basis, and the result, therefore, at the initial basis stage, the appearance of samsara is not seen, and at the stage of the path, the radiance close to the basis realm appears on the path, and is seen through a gradual sequence of slightly clear appearances, and at the ultimate stage of the result, the spontaneously accomplished, unborn, all aspects are completely perfected, all obscurations are removed and directly seen, and the great ocean of the ultimate wisdom realm becomes inseparable and of one taste, and all the heroes of different minds who previously studied are transformed into the essence of the Dharmakāya (Body of Truth) of self-appearance and abide, becoming one great realization of the meaning of reality, and the great activities of self-appearance also merge into one, and relying on them, the spontaneously accomplished, constant, and uninterrupted activities of other-appearance, according to the vast sentient beings to be tamed, extensively practice the profound and vast great means that are appropriate to each.
འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་པའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་། སངས་ རྒྱས་ཉིད་དུ་ཞུགས་ན་དེ་དག་ཀུན། །རྟེན་ཀྱང་གཅིག་ཅིང་རྟོགས་པ་ཆེ་ལ་གཅིག །མཛད་ པ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་ཤིང་རྟག་པར་ཡང་། །སེམས་ཅན་ཚོགས་ཆེའི་ཉེ་བར་སྤྱད་པ་ཆེ། །ཞེས་ གསུངས་པའི་དོན་གྱི་བསྟན་བྱ་ལྟར་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བས་ན་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ གནས་ལུགས་ཉག་མ་གཅིག་དེ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་མངོན་དུ་གྱུར་ཅིང་སེམས་ཅན་མཐའ་ དག་གི་ཤེས་རྒྱུད་དྲི་མས་བསྒྲིབས་ནས་རང་རང་ལ་ལྟོས་ནས་འགའ་ཞིག་གིས་གཏན་ནས་ 10-185 མི་མཐོང་ཞིང་ལ་ལས་གསལ་སྣང་ཅུང་ཟད་རང་འཚམས་རེ་ལ་སྤྱད་པ་དང་མཐར་ཐུག་ལ་ ཉེ་བའི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དག་གིས་ཆེས་གསལ་བར་མཐོང་བའི་རིམ་པ་འབྱུང་བ་ཡིན་ ཞིང་དེ་ལྟར་གྱི་གཞི་གནས་ལུགས་དོན་གྱི་སྙིང་པོ་དེ་ཁ་ཅིག་གི་ཞེ་འདོད་བཞིན་དྲང་དོན་མི་ བདེན་པའི་དོན་ལ་མེད་པ་ཡིན་ན་དོན་དམ་པའི་ཆོས་ཉིད་གཞི་ནས་མེད་སྲིད་ན་དེ་ལ་རྣམ་ པ་ཀུན་ནས་བརྟེན་པའི་ཆོས་ཅན་མཐའ་དག་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་བས་ཚུལ་དེ་ལུགས་ལྟར་ ན་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ཐམས་ཅད་གཏན་ནས་མི་སྲིད་པ་རི་བོང་རྭ་དང་ངེས་པར་ མཚུངས་པའི་ཆད་པ་ཆེན་པོའི་མཐའ་ལ་གནས་པར་གྱུར་པས་དེ་རིགས་ལ་དོགས་ཟོན་བྱ་ འོས་སོ། །དེ་ལྟར་བཤད་བྱ་གཙོ་བོ་གཞི་ཁྱད་པར་བའི་གནས་ལུགས་དོན་དམ་པ་རང་བྱུང་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་དུ་བཞུགས་པའི་ཚུལ་ངེས་དོན་འཁོར་ ལོ་ཐ་མའི་བཀའ་དང་དགོངས་འགྲེལ་ཁྱད་འཕགས་རྫོགས་ལྡན་ཆོས་མཆོག་དམ་པའི་རང་ ལུགས་ལྷད་མེད་ཀྱི་སྲོལ་ལེགས་ཕྱེ་མཛད་པའི་རྗེ་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོ་ཀུན་མཁྱེན་རྟོན་པ་བཞི་ ལྡན་ཞབས་པ་དང་། གང་གི་བརྒྱུད་པའི་སྲོལ་བཟང་སླར་ཡང་ནུབ་མེད་ཀྱི་བསྟན་པའི་ཉི་མ་ གཅིག་གྱུར་རྗེ་བཙུན་འཇམ་དབྱངས་ཀུན་དགའ་སྙིང་པོ་སྟེ་གངས་ལྗོངས་ཀྱི་ངེས་དོན་བསྟན་ པའི་མངའ་བདག་གང་རྣམ་གཉིས་ཀྱི་གསུང་རབ་ཀྱི་དགོངས་པ་དང་མཐུན་པར་རྒྱུ་ཕར་ཕྱིན་ ཐེག་པའི་ངེས་དོན་སྙིང་པོའི་དོན་དམ་པའི་གཞི་ཁྱད་པར་བའི་ཚུལ་མདོ་ཙམ་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། ། གཉིས་པ་ཞར་བྱུང་དེར་བརྟེན་གཞི་སྤྱིའི་རྣམ་གཞག་འཆད་པ་ལ། ཚུལ་དེའི་རྣམ་གཞག་ མདོར་བསྟན་གྱིས་ངོས་བཟུང་བ། དེ་དག་གི་དོན་གྱི་ཚུལ་ཅུང་ཟད་ལེགས་པར་ཕྱེ་བའོ། ། དང་པོ་ནི་གོང་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ངེས་དོན་སྙིང་པོའི་དོན་དམ་པའི་གཞི་ཁྱད་པར་བ་ ཡེ་གདོད་མ་ནས་བཞུགས་པའི་ཆོས་དབྱིངས་སྤྲོས་བྲལ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་གཤིས་ཀྱི་ 10-186 གནས་ལུགས་རང་བྱུང་འདུས་མ་བྱས་པ་ཆ་མེད་ཀུན་ཁྱབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་གཅིག་པུ་དེ་འཁོར་ བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རང་བཞིན་སྤྱིའི་གཤིས་ལུགས་སུ་གྱུར་པའི་ཡེ་གཞི་སྲིད་ གསུམ་དྭངས་པ་ཆེན་པོ་བསམ་གྱིས་མི
【現代漢語翻譯】 這是必然的。嘉察·米旁仁波切（rgyal tshab mi pham pa，一位重要的藏傳佛教人物）也曾說過：『如果證悟成佛，那麼所有這些，所依相同，證悟廣大而唯一，事業融合爲一，並且恒常，利益廣大眾生。』這符合他所說的意義。因此，基果無別的唯一實相，是諸佛的證悟境界，卻被所有眾生的染污所遮蔽，以至於對他們自己而言，有些人根本無法看見，有些人則在各自的範圍內略微體驗到一些顯現，而接近究竟的偉大菩薩們則能非常清楚地看見。這樣的次第是會出現的。如果這個基位實相的本質，如某些人所愿，不存在於方便施設的非真實層面，那麼勝義諦的法性就會根本不存在。如果這樣，所有依賴於它的現象也會不存在。按照這種方式，涵蓋二諦的一切都將根本不可能存在，就像兔角一樣，陷入極端的斷滅論。因此，應該對這類觀點保持警惕。 因此，主要要闡述的是，作為自生智慧的殊勝基位實相，如來藏（de bzhin gshegs pa'i snying po，佛性）以基果無別的方式存在。這是究竟法輪（nges don 'khor lo tha ma，第三法輪）的教義，以及卓越的圓滿法（rdzogs ldan chos，時輪金剛）的無垢宗風。全知多波巴大師（kun mkhyen rton pa bzhi ldan zhabs pa，覺囊派的著名人物，以具足四依而聞名）和他的傳承的優良傳統，再次使不落的教法之日，即至尊蔣揚·貢噶寧波（'jam dbyangs kun dga' snying po，一位重要的覺囊派人物），雪域的究竟教法之主，這兩位的著作的意旨相符，簡要地闡述了作為因的波羅蜜多乘（phar phyin theg pa，般若乘）的究竟心要的殊勝勝義諦基位。 第二，作為附帶說明，將要解釋一般基的分類：首先，通過概要的陳述來確定這種分類；其次，稍微詳細地解釋這些意義的方面。 首先，正如上面所說的，殊勝的勝義諦基位，即從原始以來就存在的法界（chos dbyings，梵文：dharmadhatu）——離戲論的、安樂逝（bde gshegs，梵文：sugata）如來藏的自性實相，自生、無為、無分、遍一切處的唯一自性，是輪迴和涅槃的一般自性。作為總體的基，三有（srid gsum，三界）的大清凈，是不可思議的。
【English Translation】 This is inevitable. Jetsun Mipham (rgyal tshab mi pham pa, an important figure in Tibetan Buddhism) also said, 'If one enters Buddhahood, then all of these, the support is the same, the realization is vast and one, the activity merges into one, and constantly, it greatly benefits the great assembly of sentient beings.' This accords with the meaning of what he said. Therefore, the single reality of the inseparability of ground and result is the manifestation of all Buddhas, but it is obscured by the defilements of the consciousness of all sentient beings, so that for themselves, some do not see it at all, some experience a slight manifestation within their own limits, and great Bodhisattvas close to the ultimate see it very clearly. Such a sequence occurs. If this essential nature of the ground, as some wish, does not exist in the realm of expedient untruth, then the ultimate nature of reality would not exist at all. If so, all phenomena that depend on it would also not exist. In this way, everything encompassed by the two truths would be utterly impossible, like a rabbit's horn, dwelling in the extreme of great annihilationism. Therefore, one should be wary of such views. Therefore, what is mainly to be explained is that the ultimate reality of the special ground, as self-arisen wisdom, the Tathagatagarbha (de bzhin gshegs pa'i snying po, Buddha-nature) exists in the manner of the inseparability of ground and result. This is the teaching of the final definitive wheel (nges don 'khor lo tha ma, the Third Turning of the Wheel of Dharma), and the flawless tradition of the excellent Completion Stage (rdzogs ldan chos, Kalachakra). The all-knowing Jonangpa master (kun mkhyen rton pa bzhi ldan zhabs pa, a prominent figure in the Jonang school, known for possessing the four reliances) and the good tradition of his lineage, again making the undiminished sun of the teachings, the sole Jetsun Jamyang Kunga Nyinpo ('jam dbyangs kun dga' snying po, an important Jonang figure), the lord of the definitive teachings of the snowy land, in accordance with the intent of the scriptures of these two, briefly explained the special ultimate reality of the ground of the definitive essence of the Paramita Vehicle (phar phyin theg pa, the Perfection Vehicle) as the cause. Second, as an aside, the general classification of the ground will be explained: first, identifying this classification through a summary statement; second, explaining the aspects of these meanings somewhat more clearly. First, as stated above, the special ultimate reality of the definitive essence, the Dharmadhatu (chos dbyings, Sanskrit: dharmadhatu) that has existed from the beginning—the self-nature of the Sugata (bde gshegs, Sanskrit: sugata) Tathagatagarbha, free from elaboration, self-arisen, unconditioned, indivisible, all-pervading, the single essence, is the general nature of samsara and nirvana. As the general ground, the great purity of the three realms (srid gsum, three realms) is inconceivable.
་ཁྱབ་པའི་ཟབ་གནད་ངེས་པ་དོན་གྱི་གསང་ཆེན་གྱི་ གནས་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་གཞི་དབྱིངས་དོན་དམ་པའི་གནས་ ལུགས་འོད་གསལ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་དག་པ་དྲི་མེད་གསེར་བཟང་གི་ ཁམས་ལྟ་བུ་ལས་གློ་བུར་དྲི་མ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ཆ་འཁྲུལ་སྣང་སྣ་ཚོགས་པ་གཡའ་ལྟ་བུ་ འབྱུང་བས་གསེར་ལ་གཡའ་ལྟར་རང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་ལ་རྣམ་འགྱུར་ཆོས་ཅན་མཐའ་དག་ བརྟེན་པ་ཡིན་ཡང་དེ་དེ་དག་གི་གཞི་རྟེན་ཙམ་ལས་བསྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུར་མི་འགྱུར་བ་ནི་དཔེར་ ན་ནམ་མཁས་འཇིག་རྟེན་གྱི་གཟུགས་ཅན་མཐའ་དག་གི་རྟེན་བྱེད་ཀྱང་དེས་དེ་དག་བསྐྱེད་ པར་བྱེད་པ་ཡིན་མི་དགོས་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་དམ་གནས་ལུགས་ཀྱི་གཞི་ལས་ཀུན་ རྫོབ་སྤྲོས་པའི་གཞི་མ་ལུས་པ་བྱུང་ཞིང་དེ་ཡང་གཞིའི་དག་མཉམ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་གཞི་ དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མའི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སྣང་བའི་ཆ་ འཁྲུལ་སྣང་ཀུན་ངེས་པར་བྱུང་བའི་ཚུལ་ནི་འདིར་བཤད་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལའང་ཀུན་རྫོབ་ རྣམ་པར་ཤེས་པའི་འཁྲུལ་སྣང་གིས་བསྡུས་པའི་གཞི་གང་དག་ལ་འཆད་ཚུལ་གྱི་སྒོ་མི་འདྲ་ བ་དུ་མ་ཡོད་ཀྱང་འདིར་རང་ལུགས་ལ་ནི་ངེས་དོན་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་སྡེ་སྣོད་མྱ་ངན་ལས་ འདས་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅི་ལགས། སྲིད་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་བདག་ མཆིས་ཤེས་བགྱིའམ་མ་མཆིས་ཤེས་བགྱི་ཞེས་སོགས་སྲིད་པ་ཉེར་ལྔའི་ཡིན་ལུགས་བཅས་ ལེགས་པར་གསུངས་པ་ལྟར་ཐ་མའི་སྡེ་སྣོད་གཞན། རྔ་བོ་ཆེའི་མདོ་དང་། དཔལ་ཕྲེང་གིས་ ཞུས་པའི་མདོ་སོགས་སུ་ཞལ་མཐུན་པར་ཤེས་བྱ་ལ་སྲིད་པའི་ཆོས་ཡིན་ཚད་མདོ་ཙམ་དུ་ བསྡུས་པ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་གསུངས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཀུན་རྫོབ་མདོ་ཙམ་འཆད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་། ཆོས་ 10-187 མངོན་པ་ལས། ཕུང་པོ་དང་ནི་སྐྱེ་མཆེད་དང་། །ཁམས་གཅིག་གིས་ནི་ཐམས་ཅད་བསྡུས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཕུང་པོ་ལྔའི་ནང་གི་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་། སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་ ཀྱི་ནང་གི་ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དང་། ཁམས་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་ནང་གི་ཆོས་ཀྱི་ཁམས་ཏེ། དེ་གསུམ་ གྱིས་སྣང་ཞིང་གྲག་པའི་ཤེས་བྱའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ནས་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། བསྟན་ ཚུལ་དེ་ལྟར་གྱིས་ཤེས་བྱའི་ཆོས་སྲིད་ཚད་ལ་ཉེར་ལྔའི་གྲངས་བགྲང་ཚུལ་ཡང་ཐོག་མར་ དབྱེ་གཞི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་གསུམ་དང་། ཕུང་པོ་དེ་དག་ལས་གཟུགས་ཕུང་ལ་འབྱུང་ བའི་ཁམས་དང་། སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དང་། བཅུད་ཀྱི་སེམས་ཅན་གྱི་གཟུགས་གསུམ་དུ་དབྱེ་ བས་གསུམ་དང་། ཡང་གོང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དག་ལས་ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སེམས་དང་ཡིད་དང་ རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་གསུམ་དང་། ཡང་ཁམས་དག་ལས་ཆོས་ཀྱི་ཁམས་ལ། མཚན་གཞིའི་ ཆོས་དང་། མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་དང་
【現代漢語翻譯】 它確定為遍及一切的深奧精要，究竟意義上的偉大秘密之境。如此這般的基界，勝義諦的實相，光明大智慧，法性自性清凈，猶如無垢黃金之界，卻因突如其來的垢染，即各種迷亂顯現的念識，猶如黃金上的銹跡般產生。雖然一切有為法都依賴於自性法性，如同黃金依賴於銹跡，但這僅僅是它們的所依，而不是產生它們的因。例如，虛空是世間一切有形之物的所依，但它並不需要產生它們。因此，一切世俗戲論皆從勝義諦的基界中產生，並且也是依賴於基界的清凈平等大智慧，以突如其來的垢染形式存在的念識顯現之迷亂顯現。在此將要講述這些顯現如何產生。對於以世俗念識之迷亂顯現所涵蓋的基界，有多種不同的闡述方式。然而，按照我們自己的宗派，根據了義法輪的最後經典，即《大涅槃經》的經部，其中說道：『世尊，什麼是二十五有？我們應該知道有，還是不知道有？』等等，詳細地闡述了二十五有的存在方式。正如最後的經典，《大鼓經》和《寶鬘童子所問經》等經典一致認為，所有作為所知之法的有法，都被簡要地歸納為二十五有。因此，簡要地闡述了世俗諦。正如《阿毗達磨》中所說：『蘊、處和界，以一者涵蓋一切。』也就是說，五蘊中的色蘊，十二處中的意處，以及十八界中的法界，這三者涵蓋並展示了所有顯現和存在的所知之法。以這種方式展示，所知之法的有之數量被計算為二十五。首先，將分類的基礎分為蘊、界、處三者。在這些蘊中，色蘊又分為三種：產生之界、器世間和有情眾生的色。然後，在意處中，分為心、意和識三種。最後，在界中，法界分為相之法和自性之法。 It is determined to be the all-pervading profound essence, the ultimate state of the great secret in the definitive meaning. Such a base realm, the true nature of the ultimate truth, great radiant wisdom, the purity of the nature of reality, is like a realm of immaculate gold. However, due to sudden defilements, various delusory appearances of consciousness arise like rust on gold. Although all conditioned phenomena depend on the nature of reality, just as rust depends on gold, it is only their basis and not the cause of their arising. For example, space is the basis for all tangible objects in the world, but it does not need to produce them. Therefore, all mundane elaborations arise from the base of the ultimate state, and they also depend on the purity and equality of the great wisdom of the base. The delusory appearances of consciousness, existing as sudden defilements, are definitely the way all appearances arise. Here, we will explain how these appearances arise. Regarding the base encompassed by the delusory appearances of mundane consciousness, there are various different ways of explaining it. However, according to our own tradition, based on the final scriptures of the definitive meaning wheel, the Sutra of the Great Nirvana, which says, 'Bhagavan, what are the twenty-five existences? Should we know that there are existences, or should we not know that there are existences?' etc., the manner of existence of the twenty-five existences is explained in detail. Just as the final scriptures, the Sutra of the Great Drum and the Sutra Requested by Jewel Garland, etc., agree that all phenomena of existence that are knowable are briefly summarized as twenty-five existences. Therefore, the conventional truth is briefly explained. As it is said in the Abhidharma, 'Aggregates, sources, and elements, one encompasses all.' That is, the form aggregate among the five aggregates, the mind source among the twelve sources, and the dharma element among the eighteen elements, these three encompass and demonstrate all knowable phenomena that appear and exist. In this way of demonstrating, the number of existences of knowable phenomena is counted as twenty-five. First, the basis of classification is divided into three: aggregates, elements, and sources. Among these aggregates, the form aggregate is further divided into three: the element of arising, the vessel world, and the form of sentient beings. Then, in the mind source, it is divided into three: mind, intellect, and consciousness. Finally, in the elements, the dharma element is divided into the dharma of characteristics and the dharma of nature.
【English Translation】 It is determined to be the all-pervading profound essence, the ultimate state of the great secret in the definitive meaning. Such a base realm, the true nature of the ultimate truth, great radiant wisdom, the purity of the nature of reality, is like a realm of immaculate gold. However, due to sudden defilements, various delusory appearances of consciousness arise like rust on gold. Although all conditioned phenomena depend on the nature of reality, just as rust depends on gold, it is only their basis and not the cause of their arising. For example, space is the basis for all tangible objects in the world, but it does not need to produce them. Therefore, all mundane elaborations arise from the base of the ultimate state, and they also depend on the purity and equality of the great wisdom of the base. The delusory appearances of consciousness, existing as sudden defilements, are definitely the way all appearances arise. Here, we will explain how these appearances arise. Regarding the base encompassed by the delusory appearances of mundane consciousness, there are various different ways of explaining it. However, according to our own tradition, based on the final scriptures of the definitive meaning wheel, the Sutra of the Great Nirvana, which says, 'Bhagavan, what are the twenty-five existences? Should we know that there are existences, or should we not know that there are existences?' etc., the manner of existence of the twenty-five existences is explained in detail. Just as the final scriptures, the Sutra of the Great Drum and the Sutra Requested by Jewel Garland, etc., agree that all phenomena of existence that are knowable are briefly summarized as twenty-five existences. Therefore, the conventional truth is briefly explained. As it is said in the Abhidharma, 'Aggregates, sources, and elements, one encompasses all.' That is, the form aggregate among the five aggregates, the mind source among the twelve sources, and the dharma element among the eighteen elements, these three encompass and demonstrate all knowable phenomena that appear and exist. In this way of demonstrating, the number of existences of knowable phenomena is counted as twenty-five. First, the basis of classification is divided into three: aggregates, elements, and sources. Among these aggregates, the form aggregate is further divided into three: the element of arising, the vessel world, and the form of sentient beings. Then, in the mind source, it is divided into three: mind, intellect, and consciousness. Finally, in the elements, the dharma element is divided into the dharma of characteristics and the dharma of nature. It is determined to be the all-pervading profound essence, the ultimate state of the great secret in the definitive meaning. Such a base realm, the true nature of the ultimate truth, great radiant wisdom, the purity of the nature of reality, is like a realm of immaculate gold. However, due to sudden defilements, various delusory appearances of consciousness arise like rust on gold. Although all conditioned phenomena depend on the nature of reality, just as rust depends on gold, it is only their basis and not the cause of their arising. For example, space is the basis for all tangible objects in the world, but it does not need to produce them. Therefore, all mundane elaborations arise from the base of the ultimate state, and they also depend on the purity and equality of the great wisdom of the base. The delusory appearances of consciousness, existing as sudden defilements, are definitely the way all appearances arise. Here, we will explain how these appearances arise. Regarding the base encompassed by the delusory appearances of mundane consciousness, there are various different ways of explaining it. However, according to our own tradition, based on the final scriptures of the definitive meaning wheel, the Sutra of the Great Nirvana, which says, 'Bhagavan, what are the twenty-five existences? Should we know that there are existences, or should we not know that there are existences?' etc., the manner of existence of the twenty-five existences is explained in detail. Just as the final scriptures, the Sutra of the Great Drum and the Sutra Requested by Jewel Garland, etc., agree that all phenomena of existence that are knowable are briefly summarized as twenty-five existences. Therefore, the conventional truth is briefly explained. As it is said in the Abhidharma, 'Aggregates, sources, and elements, one encompasses all.' That is, the form aggregate among the five aggregates, the mind source among the twelve sources, and the dharma element among the eighteen elements, these three encompass and demonstrate all knowable phenomena that appear and exist. In this way of demonstrating, the number of existences of knowable phenomena is counted as twenty-five. First, the basis of classification is divided into three: aggregates, elements, and sources. Among these aggregates, the form aggregate is further divided into three: the element of arising, the vessel world, and the form of sentient beings. Then, in the mind source, it is divided into three: mind, intellect, and consciousness. Finally, in the elements, the dharma element is divided into the dharma of characteristics and the dharma of nature.
། དངོས་མེད་ཀྱི་ཆོས་དང་གསུམ། ཆོས་ཁམས་དག་ ལས་མཚན་གཞི་ལ་ཚོར་བའི་ཕུང་པོ། འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ། འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་གསུམ། མཚན་ཉིད་ལ་ཡང་ཡུལ་ལ་བཏགས་པ་དང་། དུས་ལ་བཏགས་པ་དང་། དངོས་ལ་བཏགས་ པ་དང་གསུམ། དངོས་མེད་ལ་ཡང་དངོས་པོ་གཞན་འགྱུར་གྱི་དངོས་མེད་དང་། དངོས་པོ་ ལ་བརྟེན་པའི་དངོས་མེད་དང་། མི་སྲིད་པའི་དངོས་མེད་དང་གསུམ། དེ་ལྟར་གྱི་ཤེས་བྱ་ ཉེར་གཅིག་དང་། དེ་དག་གི་སྟེང་དུ་ཐུན་མོང་གི་ལམ་དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ལམ་དང་། རྒྱལ་བའི་གནས་སུ་བགྲོད་བྱེད་ཀྱི་ལམ་དང་གསུམ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཤེས་བྱ་ཉེར་བཞི་པོ་དེ་ དག་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་དུ་མ་འདུས་ནས་བྱས་པའི་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆར་གཏོགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ གི་རང་བཞིན་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་བཞིན་ཉིད་གཞི་དབྱིངས་འོད་གསལ་རང་བྱུང་གི་ ཡེ་ཤེས་གོང་དུ་གསལ་བར་བཤད་པ་དེ་ཉིད་ནི་དོན་གྱི་འདུས་མ་བྱས་ཉག་གཅིག་ཏུ་འཇོག་ པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དང་བཅས་པའི་སྲིད་ཚད་ཀྱི་ཤེས་བྱ་ཉེར་ལྔ་པོ་དེ་དག་ནི་རྫོགས་ལྡན་གྱི་ཆོས་ 10-188 ལས་བྱུང་བའི་གཞི་སྤྱིའི་རྣམ་གཞག་གི་སྡོམས་སུ་ལེགས་པར་བྱས་སོ། ། གཉིས་པ་དེ་དག་གི་དོན་གྱི་ཚུལ་ཅུང་ཟད་ལེགས་པར་ཕྱེ་བ་ལ་སྐབས་འདིའི་བཤད་ བྱ་རྫོགས་ལྡན་གྱི་ཆོས་ལས་བྱུང་བའི་སྲིད་ཚད་ཀྱི་ཤེས་བྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་སྟེ། དེ་ཡང་སྤྱིར་སྲིད་ ཚད་ཀྱི་ཤེས་བྱ་ལ་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་གཉིས་སུ་དབྱེ་བས་འདུས་མ་བྱས་ནི་དོན་ དམ་ཆོས་དབྱིངས་ཉག་གཅིག་ལས་མེད་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཤེས་བྱ་ཙམ་ལ་སྒོས་སུ་འདུས་ བྱས་འདུས་མ་བྱས་སུ་དབྱེ་ན་རྫས་སུ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་ཆོས་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཐ་སྙད་ ཀྱི་རིགས་ལམ་སྤྱིའི་འཇོག་མཚམས་དང་མཐུན་པར་བྱས་ན་ཆོག་མོད། འོན་ཀྱང་འདིར་ནི་ རྫོགས་ལྡན་ལུགས་ལྟར་སྲིད་ཚད་ཀྱི་ཤེས་བྱ་ལ་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཉེར་བཞི་དང་འདུས་མ་ བྱས་པའི་ཆོས་གཅིག་གི་ཚུལ་གྱིས་འཆད་ན། འདུས་བྱས་ཀྱི་གཞི་དང་། འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ གཞི་གཉིས་ལས། དང་པོ་འདུས་བྱས་ཀྱི་གཞི་ལ། ཐོག་མར་དབྱེ་གཞི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དཔེར་ན་བུམ་པ་དེ་རང་གི་ཆ་ཤས་མཆུ་ལྟོ་སོགས་རྫས་ཀྱི་ཡན་ལག་གི་ཆ་དུ་མ་ སྤུངས་པས་ཕུང་པོར་འཇོག་པ་ལྟར་ཆོས་གང་དང་གང་ཡིན་ཡང་རང་རང་གི་རྫས་ཀྱི་ཡན་ ལག་གི་ཆ་དུ་མ་སྤུངས་པའི་ཆ་ནས་ཕུང་པོ་ཉིད་དུ་འཇོག་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་དབྱེ་ན་གཟུགས་ ཕུང་ནས་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོའི་བར་ལྔ་ཡོད་ཀྱང་འདིར་དེ་ལྟར་མི་དབྱེའོ། །གཉིས་པ་ཁམས་ ནི། དཔེར་ན་དོན་ལྔའི་ཡ་གྱལ་གྱི་གཟུགས་དེ་རང་འཛིན་མིག་ཤེས་ཀྱིས་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ རིགས་ཡིན་པའམ་རང་འཛིན་མིག་ཤེས་དང་རང་གི་རིགས་རྒྱུན་ཕྱི་མ་སོགས་བསྐྱེད་པའི་ རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཆ་གང་རུང་གི་
【現代漢語翻譯】 以及非實在之法三者。於法界之中，以名相為基，感受之蘊、認知之蘊、行蘊三者。 于名相之中，亦有繫於境者、繫於時者、繫於實者三者。于非實在之中，亦有事物變異之非實在、依於事物之非實在、不可能之非實在三者。如是二十一種所知，及其上的共同之道、不共之道、趨向勝者之位的道三者。如是二十四種所知，乃是眾多因緣聚合而成的有為法。而它們的自性、本性之實相，即是先前所說的基界光明自生之智慧，此乃唯一的實義無為法。連同這些，總共有二十五種存在之量所知，這是圓滿法中所出的總基之綱要。 第二，略為剖析這些的意義，此處所說的是圓滿法中所出的二十五種存在之量所知。一般而言，存在之量所知可分為有為法和無為法兩種，無為法唯有實相法界。若僅就世俗之所知而言，區分有為法和無為法，則可依有實體和無實體的法二者，按照名言之理的一般安立方式來做區分。然而，此處按照圓滿法的觀點，將存在之量所知分為二十四種有為法和一種無為法來解釋。即有為之基和無為之基兩種。 首先，在有為之基中，最初的分類依據是蘊、界、處三者。第一，例如瓶子，是由其自身的部分，如頸、腹等物質的各個部分堆積而成，因此被安立為蘊。同樣，任何法，都是由其自身的物質的各個部分堆積而成，因此被安立為蘊。對此進行分類，有色蘊至識蘊五種，但此處不作如此區分。第二，界，例如五境之一的色，是能被自執眼識所取之境，或是能生出自執眼識和自身同類相續等之因的任何一種情況。
【English Translation】 And three non-existent dharmas. Within the Dharmadhatu (法界, realm of dharma), based on the nominal foundation, the aggregate of feeling (ཚོར་བའི་ཕུང་པོ།, Skandha of Vedanā), the aggregate of perception (འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ།, Skandha of Saṃjñā), and the aggregate of formation (འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ།, Skandha of Saṃskāra). Within the nominal characteristics, there are also three that are attributed to objects, attributed to time, and attributed to entities. Within the non-existent, there are also three: the non-existent of other transformations of entities, the non-existent dependent on entities, and the impossible non-existent. Thus, there are twenty-one knowable objects, and upon them, the common path, the uncommon path, and the path to the state of the Victorious One. Such twenty-four knowable objects are those that belong to the category of conditioned phenomena (འདུས་བྱས་, saṃskṛta), which are made by the accumulation of many causes and conditions. And their nature, the inherent state of being, the suchness (དེ་བཞིན་ཉིད་, tathātā), the ground of being, the clear light, the self-arisen wisdom (ཡེ་ཤེས་, jñāna) described above, is established as the single unconditioned (འདུས་མ་བྱས་, asaṃskṛta) in meaning. Together with these, the twenty-five knowable objects of the extent of existence are well summarized as the general basis arising from the perfect Dharma. Secondly, to explain the meaning of these in a little more detail, what is discussed here are the twenty-five knowable objects of the extent of existence arising from the perfect Dharma. Generally speaking, the knowable objects of the extent of existence are divided into two: conditioned and unconditioned. The unconditioned is only the ultimate Dharmadhatu (ཆོས་དབྱིངས་, dharmadhātu). If, for the sake of mere conventional knowledge, conditioned and unconditioned are distinguished, it is permissible to make distinctions based on the two dharmas of existent and non-existent, in accordance with the general establishment of terminological reasoning. However, here, according to the system of Dzogchen (རྫོགས་ལྡན་, Atiyoga), if the knowable objects of the extent of existence are explained as twenty-four conditioned dharmas and one unconditioned dharma, then there are two bases: the conditioned base and the unconditioned base. First, within the conditioned base, the initial basis for division is the three: aggregates (ཕུང་པོ་, skandha), elements (ཁམས་, dhātu), and sources (སྐྱེ་མཆེད་, āyatana). First, for example, a vase is considered an aggregate because it is piled up from its own parts, such as the neck and belly. Similarly, any dharma is considered an aggregate because it is piled up from its own material parts. If classified, there are five aggregates from the form aggregate to the consciousness aggregate, but here they are not distinguished in that way. Second, an element is, for example, form, one of the five objects, which is the kind that can be apprehended by the self-grasping eye consciousness, or any aspect that is the cause of generating the self-grasping eye consciousness and its own subsequent lineage.
སྒོ་ནས་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་སུ་བཞག་པ་ལྟར་ཆོས་གང་ཡིན་ཡང་ རང་རང་གི་རིགས་མི་འདྲ་བར་འཛིན་པའམ་རང་འབྲས་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་གང་རུང་ གི་སྒོ་ནས་ཁམས་སུ་འཇོག་ཅིང་། དེ་ལ་དབྱེ་ན་མིག་གི་ཁམས་ནས་ཡིད་ཀྱི་ཁམས་ཀྱི་བར་ 10-189 དྲུག་དང་། གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ནས་ཆོས་ཁམས་ཀྱི་བར་དྲུག མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ ཁམས་ནས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཁམས་ཀྱི་བར་དྲུག་སྟེ་བཅོ་བརྒྱད་ཡོད་ཀྱང་འདིར་ དེ་ལུགས་ལྟར་དུའང་མི་དབྱེའོ། །གསུམ་པ་སྐྱེ་མཆེད་ནི་དཔེར་ན་མིག་དབང་དེ་མིག་ཤེས་ ཡུལ་ལ་སྐྱེ་ཞིང་མཆེད་པའི་སྒོ་དང་གཟུགས་ནི་རང་འཛིན་མིག་ཤེས་དེ་རང་གི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེ་ ཞིང་མཆེད་པའི་སྒོ་ཡིན་པ་ལྟར་ཆོས་གང་ཡིན་ཡང་ཤེས་པ་སྐྱེ་ཞིང་མཆེད་པའི་སྒོར་གྱུར་པའི་ ཆ་ནས་སྐྱེ་མཆེད་དུ་འཇོག་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལའང་མིག་གི་སྐྱེ་མཆེད་ནས་ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ བར་དྲུག་དང་། གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ནས་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བར་དྲུག་སྟེ་བཅུ་གཉིས་ཡོད་ ཀྱང་འདིར་དེ་ལྟར་དུ་དབྱེ་བའི་རྣམ་བཞག་མི་བྱེད་པ་འོག་ཏུ་འཆད་འགྱུར་གྱིས་ཤེས་སོ། །དེ་ འདྲའི་ཕུང་པོ་དང་སྐྱེ་མཆེད་དང་ཁམས་ཀྱི་རིམ་པ་ལས། དང་པོ་ཕུང་པོའི་ནང་གི་གཟུགས་ ཕུང་གིས་དབྱེ་གཞི་དང་། གཉིས་པ་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ནང་གི་ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱིས་དབྱེ་གཞི་ དང་། གསུམ་པ་ཁམས་ཀྱི་ནང་གི་ཆོས་ཁམས་ཀྱིས་དབྱེ་གཞི་བྱས་ནས་འདིར་འཆད་ལུགས་ ཏེ། དེ་ལྟར་ན་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་། ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དང་། ཆོས་ཀྱི་ཁམས་དང་གསུམ་ མོ། ། དང་པོ་ལ། འབྱུང་བ། སྣོད། བཅུད་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། སྲ་ཞིང་བརྟན་པ་ས་དང་། རླན་ཞིང་གཤེར་བ་ཆུ་དང་། ཚ་ཞིང་བསྲེག་པ་མེ་དང་། ཡང་ཞིང་གཡོ་བ་རླུང་སྟེ་འབྱུང་བ་ བཞི་དང་འབྱུང་བ་དེ་དག་གི་འབྲས་བུ་ཡུལ་དབང་ལ་སོགས་པའོ། ། གཉིས་པ་སྣོད་ནི། འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཀྱི་བཀོད་པ་མི་འདྲ་བའི་རི་གླིང་སྣ་ཚོགས་མཐའ་ ཡས་པའོ། ། གསུམ་པ་བཅུད་ནི། དེ་དག་ན་གནས་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་རིགས་མི་འདྲ་བ་གང་ཇི་སྙེད་ པའི་ལུས་གཟུགས་ཐམས་ཅད་དོ། །ཡང་ན་དེ་ལ་དབྱེ་ལུགས་གཞན་མིག་ཤེས་ཀྱིས་མཐོང་ 10-190 བྱའི་གཟུགས་ལྟ་བུའི་བསྟན་ཡོད་ཀྱི་གཟུགས་དང་། དོན་ལྔའི་གཟུགས་ལྟ་བུའི་ཐོགས་ བཅས་ཀྱི་གཟུགས་དང་། རིག་མིན་གྱི་གཟུགས་ལྟ་བུའི་ཐོགས་མེད་ཀྱི་གཟུགས་སོགས་ཀྱིས་ དབྱེ་བའང་རུང་ངོ་། ། གཉིས་པ་ཡིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ལ། སེམས་དང་། ཡིད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་གསུམ་ ལས། དང་པོ་ནི། མདོ་ལས། སེམས་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཏེ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ མངོན་མཛོད་སོགས་དང་ཐེག་ཆེན་སྐབས་འགའ་ཞིག་ཏུ་སེམས་ཡིད་རྣམ་ཤེས་གསུམ་དོན་ གཅིག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སུ་བྱེད་པ་ཡོད་ཀྱང་འདི་རང་ལུགས་ལ་སྐབས་འད
【現代漢語翻譯】 就像通過門將事物安置於色界一樣，任何法，無論是持有各自不同的類別，還是作為產生自身結果的原因，都通過某種方式被安置於界中。如果對此進行區分，則有眼界到意界之間的六界，色界到法界之間的六界，以及眼識界到意識界之間的六界，總共十八界，但在這裡並不按照那種方式進行區分。第三個是處，例如，眼根是眼識產生和出現的門，而色是自持眼識在自身狀態中產生和出現的門，就像這樣，任何法，只要是知識產生和出現的門，就從其作為產生和出現的門的角度被安置為處。對此也有眼處到意處之間的六處，以及色處到法處之間的六處，總共十二處，但在這裡不進行那樣的區分，這將在後面解釋。 從這樣的蘊、處、界次第來看，首先，在蘊中的色蘊作為區分的基礎；其次，在處中的意處作為區分的基礎；第三，在界中的法界作為區分的基礎，在這裡進行講解。這樣就是色蘊、意處和法界這三者。 首先，分為：所生、容器、精華三者。第一，堅硬和穩定的地，潮濕和濕潤的水，熱和燃燒的火，輕盈和移動的風，這是四大種，以及四大種的果實，如根和境等。 第二，容器是：世界界中各種不同的山、洲等無邊無際的排列。 第三，精華是：居住在其中的所有不同種類的有情眾生的身體。 或者，另一種區分方式是：可以區分可見之色，如眼識所見的色；有對之色，如五根之色；以及無對之色，如非物質之色等。 第二，關於意處，分為：心、意、識三種。第一，經中說：『心是阿賴耶識。』就像《俱舍論》等以及一些大乘經論中，心、意、識三者被視為意義相同、名稱不同的情況一樣，但在本宗中，在這種情況下...
【English Translation】 Just as things are placed in the realm of form through a gate, any dharma, whether it holds its own distinct category or is the cause of generating its own result, is placed in a realm through some means. If we differentiate this, there are six realms from the eye realm to the mind realm, six realms from the form realm to the dharma realm, and six realms from the eye consciousness realm to the mind consciousness realm, totaling eighteen realms, but here we do not differentiate in that way. The third is the source (āyatana), for example, the eye faculty is the gate through which eye consciousness arises and emerges in its object, and form is the gate through which self-holding eye consciousness arises and emerges in its own state, just like that, any dharma, as long as it is the gate through which knowledge arises and emerges, is placed as a source from the perspective of being the gate of arising and emerging. There are also six sources from the eye source to the mind source, and six sources from the form source to the dharma source, totaling twelve sources, but here we do not make such distinctions, which will be explained later. From such a sequence of aggregates, sources, and realms, first, the aggregate of form among the aggregates serves as the basis for distinction; second, the mind source among the sources serves as the basis for distinction; and third, the dharma realm among the realms serves as the basis for distinction, and this is what will be explained here. Thus, there are the aggregate of form, the mind source, and the dharma realm, these three. First, divided into: produced, container, and essence. First, the solid and stable earth, the moist and wet water, the hot and burning fire, the light and moving wind, these are the four great elements, and the fruits of these four great elements, such as faculties and objects. Second, the container is: the boundless arrangement of various different mountains, continents, etc., in the world realm. Third, the essence is: all the bodies of the different kinds of sentient beings dwelling therein. Alternatively, another way to distinguish them is: one can distinguish visible forms, such as forms seen by eye consciousness; forms with obstruction, such as the forms of the five senses; and forms without obstruction, such as non-material forms, etc. Second, regarding the mind source, it is divided into: mind (citta), intellect (manas), and consciousness (vijñāna). First, the sutra says: 'The mind is the ālaya-vijñāna.' Just as in the Abhidharmakośa and some Mahāyāna scriptures, mind, intellect, and consciousness are considered to have the same meaning and different names, but in our own tradition, in this context...
ིའི་སེམས་ཞེས་ པ་ཀུན་བཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ན་སེམས་ཀྱི་སྐད་ དོད་ཙིཏྟ་ཞེས་པ་བསགས་པ་ལ་འཇུག་པ་ལྟར་བག་ཆགས་ཀུན་བསགས་པའི་རྟེན་དུ་གྱུར་ པ་ཐོག་མེད་ནས་བག་ཆགས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་ཉེ་བར་ལྡན་པའི་ཤེས་པ་ གསལ་རིག་ཙམ་ཞིག་སྟེ། དཔེར་ན་ཡུལ་འདྲ་མིན་ལ་ཉེ་བར་མཆེད་པའི་ཡིད་ཤེས་དེའི་རང་ བཞིན་གསལ་བ་ཡིན་པའི་གནད་ཀྱིས་ཡིད་ཤེས་ཀྱིས་ཡུལ་བཟང་ངན་གང་བཟུང་ཐམས་ ཅད་རྩ་བའི་རྣམ་ཤེས་གསལ་རིག་ཙམ་དང་ཆུ་དང་རླབས་ལྟར་ངོ་བོ་དབྱེ་བ་མེད་པར་འདྲེས་ འགྲོ་བ་ཡིན་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ལས་ཡིད་ཤེས་ཡུལ་གང་ལ་གོམས་པའི་བག་ཆགས་ཐམས་ ཅད་རྩ་བའི་ཀུན་གཞི་གསལ་རིག་ཙམ་ལ་འགོས་ཏེ་བག་ཆགས་དེ་དག་གི་འཛིན་བྱེད་གཏན་ དུ་གནས་པ་ཀུན་གཞི་ཉིད་དུ་གྱུར་ཏེ་བག་ཆགས་མཐའ་དག་གི་གཞི་འཛིན་པའི་ཡུལ་གང་ དག་གིས་སྒོས་སུ་མ་བསྒྱུར་བའི་དམིགས་རྣམ་མི་གསལ་བའི་གསལ་རིག་ཙམ་དེ་སྤྱིར་རྣམ་ ཤེས་ཚོགས་བདུན་གྱི་གཤིས་ན་ཡོད་པས་གཞན་ངོ་བོ་ལོགས་སུ་མེད་ཀྱང་རྩ་བའི་རྣམ་ཤེས་ དང་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བདུན་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐ་དད་པའི་ཚུལ་ཡང་ དཔེར་ན་ཆུ་བོ་ཆེན་པོ་དང་དེའི་རྦ་རླབས་གཉིས་ངོ་བོ་རླན་ཞིང་གཤེར་བར་མཚུངས་ཀྱང་ 10-191 མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པའི་ཆ་སོ་སོར་ཀླུང་དང་རླབས་ཀྱི་ཆ་གོ་རྒྱུ་ཡོད་པ་བཞིན་དུ་རྩ་བའི་རྣམ་ ཤེས་ཀུན་གཞི་དང་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཚོགས་བདུན་ལའང་རྩ་བའི་རྣམ་ཤེས་བག་ཆགས་ མཐའ་དག་གི་གཞི་ཁམས་གསུམ་གྱི་ས་བས་སོ་སོར་རིས་སུ་གཅོད་དུ་མེད་པ་གནས་ལུས་ ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པ་འཆར་བའི་གཞིར་གྱུར་པའི་གསལ་རིག་གི་ངོ་བོ་ཙམ་གྱི་ ཤེས་པ་རྒྱ་ཆེ་ཞིང་ཡངས་པ་ཆུ་ཀླུང་ཆེན་པོ་དང་མཚུངས་ཤིང་དེར་བརྟེན་ཚོགས་བདུན་ནི་དེ་ འདྲའི་བག་ཆགས་ཡང་འཛིན་མི་ནུས་ཤིང་ཁམས་གསུམ་གང་རུང་གིས་སོ་སོར་བསྡུས་པའི་ ཤེས་པ་ཕྱོགས་རེ་བ་ཡུལ་ཡང་རང་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ཙམ་ལས་འཆར་བ་མེད་པས་གློ་བུར་རྦ་ རླབས་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱོགས་རེ་བ་ཡིན་ལ། དེ་གཉིས་གཤེར་བར་མཚུངས་པ་ལྟར་རྩ་བ་ དང་དེར་བརྟེན་གྱི་ཤེས་པ་གཉིས་ཀྱང་ཤེས་རིག་ཙམ་ལ་མཚུངས་ཤིང་དེ་ལས་ཀུན་གཞིའི་ རྣམ་པར་ཤེས་པ་རང་དང་འབྲེལ་བའི་ཚོགས་བདུན་གྱི་རྣམ་ཤེས་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་བཟུང་བ་ ལ་གོམས་པ་སོང་བའི་སྔར་དང་ད་ལྟའི་བག་ཆགས་ཀུན་གཞི་རང་སྟེང་དུ་བཞག་པ་ད་དུང་ མ་སྨིན་པར་ཕྱིས་སུ་སྨིན་འགྱུར་གྱི་ཆར་གྱུར་པ་དེ་ཀུན་གཞི་ས་བོན་གྱི་ཆ་དང་ཀུན་གཞི་རང་ སྟེང་གི་བག་ཆགས་ཅི་རིགས་སྨིན་ཟིན་ནས་དེ་ལུགས་ཀྱི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་འཆར་བའི་ཆ་ནི་ ཀུན་གཞི་རྣམ་སྨིན་གྱི་ཆ་ཡིན་ལ། དེ་འདྲའི་ཀུན་གཞི་རང་གི་ངོ་བོ་དེ་གསལ་ཙམ་གྱི་ཤེས་པ་ ཡིན་ཡང་ཁམས་གསུ
【現代漢語翻譯】 所謂『阿賴耶識』指的是四種識的形態。那麼，這是怎麼回事呢？『心』在梵語中稱為『चित्त』(citta)，意為『積聚』，就像積聚所有習氣的所依一樣。從無始以來，它就是一個與無數習氣種類緊密相關的明覺之識。例如，就像與不同境相接近的意識一樣，其自性是清晰的。由於意識具有清晰的本質，因此，意識所取的任何好壞境相，都與根本的明覺之識，像水和波浪一樣，本體無別地融合在一起。由於這種緣起關係，意識習慣於任何境相的習氣，都會轉移到根本的明覺之識上，這些習氣的執持者便永久地存在於阿賴耶識中，成為所有習氣的根本。那些沒有被任何境相特別改變的不明顯的明覺之識，普遍存在於七識的本性中，雖然沒有其他的本體，但根本識和依賴於它的七識的特徵形態是不同的。例如，大河和它的波浪，雖然本體都是濕潤的，但在特徵形態上，河流和波浪是可以區分的。同樣，根本識阿賴耶識和依賴於它的七識，根本識是所有習氣的根本，無法用三界的土地來區分，是作為安住、受用之顯現各種景象的基礎的明覺之識的本體，是廣闊而浩瀚的，就像大河一樣。依賴於它的七識，無法像那樣執持習氣，只能被三界中的任何一界所包含的片面之識，只能顯現為自己的境相。就像突然出現的波浪一樣，是片面的。兩者在濕潤上是相同的，同樣，根本識和依賴於它的識，在明覺上也是相同的。因此，阿賴耶識的形態，與自身相關的七識，習慣於執取各種境相，將過去和現在的習氣都放在阿賴耶識自身上，那些尚未成熟，將來會成熟的部分，是阿賴耶識種子的部分。阿賴耶識自身上各種習氣已經成熟，顯現出各種景象的部分，是阿賴耶識異熟的部分。雖然這樣的阿賴耶識的本體是清晰的識，但三界...
【English Translation】 The so-called 'Alaya Consciousness' refers to the four forms of consciousness. So, how is this the case? 'Mind' in Sanskrit is called 'citta', meaning 'accumulation', just like the basis for accumulating all habits. From beginningless time, it has been a clear and aware consciousness closely related to countless kinds of habits. For example, like the consciousness that is close to different objects, its nature is clear. Because the consciousness has a clear essence, therefore, any good or bad object taken by the consciousness merges with the fundamental clear and aware consciousness, like water and waves, without difference in essence. Due to this interdependent relationship, the habits that the consciousness is accustomed to in any object will be transferred to the fundamental clear and aware consciousness, and the holders of these habits will permanently exist in the Alaya Consciousness, becoming the root of all habits. Those indistinct clear and aware consciousnesses that have not been particularly changed by any object are universally present in the nature of the seven consciousnesses. Although there is no other entity, the characteristics of the fundamental consciousness and the seven consciousnesses that depend on it are different. For example, a great river and its waves, although their essence is the same in being wet and moist, in terms of characteristic forms, the river and the waves can be distinguished. Similarly, the fundamental consciousness Alaya Consciousness and the seven consciousnesses that depend on it, the fundamental consciousness is the root of all habits, which cannot be distinguished by the land of the three realms, and is the essence of the clear and aware consciousness that is the basis for the manifestation of various appearances of abiding and enjoyment, and is vast and immense, like a great river. The seven consciousnesses that depend on it cannot hold habits like that, and can only be a one-sided consciousness contained in any of the three realms, and can only manifest as its own object. Like a sudden wave, it is one-sided. The two are the same in being wet, and similarly, the fundamental consciousness and the consciousness that depends on it are also the same in being clear and aware. Therefore, the form of Alaya Consciousness, the seven consciousnesses related to itself, is accustomed to grasping various objects, and places the past and present habits on the Alaya Consciousness itself. Those parts that have not yet matured and will mature in the future are the seed part of the Alaya Consciousness. The part of the Alaya Consciousness itself where various habits have matured and various appearances manifest is the part of the Alaya Consciousness's Vipaka. Although the essence of such Alaya Consciousness is a clear consciousness, the three realms...
མ་གང་གིས་མ་བསྡུས་པས་རྒྱ་ཆད་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་བའི་གསལ་རིག་ སྤྱི་ཙམ་ལས་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་ཡུལ་ཕྱོགས་རེ་བ་གང་གིས་མ་བསྒྱུར་བས་དམིགས་རྣམ་ མི་གསལ་བ་དང་། དེ་འདྲའི་དམིགས་རྣམ་མི་གསལ་ཡང་སྤྱི་ཙམ་གསལ་རིག་གི་ཆ་ཕྲ་བས་ ཁམས་གསུམ་གང་རུང་དུ་སོ་སོར་བཅད་པ་མེད་པར་ཆོས་ཀུན་ལ་དམིགས་པ་དང་། དེའི་ བྱེད་ལས་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་གསལ་བར་སྟོན་པའི་མཐུ་ཅན་ཀུན་གཞི་བག་ ཆགས་ཀྱི་ཆ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་ཡིན་ཡང་རྣམ་སྨིན་གྱི་ཆ་སྨིན་ཟིན་མ་ཟིན་གྱི་དབང་གིས་ 10-192 རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་མ་ཡིན་པ་དེ་འདྲ་ཞིག་གོ །དེ་འདྲའི་རྩ་བའི་རྣམ་ཤེས་གཙོ་སེམས་ ཡུལ་སྤྱིའི་ངོ་བོ་ཙམ་གསལ་ཞིང་རིག་པ་དེའི་འཁོར་སེམས་བྱུང་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ཀུན་གཞི་ ཡུལ་དང་འཕྲད་ཚེ་ཤེས་པ་དེ་རང་ལ་ཡུལ་དང་འཕྲད་པར་འགྱུར་བའི་ཆ་ཕྲ་བ་ཙམ་གྱི་རེག་ པ་དང་། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་མྱོང་བའི་ཆ་ཕྲ་མོའི་ཚོར་བ་དང་། ཀུན་གཞི་རང་ཉིད་ཡུལ་གྱི་ རྣམ་ལྡན་ཙམ་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། འདི་དང་འདིའོ་ཞེས་མཚན་མར་འཛིན་པ་རགས་པ་ མེད་ཀྱང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་སྤྱི་ཙམ་གྱི་གསལ་སྣང་གི་མཚན་མ་ཕྲ་མོ་ཙམ་འཛིན་པའི་འདུ་ཤེས་ དང་། ཀུན་གཞི་རང་གི་ཡུལ་སྣང་སྤྱིའི་རྣམ་པ་སེམས་ཤིང་བྱ་སྙམ་དུ་དེ་ལུགས་ལྟར་འཇགས་ པར་བྱེད་པའི་སེམས་པ་དང་ལྔ་པོ་བྱ་རྫོགས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་རེ་རེའི་ནང་དུ་ཅིག་ཆར་རམ་ རིམ་ཅན་གང་རུང་དུ་འབྱུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་གཙོ་འཁོར་དུ་ལྡན་པ་ཡིན་ལ། ཀུན་གཞི་དེའི་ངོ་ བོ་མ་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་དང་། འཁོར་དུ་བྱུང་བའི་ཚོར་བའང་བཏང་སྙོམས་སོ། །ཀུན་ གཞི་མ་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་པ་བཞིན་འཁོར་གྱི་སེམས་བྱུང་རྣམས་ཀྱང་མ་བསྒྲིབས་ལུང་ མ་བསྟན་ཡིན་ལ་དེ་འདྲའི་གཙོ་འཁོར་ཀུན་དེ་དུས་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་དུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་ འབབ་པ་ཆུ་བོ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཀུན་གཞི་ལྡོག་པའི་དུས་ནི་ཐེག་དམན་གྱི་དགྲ་བཅོམ་ དང་ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་སྐབས་ཀུན་གཞི་ལ་མཚན་ཉིད་མཐའ་དག་མ་ཚང་བ་ཙམ་བྱས་ ནས་དེ་རྗེས་ཐེག་ཆེན་པ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་ཚེ་ཀུན་གཞིའི་ངོ་བོ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་སྤངས་ ཤིང་དེའི་རིགས་རྒྱུན་ཙམ་ཞིག་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་སུ་གནས་འགྱུར་ཞིང་། དེ་འདྲའི་ཀུན་ གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ནི་ཁམས་གསུམ་གང་གིས་ཁྱད་མ་ཕྱེ་བར་གསལ་རིག་སྤྱི་ཙམ་དེ་ཡིན་པས་ ཁམས་གང་གི་ས་བས་མ་བསྡུས་པ་ཡིན་ལ། འོན་ཀྱང་གཞི་སྙིང་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱི་རོལ་ཏུ་ གྱུར་པའི་དྲི་མ་གློ་བུར་བའི་རྣམ་ཤེས་གསལ་ཙམ་གྱི་ཆར་གྱུར་པ་སྐབས་དེ་ལ་ལྟོས་ན་གཞིའི་ གནས་ལུགས་དང་གློ་བུར་གྱི་ཁྱད་པར་དེ་ལྟར་ཡོད་ཀྱང་སྐབས་གཞན་དུ་ན་རྩ་བའི་ཀུན་ 10-193 གཞི་དང་དེ་ལས་ཀྱང་ཆེས་གློ་བུར་བ་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བདུན་དང་གཞི་དང་གློ་བུར་གྱི
【現代漢語翻譯】 未被任何事物所包含，因此未落入任何有限方向的明覺，僅僅是普遍的明覺，未被任何事物，如形狀、聲音等外在事物所改變，因此目標和形象並不清晰。雖然目標和形象不清晰，但由於普遍明覺的部分非常微細，它不會被劃分爲三界中的任何一界，而是專注於一切事物。其功能是具有清晰顯示一切容器和內容顯現的力量，即阿賴耶識（kun gzhi bag chags，梵文：ālayavijñāna，梵文羅馬擬音：ālayavijñāna，漢語字面意思：一切種識）習氣的各個方面。雖然它具有一切方面的性質，但由於異熟（rnam smin）的部分成熟與否，它並不具有一切方面的性質。這就是它的本質。 這種根本的識，即主要的心識，僅僅顯現為普遍對象的本質。與這種明覺相關的隨行心所（sem byung kun tu 'gro ba）是普遍的，即阿賴耶識。當它與對像相遇時，該識本身就會與對像相遇，這僅僅是微細的接觸（reg pa）。基於此，會產生微細的感受（tshor ba）。阿賴耶識本身僅僅將對像視為具有某種形式，並加以注意（yid la byed pa）。雖然沒有粗大的執著，認為『這是這個，那是那個』，但它會執著于對像普遍形式的微細顯現的形象，這是一種微細的認知（'du shes）。阿賴耶識本身會思考對象的普遍顯現形式，並以這種方式使其保持平靜，這是一種意念（sems pa）。這五者，即作意、觸、受、想、思，在每個剎那中同時或依次以主從關係存在。阿賴耶識的本質是無覆無記（ma bsgribs lung ma bstan），隨之產生的感受也是舍受（btang snyoms）。 正如阿賴耶識是無覆無記一樣，隨行的心所也是無覆無記。這種主從關係的一切，就像河流一樣，在輪迴存在期間不會中斷地流動。這種阿賴耶識止息的時間是：小乘的阿羅漢和 大乘聖者僅僅是不完全具備阿賴耶識的所有特徵。此後，當大乘行者證得佛果時，阿賴耶識的本質被完全捨棄，其傳承僅僅轉化為如鏡般的智慧（ye shes）。這種阿賴耶識不被三界中的任何一界所區分，僅僅是普遍的明覺，因此不被任何界的種子所包含。然而，相對於成為根本智慧（ye shes）之外的，作為短暫雜染識的微弱顯現部分，存在著根本和短暫的差異。但在其他情況下，根本的阿賴耶識和比它更短暫的七識聚，以及根本和短暫的...
【English Translation】 The clear awareness that is not encompassed by anything, and therefore does not fall into any limited direction, is merely a general clarity. It is not transformed by anything such as forms, sounds, or other external objects, and therefore the object and image are not clear. Although the object and image are not clear, because the part of general clear awareness is very subtle, it is not divided into any of the three realms, but focuses on all things. Its function is to have the power to clearly show all appearances of containers and contents, which is the aspect of the Ālayavijñāna (kun gzhi bag chags, Sanskrit: ālayavijñāna, Romanized Sanskrit: ālayavijñāna, Chinese literal meaning: storehouse consciousness) habit. Although it has all aspects, it does not have all aspects due to whether the aspect of Vipāka (rnam smin) is mature or not. Such is its essence. This fundamental consciousness, the main consciousness, merely appears as the essence of a general object. The accompanying mental factors (sem byung kun tu 'gro ba) associated with this awareness are universal, i.e., the Ālayavijñāna. When it encounters an object, the consciousness itself encounters the object, which is merely a subtle contact (reg pa). Based on this, a subtle feeling (tshor ba) arises. The Ālayavijñāna itself merely considers the object as having some form and pays attention to it (yid la byed pa). Although there is no gross clinging, thinking, 'This is this, that is that,' it clings to the subtle appearance of the object's general form, which is a subtle perception ('du shes). The Ālayavijñāna itself thinks about the general appearance of the object and keeps it calm in this way, which is an intention (sems pa). These five, namely attention, contact, feeling, perception, and intention, exist simultaneously or sequentially in each moment in a master-servant relationship. The essence of the Ālayavijñāna is obscured and unindicated (ma bsgribs lung ma bstan), and the feeling that arises with it is also neutral (btang snyoms). Just as the Ālayavijñāna is obscured and unindicated, so are the accompanying mental factors obscured and unindicated. All of this master-servant relationship, like a river, flows without interruption as long as Saṃsāra exists. The time when this Ālayavijñāna ceases is when the Śrāvakas of the Hīnayāna and the Āryas of the Mahāyāna merely do not fully possess all the characteristics of the Ālayavijñāna. Thereafter, when the Mahāyāna practitioner attains Buddhahood, the essence of the Ālayavijñāna is completely abandoned, and its lineage is merely transformed into mirror-like wisdom (ye shes). This Ālayavijñāna is not distinguished by any of the three realms, but is merely general clear awareness, and therefore is not encompassed by the seeds of any realm. However, relative to becoming a faint manifestation of the temporary defiled consciousness that is outside of the fundamental wisdom (ye shes), there is a difference between the fundamental and the temporary. But in other cases, the fundamental Ālayavijñāna and the even more temporary seven aggregates of consciousness, and the fundamental and the temporary...
་ཁྱད་ ཡོད་ཅིང་གློ་བུར་བ་དེ་དག་ལས་ཀྱང་ཉོན་ཡིད་དང་། ཚོགས་དྲུག་ལ་དེར་ལྟོས་ཀྱི་གཞི་དང་ གློ་བུར་བའི་ཁྱད་ཡོད་ལ་དེ་མ་ཟད་ཚོགས་དྲུག་ལ་རང་རང་ཙམ་ལ་ལྟོས་པའི་རྒྱུན་བརྟན་པ་ ཡིད་ཤེས་དང་། མི་བརྟན་པ་འཇུག་ཤེས་ལྔ་དང་ཡང་གཞི་དང་གློ་བུར་དེར་ལྟོས་ཙམ་བཞག་ ན་མི་ཆོག་པ་མེད་པ་ལྟ་བུའོ། །དེས་ན་རང་ལུགས་ཀྱི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ནི་དངོས་སྨྲའི་ སེམས་ཙམ་ལུགས་ཀྱི་དེ་ལུང་ཁོ་ནས་བསྒྲུབ་དགོས་པ་དང་མི་འདྲ་བར་སེམས་ཅན་རང་ ག་བ་དག་ལའང་ཡུལ་ངེས་བཟུང་དུ་ཡོད་པས་མ་བསྒྱུར་བའི་གསལ་རིག་ཙམ་མ་བརྟགས་ ཉམས་དགའི་བློ་ངོར་མྱོང་བས་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པ་དེ་ག་ཉིད་ཡིན་ཞིང་དེ་ཡང་ཚུགས་ཐུབ་བདེན་ པ་མ་ཡིན་པར་རྟེན་འབྱུང་སྣང་ཙམ་གྱི་བདེན་མེད་སྒྱུ་མ་དང་མཚུངས་པའི་ཀུན་རྫོབ་པའི་ རྣམ་པར་ཤེས་པ་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་བག་ཆགས་མཐའ་དག་གི་གཞི་གཅིག་པུར་ གྱུར་པ་ཞིག་ལ་ངོས་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ས་བོན་ཐམས་ཅད་ པ་དེ་ནི་རྒྱལ་བའི་བཀའ་ངེས་དོན་དབུ་མའི་མདོ་མཆོག་རྣམས་དང་། ཐེག་པ་གོང་འོག་གི་སྡེ་ སྣོད་དགོངས་འགྲེལ་དང་བཅས་པ་མང་པོར་ཡང་ཡང་བསྟན་ཅིང་ཚུལ་དེ་ལུགས་ལྟར་དོན་ གྱི་གནས་ཚོད་ལ་ངེས་པར་ཡོད་དགོས་ཏེ། ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བག་ཆགས་ཀྱི་གནས་ཡོད་ པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རིགས་པ་དུ་མ་དང་། ཀུན་གཞི་ས་བོན་པ་དོན་ལ་མེད་ན་ དགེ་སྡུག་སོགས་ཀྱི་བག་ཆགས་མཐའ་དག་བགོ་གཞི་འཕགས་རྒྱུད་ཀྱི་ཟག་མེད་ཡེ་ཤེས་ལྟ་ བུ་མི་རུང་ཞིང་དེ་ལས་གཞན་གང་ཟག་སོགས་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པ་འཇོག་པའང་མི་འཐད་པས་ དེ་ལུགས་ལྟར་ན་བག་ཆགས་བཟང་ངན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཞི་མེད་པས་བག་ཆགས་དེ་དག་ ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་ལ་དེ་དག་མེད་ན་ལས་བཟང་ངན་གྱི་འབྲས་བུ་གང་ཡང་མྱོང་དུ་མེད་ པར་ཐལ་བ་སོགས་གནོད་བྱེད་མང་ནའང་འདིར་རེ་ཞིག་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་གཞི་ཞར་བྱུང་ཉུང་ 10-194 བསྡུས་ཀྱི་སྐབས་དེ་ཙམ་ལས་མ་སྤྲོས་སོ། ། གཉིས་པ་ཡིད་ནི། མདོ་ལས་ངར་འཛིན་པ་ནི་ཡིད་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་ མཐུན་པར་འདིར་རང་ལུགས་ལ་ནི་རྩ་བའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ངར་སྣང་ཉོན་ ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་རྟོག་བཅས་མ་ཡིན་པར་ བདག་ཏུ་སྣང་བ་ཙམ་གྱི་ཤེས་པ་རྟོག་མེད་ཅིག་ལ་འཇོག་པ་ཡིན་ཞིང་། དེའི་ཚུལ་ཡང་ཡིད་ ཀྱི་སྐད་དོད་མ་ན་ཞེས་པ་དེ་ང་རྒྱལ་གྱི་དོན་ལ་འཇུག་པས་འདིར་ཉོན་ཡིད་ཀྱང་ཀུན་གཞི་ ལ་དམིགས་ནས་ངར་སྣང་བའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཆ་ནས་དེ་ལའང་འཇུག་པའི་དབང་དུ་ བྱས་ནས་དེ་འདྲའི་ཉོན་ཡིད་དེ་ནི་བདག་རྐྱེན་དང་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཀུན་གཞི་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་ ཞིང་རང་གི་དམིགས་པ་ཀུན་གཞི་ཉིད་ལ་དམིགས་པས་དམིགས་རྐྱེན་ཡང་ཀུན
【現代漢語翻譯】 有根本和突發之分，這些（根本和突發）與煩惱意和六識相關，作為它們所依賴的基礎；不僅有根本和突發的區別，而且六識各自依賴的常用意識，以及不穩定的五種現識，如果僅僅將根本和突發作為它們所依賴的對象，似乎也沒有什麼不可行的。因此，自宗的阿賴耶識，不像唯識宗那樣僅僅依靠經文來證明，而是對於任何眾生，只要他們心中存在未被改變的明覺，未經分析的愉悅體驗，就可以證明它的存在。它並非獨立存在的真理，而是與如幻如化的緣起顯現相似的世俗諦，是所有善、非善、無記業習氣的唯一基礎。這種作為一切種子的阿賴耶識，在諸佛的究竟意趣中觀的殊勝經典，以及上下乘的經藏及其註釋中，都曾多次闡述，並且按照這種方式，在究竟的實相中必須存在，因為在真實世俗中存在習氣的處所。諸如此類的諸多理證，以及如果阿賴耶識作為種子不存在，那麼所有善惡等習氣將無處安放，如同聖者相續中的無漏智慧一樣是不可能的，並且除了它之外，安立其他非補特伽羅等的意識也是不合理的。按照這種方式，所有善惡習氣將沒有基礎，因此這些習氣也將不復存在，如果它們不存在，那麼也將無法體驗任何善惡業的果報等等，存在諸多過失。但在此，關於世俗的基礎，僅僅在略論的場合中稍作闡述，不再贅述。 第二，關於意：經中說：『執著於我者即是意。』與此相符，自宗認為，根本識的顯現轉變為我相，即是煩惱意的顯現識。也就是說，執著於我的意識並非有分別的，而是僅僅顯現為我的無分別識。其方式是，『意』的梵文是『摩那』，意思是『我慢』，因此，這裡的煩惱意也以阿賴耶識為對境，具有我相的顯現，從這個角度來說，也可以這樣理解。這樣的煩惱意，依賴於自我之緣和俱生之緣的阿賴耶識而產生，並且自己的對境也以阿賴耶識本身為對境，因此所緣緣也是阿賴耶識。
【English Translation】 There are fundamental and adventitious aspects, and these (fundamental and adventitious) are related to afflicted mind and the six consciousnesses, serving as the basis upon which they rely. Not only are there differences between fundamental and adventitious, but also the constant mental consciousness that the six consciousnesses rely on individually, and the unstable five sense consciousnesses. If merely placing the fundamental and adventitious as what they rely on, it seems there is nothing impossible. Therefore, the Alaya consciousness of our own system, unlike the Mind-Only school that proves it solely through scriptures, can be proven by the experience of sentient beings themselves, as long as there is unaltered clarity and awareness in their minds, and a pleasant experience that has not been analyzed. It is not an independently existing truth, but a conventional truth similar to the illusory appearance of dependent origination. It is recognized as the sole basis for all wholesome, unwholesome, and neutral karmic imprints. Such an Alaya consciousness, which is the basis of all seeds, has been repeatedly taught in the supreme sutras of the definitive meaning Madhyamaka (Middle Way) of the Victorious Ones, and in many collections of sutras of the higher and lower vehicles, along with their commentaries. According to this approach, it must necessarily exist in the ultimate reality, because there is a place for karmic imprints in true conventionality. There are many reasons such as these, and if the Alaya consciousness as the basis of seeds does not exist in reality, then all wholesome and unwholesome karmic imprints will have no place to reside, which is impossible like the stainless wisdom in the continuum of the noble ones. Furthermore, it is unreasonable to posit other non-personal entities as consciousness. According to this approach, all good and bad karmic imprints would have no basis, and therefore these karmic imprints would also cease to exist. If they do not exist, then there would be no way to experience the fruits of good and bad karma, and so on, leading to many faults. However, here, regarding the basis of conventionality, only a brief explanation is given in the context of a concise summary, and no further elaboration is made. Second, regarding the mind: The sutra says, 'The one who grasps at self is the mind.' In accordance with this, our own system considers that the manifestation of the fundamental consciousness transforms into the appearance of self, which is the afflicted mental consciousness. That is to say, the consciousness that grasps at self is not conceptual, but is posited as a non-conceptual consciousness that merely appears as self. The way it is, the Sanskrit word for 'mind' is 'mana', which means 'pride'. Therefore, here, the afflicted mind also takes the Alaya consciousness as its object, and has the aspect of appearing as self. From this perspective, it can also be understood in this way. Such an afflicted mind arises dependent on the Alaya consciousness as its self-condition and coemergent condition, and its object is also the Alaya consciousness itself, therefore the objective condition is also the Alaya consciousness.
་གཞི་ཡིན་ པའི་ཚུལ་གྱི་རྣམ་པ་རྟག་ཏུ་ངར་སྣང་བ་ཙམ་གྱིས་རྟོག་བྲལ་གྱི་ཆར་གྱུར་པའི་ཡིད་བརྟན་ པའི་ཤེས་པ་གཙོ་སེམས་ཤིག་ཡིན་ལ། དེའི་སྣང་ཚུལ་ཡང་ཀུན་གཞི་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་ པ་ཞིག་གིས་ཀུན་གཞི་ལ་དམིགས་ནས་ང་བདག་རང་དབང་བདེན་དངོས་སུ་སྣང་བས་དེ་ ལུགས་ལྟར་མི་བདེན་པས་འཁྲུལ་སྣང་ཅན་དང་། དེ་ལྟར་དུ་ནན་ཞེན་མེད་པར་སྣང་བ་ཙམ་ ཡིན་པས་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཞིང་འདིའི་ངར་སྣང་བ་ཙམ་ལས་མི་ཞེན་པས་བདག་ཏུ་ ནན་ཚུགས་སུ་འཛིན་པ་མེད་ཕྱིར་བདག་འཛིན་མིན་ཡང་དེའི་མཐུ་ལས་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ བྱུང་བས་ན་ཉོན་ཡིད་དེ་ལས་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བ་ནི་ཡིན་ནོ། །དེ་ ལྟ་བུའི་ཉོན་ཡིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་སྒྲིབ་ལུང་མ་བསྟན་ཡིན་ཞིང་གྲོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡང་ཐུན་མོང་ མ་ཡིན་པ་བཞི་དང་། ཐུན་མོང་པ་ལྔ་སྟེ་དགུ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་དང་ པོ་བཞི་ནི། དེ་འདྲའི་ངར་སྣང་ཉོན་ཡིད་གཙོ་སེམས་དེའི་འཁོར་དུ་ང་བདག་མེད་པ་ལ་མེད་ པར་མ་ཤེས་པའི་མ་རིག་པ་གཏི་མུག་གི་ཆར་གཏོགས་བདག་ཏུ་རྨོངས་པ་དང་། ང་བདག་ 10-195 ཏུ་རློམ་ཞིང་སྣང་ཕྱོགས་ནས་འཛིན་པའི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་། བདག་ཏུ་ང་རྒྱལ་བ་རགས་ པ་མེད་ཀྱང་དཔངས་མཐོ་བ་ཙམ་སྣང་འཛིན་དུ་བྱེད་པའི་བདག་ཏུ་ང་རྒྱལ་བ་དང་བདག་ ལ་ཆེད་དུ་ཆགས་ཞེན་དྲག་པོ་མེད་ཀྱང་བདག་ཡིད་དུ་འོང་བར་མཐོང་བ་སོགས་ཀྱི་ཆ་ནས་ བདག་ཏུ་འདུ་ཤེས་པ་དང་བཞི་པོ་དེ་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་ཐུན་མོང་པ་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ལྔ་ཡང་ ཉོན་ཡིད་ཀྱི་རང་ཡུལ་དེ་ལ་འཕྲད་ཅིང་རེག་པའི་རེག་པ་དང་། རང་གི་ཡུལ་དེ་དེ་ལྟར་དུ་ཡིད་ ལ་བྱེད་ཅིང་གཏོད་པའི་ཡིད་བྱེད་དང་། རང་ཡུལ་བདེ་སྡུག་བར་མ་ཅི་རིགས་སུ་མྱོང་བའི་ ཚོར་བ་དང་། རང་ཡུལ་གྱི་སྤུ་རིས་འབྱེད་པའི་འདུ་ཤེས་དང་། རང་ཡུལ་ནང་དུ་སེམས་ཤིང་ ཡིད་ལ་འཇགས་པར་བྱེད་པའི་སེམས་པ་སྟེ་ཀུན་འགྲོ་ལྔ་དང་ཡང་ལྡན་ཞིང་། གོང་ཀུན་གཞི་ དང་འདི་སྐབས་སུ་གཙོ་སེམས་དང་འཁོར་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དོན་གྱི་ངོ་བོ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ མཐོང་བ་དང་ཁྱད་པར་རང་སྟོབས་ཀྱིས་མཐོང་བའི་ཆ་ནས་སོ་སོར་ཕྱེ་ནའང་ཚིག་དོན་ཞིབ་ ཆ་དང་ལྡོག་ཆ་འཆར་སླ་བ་རེ་ཡོད་ཀྱང་དོན་གོ་ལུགས་མ་འཕྱུགས་ན་གོང་ལྟར་བྱས་ན་གནད་ མོའི་གོ་བ་འབྱུང་ལུགས་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཉོན་ཡིད་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་སེམས་བྱུང་དགུ་ པོ་ཅིག་ཆར་རམ་རིམ་གྱིས་འབྱུང་ཚུལ་ཀུན་གཞིའི་སྐབས་དང་འདྲ། ཉོན་ཡིད་སྒྲིབ་ལུང་མ་ བསྟན་ཡིན་པ་བཞིན་འཁོར་སེམས་བྱུང་དགུ་པོ་ཡང་དེ་ལྟར་དུ་ལུང་མ་བསྟན་དང་། འདི་ ཀུན་གཞི་དང་མི་འདྲ་བར་ཁམས་གསུམ་གང་དུ་སྐྱེས་པའི་རྟེན་ཅན་གྱི་ཉོན་ཡིད་དེ་ཁམས་དེ་ དང་དེས་བསྡུས་ཤིང་ཁམས་རང་རང་གི་ཤེས་རིགས་སུ་གཏོགས་སོ། །
【現代漢語翻譯】 這種作為『根本』(gzhi yin)狀態的顯現，僅僅是恒常的『我』(nga)的顯現，它是一種可靠的意識，已經超越了概念，是主要的意識(gtsosems)。它的顯現方式是，從『阿賴耶識』(kun gzhi)產生的意識，以『阿賴耶識』為對象，顯現為『我』、『自主』、『真實』。因為它不符合這種方式，所以是具有錯覺的。儘管如此，它僅僅是顯現，沒有強烈的執著，因此超越了概念。因為僅僅是『我』的顯現，沒有執著，所以沒有強烈地執持為『我』，因此不是『我執』(bdag 'dzin)。然而，由於它的力量，產生了『我執』，因此，從『染污意』(nyon yid)中，產生了『壞聚見』(jig tshogs la lta ba)等等。因此，『染污意』的本質是『無記』(sgrib lung ma bstan)，它所伴隨的助伴的特點是四種『不共』(thun mong ma yin pa)和五種『共通』(thun mong pa)，總共九種。首先，這四種是：在這種『我』的顯現的『染污意』的主要意識的隨從中，有不瞭解『無我』(nga bdag med pa)的『無明』(ma rig pa)，屬於『愚癡』(gti mug)的部分，即對『我』的迷惑；有自以為是『我』，從顯現的角度執著的『我見』(bdag tu lta ba)；有雖然沒有粗大的『我慢』(bdag tu nga rgyal ba)，但僅僅是顯得高人一等的『我慢』；以及雖然沒有特別強烈的貪戀，但從認為『我』令人滿意的角度產生的『我愛』(bdag tu 'du shes pa)。以上是四種。第二，五種『共通』的『遍行心所』(kun tu 'gro ba)：『染污意』的自境，即接觸和感受的『觸』(reg pa)；以這種方式關注和專注自境的『作意』(yid byed)；體驗自境的苦樂舍受的『受』(tshor ba)；辨別自境特徵的『想』(『du shes)；以及在自境內思考和銘記的『思』(sems pa)。這五種『遍行心所』也與之相應。之前在『阿賴耶識』的章節中，以及此處，雖然從主要意識和隨從意識的特點，以及從以自力證悟和以自力證悟的特點來區分，可以更容易地理解詞語的細節和反面，但如果理解的方式沒有錯誤，那麼按照之前的方式，可以產生對要點的深刻理解。這種『染污意』和相應的九種『心所』(sems byung)同時或依次產生的過程，與『阿賴耶識』的情況相同。正如『染污意』是『無記』一樣，這九種隨從『心所』也是『無記』。與『阿賴耶識』不同的是，無論『染污意』產生於三界中的哪一界，它都包含在該界中，並且屬於該界各自的意識範疇。 這種作為『根本』(gzhi yin)狀態的顯現，僅僅是恒常的『我』(nga)的顯現，它是一種可靠的意識，已經超越了概念，是主要的意識(gtsosems)。它的顯現方式是，從『阿賴耶識』(kun gzhi)產生的意識，以『阿賴耶識』為對象，顯現為『我』、『自主』、『真實』。因為它不符合這種方式，所以是具有錯覺的。儘管如此，它僅僅是顯現，沒有強烈的執著，因此超越了概念。因為僅僅是『我』的顯現，沒有執著，所以沒有強烈地執持為『我』，因此不是『我執』(bdag 'dzin)。然而，由於它的力量，產生了『我執』，因此，從『染污意』(nyon yid)中，產生了『壞聚見』(jig tshogs la lta ba)等等。因此，『染污意』的本質是『無記』(sgrib lung ma bstan)，它所伴隨的助伴的特點是四種『不共』(thun mong ma yin pa)和五種『共通』(thun mong pa)，總共九種。首先，這四種是：在這種『我』的顯現的『染污意』的主要意識的隨從中，有不瞭解『無我』(nga bdag med pa)的『無明』(ma rig pa)，屬於『愚癡』(gti mug)的部分，即對『我』的迷惑；有自以為是『我』，從顯現的角度執著的『我見』(bdag tu lta ba)；有雖然沒有粗大的『我慢』(bdag tu nga rgyal ba)，但僅僅是顯得高人一等的『我慢』；以及雖然沒有特別強烈的貪戀，但從認為『我』令人滿意的角度產生的『我愛』(bdag tu 'du shes pa)。以上是四種。第二，五種『共通』的『遍行心所』(kun tu 'gro ba)：『染污意』的自境，即接觸和感受的『觸』(reg pa)；以這種方式關注和專注自境的『作意』(yid byed)；體驗自境的苦樂舍受的『受』(tshor ba)；辨別自境特徵的『想』(『du shes)；以及在自境內思考和銘記的『思』(sems pa)。這五種『遍行心所』也與之相應。之前在『阿賴耶識』的章節中，以及此處，雖然從主要意識和隨從意識的特點，以及從以自力證悟和以自力證悟的特點來區分，可以更容易地理解詞語的細節和反面，但如果理解的方式沒有錯誤，那麼按照之前的方式，可以產生對要點的深刻理解。這種『染污意』和相應的九種『心所』(sems byung)同時或依次產生的過程，與『阿賴耶識』的情況相同。正如『染污意』是『無記』一樣，這九種隨從『心所』也是『無記』。與『阿賴耶識』不同的是，無論『染污意』產生於三界中的哪一界，它都包含在該界中，並且屬於該界各自的意識範疇。
【English Translation】 This manifestation as the state of being a 'basis' (gzhi yin) is merely the constant appearance of 'I' (nga). It is a reliable consciousness that has transcended concepts, a primary consciousness (gtsosems). Its mode of appearance is that consciousness arising from the 'alaya' (kun gzhi) focuses on the 'alaya' and appears as 'I,' 'self-sovereign,' and 'real.' Because it does not conform to this mode, it is illusory. Nevertheless, it is merely an appearance without strong attachment, and therefore transcends concepts. Because it is merely the appearance of 'I' without attachment, there is no strong clinging to 'self,' and therefore it is not 'self-grasping' (bdag 'dzin). However, due to its power, 'self-grasping' arises, and therefore, from the 'afflicted mind' (nyon yid), 'view of the perishable collection' (jig tshogs la lta ba) and so forth arise. Therefore, the nature of the 'afflicted mind' is 'unspecified' (sgrib lung ma bstan), and the characteristics of its companions are four 'uncommon' (thun mong ma yin pa) and five 'common' (thun mong pa), a total of nine. First, the four are: In the retinue of the primary consciousness of the 'afflicted mind' that appears as 'I,' there is 'ignorance' (ma rig pa), which does not understand the absence of 'I' (nga bdag med pa), belonging to the part of 'delusion' (gti mug), which is confusion about 'self'; there is 'view of self' (bdag tu lta ba), which assumes 'self' and clings from the perspective of appearance; there is 'self-conceit' (bdag tu nga rgyal ba), which, although not gross, merely appears superior; and there is 'self-love' (bdag tu 'du shes pa), which, although without particularly strong attachment, arises from seeing 'self' as pleasing. These are the four. Second, the five 'common' 'omnipresent mental factors' (kun tu 'gro ba): 'contact' (reg pa), which encounters and feels the self-object of the 'afflicted mind'; 'attention' (yid byed), which attends to and focuses on its self-object in this way; 'feeling' (tshor ba), which experiences the pleasure, pain, or indifference of its self-object; 'discrimination' ('du shes), which distinguishes the characteristics of its self-object; and 'intention' (sems pa), which thinks about and imprints on its self-object. These five 'omnipresent mental factors' are also associated with it. Earlier, in the section on 'alaya,' and here, although distinguishing between the characteristics of the primary consciousness and the retinue consciousness, and between seeing with self-power and seeing with self-power, may make it easier to understand the details and opposites of the words, if the way of understanding is not mistaken, then following the previous method can lead to a profound understanding of the key points. The way in which this 'afflicted mind' and the corresponding nine 'mental factors' (sems byung) arise simultaneously or sequentially is the same as in the case of 'alaya.' Just as the 'afflicted mind' is 'unspecified,' so too are these nine retinue 'mental factors' 'unspecified.' Unlike 'alaya,' whichever realm of the three realms the 'afflicted mind' arises in, it is contained within that realm and belongs to the consciousness category of that realm.
འདི་ཡང་ལྡོག་པའི་ དུས་ནི་འདི་ལྟར་སྟེ། ཐེག་དམན་ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་པའི་རྒྱུད་ལ་ཉོན་ཡིད་མཚན་ཉིད་པ་ མེད་ཀྱང་བདག་ཏུ་སྣང་བ་ཙམ་རེ་ཡོད་ཅིང་ཐེག་ཆེན་འཕགས་ས་ཐོབ་པ་ནས་དབང་བསྒྱུར་ མ་གཏོགས་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་དང་། འཁོར་བའི་ས་བོན་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ སྤངས་པས་ཉོན་ཡིད་མཚན་ཉིད་ཇི་བཞིན་མི་ལྡན་པར་སོང་ཡང་ཐེག་ཆེན་ས་བརྒྱད་པ་ཐོབ་ 10-196 པ་དེ་སྲིད་དུ་ཉོན་ཡིད་ཀྱི་རིགས་རྒྱུན་ཙམ་ནི་ཡོད་ལ་དེ་ཕན་ཆད་དུ་ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱི་ཆ་མཐའ་ དག་སྤངས་ཕྱིར་ཉོན་ཡིད་ཀྱི་རིགས་རྒྱུན་དེ་ཡང་རྩ་བ་ནས་སྤངས་པ་ཡིན་ཞིང་སྤྱིར་ནའང་ འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་གི་སྐབས་སུ་ཉོན་ཡིད་མེད་དེ། དེ་དུས་སུ་ཀུན་གཞི་ཁོ་ན་ལས་རྣམ་ ཤེས་ཚོགས་བདུན་པོ་རེ་ཞིག་འགགས་ནས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཉོན་ཡིད་སྤངས་ མ་སྤངས་ཀྱི་མུ་བཞི་ཡོད་དེ། ཐེག་དམན་དགྲ་བཅོམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཉོན་ཡིད་མཚན་ཉིད་པ་ས་ བོན་སྤངས་ཀྱང་སྔོན་གོམས་ཀྱི་མཐུས་བདག་ཏུ་སྣང་བ་ཙམ་ཡོད་པ་སྔོན་སྟོན་པ་ལ་གླང་ཆེན་ རྦད་པའི་དུས་སུ་དགྲ་བཅོམ་པ་མང་པོ་ཞིག་སྐྲག་སྟེ་བྲོས་པ་ལྟ་བུ་ཉོན་ཡིད་ས་བོན་སྤངས་ལ་ བདག་སྣང་མངོན་གྱུར་མ་སྤངས་པའི་མུ་དང་། འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་རེ་ཞིག་ཉོན་མོངས་ ཆགས་བྲལ་བྱས་པའི་སྐབས་ལྟ་བུའི་མངོན་གྱུར་སྤངས་ལ་ས་བོན་མ་སྤངས་པའི་མུ་དང་། སོ་ སྐྱེས་རང་ག་བ་ལྟ་བུའི་གཉིས་ཀ་མ་སྤངས་པའི་མུ་དང་། དག་ས་ཡན་ཆད་ལྟ་བུའི་གཉིས་ ཀ་སྤངས་པའི་མུ་དང་བཞི་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཉོན་ཡིད་ཀྱང་ངེས་དོན་གྱི་བཀའ་ དགོངས་འགྲེལ་ལས་ཀྱང་བསྟན་ཅིང་དེ་ལྟར་དུ་དོན་ལ་མེད་ན་དེའི་འཁོར་གྱི་འཇིག་ལྟ་སྒྲིབ་ ལུང་མ་བསྟན་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང་དེ་འདྲའི་འཇིག་ལྟ་མེད་པར་ནི་ཟག་བཅས་ཀྱི་དགེ་བ་ དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་འཇིག་ལྟ་ཡོད་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་བ་དང་བདག་འཛིན་རྒྱུན་བརྟན་པོར་ འཇུག་པ་ཡང་མི་འཐད་ཅིང་། འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་དང་འགོག་སྙོམས་གཉིས་ ལ་ཁྱད་འབྱེད་བྱེད་ཉོན་ཡིད་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་སྒོ་ནས་བྱེད་པ་སོགས་ཀྱང་མི་འཐད་པར་ ཐལ་བ་སོགས་རིགས་པའི་སྒོ་ཡང་དུ་མ་ཡོད་མོད་རེ་ཞིག་དེ་ཙམ་མོ། ། གསུམ་པ་རྣམ་ཤེས་ནི། ཇི་སྐད་དུ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཚོགས་དྲུག་སྟེ། །ཞེས་པ་ལྟར་ འདིར་རྣམ་ཤེས་གཞན་ཚོགས་དྲུག་པོ་དེ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྐད་དོད་བི་ཛྙཱ་ན་ཞེས་ པ་རྣམ་པར་ཤེས་པའམ་རབ་ཏུ་ཤེས་པ་ལ་འཇུག་པས་དེ་འདྲའི་རང་ལུགས་ལ་འཇུག་ཤེས་ 10-197 དྲུག་སྟེ་སྣ་ཚོགས་པའི་ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་ཅན་འདྲ་མིན་གྱི་ཤེས་པ་དྲུག་ལས། དང་པོ་ནི། མིག་ གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི། ཡུལ་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་གཟུང་བྱར་བྱས་ནས་དེ་སྣང་བ་ཅན་གྱི་ ཤེས་པ་དང་། རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཡུལ
【現代漢語翻譯】 此外，情況是這樣的：小乘的聲聞和獨覺阿羅漢的相續中，雖然沒有具足自性的煩惱意，但會有微弱的『我』的顯現。而大乘的聖者，從獲得聖位開始，除了自在轉之外，已經斷除了三界的煩惱和輪迴的種子習氣，因此不具足如實的煩惱意。然而，大乘八地菩薩之前，還存在煩惱意的習氣，此後則徹底斷除了煩惱障，因此也從根本上斷除了煩惱意的習氣。總的來說，在滅盡定中沒有煩惱意，因為那時阿賴耶識單獨存在，而前七識暫時止息了。 此外，關於斷除與未斷除煩惱意有四句：小乘阿羅漢的相續中，煩惱意的自性種子雖然斷除，但由於過去的串習力，還會有微弱的『我』的顯現，比如過去佛出世時，調象師調伏大象，許多阿羅漢驚恐逃跑，這就是斷除了煩惱意的種子，但『我』的顯現沒有斷除的情況。還有，通過世間道暫時使煩惱不起現行的時候，比如斷除了現行，但沒有斷除種子的情況。還有，像普通凡夫一樣，兩種都沒有斷除的情況。還有，像凈地以上一樣，兩種都斷除了的情況。因為有這四種情況。 像這樣的煩惱意，在解釋真實密意的經典中也有闡述，如果事實上沒有這樣的煩惱意，那麼與此相關的我見、無記的遮障等都會不存在，如果沒有這樣的我見，那麼與有漏善法相應的我見也不可能存在，並且執我的相續也不可能持續。此外，區分無想定和滅盡定的方式，就是通過有無煩惱意來區分，如果這樣區分也不合理，那麼就會出現諸多不合理的情況。雖然有很多理證，但暫時說到這裡。 第三、識：如經中所說：『識有六聚。』這裡所說的識，就是指其他的六識。識，梵文為『vijñāna』（藏文：བི་ཛྙཱ་ན་，梵文天城體：विज्ञान，梵文羅馬擬音：vijñāna，漢語字面意思：識），意思是『了別』或『完全了知』，因此，所謂的識，就是指能了知各自對境的六識，即具有各種不同對境顯現的六種不同的識。第一種是：眼識，以色法為所取境，並具有色法的顯現；耳識，以聲。
【English Translation】 Furthermore, the situation is like this: In the continuum of the Lesser Vehicle's Śrāvakas (Hearers) and Pratyekabuddhas (Solitary Realizers) Arhats (Foe Destroyers), although there isn't a fully characterized afflicted mind (nyon yi), there is still a slight appearance of 'I'. However, from the moment Great Vehicle (Mahayana) practitioners attain the noble grounds (bhumi), having gained mastery, they have abandoned all afflictions of the three realms and the seeds of samsara (cyclic existence), so they do not possess the afflicted mind as it is characterized. However, until the eighth ground of the Great Vehicle is attained, there remains a trace of the afflicted mind's lineage. After that, because all aspects of the obscuration of affliction are abandoned, that lineage of the afflicted mind is also abandoned from its root. Generally, during the meditative absorption of cessation (nirodha-samāpatti), there is no afflicted mind, because at that time, only the ālaya-vijñāna (store consciousness) remains, and the seven consciousnesses temporarily cease. Furthermore, there are four possibilities regarding whether the afflicted mind is abandoned or not: In the continuum of the Lesser Vehicle Arhats, although the characterized seed of the afflicted mind is abandoned, due to the force of past habituation, there is still a slight appearance of 'I'. For example, in the past, when a mahout (elephant trainer) was taming an elephant, many Arhats were frightened and ran away. This is an example of abandoning the seed of the afflicted mind but not abandoning the manifest appearance of 'I'. Also, there is the case of temporarily separating from afflictions through worldly paths, like abandoning the manifest but not abandoning the seed. There is also the case of not abandoning either, like ordinary beings. And there is the case of abandoning both, like those above the pure grounds. Because there are these four possibilities. Such an afflicted mind is also taught in the commentaries explaining the definitive meaning of the scriptures. If such an afflicted mind did not exist in reality, then the associated view of self, the obscuration of the unstated (avyākrta), etc., would not exist. And if such a view of self did not exist, then it would be impossible for a view of self associated with wholesome contaminated (sāsrava) actions to exist, and the continuous clinging to self would also be untenable. Furthermore, the distinction between the absorption without perception (asaṃjñika-samāpatti) and the absorption of cessation is made through the presence or absence of the afflicted mind. If this distinction were not valid, then many unreasonable consequences would follow. Although there are many lines of reasoning, for now, this is all. Third, consciousness (vijñāna): As it is said in the scriptures: 'Consciousness has six aggregates.' Here, the consciousness refers to the other six aggregates of consciousness. The Sanskrit word for consciousness is 'vijñāna' (藏文：བི་ཛྙཱ་ན་，梵文天城體：विज्ञान，梵文羅馬擬音：vijñāna，漢語字面意思：識), which means 'to distinguish' or 'to fully know'. Therefore, consciousness refers to the six consciousnesses that know their respective objects, the six different consciousnesses that have the appearance of various objects. The first is: eye consciousness, which takes the element of form as its object and has the appearance of form; ear consciousness, which takes sound.
་སྒྲའི་སྐྱེ་མཆེད་གཟུང་བྱར་བྱས་ནས་དེ་སྣང་ བའི་ཤེས་པ་དང་། སྣའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཡུལ་དྲིའི་སྐྱེ་མཆེད་གཟུང་བྱར་བྱས་ནས་དེ་སྣང་ བའི་ཤེས་པ་དང་། ལྕེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཡུལ་རོའི་སྐྱེ་མཆེད་གཟུང་བྱར་བྱས་ནས་དེ་སྣང་ བའི་ཤེས་པ་དང་། ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཡུལ་རེག་བྱའི་སྐྱེ་མཆེད་གཟུང་བྱར་བྱས་ ནས་དེ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་དང་། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཡུལ་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་གཟུང་ བྱར་བྱས་ནས་དེ་སྣང་བ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དང་དྲུག་དེ་ཡིན་ལ། དེ་དྲུག་པོ་རྣམས་ཀྱང་ཡུལ་དྲུག་ པོ་རང་རང་གི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་རིག་ཙམ་གྱི་ཤེས་པ་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཆ་ལ་འཇོག་པ་ཡིན་གྱི་རྗེས་སུ་ རྟོག་པ་སྣ་ཚོགས་པས་དཔྱད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་འཁོར་སེམས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཞིང་དེ་ འདྲའི་ཚོགས་དྲུག་གི་རྣམ་ཤེས་དྲུག་པོས་རང་རང་གི་ཡུལ་དྲུག་པོ་རབ་ཏུ་ཤེས་པའམ་རྣམ་ པར་ཤེས་པས་ན་དེར་བཞག་གོ །རྣམ་ཤེས་དེ་དག་གི་ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་ཡང་དགེ་མི་དགེ་ལུང་ མ་བསྟན་གསུམ་པོ་བར་སྐབས་བར་སྐབས་ཅི་རིགས་པའི་ངོ་བོར་འགྱུར་བ་ཡོད་ཅིང་། གྲོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཀུན་འགྲོ་ལྔ། ཡུལ་ངེས་ལྔ། དགེ་བ་བཅུ་གཅིག རྩ་ཉོན་དྲུག ཉེ་ཉོན་ ཉི་ཤུ། གཞན་འགྱུར་བཞི། གཞན་ཡང་དེ་ལས་ཀྱང་སེམས་བྱུང་གི་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་ཕྱེས་ན་ ཆོག་པའི་ཚུལ་གྱི་སེམས་བྱུང་དེ་རྣམས་དུས་གཅིག་ལ་མཐའ་དག་འཁོར་དུ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ ཡང་འཇུག་ཤེས་དྲུག་གི་འཁོར་དུ་སེམས་བྱུང་ཐམས་ཅད་བར་སྐབས་རེས་མོས་ཀྱིས་སོ་སོར་ འབྱུང་དུ་རུང་བ་ཙམ་ནི་ཡིན་ལ། ཚུལ་འདི་དག་ལ་དཔྱད་པ་འདི་ལྟར་ཡོད་དེ། སྤྱིར་ནི་ཚོགས་ དྲུག་གི་རྣམ་ཤེས་ལས་སྔ་མ་ལྔ་འཇུག་ཤེས་དང་ཕྱི་མ་འཇུག་ཤེས་སུ་མི་འཇོག་པ་ཡོད་ཀྱང་ འདིར་ནི་དྲུག་ག་མ་ཟད་ཉོན་ཡིད་དང་བཅས་པ་ཡང་ཀུན་གཞི་ལ་ལྟོས་ན་རང་ཡུལ་སོ་སོ་ལ་ 10-198 འཇུག་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཆ་ནས་འཇུག་ཤེས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཐོགས་ཤིང་ཁྱད་པར་ཚོགས་དྲུག་ གི་རྣམ་ཤེས་རྣམས་ནི་རང་ཡུལ་སོ་སོར་ཆེས་གསལ་བར་ངེས་པའི་སྒོ་ནས་རང་རང་གི་ཡུལ་ མི་འདྲ་བ་ལ་འཇུག་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་ནས་འདིར་འཇུག་ཤེས་སུ་བཞག་ལ། འགའ་ཞིག་ཏུ་ཚོགས་དྲུག་གི་རྣམ་ཤེས་དེ་དག་ལས་སྔ་མ་ལྔ་མངོན་སུམ་ཁོ་ན་དང་དེ་དག་གི་ འཁོར་དུ་སེམས་བྱུང་ཡང་ཀུན་འགྲོ་སོགས་འགའ་རེ་མ་གཏོགས་གོང་སྨྲོས་ཚང་མ་སྐབས་ འགར་འབྱུང་མི་སྲིད་ཅིང་ཁྱད་པར་དགེ་མི་དགེའི་སེམས་བྱུང་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ལས་ བྱུང་བའི་ཤེས་པ་དག་ལ་མི་འབྱུང་བ་དང་ཕྱི་མ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ལ་རྟོག་བཅས་རྟོག་མེད་ གཉིས་ཡོད་ཅིང་། དེ་ལ་འཁོར་དུ་སེམས་བྱུང་ང་གཅིག་སྐབས་འགར་རེས་མོས་ཀྱིས་འབྱུང་ བའི་ཚུལ་སོགས་འདྲ་མིན་ཡོད་ཀྱང་འདིར་ནི་ཚོགས་དྲུག་གི་རྣམ་ཤེས་རང་རང་གི་ང
【現代漢語翻譯】 耳識的生處（梵文：āyatana，含義：感官領域）被視為所取對境，由此產生顯現的意識；鼻識的生處被視為所取對境，由此產生顯現的意識；舌識的生處被視為所取對境，由此產生顯現的意識；身識的生處被視為所取對境，由此產生顯現的意識；意識的生處被視為所取對境，由此產生顯現的意識。這六者都是如此。這六者僅僅是對各自的六境之義的自性進行識別的無分別意識，而隨後的各種分別唸的思辨等等，則轉變為隨行之心。因此，這六識各自能夠完全瞭解或識別各自的六境，故而如此安立。這些識的自性差別在於，它們會間或轉變為善、不善、無記這三種狀態。 助伴的差別在於：遍行五蘊（梵文：sarvatraga，含義：一切處行），所緣境五蘊（梵文：viṣaya-pratiniyata，含義：對境決定），善心所十一（梵文：kuśala，含義：善），根本煩惱六（梵文：mūlakleśa，含義：根本煩惱），近分煩惱二十（梵文：upakleśa，含義：隨煩惱），不定四蘊（梵文：aniyata，含義：不定）。此外，如果從心所的不同方面進行區分，可以區分出更多種類的心所。這些心所並非同時全部作為隨行出現，但一切心所都可能在六入識的隨行中，間或輪流出現。對此有如下分析：一般來說，六識中的前五識不被認為是入識，但在這裡，不僅是六識，甚至包括染污意，相對於阿賴耶識（梵文：ālayavijñāna，含義：藏識）而言，從它們各自趨入各自所緣境的角度來看，都可稱為入識。特別是，六識能夠非常清晰地確定各自的所緣境，因此，從它們趨入各自不同所緣境的角度來看，這裡將它們安立為入識。 在某些觀點中，六識中的前五識僅僅是現量，並且在它們的隨行中，除了遍行等少數心所外，上述所有心所有時不可能出現。特別是，善與不善的心所不會在從有色根（梵文：rūpāyatana，含義：色處）產生的意識中出現。而意識則有有分別和無分別兩種。在意識的隨行中，有時會輪流出現一個或多個心所。儘管存在各種不同的觀點，但在這裡，六識各自的自性...
【English Translation】 The āyatana (Sanskrit: āyatana, meaning: sense field) of ear consciousness is taken as the object to be apprehended, and from this arises the consciousness that appears; the āyatana of nose consciousness is taken as the object to be apprehended, and from this arises the consciousness that appears; the āyatana of tongue consciousness is taken as the object to be apprehended, and from this arises the consciousness that appears; the āyatana of body consciousness is taken as the object to be apprehended, and from this arises the consciousness that appears; the āyatana of mind consciousness is taken as the object to be apprehended, and from this arises the consciousness that appears. These six are all like that. These six are merely the non-conceptual consciousness that recognizes the essence of the meaning of their respective six objects, while the subsequent speculations and so on of various conceptualizations become the accompanying mind. Therefore, these six consciousnesses are established as such because they are able to fully understand or recognize their respective six objects. The difference in the nature of these consciousnesses is that they occasionally transform into the nature of good, non-good, and indeterminate. The difference in companions is: the five Sarvatraga (Sanskrit: sarvatraga, meaning: all-pervasive), the five Viṣaya-pratiniyata (Sanskrit: viṣaya-pratiniyata, meaning: object-determined), the eleven Kuśala (Sanskrit: kuśala, meaning: virtuous), the six Mūlakleśa (Sanskrit: mūlakleśa, meaning: root afflictions), the twenty Upakleśa (Sanskrit: upakleśa, meaning: secondary afflictions), and the four Aniyata (Sanskrit: aniyata, meaning: indeterminate). Furthermore, if we differentiate the types of mental factors, we can distinguish even more types of mental factors. These mental factors do not all occur simultaneously as companions, but all mental factors can occur individually in the retinue of the six entering consciousnesses, occasionally taking turns. There is the following analysis of these principles: Generally, the first five of the six consciousnesses are not considered entering consciousnesses, but here, not only the six consciousnesses, but even the afflicted mind, in relation to the Ālayavijñāna (Sanskrit: ālayavijñāna, meaning: store consciousness), can be termed entering consciousnesses from the perspective of their respective engagement with their respective objects. In particular, the six consciousnesses are able to determine their respective objects very clearly, so from the perspective of their engagement with their respective different objects, they are established here as entering consciousnesses. In some views, the first five of the six consciousnesses are only direct perception, and in their retinue, apart from a few mental factors such as the all-pervasive ones, it is sometimes impossible for all the aforementioned mental factors to occur. In particular, virtuous and non-virtuous mental factors do not occur in the consciousnesses arising from the corporeal sense organs (Sanskrit: rūpāyatana, meaning: form āyatana). And mind consciousness has both conceptual and non-conceptual aspects. In the retinue of mind consciousness, one or more mental factors may occur alternately at times. Although there are various different views, here, the nature of each of the six consciousnesses...
ོ་བོ་ཙམ་ ནི་རང་ཡུལ་རིག་ཙམ་གྱི་རྟོག་མེད་ལ་བཞེད་ཅིང་རང་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་གང་དང་གང་བཟུང་ བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཁོ་ནའི་དབང་གིས་ཡིན་པས་སེམས་བྱུང་གང་བྱུང་ན་དེའི་ དབང་གིས་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་འཛིན་ཚུལ་ཡང་དེ་ལུགས་ལྟར་གྱི་མི་འདྲ་བ་འབྱུང་ལ། ཁྱད་ པར་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་ནས་ལུས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་བར་རྣམས་ལའང་ནང་ཡིད་ཤེས་ཀྱིས་ གཏད་ལུགས་དང་ནན་ཞེན་གྱིས་བཟུང་ལུགས་སྣ་ཚོགས་པའི་དབང་དང་ཁྱད་པར་རྣམ་ཤེས་ ཚོགས་བདུན་པོ་རྩ་བའི་ཀུན་གཞི་དང་ཆུ་དང་རླབས་ལྟར་དུ་གནས་པའི་གནད་ཀྱིས་དབང་ ཤེས་རང་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་ལ་ནན་ཞེན་མེད་ཀྱང་སེམས་བྱུང་གང་དག་ལས་གང་དང་གང་སྐྱེ་ བའི་དབང་གིས་དབང་པོའི་རྣམ་ཤེས་ལྔ་པོའི་རང་རང་གི་སྣང་བ་སོ་སོར་དེ་དང་དེར་འགྱུར་ ནས་ཁྱད་པར་གྱི་ཆ་འདྲ་མིན་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་དུ་རུང་བའི་ཆ་ནས་དབང་ཤེས་ལྔ་པོ་དེ་དག་ལ་ སེམས་བྱུང་གི་ཁྱད་པར་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་རྣམ་པ་སྐབས་སྐབས་སུ་རང་རང་དང་ འཚམས་པར་ཅི་རིགས་པ་དུ་མ་འབྱུང་ཆོག་པ་ནི་དཔེར་ན་མིག་ཤེས་ཡིད་འོང་དང་ཡིད་མི་ 10-199 འོང་གི་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་ལྡན་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེས་ཚེ་ནང་ཡིད་ཤེས་ཀྱང་དེ་ལུགས་ལྟར་གྱི་ ཆགས་པ་དང་སྡང་བའི་ཞེན་པ་ཆེར་འབྱུང་བ་དང་རྩ་བ་དང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་ཤེས་དག་ ཆུ་དང་རླབས་ལྟར་གྱི་འབྲེལ་གནད་སོགས་ཀྱི་དབང་གིས་སྐབས་དེའི་མིག་ཤེས་ཀྱང་ཆགས་ སྡང་དེ་ལུགས་ལྟར་དུ་སྣང་བ་གསལ་བོར་འགྱུར་འདུག་པ་ནི་བློ་ངོར་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་ལྟར་ ཡིན་ཞིང་། དེ་ཡང་དཔེར་ན་ཐོ་ཡོར་མིར་སྣང་གི་མིག་ཤེས་ཀྱི་ངོར་མིའི་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་ སོགས་རྣམ་ཤེས་རང་གི་ངོ་ཙམ་ལ་སྒོས་སུ་ནན་ཞེན་དེ་ལྟར་མེད་ཀྱང་ནང་ཡིད་ཤེས་ཀྱི་ཞེན་ ལུགས་དང་རྣམ་ཤེས་སྤྱིའི་འབྲེལ་གནད་སོགས་ཀྱིས་སྐབས་དེའི་ཐོ་ཡོར་མིར་སྣང་གི་དབང་ པོའི་རྣམ་ཤེས་རང་གི་ངོར་ཡང་ཐོ་ཡོར་དེ་ཉིད་མིའི་རྣམ་དབྱིབས་ཁ་དོག་ཆེས་གསལ་བོའི་ འགུལ་བསྐྱོད་དང་བཅས་པའི་རྣམ་པ་དང་བཅས་གསལ་སྣང་བསྙོན་མེད་དུ་འབྱུང་བ་བཞིན་ ནོ། །དེ་ལྟར་ནི་རང་གི་རྣམ་རྟོག་གིས་དཔྱད་པ་ཙམ་སྟེ། འཆད་ཚུལ་གཞན་དུ་ན་དབང་ཤེས་ ལྔ་པོ་གང་དང་མཉམ་དུ་བྱུང་བའི་ནང་ཡིད་ཤེས་འབའ་ཞིག་ལ་སེམས་བྱུང་ཚང་མ་སྐབས་ རེར་འབྱུང་བའི་ཚུལ་ལ་དགོངས་ནས་རང་ལུགས་སུ་ཚོགས་དྲུག་གི་རྣམ་ཤེས་ཀུན་ལ་དགེ་མི་ དགེའི་སེམས་བྱུང་རེས་མོས་སུ་འབྱུང་བ་ཡོད་པར་གསུངས་ཀྱི་དོན་གྱི་ཡིན་ལུགས་ལ་ནི་ནང་ ཡིད་ཤེས་ཁོ་ནའི་འཁོར་དུ་སེམས་བྱུང་ང་གཅིག་འབྱུང་རིགས་ཀྱི་གཞན་དབང་པོའི་རྣམ་ ཤེས་ལྔ་ལ་དེ་ལྟར་མི་རིགས་པར་བཤད་ནས་བོད་སྔ་ཕྱིའི་དགོངས་བཞེད་གཅིག་ཕྱོགས་ནས་ འཛིན་མཚམས་བྱས་ནའང་དེ་ལུགས་ཀྱི་བཤད་སྒོ་ཞིག་ཡོད་སྣང་ཡང་འདིར་ནི་རང
【現代漢語翻譯】 對於『唯識』宗（Vijnanavada），他們認為僅僅是自境的無分別（nirvikalpa）認知，並且所有對自境的特徵的執取，完全是由於心所（citta-vrtti）的作用。因此，無論生起何種心所，都會因此而產生對境的特徵的不同執取方式。而且，對於從眼識到身識的各種識，內意識（manas-vijnana）以各種方式賦予意義和執取。特別是，由於七種識以根本的阿賴耶識（alaya-vijnana）為基礎，如水與波浪般存在，即使各個識本身沒有強烈的執著，但由於生起何種心所，五種根識（indriya-vijnana）的顯現也會各自發生變化，從而可能產生各種不同的特徵。從這個角度來看，這五種根識可以隨時根據情況產生各種與其自身相應的善或不善的心所。例如，當眼識產生可愛或不可愛的色相時，內意識也會相應地產生強烈的貪戀或憎恨。由於根本識和由其產生的識之間存在如水與波浪般的關係，當時的眼識也會清晰地顯現出貪戀或憎恨。這就像我們內心體驗到的一樣。例如，即使在將柱子誤認為人的眼識中，對於人的形狀和顏色等，識本身並沒有特別強烈的執著，但由於內意識的執著方式和識之間的總體關係等，當時的柱子顯現為人的根識，也會清晰地顯現出具有非常清晰的形狀、顏色和動作的人的形象。這確實只是自己分別念（vikalpa）的推測。另一種解釋是，考慮到所有與五種根識同時產生的內意識有時會產生所有心所，他們認為自己的宗義是六識都可能輪流產生善或不善的心所。但實際上，內意識是唯一產生心所的，其他五種根識不可能如此。即使對藏地前後期的觀點進行某種程度的統一，似乎也存在這種解釋方式，但在這裡我們…… 對於『唯識』宗（Vijnanavada），他們認為僅僅是自境的無分別（nirvikalpa）認知，並且所有對自境的特徵的執取，完全是由於心所（citta-vrtti）的作用。因此，無論生起何種心所，都會因此而產生對境的特徵的不同執取方式。而且，對於從眼識到身識的各種識，內意識（manas-vijnana）以各種方式賦予意義和執取。特別是，由於七種識以根本的阿賴耶識（alaya-vijnana）為基礎，如水與波浪般存在，即使各個識本身沒有強烈的執著，但由於生起何種心所，五種根識（indriya-vijnana）的顯現也會各自發生變化，從而可能產生各種不同的特徵。從這個角度來看，這五種根識可以隨時根據情況產生各種與其自身相應的善或不善的心所。例如，當眼識產生可愛或不可愛的色相時，內意識也會相應地產生強烈的貪戀或憎恨。由於根本識和由其產生的識之間存在如水與波浪般的關係，當時的眼識也會清晰地顯現出貪戀或憎恨。這就像我們內心體驗到的一樣。例如，即使在將柱子誤認為人的眼識中，對於人的形狀和顏色等，識本身並沒有特別強烈的執著，但由於內意識的執著方式和識之間的總體關係等，當時的柱子顯現為人的根識，也會清晰地顯現出具有非常清晰的形狀、顏色和動作的人的形象。這確實只是自己分別念（vikalpa）的推測。另一種解釋是，考慮到所有與五種根識同時產生的內意識有時會產生所有心所，他們認為自己的宗義是六識都可能輪流產生善或不善的心所。但實際上，內意識是唯一產生心所的，其他五種根識不可能如此。即使對藏地前後期的觀點進行某種程度的統一，似乎也存在這種解釋方式，但在這裡我們……
【English Translation】 As for the Vijnanavada (Consciousness-only school), they consider it to be merely the non-conceptual (nirvikalpa) cognition of one's own object, and all grasping of the characteristics of one's own object is entirely due to the function of mental factors (citta-vrtti). Therefore, whatever mental factor arises, it will cause different ways of grasping the characteristics of the object accordingly. Moreover, for the various consciousnesses from eye consciousness to body consciousness, the inner consciousness (manas-vijnana) assigns meanings and grasps in various ways. In particular, since the seven consciousnesses are based on the fundamental alaya-vijnana (storehouse consciousness), existing like water and waves, even if each consciousness itself does not have strong attachments, the manifestations of the five sense consciousnesses (indriya-vijnana) will change individually depending on which mental factors arise, thus possibly producing various different characteristics. From this perspective, these five sense consciousnesses can at any time produce various good or bad mental factors that correspond to themselves as appropriate. For example, when eye consciousness produces a lovely or unlovely form, the inner consciousness will correspondingly generate strong attachment or hatred. Because of the relationship between the root consciousness and the consciousnesses arising from it, like water and waves, the eye consciousness at that time will also clearly manifest attachment or hatred. This is just as we experience in our minds. For example, even in the eye consciousness that mistakes a pillar for a person, the consciousness itself does not have a particularly strong attachment to the shape and color of the person, but due to the way the inner consciousness clings and the overall relationship between the consciousnesses, the sense consciousness that perceives the pillar as a person at that time will clearly manifest the image of a person with very clear shape, color, and movements. This is indeed just a speculation of one's own conceptual thought (vikalpa). Another explanation is that, considering that all the inner consciousness that arises simultaneously with the five sense consciousnesses sometimes produces all mental factors, they believe that their own doctrine is that all six consciousnesses can alternately produce good or bad mental factors. But in reality, the inner consciousness is the only one that produces mental factors, and the other five sense consciousnesses cannot do so. Even if we try to unify the views of the earlier and later periods in Tibet to some extent, there seems to be such an explanation, but here we... As for the Vijnanavada (Consciousness-only school), they consider it to be merely the non-conceptual (nirvikalpa) cognition of one's own object, and all grasping of the characteristics of one's own object is entirely due to the function of mental factors (citta-vrtti). Therefore, whatever mental factor arises, it will cause different ways of grasping the characteristics of the object accordingly. Moreover, for the various consciousnesses from eye consciousness to body consciousness, the inner consciousness (manas-vijnana) assigns meanings and grasps in various ways. In particular, since the seven consciousnesses are based on the fundamental alaya-vijnana (storehouse consciousness), existing like water and waves, even if each consciousness itself does not have strong attachments, the manifestations of the five sense consciousnesses (indriya-vijnana) will change individually depending on which mental factors arise, thus possibly producing various different characteristics. From this perspective, these five sense consciousnesses can at any time produce various good or bad mental factors that correspond to themselves as appropriate. For example, when eye consciousness produces a lovely or unlovely form, the inner consciousness will correspondingly generate strong attachment or hatred. Because of the relationship between the root consciousness and the consciousnesses arising from it, like water and waves, the eye consciousness at that time will also clearly manifest attachment or hatred. This is just as we experience in our minds. For example, even in the eye consciousness that mistakes a pillar for a person, the consciousness itself does not have a particularly strong attachment to the shape and color of the person, but due to the way the inner consciousness clings and the overall relationship between the consciousnesses, the sense consciousness that perceives the pillar as a person at that time will clearly manifest the image of a person with very clear shape, color, and movements. This is indeed just a speculation of one's own conceptual thought (vikalpa). Another explanation is that, considering that all the inner consciousness that arises simultaneously with the five sense consciousnesses sometimes produces all mental factors, they believe that their own doctrine is that all six consciousnesses can alternately produce good or bad mental factors. But in reality, the inner consciousness is the only one that produces mental factors, and the other five sense consciousnesses cannot do so. Even if we try to unify the views of the earlier and later periods in Tibet to some extent, there seems to be such an explanation, but here we...
་ལུགས་ ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དགོངས་པ་བསྒྲུབས་ཁུལ་བགྱིས་སོ། །གཞན་ཡང་རྟོག་པ་སྣ་ཚོགས་ པས་དཔྱད་པ་ཡང་འཁོར་སེམས་ཀྱི་བྱེད་ལས་སུ་འབྱུང་སྟེ། བློ་གང་ཡིན་ཡང་རང་ཡུལ་དེ་ རྩིང་ཞིབ་ཏུ་དཔྱོད་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་བྱུང་རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་ཀྱི་བྱེད་ལས་དང་རང་ཡུལ་ གྱི་ཆ་ནང་དུ་སེམས་པ་དང་ནན་ཞེན་གྱིས་བཟུང་བ་སོགས་སེམས་པའི་བྱེད་ལས་དང་རང་ 10-200 ཡུལ་གྱི་མིང་གི་མཚན་མ་འབྱེད་པ་དང་ཡུལ་ལ་གཏད་ཞེན་སོགས་འདུ་ཤེས་དང་ཡིད་བྱེད་ ཀྱི་བྱེད་ལས་དང་། དེ་བཞིན་དུ་དགེ་མི་དགེ་སྣ་ཚོགས་པ་ཇི་ལྟར་བྱུང་བ་རྣམས་ནི་དགེ་བའི་ སེམས་བྱུང་རྣམས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་སེམས་བྱུང་རྣམས་ལས་ཅི་རིགས་པའི་བྱེད་ལས་སུ་ དངོས་བརྒྱུད་གང་རུང་གིས་ཤར་བ་སོགས་ལ་བསམ་ན་རྟོག་པ་སྣ་ཚོགས་པས་གང་དཔྱད་ ཐམས་ཅད་སེམས་བྱུང་གི་ཆར་གྱུར་འགྲོ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་གོང་དུ་བཤད་པའི་ རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཚོགས་བརྒྱད་པོ་ལས་རྩ་བའི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ནི་རྣམ་ཤེས་གཞན་ བདུན་གྱི་ཐུན་མོང་གི་བདག་པོའི་རྒྱུ་དང་བདག་པོའི་རྐྱེན་གཉིས་ཀ་ཡིན་ལ། ཐུན་མོང་མ་ ཡིན་པའི་བདག་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ནི། འཇུག་ཤེས་ལྔ་པོའི་དེ་གཉིས་ནི་རང་རང་གི་བདག་རྐྱེན་ རྣམ་རིག་གི་སྣང་ཆར་ཤར་བའི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ལྔ་དང་། ཡིད་ཤེས་ཀྱི་བདག་རྐྱེན་ ཉོན་ཡིད་དང་། ཉོན་ཡིད་ཀྱི་བདག་རྐྱེན་ཀུན་གཞི་ཉིད་ཡིན་ཅིང་། ཀུན་གཞིའི་བདག་རྐྱེན་ནི་ ཐོག་མེད་ནས་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་རྒྱུན་ལྡན་དུ་རྟག་པར་གནས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་སྐད་ཅིག་མའི་ འཕྲེང་བ་ཅན་སྔ་མ་སྔ་མ་རྣམས་དང་། དེ་དག་གི་དམིགས་པ་ཡང་ཀུན་གཞིས་སྣོད་བཅུད་ ཀུན་རིས་སུ་མ་ཆད་པར་དམིགས་རྣམ་མི་གསལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་དམིགས་པས་དེའི་དམིགས་ པ་སྣོད་བཅུད་སྤྱི་དང་། ཉོན་ཡིད་ཀྱི་དམིགས་པ་ཀུན་གཞི་རང་ཉིད་དང་། འཇུག་ཤེས་ལྔའི་ དམིགས་པ་རྣམ་རིག་གི་སྣང་ཆའི་གཟུགས་ནས་རེག་བྱའི་བར་ཡིན་པས་རང་ལུགས་སུ་སྤྱིར་ དོན་ལྔའི་ཡུལ་གང་དག་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྫས་ལས་ཕྱི་དོན་མེད་པ་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་རྣལ་ འབྱོར་པའི་སྣང་ཚུལ་ལྟར་ཡིན་པས་ཡུལ་དེ་དག་ཤེས་པ་ཡུལ་ཅན་རང་རང་གི་དམིགས་རྐྱེན་ དང་། ཡིད་ཤེས་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི། རང་ལུགས་ལ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཆ་ལ་འཇོག་ ཅིང་ཡིན་ལུགས་ལྟར་ན་དེའི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་གང་སྣང་གི་ཡུལ་ནི་རང་གི་གཟུང་རྣམ་གྱི་ཤེས་ པའི་ཆ་ཁོ་ན་ལས་གཞན་གང་ཡང་མེད་པ་ལ་བསམ་ན་དུས་གསུམ་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་གི་ 10-201 གཟུགས་རྣམས་དང་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་པར་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་གི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པ་ཙམ་ ལ་དམིགས་རྐྱེན་བྱེད་ཆོག་པས་ཐེག་མཆོག་ཊཱིཀ་ཟིན་དུ་དངོས་མེད་ཁོ་ནར་ངེས་པ་དག་ དམིགས་ཡུལ་དུ་དོར་བར་སྣང་བས་དེ་ལྟར་ན་དེ་དག་དེའི
【現代漢語翻譯】 似乎在努力實現非共同的觀點。此外，各種各樣的概念也成為心和心所的活動，因為任何心智都會仔細地檢查自己的領域。所有這些都屬於心所『尋』和『伺』的活動。將自己領域的一部分放在心中，並以執著的方式抓住它，等等，這是心所『作意』的活動。區分自己領域的名稱，並將執著指向對象，等等，這是『想』和『作意』的活動。同樣，各種各樣的善與非善是如何產生的呢？可以想到，它們是通過直接或間接的方式，從相應的善心所和煩惱心所的活動中產生的。因此，無論用各種概念來分析什麼，似乎都變成了心所的一部分。因此，如上所述的八種識中，根本的阿賴耶識（梵文：Ālayavijñāna，藏文：ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ，kun gzhi rnam par shes pa，阿賴耶識）既是其他七種識的共同所有者的因，也是共同所有者的緣。 非共同的所有者因和緣是：五種現識的因緣是各自的現識，以及顯現能知影像的五種有色根。意識的因緣是末那識（梵文：Manas，藏文：ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཡིད，nyon mongs can gyi yid，染污意），而末那識的因緣是阿賴耶識本身。阿賴耶識的因緣是從無始以來持續存在的、恒常存在的自性，即剎那生滅的相續。並且，它們的所緣也是阿賴耶識以不明顯的方式緣取器情世界的一切，因此它的所緣是器情世界的總體。末那識的所緣是阿賴耶識本身。五種現識的所緣是能知影像的色等。因此，在自宗中，一般而言，五境的任何對象都不是識的實體之外的實在，而是如實存在的世俗，如同瑜伽行者的顯現一樣。因此，這些對象是各自能知者的所緣緣。意識的所緣是：在自宗中，意識被認為是無分別的。按照實相，任何顯現的事物的自性都只是自己所取的影像識的一部分，除此之外別無他物。考慮到這一點，可以認為，顯現在三時中的能知影像的色等，以及顯現在法處中的各種能知影像，都可以作為所緣緣。因此，在《勝乘論釋》的筆記中，似乎排除了那些被確定為僅僅是無實體的對象作為所緣。如果是這樣，那麼它們就是那些...
【English Translation】 It seems to be striving to accomplish uncommon views. Furthermore, various concepts also become the activities of mind and mental factors, because any intellect examines its own field in detail. All of these belong to the activities of the mental factors 'seeking' and 'examining'. Placing a part of one's own field in the mind and grasping it with attachment, etc., is the activity of the mental factor 'attention'. Distinguishing the names of one's own field and directing attachment to the object, etc., are the activities of 'perception' and 'attention'. Similarly, how do various kinds of virtue and non-virtue arise? One can think that they arise through direct or indirect means from the activities of the corresponding virtuous and afflicted mental factors. Therefore, whatever is analyzed with various concepts seems to become a part of the mental factors. Therefore, among the eight consciousnesses mentioned above, the fundamental Ālayavijñāna (Sanskrit: Ālayavijñāna, Tibetan: ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ, kun gzhi rnam par shes pa, storehouse consciousness) is both the common owner's cause and the common owner's condition of the other seven consciousnesses. The uncommon owner's cause and condition are: the cause and condition of the five sense consciousnesses are the five sense powers with form that manifest the appearance of the cognitive image, and the afflicted mind (Manas, Sanskrit: Manas, Tibetan: ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཡིད, nyon mongs can gyi yid, afflicted mind) is the condition of the mind consciousness, and the condition of the afflicted mind is the Ālayavijñāna itself. The condition of the Ālayavijñāna is its own nature, which has existed continuously from beginningless time and always remains constant, that is, the series of momentary moments. And their objects are also the Ālayavijñāna, which perceives all of the container and contents of the world without interruption, in an unclear way, so its object is the totality of the container and contents of the world. The object of the afflicted mind is the Ālayavijñāna itself. The objects of the five sense consciousnesses are the forms, etc., of the cognitive image. Therefore, in our own system, in general, any object of the five senses is not a reality outside of the substance of consciousness, but is the conventional truth that exists as it is, like the appearance of a yogi. Therefore, these objects are the objective conditions of their respective knowers. The object of the mind consciousness is: in our own system, the mind consciousness is considered to be non-conceptual. According to reality, the nature of any appearing thing is only a part of its own grasped image consciousness, and there is nothing else besides that. Considering this, it can be thought that the forms, etc., of the cognitive image appearing in the three times, and the various cognitive images appearing in the dharma realm, can be used as objective conditions. Therefore, in the notes of the Great Vehicle Commentary, it seems that those objects that are determined to be merely unreal are excluded as objects. If that is the case, then they are those...
་དམིགས་རྐྱེན་དུའང་རུང་བར་ མངོན། དེ་རྣམས་ཀྱི་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་ནི་རང་རང་གི་ཡུལ་དེ་རྣམས་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་ཤིང་ གཏོད་པར་བྱེད་པའི་ཡིད་བྱེད་རྣམས་ཡིན་པས་ཉོན་ཡིད་ཀྱི་དེ་ཡང་རང་ཡུལ་ཀུན་གཞི་ལ་ གཏོད་པར་བྱེད་པའི་ཡིད་བྱེད་ཉོན་ཡིད་སྔ་མའི་འཁོར་དུ་བྱུང་བ་དང་ཀུན་གཞིའི་དེ་ཡང་རང་ གི་སྔ་མའི་འཁོར་གྱི་དེ་འདྲ་ལ་བྱེད་ཀྱང་ཆོག་ཅིང་། དེ་དག་གི་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཡང་གོང་རང་རང་གི་ བདག་རྐྱེན་དག་གིས་ཤེས་ནུས་ལ། འདིར་རང་ལུགས་ཀྱི་ཀུན་གཞི་དངོས་སྨྲའི་སེམས་ཙམ་ དང་མི་འདྲ་ཚུལ་གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་དང་། ཉོན་ཡིད་ཀྱང་སེམས་ཙམ་ལུགས་ཀྱི་ལྐོག་ཏུ་ གྱུར་པ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པར་རང་ཡུལ་ཀུན་གཞི་མྱོང་ངེས་སུ་གྱུར་པ་ལ་དམིགས་ནས་ངར་སྣང་ ཅན་ཡིན་པས་དེ་ཡང་མྱོང་བས་གྲུབ་ནུས་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ཕྱིར་དེ་ལུགས་ཀྱི་ཆ་ནས་སེམས་ ཙམ་དང་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ཡོད་ཅིང་གཞན་ཡང་ཤེས་པ་སྤྱི་ལྡོག་ནས་བདེན་དངོས་སུ་ འདོད་མི་འདོད་སོགས་གྲུབ་མཐའ་སྤྱི་ཁོག་ནས་ཀྱང་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་མང་ངོ་། །འདིར་ རང་ལུགས་ལ་ཚོགས་བདུན་གྱི་རྣམ་ཤེས་རང་གི་ངོ་བོའི་ཕྱོགས་ཙམ་ནི་རྟོག་མེད་དུ་འཇོག་ ཀྱང་སེམས་བྱུང་འདྲ་མིན་དག་གིས་རང་ཡུལ་བཟུང་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་པའི་དབང་གིས་རྣམ་ པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་དེ་དག་ཀྱང་དེ་ལུགས་ལྟར་གྱིས་སྣ་ཚོགས་སུ་འགྱུར་བག་ངོམ་རུང་ བའི་གནད་དང་རྩ་བའི་ཤེས་པ་གཅིག་གི་རྣམ་འགྱུར་དུ་ངེས་པའི་གནད་ཀྱིས་ཉོན་ཡིད་ནི་ཞེ་ ཁ་གཏིང་གི་ཚུལ་གྱིས་ཤེས་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་རང་གཤིས་གསལ་ཙམ་ལ་ངར་སྣང་བ་ཅན་ དང་ཚོགས་དྲུག་ལས་འཇུག་ཤེས་ཐོག་མ་ལྔ་པོ་ཡང་རྣམ་ཤེས་རང་རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་རྟོག་ མེད་ཡིན་ཡང་རྐྱེན་དབང་གིས་བར་སྐབས་སུ་གློ་བུར་འདྲ་མིན་གྱི་ངོ་བོ་སྣ་ཚོགས་སུ་འགྱུར་ 10-202 འགྲོ་བའི་ཆ་ནས་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཡང་དགེ་མི་དགེ་སོགས་སྣ་ཚོགས་པའི་ རྣམ་པར་འཆར་ཡང་རྐྱེན་གང་གིས་མ་བསྒྱུར་བའི་གཉུག་གནས་རང་བཞིན་པའི་འཇུག་ཤེས་ ལྔའི་ངོ་བོ་ཙམ་ནི་ཞེན་མེད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཡེང་བ་ཡིན་ཆོག་ཅིང་། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱང་ རང་གི་ངོ་བོ་ཙམ་ནི་རྟོག་མེད་རང་ཡུལ་གྱི་ངོ་བོ་གསལ་ཙམ་ལ་འཇོག་ཀྱང་རང་གི་འཁོར་དུ་ བྱུང་བའི་སེམས་བྱུང་སྐྱེ་ལུགས་འདྲ་མིན་གྱི་རྐྱེན་དབང་གིས་སྣ་ཚོགས་སུ་བསྒྱུར་བ་མྱོང་གྲུབ་ ལྟར་ཡིན་པས་ཚུལ་དེ་ལུགས་ལྟར་གྱི་འདིར་གོ་བ་བླངས་དགོས་ཤིང་གཞན་དུ་ན་དབང་ཤེས་ ལྔ་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གཡེང་བ་དང་གཟུང་དོན་ཅན་ལུང་མ་བསྟན་ཁོ་ནར་བྱས་ནས་དེ་གོང་ སྨོས་ལྟར་སྒྱུར་བྱེད་ཀྱི་རྐྱེན་རྣམས་ནང་ཡིད་ཤེས་སུ་གཏོགས་པར་བྱས་ནའང་དོན་གྱི་ཕུགས་ གནད་གཅིག་ཏུ་ཐུག་ལུགས་ཡོད་པ་འདྲ། ད་ནི་དཀྱུས་སུ་འཇུག་ན། གོང་དུ་ཀུན་གཞི་དང་ ཉོན་ཡི
【現代漢語翻譯】 也顯現為所緣緣或增上緣。那些的等無間緣是各自的境，是能顯現並引導朝向那些境的作意，因此染污意的等無間緣也是引導朝向自境阿賴耶識的作意，是生起於先前染污意的眷屬中，而阿賴耶識的等無間緣也可以是朝向自己先前眷屬的類似作意。那些的俱有因也由上述各自的增上緣可以得知。此處自宗的阿賴耶識與唯識宗主張實有的不同之處如前所述。染污意也並非如唯識宗那樣是隱蔽的，而是以自境阿賴耶識為對象，具有我執顯現，因此那也是能以經驗證成的識，因此在那方面與唯識宗有不同之處，此外，從識的一般角度來說，是否承許為真實存在等等，從宗義的整體框架來看，也有許多不同之處。此處自宗來說，雖然七識的自性方面安立為無分別，但由於不同心所執取自境的方式各不相同，因此那些識的集合也以那樣的方式展現出多樣性，並且根本識的一個變現是確定的要點，因此染污意是以潛在的方式，識的各種自性稍微顯現，並且具有我執顯現，而從六識中最初生起的五根識，雖然各自識的自性本身是無分別的，但由於因緣的力量，在中間階段會突然轉變為各種不同的自性，從心和心所的角度來看，也會顯現出善與不善等各種不同的面貌，但如果沒有被任何因緣所轉變，那麼原本自然存在的五根識的自性本身，可能是無執著的自性而散亂的。意識的自性本身雖然安立為無分別，只是自境的自性稍微顯現，但由於在自己的眷屬中生起的心所生起方式不同，因此會轉變為多種多樣，這是經驗可以證成的，因此必須以那樣的方式來理解此處的觀點，否則，如果將五根識僅僅視為自性散亂，並且是具有所取義的無記，那麼如前所述，將轉變的因緣都歸屬於內在的意識，那麼意義的根本要點似乎會歸於一致。現在進入正題，上面說到的阿賴耶識和染污意……
【English Translation】 It also appears as an objective condition or an empowering condition. The immediately preceding conditions of those are the minds that manifest and direct towards their respective objects, therefore, the immediately preceding condition of the afflicted mind is also the mind that directs towards its own object, the ālaya-vijñāna (阿賴耶識, 阿賴耶識, ālayavijñāna, storehouse consciousness), arising in the retinue of the previous afflicted mind, and the immediately preceding condition of the ālaya-vijñāna can also be a similar mind directed towards its own previous retinue. The causal conditions of those can also be known from the aforementioned respective dominant conditions. Here, the difference between our own system's ālaya-vijñāna and the Cittamātra (唯識宗, 唯識宗, cittamatra, Mind-Only School) which asserts substantial existence is as explained above. The afflicted mind is also not hidden like in the Cittamātra system, but rather it takes its own object, the ālaya-vijñāna, and has an appearance of self-grasping, therefore that is also a consciousness that can be proven by experience, so in that aspect there is a difference from Cittamātra, and furthermore, from the general perspective of consciousness, whether or not to accept it as truly existent, etc., there are many differences from the overall framework of philosophical tenets. Here, in our own system, although the nature of the seven consciousnesses is established as non-conceptual, due to the various ways in which different mental factors grasp their own objects, the collection of those consciousnesses also manifests in various ways in that manner, and the key point is that one transformation of the fundamental consciousness is certain, therefore the afflicted mind is in a latent manner, the various natures of consciousness slightly manifest, and it has an appearance of self-grasping, and the first five sense consciousnesses that arise from the six consciousnesses, although the nature of each consciousness itself is non-conceptual, due to the power of conditions, in the intermediate stage they suddenly transform into various different natures, from the perspective of mind and mental factors, various different appearances such as virtuous and non-virtuous also manifest, but if it is not transformed by any condition, then the nature of the originally naturally existing five sense consciousnesses themselves may be a non-attached nature and distracted. Although the nature of the mental consciousness itself is established as non-conceptual, only the nature of its own object slightly manifests, due to the different ways in which mental factors arise in its own retinue, it transforms into various forms, which is proven by experience, therefore one must understand the views here in that manner, otherwise, if one considers the five sense consciousnesses to be merely distracted by nature and to be unspecified with an object, then as mentioned above, if one attributes the transforming conditions to the inner consciousness, then the fundamental key point of the meaning seems to converge into one. Now, to get to the point, the ālaya-vijñāna and the afflicted mind mentioned above...
ད་ཀྱི་ལྡོག་མཚམས་ནི་བཤད་ཟིན་ཅིང་འདིར་དབང་ཤེས་ལྔ་པོ་ནི་ཉིན་ཞག་ཕྲུག་རེ་ རེའི་ནང་དུ་ཡང་ཡུད་ཙམ་རེ་ཡང་ཡང་རྒྱུན་ཆད་དེ་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང་རྩ་བ་ནས་ལོག་པ་ནི་ དགྲ་བཅོམ་ཐོབ་པ་ན་ཡང་མེད་པ་སོགས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་མ་ངེས་པས་འདི་དག་གི་ལྡོག་པའི་ དུས་ནི་དབང་ཤེས་ལྔ་པོ་རང་རང་གི་ངོ་བོ་ལུང་མ་བསྟན་དང་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་མཐར་ཐུག་གི་ དུས་སུ་ཟད་པ་ཡོད་ཀྱང་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཙམ་གྱི་རིགས་རྒྱུན་ནི་གཞན་སྣང་ངོར་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་བར་ཡོད་པར་སྣང་བ་བཞིན་དེ་ལུགས་ལྟར་དུ་འཇོག་ལ། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱང་སྤྱི་ རིགས་ནས་མཐར་ཐུག་གི་བར་དུ་འཇོག་པ་ཡོད་མོད་ཀྱང་བྱེ་བྲག་གནས་སྐབས་སོ་སོར་ནི་ གོང་མར་འདུ་ཤེས་མེད་པར་སྐྱེས་པའི་ལྷའི་རྒྱུད་ཀྱི་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བའི་སྙོམས་འཇུག་དང་། འདོད་རྟེན་ལ་དེ་འདྲའི་སྙོམས་འཇུག་ཐོབ་པ་ལྟ་བུའི་རྒྱུའི་སྙོམས་འཇུག་སྟེ་དེ་འདྲའི་འདུ་ ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་གཉིས་དང་། འཕགས་རྒྱུད་ལ་སྲིད་རྩེའི་སེམས་སྟེང་ནས་ སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རགས་པ་བཀག་པའི་འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་དང་། སེམས་མེད་ 10-203 གཉིད་འཐུག་པོའི་སྐབས་དང་། ནད་གདོན་སོགས་ཀྱི་རྐྱེན་དབང་གིས་བརྒྱལ་བར་གྱུར་པའི་ སྐབས་རྣམས་སུ་ཡིད་ཤེས་རེ་ཞིག་ལྡོག་ནས་མེད་པ་སོགས་དེ་འདྲ་གཞན་ཡང་ཡོད་པར་ གསུངས་ལ། དེ་དག་ལས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ནི་དོན་གྱི་གནས་ལུགས་ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ ཤེས་ཀུན་ཁྱབ་དང་མི་འདྲ་བར་སེམས་ཅན་རེ་རེའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཉིད་སེམས་ ཅན་རང་རང་ལ་རང་སྣང་ཙམ་དུ་ཁྱབ་པ་མ་གཏོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཀུན་གཞི་གཅིག་མ་ཡིན་ པར་སོ་སོར་ངེས་ཤིང་སྤྱིར་གྱི་ཆ་ལ་བསམ་ན་ཕྱོགས་རེ་བ་ཡིན་ཞིང་དེ་ཡང་མདོ་རྣམས་སུ་ ཀུན་གཞི་སྙིང་པོའི་སྒྲས་བསྟན་པ་དང་། སྙིང་པོ་ཀུན་གཞིའི་སྒྲས་བསྟན་པ་ཅི་རིགས་ཡོད་ པས་སྐབས་ཐོབ་ཀྱི་གོ་བ་ལེན་ཚུལ་ཤེས་དགོས་ཤིང་དེ་འདྲའི་ཀུན་གཞི་དེ་དགེ་མི་དགེའི་ བག་ཆགས་མཐའ་དག་བགོ་བའི་གཞི་ཉིད་དུ་ངེས་ལ། བག་ཆགས་ལའང་ཡིད་རྟོག་བཅས་ ཡུལ་སྣ་ཚོགས་ལ་འཕྲོས་པའི་རྣམ་རྟོག་གི་བག་ཆགས་ལྟ་བུའི་མངོན་བརྗོད་ཀྱི་བག་ཆགས་ སམ་འཕྲོས་པའི་བག་ཆགས་དང་། བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་གིས་བགོས་པའི་བག་ ཆགས་ལྟ་བུའི་འཇིག་ལྟའི་བག་ཆགས་སམ་བདག་ལྟའི་བག་ཆགས་དང་། དགེ་སྡིག་སྣ་ ཚོགས་པའི་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་ལྟ་བུའི་ལས་སམ་སྲིད་པའི་ཡན་ལག་གི་བག་ཆགས་སོགས་ བག་ཆགས་ཀྱི་འཇོག་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་པོ་རྣམས་ ནི་རང་ཡུལ་གྱི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་མཐོང་བའི་ཆ་ནས་བཞག་པའི་གཙོ་སེམས་ ཡིན་ཞིང་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ལས་ཀུན་གཞི་ཉོན་ཡིད་གཉིས་ལུང་རིགས་ཀྱིས་གྲུབ་ ཚུལ་རང་རང་གི་སྐབས
【現代漢語翻譯】 現在討論轉變的界限。五種感官意識在日日夜夜中，即使是短暫的瞬間，也會反覆中斷，並非完全沒有。即使證得阿羅漢果位，也並非一定沒有中斷。因此，這些轉變的時間是，五種感官意識各自的自性未被預言，以及意識的最究竟狀態終結之時。然而，感官意識的傳承，如同在他人眼中顯現的佛陀一般，會持續到成佛。意意識也從普遍層面到最究竟層面存在，但在個別情況下，例如在上界天中，眾生在無意識狀態下投生，或者在欲界天中獲得類似的無意識禪定，以及聖者相續中，從有頂天之上，粗大的心和心所被止息的滅盡定，還有無心睡眠深沉之時，以及因疾病或邪魔等原因昏厥之時，意意識會暫時中斷消失。經典中還提到了其他類似的情況。 與此不同的是，阿賴耶識（梵文：ālayavijñāna，梵文天城體：आलयविज्ञान，梵文羅馬擬音：ālayavijñāna，漢語字面意思：藏識）與法界虛空智慧（梵文：dharmadhātu-jñāna，梵文天城體：धर्मधातुज्ञान，梵文羅馬擬音：dharmadhātu-jñāna，漢語字面意思：法界智）的普遍性不同，每個眾生相續中的阿賴耶識，僅僅在眾生各自的自顯範圍內遍佈，並非所有眾生的阿賴耶識都是同一個，而是各自獨立的。從普遍性角度來看，它只是區域性性的。經典中，有時用『阿賴耶藏』來表示，有時用『藏阿賴耶』來表示，因此需要理解不同語境下的含義。這樣的阿賴耶識，是儲存所有善與非善習氣的根本。習氣也有多種分類，例如，與帶有概念的意識相關的，投射到各種境上的分別念習氣，可以稱為顯現的習氣或投射的習氣；由我執分別念所薰染的習氣，可以稱為壞聚見習氣或我見習氣；還有各種善惡業的習氣，可以稱為業或有支的習氣等等。習氣的安立方式有很多種。 這八種識，從能夠憑藉自身力量照見自境的自性這一角度來說，被稱為主心。在八識中，阿賴耶識和染污意這兩個識，其通過理證成立的方式，在各自的章節中會詳細說明。
【English Translation】 Now, the limits of transformation will be discussed. The five sensory consciousnesses, even in the midst of days and nights, are repeatedly interrupted for brief moments, not entirely without cessation. Even upon attaining Arhatship, it is not necessarily without interruption. Therefore, the time of these transformations is when the five sensory consciousnesses' own nature is unpredicted, and when the ultimate state of consciousness comes to an end. However, the lineage of sensory consciousness, like a Buddha appearing in the eyes of others, continues until Buddhahood. The mind consciousness also exists from the general level to the ultimate level, but in individual cases, such as in the upper realms where beings are born without consciousness, or in the desire realm where similar unconscious samadhi is attained, and in the continuum of noble beings, from the peak of existence, the cessation samadhi where coarse mind and mental factors are stopped, as well as during deep, mindless sleep, and when fainting due to illness or demonic influences, the mind consciousness temporarily ceases and disappears. Other similar situations are also mentioned in the scriptures. Different from this, the Alaya-vijñana (藏文：ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས།，梵文：ālayavijñāna，梵文天城體：आलयविज्ञान，梵文羅馬擬音：ālayavijñāna，漢語字面意思：Storehouse Consciousness) is different from the universality of the Dharmadhatu-jñana (梵文：ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས།，梵文：dharmadhātu-jñāna，梵文天城體：धर्मधातुज्ञान，梵文羅馬擬音：dharmadhātu-jñāna，漢語字面意思：Wisdom of the Realm of Dharma), the Alaya-vijñana in the continuum of each being pervades only within the self-manifest range of each being, and the Alaya-vijñana of all beings is not the same, but independent of each other. From a universal perspective, it is only partial. In the scriptures, sometimes it is expressed as 'Alaya-garbha', and sometimes it is expressed as 'Garbha-alaya', so it is necessary to understand the meaning in different contexts. Such Alaya-vijñana is the root that stores all good and non-good habitual tendencies. There are also various classifications of habitual tendencies, for example, the habitual tendencies of conceptual thoughts related to conceptual consciousness, projecting onto various objects, can be called manifested habitual tendencies or projected habitual tendencies; the habitual tendencies stained by the conceptual thoughts of self-grasping can be called habitual tendencies of the view of the aggregates or habitual tendencies of the view of self; and there are also the habitual tendencies of various good and evil deeds, which can be called habitual tendencies of karma or existence, and so on. There are many ways to establish habitual tendencies. These eight consciousnesses, from the perspective of being able to see the nature of their own objects by their own power, are called the primary mind. Among the eight consciousnesses, the way in which the Alaya-vijñana and the afflicted mind are established through reasoning will be explained in detail in their respective chapters.
་སུ་ཞར་བྱུང་ཉུང་བསྡུས་སོང་ཟིན་ཅིང་འདིར་ཚོགས་དྲུག་གི་རྣམ་ ཤེས་རྣམས་ནི་སྤྱིར་ན་ལུང་ལས་ཡང་ཡང་བྱུང་བར་མ་ཟད་དེ་དག་གི་ཚུལ་མངོན་སུམ་དུའང་ རང་ག་ཕལ་བས་ཀྱང་གྲུབ་ནུས་པ་འདི་ལ་བསྙོན་དུ་མེད་པ་ལྟར་རོ། །ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་རྣམ་ ཤེས་ཀྱི་གཞི་འདི་ལ་བཤད་བྱ་ཆེ་ནའང་འདིར་ཞར་བྱུང་ཉུང་བསྡུས་ཀྱི་སྐབས་ལ་དེ་ཙམ་དུ་ 10-204 བྱས་སོ། ། གསུམ་པ་ཆོས་ཀྱི་ཁམས་ལ། མཚན་གཞིའི་ཆོས་དང་། མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་དང་། དངོས་ པོ་མེད་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་བྱེད་དེ་གཞན་དབང་ཤེས་རྫས་སུ་ཡོད་ པའི་དངོས་པོ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། འདིར་མཚན་གཞིའི་ཆོས་ཞེས་པ་སྤྱིར་མཚན་མཚོན་གཞི་གསུམ་དུ་ཕྱེ་བའི་ ཡ་གྱལ་གྱི་མཚན་གཞི་ལྟ་བུ་ལ་གོ་བ་མ་ཡིན་པར་ཆོས་སྒོས་རྫས་མེད་པ་ཅན་གདགས་གཞི་ གཞན་ལ་འདོགས་དགོས་པའི་རིགས་ཀྱི་ཆོས་མ་ཡིན་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་སྒོས་རྫས་འཇོག་ ཏུ་ཡོད་པའི་ཆོས་ཤིག་སྟེ། དེ་ཡང་ཚོར་འདུ་སོགས་སེམས་བྱུང་རྣམས་ནི་གཙོ་སེམས་དང་ གཞི་ནས་ངོ་བོ་ལོག་པའི་སྒོས་རྫས་མ་ཡིན་ཡང་གཙོ་སེམས་དང་མཚུངས་ལྡན་དུ་སེམས་ བྱུང་རང་རང་ལ་རྫས་ཀྱི་ཆ་རེ་ཡོད་པ་ཅན་གྱི་སྒོས་རྫས་འཇོག་ཏུ་ཡོད་པའི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་ རང་སྟོབས་ཀྱིས་མཐོང་བའི་ཆ་ནས་བཞག་པའི་སེམས་བྱུང་གི་རིགས་ཏེ། སྐབས་འདིའི་ ཚོར་བ་ཡང་རང་ཡུལ་སིམ་གདུང་བར་མ་གང་རུང་རང་སྟོབས་ཀྱིས་མྱོང་བའི་ཆ་ནས་བཞག་ པའི་སེམས་བྱུང་ཞིག་ཡིན་ལ། འདི་ལ་དབྱེ་ན་རང་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་བདེ་ ལྷང་ངེར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཆ་ནས་བཞག་པའི་ཚོར་བ་བདེ་བ་དང་། རང་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ དོན་གྱི་ཁྱད་པར་སྡུག་ལྷང་ངེར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཆ་ནས་བཞག་པའི་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་ བ་དང་། རང་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་བདེ་སྡུག་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་བར་མའི་ངོ་ བོར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཆ་ནས་བཞག་པའི་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་དང་གསུམ་ཡོད། དེ་ལས་ གཞན་ཡིད་བདེ་བ་དང་ཡིད་མི་བདེ་བའི་ཚོར་བ་ཞེས་པའང་གོང་གི་བདེ་སྡུག་གི་ཚོར་བར་ འདུའོ། །དེ་འདྲའི་སེམས་བྱུང་ཚོར་བ་ནི་ཁྱིམ་པ་དག་གི་རྩོད་པའི་རྩ་བར་གྱུར་ཅིང་ཤེས་རྫས་ 10-205 དུ་མ་སྤུངས་པའི་ཆ་ནས་ཚོར་ཕུང་དུ་བཞག་གོ ། གཉིས་པ་འདུ་ཤེས་ནི། གོང་སྨོས་ལྟར་གྱི་རྫས་ཅན་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རང་ཡུལ་གྱི་ མཚན་མའམ་སྤུ་རིས་སོ་སོར་འབྱེད་མཁན་གྱི་ཤེས་པ་ཞིག་སྟེ། དེ་ལའང་དབྱེ་ཚུལ་གཉིས་ ཀྱི་དང་པོ་ལ། རང་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་བདག་མེད་པ་ལ་བདག་ཏུ་འདུ་ཤེས་པ་ ལྟ་བུའི་མཚན་མ་ཇི་བཞིན་མ་ཡིན་པར་འབྱེད་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་འདུ་ཤེས་དང་། རང་ཡུལ་ དུ་གྱུར་པའི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་གཤེར་བ་ཆུར་འདུ་ཤེས་པ་ལྟ་བུའི་ཐ་སྙད་རང་ག་བའི
【現代漢語翻譯】 因此，附帶的簡要總結已經結束。在這裡，六識的各個方面，通常不僅在經文中反覆出現，而且它們的狀態實際上也可以被普通人所理解，這是無可否認的。關於八識的根本，有很多可以討論的，但在這裡，在附帶簡要總結的背景下，就到此為止。 第三，關於法的界限：包括作為基礎的法、作為特徵的法和非事物三種。 第一，關於作為基礎的法：包括感覺、認知和意志，這三種事物存在於他力識的範疇中。 首先，這裡所說的『作為基礎的法』，一般不是指分為名稱、指示和基礎三者的基礎，而是指一種法，它本身可以被視為一種事物，而不是那種需要依賴其他事物來附加的非物質法。也就是說，感覺等心所，雖然與主要的心識在本質上並不完全不同，但與主要的心識相應，每個心所都具有事物的成分，因此可以被視為一種事物。這種區別在於，通過自身的力量可以看到意義的差異，因此被認為是心所的範疇。這裡的『感覺』也是一種心所，它通過自身的力量體驗到舒適、痛苦或中立的感受。如果對此進行區分，那麼從體驗到作為自身對象的事物的舒適感受的角度來看，存在舒適的感覺；從體驗到作為自身對象的事物的痛苦感受的角度來看，存在痛苦的感覺；從體驗到既非舒適也非痛苦的中立感受的角度來看，存在中立的感覺。總共有三種感覺。此外，快樂的感受和不快樂的感受也包含在上述舒適和痛苦的感覺中。這樣的心所感覺是家庭爭論的根源，並且由於聚集了許多知識的成分，因此被認為是感覺蘊。 第二，認知：如上所述，是從具有物質的心識中產生的，能夠區分自身對象的特徵或細節的知識。對於認知也有兩種分類方法。第一種是，從將非我的事物認知為我的角度來看，存在與事物本來的面目不符的顛倒認知；從將濕潤認知為水的角度來看，存在自發的術語認知。
【English Translation】 Therefore, the incidental brief summary has come to an end. Here, the aspects of the six consciousnesses, in general, not only appear repeatedly in the scriptures, but their states can actually be understood even by ordinary people, which is undeniable. There is much to discuss regarding the basis of the eight consciousnesses, but here, in the context of the incidental brief summary, it will be limited to this. Third, regarding the realm of Dharma: it includes three types: Dharma as a basis, Dharma as a characteristic, and non-things. First, regarding Dharma as a basis: it includes feeling, perception, and volition, these three things exist within the category of other-powered consciousness. First, what is meant here by 'Dharma as a basis' is generally not referring to the basis divided into name, indication, and foundation, but rather a Dharma that can itself be regarded as a thing, rather than the kind of non-material Dharma that needs to rely on other things to be attached to. That is, feelings and other mental factors, although not completely different in essence from the main consciousness, are corresponding with the main consciousness, and each mental factor has an element of a thing, so it can be regarded as a thing. This distinction lies in the fact that the difference in meaning can be seen through one's own power, so it is considered a category of mental factors. The 'feeling' here is also a mental factor that experiences comfort, pain, or neutrality through its own power. If we distinguish this, then from the perspective of experiencing the comfortable feeling of things that have become one's own object, there is a comfortable feeling; from the perspective of experiencing the painful feeling of things that have become one's own object, there is a painful feeling; from the perspective of experiencing the neutral feeling that is neither comfortable nor painful, there is a neutral feeling. There are three types of feelings in total. In addition, pleasant feelings and unpleasant feelings are also included in the above-mentioned comfortable and painful feelings. Such mental factor feelings are the root of family disputes, and because they are a collection of many elements of knowledge, they are considered the feeling aggregate. Second, perception: as mentioned above, it arises from consciousness with substance, and is a knowledge that can distinguish the characteristics or details of its own object. There are also two ways to classify perception. The first is that, from the perspective of perceiving non-self as self, there is a reversed perception that does not conform to the true nature of things; from the perspective of perceiving moisture as water, there is a spontaneous conceptual perception.
་མཚན་ མ་ཇི་བཞིན་འབྱེད་པའི་འདུ་ཤེས་དག་པ་བ་དང་། རང་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་ འདུས་བྱས་མི་རྟག་པ་དང་ཟག་བཅས་སྡུག་བསྔལ་བར་འདུ་ཤེས་པ་ལྟ་བུའི་རྣམ་བྱང་ཕྱོགས་ ཀྱི་ཆོས་ཚུལ་གྱི་མཚན་མ་ཇི་བཞིན་འབྱེད་པའི་ཡང་དག་པའི་འདུ་ཤེས་དང་གསུམ་ཡོད་ཅིང་ དང་པོ་ལས་མི་དགེ་བ་དང་། གཉིས་པ་ལས་ཕལ་ཆེར་ལུང་མ་བསྟན་པ་སོགས་གཅིག་ཏུ་མ་ ངེས་པ་དང་། གསུམ་པ་ལས་དགེ་བ་འབྱུང་ངོ་། །འདིར་མི་སྡུག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ངོར་ ཤར་བའི་རྣམ་པར་བམ་པ་ལ་སོགས་པའི་གཟུགས་ཀྱི་ཚུལ་སོ་སོར་འབྱེད་པའི་འདུ་ཤེས་ནི་ ངོ་ཐད་དོན་ཇི་བཞིན་མེད་པས་ལོག་པའི་འདུ་ཤེས་ཡིན་ཡང་དགོས་པ་གྲོལ་བའི་རྒྱུར་འགྲོ་ བའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱི་མིང་གིས་བསྟན་པར་བཞེད། དབྱེ་ཚུལ་གཉིས་པ་ལ། འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་འདུ་ཤེས་སུ་གྱུར་པ་ལྟ་བུའི་མཉམ་པར་མ་བཞག་པའི་ གཡེང་ལྡན་གྱི་འདུ་ཤེས་དང་། གཟུགས་གཟུགས་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལྟ་བུའི་མཉམ་པར་ བཞག་པའི་འདུ་ཤེས་དང་། ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་སེམས་སྲིད་རྩེ་དང་འདུ་ཤེས་མེད་པའི་ཤེས་རིག་ གི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་འདུ་ཤེས་ལྟ་བུའི་ཕྲ་བའི་འདུ་ཤེས་དང་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བའང་རུང་ངོ་། །དེ་ལས་མཉམ་པར་བཞག་པའི་སེམས་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁོ་ན་ ཡིན་དགོས་ན་འདོད་ཁམས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྩེ་གཅིག་པ་ལྟ་བུ་མཉམ་པར་བཞག་པར་མི་འགྱུར་ 10-206 རམ་སྙམ་ན། མི་འགྱུར་ཏེ། འདོད་ཁམས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་རྩེ་གཅིག་པ་ལྟ་བུ་ངོ་ཐད་ནས་ཞི་བ་ ལྟར་སྣང་ཡང་སེམས་དེའི་ངོར་འདུན་པ་དང་གནོད་སེམས་སོགས་སྐབས་དེར་མངོན་གྱུར་ སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་ས་བོན་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་གཡེང་ལྡན་དུ་འཇོག་གོ །དེ་འདྲའི་སེམས་བྱུང་འདུ་ ཤེས་ནི་རབ་བྱུང་དག་གི་རྩོད་གཞིར་གྱུར་ཅིང་ཤེས་རྫས་དུ་མ་སྤུངས་པའི་ཆ་ནས་འདུ་ཤེས་ ཀྱི་ཕུང་པོར་བཞག་གོ ། གསུམ་པ་འདུ་བྱེད་ནི་གོང་སྨོས་ལྟར་གྱི་རྫས་ལྡན་གྱི་འདུ་བར་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་ལུས་ དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བྱ་བ་རང་འབྲས་རྣམ་དཀར་ཡིད་འོང་དང་ཡིད་མི་འོང་འབྱིན་ པ་དང་དེ་གཉིས་གང་ཡང་མི་འབྱིན་པ་དག་འདུ་བྱེད་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཏེ། དེ་ཡང་ལུས་ ངག་གི་ངོ་བོ་གཟུགས་ཡིན་པའི་བྱ་བ་རྣམས་གཙོ་བོར་གཟུགས་ཅན་པ་དང་། ཡིད་ཀྱི་སྐབས་ ལ་དད་སོགས་དགེ་བ་བཅུ་གཅིག་སོགས་སེམས་བྱུང་རང་རང་གི་ངོ་བོ་ཤེས་པ་རྣམས་དང་ དེ་དག་གི་བྱ་བའི་ལས་སོགས་ཡིན་ལ། དེ་ལའང་ལུས་ངག་གི་དགེ་མི་དགེ་བར་མ་མང་ པོ་དང་། ཡིད་ལའང་སེམས་བྱུང་ཚོར་འདུ་གཉིས་ཀྱི་ལྷག་མ་སེམས་བྱུང་བཞི་བཅུ་ཞེ་དགུ་ སོགས་ཏེ་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་མང་པོར་བཞག་ཏུ་ཡོད་ལ། དེ་དག་ལས་ཁམས་གོང་ མ་གཉིས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་ནི་མངོན་མཛོད་ལྟར་ན
【現代漢語翻譯】 如實辨別相的認知是清凈的，以及將自地視為無常、有漏、痛苦等，如是辨別顯現方分之法相的正確認知有三種：第一種產生不善，第二種多為無記等不確定，第三種產生善。此處，在不凈禪定中所顯現的對屍體等形體的各個部分進行辨別的認知，雖然在直接意義上並非如實，是顛倒的認知，但因其能成為解脫之因，故被認為是正確的認知。 第二種分類方式是：欲界所攝的認知，如未入定的散亂認知；色界和無色界的禪定，如入定的認知；以及極其微細的心，如非想非非想處和無想定中的識之自性，如是微細的認知，也可分為三種。 如果說入定的心必須只是色界和無色界的禪定，那麼欲界的專注認知是否就不算入定呢？並非不算入定，因為欲界的專注認知雖然表面上看似寂靜，但此心的意願和害心等，在當時生起顯現作用的種子並未斷除，因此被歸為散亂。如此的心生認知是出家眾爭論的焦點，並且從聚集多種識之自性的角度被安立為識蘊。 第三，行蘊是指如上所說的具有實體的造作之事物，即通過身、語、意三門產生行為，從而產生善妙可意的果報、不悅意的果報，以及非以上二者的事物。這些都是造作之事物。其中，身語的自性是色，其行為主要是色法；意的方面，信等十一善心所等各自的自性是識，以及這些心所的行為等。對此，身語的善與不善業有很多種；意方面，除了受和想之外的四十九種心所等，也有很多種善、不善和無記。其中，如《俱舍論》所說，上二界的煩惱都是如此。
【English Translation】 The pure perception of discerning characteristics as they are, and the correct perception of discerning the characteristics of phenomena in the direction of manifestation, such as perceiving one's own realm as impermanent, afflicted, and suffering, are of three types: the first generates unwholesomeness, the second is mostly indeterminate, and the third generates wholesomeness. Here, the perception of distinguishing the forms of corpses and so on that appear in the state of the impure concentration, although not directly in accordance with reality and thus a distorted perception, is considered a correct perception because it leads to liberation. The second way of classifying is: perception included in the desire realm, such as distracted perception that is not in meditative equipoise; concentration in the form and formless realms, such as perception in meditative equipoise; and subtle perception, such as the extremely subtle mind that is the nature of consciousness in the peak of existence and the realm of non-perception. These can also be divided into three. If it is said that the mind in meditative equipoise must only be concentration in the form and formless realms, then wouldn't focused perception in the desire realm not be considered meditative equipoise? It is not that it is not considered meditative equipoise, because although focused perception in the desire realm appears peaceful on the surface, the seeds of desire, malice, and so on that generate manifest activity at that time have not been abandoned, and therefore it is classified as distracted. Such mental events of perception are the subject of debate among renunciates and are established as the aggregate of perception from the perspective of accumulating various substances of consciousness. Third, the formation aggregate (行蘊, xíng yùn) refers to the substantial entities that perform actions, as mentioned above, that is, the activities through the doors of body, speech, and mind that produce desirable and agreeable results, undesirable results, and those that are neither. These are the entities that perform actions. Among them, the nature of body and speech is form, and their activities are mainly physical; in the case of mind, the nature of the eleven virtuous mental factors such as faith is consciousness, as well as the activities of these mental factors. Regarding this, there are many virtuous and non-virtuous actions of body and speech; in the case of mind, there are forty-nine mental factors other than feeling and perception, and there are many virtuous, non-virtuous, and neutral ones. Among these, as stated in the Abhidharmakośa, all the afflictions of the upper two realms are such.
་སྒྲིབ་ལུང་མ་བསྟན་ཡིན་ཡང་ འདིར་ནི་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་སྒྲིབ་ཕྱིན་མི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་སུ་བསྡུ་ཞིང་། རྩ་ ཉོན་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱང་འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་གསུམ་དུ་བསྡུ་བ་ ཡིན་ལ། དགེ་བའི་སེམས་བྱུང་གང་དག་ཀྱང་འཁོར་བ་ལས་ཡིད་ངེས་པར་འབྱུང་བ་འདོད་ ཆགས་མེད་པའི་དགེ་བ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་སྙིང་བརྩེ་བ་ཞེ་སྡང་མེད་པའི་དགེ་ བ་དང་། ཚུལ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་གཏི་མུག་མེད་པའི་དགེ་བ་སྟེ་དེ་འདྲའི་དགེ་རྩ་གསུམ་དང་། དང་འདོད་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་དང་། དགེ་བ་ལ་སྤྲོ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་དང་། ཡང་དག་ 10-207 པའི་དམིགས་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ་གཙོ་བོ་དེ་དྲུག་གི་ཁོངས་སུ་བསྡུ་ ཞིང་། དེ་དག་ལས་གཞན་པ་གཟུགས་ཤེས་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་རང་འབྲས་འདུ་བར་བྱེད་ པའི་དངོས་པོའི་རིགས་གྱུར་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་ཅི་རིགས་ཀྱི་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་ཀྱང་ མང་དུ་འཇོག་པ་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་གང་དག་ནི་རང་འབྲས་དུ་མ་འདུ་བར་བྱེད་ ཅིང་དངོས་རྫས་དུ་མ་སྤུངས་པའི་ཆ་ནས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོར་བཞག་པ་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་ལ། བཏགས་ཆོས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དང་། དེ་དག་གི་མཚན་གཞི་ ངོས་བཟུང་བའོ། ། དང་པོ་ལ། ཡུལ་ལ་བཏགས་པ་དང་། དུས་ལ་བཏགས་པ་དང་། ངོ་བོ་ལ་བཏགས་པ་ དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། འདིར་བཏགས་ཡོད་ཀྱི་ཆོས་གསུམ་པོ་ནི་གོང་གི་རྫས་ཡོད་དང་མི་འདྲ་བར་ རང་རང་གི་འདོགས་གཞི་ཆོས་གཞན་ཞིག་གི་རྫས་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་རང་རང་ལ་ སྒོས་རྫས་མེད་པ་ཅན་ཏེ། དེ་ལས་ཡུལ་ལ་བཏགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྐབས་འདིའི་བཏགས་ ཆོས་རྫས་མེད་དེ་འདོགས་གཞི་སྐབས་དེར་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་དངོས་པོ་ཞིག་ལ་ཕར་བཏགས་ ནས་ཆོས་རང་གི་ངོ་བོ་བཞག་དགོས་པའི་རིགས་ཅན་ཞིག་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ ཁམས་དང་རྒྱལ་ཁམས་ཡུལ་ཕྱོགས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་སོགས་ནི་རང་རང་གི་གདགས་གཞི་ ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་དངོས་པོ་ལ་བཏགས་ནས་རང་རང་གི་ངོ་བོ་འཇོག་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱི་ དེ་དག་ཡུལ་ལ་ལྟོས་པའི་བཏགས་ཡོད་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པའོ། ། གཉིས་པ་དུས་ལ་བཏགས་པ་ནི། སྐད་ཅིག་མ་དུས་གསུམ་ཞག་དང་ཟླ་བ་ལོ་སོགས་ ནི་རང་རང་གི་གདགས་གཞི་དུས་སུ་སྣང་བའི་དངོས་པོ་ལ་བཏགས་ནས་རང་རང་གི་ངོ་བོ་ འཇོག་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དེ་དག་དུས་ལ་ལྟོས་པའི་བཏགས་ཡོད་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པའོ། ། 10-208 གསུམ་པ་ངོ་བོ་ལ་བཏགས་པ་ནི། བུམ་པའི་གནས་སྐབས་སོ་སོའི་ངོ་བོ་ལ་བཏགས་ པའི་སྐྱེ་རྒ་གནས་འཇིག་རྣམས་དང་། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་སོགས་ནི་རང་རང་ གི་གདགས་གཞི་ཆོས་གཞན་ཞིག་གི་ངོ་བོ་ལ་བཏགས་ནས་རང་རང་གི་ངོ་བོ་འཇོག་དགོས་ པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དེ་དག་ང
【現代漢語翻譯】 雖然無記是隱晦的， 但在這裡，它被歸類為阻礙解脫和全知的不善方面。根本煩惱和近煩惱也被歸類為貪、嗔、癡三種。任何善的心所，都是對輪迴生起厭離的無貪之善，對一切眾生懷有慈悲的無嗔之善，以及如實知曉的無癡之善。像這樣的三種善根，以及渴望和信任的信心，樂於行善的精進，和專注一境的正定，主要被歸納為這六種。除此之外，任何既非色也非識，能產生各自結果的物質種類，以及屬於善、不善、無記的相應行，也有許多安立。像這樣的事物，能聚集各自眾多的結果，並且從聚集眾多物質的角度來看，被安立為行蘊。 第二，關於相的法，有假立法的分類，以及對這些假立法的所依進行識別。 第一，有依于處所的假立、依於時間的假立和依于自性的假立這三種。 第一種是：這裡的這三種假有之法，與上述的實有不同，僅僅是依存於各自所依的其它法的實體上，自身並沒有獨立的實體。其中，所謂的依于處所的假立，也是指這種假立法沒有實體，必須依存於當時顯現為處所的事物上，才能安立法自身的體性。例如，世間界、國度、處所、方位、有處所者等等，都是依存於各自的所依，即顯現為處所的事物上，才能安立各自的體性。由於這個原因，它們是依賴於處所的假有之法。 第二種是依於時間的假立：剎那、三時、日、月、年等等，都是依存於各自的所依，即顯現為時間的事物上，才能安立各自的體性。由於這個原因，它們是依賴於時間的假有之法。 第三種是依于自性的假立：瓶子的各個階段的自性所依的生、老、住、滅，以及因和果、所依和能依等等，都是依存於各自的所依，即其他法的自性上，才能安立各自的體性。由於這個原因，它們是依于自性的假有之法。
【English Translation】 Although the indeterminate is obscure, here, it is categorized as the non-virtuous aspect that obscures liberation and omniscience. The root afflictions and near afflictions are also categorized into the three: desire, hatred, and ignorance. Any virtuous mental factors are the virtue of non-attachment that definitely arises from disillusionment with samsara, the virtue of non-hatred that cherishes all sentient beings, and the virtue of non-ignorance that knows things as they are. Such three roots of virtue, as well as faith that desires and trusts, diligence that rejoices in virtue, and concentration that single-pointedly abides on the correct object, are mainly categorized into these six. Apart from these, any type of composite factors that are neither form nor consciousness, that produce their respective results, and that belong to the categories of virtue, non-virtue, and indeterminacy, are also established in abundance. Such things gather their many respective results, and from the perspective of piling up many substances, they are established as the aggregate of composite factors. Second, regarding the dharma of characteristics, there are the distinctions of imputed dharmas and the identification of the bases of these. First, there are three types: imputation upon a place, imputation upon a time, and imputation upon a nature. The first is: These three imputed existents here, unlike the substantially existent ones above, are merely imputed upon the substance of another dharma that is their respective basis of imputation, and do not have their own independent substance. Among these, the so-called imputation upon a place also refers to this imputed dharma that lacks substance, and must rely on something that appears as a place at that time in order to establish the nature of the dharma itself. For example, the world realm, kingdoms, places, directions, those with places, etc., are imputed upon their respective bases of imputation, which are things that appear as places, in order to establish their respective natures. For this reason, they are dharmas of imputed existence that depend on a place. The second is imputation upon time: moments, the three times, days, months, years, etc., are imputed upon their respective bases of imputation, which are things that appear as time, in order to establish their respective natures. For this reason, they are dharmas of imputed existence that depend on time. The third is imputation upon nature: the arising, aging, abiding, and disintegration that are imputed upon the nature of each stage of a vase, as well as cause and effect, support and supported, etc., are imputed upon their respective bases of imputation, which are the natures of other dharmas, in order to establish their respective natures. For this reason, they are dharmas of imputed existence that depend on nature.
ོ་བོ་ལ་ལྟོས་པའི་བཏགས་ཡོད་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་དེ་དག་གི་མཚན་གཞི་ངོས་བཟུང་བ་ནི། དེ་ལྟ་བུའི་བཏགས་ཡོད་ཆོས་ཀྱི་ མཚན་གཞི་མི་འདྲ་བ་སྣ་ཚོགས་ཡོད་པ་དེ་དག་གི་ངོ་བོ་དེ་གང་ཞེ་ན། འདིར་མཚན་ཉིད་ཅེས་ པ་ནི་བཏགས་པའི་ཆོས་ཏེ། དེ་ཡང་མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པའི་ངོར་བུམ་པ་ཞེས་པ་རེ་ཞིག་ རྫས་སུ་གྲུབ་ཀྱང་བུམ་པ་སྔར་མེད་གསར་བྱུང་གི་གནས་སྐབས་དེ་ལ་སྐྱེ་བ་ཞེས་བཏགས་པ་ ཙམ་ལས་བུམ་པ་ལས་ལོགས་སུ་སྐྱེ་བ་ལ་རྫས་མ་དམིགས་པ་བཞིན་བུམ་པའི་གནས་པ་རྒ་ བ་འཇིག་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་དང་འདྲ་ཞིང་། དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་དབྱིབས་ཆེ་བ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཆུང་བ་ དང་། ཆུང་བ་ལ་ལྟོས་ནས་ཆེན་པོར་བཏགས་ཚུལ་དང་། མཐའ་དབུས་མཐོ་དམན་སོགས་ ཕན་ཚུན་ལྟོས་ཚུལ་དང་། གཞན་ཡང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ། རྟེན་དང་བརྟེན་པ། རྩ་བ་ཡན་ལག ནོར་དང་ནོར་བདག དུས་གསུམ། ཐོབ་ཤོར། མཚན་མཚོན་གཞི་གསུམ། མིང་ཚིག་ཡི་གེ ཚིག་དང་དོན། འབྲེལ་བ། རྒྱུ་དང་རྒྱུ་ཅན། གཙོ་འཁོར། ཁྱད་དམན། གསལ་མི་གསལ། ཕན་ བྱ་ཕན་བྱེད། གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད། བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད། གཏན་ཚིགས་སྒྲུབ་བྱའི་ཆོས། བྱ་ བྱེད་ལས་གསུམ། མཛེས་མི་མཛེས་བར་མ། བདེ་སྡུག་མྱོང་བ་པོ་སོགས་དང་། ལྷ་དང་དམྱལ་ བ་ལ་སོགས་པ་འགྲོ་བའི་བཀོད་པ་དང་། རྐང་ལག་སོགས་ལུས་ཀྱི་བཀོད་པ་དང་། རི་དང་ ནགས་ཚལ་སོགས་སྣོད་ཀྱི་བཀོད་པ་དང་། སྣང་མུན་སོགས་ཉེ་བར་སྤྱོད་པའི་བཀོད་པ་དང་། ལོ་ཟླ་ཞག་བསྐལ་པ་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་སོགས་དང་། རྒྱན་ནམ་མཁའ་དང་བུ་གའི་ནམ་མཁའ་ མིག་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་རྣམས་དང་། ཡིད་ངོར་ཤར་བའི་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་དང་། བཀྲེས་སྐོམ་ 10-209 གཉིས། བྱིས་གཞོན་རྒན་པ་སོགས་དང་། གཅིག་སོགས་གྲངས་དང་། ཤར་ཕྱོགས་སོགས་ ཕྱོགས་རྣམས་དང་། དེ་བཞིན་དུ་དགག་པ་དང་སྒྲུབ་པ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་རང་གི་ གདགས་གཞི་རྣམས་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་བཏགས་ཆོས་རང་རང་ལ་སྒོས་རྫས་མེད་པ་ ཅན་ཤ་སྟག་སྟེ་དེ་དག་ཀྱང་སྤྱིར་རང་རང་ལ་སྒོས་རྫས་མེད་པར་གཞན་གྱི་རྫས་ལ་བཏགས་ པའི་བཏགས་ཡོད་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་ཡང་བཏགས་ཡོད་འབའ་ཞིག་པའི་དངོས་མེད་རྣམས་དང་ མི་འདྲ་བར་བཏགས་པ་ལ་ལྟོས་པའི་རྫས་ཙམ་ནི་ཡོད་དགོས་ཤིང་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་བྱ་བྱེད་ ཀྱི་དོན་ཡང་ནུས་པ་ཅན་གྱི་རང་རང་གི་ངོ་བོ་གཟུགས་ཤེས་གང་རུང་ལ་བརྟེན་ཀྱང་རང་ རང་གི་ལྡོག་ཕྱོགས་ཙམ་ནི་གཟུགས་ཤེས་གང་ཡང་དུ་འཇོག་པ་མ་ཡིན་པའི་དོན་བྱེད་ནུས་ པའི་དངོས་ཕྱོགས་སུ་དེར་སྣང་ཙམ་གྱིས་འཇོག་ཆོག་ཀྱང་འདི་དག་ཐམས་ཅད་རང་རང་གི་ ལྡོག་པའི་སྟེང་ནས་དངོས་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་པར་བློ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་བཏགས་ཆ་ཙམ་ གྱི་བཏགས་ཡོད་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ལ་འདོགས་གཞིའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་གསུམ་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཕྱོགས་དང་དུས་
【現代漢語翻譯】 是依賴於所依而安立的有法。 第二，確定這些的所依之基礎：如此這般的安立有法的所依之基礎有各種各樣，那麼它們的體性是什麼呢？這裡所說的『體性』是指安立之法，也就是未經觀察分析的情況下，『瓶子』暫時作為實有成立，但瓶子先前沒有而新產生的狀態，僅僅安立為『生』，除了瓶子之外，『生』並沒有單獨的實體可以指認。同樣，瓶子的『住』、『老』、『壞』也與此類似。同樣，相對於大的形態而安立為小，相對於小而安立為大，以及邊緣、中心、高、低等相互依賴的關係。此外，還有因和果，所依和能依，根和枝，財富和財富的主人，三時，得和失，名稱、能詮、所詮三者，名、詞、字母，詞和義，關係，因和有因，主和從，優和劣，明顯和不明顯，利他和利他者，損害和損害者，所說和能說，作為理由的宗法，所立之法，能作、所作、作三者，美、不美、中等，快樂、痛苦的體驗者等等。以及天和地獄等有情的安排，手腳等身體的安排，山和森林等外器的安排，光明和黑暗等受用的安排，年、月、日、劫、剎那、先後等等。還有虛空和孔隙的虛空在眼識前顯現的景象，以及在意識前顯現的色、聲等等，飢餓、乾渴，孩童、青年、老年等等，一等數字，東方等方位，同樣，否定和肯定等等，所有這些都是在各自的所依之上安立的，除了安立之法本身沒有獨立的實體之外，全部都是如此。也就是說，總的來說，各自沒有獨立的實體，而是安立在其他實體的基礎上，是安立的有法。雖然是僅僅是安立的有法，但與純粹的安立有法不同，必須要有依賴於安立的實體，並且依賴於此，才能具有作用的能力，依賴於各自的體性，無論是色還是識，但各自的反體卻不是色或識，而是可以僅僅以顯現為能起作用的事物而成立。然而，所有這些都不是在各自的反體上作為實有成立，而是由分別念安立的假立之法。如果從所依的角度來區分，可以分為三種：方位和時間。
【English Translation】 It is a phenomenon that exists dependently, relying on a basis of imputation. Second, identifying the bases of these: What is the nature of the various bases of imputation for such imputed phenomena? Here, 'nature' refers to the imputed phenomenon. That is, without investigation or analysis, 'a pot' is temporarily established as real. However, the state of the pot being newly produced, which did not exist before, is merely imputed as 'birth'. Apart from the pot, there is no separate substance of 'birth' that can be identified. Similarly, the 'abiding', 'aging', and 'decay' of the pot are similar to this. Likewise, being imputed as small relative to a large form, and being imputed as large relative to a small form, as well as the relationships of edge, center, high, low, etc., which are mutually dependent. Furthermore, there are cause and effect, support and supported, root and branch, wealth and the owner of wealth, the three times, gain and loss, the three bases of name, sign, and object, name, word, and letter, word and meaning, relationship, cause and that which has a cause, main and subordinate, superior and inferior, clear and unclear, benefactor and beneficiary, harmer and harmed, what is expressed and what expresses, the reason as the property to be proven, the subject to be proven, the three actions of agent, action, and object, beautiful, not beautiful, and intermediate, the experiencer of happiness and suffering, and so on. And the arrangement of beings such as gods and hells, the arrangement of the body such as limbs, the arrangement of the environment such as mountains and forests, the arrangement of what is used such as light and darkness, years, months, days, eons, moments, before and after, and so on. Also, the appearance of space and the space of apertures to the eye, and the forms, sounds, etc., that appear to the mind, hunger, thirst, childhood, youth, old age, and so on, numbers such as one, directions such as east, and similarly, negation and affirmation, all of these are imputed on their respective bases of imputation. Apart from the imputed phenomena themselves, there is no independent substance; all are like this. That is, in general, they do not have independent substance, but are imputed on the basis of other substances, and are imputed phenomena. Although they are merely imputed phenomena, unlike purely imputed non-existents, there must be a substance that depends on imputation, and relying on this, there is the ability to perform functions, relying on their respective natures, whether form or consciousness. However, their respective opposites are not established as either form or consciousness, but can be established merely by appearing as things that can perform functions. However, all of these are not established as real substances on the basis of their respective opposites, but are merely imputed by conceptual thought. If we divide them from the perspective of the basis of imputation, they can be divided into three: direction and time.
ལ་སོགས་པའི་འདོགས་གཞི་ངེས་པ་མེད་པ་དང་། མདུན་གྱི་བུམ་པའི་སྐྱེ་བ་ སོགས་གཞི་གཅིག་ལ་བརྟེན་པ་དང་། རྒྱུ་སྣ་ཚོགས་པ་དང་འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་པ་སོགས་དུ་ མ་ལ་བརྟེན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གསུམ་པ་དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་གོང་གི་བཏགས་ཡོད་དང་མི་འདྲ་བར་བཏགས་ཡོད་ འབའ་ཞིག་པ་སྟེ་སྐབས་འདིའི་བཏགས་ཡོད་གང་དག་ནི་རང་རང་གི་ངོ་བོ་དེ་ལ་རྫས་གཏན་ ནས་མེད་པ་ཅན་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བའི་དངོས་མེད་ལ་དབྱེ་ན་གསུམ་སྟེ། ནམ་མཁའ་དང་། སོ་ སོར་བརྟགས་འགོག་དང་བརྟགས་མིན་འགོག་པ་གཉིས་དང་། ཆོས་གང་མ་སྐྱེས་པའི་ཆ་ལ་ སོགས་པ་དང་། དངོས་པོ་སྔར་ཡོད་ཅིག་ཕྱིས་སུ་ཞིག་སོང་བའི་ཆ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོ་གཞན་ དུ་འགྱུར་བའི་དངོས་མེད་དང་། བུམ་པའི་དོན་སྤྱི་དང་ཀ་བའི་དོན་སྤྱི་སོགས་དངོས་པོའི་དོན་ 10-210 སྤྱི་རྣམས་ནི་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པའི་དངོས་མེད་དང་། མི་སྲིད་པ་བུམ་པ་མེད་པ་དང་ཀ་བ་ མེད་པའི་དོན་སྤྱི་སོགས་དེ་འདྲའི་མི་སྲིད་པའི་དོན་སྤྱི་རྣམས་ནི་མི་སྲིད་པའི་དངོས་མེད་ཅེས་ བྱ་བ་དང་གསུམ་ཡོད་པས་སོ། །དེ་དག་ནི་བློ་རྟོག་པས་བཏགས་ཙམ་གྱི་དངོས་མེད་ཀུན་ རྫོབ་འདུས་མ་བྱས་འབའ་ཞིག་པའོ། །དེ་ལྟར་གྱི་ཉེར་གཅིག་པོ་དེ་དག་ལ་གཞིའི་ཆོས་ཞེས་ བྱ་ཞིང་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་འཁྲུལ་ངོར་ཤར་བ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་དོན་ལ་མེད་ པའི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་དེའི་ཕྱོགས་དེ་དག་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ གཞིའི་ཆོས་ཉེར་གཅིག་པོ་དེ་དག་གི་སྟེང་དུ་འདིར་ལམ་གྱི་དབྱེ་བ་གསུམ་གྱི་གྲངས་བགྲང་ བ་ནི་ཉེར་གཅིག་པོ་དེར་མ་འདས་པའི་ལམ་གྱི་རྫས་གཞན་མེད་ཀྱང་དགོས་དབང་གིས་རྣམ་ གྲངས་ལོགས་སུ་ལམ་ལ་གསུམ་དབྱེ་བ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་མངོན་མཐོ་འདོད་ལྷ་རིགས་དྲུག་ དང་མི་ལ་སོགས་པར་སྐྱེ་བར་བྱེད་པའི་རྒྱུའི་དགེ་བ་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་པ་དང་ཐུན་མོང་ གི་ལམ་དང་། ཉན་རང་གི་ཐེག་པའི་ལམ་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཐུན་མོང་མ་ ཡིན་པའི་ལམ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་རྣམས་ནི་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་གོ་འཕང་ ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཁྱད་པར་བའི་རྒྱལ་བའི་གནས་སུ་བགྲོད་བྱེད་ཀྱི་ལམ་དང་གསུམ་དུ་དབྱེ་ བའི་གྲངས་ལོགས་སུ་བགྲང་བའི་སྐབས་འདིའི་གཞིའི་ཆོས་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞིར་ལོངས་པ་ཡིན་ ལ། དེ་ནས་ས་བཅད་གཉིས་པ་འདུས་མ་བྱས་དངོས་གཞིའི་ཆོས་ཉེར་ལྔ་པ་ནི་ཤེས་བྱ་ཀུན་ གྱི་མཐར་ཐུག་པའི་གཤིས་ལུགས་ཆེན་པོ་དོན་དམ་རང་བཞིན་གྱི་གཞི་དབྱིངས་ཉག་གཅིག་ དེ་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་གཅིག་གི་ཚུལ་དུ་ཡེ་ནས་བཞུགས་པ་ཉིད་དེ་ཡིན་ཞིང་ དེའི་ཚུལ་གོང་དུ་རྒྱས་པར་སོང་ཟིན། དེ་ལྟར་ན་སྲིད་ཚད་ཀྱི་ཤེས་བྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པོ་དེ་དག་ ལས་གོང་དུ་ནམ་མཁའ་འག
【現代漢語翻譯】 等等這些依託之處是不確定的；如同面前瓶子的產生等，是依賴於同一個基礎；以及依賴於多種原因和多種結果等等。因此，存在依賴於多種情況的情況。 第三種，非實有，與上述假立存在不同，僅僅是假立存在。即，此處所說的假立存在，其各自的本體中完全沒有實物。這樣的非實有可以分為三種：虛空；分別簡擇滅和非簡擇滅兩種；以及尚未產生的法的狀態等等；以及像事物先前存在後來消失的狀態那樣的，轉變為其他事物的非實有；瓶子的總相和柱子的總相等等，是依賴於事物的非實有；不存在的事物，如沒有瓶子和沒有柱子的總相等等，這些不存在事物的總相，被稱為不存在的非實有。共有這三種。這些都是由分別念假立的，僅僅是世俗諦、非為法所造作的。像這樣的二十一種法被稱為基礎之法，而幼稚的凡夫俗子們，只是在錯覺中顯現的意義上，享受著不存在的世俗諦和它的各個方面。 在這樣的二十一種基礎之法上，這裡計算三種道的分類，並不是說在這二十一種法之外還有其他的道，而是因為需要，將道分為三種類別：使眾生能夠轉生到世間的高處，如欲界六天和人等的善行，是世間道和共同道；聲聞和獨覺的道，是出世間的非共同道；大乘道，是獲得無上菩提果位的殊勝因，是通往勝者之位的道。這樣分為三種類別來計算時，這裡的基礎之法就達到了二十四種。 接下來，第二部分，非為法所造作的實有之法，第二十五種，是所有所知事物的終極本性，是勝義自性的基礎界，唯一的一個，以法性一切相的方式本來就存在，這種情況在前面已經詳細說明了。這樣，存在的所知事物共有二十五種，其中上述的虛空...
【English Translation】 Etc., these bases of dependence are uncertain; like the arising of the vase in front, which depends on a single basis; and depending on multiple causes and multiple results, etc. Therefore, there are situations that depend on multiple circumstances. The third, non-existent, is different from the above-mentioned imputed existence, it is merely imputed existence. That is, the imputed existences mentioned here are those whose respective entities have absolutely no substance. Such non-existents can be divided into three types: space; the two types of analytical cessation and non-analytical cessation; and the state of dharmas that have not yet arisen, etc.; and like the state of something that existed before and later disappeared, the non-existent that transforms into something else; the generalities of vases and the generalities of pillars, etc., are non-existents that depend on things; non-existent things, such as the generalities of the absence of vases and the absence of pillars, etc., these generalities of non-existent things are called non-existent non-existents. There are these three types. These are all merely imputed by conceptual thought, merely conventional truths, and unconditioned. These twenty-one dharmas are called the basis dharmas, and childish ordinary people merely enjoy the non-existent conventional truths and their aspects in the sense that they appear in delusion. On top of these twenty-one basis dharmas, here the classification of the three paths is counted, not because there are other paths besides these twenty-one dharmas, but because of need, the paths are divided into three categories: the virtuous deeds that enable beings to be reborn in the higher realms of the world, such as the six desire realms and humans, are the worldly path and the common path; the paths of the Hearers and Solitary Realizers are the transcendental uncommon path; the Mahayana path is the excellent cause for attaining the supreme state of perfect enlightenment, the path that leads to the state of the Victorious Ones. When counting by dividing into three categories in this way, the basis dharmas here reach twenty-four. Next, the second part, the twenty-fifth unconditioned real dharma is the ultimate nature of all knowable things, the basis realm of the ultimate nature, the only one, which has always existed in the form of the nature of all phenomena, and this situation has been explained in detail above. Thus, there are twenty-five knowable things that exist, among which the above-mentioned space...
ོག་པ་གཉིས་སོགས་འདུས་མ་བྱས་སུ་བཤད་པ་ནི་མངོན་པ་ 10-211 ལྟར་རྣམ་གྲངས་པའི་འདུས་མ་བྱས་སམ་བཏགས་པ་བ་ཡིན་གྱི་འདུས་མ་བྱས་དངོས་ནི་གཞི་ དབྱིངས་ཉག་གཅིག་ལས་མེད་པས་རྣམ་འགྱུར་གྱི་ཀུན་རྫོབ་དེ་དག་འདུས་མ་བྱས་དངོས་ ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་འདྲའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཉེར་བཞི་ལས་དངོས་མེད་འདུས་མ་བྱས་སུ་ བཤད་པ་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དག་འདུས་མ་བྱས་བཏགས་པ་བ་ཙམ་ལས་དངོས་མ་ཡིན་ ཏེ། འདིར་རང་ལུགས་ཀྱི་འདུས་མ་བྱས་དངོས་སུ་འཇོག་པ་ལ་བདེན་གཉིས་གང་རུང་གི་ ངོ་བོར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ཞིག་དགོས་ཀྱི་དེ་འདྲ་མེད་པ་ནི་དོན་ལ་ཅི་ཡང་མེད་པས་ དེ་ལ་ནི་འདུས་མ་བྱས་པའི་ཆོས་དངོས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། དེའི་རྟགས་ཟུར་ དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། རང་ལུགས་ཀྱི་འདུས་མ་བྱས་དངོས་ནི་དོན་དམ་བདེན་པ་གཞི་དབྱིངས་ ཉག་གཅིག་ལས་མེད་པ་གང་ཞིག དེ་འདྲའི་དོན་དམ་བདེན་པ་ནི་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་ གང་རུང་ཞིག་ཡིན་དགོས་པ་ལ་དེ་ནི་དོན་དམ་རང་གི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་དུ་མི་འཐད་པས་ རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་ཅིང་དེ་ཡང་ཅང་མེད་ཙམ་མ་ཡིན་པར་དོན་དམ་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ འོད་གསལ་བའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་སྤྲོས་བྲལ་དྭངས་པའི་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་ཡོད་ རུང་བའི་ཕྱིར། རྟགས་ཟུར་གཉིས་པ་གྲུབ་སྟེ། དེ་འདྲའི་དོན་དམ་དབྱིངས་ཀྱི་དངོས་པོ་སྤྲོས་ མེད་དང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་གཞན་དབང་གི་རྫས་དངོས་སྤྲོས་བཅས་གཉིས་ནི་རིམ་པ་ཤེས་བྱ་ལ་ དོན་དམ་གྱི་གནས་ལུགས་སུ་ཡོད་ཚུལ་དང་ཀུན་རྫོབ་རྣམ་འགྱུར་གྱི་བདེན་པ་ཙམ་དུ་ཡོད་ ཚུལ་ཡིན་ལ། དེ་གཉིས་གང་གི་ངོ་བོར་མེད་ཕྱིན་ནི་ཇི་ལྟར་ཡོད་པའི་ཆོས་སུ་བཞག་ཀྱང་ རྟོག་པའི་སེལ་ངོར་ཤར་ཙམ་ལས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པས་དེ་འདྲའི་བཏགས་ ཡོད་ཙམ་དེ་ནི་གཞན་དབང་ཤེས་རྫས་སྐྱེ་འཇིག་སོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་དང་ཡང་མི་འདྲ་ བར་ཆེས་བརྫུན་པ་ཉིད་དུ་ཟད་པས་ཅང་མེད་དུ་འཇོག་ཀྱང་ནམ་མཁའ་སོགས་དང་མི་སྲིད་ པའི་རི་བོང་རྭ་སོགས་ལ་ནི་སྔ་མ་རྣམས་སྐྱེ་ལྡན་གྱི་དངོས་པོ་སྐྱེ་བའི་གོ་འབྱེད་པ་སོགས་ 10-212 དེ་མཐུན་གྱི་སྣང་བ་རེ་འཇིག་རྟེན་པ་དག་ལ་འབྱུང་དུ་རུང་བའི་ཆ་ནས་རྟོག་པའི་སེལ་ངོར་ སྣང་ཙམ་དུ་ཡོད་པ་དང་ཕྱི་མ་རྣམས་ལ་དེ་མཐུན་གྱི་སྣང་བ་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ལ་དེ་ལྟར་ འབྱུང་དུ་མེད་པའི་ཆ་ནས་མི་སྲིད་པར་བཞག་པ་ཡིན་ཞིང་། འོན་ཀྱང་གོང་སྨོས་ལྟར་གྱི་རྟོག་ པའི་སེལ་ངོར་ཡོད་ཙམ་གྱིས་ནི་འདིར་གང་ཐད་ནས་གནས་ལུགས་འདུས་མ་བྱས་དོན་གྱིས་ མི་བསླུ་བའི་རང་བཞིན་གཤིས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་ནམ་ཡང་ཡིན་གོ་མི་ཆོད་ཅིང་གནས་ལུགས་ ཉིད་དེ་འདྲ་ཙམ་གྱི་བརྫུན་པ་ཡ་མ་བརླ་འཁྲུལ་སྣང་ཙམ་དུ་ཟད་པའང་ཡིན་ཆེས་མི་རུང་བའི་ ཕྱིར། དེས་ན
【現代漢語翻譯】 將虛空二者等說為無為法，如同《俱舍論》（Abhidharmakośa）中所說的名相上的無為，或者說是假立的無為，而真實的無為法只有一個，那就是法界（dharmadhātu）。因此，這些變化的世俗諦（saṃvṛtisatya）並非真實的無為法。 像這樣，在二十四種世俗諦的範疇中，那些被說成是無實體的無為法，你們這些宗派所說的無為法，僅僅是假立的無為，而不是真實的無為。因為，在這裡，要將自宗的無為法確立為真實，就必須存在一個屬於二諦（satya-dvaya）之一的自性的事物。如果沒有這樣的事物，那麼實際上就什麼也沒有，因此，對它進行無為法的真實分類是不合理的。 第一個理由成立，因為自宗的真實無為法只有一個，那就是勝義諦（paramārthasatya）的法界。而這樣的勝義諦必須是二諦之一的自性，並且它不能脫離勝義諦本身的自性。因此，它必須是其自身的自性，並且不僅僅是空無一物，而是勝義法界自性的光明，是遍及一切相的、離戲（niṣprapañca）清凈的實有之物。 第二個理由成立，因為這樣的勝義法界的實有之物——離戲的法界和世俗諦的依他起（paratantra）的實有之物——有戲論二者，分別是作為勝義諦的實相存在的方式和作為世俗顯現的真理存在的方式。如果二者不具備任何自性，那麼無論如何安立為存在之法，也僅僅是在分別唸的境相中顯現而已，並不具備其自身的體性。因此，這樣的假立存在僅僅是虛假的，與依他起、所知事物、生滅等相狀不同，完全是虛假的。即使安立為空無，也與虛空等和不可能存在的兔角等不同。前者對於世間人來說，還可能產生與生有事物的生起等相應的顯現，因此在分別唸的境相中顯現；而後者對於世間人來說，不可能產生相應的顯現，因此被安立為不存在。 然而，如上所述，僅僅在分別唸的境相中存在，並不能因此就成為真實不虛的自性法性，也永遠不可能成為實相。僅僅是那種虛假的、不真實的、虛幻的顯現也是絕對不允許的。因此……
【English Translation】 To say that space and the two etc. are unconditioned (asaṃskṛta) is like the nominal unconditioned or imputed unconditioned as described in the Abhidharmakośa. However, the actual unconditioned is only the dharmadhātu (法界, realm of phenomena). Therefore, those conventional truths (saṃvṛtisatya) of transformation are not the actual unconditioned. Those phenomena within the twenty-four aspects of conventional truth that are described as non-existent unconditioned are, as a tenet, merely imputed unconditioned and not actual. This is because, in order to establish the actual unconditioned in our own system, there must be an entity that has become the nature of either of the two truths (satya-dvaya). If there is no such thing, then in reality there is nothing at all, and therefore it is not appropriate to have a real classification of the unconditioned for it. The first part of the reason is established because the actual unconditioned in our own system is only the ultimate truth (paramārthasatya) of the dharmadhātu. And such an ultimate truth must be the nature of either of the two truths, and it cannot be other than its own nature. Therefore, it must have become its own nature, and it is not just nothing, but the clear light of the nature of the ultimate realm, which is definitely a real thing that is free from all elaborations and pure. The second part of the reason is established because such a real thing of the ultimate realm—the non-elaborate and the substantial thing of the other-powered (paratantra) of the conventional, which is elaborate—are, in order, the way of existing as the ultimate truth in the knowable and the way of existing as merely the truth of conventional transformation. If neither of the two has any nature, then no matter how it is established as an existing phenomenon, it only appears in the face of conceptual elimination and does not establish its own characteristics. Therefore, such a mere imputation is completely false, unlike the characteristics of the other-powered knowable substance, arising and ceasing, etc. Even if it is established as nothing, it is different from space etc. and the impossible rabbit horns etc., because the former can have appearances corresponding to the arising of living things etc. for worldly people, and therefore appear in the face of conceptual elimination, while the latter cannot have such appearances for worldly people, and therefore are established as impossible. However, as mentioned above, merely existing in the face of conceptual elimination does not mean that it is the nature of the way things are, the unconditioned, the nature of reality that does not deceive in any way, and it is never permissible for that way of being to be merely a false, unreliable, illusory appearance. Therefore...
་དོན་དམ་བདེན་པའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་དངོས་ཡོད་དང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་ངོ་ བོར་གྱུར་པའི་དངོས་ཡོད་གཉིས་ནི་མིང་ཙམ་ལས་དོན་ལ་ནི་དཔེར་ན་སངས་རྒྱས་ཞེས་པའི་ མིང་སངས་འཕགས་དང་སེམས་ཅན་རང་ག་བ་ལ་བཏགས་ན་དེ་གཉིས་མིང་གཅིག་ཙམ་ ལས་དོན་ལ་ཁྱད་པར་ཆེན་པོ་ཡོད་པ་ལྟར་དོན་དམ་དངོས་ཡོད་སྤྲོས་བྲལ་རྣམ་ཀུན་པ་དང་ ཀུན་རྫོབ་དངོས་ཡོད་སྤྲོས་བཅས་ཕྱོགས་རེ་བ་གཉིས་ནི་རྣམ་པ་གང་ཐད་ནས་ཁྱད་པར་མི་ འདྲ་བ་ཆེན་པོ་དེ་ལྟར་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་དོན་དམ་ཉིད་དེ་དོན་དམ་རང་ལ་ལྟོས་ ན་རྣམ་ཀུན་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་ཆོག་ཅིང་ཀུན་རྫོབ་ལ་ལྟོས་ན་ནི་དངོས་པོ་དངོས་མེད་གཉིས་ ཀ་སྤྲོས་པ་ཡིན་པས་དེ་གང་ཡང་ཡིན་མི་རུང་བས་རང་ལུགས་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་རྣམས་སུ་དེ་ ལུགས་ལ་དགོངས་ནས་བར་སྐབས་རེར་དོན་དམ་དངོས་ཡོད་དུ་དང་སྐབས་སྐབས་སུ་དོན་ དམ་དངོས་དང་དངོས་མེད་ལས་གྲོལ་བར་ཡང་ཡང་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། རྒྱུ་མཚན་དེ་དག་ གི་ཕྱིར་ན་ངེས་དོན་དབུ་མའི་རང་ལུགས་ཀྱི་ཤེས་བྱ་ཉེར་ལྔའི་ཚུལ་དེ་ལྟར་ལས་ནམ་མཁའ་ འགོག་པ་གཉིས་སོགས་འདུས་མ་བྱས་སུ་གོང་དུ་བཤད་པ་རྣམས་ཀྱང་དངོས་རྫས་གཞན་ དབང་ལ་ལྟོས་ན་ཅི་ཡང་མེད་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ཡང་རང་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོག་པའི་སེལ་ངོར་ཤར་ ཙམ་པ་རེ་འཇོག་པས་ཤར་ཙམ་པ་དེ་དག་གི་ཡིན་ལུགས་ཀྱང་རང་རང་སྣང་བའི་རྟོག་བློའི་ 10-213 ངོར་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་སྣང་བའི་ཆ་ལ་བསམ་ན་ཤར་ཆ་དེ་དག་ཀྱང་རྐྱེན་གྱིས་འདུ་བྱས་ པ་ཡིན་པས་དངོས་རྫས་ལ་ལྟོས་ནས་འདུས་མ་བྱས་སུ་བཏགས་ཀྱང་དོན་ལ་འདུས་བྱས་སུ་ སོང་བས་དེ་དག་འདུས་མ་བྱས་བཏགས་པ་བ་ཙམ་ལས་དངོས་མིན་དོན་དེ་ལྟར་ཡིན་ཞིང་། དེ་འདྲའི་ཤེས་བྱ་ཉེར་ལྔའི་ནང་གི་ཉེར་བཞི་པོ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་གཞིར་བསྡུ་ཚུལ་གཞན་ཡང་ ཡོད་དེ། གོང་དུ་བཤད་པའི་ཀུན་རྫོབ་པའི་གཞི་ཉེར་བཞི་ལས། རྣམ་པར་རིག་པ་གཟུགས་ སུ་སྣང་བ་གང་དག་ནི་གཟུགས་ཀྱི་གཞི་དང་། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ནི་གཙོ་སེམས་ཀྱི་ གཞི་དང་། འཁོར་སེམས་སུ་གཏོགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་སེམས་བྱུང་གི་གཞི་དང་། བཏགས་ ཡོད་ཀྱི་ཆོས་ཕལ་ཆེ་བ་གཟུགས་ཤེས་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་བྱ་བ་བྱེད་ནུས་སུ་སྣང་བ་གང་ དག་ནི་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་གཞི་དང་། བཏགས་ཡོད་འབའ་ཞིག་པ་དངོས་མེད་དུ་ གཏོགས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་གཞི་དང་ལྔར་བསྡུ་ཚུལ་དང་། གོང་དུ་བཤད་པ་ ལས་གཞན་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་དུ་བསྡུ་ལུགས་འདྲ་མིན་སོགས་དེ་ལུགས་ལྟར་དུ་མ་ཡོད་ པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སོགས་འདིར་བཤད་དགོས་མང་མོད་ཡི་གེར་འཇིགས་ནས་རེ་ཞིག་དེ་ཙམ་ མོ། ། གསུམ་པ་དེ་ཀུན་གཏན་ལ་འབེབས་བྱེད་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་བཤད་པ་ལ། བདེན་པ་ གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་དང་། བདེན་པ་བཞིའི་རྣམ་གཞག་དང་
【現代漢語翻譯】 真實勝義諦的自性所成的實有，和世俗諦的自性所成的實有，二者僅僅是名稱上的差別，實際上，比如『佛』這個名稱，如果安立在已成佛的聖者和普通的眾生身上，雖然名稱相同，但實際上有很大的差別。同樣，勝義實有是離戲、遍一切相的，而世俗實有是帶戲論、片面的，二者在任何方面都有很大的不同。因此，勝義諦就其自身而言，可以是遍一切相的事物，但就世俗而言，由於事物和非事物都是戲論，所以它不能是任何一種。因此，在本宗的論典中，考慮到這種情況，有時說勝義是實有，有時又說勝義超越了實有和非實有。由於這些原因，寧瑪派中觀的二十五種知識的體系就是這樣，而虛空和阻礙二者等無為法，相對於他物來說，似乎什麼都沒有，但各自的自性在遣除增益的顯現中，會呈現出一點點，這些顯現的方式，如果從各自顯現的分別唸的角度來考慮，是依靠事物而顯現的部分，那麼這些顯現的部分也是由因緣所造作的，因此相對於實物來說，雖然可以安立為無為法，但實際上已經變成了有為法，所以這些無為法只是假立的，並非真實。 這樣的二十五種知識中的二十四種，還有其他歸納為世俗的方法。在上面所說的二十四種世俗法中，顯現為色法的各種識，是色的基礎；八識聚是主要心識的基礎；屬於心識範疇的一切，是心所的基礎；大多數假立存在的法，顯現為非色非識的能起作用的事物，是不相應行法的基礎；僅僅是假立存在的，屬於非事物的一切，是無為法的基礎，可以歸納為五類。此外，還有如上面所說的，歸納為蘊、界、處等不同的方法。 這些等等，本來有很多需要在這裡說明，但因為害怕文字繁多，所以暫時就說這麼多。 第三，爲了確定以上所有內容，下面講述不共之處：二諦的分類，四諦的分類，以及。
【English Translation】 The real existence that is the essence of ultimate truth, and the real existence that is the essence of conventional truth, are only different in name. In reality, for example, the name 'Buddha', if applied to a Buddha who has attained enlightenment and an ordinary sentient being, although the name is the same, there is a great difference in reality. Similarly, ultimate reality is free from elaboration and all-encompassing, while conventional reality is with elaboration and one-sided. The two are very different in every way. Therefore, ultimate truth itself, in relation to itself, can be an all-encompassing thing, but in relation to the conventional, since both things and non-things are elaborations, it cannot be any of them. Therefore, in the treatises of our own school, considering this situation, sometimes ultimate truth is said to be real, and sometimes it is said to be free from real and unreal. For these reasons, the system of twenty-five knowable things in the Nyingma Madhyamaka is like this, and the two unconditioned dharmas such as space and obstruction, etc., seem to be nothing in relation to other things, but their respective self-natures will appear a little in the manifestation of eliminating superimposition. The way these manifestations appear, if considered from the perspective of the discriminating mind that manifests each of them, is the part that manifests relying on things, then these manifesting parts are also created by conditions. Therefore, although it can be established as unconditioned in relation to real things, it has actually become conditioned, so these unconditioned dharmas are only nominally established and not real. Among the twenty-five knowable things, there are other ways to summarize the twenty-four into the conventional basis. Among the twenty-four conventional bases mentioned above, the various consciousnesses that appear as form are the basis of form; the eight aggregates of consciousness are the basis of the main mind; everything that belongs to the category of mind is the basis of mental factors; most of the nominally existing dharmas, which appear as things that are neither form nor consciousness and can function, are the basis of non-associated compositional factors; everything that is only nominally existing and belongs to non-things is the basis of unconditioned dharmas, which can be summarized into five categories. In addition, there are different ways to summarize them into aggregates, realms, and sources, as mentioned above. There are many things that need to be explained here, but because I am afraid of too many words, I will say so much for now. Third, in order to determine all of the above, I will explain the uncommon aspects: the classification of the two truths, the classification of the four truths, and.
། ཐུན་མིན་ཆོས་ལྔའི་རྣམ་ གཞག་དང་། རང་བཞིན་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ལ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། དོན་དམ་བདེན་པ་བཤད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ ལ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་འཇོག་བྱེད། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་རང་གི་ངོ་བོ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་ པའི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་དབྱེ་བ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི་དེ་ལྟར་གོང་དུ་བཤད་པའི་གཞིའི་ཆོས་ཤེས་བྱ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པོ་གཏན་ལ་ 10-214 འབེབས་བྱེད་ཀྱི་དབྱེ་བའི་ཚུལ་འདྲ་མིན་གྱི་སྒོ་རང་ལུགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ མདོ་ཙམ་འཆད་པ་ལས་སྐབས་སུ་བབ་པ། མདོ་ལས། ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་དང་ དོན་དམ་པ་གཉིས་སུ་ཟད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་སྤྱིར་དབྱེ་གཞི་ཤེས་བྱ་ཙམ་མམ་སྲིད་ ཚད་ཀྱི་ཤེས་བྱ་ལ་དབྱེ་ཆོས་བདེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་ལས་འདིར་ཀུན་རྫོབ་པའི་བདེན་པ་ བཤད་པར་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་དབུ་མ་བདེན་གཉིས་ལས། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་འདི་ཁོ་ན། ཀུན་ རྫོབ་ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་སྤྲོས་པའི་མཚན་མར་སྣང་བ་དང་མ་བྲལ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ འཁོར་དང་བཅས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་ཅིང་། དེ་འདྲའི་སྣང་བའི་ཆར་གྱུར་པ་ཙམ་དུ་གནས་ པའི་ཆོས་གང་དག་ནི་རྟེན་འབྲེལ་སྣང་ཙམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་དངོས་པོའི་གཤིས་ལ་རང་གི་ངོ་ བོ་བདེན་པས་སྟོང་ཞིང་སྣང་ཙམ་གྱི་བྱ་བྱེད་མི་བསླུ་བའི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ལེགས་པར་གྲུབ་པ་ རྣམས་ཏེ། དེ་དག་རྣམས་ནི་ཀུན་ནས་རྫོབ་པའི་དོན་ལ་མེད་པའི་བརྫུན་པ་ཡིན་པས་རང་རང་ ངོ་བོས་སྟོང་པ་དང་ཇི་བཞིན་མ་ཡིན་པས་མི་བདེན་པ་ཡིན་ལ། དེ་འདྲའི་འཁྲུལ་སྣང་གང་ དག་ནི་བྱིས་པ་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་ངོར་ཡང་དག་གནས་ལུགས་མཐོང་ མི་ནུས་པར་སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱིས་བསྒྲིབས་ནས་དེའི་དོད་ཙམ་ལ་ཡང་དག་མ་ཡིན་པའི་བརྫུན་པ་ བསླུ་བའི་ངོ་བོ་དེ་མ་ཡིན་ལ་དེར་སྣང་གི་ཚུལ་དུ་སྣང་ཞིང་དེ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་དག་འཇིག་རྟེན་ པ་སོ་སྐྱེས་དག་གི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་ཚུལ་རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་པས་གསུངས་ པ་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། བྱིས་པ་ཡང་དག་ ཉིད་བསྒྲིབས་ནས། །ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་ཏུ་སྣང་། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཚུལ་དེ་དང་ མཐུན་པར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མཐོང་བ་འཁྲུལ་སྣང་གིས་བསླད་པ་གང་དག་གི་ཡུལ་རྣམས་ནི་ ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་ཚུལ་འཇིག་རྟེན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་གནས་ཚུལ་མ་རྟོགས་པ་གང་དག་ གིས་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་དག་ཉིད་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་ཀྱི་མཐོང་ཚུལ་ལ་ 10-215 ལྟོས་ནས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་འཕགས་པ་ཀླུས་ཀྱང་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། ཉིད་ཀྱི་དབུ་མའི་ རང་འགྲེལ་ལས། འཇིག་རྟེན་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཆོས་རྣམས་ངོ་བོ་
ཉིད་སྟོང་པ་དག་ལ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་རྟོགས་པས། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བར་ མཐོང་བ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ནི་དེ་དག་ཉིད་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་པས། ཀུན་ རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ནི། བདེན་གཉིས་ལས། གང་ཞིག་གིས་ན་ གང་ཞིག་ལ། །ཡང་དག་སྒྲིབ་བྱེད་ཀུན་རྫོབ་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་ པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་སྣང་བ་གང་དག་ནི་རང་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་གང་ཡང་ མེད་པར་མི་བདེན་པ་བརྫུན་པའི་ངོ་བོ་འབའ་ཞིག་པ་དང་གནས་ལུགས་དོན་དམ་མཐོང་བ་ ལ་སྒྲིབ་བྱེད་དུ་གྱུར་པའི་ཆ་ནས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་འཇོག་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ ཅེས་བྱ་སྙམ་ན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྐད་དོད་སཾ་པྲྀ་ཏའི་སྒྲ་ལས་དྲངས་ན། སཾ་ཞེས་པ་ཡང་དག་པ་ སྟེ། དེ་ཡང་དོན་དམ་བདེན་པ་དང་། པྲྀ་ཏ་ནི་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ་མ་རིག་པ་རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་ བའི་སྣང་བ་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་ན་གནས་ལུགས་དོན་དམ་བདེན་པ་ཉིད་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པའི་ རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཁྲུལ་བའི་སྣང་ཆ་གང་དག་གནས་ལུགས་སུ་མི་བདེན་ཞིང་བརྫུན་པ་བསླུ་ བའི་ཆོས་ཡིན་པས་ན་ཀུན་རྫོབ་པ་ཡིན་ཞིང་དེ་ཡང་སཏྱ་ཞེས་པ་བདེན་པའི་དོན་ཏེ་རྣམ་ཤེས་ འཁྲུལ་བའི་ངོ་ཙམ་དུ་བྱ་བྱེད་མི་བསླུ་བར་བདེན་པ་ལ་བྱའོ། །ཡང་ན་སམ་ནི་ཀུན་ནས་ཀྱི་ དོན་དང་པྲྀ་ཏ་བརྫུན་པའི་དོན་ཡིན་པ་ལྟར་ན་གནས་ལུགས་དོན་དམ་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་རྣམ་ཤེས་ ཀྱི་སྣང་ཆ་གང་དག་མི་བདེན་པའི་ཀུན་ནས་བརྫུན་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་གོ་བར་བྱས་ཀྱང་གནད་ དོན་འདྲ་བ་ཉིད་དོ། ། གསུམ་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ནི། བདེན་གཉིས་ལས། བཏགས་ 10-216 ཙམ་སྣང་གྲགས་དངོས་པོ་དང་། །ཐ་སྙད་འཁྲུལ་བ་སྒྱུ་མ་དང་། །ཀུན་རྫོབ་ཉིད་ནི་རྣམ་ གྲངས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སྣང་ཆར་གྱུར་པའི་ཆོས་མཐའ་དག་ ཡུལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གང་ཡང་མེད་པར་ཕར་སྒྲ་དང་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་སྣང་ ཞིང་གྲགས་པའི་དངོས་པོ་ཡིན་པས་བཏགས་ཙམ་སྣང་གྲགས་ཀྱི་དངོས་པོ་དང་། དེ་དག་ རྟོག་བློ་ཐ་སྙད་པའི་འཁྲུལ་ངོར་སྣང་གནས་མི་མཐུན་པའི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཤར་ཙམ་ཡིན་པས་ ཐ་སྙད་འཁྲུལ་བ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དང་། དེ་དག་རང་རང་གི་ངོ་བོ་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་བདེན་ དངོས་གང་ཡང་མེད་པའི་ཀུན་བརྫུན་པ་ཡིན་པས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་དང་། གཞན་ཡང་ཐ་སྙད་བདེན་པ་དང་། བརྫུན་པའི་བདེན་པ་སོགས་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་དུ་མ་ ཡོད་དོ། ། བཞི་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་དབྱེ་བ་ལ། ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་བམ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཀུན་ རྫོབ་དང་། ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་བམ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དོན་དམ་གཉིས་སུ་དབྱེར་ཡོད་པ་ལས།
【現代漢語翻譯】 因為你們這些執著于空性的人，由於不瞭解世俗的顛倒，認為一切法都是生起的。這對於他們來說，在世俗層面是真實的，所以是世俗諦。正如經中所說： 『於二諦中，何者對何者，是真實的遮蔽，即是世俗諦。』 第二，世俗諦的自性是：如經中所說，凡是成為能分別的識的對境的顯現，沒有任何是真實成立的，僅僅是不真實的、虛假的自性，並且從遮蔽見真實勝義的角度來說，被安立為世俗諦。那麼，為什麼稱之為『世俗』呢？如果從『世俗』的梵文詞語saṃvṛti來解釋，saṃ意為『真實』，也就是勝義諦；vṛti意為『遮蔽』，也就是無明、分別識的錯亂顯現。這樣看來，凡是遮蔽勝義諦的分別識的錯亂顯現，其自性是不真實的、虛假的、欺騙性的，所以是世俗的。而satya（梵文，satya，satya，真實）意為『真實』，是指在分別識的錯亂顯現中，行為不欺騙的真實。 或者，sam意為『全部』，vṛti意為『虛假』，因此，可以理解為凡是遮蔽勝義諦的分別識的顯現，都是完全不真實的。雖然這樣理解，但要點是相同的。 第三，世俗諦的名稱有：如二諦中所說：『假立顯現名言物，俗諦迷亂如幻化，此等皆是世俗名。』 如經中所說，凡是成為分別識顯現的諸法，都不是以自性成立的，而是通過言語和分別假立的顯現和名言之物，所以是假立顯現的名言之物。這些在分別念名言者的錯亂面前，如同幻術般顯現，所以是名言迷亂的幻化。這些都不是以各自的自性成立的真實之物，而是完全虛假的，所以被稱為世俗諦。此外，還有名言諦、虛假諦等多種名稱。 第四，世俗諦的分類有：顛倒的世俗，也就是世俗的世俗；以及真實的世俗，也就是世俗的勝義，分為兩種。
【English Translation】 Because you, who are attached to emptiness, do not understand the perversion of the mundane, and see all dharmas as arising. This, for them, is true on the conventional level, so it is the conventional truth. As it is said: 'Among the two truths, that which obscures what, is considered the conventional.' Secondly, the nature of conventional truth is: As it is said in the scriptures, whatever appearances become the object of discriminating consciousness, none of them are truly established in their own nature, but are merely of an untrue, false nature, and are established as conventional truth in terms of obscuring the seeing of the ultimate reality. So, why is it called 'conventional'? If we derive it from the Sanskrit word saṃvṛti for 'conventional,' saṃ means 'true,' which is the ultimate truth; and vṛti means 'to obscure,' which is ignorance, the deluded appearance of discriminating consciousness. Thus, whatever deluded appearances of discriminating consciousness obscure the ultimate truth, their nature is untrue, false, and deceptive, so it is conventional. And satya (藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思) means 'truth,' which refers to the truth that does not deceive in actions within the deluded appearance of discriminating consciousness. Or, sam means 'all,' and vṛti means 'false,' so it can be understood that all appearances of discriminating consciousness that obscure the ultimate reality are entirely untrue. Although understood in this way, the key point is the same. Thirdly, the names of conventional truth are: As it is said in the two truths: 'Merely labeled appearance, name, object, conventional, delusion, illusion, these are all names.' As it is said in the scriptures, all dharmas that become appearances of discriminating consciousness are not established by their own nature, but are merely appearances and objects of names labeled by words and concepts, so they are objects of merely labeled appearance and name. These appear like illusions in the face of the delusion of conceptual namers, so they are merely illusions of delusional names. These are not true objects established by their own nature, but are completely false, so they are called conventional truth. In addition, there are various other names such as nominal truth and false truth. Fourthly, the divisions of conventional truth are: distorted conventional truth, which is the conventional of conventional; and accurate conventional truth, which is the ultimate of conventional, divided into two.
དང་པོ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་ཡུལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྲགས་པའི་སྣང་ཙམ་གྱི་ཆར་གྱུར་པ་གང་ དག་སྟེ་དེ་ཡང་ཆུ་ཟླ་ལ་སོགས་པ་ནི་རང་རང་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ལོག་པ་ཙམ་རྐྱེན་དབང་གིས་ སྐྱེས་པ་ཡིན་ཅིང་། དེ་དག་ལའང་ཟླ་བ་སོགས་སུ་སྣང་མོད་ཟླ་བ་སོགས་ཀྱི་དོན་བྱེད་མི་ནུས་ པའི་རིགས་ཀྱི་ཆུ་ནང་གི་ཟླ་བརྙན། སྨིག་སྒྱུའི་ཆུ་རབ་རིབ་ཅན་ལ་སྣང་བའི་སྐྲ་ཤད་སོགས་ དབང་པོ་ལ་བསླད་པ་ཞུགས་པའི་རྐྱེན་དབང་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་དང་བདག་གཙོ་སོགས་སུ་ བཏགས་པའི་བཏགས་ཆ་གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི་དོན་སྤྱི་རྣམས་ནི་གྲུབ་མཐའ་ངན་པས་ཡིད་ བསླད་པའི་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་དང་། གཞན་ཡང་བ་ལང་རྟ་ཡིས་སྟོང་པ་ཙམ་སོགས་དེ་འདྲའི་ མེད་དགག་གི་རིགས་རྣམས་ཀྱང་ཅང་མེད་ཙམ་དུ་ཟད་པས་དེ་དག་ཅི་ཡང་ཡོད་པར་བཟུང་ དུ་མེད་པས་ཡོངས་སུ་གྲགས་པ་ལྟར་ན་དེ་དག་གི་ངོ་བོ་འཇོག་ཏུ་ཡོད་པ་ལོག་པ་ཉིད་དུ་སོང་ 10-217 བ་དང་། དེ་སོགས་མདོར་ན་འཇིག་རྟེན་དུ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་དང་བྲལ་ཞིང་འཇིག་རྟེན་དེ་ཉིད་ དུ་ཡང་འདོད་པའི་འབྲས་བུ་བྱེད་མི་ནུས་པ་རྣམས་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་བམ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དོན་དམ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་ཡུལ་ཕྱིན་ ཅི་མ་ལོག་པར་གྲགས་པའི་དོན་གྱི་བྱ་བ་བྱེད་ཐུབ་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་ཡང་དངོས་སུ་རྣམ་པར་ རྟོག་པས་བཏགས་པ་ལ་མ་ལྟོས་ཤིང་འཕྲལ་གྱི་འཁྲུལ་རྒྱུས་མ་བསླད་པའི་གསལ་སྣང་ཅན་ འཇིག་རྟེན་ཉིད་དུ་བླང་དོར་གྱི་གནས་ལ་མི་བསླུ་ཞིང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་གྲགས་པ་འདོད་ པའི་འབྲས་བུའི་དོན་བྱེད་པ་སྟེ། དཔེར་ན་མེས་སྲེག་པར་བྱེད་པ་སོགས་དང་། མིག་སོགས་ ཀྱིས་རང་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དང་། ལམ་དུ་སོང་ན་འགྲོ་ཡུལ་དུ་ཕྱིན་པ་ དང་། སྡིག་པས་ངན་སོང་དང་། དགེ་བས་མཐོ་རིས་སུ་འགྲོ་བ་དང་། བདག་མེད་བསྒོམ་ པས་ཐར་པ་ཐོབ་པ་དང་། ཚོགས་རྫོགས་པ་ལས་སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་ལ་སོགས་པ་དེ་ལྟ་ བུའི་དངོས་པོ་དང་བྱ་བྱེད་རྒྱུ་འབྲས་དེ་དག་དོན་དམ་པའི་དོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་གྲུབ་མོད་ ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ཉིད་དུ་རྒྱུ་འབྲས་མ་འཁྲུལ་བར་འབྱུང་བ་དང་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བརྟན་པོ་དང་ བཅས་པས་བླང་དོར་གྱི་གནས་ཀུན་ཉོན་འཁོར་བ་ཕྱོགས་དང་རྣམ་བྱང་ཐར་པ་ཕྱོགས་ཀྱིས་ བསྡུས་པའི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་གཏོགས་པ་མཐའ་དག་གོང་ཤེས་བྱ་ཉེར་བཞིའི་རབ་དབྱེ་ ལྟར་དུ་གནས་པའོ། །དེ་ལྟར་དུ་བཤད་པའི་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་རྣམས་ལ་ལོག་པའི་ཀུན་ རྫོབ་བམ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། སྤྱིར་ཀུན་རྫོབ་འཁྲུལ་ སྣང་མཐའ་དག་དོན་གྱི་གནས་ལུགས་ལ་འཁྲུལ་ཚོད་མཉམ་པོ་ལྟ་བུ་ཡིན་མོད་ཀྱང་འཁྲུལ་ སྣང་དེ་དག་ལས་འཇིག་རྟེན་གྲགས་པ་དང་བསྟུན་ན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་མིན་གྱི་ཁྱད་པར་ འབྱེད་ད
【現代漢語翻譯】 首先，什麼是世俗中被稱為顛倒顯現的事物？例如，水中的月亮等，僅僅是各自顯現的顛倒識，由因緣所生。雖然它們顯現為月亮等，但卻不能起到月亮等的作用。還有水中的月影，以及在霧氣中顯現的海市蜃樓和毛髮等，這些都是由於感官受到污染而產生的。此外，被認為是『我』和『主』等的概念，以及主要的概念等，都是由於錯誤的宗見污染了思想而產生的。還有，例如認為牛和馬是空性的觀點，這些都僅僅是虛無的否定，因此不能認為它們是存在的。正如普遍認為的那樣，它們的本質已經變得顛倒。總而言之，世俗中那些不能發揮作用，甚至不能在世俗中產生預期結果的事物就是如此。 其次，什麼是真實世俗或世俗的勝義？它們是世俗中被稱為不顛倒，能夠實現事物功能的事物。也就是說，它們是不依賴於概念的假設，沒有受到直接錯覺原因污染的清晰顯現，在世俗中不會在取捨方面產生誤導，並且被稱為不顛倒，能夠實現預期結果的事物。例如，火能夠燃燒，眼睛能夠直接看到自己的對象——形狀等，走在路上能夠到達目的地，罪惡導致墮入惡道，善行導致升入善道，修習無我能夠獲得解脫，圓滿資糧能夠成佛等等。雖然這些事物和行為、因果關係並沒有絲毫勝義諦的成分，但由於它們在世俗中因果不虛，並且伴隨著穩定的體驗，因此，所有包含在取捨之中的事物，無論是屬於輪迴的迷惑方面，還是屬於解脫的清凈方面，都像二十四種認知的分類一樣存在。正如上面所說，被稱為顛倒的世俗，有理由被稱為顛倒的世俗或世俗的世俗。一般來說，所有的世俗錯覺在事物本質上的錯亂程度似乎是相同的，但是，在這些錯覺中，如果按照世俗的共識來區分，就會有顛倒與不顛倒的差別。
【English Translation】 Firstly, what are the phenomena known as inverted appearances in the world? For example, the moon in water and so on, are merely inverted consciousnesses of their respective appearances, born from conditions. Although they appear as the moon and so on, they cannot perform the functions of the moon and so on. Also, the reflection of the moon in water, mirages, and the appearance of hairs in hazy conditions, are all caused by the contamination of the senses. Furthermore, concepts such as 'I' and 'chief,' and general concepts of what is chief, are caused by the contamination of the mind by wrong views. Moreover, ideas such as the emptiness of cows and horses are merely negations that amount to nothing. Therefore, they cannot be regarded as existing. As is commonly known, their essence has become inverted. In short, those things in the world that are devoid of function and cannot produce desired results in the world itself are such. Secondly, what is the valid conventional truth or the ultimate in conventional truth? These are the things in the world that are known as non-inverted and capable of performing the functions of things. That is, they are clear appearances that do not rely on conceptual imputation and are not contaminated by immediate causes of illusion. They do not deceive in terms of what to accept and reject in the world, and are known as non-inverted, capable of achieving desired results. For example, fire burns, the eyes directly perceive their objects such as forms, going on a path leads to the destination, sin leads to lower realms, virtue leads to higher realms, meditating on selflessness leads to liberation, and the completion of accumulations leads to Buddhahood, and so on. Although these things, actions, causes, and effects do not have even a little bit of ultimate truth, they occur without confusion of cause and effect in the world, and with stable experiences. Therefore, all that is included in the places of acceptance and rejection, whether gathered by the side of cyclic existence of confusion or the side of liberation of complete purification, exists as in the classification of the twenty-four knowable objects. As explained above, there is reason to call the inverted conventional truths the inverted conventional truths or the conventional truths of conventional truths. In general, all conventional illusions seem to be equally confused about the nature of things, but among these illusions, if distinguished according to worldly conventions, there is a difference between inverted and non-inverted.
ུ་ཡོད་པ་ལྟར་ན་དེ་དག་ལོག་པ་ཉིད་དུ་གྲགས་པ་གང་ཞིག ཀུན་རྫོབ་པའི་ཆོས་ ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་ན་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་གཅིག་པ་ལ་འཇིག་རྟེན་གྲགས་པའི་ངོར་ནི་ 10-218 ལོག་པ་དེ་དག་ཀུན་རྫོབ་སྤྱི་ཁོག་བས་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་བསླུ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བརྫུན་པ་ཉིད་དུ་ གྲགས་པས་དེ་ལུགས་ལྟར་གྱི་མིང་གིས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་དེ་དག་ལ་ཡང་ དག་ཀུན་རྫོབ་བམ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དོན་དམ་ཞེས་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། སྤྱིར་ཀུན་རྫོབ་ མཐའ་དག་གནས་ལུགས་དོན་དམ་ལ་ལྟོས་ན་ཡང་དག་པ་ཞིག་འཇོག་ཏུ་མེད་ཀྱང་འཇིག་ རྟེན་གྲགས་པ་ལ་ལྟོས་ན་བྱ་བྱེད་མི་བསླུ་བའི་ཉམས་མྱོང་བརྟན་པོ་ཡོད་པའི་ཆ་ནས་ཡང་ དག་ཏུ་བཞག་པ་གང་ཞིག དེ་དག་སྤྱིར་དོན་གྱི་ཡིན་ལུགས་ལྟར་ན་སྤྲོས་བཅས་སྣང་གནས་ མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྲགས་པ་ལྟར་ན་བྱ་བྱེད་རྒྱུ་འབྲས་ བླང་དོར་སོགས་དེ་ལུགས་ལྟར་དོན་མི་བསླུ་བའི་དམ་པར་འཇོག་ཏུ་ཡོད་ཡོད་ལྟར་སྣང་བའི་ ཆ་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དོན་དམ་དུ་རྣམ་གཞག་མཛད་པས་དེ་ལྟར་མིང་གིས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཚུལ་ངེས་དོན་དབུ་མའི་རང་ལུགས་ལ། ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དང་། ཀུན་ རྫོབ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེར་ཡོད་དེ། ཀུན་བཏགས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ཀུན་ རྫོབ་ཙམ་དུ་འཇོག་པ་གང་ཞིག གཞན་དབང་གིས་བསྡུས་པ་གང་དག་ནི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་ པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་དོན་དམ་བདེན་པ་བཤད་པ་ལ། དོན་དམ་བདེན་པའི་འཇོག་བྱེད། དོན་དམ་ བདེན་པ་རང་གི་ངོ་བོ། དོན་དམ་བདེན་པའི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས། དོན་དམ་བདེན་པའི་དབྱེ་ བ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི་གོང་དུ་དོན་དམ་གྱི་གཞི་བཤད་པའི་སྐབས་ལྟར་ཡེ་གཞི་ཆོས་དབྱིངས་ཟབ་ མོའི་གནས་ལུགས་ཆོས་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་བརྟན་གཡོ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་རྟག་བརྟན་ འགྱུར་མེད་དུ་བཞུགས་པ་དེ་ཉིད་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དངོས་ཏེ། དེའི་ཚུལ་ཡང་། དབུ་ མ་བདེན་གཉིས་ལས། ཀུན་རྫོབ་གོང་དུ་བཤད་འཕྲོར། གཞན་ནི་གཅིག་ཤོས་ཡིན། ཞེས་ 10-219 གསུངས་ནས་གོང་ལྟར་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་མཐའ་དག་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གསུངས་ནས་དེ་ལས་ གཞན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་གང་དག་ནི་ཅིག་ཤོས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ ཚུལ་གསལ་བར་གསུངས་པ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་སྤྲོས་མཚན་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བའི་འཕགས་ པ་མཆོག་གི་སོ་སོར་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་གཉིས་མེད་དམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གནས་ལུགས་ མཐར་ཐུག་པར་གྲུབ་ཅིང་རང་གཤིས་གདོད་མ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་གྱི་དམ་པ་མཆོག་ཏུ་ངེས་ པར་ཡོད་ཁོ་ན་ལས་རང་བཞིན་གྱི་ངོ་བོ་བདེན་པས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་སྟོང་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ དེ། ཚུལ་དེའི་གཤིས་ལུགས་དེ་ཡེ་གདོད་མ་ནས་གནས་ལུགས་དོན་དམ་དུ་ཡོ
【現代漢語翻譯】 如果存在，那些被認為是錯誤的又是什麼呢？如果所有世俗的法在勝義諦中都是世俗的，那麼在世間共許的層面上，那些錯誤比世俗的總和更加虛幻，完全是顛倒的謊言，因此以那種方式的名稱來稱呼它們。而對於正確的世俗，也有理由稱之為正確的世俗或世俗的勝義，因為一般來說，所有的世俗相對於實相勝義諦來說，沒有什麼是可以被認為是正確的，但相對於世間共許來說，由於有不欺騙行為的穩定經驗，所以被認為是正確的。那些從本質上來說，按照事物的本來面目，從具有戲論顯現和不一致的方面來說是世俗的，但按照世間共許來說，行為、因果、取捨等等，按照那種方式，事物不欺騙的殊勝之處是可以被確立的，從顯現為存在的那部分來說，被認為是世俗的勝義，因此以那種方式的名稱來稱呼它們。 在這樣的世俗方式中，在究竟中觀的自宗中，世俗僅僅和世俗諦可以區分，所有被遍計所攝持的都被認為是世俗僅僅，而被依他起所攝持的則被認為是世俗諦。 第二，解釋勝義諦，分為勝義諦的安立者、勝義諦自身的體性、勝義諦的名稱、勝義諦的分類四部分。 第一部分，如前文解釋勝義的基礎時所說，原始的基礎，法界深奧的實相，法性，如來藏，遍佈于穩定和變動的一切事物，恒常不變地存在，那就是勝義諦的真實。它的方式是，在《中觀二諦論》中說：『世俗如前已述，另一是勝義。』如上所述，一切有情識的顯現都被認為是世俗，而除此之外，一切智慧的顯現都被確定為勝義諦，如經文中清楚地說明，遠離一切世俗戲論和相的聖者，以各自的自證智慧，在無二的殊勝行境中，實相究竟成立，自性本初的法性之義殊勝地確定存在，而不是自性的本體以真理在任何方面都不會空虛的真如。那種方式的性質，從原始以來就存在於實相勝義中。
【English Translation】 If they exist, what are those that are known as wrong? If all conventional dharmas are conventional in the ultimate sense, then in the face of worldly convention, those wrongs are even more deceptive than the entirety of convention, utterly inverted lies, and therefore they are named in that way. And there is reason to call those correct conventions 'correct convention' or 'ultimate of convention,' because in general, all conventions, in relation to the ultimate reality, cannot be established as correct, but in relation to worldly convention, they are established as correct due to the stable experience of not being deceptive in action. Those, in general, according to the way things are, are conventional from the perspective of differing appearances and abidings with elaboration, but according to worldly convention, actions, causes and effects, acceptance and rejection, etc., in that way, the sanctity of not deceiving meaning can be established, and from the aspect of appearing as existing, they are designated as the ultimate of convention, and therefore they are named in that way. In such a conventional manner, in the Svātantrika-Madhyamaka system, there is a distinction between mere convention and conventional truth, where all that is included by imputation is regarded as mere convention, while those included by dependence are regarded as conventional truth. Second, explaining the ultimate truth, there are four parts: the establisher of the ultimate truth, the nature of the ultimate truth itself, the names of the ultimate truth, and the divisions of the ultimate truth. The first is, as in the case of explaining the basis of the ultimate in the previous section, the original basis, the profound nature of the dharmadhātu, the dharmatā, the Sugatagarbha, pervading all that is stable and moving, abiding as constant, stable, and immutable, that itself is the actual ultimate truth. Its manner is also: From the Two Truths of Madhyamaka: 'Convention has been discussed above, the other is the ultimate.' Having said that all appearances of consciousness are conventional as above, it is clearly stated that other appearances of wisdom are definitely the other, the ultimate truth. As it is clearly stated, the ultimate mode of existence is established as the ultimate object of the non-dual pristine awareness of the supreme noble ones, free from all conventional elaborations and characteristics, and the very nature of the original dharmatā is definitely the supreme ultimate meaning, and it is the very suchness that is not empty in any way because of the truth of its own nature. The nature of that mode is that it has been the ultimate reality from the very beginning.
ད་པས་རང་ གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་པ་དང་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཟིགས་ངོར་གྲུབ་པས་བདེན་པ་ཡིན་ ལ། དེ་འདྲའི་གནས་ལུགས་ཇི་བཞིན་པ་ནི་བྱང་སེམས་འཕགས་པ་དང་སངས་རྒྱས་མཆོག་ གིས་གནས་ལུགས་སྒྲིབ་བྱེད་ཅི་རིགས་པ་དང་མཐའ་དག་རིམ་པས་བསལ་ཏེ་མཐོང་ཚུལ་ དེ་ལུགས་ལྟར་གྱི་དམན་པ་དང་མཐོ་བའི་རིམ་པས་ཡང་དག་པ་ཉིད་དུ་ཇི་བཞིན་མཐོང་བའི་ ཚུལ་རྒྱལ་ཚབ་ཀྱིས་ལེགས་པར་གསུངས་པ་སྟེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ དེ་བསལ་ནས། །ཡང་དག་ཉིད་ནི་ཀུན་ཏུ་སྣང་། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཚུལ་དེ་ མཐུན་དུ་གནས་ལུགས་དོན་དམ་དེ་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཚུལ་ལེགས་ པར་རྟོགས་ནས་དེའི་བཟློག་ཕྱོགས་གནས་ལུགས་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཇི་བཞིན་གཟིགས་པའི་ ཆ་ནས་དེ་ལུགས་ལྟར་གྱི་ཚུལ་འཕགས་པ་ཀླུས་ཀྱང་གསུངས་པ་འདི་ལྟར་སྟེ། ཉིད་ཀྱི་རང་ འགྲེལ་ལས། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཐུགས་སུ་ཆུད་ པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པར་གཟིགས་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་ནི་དེ་དག་ཉིད་ལ་དོན་ དམ་པར་བདེན་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་དོན་དམ་བདེན་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ནི། རྒྱུད་བླར། བརྫུན་མེད་བསླུ་མེད་ཆོས་ཉིད་ 10-220 དང་། །ཞེས་དང་། དབུས་མཐར། དེ་འགག་འཕགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དང་། །ཞེས་གསུངས་ པ་ལྟར་དོན་དམ་པ་མཆོག་གི་གནས་ལུགས་དེ་ནམ་ཡང་མི་བརྫུན་ཞིང་བསླུ་མེད་དུ་དོན་གྱི་ གཤིས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཏུ་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ངེས་པར་ བདེན་པ་ཞིག་སྟེ། དོན་དམ་བདེན་པའི་སྐད་དོད། པ་རཱ་མ་ཨརྠའི་སྒྲ་ལས་དྲངས་ན། པ་རཱ་ མ་ཞེས་པ་མཆོག་གམ་དམ་པའི་དོན་དང་། ཨརྠ་དོན་ཞེས་པ་སྟེ། མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་གནས་ ལུགས་བསླུ་མེད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དེ། སཏྱ་ཞེས་བདེན་པ་འཕགས་པའི་ མཉམ་བཞག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ངེས་པར་བདེན་པའོ། ། གསུམ་པ་དོན་དམ་བདེན་པའི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ནི། དབུ་མ་བདེན་གཉིས་ལས། སྟོང་ པ་ཉིད་དང་ཡང་དག་མཐའ། །མཚན་མ་མེད་དང་དོན་དམ་དང་། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་རྣམ་ གྲངས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་གནས་ལུགས་དོན་དམ་པ་དེ་ཀུན་རྫོབ་སྤྲོས་པ་མཐའ་ དག་གིས་སྟོང་པ་དང་ཡང་དག་དོན་གྱི་གཤིས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཏུ་ངེས་པས་སྟོང་ཉིད་ཡང་ དག་མཐའ་དང་། གནས་ལུགས་དེ་ཀུན་རྫོབ་བློས་མྱོང་བྱ་སོགས་མཚན་མར་དམིགས་པའི་ ཡུལ་དུ་ཇི་བཞིན་མེད་ཅིང་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གདོད་མ་ནས་ རང་ཆས་སུ་ཡོད་པས་མཚན་མ་མེད་པ་དོན་དམ་པ་དང་། གནས་ལུགས་ཆོས་ཉིད་དེ་ཅང་ མེད་སྟོང་རྐྱང་ཙམ་དུ་མ་ཟད་པར་དོན་དམ་དབྱིངས་ཀྱི་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་མཐའ་ཀླས
【現代漢語翻譯】 因此，以其自性不空，且在聖者的智慧觀照中成立，故為真諦。如是實相，乃是菩薩聖者和佛陀，次第消除各種遮蔽實相之物，以由低到高的次第如實照見真實之相。此理嘉察（རྒྱལ་ཚབ་，rGyal tshab，Regent）已善說。如《經莊嚴論》所說：『菩薩消除后，真實之性處處顯現。』因此，與此相符，聖者們善於了知顛倒之相，並如實照見其反面，即無生之實相。龍樹（ཀླུ，Klu，Nāgārjuna）聖者也曾如此說過。在其自釋中說：『勝義諦是聖者們通達顛倒，照見一切法無生。因此，對於他們來說，這就是勝義諦。』 二、勝義諦的自性。《寶性論》中說：『無虛妄，無欺騙，法性。』《中邊分別論》中說：『彼滅是聖者的行境。』如是，勝義諦的至高實相，永不虛妄，不欺騙，是究竟的法性，是聖者們智慧的行境，是真實的。勝義諦的梵文是Paramārtha，由Parama（至高或神聖）和Artha（意義）組成。至高的實相，不欺騙的法性，即是勝義諦。Satya（ सत्य，satya，真諦）是聖者等持智慧的行境，是真實的。 三、勝義諦的異名。《中觀二諦論》中說：『空性與真實邊際，無相與勝義，法界是異名。』如是，勝義諦遠離一切戲論，是究竟真實的法性，故為空性、真實邊際。實相併非如世俗分別那樣可以作為目標，而是自始本具勝義的自性，故為無相、勝義。實相併非空無一物，而是以勝義法界的形式清凈一切。
【English Translation】 Therefore, it is true because it is not empty in its own nature and is established in the view of the wisdom of the noble ones. Such a reality is that Bodhisattvas and Buddhas gradually eliminate all kinds of obscurations of reality and see the true nature as it is, in a gradual order from low to high. This has been well explained by rGyal tshab (རྒྱལ་ཚབ་，Regent). As it is said in the Ornament of the Sutras: 'After the Bodhisattva eliminates, the true nature appears everywhere.' Therefore, in accordance with this, the noble ones are good at understanding the inverted aspect and seeing its opposite, the unborn reality, as it is. The noble Nāgārjuna (ཀླུ，Nāgārjuna) also said this. In his auto-commentary, he said: 'The ultimate truth is that the noble ones understand the inverted and see all dharmas as unborn. Therefore, for them, this is the ultimate truth.' Second, the nature of the ultimate truth. In the Ratnagotravibhāga it says: 'Without falsehood, without deception, the nature of dharma.' And in the Madhyāntavibhāga it says: 'That cessation is the realm of the noble ones.' Thus, the ultimate reality of the supreme is never false and non-deceptive, it is the ultimate nature of things, and it is certainly true as the realm of the holy wisdom of the noble ones. The Sanskrit of ultimate truth, derived from the sound of Paramārtha, where Parama means supreme or holy, and Artha means meaning. The supreme reality, the non-deceptive nature of dharma, is the ultimate truth. Satya ( सत्य，satya，truth) is the realm of the samadhi wisdom of the noble ones, and it is certainly true. Third, the names of the ultimate truth. In the Madhyamaka Two Truths it says: 'Emptiness and the ultimate boundary, signlessness and ultimate meaning, the realm of dharma are names.' Thus, the ultimate reality is empty of all conventional elaborations and is certainly the ultimate nature of true meaning, hence it is emptiness, the ultimate boundary. The reality is not an object to be aimed at as a conventional experience, but is inherently present as the nature of all aspects of the ultimate meaning, hence it is signless, ultimate meaning. The reality is not merely empty, but purifies all dharmas in the form of the ultimate realm.
་ པའི་མཛོད་དུ་གྱུར་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཞེས་བརྗོད་པ་སྟེ། གཞན་ཡང་དོན་དམ་པ་འདི་ལ་ རྒྱལ་བས་ཤེར་ཕྱིན་མཚན་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་པར། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རྣམ་གྲངས་ སུ་གསུངས་ཤིང་། ཚུལ་དེའི་དགོངས་པ་ལྟར་རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་པས་ཀྱང་རྒྱུད་བླར་ཆོས་ཀྱི་ སྐུ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་སུ་བཤད་ལ། དེ་མཐུན་འཕགས་པ་ཀླུས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ འགྲེལ་དུའང་། དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་སུ་གསུངས་ཏེ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་དང་ 10-221 གཉིས་སུ་མེད་པར་བྱམས་ཀླུའི་དགོངས་པ་གཅིག་གོ ། བཞི་པ་དོན་དམ་བདེན་པའི་དབྱེ་བ་ལ། གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་དང་། གསུམ་དུ་དབྱེ་བའོ། །དང་པོ་ལ། རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་མམ་དོན་དམ་གྱི་ཀུན་རྫོབ་དང་། རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་ པའི་དོན་དམ་མམ་དོན་དམ་གྱི་དོན་དམ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ཤེས་པ་ཡིན་ཡང་གང་ལ་དམིགས་ཏེ་བསྒོམས་ན་གནས་ ལུགས་མཐོང་ཞིང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་དེ་རྗེས་མཐུན་རྣམ་ གྲངས་ཀྱི་དོན་དམ་ཞེས་བྱ་སྟེ། བདེན་གཉིས་ལས། སྐྱེ་ལ་སོགས་པ་བཀག་པ་ཡང་། །ཡང་ དག་པ་དང་མཐུན་པའི་ཕྱིར། །དོན་དམ་ཡིན་པར་ཁོ་བོ་འདོད། །ཅེས་སྐྱེ་སོགས་བཀག་ པའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱང་ཡང་དག་ངེས་དོན་གྱི་གནས་ལུགས་དང་སྤྲོས་པ་བཅད་ཙམ་ལ་འདྲ་བས་ དོན་དམ་དངོས་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས་ཀྱི་དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱས་པ་ཡིན་པར་གསུངས་པ་ ལྟར་རིགས་ཤེས་ཀྱི་ངོར་དགག་བྱ་བཀག་ཙམ་གྱི་སྟོང་པ་མ་ཟད་གཞན་མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་ བདག་མེད་སོགས་ཀྱང་དངོས་སུ་ན་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ཡང་དོན་དམ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས་ཡིན་ པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དེ་དག་དོན་དམ་དངོས་མ་ཡིན་ཡང་དེ་ལ་འཇུག་པའི་ཐབས་ཙམ་ཡིན་ པས་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་དང་དེ་དག་གི་རང་བཞིན་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ཅི་རིགས་ པས་གོས་པ་ཡིན་པས་དོན་དམ་གྱི་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བརྗོད་དོ། ། གཉིས་པ་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་མམ་དོན་དམ་གྱི་དོན་དམ་ནི། ཡེ་ནས་ བཞུགས་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟོང་གཞི་ཆེན་པོ་ཆོས་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་ འཁོར་འདས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་དོན་དམ་ཉག་གཅིག་མཆོག་གི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་ཉིད་མཐར་ ཐུག་པ་དེ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཡང་གནས་ལུགས་ཀུན་གྱི་མཐར་ཐུག་གཅིག་པུ་དོན་དམ་པའི་ བདེན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཡིན་པས་རྣམ་གྲངས་ཙམ་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་དང་། དེ་ཡང་དོན་ 10-222 དམ་དུ་བྱས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཉི་ཚེ་བ་གང་གིས་ཀྱང་ནམ་ཡང་བསྐྲུན་པར་ མི་ནུས་པའི་གོང་ན་མེད་པའི་ཟབ་གནད་ཀྱི་ཆེས་གསང་བའི་གཞི་དབྱིངས་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་ ངེས་པས་ན་དོན་དམ་པའི་ཡང་དོན་དམ་པ་ཞེས་བརྗོད་པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་དོན་དམ་དངོས་ནི་ ཐེག་ཆེན་མཐོང་ལམ་ཐོབ་པ་ཡན་ཆད་ཀྱི་མཉམ་བཞག་ར
【現代漢語翻譯】 成為寶庫，因此被稱為法界（Chos-kyi-dbyings，Dharmadhatu）。此外，對於這個勝義諦， 諸佛在《般若波羅蜜多百八名經》中，將其宣說為般若波羅蜜多的異名。 根據該經的意旨，彌勒菩薩也在《寶性論》中，將其解釋為法身和佛的異名。與此相符，聖龍樹在《菩提心釋》中也 將其宣說為勝義菩提心的異名，因此智慧法身與二無別，慈氏和龍樹的意旨相同。 第四，勝義諦的分類有二分法和三分法。 第一種，分為名言勝義或勝義的世俗，以及非名言勝義或勝義的勝義兩種。 第一種是：雖然是凡夫的意識，但如果以它為對境進行禪修，就能證悟實相，獲得無分別智，這被稱為隨順名言的勝義諦。如《二諦論》所說： 『遮止生等，因與真實相符，我認其為勝義。』 遮止生等的空性，也與真實決定之實相和斷除戲論相似，因此被稱為進入勝義的方便勝義。正如所說，在理智面前，不僅是遮止所遮的空性，還有無常、痛苦、無我等，雖然實際上是世俗，但因為是進入勝義的方便。 因此，這些雖然不是真正的勝義，但僅僅是進入勝義的方便，所以是名言勝義，而這些的自性也沾染了各種世俗的戲論，所以被稱為勝義的世俗。 第二種，非名言勝義或勝義的勝義是：本來就存在的，作為一切世俗法之空性的廣大基礎，法界如是性，遍佈輪涅一切，是唯一的勝義，是至高無上的自性法性，是究竟的。 而且，這是所有實相的究竟，唯一被確定為勝義諦，因此不是僅僅是名言的勝義，而且，無論用任何勝義的暫時狀態的實相，都無法創造出凌駕于其上的甚深要義的最秘密的基礎，因此被稱為勝義中的勝義。如此勝義的實相，只有獲得大乘見道之前，才能在等持中...
【English Translation】 becoming a treasury, it is called the Dharmadhatu (Chos-kyi-dbyings). Furthermore, regarding this ultimate truth, the Buddhas, in the 'One Hundred and Eight Names of Prajnaparamita Sutra,' declared it as a synonym for Prajnaparamita. According to the intention of that sutra, Maitreya Bodhisattva also, in the 'Ratnagotravibhāga,' explained it as a synonym for Dharmakaya and Buddha. In accordance with this, the noble Nagarjuna, in the 'Commentary on the Bodhicitta,' also declared it as a synonym for ultimate Bodhicitta, therefore the wisdom Dharmakaya and are inseparable, and the intentions of Maitreya and Nagarjuna are the same. Fourth, the divisions of ultimate truth are twofold and threefold. The first is divided into nominal ultimate truth or conventional truth of ultimate truth, and non-nominal ultimate truth or ultimate truth of ultimate truth. The first is: although it is the consciousness of ordinary beings, if one meditates on it as an object, one can realize the nature of reality and attain non-conceptual wisdom, which is called the ultimate truth of subsequent conformity. As the 'Two Truths' says: 'The cessation of arising, etc., because it conforms to reality, I consider it to be ultimate.' The emptiness that negates arising, etc., is also similar to the reality of true certainty and the mere cutting off of elaboration, therefore it is called the ultimate truth that is the means of entering the actual ultimate truth. As it is said, in the face of reason, not only is the emptiness that negates the object to be negated, but also impermanence, suffering, selflessness, etc., although they are actually conventional, they are the means of entering the ultimate truth. Therefore, although these are not the actual ultimate truth, they are merely the means of entering it, so they are nominal ultimate truth, and their nature is also stained with various conventional elaborations, so they are called the conventional truth of ultimate truth. The second, non-nominal ultimate truth or the ultimate truth of ultimate truth is: the great basis of emptiness of all conventional phenomena that has always been present, the Dharmadhatu suchness, pervading all of samsara and nirvana, is the only ultimate truth, the ultimate nature of the supreme self-nature, the ultimate. Moreover, this is the ultimate of all realities, and is definitely the ultimate truth, therefore it is not merely a nominal ultimate truth, and also, no temporary state of reality that is made into ultimate truth can ever create the most secret basis of profound essence that is above it, therefore it is called the ultimate truth of ultimate truth. Such an actual ultimate truth can only be in equipoise until one attains the Mahayana path of seeing...
ྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དེ་ཁོ་ ན་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་གསུམ་དུ་དབྱེ་བ་ལ། དབུས་མཐར་གསུངས་པ་ལྟར་གནས་ལུགས་དོན་དམ་ དངོས་ལྟ་བུའི་དོན་དོན་དམ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐོབ་པ་ལྟ་བུའི་ཐོབ་པ་དོན་དམ་ དང་། འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ལྟ་བུའི་སྒྲུབ་པ་དོན་དམ་དང་གསུམ་ཡོད་ཅིང་། དེ་ གསུམ་ལས་སྔ་མ་གཉིས་ནི་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་དངོས་དང་། ཕྱི་མ་ནི་རྣམ་ གྲངས་པའི་དོན་དམ་ཡིན་ལ་ཤེས་བྱ་ལ་རྣམ་ཤེས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་གཉིས་སུ་ གྲངས་ངེས་པས་དེ་ལུགས་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གཉིས་སུའང་ངེས་པའོ། །དེ་ལས་གནས་ལུགས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་ བཞིན་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་རྐྱེན་གང་གིས་བསྒྱུར་བཅོས་མེད་པར་ གདོད་ནས་རང་བྱུང་དུ་ཡོད་པ་དང་། གཞན་གང་ལའང་ལྟོས་པ་མེད་པའི་རྟེན་འབྲེལ་ལས་ འདས་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་སྟེ། རྒྱལ་བའི་བཀའ་བར་བའི་དགོངས་པ་སློབ་དཔོན་ཀླུས་ལེགས་ པར་འགྲེལ་སྐབས་དབུ་མ་རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས་གསུངས་པ། རང་བཞིན་གང་ཡིན་བཅོས་ མིན་དང་། །གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པ་ཡིན། །ཞེས་རང་བཞིན་གནས་ལུགས་བཅོས་མ་མ་ ཡིན་པ་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་ཆོས་དབྱིངས་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་ཡིན་ལུགས་ཇི་བཞིན་ བཤད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་བདེན་པ་གཉིས་པོ་དེ་འདིར་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་མ་ ཡིན་པར་ངོ་བོ་གཅིག་པ་བཀག་པའི་ཐ་དད་ཡིན་ཏེ། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་ 10-223 ཡང་མིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་ལུགས་ལ་དོན་དམ་གྱི་ངོ་བོ་གྲུབ་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ངོ་བོ་མ་ གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ན་སོ་སྐྱེས་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་མཐོང་ བ་ན་དོན་དམ་ཡང་མཐོང་བར་ཐལ་བ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ལ་དམིགས་ནས་ཆགས་སོགས་སྐྱེ་ བ་ལྟར་དོན་དམ་ལ་དེ་མཚུངས་སུ་གྱུར་པ་དང་། དོན་དམ་ལ་དབྱེ་བ་མེད་པ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ ལའང་དབྱེ་བ་མེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཀུན་རྫོབ་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་མཐོང་བ་ལས་གཞན་པའི་ དོན་དམ་མེད་པར་ཐལ་བ་སྟེ་བཞི། དེ་གཉིས་ངོ་བོ་ཐ་དད་ཡིན་ན་དོན་དམ་མཐོང་ཡང་ཀུན་ རྫོབ་ལ་བདེན་འཛིན་མི་བཟློག་པར་འགྱུར་བ་དང་། དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་མིན་ པར་འགྱུར་བ་དང་། ཀུན་རྫོབ་མེད་ཙམ་གྱི་གཞི་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་མིན་པར་འགྱུར་བ་དང་། གང་ཟག་གཅིག་གི་རྒྱུད་ལ་ཀུན་བྱང་དུས་གཅིག་ཏུ་དམིགས་པར་ཐལ་བ་སྟེ་བཞི། དེ་འདྲའི་ སྐྱོན་བརྒྱད་དགོངས་འགྲེལ་ལས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་བཤད་པའི་བདེན་པ་གཉིས་པོ་དེ་ ཡིན་ལུགས་ཇི་བཞིན་དཔྱོད་པའི་ཐ་སྙད་པའི་བློ་ངོ་ལྟར་ན་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་སོ་སོར་བཞག་ཏུ་ ཡོད་དེ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ངོར་བདེན་པ་དང་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡེ
【現代漢語翻譯】 那僅僅是無分別的行境。 第二，分為三類：如《中邊分別論》所說，有如實安住的勝義諦，如獲得涅槃的獲得勝義諦，如聖道諦的修證勝義諦。這三者中，前兩者是非名言的勝義諦，後者是名言的勝義諦。因為所知境可以確定為兩種，即識和智的對境，所以相應的世俗諦和勝義諦也確定為兩種。其中，安住勝義諦的法，就其自性而言，是諸法本來的安住之法性，不會被任何因緣所改變，本來就是自生的，不依賴於任何其他事物，超越了緣起。當勝者的中間論典被龍樹論師很好地解釋時，《中觀根本慧論》中說：『自性即無作，不觀待於他。』因此，自性安住之法性，以非造作、不依賴於他的方式，如實地闡述了法界般若的實相。像這樣的兩種諦，在這裡並非本體相同而反體相異，而是本體相同，遮遣了他體。因為就本體而言，既非一亦非異。並且，就自宗而言，雖然勝義諦的本體成立，但世俗諦的本體並不成立。因此，如果二諦本體相同，那麼凡夫在見到世俗諦時，也應同時見到勝義諦；就像執著於世俗諦而生起貪著等煩惱一樣，對勝義諦也應產生同樣的煩惱；並且，就像勝義諦沒有差別一樣，世俗諦也應沒有差別；並且，除了世俗識所見之外，不應有其他的勝義諦，這是四種過失。如果二諦本體相異，那麼即使見到勝義諦，也無法遣除對世俗諦的實執；勝義諦將不是世俗諦的法性；僅僅是世俗諦不存在的基，其法性將不是勝義諦；並且，一個人相續中的俱生智和俱生分別念將同時緣取二諦，這也是四種過失。在《解深密經》中提到了這八種過失。如是宣說的二諦，如果按照如實觀察的世俗分別念來衡量，二諦的本體是可以各自安立的，因為世俗諦在識前是真實的，而勝義諦是……
【English Translation】 That is solely the sphere of non-conceptual activity. Secondly, dividing into three: As stated in the Madhyāntavibhāga (Distinguishing the Middle from the Extremes), there are three types of ultimate truth: the ultimate truth of suchness, like the actual abiding state; the ultimate truth of attainment, like attaining nirvāṇa; and the ultimate truth of accomplishment, like the noble path truth. Among these three, the first two are the actual ultimate truth that is not nominal, and the latter is the nominal ultimate truth. Since the objects of knowledge are definitely enumerated as two, namely the objects of consciousness and wisdom, the two truths of conventional and ultimate are also definitely two in that manner. Among them, the ultimate truth of suchness, as a phenomenon, is the very nature of all phenomena, the suchness of the inherent abiding state, which is not altered by any condition and is primordially self-arisen, independent of anything else, and established as transcending dependent origination. When the intermediate intent of the Victorious One's teachings is well explained by the teacher Nāgārjuna, it is stated in the Mūlamadhyamakakārikā (Fundamental Verses on the Middle Way): 'Whatever is self-nature is uncreated and does not depend on others.' Thus, the self-nature of the abiding state, in a manner that is uncreated and independent of others, explains the suchness of the dharmadhātu (the sphere of reality) and prajñāpāramitā (perfection of wisdom) as it is. Such two truths, here, are not different entities with the same essence, but rather the same essence with the negation of difference, because in terms of essence, they are neither one nor different. And, according to our own system, although the essence of ultimate truth is established, the essence of conventional truth is not established. Therefore, if the two truths are of the same essence, then when ordinary beings see the conventional truth, they would also see the ultimate truth; and just as attachment and other afflictions arise from focusing on the conventional truth, the same would occur with the ultimate truth; and just as there is no differentiation in the ultimate truth, there would also be no differentiation in the conventional truth; and it would follow that there is no ultimate truth other than what is seen by conventional consciousness—these are four faults. If the two are of different essences, then even if one sees the ultimate truth, the clinging to truth in the conventional truth would not be reversed; the ultimate truth would not be the nature of the conventional truth; and the basis of mere non-existence of the conventional truth, its nature would not be the ultimate truth; and it would follow that sahajajñāna (innate wisdom) and sahajavikalpa (innate conceptuality) in the mindstream of one person would simultaneously focus on the two truths—these are four faults. These eight faults are mentioned in the Saṃdhinirmocana Sūtra (Explanation of the Thought Sutra). As explained, if we measure these two truths according to the mind of a tathāgatagarbha (one who investigates reality as it is), the entities of the two can be established separately, because the conventional truth is true in the face of consciousness, while the ultimate truth is...
་ཤེས་ཀྱི་ ངོར་བདེན་པའི་སྒོ་ནས་རང་རང་གི་ངོ་བོ་སོ་སོར་འཇོག་རུང་བའི་ཕྱིར། དེ་གཉིས་དོན་དམ་ ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཟིགས་ངོར་ཁོ་ན་ལྟར་ན་དོན་དམ་གྱི་ངོ་བོ་འབའ་ཞིག་པ་ལས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ངོ་ བོ་འཇོག་ཏུ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་གཟིགས་པའི་ངོ་ན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་གང་ཡང་གཏན་ ནས་མེད་པའི་ཕྱིར། འདིར་དོན་དམ་བདེན་པར་གཏོགས་པ་ཡུམ་མདོ་སོགས་ལས་བསྟན་ པའི་སྟོང་ཉིད་བཅུ་བཞིའམ་བཅུ་དྲུག་གམ་ཉི་ཤུའི་གྲངས་སུ་བསྟན་པ་གང་དག་ཀྱང་སྟོང་ གཞི་ཆེན་པོ་དོན་དམ་རྣམ་ཀུན་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ལ་ཟ་བ་པོ་ཀུན་རྫོབ་པའི་མིག་སོགས་དེ་ དང་དེས་སྟོང་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཀུན་རྫོབ་སྤྲོས་ཚོགས་བཀག་པའི་གཞི་དོན་དམ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་ པོ་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཏུ་ངེས་པ་དོན་གྱི་གཞི་དབྱིངས་སུ་ལེགས་པར་བཟུང་སྟེ་གནས་ 10-224 ལུགས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་རང་ལུགས་སུ་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་རྒྱས་པ་དང་། གོང་ཀུན་ རྫོབ་ཀྱི་དབྱེ་བ་གཞན་ཀུན་བཏགས་དང་གཞན་དབང་གིས་དབྱེ་ཚུལ་སོགས་དང་། དོན་དམ་ པའི་དབྱེ་སྒོ་གཞན་གྱི་ཚུལ་ལ་སོགས་པ་འདིར་བཤད་བྱ་ཆེས་མང་པོ་ཡོད་ཀྱང་ཡི་གེ་མང་ བས་འཇིགས་ཏེ་རེ་ཞིག་སྤྲོས་པ་བསྐྱུང་ངོ་། ། གཉིས་པ་བདེན་བཞིའི་རྣམ་གཞག་བཤད་པ་ནི་གོང་བཤད་ཀྱི་གཞི་སྤྱིའི་ཚུལ་གཏན་ ལ་འབེབས་བྱེད་ཀྱི་དབྱེ་སྒོ་ཐུན་མིན་གཞན་ཡང་འཕགས་པའི་བདེན་བཞི་མདོ་ཙམ་འཆད་ པ་སྟེ། དེ་ཡང་འཕགས་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་གཞི་ཀུན་ཉོན་འཁོར་བ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུ་ འབྲས་དང་རྣམ་བྱང་ཐར་པ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཡིན་ལུགས་ཇི་བཞིན་པ་དེ་སོ་སྐྱེ་དག་ གིས་ཇི་བཞིན་ཤེས་མི་ནུས་པ་ལ་འཕགས་པ་རྣམས་ནི་དེའི་ཡིན་ལུགས་ཇི་བཞིན་པ་དེ་བསླུ་ མེད་དུ་གཟིགས་པ་མངའ་བས་ན་འཕགས་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་ཞིང་། འདིའི་བདེན་ཚུལ་ ཡང་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་ངོར་བདེན་པའམ་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་གི་ངོ་བོར་ བདེན་པའི་དོན་མ་ཡིན་གྱི་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་ཡུལ་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བདེན་པ་ལ་བྱེད་ པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལྟ་བུའི་འཕགས་པའི་བདེན་པ་ལ། བཤེས་སྤྲིང་ལས། སྐྱེ་འདི་སྡུག་བསྔལ་ སྲེད་པ་ཞེས་བགྱི་བ། །འདི་ནི་དེ་ཡི་ཀུན་འབྱུང་རྒྱ་ཆེན་ཏེ། །དེ་འགོག་པ་ནི་ཐར་པ་ལགས་ཏེ་ ལམ། །དེ་ཐོབ་འཕགས་ལམ་ཡན་ལག་དེ་བརྒྱད་གྲགས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་འཁོར་བའི་ རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་དང་། ཐར་པའི་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཡོད་པ་ལས། དང་པོ་ལ། འབྲས་བུ་འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ་དང་། དེ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཀུན་ འབྱུང་བདེན་པ་དང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་འཁོར་བ་སྡུག་བདེན་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྔོན་བསགས་རང་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་ ལས་ཉོན་ལས་སྐྱེས་པའི་སྲིད་པ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་ 10-225 གཟུགས
【現代漢語翻譯】 因為在世俗層面，它們各自的自性可以被確立。然而，在勝義智慧的視角下，它們僅僅具有勝義的自性，而無法安立世俗的自性。這是因為在勝義智慧的視角中，根本不存在任何世俗的法。此處，屬於勝義諦的，如《般若經》等所說的十四空、十六空或二十空，都是指空性大基，即勝義一切種智。在此智慧中，能『吃掉』世俗之眼等一切，以空性的方式遮止世俗的戲論。因此，勝義大智慧是究竟的實相，應將其善加把握為意義的基礎界，並以空性的方式確立自宗的實相。關於世俗的分類，如以遍計所執和依他起進行分類等；以及勝義諦的其他分類方式等等，此處有許多可說之處，但因篇幅所限，暫且省略。 第二，宣說四聖諦的體性，是以上述總的基的體性為基礎，闡述其他的共同分類方式，即略說聖者的四諦。所謂『聖者的諦』，是指輪迴方面的因果和還滅方面的因果的如實性。凡夫無法如實知曉這些，而聖者們則能無欺地照見其如實性，因此稱為『聖者的諦』。此處的『諦』，並非指在勝義的觀察理智前為真實的，或在聖者等持的境界中為真實的，而是指在名言量前為真實的，即世俗諦。關於這樣的聖者四諦，《親友書》中說：『生是苦，稱為渴愛，此乃彼之廣大集，滅彼即是解脫，彼之獲得聖道支八支。』如是宣說了輪迴的因果二者，以及解脫的因果二者。其中： 首先，有作為結果的輪迴——苦諦，以及產生它的原因——集諦，二者。 第一，總的來說，所謂輪迴是苦諦，也是指由先前積累的自因——集諦，以及煩惱和業所生的，取後有的異熟果報之色蘊。
【English Translation】 Because, on the conventional level, their respective self-natures can be established. However, from the perspective of ultimate wisdom, they possess only the ultimate self-nature, and the conventional self-nature cannot be established. This is because in the view of ultimate wisdom, there is absolutely no conventional dharma. Here, what belongs to the ultimate truth, such as the fourteen, sixteen, or twenty emptinesses taught in the Prajnaparamita Sutras, etc., refers to the great basis of emptiness, the ultimate all-knowing wisdom. In this wisdom, the conventional proliferations are blocked by the way of emptiness, with the conventional eye, etc., 'eating' everything. Therefore, the great ultimate wisdom is the ultimate reality, and it should be well grasped as the basis of meaning, and the way of establishing the self-nature of emptiness should be established in one's own system. Regarding the classification of the conventional, such as classifying it by imputation and dependence, etc.; and other ways of classifying the ultimate truth, etc., there are many things to be said here, but due to the length, I will omit them for now. Second, explaining the nature of the Four Noble Truths is based on the general nature of the ground mentioned above, explaining other unique classifications, that is, briefly explaining the Four Noble Truths of the Aryas. The so-called 'Truths of the Aryas' refers to the way things are, the cause and effect of samsara on the one hand, and the cause and effect of liberation on the other. Ordinary beings cannot know these as they are, but the Aryas have the ability to see their reality without deception, so they are called 'Truths of the Aryas'. The 'truth' here does not mean that it is true in the face of ultimate reasoning, or in the state of samadhi of the Aryas, but that it is true in the conventional truth of the valid means of expression. Regarding such Four Noble Truths of the Aryas, the 'Letter to a Friend' says: 'Birth is suffering, called craving, this is its vast origin, to stop it is liberation, to obtain it is known as the eight branches of the Noble Path.' Thus, the two causes and effects of samsara and the two causes and effects of liberation are explained. Among them: First, there are the result of samsara—the Truth of Suffering, and the cause that produces it—the Truth of Origin, two. First, in general, the so-called samsara is the Truth of Suffering, which refers to the aggregates of form, which are the fully ripened result of taking rebirth, born from the previously accumulated self-cause—the Truth of Origin, and from afflictions and karma.
་ཕུང་ནས་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོའི་བར་གྱི་སོ་སྐྱེས་རང་ག་བ་དག་གི་རྒྱུད་བསྡུས་རང་ དབང་མེད་པར་ན་རྒ་འཆི་བ་སོགས་མི་འདོད་པ་བརྒྱ་ཕྲག་ལ་ཡང་ཡང་སྦྱོར་ཞིང་མི་རྟག་ འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཞིག་པ་བརྒྱུད་མར་འབྱུང་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པའི་ ཉེར་ཕུང་དེས་བསྡུས་པ་ནི་འཁོར་བའི་སྣོད་བཅུད་གཉིས་ཏེ་ཇི་ཙམ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་ པོ་ཡོད་པ་དེ་ཙམ་དུ་སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལ་དབྱེ་ན། སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ དང་། འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་དང་། ཁྱབ་པ་འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་དུ་དབྱེ་ཚུལ་ དང་། སྐྱེ་རྒ་ན་འཆི། འདོད་པ་བཙལ་གྱིས་མི་རྙེད་པ། མི་འདོད་པ་དང་འཕྲད་པ། སྡུག་པ་ དང་བྲལ་བ། ཉེ་བར་ལེན་པའི་སྡུག་བསྔལ་དང་བརྒྱད་དུ་དབྱེ་ཚུལ་སོགས་དུ་མ་ཡོད། སྣོད་ ལ་དབྱེ་ན། འོག་གཞི་རླུང་དང་ས་དང་ཆུ་ལ་སོགས་པ་རྟེན་པའི་སྣོད་དང་། འབྱུང་བའི་ཁམས་ ལ་སོགས་པ་ཉེར་སྤྱོད་རྒྱུའི་སྣོད་དང་། འབྱུང་འགྱུར་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་ཉེ་བར་སྤྱད་བྱའི་ སྣོད་དང་གསུམ་དུ་དབྱེ་བའམ། འདོད་ཁམས་གཟུགས་ཁམས་གཟུགས་མེད་ཁམས་ཏེ་ ཁམས་གསུམ་དུ་དབྱེ་བའམ། ས་འོག་ས་བླ་ས་སྟེང་སྟེ་གནས་གསུམ་གྱི་དབྱེ་བ་སོགས་ཡོད་ ཀྱང་སྐབས་འདིའི་སྡུག་བདེན་གྱི་གཙོ་བོ་ནི་སྐྱེ་བའི་སྲིད་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཡང་སྐྱེ་བ་ལས་ འཆི་བ་དང་བར་དོའི་སྲིད་པ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་གཞན་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བས་ན་དེ་སྡུག་ བདེན་གྱི་གཙོ་བོར་བཞག་གོ ། གཉིས་པ་དེ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པ་ནི། རང་གི་འབྲས་བུ་སྡུག་བདེན་ཉེར་ ལེན་གྱི་ཕུང་པོས་བསྡུས་པ་དག་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་བའི་རྩ་ བ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་གཉིས་ཏེ། དེ་ལའང་རང་རྒྱུད་ལྡན་གང་དག་གི་ཤེས་རྒྱུད་རྩུབ་ ཅིང་ལས་སུ་མི་རུང་བར་བྱེད་ཅིང་སེམས་ཉམས་སྨད་པར་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ལ་ཉོན་མོངས་ པ་ཞེས་བྱ་ཞིང་། དེ་ཡང་རྒྱས་པར་ན་ཉོན་མོངས་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་། དེ་ཀུན་ཚུར་བསྡུ་བ་ 10-226 རྩ་ཉོན་དང་། ཉེ་ཉོན་གྱི་རབ་དབྱེ། དེ་དག་ཀྱང་མདོར་བསྡུ་ན་ཉོན་མོངས་པ་དུག་གསུམ་སྟེ་ འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་གསུམ་མོ། །དེ་དག་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་སེམས་ལས་ བྱུང་བ་སེམས་པ་སོགས་ནི་ལས་ཡིན་ལ། དེ་འདྲའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་ཁམས་གསུམ་ གྱིས་བསྡུས་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱིར་ཀུན་བྱུང་བདེན་པ་ཡིན་པ་ལས་སྐབས་འདིའི་གཙོ་བོ་ནི་ སྲེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྲིད་པར་ཉིང་མཚམས་སྦྱོར་བའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་སྲེད་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ཞེ་སྡང་ སོགས་ཀྱིས་སྐྱེ་བའི་དངོས་རྒྱུ་དེ་ཙམ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདྲའི་སྡུག་ཀུན་གཉིས་ལ་ འཁོར་བའི་རྒྱུ་འབྲས་ཞེས་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་ལས་ཉོན་ལ་
【現代漢語翻譯】 從蘊到識蘊之間的所有自生事物，其相續在不受控制的情況下，反覆遭受生老病死等成百上千的不如意，並且是無常、變化的，是純粹痛苦的本性，是連續產生的根源。因此，被這些近取蘊所包含的，就是輪迴的器情二者。擁有多少近取蘊，就有多少痛苦。對此進行分類，可以分為苦苦、壞苦和遍行苦三種。或者分為生、老、病、死、求不得苦、怨憎會苦、愛別離苦和近取蘊苦八種。對於器世間進行分類，可以分為作為基礎的下基風、地、水等所依賴的器，作為受用之因的界等，以及作為受用對象的色、聲等三種。或者分為欲界、色界、無色界三界。或者分為地下、地上、地上三種處所。但此處苦諦的主要內容是生的有，因為從生起，會產生死亡和中有的有等所有其他的痛苦，因此將其作為苦諦的主要內容。 第二，產生它的原因是集諦。作為自身果的苦諦，被近取蘊所包含的事物，是產生它們的因，是痛苦產生的所有根源，即業和煩惱二者。其中，對於那些自身相續具有，使心相續粗糙且不堪能，並使心衰退的業，稱為煩惱。詳細來說，有八萬四千種煩惱。如果將這些全部歸納起來，就是根本煩惱和近煩惱的分類。如果將這些再簡要歸納，就是貪、嗔、癡三種毒。與這些相應的，從心所產生的作意等就是業。像這樣的煩惱和業，三界所包含的一切，總體上都是集諦。但此處的主要內容是貪愛，因為貪愛是連線有之間的主要原因，而其他的嗔恨等並不能直接作為生的原因。像這樣的苦集二者，被稱為輪迴的因果，是有原因的。因為從因集諦中產生煩惱。
【English Translation】 All self-generated things from the aggregates to the aggregate of consciousness, their continuum uncontrollably suffers hundreds of unwanted things such as birth, old age, sickness, and death, and is impermanent, changing in nature, purely suffering, and the source of continuous arising. Therefore, what is encompassed by these clinging aggregates is both the container and its contents of samsara. The more clinging aggregates one has, the more suffering there is. Classifying this, it can be divided into three types: the suffering of suffering, the suffering of change, and pervasive suffering. Or it can be divided into eight types: birth, old age, sickness, death, the suffering of not obtaining what one desires, the suffering of encountering what one dislikes, the suffering of separation from what one loves, and the suffering of the clinging aggregates. Classifying the container world, it can be divided into the container that relies on the lower base of wind, earth, water, etc., the elements as the cause of enjoyment, and the forms, sounds, etc., as the objects of enjoyment. Or it can be divided into the three realms: the desire realm, the form realm, and the formless realm. Or it can be divided into three places: underground, above ground, and on the ground. But the main content of the truth of suffering here is the existence of birth, because from birth arises death and the intermediate state of existence, etc., all other sufferings, therefore it is taken as the main content of the truth of suffering. Secondly, the cause that produces it is the truth of the origin. The truth of suffering as its own result, the things encompassed by the clinging aggregates, are the cause of their arising, the root of all arising of suffering, namely karma and afflictions. Among them, for those who possess their own continuum, the karma that makes the mind continuum coarse and incapable, and causes the mind to decline, is called affliction. In detail, there are eighty-four thousand afflictions. If all of these are summarized, it is the classification of root afflictions and near afflictions. If these are further briefly summarized, it is the three poisons: desire, hatred, and ignorance. Corresponding to these, mental events such as intention that arise from the mind are karma. Such afflictions and karma, everything encompassed by the three realms, are generally the truth of the origin. But the main content here is craving, because craving is the main cause of connecting existences, while other hatreds, etc., do not directly cause birth. Such suffering and origin are called the cause and effect of samsara, and there is a reason for this. Because afflictions arise from the cause of the origin.
བརྟེན་ ནས་འབྲས་བུ་སྡུག་བདེན་གྱིས་བསྡུས་པའི་དངོས་པོ་དག་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དེ་ལྟར་ བརྗོད་པའི་ཕྱིར། འདིར་འཁོར་བའི་རྒྱུ་འབྲས་ལ་འབྲས་བུ་སྡུག་བདེན་དེ་རང་གི་རྣམ་པ་མི་ རྟག སྡུག་བསྔལ། སྟོང་། བདག་མེད་བཞིའི་སྒོ་ནས་དང་། རྒྱུ་ཀུན་བདེན་དེ་རང་གི་རྣམ་པ་ རྒྱུ། ཀུན་འབྱུང་། རྐྱེན། རབ་སྐྱེ་བཞིའི་སྒོ་ནས་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་ཡོད་ཀྱང་རེ་ཞིག་དེ་ ཙམ་དུ་བྱས་སོ། ། གཉིས་པ་ཐར་པའི་རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ལ། འབྲས་བུ་འགོག་པ་བདེན་པ་དང་། དེའི་རྒྱུ་ ལམ་གྱི་བདེན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། འགོག་བདེན་གྱི་རྣམ་བཞག་སྤྱི་དང་། ཁྱད་པར་གྱི་འབྲས་བུའི་འགོག་བདེན་ ངོས་བཟུང་བའོ། ། དང་པོ་ལ། འཁོར་བ་སྲིད་པའི་ཆོས་འགོག་པའི་སྟོང་ཉིད་དང་། འགོག་བདེན་དག་པ་ གཉིས་ལྡན་གྱི་ཡིན་ལུགས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཀུན་རྫོབ་གཟུང་འཛིན་གྱིས་སྟོང་ཞིང་དོན་དམ་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱིས་མི་སྟོང་ པས་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་ཞིང་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཅན་ལ་ཁྱབ་པས་ཐ་ 10-227 དད་མ་ཡིན་པ་དང་དེ་གཉིས་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པས་གཅིག་པ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ ཉིད་ཅན་གྱི་ཆོས་དབྱིངས་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་ལ་རྒྱལ་བ་གང་དག་གིས་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཡང་ དག་མཐའ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་གྱི་རྣམ་གྲངས་གསོལ་བར་མཛད་པའི་གཞིའི་གནས་ ལུགས་དེ་ཡིན་ལ། འདི་ལ་དབྱེ་ན། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་བཅས་པ་འཁོར་བའི་གནས་ སྐབས་ཀྱི་དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། རྣམ་པར་དག་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་གནས་ སྐབས་ཀྱི་དྲི་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་གཉིས་སུ་འབྱེད་ཀྱང་དོན་ལ་གནས་ལུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ གཞན་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པ་དཔེར་ན་ཆུ་ཁམས་གསེར་དང་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ ཀྱི་རང་གཤིས་ལ་དྲི་མ་གློ་བུར་བས་མ་བསླད་ཅིང་རང་བཞིན་དག་པ་འོད་གསལ་རྣམ་ཀུན་ པའི་བདག་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་སྤྲོས་པ་ཀུན་བྲལ་གྱི་གཞི་དབྱིངས་ཉག་གཅིག་པ་སྔ་མ་ཇི་བཞིན་ ཕྱིས་དེ་བཞིན་གྱི་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཏུ་ངེས་པའོ། །གཞན་ཡང་དབྱེ་ཚུལ་ སྟོང་ཉིད་བཅུ་དྲུག་སྟེ། མིག་སོགས་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། གཟུགས་ སོགས་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ཕྱི་ནང་གི་སྐྱེ་མཆེད་དེ་དག་གི་ལུས་སམ་ ཁོག་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་རྒྱ་ཆེན་པོས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། དེ་དག་སྟོང་ པར་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ཡེ་ཤེས་དེས་དོན་དམ་མཐོང་བ་དེ་ཡང་ གཉིས་མེད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་མཐོང་བས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། བྱང་སེམས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་ལམ་དགེ་བ་ འདུས་བྱས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། དེས་སྒྲུབ་བྱ་མྱང་འདས་འདུས་མ་བྱས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་ དང་། དེས་ཕན་གདགས་བྱའི་སེམས་ཅན་མཐའ་ལས་
【現代漢語翻譯】 因為依賴於由苦諦所包含的事物而產生，所以這樣說。這裡，輪迴的因果中，果苦諦以其自身的不常、痛苦、空、無我四種方式來確定；因集諦以其自身的因、集起、緣、生起四種方式來確定。雖然有確定的方式，但暫且就到此為止。 第二，關於解脫的因果，有果滅諦和其因道諦兩種。 第一，關於滅諦，有滅諦的一般建立和特殊果的滅諦的認定。 第一，關於滅諦，有止息輪迴有法的空性和具足清凈的滅諦兩種。 第一，遠離了以世俗的能取所取為空，而以勝義的法界不空，因此從有無的邊解脫，並且法性周遍於法相，因此不是他體，且二者體相不一致，因此也不是一體的體性的法界空性，諸佛以如是性、真實邊際等名稱來稱呼的基位，這就是實相。對此進行區分，有被一切煩惱所染污的輪迴狀態的具垢如是性和完全清凈的涅槃狀態的無垢如是性兩種，但實際上，實相的體性並沒有改變，例如水界、黃金和虛空一樣，如是性的自性沒有被突如其來的污垢所玷污，自性清凈光明，是圓滿的自性，是遠離一切世俗戲論的唯一基界，先前如何，之後也同樣是自性的究竟實相。此外，還有十六空性的分類方式：眼等內處空性，色等外處空性，內外處之身的空性，器世間的廣大空性，了知這些為空的智慧體性的空性，以智慧見到勝義也是以無二的方式見到的空性，菩薩所修的道善有為法的空性，由此所證的涅槃無為法的空性，以及所利益的眾生無邊
【English Translation】 Because it relies on the things contained in the Truth of Suffering to arise, it is said in this way. Here, in the cause and effect of Samsara, the Truth of Suffering as the result is determined by its own four aspects of impermanence, suffering, emptiness, and selflessness; the Truth of Origin as the cause is determined by its own four aspects of cause, origin, condition, and arising. Although there are ways to determine them, let's just leave it at that for now. Second, regarding the cause and effect of liberation, there are the Truth of Cessation as the result and the Truth of the Path as its cause. First, regarding the Truth of Cessation, there is the general establishment of the Truth of Cessation and the identification of the Truth of Cessation as a special result. First, regarding the Truth of Cessation, there are the emptiness that ceases the phenomena of Samsara and the Truth of Cessation that possesses purity. First, it is empty of the conventional grasping and the grasped, and not empty of the ultimate Dharmadhatu, thus liberated from the extremes of existence and non-existence, and because the Dharmata pervades the Dharmins, it is not different, and because the two have dissimilar characteristics, it is also not the same, the Dharmadhatu emptiness with such characteristics is the basis that the Buddhas call Suchness, Ultimate Reality, and other names. Differentiating this, there is the defiled Suchness of the state of Samsara, which is accompanied by all afflictions, and the undefiled Suchness of the state of Nirvana, which is completely pure, but in reality, the nature of reality does not change, like the water element, gold, and space, the Suchness's own nature is not defiled by sudden impurities, and its self-nature is pure and luminous, it is the complete self-nature, the single base realm that is free from all conventional elaborations, how it was before, so it is the ultimate reality of the nature later. Furthermore, there are sixteen types of emptiness: the emptiness of the internal sense bases such as the eye, the emptiness of the external sense bases such as forms, the emptiness of the body of these internal and external sense bases, the emptiness of the vast container world, the emptiness of the nature of wisdom that knows these to be empty, the emptiness of seeing the ultimate truth with wisdom also seeing it in a non-dual way, the emptiness of the virtuous conditioned Dharma of the path practiced by Bodhisattvas, the emptiness of the unconditioned Dharma of Nirvana attained by it, and the sentient beings to be benefited are limitless.
འདས་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། བློས་ མི་བཏང་བར་བྱ་བ་འཁོར་བ་ཐོག་མཐའ་མེད་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མྱང་འདས་སུ་དགེ་བ་ མི་ཟད་པར་བྱ་བའི་ཐབས་དོར་བ་མེད་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། རིགས་རང་བཞིན་གྱིས་དག་ པ་དྲི་མས་ཀྱང་དག་པར་བྱ་བས་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ཐོབ་བྱ་མཚན་དཔེ་རྣམས་རང་ 10-228 གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། དག་བྱ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྟོབས་སོགས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ སྟོང་པ་ཉིད་དང་། སྟོང་ཉིད་བཅུ་བཞི་སྟེ་དེ་ལྟ་བུའི་སྟོང་ཉིད་རྣམས་ཇི་ལྟར་སྟོང་ཚུལ་ཡང་ ཀུན་རྫོབ་གློ་བུར་དྲི་མ་བདག་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་དངོས་མཚན་གཞན་གང་ཡང་མེད་ པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ཀུན་རྫོབ་གཞན་གྱི་དངོས་པོ་གང་ཡང་ མེད་ཀྱང་གཤིས་ལུགས་དོན་དམ་རྣམ་ཀུན་པས་ནམ་ཡང་མི་སྟོང་པའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཅེས་པ་སྟེ་དེ་འདྲའི་ཀུན་རྫོབ་རང་ངོས་ནས་སྟོང་ཞིང་དོན་དམ་གཞན་ ངོས་ནས་སྟོང་ཚུལ་ཁྱད་པར་བ་དང་བཅས་སྟོང་ཉིད་བཅུ་དྲུག་རྒྱལ་བའི་ཡུམ་ལས་ལེགས་ པར་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་ཡང་གོང་ལྟར་ནང་དང་ཕྱི་དང་ཕྱི་ནང་དང་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་བཞི་ནི་ ཕྱི་གཟུང་བ་ཡུལ་གྱིས་བསྡུས་པ་གང་དག་ཀུན་རྫོབ་གཞན་གྱི་དངོས་པོས་སྟོང་ཞིང་དོན་དམ་ ཆོས་དབྱིངས་རྣམ་ཀུན་པའི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་ལུགས་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཆ་བཞི་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་དང་དོན་དམ་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་གཉིས་ནི་རང་བྱུང་སྟོང་ པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་། དེ་གནས་ལུགས་དོན་དམ་རྣམ་ཀུན་པའི་ཚུལ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ འཛིན་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་སྟོང་ཞིང་དོན་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས་མཆོག་གིས་མི་སྟོང་པའི་གནས་ ལུགས་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཆ་གཉིས་དང་། དགེ་བ་འདུས་བྱས་དང་ འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་གཉིས་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱའི་ལམ་དང་མི་གནས་པའི་ མྱང་འདས་དེ་ཡང་གློ་བུར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆར་གཏོགས་པའི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་གཉིས་ ཀྱིས་སྟོང་ཞིང་དོན་དམ་པའི་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོས་མི་སྟོང་པའི་གནས་ལུགས་སུ་ གཏན་ལ་ཕབ་པའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཆ་གཉིས་དང་། མཐའ་ལས་འདས་དང་ཐོག་མཐའ་མེད་པ་ དང་དོར་བ་མེད་པ་དང་རང་བཞིན་དང་རང་གི་མཚན་ཉིད་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་དངོས་ པོ་མེད་པ་དང་དངོས་མེད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་བརྒྱད་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བསྒྲུབ་ 10-229 བྱ་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་ཡིན་ལུགས་ཀུན་ཀྱང་གཤིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྤྲོས་ པ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་ཞིང་ཡེ་གཞི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གདོད་ནས་བཞུགས་པའི་ཀུན་ཁྱབ་ སྟོབས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་སྟོང་པའི་ངེས་པ་དོན་གྱི་གནས་ལུགས་ མཆོག་ཏུ་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི
【現代漢語翻譯】 空性（stong pa nyid）是超越的，不應放棄。輪迴（'khor ba）無始無終，故為空性。涅槃（myang 'das）中，行善之法無盡，故不應捨棄，亦為空性。自性清凈（rang bzhin gyis dag pa），垢染亦可令其清凈，故為自性空性。所證之相好（mtshan dpe）皆自性空。所凈之佛陀十力（stobs）等一切法皆空性。此十四種空性，以及這些空性如何為空的方式： 以世俗（kun rdzob）的突發垢染和我執（bdag gnyis）所概括的，沒有任何其他事物特徵的『無有』（dngos po med pa）之空性。雖然沒有任何其他世俗事物，但其本性（gshis lugs）是勝義諦（don dam）的，在任何情況下都不會空，此為『無有自性』（dngos med ngo bo nyid）之空性。因此，從自性上講，世俗是空的；從他性上講，勝義諦是空的，具有這種特殊性的十六空性，在《般若波羅蜜多經》（rgyal ba'i yum）中得到了很好的闡釋。也就是說，如上所述，內空（nang）和外空（phyi）以及內外空（phyi nang）和大空性（chen po stong pa nyid）這四種空性，是以外在所取境（gzung ba yul）所概括的一切，在世俗中空於他物，但在勝義諦中不空於法界（chos dbyings）的本性，以這種方式確定了實相（gnas lugs）的四種空性。 空性（stong pa nyid）和勝義諦空性（don dam pa'i stong pa nyid）這兩種空性，是自生空性（rang byung stong pa nyid）的智慧（ye shes）。而這種實相，即勝義諦的本性，在世俗中空于分別念（rnam par rtog pa），但在勝義諦中不空于殊勝智慧，以這種方式確定了實相的兩種空性。有為善（dge ba 'dus byas）和無為善（'dus ma byas stong pa nyid）這兩種空性是，菩薩（byang sems）所要證悟的道（lam）和不住涅槃（mi gnas pa'i myang 'das），它們屬於突發的世俗範疇，空于能取（gzung ba）和所取（'dzin pa）二者，但在勝義諦中不空于無二智慧（gnyis med ye shes），以這種方式確定了實相的兩種空性。 超越邊際（mtha' las 'das）和無始無終（thog mtha' med pa）以及不捨棄（dor ba med pa）和自性（rang bzhin）以及自相（rang gi mtshan nyid）和一切法（chos thams cad）以及無有（dngos po med pa）和無有自性（dngos med ngo bo nyid）這八種空性是，菩薩所要證悟的基礎（gzhi）、道（lam）、果（'bras bu）的一切，其本性（gshis）在自性上空於世俗的一切戲論（spros pa），並且不空于本來就存在於原始基礎法界（ye gzhi chos kyi dbyings）中的，普遍存在的十力佛（stobs bcu'i sangs rgyas），以這種方式確定了究竟實相（don gyi gnas lugs）的八種空性。
【English Translation】 Emptiness (stong pa nyid) is transcendent and should not be abandoned. Samsara ('khor ba) is without beginning or end, hence it is emptiness. In Nirvana (myang 'das), the means of inexhaustible virtue should not be abandoned, hence it is emptiness. The nature is pure (rang bzhin gyis dag pa), and even defilements can purify it, hence it is the emptiness of nature. The signs and examples (mtshan dpe) to be attained are empty of their own characteristics. All phenomena, such as the powers (stobs) of the Buddhas to be purified, are emptiness. These fourteen emptinesses, and how these emptinesses are empty: The emptiness of 'non-existence' (dngos po med pa), which is encompassed by adventitious defilements and the ego-grasping (bdag gnyis) of the conventional (kun rdzob), and has no other characteristic of things. Although there is no other conventional thing, its nature (gshis lugs) is ultimate (don dam) and all-encompassing, and it is never empty, this is the emptiness of 'non-existence of essence' (dngos med ngo bo nyid). Therefore, conventionally, it is empty from its own side; ultimately, it is empty from the side of others. These sixteen emptinesses with such particularities are well explained in the 'Mother of the Buddhas' (rgyal ba'i yum), the Prajnaparamita Sutra. That is, as mentioned above, the four emptinesses of inner emptiness (nang) and outer emptiness (phyi), inner-outer emptiness (phyi nang), and great emptiness (chen po stong pa nyid), are all encompassed by external objects (gzung ba yul), which are empty of other things in the conventional, but not empty of the nature of the Dharmadhatu (chos dbyings) in the ultimate, thus establishing the four aspects of emptiness of reality (gnas lugs). The two emptinesses of emptiness (stong pa nyid) and ultimate emptiness (don dam pa'i stong pa nyid) are the wisdom (ye shes) of self-arisen emptiness (rang byung stong pa nyid). And this reality, the nature of the ultimate, is empty of conceptualization (rnam par rtog pa) in the conventional, but not empty of supreme wisdom in the ultimate, thus establishing the two aspects of emptiness of reality. The two emptinesses of conditioned virtue (dge ba 'dus byas) and unconditioned virtue ('dus ma byas stong pa nyid) are the path (lam) to be attained by Bodhisattvas (byang sems) and non-abiding Nirvana (mi gnas pa'i myang 'das), which belong to the category of adventitious conventionality, empty of both the grasped (gzung ba) and the grasper ('dzin pa), but not empty of non-dual wisdom (gnyis med ye shes) in the ultimate, thus establishing the two aspects of emptiness of reality. The eight emptinesses of transcendence of extremes (mtha' las 'das), beginninglessness and endlessness (thog mtha' med pa), non-abandonment (dor ba med pa), nature (rang bzhin), self-characteristic (rang gi mtshan nyid), all phenomena (chos thams cad), non-existence (dngos po med pa), and non-existence of essence (dngos med ngo bo nyid) are all the basis (gzhi), path (lam), and fruit ('bras bu) to be attained by Bodhisattvas, whose nature (gshis) is empty of all elaborations (spros pa) of the conventional, and not empty of the all-pervading Ten-Powered Buddhas (stobs bcu'i sangs rgyas) who have always resided in the primordial ground Dharmadhatu (ye gzhi chos kyi dbyings), thus establishing the eight aspects of emptiness of the ultimate reality (don gyi gnas lugs).
་རྣམ་ཆ་བརྒྱད་ཀྱི་སྒོ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ ལེགས་པར་བཀའ་བསྩལ་པ་ལྟར་རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་པས་ཀྱང་དགོངས་པ་ཇི་བཞིན་བཀྲལ་ པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་རྒྱལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ངེས་དོན་གྱི་མདོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིན་ལུགས་ མི་འདྲ་བ་ཀུན་ནས་བཏགས་པའི་དོན་ལ་གཏན་མེད་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ཡོད་ཀྱང་ཇི་ བཞིན་མ་ཡིན་པའི་གཞན་དབང་རྫས་ཡོད་ཀྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། རང་བཞིན་དོན་དམ་པ་ཀུན་ རྫོབ་གཞན་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་མཛད་པ་དེ་བཞིན་ དུ་རྒྱལ་ཚབ་མཆོག་གིས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་མེད་པའི་སྟོང་ཉིད་དང་ཡོད་པའི་སྟོང་ ཉིད་དང་རང་བཞིན་སྟོང་ཉིད་གསུམ་གྱི་དབྱེ་ཚུལ་ཇི་བཞིན་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱན་ ལས། མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་ཤིང་། །དེ་བཞིན་ཡོད་པའི་སྟོང་ཉིད་དང་། །རང་བཞིན་ སྟོང་པ་ཉིད་ཤེས་ན། །སྟོང་ཉིད་ཤེས་པར་དེ་བརྗོད་དོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་དེ་ལུགས་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་རང་སྟོང་དང་དོན་དམ་གཞན་སྟོང་གི་གནས་ལུགས་ཇི་བཞིན་ པ་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང་ལེགས་པར་བཞེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པ་ལས། སྟོང་པ་ཉིད་ནི་སྟོན་པའི་མདོ། །རྒྱལ་བས་ཇི་སྙེད་གསུངས་པ་གང་། །དེ་དག་ཀུན་གྱིས་ཉོན་ མོངས་ལྡོག །ཁམས་དེ་ཉམས་པར་བྱེད་མ་ཡིན། །ཞེས་རྒྱལ་བས་སྟོང་ཉིད་སྟོན་པའི་མདོ་ རྣམས་སུ་སྟོང་ཚུལ་ཇི་ལྟར་གསུངས་ན་ཀུན་ཉོན་སོགས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་ གིས་སྟོང་ཞིང་དེ་དག་ལྡོག་པ་མ་གཏོགས་རང་བཞིན་རིགས་ཁམས་བཟང་པོ་དྲི་མེད་གཞི་ དབྱིངས་མཆོག་གིས་ནམ་ཡང་མི་སྟོང་ཞིང་དེ་ཉིད་ཉམས་པར་བྱེད་ནམ་ཡང་མི་ནུས་པའི་ 10-230 གཤིས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཏུ་ཆེས་གསལ་བར་གསུངས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ བཤད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རབ་དབྱེ་རྣམས་གདུལ་བྱའི་བློ་ངོ་ལ་ལྟོས་ཏེ་ཆ་སོ་སོར་གསལ་ བའི་ཆེད་ཆོས་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་རྣམ་གཞག་དེ་འདྲ་མཛད་ཀྱི་དོན་ལ་ནི་གནས་ལུགས་ཉིད་ཆ་ ཤས་སོ་སོར་འབྱེད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་ཁྱབ་ཡེ་གཞི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ཆོས་ དབྱིངས་ཉག་གཅིག་དེར་ཆ་ཤས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་གང་ཡང་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། ཆོས་དབྱིངས་ གནས་ལུགས་དེ་ལ་རང་བཞིན་གཤིས་ལུགས་ཇི་བཞིན་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་དངོས་དང་། གློ་བུར་སྤྲོས་པ་བྲལ་ཙམ་གྱི་དོན་དམ་རྣམ་གྲངས་པའི་ཚུལ་གཉིས་ཡོད་པས་སྔ་མ་ངེས་དོན་ དང་ཕྱི་མ་དྲང་དོན་ཡིན་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་དགོས་སོ། ། གཉིས་པ་འགོག་བདེན་དག་པ་གཉིས་ལྡན་གྱི་ཡིན་ལུགས་ནི། གཞིའི་གདོད་མ་ཆོས་ ཉིད་དུ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པའི་ཆོས་སྐུ་གནས་ལུགས་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་གཤིས་ལ་དག་ མཉམ་འབའ་ཞིག་ལས་མེད་ཀྱང་ལམ་སྒོམ་པ་པོ་གང་དག་གི་སེམས་རྒྱུད་དྲི་མས་དག་མ་
【現代漢語翻譯】 爲了通過八種方式，世尊（梵文：Bhagavān，含義：擁有財富者）善妙地宣說，彌龐（藏文：Mi pham，人名）作為攝政王也如實地闡釋了其意。 此外，勝者（藏文：rGyal ba，含義：勝利者，指佛陀）在究竟意義的經典中，對於一切法（梵文：Dharma，含義：佛法）的實相，作了三種空性的分類，即：在一切所安立的意義上，是完全不存在的斷滅空性；雖然存在，但並非如其所是的他起自性有（梵文：paratantra-svabhāva-sat，含義：依他起性實有）的空性；以及自性勝義（梵文：paramārtha，含義：勝義諦）是世俗（梵文：saṃvṛti，含義：世俗諦）他空的空性。同樣，攝政王也如實地確立了空性的意義上的三種區分，即：無的空性、有的空性和自性空性。如《現觀莊嚴論》（梵文：Abhisamayālaṃkāra）中所說：『了知無之空性，如是了知有空性，了知自性空性者，是說彼者知空性。』 按照這種方式，龍樹（梵文：Nāgārjuna）阿阇黎（梵文：ācārya，含義：導師）也善妙地認為，世俗自空和勝義他空的實相是存在的。如《法界贊》（梵文：dharmadhātustotra）中所說：『空性乃是所宣說之經，勝者所說之任何法，皆能息滅諸煩惱，然彼界卻不令損。』 勝者在宣說空性的經典中，如何宣說空性呢？即是空於一切具煩惱等的世俗事物，並且除了息滅這些之外，從未空于自性、種姓、善良的無垢法界（梵文：dharmadhātu，含義：法界），也絕不能損減它。因此，在究竟的實相中，非常清楚地說明了這一點。 如此宣說的空性的種種差別，是考慮到所化眾生的心智，爲了清楚地說明各個部分，才從法（梵文：Dharma，含義：佛法）的角度進行這樣的分類，但實際上，實相本身是無法分割成各個部分的，因為在遍及一切的原始基（藏文：ye gzhi，含義：原始基）——一切種類的法界獨一無二的本體中，沒有任何部分性的戲論。 對於法界的實相，存在著兩種勝義諦（梵文：paramārtha-satya，含義：勝義諦）的面向：一是自性實相的真實勝義諦，二是僅僅是去除暫時戲論的勝義諦名相。因此，必須理解前者是了義（梵文：nītārtha，含義：究竟意義），後者是不了義（梵文：neyārtha，含義：需要解釋的意義）。 二、關於滅諦（梵文：nirodha-satya，含義：滅諦）清凈二者兼具的實相：在作為基礎的原始法性（梵文：dharmatā，含義：法性）中，自性具有的法身（梵文：dharmakāya，含義：法身）實相，其清凈智慧的自性唯有清凈平等，除此之外別無他物。然而，哪些修行者的心相續（梵文：citta-saṃtāna，含義：心相續）已經從垢染中清凈……
【English Translation】 In order to be well-explained by the Bhagavan (Sanskrit: Bhagavān, meaning: the one who possesses wealth) through eight aspects, Mi pham (Tibetan: Mi pham, a personal name), as the regent, also explained the meaning as it is. Furthermore, the Victorious One (Tibetan: rGyal ba, meaning: the victorious one, referring to the Buddha) in the definitive sutras, regarding the reality of all Dharmas (Sanskrit: Dharma, meaning: Buddhist teachings), made three classifications of emptiness: in the sense of all that is imputed, it is the emptiness of utter non-existence; although it exists, it is the emptiness of other-powered self-existence (Sanskrit: paratantra-svabhāva-sat, meaning: dependently originated self-existent) that is not as it is; and the ultimate nature (Sanskrit: paramārtha, meaning: ultimate truth) is the emptiness of other-empty of conventional (Sanskrit: saṃvṛti, meaning: conventional truth). Similarly, the Regent also established the three distinctions in the meaning of emptiness as they are: the emptiness of non-existence, the emptiness of existence, and the emptiness of self-nature. As it is said in the Ornament of Clear Realization (Sanskrit: Abhisamayālaṃkāra): 'Knowing the emptiness of non-existence, likewise knowing the emptiness of existence, knowing the emptiness of self-nature, it is said that he knows emptiness.' According to this way, Acharya (Sanskrit: ācārya, meaning: teacher) Nāgārjuna (Sanskrit: Nāgārjuna) also excellently believes that the reality of conventional self-emptiness and ultimate other-emptiness exists. As it is said in the Praise of Dharmadhatu (Sanskrit: dharmadhātustotra): 'Emptiness is the sutra that is taught, whatever the Victorious One has spoken, all of that can pacify afflictions, but that realm does not cause harm.' How does the Victorious One speak of emptiness in the sutras that teach emptiness? That is, it is empty of all conventional things such as afflictions, and apart from pacifying these, it is never empty of self-nature, lineage, the good stainless Dharmadhatu (Sanskrit: dharmadhātu, meaning: the realm of Dharma), and it can never diminish it. Therefore, in the ultimate reality, this is very clearly explained. The various distinctions of emptiness explained in this way are made from the perspective of the minds of the beings to be tamed, in order to clearly explain each part, but in reality, the reality itself cannot be divided into separate parts, because in the all-pervading original ground (Tibetan: ye gzhi, meaning: original ground)—the unique essence of the Dharmadhatu of all kinds, there is no elaboration of parts. Regarding the reality of the Dharmadhatu, there are two aspects of ultimate truth (Sanskrit: paramārtha-satya, meaning: ultimate truth): one is the true ultimate truth of self-nature reality, and the other is the nominal ultimate truth that is merely the removal of temporary elaborations. Therefore, it is necessary to understand that the former is definitive meaning (Sanskrit: nītārtha, meaning: definitive meaning), and the latter is provisional meaning (Sanskrit: neyārtha, meaning: meaning that needs interpretation). 2. Regarding the reality of the truth of cessation (Sanskrit: nirodha-satya, meaning: the truth of cessation) that combines both purity: In the original Dharmata (Sanskrit: dharmatā, meaning: the nature of Dharma) that is the basis, the reality of the Dharmakaya (Sanskrit: dharmakāya, meaning: the body of Dharma) that is inherent in self-nature, the nature of pure wisdom is only pure equality, and there is nothing else besides that. However, the mind-streams (Sanskrit: citta-saṃtāna, meaning: mind-stream) of which practitioners have been purified from defilements...
དག་གི་དབང་གིས་དག་པ་གཉིས་ལྡན་ཡིན་མིན་འཇོག་པ་སྟེ་དེ་ཡང་གཞིའི་ཆོས་དབྱིངས་ རང་གི་ངོ་བོ་ལ་གདོད་ནས་དག་པ་ཁོ་ནར་ངེས་ཀྱང་དེ་ཇི་བཞིན་མཐོང་མི་ནུས་པའི་སོ་སྐྱེས་ རང་ག་བའི་དུས་སུ་ནི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཤིས་ལ་དྲི་མ་གང་ཡང་མེད་ཀྱང་ཆོས་ཅན་གང་ཟག་ གི་སེམས་སྣང་འཁྲུལ་བས་བསླད་དེ་དྲི་བཅས་ཀྱི་ཆ་ཙམ་ལས་མི་མཐོང་བ་ལ་ལམ་སྒོམ་ སྟོབས་ཀྱིས་སྒྲིབ་བྱེད་དྲི་མ་ཉོན་ཤེས་གཉིས་ཇེ་སྲབ་ཏུ་གྱུར་ནས་རིམ་གྱིས་ཆོས་ཉིད་མངོན་ དུ་གྱུར་ཏེ་དབྱིངས་གནས་ལུགས་ཀྱི་ཆ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་མངོན་པའི་ཚེ་ན་སྣང་ལུགས་དེ་ ལྟར་དུ་གདོད་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་དང་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་གསར་དག་གི་ཚུལ་དུ་དག་ པ་གཉིས་ལྡན་དུ་གང་ཟག་དེ་ལ་གྱུར་པ་ཡིན་པར་རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་པས་ངེས་དོན་འཁོར་ལོ་ ཐ་མའི་དགོངས་པ་ཇི་བཞིན་དུ་འགྲེལ་བར་མཛད་པ་སྟེ། རྒྱན་ལས། ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་དེ་ 10-231 བཞིན་ཉིད། །སྒྲིབ་གཉིས་དག་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཚུལ་ དེའི་དགོངས་དོན་ཆོས་མངོན་པ་ལས་ཀྱང་། རྣམ་གྲངས་འདིས་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དམིགས་ པ་གང་དུ་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་དངོས་པོ་འགག་པ་དེ་འགོག་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་ གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་དག་པ་གཉིས་ལྡན་གྱི་འགོག་བདེན་དེ་ཆོས་ཅན་མཐའ་དག་ གི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཡང་རང་བཞིན་འདུས་མ་བྱས་དབྱིངས་སུ་བདེན་པས་ཀུན་རྫོབ་རྣམས་ དང་གཅིག་པ་ཡང་མིན་ལ། ཆོས་ཉིད་དེ་ཆོས་ཅན་ཀུན་ལ་རང་བཞིན་དབྱེར་མེད་དུ་གདོད་ ནས་ཁྱབ་པས་ཐ་དད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཡིན་ལུགས་དེ་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་དཀའ་ཞིང་ཟབ་པའི་ གནས་སུའང་རྒྱལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་བཀའ་བསྩལ་པ་ཡིན་ཏེ། དགོངས་འགྲེལ་ལས། འདུ་བྱེད་ ཁམས་དང་དོན་དམ་དེ་བཞིན་ཉིད། །གཅིག་དང་ཐ་དད་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། །གཅིག་ དང་དུ་མ་ཉིད་དུ་གང་རྟོགས་པ། །དེ་དག་ཚུལ་མིན་ལྟ་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་ པའི་ཕྱིར། དེའི་དགོངས་དོན་ཡང་དེ་ལྟར་ཆོས་ཅན་མཐའ་དག་གི་རང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་ གཅིག་དང་ཐ་དད་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཡིན་ལུགས་ཆེས་ཟབ་མོ་རྟོགས་པར་དཀའ་ བའི་གནས་གཞི་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་གཤིས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཅང་མེད་ཀྱི་སྟོང་ཙམ་མ་ ཡིན་པར་དོན་དམ་པའི་ཆོས་དཀར་པོ་མཐའ་ཡས་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་དབྱིངས་ ཟབ་མོའི་ཡེ་ཤེས་རང་བྱུང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེའི་ཡིན་ལུགས་ནི་ཇི་བཞིན་སྒྲ་རྟོག་གིས་བརྗོད་ འཛིན་གྱི་ཡུལ་ལས་རྣམ་པར་འདས་པའི་རྟོགས་དཀའ་ཟབ་མོའི་གནས་ཉིད་དུ་རྒྱལ་ཚབ་ མཆོག་གིས་དེ་ལུགས་ལྟར་ཇི་བཞིན་འགྲེལ་བཤད་མཛད་དེ། རྒྱན་ལས། དེ་ནི་ཆོས་དཀར་ རང་བཞིན་ཡང་། །དེ་ཡིས་དེ་ནི་བརྗོད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་དགོངས་དོན་ལེགས་པར་ བཀྲལ་བའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་བཅོམ་ལྡན་
【現代漢語翻譯】 是否成立具足二種清凈，取決於清凈的性質。也就是說，雖然基之法界（dharmadhatu）的自性本來就是清凈的，但由於凡夫無法如實地見到它，所以在凡夫的狀態下，雖然法性的本質沒有任何垢染，但由於有法（dharmin）之有情的心識顯現受到迷惑，只能看到帶垢染的部分。通過道（marga）的修習之力，使能遮蔽的垢染，即煩惱障（kleshavarana）和所知障（jneyavarana）逐漸減弱，逐漸顯現法性，當完全顯現法界之實相時，有情就具備了顯現之如是本來自性清凈和新近去除（glossal）的垢染之清凈這二種清凈。嘉察·米旁（rgyal tshab mi pham pa）如實地解釋了究竟意最後法輪（the ultimate intention of the last turning of the wheel of dharma）的密意。如《現觀莊嚴論》（Abhisamayalankara）所說：『諸法之真如，是二障凈之體性。』 如上所述，從教理的角度來看，《阿毗達磨》（Abhidharma）中也說：『以這種方式專注于真如，即以有漏之事物滅盡為滅之體性。』如是，雖然這種具足二種清凈的滅諦（nirodha-satya）是有法一切的法性，但由於自性是無為（asamksrita）的，在法界中是真實的，所以與世俗諦（samvriti-satya）並非一體。而且，由於法性自始至終無差別地遍佈於一切有法，所以也不是他體。這種如是之理非常難以理解，是甚深之處，如來（tathagata）也曾如此宣說。如《解深密經》（Samdhinirmocana Sutra）所說：『行蘊（samskara-skandha）與勝義諦（paramartha-satya）之真如，是一異性不可得之體性。若有人認為是一或異，則已陷入非理作意。』 其密意是，如是一切有法的自性，即法性，是一異性不可得之體性，這種甚深之如是之理，是難以理解的法界之實相。這種法界之自性並非空無所有的空性，而是轉變為具有無量勝義白法（shukla-dharma）之自性的甚深法界，這種甚深法界之自性，即甚深法界之自性，是自生法身（svabhavikakaya），其如是之理是超越言語概念的對境，是難以證悟的甚深之處。嘉察仁波切（rgyal tshab rin po che）也如是解釋說，如《現觀莊嚴論》所說：『彼是白法之自性，然彼不能以彼說。』很好地闡釋了其密意。此外，薄伽梵（bhagavan）...
【English Translation】 Whether or not the two-fold purity is established depends on the nature of purity. That is to say, although the essence of the basis, the Dharmadhatu (dharmadhatu), is inherently pure, ordinary beings cannot see it as it is. In the state of ordinary beings, although there is no impurity in the nature of reality, the minds of sentient beings (dharmin) are deluded, and they only see a part that is contaminated. Through the power of the path (marga) of meditation, the obscuring impurities, namely the two obscurations (dve avarana) of afflictive emotions (kleshavarana) and cognitive obscurations (jneyavarana), gradually become thinner, and the nature of reality gradually manifests. When the aspect of the abiding nature of the Dhatu is fully manifested, the sentient being possesses the two-fold purity of the inherent purity of the appearance and the newly purified (glossal) impurity. Gyaltsab Mipham (rgyal tshab mi pham pa) explained the ultimate intention of the last turning of the wheel of dharma (the ultimate intention of the last turning of the wheel of dharma) as it is. As the Abhisamayalankara says: 'The Suchness of all dharmas is the nature of the purity of the two obscurations.' As mentioned above, from the perspective of doctrine, the Abhidharma (Abhidharma) also says: 'In this way, focusing on Suchness, the cessation of contaminated things is the nature of cessation.' Thus, although this cessation truth (nirodha-satya) with two-fold purity is the nature of all dharmas, it is not one with the conventional truth (samvriti-satya) because its nature is unconditioned (asamksrita) and it is true in the Dharmadhatu. Moreover, since the nature of reality pervades all dharmas without distinction from the beginning, it is not different. This suchness is very difficult to understand and is a profound place, as the Tathagata (tathagata) has also declared. As the Samdhinirmocana Sutra says: 'The Suchness of the Samskara-skandha and the Paramartha-satya is the nature of being inseparable from one and different. If someone thinks it is one or different, they have fallen into irrational thinking.' Its meaning is that the nature of all dharmas, namely the nature of reality, is the nature of being inseparable from one and different. This profound suchness is the reality of the Dharmadhatu that is difficult to understand. This nature of the Dharmadhatu is not merely an empty void, but a profound Dharmadhatu that has been transformed into the nature of infinite white dharmas (shukla-dharma). This nature of the profound Dharmadhatu, namely the nature of the profound Dharmadhatu, is the Svabhavikakaya (svabhavikakaya), whose suchness is beyond the object of verbal concepts and is a profound place that is difficult to realize. Gyaltsab Rinpoche (rgyal tshab rin po che) also explained it as it is, as the Abhisamayalankara says: 'It is the nature of white dharmas, but it cannot be expressed by it.' He has well explained its meaning. In addition, the Bhagavan (bhagavan)...
འདས་ཀྱིས་དེ་འདྲའི་ཆོས་ཉིད་མཐར་ཐུག་དེ་རྣམ་ ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་འགོག་བདེན་འགྲོ་བ་རང་ག་བ་མ་ཟད་ཉན་རང་དག་གི་སྤྱོད་ 10-232 ཡུལ་ལས་ཀྱང་འདས་པར་གསུངས་པ་སྟེ། དཔལ་ཕྲེང་གིས་ཞུས་པའི་མདོར། བཅོམ་ལྡན་ འདས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ། སྡུག་བསྔལ་འགོག་ པའི་བདེན་པ་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་སྟེ། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཤེས་ པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ལགས་སོ། །ཞེས་སོགས་རྒྱས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་དག་ པ་གཉིས་ལྡན་གྱི་འགོག་བདེན་དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ནི་གདོད་ མ་ཉིད་ནས་རང་བྱུང་དྲི་མ་ཀུན་བྲལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་དུ་བཞུགས་པ་ལ་དོན་གྱི་ངོ་བོའི་དབྱེ་བ་མི་ ནུས་མོད། འོན་ཀྱང་ལམ་ལ་སློབ་པ་པོ་དག་གི་སྣང་ཚུལ་ལྟར་དབྱེ་ན། ཐུན་མོང་གི་འགོག་པ་ དང་། ཐུན་མིན་ཁྱད་འཕགས་ཀྱི་འགོག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། འཇིག་རྟེན་ལམ་གྱིས་ཁམས་གསུམ་ཅི་རིགས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་ཉམས་སྨད་ པའི་ཆགས་བྲལ་ཙམ་བྱས་པ་བརྡའི་འགོག་པ་དང་། ཐེག་དམན་ཉན་རང་འཕགས་རྒྱུད་ཀྱི་ ཤེས་རབ་ཀྱིས་རང་རང་གི་ངོས་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱ་ཅི་རིགས་ས་བོན་དང་བཅས་བཅོམ་པ་དོན་ དམ་མིང་ཅན་གྱི་འགོག་པ་དང་། དེ་འདྲའི་སློབ་པ་དག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་འཕགས་ལམ་རྣམས་ཀྱིས་ རང་རང་གི་ངོས་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱ་སྤངས་པ་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པའི་འགོག་པ་དང་། རང་ལམ་ གྱི་མི་སློབ་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་རང་ལམ་ལ་ལྟོས་པའི་སྤང་བྱ་མཐའ་དག་སྤངས་པ་ཡོངས་སུ་ རྫོགས་པའི་འགོག་པ་དང་བཞི་ཡོད། གཉིས་པ་ཐུན་མིན་ཁྱད་འཕགས་ཀྱི་འགོག་པ་ནི། ཐེག་ཆེན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ གང་དག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་སྒྲིབ་གཉིས་ཅི་རིགས་ཟད་པའི་ཆ་ནས་གཞི་དབྱིངས་ གཤེགས་སྙིང་མངོན་དུ་གྱུར་ཚུལ་དེ་ལུགས་ཀྱི་འཆར་སྒོ་དང་མཐར་ཐུག་གི་སྐབས་དྲི་མ་ མཐའ་དག་ཡོངས་སུ་ཟད་དེ་སྒྲིབ་བྱེད་ཀུན་དང་བྲལ་བ་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་གཞི་འབྲས་དབྱེར་ མེད་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ཡོངས་རྫོགས་མངོན་དུ་གྱུར་ནས་གནས་ལུགས་གདོད་མའི་དབྱིངས་མི་ 10-233 གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་སྔ་མ་ཇི་བཞིན་ཕྱིས་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ངོ་ བོ་ཉིད་དེ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཡང་ལམ་བསྒྲུབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་དག་གི་སྣང་ཚུལ་གྱིས་སློབ་ པའི་འཆར་སྒོ་དང་མཐར་ཐུག་ཆོས་སྐུ་མངོན་དུ་བྱེད་ཚུལ་དེ་ལྟར་བཞག་གི་དོན་དམ་པར་ན་ གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ཉག་གཅིག་གི་ངོས་ལ་དྲི་བཅས་དང་དྲི་མེད་རེས་མོས་སུ་ གཅོད་པའི་སྐབས་གཏན་ནས་མེད་ཅིང་དག་མཉམ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཡོངས་དག་འབའ་ཞིག་ ཏུ་ནམ་ཡང་ངེས་པ་དེ་ཀ་ཉིད་ཁྱད་འཕགས་ཀྱི་འགོག་བདེན་དོན་གྱི་ནང་གི་དམ་པ་མཆོག་ དེ་ཡིན་ལ། ཚུལ་འདི་ལ་དགོངས་ནས་ཆོས་མངོན་པ་ལས
【現代漢語翻譯】 因此，經中說，這種終極的法性（Dharmata）不僅超越了意識的範疇，也超越了聲聞（Śrāvaka）和獨覺（Pratyekabuddha）的行境。在《華鬘經》中，世尊（Bhagavan）說：『世尊，苦滅之諦（Nirodha-satya）是不可思議的，它超越了眾生的意識範疇，不是所有聲聞和獨覺的智慧所能及的。』等等，經中對此有詳細的闡述。如此這般的具有二種清凈的滅諦（Nirodha-satya），其勝義（paramārtha）的自性（svabhāva）和本性（prakṛti）的實相（tathatā），從本初以來就安住于自生、無垢的法性之中，雖然不能從意義的本質上進行區分，但是，根據修行道者的顯現，可以分為共同的滅和不共殊勝的滅兩種。 第一種，共同的滅包括四種：以世間道（laukikamārga）暫時壓制三界（trayo dhātava）的煩惱（kleśa）而產生的離欲（virāga），稱為『表示的滅』；以小乘（Hīnayāna）聲聞和獨覺的聖者（ārya）的智慧斷除各自所應斷除的種子（bīja），稱為『名義上的勝義滅』；以這些修行者的相續中的聖道（āryamārga）斷除各自所應斷除的，但尚未完全斷除的滅，稱為『未圓滿的滅』；以及以各自道（mārga）的無學道（aśaikṣamārga）斷除所有與各自道相關的所應斷除的，稱為『圓滿的滅』。 第二種，不共殊勝的滅是：大乘（Mahāyāna）菩薩（Bodhisattva）相續中的暫時性的垢染（mala），即各種二障（dvi-āvaraṇa）在滅盡的程度上，顯現出基界（dhātu）如來藏（Tathāgatagarbha）的方式，以及最終所有垢染完全滅盡，遠離一切障礙時，如是性（tathatā）基果無別的法身（Dharmakāya）完全顯現，從而安住于本初的法界（dharmadhātu），不住涅槃（nirvāṇa）的狀態，如同先前一樣，之後也不會改變的自性。這也是通過修道的瑜伽士（yogin）的顯現，安立了修道時的顯現和最終顯現法身的方式，但勝義中，基果無別的唯一法身之上，根本不存在交替出現有垢和無垢的情況，始終是清凈平等的大智慧（jñāna），這一點是確定的。這正是殊勝滅諦中最殊勝的，並且是依據這種觀點，在《阿毗達摩》（Abhidharma）中...
【English Translation】 Therefore, it is said in the scriptures that such ultimate Dharmata not only transcends the realm of consciousness but also the sphere of practice of Śrāvakas (Hearers) and Pratyekabuddhas (Solitary Realizers). In the Gaṇḍavyūha Sūtra, the Bhagavan (Blessed One) said: 'Bhagavan, the cessation of suffering, the Truth of Cessation (Nirodha-satya), is inconceivable, it transcends the realm of consciousness of sentient beings, and it is not the sphere of knowledge of all Śrāvakas and Pratyekabuddhas.' And so on, the scriptures elaborate on this. Such a Nirodha-satya with dual purity, the ultimate (paramārtha) nature (svabhāva) and the reality (tathatā) of its inherent nature (prakṛti), has been abiding from the very beginning in the self-arisen, stainless Dharmata. Although it is not possible to distinguish it in terms of the essence of meaning, it can be divided into two types according to the appearance to those who are learning on the path: common cessation and uncommon, extraordinary cessation. The first, common cessation, includes four types: the temporary suppression of afflictions (kleśa) of the three realms (trayo dhātava) by the worldly path (laukikamārga), resulting in dispassion (virāga), which is called 'cessation by indication'; the cutting off of the seeds (bīja) of what is to be abandoned by the wisdom of the Śrāvakas and Pratyekabuddhas of the Lesser Vehicle (Hīnayāna), which is called 'cessation that is nominally ultimate'; the abandonment of what is to be abandoned by the noble paths (āryamārga) in the continuum of such learners, but not yet completely abandoned, which is called 'incomplete cessation'; and the abandonment of all that is to be abandoned in relation to their own path by the non-learners (aśaikṣamārga) of their respective paths, which is called 'complete cessation'. The second, uncommon and extraordinary cessation, is: the way in which the Tathāgatagarbha (Buddha-nature) of the ground (dhātu) manifests in the continuum of Mahāyāna Bodhisattvas, to the extent that the adventitious stains (mala), the various two obscurations (dvi-āvaraṇa), are exhausted, and ultimately, when all stains are completely exhausted and free from all obscurations, the Dharmakāya (Body of Truth), which is the inseparability of the ground and the result of suchness (tathatā), is fully manifested, thereby abiding in the primordial dharmadhātu (realm of reality), the state of non-abiding nirvāṇa (nirvāṇa), just as before, the nature that will not change in the future. This is also how the appearance of the path and the way of ultimately manifesting the Dharmakāya are established by the appearance to the yogins who practice the path, but in the ultimate sense, on the face of the single Dharmakāya that is the inseparability of the ground and the result, there is absolutely no occasion to alternately cut off the stained and the unstained, and it is always certain that it is only pure, equal, great wisdom (jñāna). This is the most supreme of the meanings of the extraordinary Truth of Cessation, and it is in accordance with this view that in the Abhidharma...
་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ འགོག་བདེན་སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་བསྡུས་མྱང་འདས་མཆོག་སེམས་ཅན་མ་ལུས་ པའི་ཕན་བདེའི་འབྱུང་གནས་དམ་པ་ཉིད་དེ་ཡིན་པར་གསུངས་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། སངས་ རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་བསྡུས་ པའི་འགོག་པ་གང་ཡིན་པ་སྟེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པ་དང་བདེ་བའི་གནས་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་འགོག་བདེན་གྱི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སུ་ ཆོས་མངོན་ལས། མ་ལུས་པར་སྤངས་པ་དང་། ངེས་པར་སྤངས་པ་དང་། བྱང་བར་གྱུར་པ་ སོགས་ནས། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པ་ ལྟར་རོ། ། གཉིས་པ་ཁྱད་པར་གྱི་འབྲས་བུའི་འགོག་བདེན་ངོས་བཟུང་བ་ནི། གོང་དུ་བཤད་པ་དེ་ ལྟར་གྱི་ལམ་བསྒོམ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྡུག་ཀུན་ཕྲ་རགས་ཅི་རིགས་དང་མཐར་མ་ལུས་པ་ དབྱིངས་སུ་དག་པའི་གནས་ཚུལ་གདོད་ནས་དག་མཉམ་གཅིག་ལ་སྣང་ཚུལ་དྲི་མ་གསར་ དག་ལྟ་བུའི་སྒོ་ནས་འཇོག་མཚམས་དེ་ལུགས་ཀྱིས་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་མངོན་ དུ་གྱུར་བྱའི་འགོག་བདེན་དག་སྐབས་འདིའི་འབྲས་བུའི་འགོག་བདེན་ཐོབ་བྱ་ཉིད་དུ་ངོས་ 10-234 བཟུང་ནས་འཇོག་དགོས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་རང་བཞིན་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ལ་དྲི་མ་ མ་དག་པ་དང་དག་པའི་དབྱེ་བ་མེད་ཀྱང་ལམ་གྱི་དེ་མངོན་བྱེད་པ་གང་དག་གང་ཟག་རང་ རྒྱུད་ཀྱི་སྣང་བ་འཆར་ཚུལ་ལ་ལྟོས་ན་རང་རང་དང་འཚམས་པར་དྲི་མ་རིམ་གྱིས་དག་པའི་ སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་དུ་རུང་བས་སྣང་ཚུལ་དེ་ལུགས་ཀྱི་དབང་གིས་སློབ་ལམ་དུ་རང་རང་ ལ་ལྟོས་ནས་དྲི་མ་དག་པའི་ཆ་དང་དེའི་དབྱིངས་དེ་ལུགས་བཞིན་རིམ་པས་མངོན་ཆ་དང་ མཐར་ཐུག་གི་སྐབས་སུའང་དག་གསལ་གྱི་ཆ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཚུལ་དེ་མཚུངས་ཀྱིས་སྐབས་ འདིར་དག་འབྲས་འགོག་བདེན་གྱི་རྣམ་གཞག་དེ་ལྟར་དུ་བྱས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་དགོས་སོ། །དེ་ལས་དག་བྱ་སྡུག་ཀུན་ཕྲ་རགས་ཀྱི་ཚུལ་ཡང་། སྤྱིར་ནི་ལས་ཉོན་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་སྡུག་ བདེན་གྱིས་བསྡུས་པ་གང་དག་ནི་སྡུག་བདེན་རགས་པ་དང་དེ་དག་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་ལས་དང་ ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་ནི་ཀུན་བདེན་རགས་པ་ཡིན་ལ། སྤྱིར་ཐེག་དམན་པའི་ཡིད་ལུས་ཡོད་ ཀྱང་འདིར་གཙོ་བོར་བཤད་བྱ་ཐེག་ཆེན་སོ་སྐྱེས་ཚོགས་སྦྱོར་བའི་སྐབས་རེ་ཞིག་ནས་ཏིང་ངེ་ འཛིན་གྱི་ལུས་ཐོབ་པ་དེ་ཡང་མ་ཡིན་པར་ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་ཡིད་ལུས་རགས་པའི་ལུས་ ཙམ་མ་ཡིན་པར་ཤིན་ཏུ་དྭངས་པ་མཚན་དཔེ་རྗེས་མཐུན་པས་སྤྲས་པ་བྱང་སེམས་རང་སྣང་ གི་ལུས་ས་དང་པོ་ནས་བདུན་པའི་བར་གྱི་ཆུང་ངུ་དང་(ཡིད་ལུས་དངོས་)ས་བརྒྱད་པ་དང་དགུ་ པའི་སྐབས་ཀྱི་འབྲིང་དང་ས་བཅུ་པའི་དུས་ཀྱི་ཆེན་པོ་རྣམས་དང་། ཡིད་ལུས་དེ་དག་གིས་ ལུས་དེ་ཉ
【現代漢語翻譯】 此外，殊勝的滅諦（Nirodha-satya，滅盡真諦）是佛（Buddha，覺者）、菩薩（Bodhisattva，覺有情）的相續，它包含了涅槃（Nirvana，寂滅）的精華，是所有眾生利益和安樂的至高來源。正如經文所說：『佛和菩薩所包含的無住涅槃，是利益和安樂一切眾生的處所。』 因此，在法句經中，滅諦的名稱有多種，如『完全斷除』、『確定斷除』、『清凈』等等，直到『涅槃』和『無生』等，都有廣泛的闡述。 第二，確定殊勝果的滅諦：如上所述，通過修習道（Marga，道路）的力量，所有粗細的苦（Dukkha，痛苦）及其根源都徹底清凈於法界（Dharmadhatu，法界），這種狀態原本就是清凈平等一味的，但從現象上看，就像新去除污垢一樣。因此，這種暫時和究竟的顯現之滅諦，應被視為此時所要獲得的果之滅諦。 也就是說，雖然自性（Svabhava，自性）的實相（Tathata，如是）沒有不清凈和清凈的區分，但道的顯現取決於修行者自身相續的顯現方式，因此可以產生各種逐漸清凈的顯現。因此，在見道（Darshana-marga，見道）中，根據各自的情況，有清凈的部分和相應的法界逐漸顯現，最終在究竟的時刻，清凈和光明的部分完全圓滿。因此，我們應該明白，這裡對清凈果之滅諦的描述就是這樣。 此外，關於所要清凈的粗細之苦：一般來說，由業（Karma，行為）和煩惱（Klesha，煩惱）所產生的苦諦（Dukkha-satya，苦諦）包含了粗大的苦諦，而產生這些苦諦的業和煩惱則是粗大的集諦（Samudaya-satya，集諦）。一般來說，雖然小乘（Hinayana，小乘）也有意生身（Manomayakaya，意生身），但這裡主要討論的是大乘（Mahayana，大乘）。從凡夫（Prakriti，凡夫）的資糧道（Sambhara-marga，資糧道）和加行道（Prayoga-marga，加行道）開始，有時會獲得三摩地（Samadhi，三摩地）之身，但這不是指大乘聖者（Arya，聖者）粗大的意生身，而是指非常清凈、具有相好（Lakshana，相）的菩薩（Bodhisattva，菩薩）自顯之身，即從初地（Bhumi，地）到七地的小身（真實的意生身），以及八地和九地的中身，以及十地的大身。這些意生身所具有的身體...
【English Translation】 Furthermore, the particularly excellent Nirodha-satya (Truth of Cessation) is the continuum of Buddhas (Awakened Ones) and Bodhisattvas (Beings of Awakening), embodying the essence of Nirvana (Cessation), and is the supreme source of benefit and happiness for all sentient beings. As it is said: 'The cessation embodied by the non-abiding Nirvana of Buddhas and Bodhisattvas is the place of benefit and happiness for all sentient beings.' Therefore, in the Abhidharma (Higher Knowledge), the names for Nirodha-satya are numerous, such as 'completely abandoned,' 'definitely abandoned,' 'purified,' and so on, up to 'Nirvana' and 'no birth,' which are extensively explained. Second, identifying the Nirodha-satya as the fruit of distinction: As explained above, through the power of cultivating the path (Marga), all gross and subtle sufferings (Dukkha) and their origins are completely purified into the Dharmadhatu (Realm of Truth). This state is originally pure and equal, but from the perspective of phenomena, it is like newly removing dirt. Therefore, this temporary and ultimate manifestation of Nirodha-satya should be regarded as the fruit to be attained in this context. That is, although the nature (Svabhava) of reality (Tathata) has no distinction of impurity and purity, the manifestation of the path depends on how the appearance arises in the individual's own continuum. Therefore, various appearances of gradual purification can occur. Thus, in the path of learning (Darshana-marga), depending on each individual, there is a part of purification and the corresponding Dharmadhatu gradually manifests. In the ultimate moment, the aspect of complete purity and clarity is perfected in the same way. Therefore, it should be understood that the description of the pure fruit of Nirodha-satya here is done in this way. Furthermore, regarding the nature of the gross and subtle sufferings to be purified: Generally, the sufferings (Dukkha-satya) caused by karma (action) and afflictions (Klesha) include the gross sufferings, and the karma and afflictions that cause these sufferings are the gross Samudaya-satya (Truth of Origin). Generally, although the Hinayana (Lesser Vehicle) also has the mind-made body (Manomayakaya), here the main topic is the Mahayana (Great Vehicle). Starting from the accumulation path (Sambhara-marga) and the application path (Prayoga-marga) of ordinary beings (Prakriti), sometimes the body of Samadhi is obtained, but this does not refer to the gross mind-made body of Mahayana Aryas (Noble Ones), but to the very pure, adorned with signs (Lakshana) and examples, self-manifested body of Bodhisattvas, i.e., the small body (the actual mind-made body) from the first to the seventh Bhumis (grounds), the medium body of the eighth and ninth Bhumis, and the large body of the tenth Bhumi. The bodies possessed by these mind-made bodies...
ིད་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་སྤྲུལ་པ་དང་རྫུ་འཕྲུལ་སྣ་ཚོགས་སྟོན་པའི་དབང་བསྒྱུར་ གྱི་སྐྱེ་བ་དང་། ཡིད་ལུས་དེ་ཉིད་ཟད་ཅིང་མེད་པར་འགྱུར་བའི་རྒྱུན་ཉམས་པའི་འཆི་འཕོ་བ་ མ་ཡིན་ཡིང་སྤྲུལ་པ་དང་རྫུ་འཕྲུལ་ལ་ཡང་ཡང་འཇུག་ཅིང་ཡང་ཡང་གཏོང་བ་ལ་འཆི་འཕོ་ ཞེས་བཏགས་པའི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་འཆི་འཕོ་དང་། ཡིད་ལུས་དེ་ལྡན་གྱི་སེམས་ དཔའ་གང་དག་གི་བདག་འབྲས་སུ་གྱུར་པའི་དག་པའི་ཞིང་གི་བཀོད་པ་བཅས་དེ་དག་ནི་ 10-235 རྣམ་བྱང་གིས་བསྡུས་ཤིང་སྡུག་བདེན་ཕྲ་མོ་དང་། བྱང་འཕགས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་སེམས་མ་ཞི་བ་ དང་ཐར་པ་ཐོབ་པ་ལ་གེགས་བྱེད་དུ་མི་འགྱུར་བར་བྱང་ཆུབ་ལ་ཉེ་བར་འགྱུར་བའི་སེམས་ རབ་ཏུ་ཞི་བྱེད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པའི་རིགས་གྱུར་དབང་བསྒྱུར་བ་རྣམས་དང་། ཐེག་དམན་དགྲ་ བཅོམ་པ་དག་ལ་ཤེས་སྒྲིབ་ཡོད་ཀྱང་འདིར་བཤད་གཙོ་བོ་ཐེག་ཆེན་འཕགས་རྒྱུད་ཀྱི་འཁོར་ གསུམ་བདེན་དངོས་སུ་རྟོག་པ་སོགས་ཤེས་སྒྲིབ་སྤྱི་དང་། ཁྱད་པར་དེ་བཞིན་གཤེགས་སྙིང་ གི་ཚུལ་ལ་རྨོངས་པའི་མ་རིག་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་དང་། ཡིད་ལུས་དེ་དག་འགྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཟག་ པ་མེད་པའི་ལས་དང་བཅས་པ་ནི་རྣམ་བྱང་ཕྱོགས་བསྡུས་ཀྱི་ཀུན་བདེན་ཕྲ་མོར་འཇོག་པའོ། ། གཉིས་པ་དེའི་རྒྱུ་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ནི། དེ་ལྟར་གོང་དུ་བཤད་པའི་འགོག་བདེན་མངོན་ བྱེད་ཀྱི་ཐབས་སུ་གྱུར་པའི་ཀུན་རྫོབ་རྣམ་ཅན་གྱི་ལམ་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་དོན་དམ་རང་རིག་ཡེ་ ཤེས་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བའི་གཞིར་བྱས་ཏེ་རྣམ་པར་གྲོལ་པ་མཆོག་གི་འཇུག་ ངོགས་སུ་གྱུར་པའི་རྣམ་པར་དཀར་བ་དེ་སྐབས་འདིའི་བཤད་བྱ་གཙོར་གྱུར་གྱི་ཐེག་ཆེན་ གྱི་ལམ་སྟེ། དེ་དང་རིགས་མཚུངས་ཐབས་ཤེས་ཟུང་འབྲེལ་གྱི་དགེ་བ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ འཇུག་ངོགས་སུ་གྱུར་པ་གང་དག་སྤྱིར་ལམ་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས། ཐབས་དང་བཅས་པའི་ ཤེས་རབ་ནི་ལམ་མོ། །ཤེས་རབ་དང་བཅས་པའི་ཐབས་ནི་ལམ་མོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ ཕྱིར། དེའི་བྱེད་ལས་ཀྱང་འབྲས་བུ་སྡུག་བདེན་གྱིས་བསྡུས་པ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་དུ་ ཤེས་ཤིང་དེ་དག་གི་རྒྱུ་མཐའ་དག་སྤོང་ཞིང་རྣམ་པར་དག་པ་མངོན་དུ་བྱ་བའི་ཆེད་ཟག་མེད་ ཀྱི་དགེ་རྩ་བསྐྲུན་པ་ཞིག་སྟེ། ཆོས་མངོན་པ་ལས། ལམ་གང་གིས་སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་སུ་ ཤེས་པ་དང་། ཀུན་འབྱུང་སྤོང་བ་དང་། འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དང་། ལམ་སྒོམ་པ་སྟེ་ འདི་ནི་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་མདོར་བསྡུས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ཡང་སྐབས་ 10-236 འདིའི་ལམ་བདེན་དངོས་ནི་མཐོང་སྒོམ་མི་སློབ་ལམ་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཡེ་ཤེས་གསར་ བྱུང་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཡིན་ཞིང་། རྗེས་མཐུན་པ་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཚོགས་ སྦྱོར་གྱི་ལམ་རྣམས་ཀྱང་འཇོག་པ་ཡིན་ལ་དེའི་མཚན་གཞི་ཡང
【現代漢語翻譯】 具有在一瞬間示現各種化身和神通之力的自在生，以及意生身（指由意念產生的身體）本身耗盡消失的、中斷相續的死亡遷變，並非如此，而是對於化身和神通，反覆進入和反覆捨棄，被稱作『死亡遷變』的不可思議的死亡遷變。以及，具備意生身的菩薩們，作為其果報所顯現的清凈剎土的莊嚴等等，這些都是 被攝集於勝解（rnam byang）之中，屬於細微的苦諦。對於證悟的聖者相續，不會成為平息內心和獲得解脫的障礙，而是使內心極度寂靜，成為趨近菩提的煩惱之種類，以及自在者們。對於小乘阿羅漢來說，雖然存在所知障，但此處所說的主要是大乘聖者相續的三輪（能詮說者、所詮正法、所為利他）執為實有等等的所知障總相。特別是對於如來藏的道理愚昧無知的無明習氣地，以及成就這些意生身的無漏業等等，被安立為勝解所攝集的細微集諦。 第二，關於其因——道諦：如是，作為顯現上述滅諦之方便的世俗諦之廣大的行相，以及真諦自證智之智慧雙運為基礎，成為解脫最勝之入門的清凈之法，是此時所說之主要的大乘道。與其同類的方便智慧雙運之善法，凡是成為解脫之入門的，一般都是道。如經中所說：『方便與智慧結合是道，智慧與方便結合是道。』 因此，其作用是了知一切被苦諦所攝集的事物皆為痛苦，並且斷除這些痛苦之因，爲了顯現清凈，而創造無漏的善根。如《法蘊論》中所說：『以何道能遍知痛苦，斷除集起，顯現滅盡，修習道？此乃道的簡要特徵。』如是，此時 真正的道諦，是指由見道、修道、無學道三者所攝集的，由新產生的智慧，通過因緣而產生的。隨順於此的，是凡夫相續中的資糧道和加行道，也被安立為道，並且其體性也是如此。
【English Translation】 The free birth that shows various incarnations and miraculous powers in a single moment, and the death transference of the mind-body itself being exhausted and disappearing, interrupting the continuum, is not like that. Instead, repeatedly entering and repeatedly abandoning incarnations and miraculous powers is called the inconceivable death transference called 'death transference'. And, the pure lands with the arrangements that have become the self-fruit of those Bodhisattvas who possess the mind-body, etc., these are all Collected by the rnam byang (purification), they are subtle truths of suffering. For the continuum of the noble ones who have attained realization, it will not become an obstacle to calming the mind and attaining liberation, but will make the mind extremely calm, becoming a type of affliction that draws near to enlightenment, and those who have power. For the arhats of the Lesser Vehicle, although there are cognitive obscurations, what is mainly discussed here is the general aspect of cognitive obscurations, such as the three wheels (the speaker, the Dharma, and the benefit of others) of the Great Vehicle's noble lineage being perceived as real. In particular, the ground of ignorance and habitual tendencies of being ignorant of the nature of the Tathāgatagarbha (Buddha-nature), and the uncontaminated actions that accomplish these mind-bodies, etc., are established as the subtle truth of origin collected by the rnam byang. Secondly, regarding the truth of the path as its cause: Thus, the vast aspect of the conventional truth, which is the means of manifesting the aforementioned truth of cessation, and the wisdom of the self-aware jñāna (wisdom) of the ultimate truth, based on the union of the two, the pure Dharma that becomes the entrance to the supreme liberation, is the main Mahāyāna path discussed here. Similar to it, any virtuous Dharma that unites skillful means and wisdom, and becomes the entrance to liberation, is generally the path. As it is said in the sutras: 'Wisdom with skillful means is the path, and skillful means with wisdom is the path.' Therefore, its function is to know that all things collected by the truth of suffering are suffering, and to abandon the causes of these sufferings, and to create uncontaminated roots of virtue in order to manifest purity. As it is said in the Abhidharma: 'Which path completely knows suffering, abandons the origin, manifests cessation, and cultivates the path? This is the concise characteristic of the path.' Thus, at this time, The actual truth of the path here refers to the newly arising wisdom collected by the three paths of seeing, meditation, and no more learning, which arises from causes and conditions. Those that are in accordance with it are the paths of accumulation and preparation in the continuum of ordinary beings, which are also established as the path, and its nature is also like that.
་ཐེག་དམན་དང་ཐུན་མོང་ གི་དབང་དུ་བྱས་ན་བྱང་ཆོས་སོ་བདུན་དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཕ་རོལ་ ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སོགས་པའོ། །སྤྱིར་འདི་ལ་དབྱེ་ན་ཚོགས་ལམ་ནས་མཐར་ཕྱིན་པའི་ལམ་ གྱི་བར་ལྔ་ཡོད་ཅིང་དེ་ཡང་ཆོས་དབྱིངས་དེ་ཉིད་བྱང་ཆོས་དང་ཕར་ཕྱིན་སོགས་ལམ་གྱི་རྣམ་ པར་ཤར་བ་དེ་དོན་དམ་ཕྱོགས་ཀྱི་ལམ་བདེན་དང་བྱང་ཆོས་ཕར་ཕྱིན་སོགས་བློས་བྱས་ཀྱིས་ གསར་དུ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་པའི་ཆ་གང་དག་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ལམ་བདེན་ཡིན་ཞིང་། གོང་ དཀྱུས་སུ་བསྡུས་ཙམ་བཤད་པའི་སྡུག་ཀུན་གྱི་བདེན་པ་གཉིས་ནི་ཐེག་པ་ཐུན་མོང་གི་དབང་ དུ་བྱས་ལ་ཐུན་མིན་ལྟར་གྱི་སྡུག་ཀུན་ཕྲ་བ་རྣམ་བྱང་ཕྱོགས་སུ་བསྡུས་ནས་གོང་སྨོས་ལྟར་གྱི་ ཀུན་ཉོན་ཕྱོགས་ཀྱི་སྡུག་ཀུན་གྱི་བདེན་པ་གཉིས་དང་། ལམ་བསྒོམས་པས་སྒྲིབ་པ་རྣམས་ གསར་དུ་སྤངས་པའི་སོ་སོར་བརྟགས་པའི་འགོག་པ་དང་། ལམ་གྱི་ངོ་བོ་གསར་བསྐྱེད་གང་ དག་སྟེ་རྣམ་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་འགོག་ལམ་གྱི་བདེན་པ་གཉིས་པོ་རྣམས་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ ཆར་གཏོགས་ལ། གཞི་དབྱིངས་དེ་ཉིད་དོན་དམ་པའི་སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་རྣམ་པར་ཤར་བ་ དོན་དམ་པའི་སྡུག་བདེན་དང་། ཆོས་དབྱིངས་དོན་དམ་པའི་ལས་ཉོན་གྱི་རྣམ་པར་ཤར་བ་ དོན་དམ་པའི་ཀུན་བདེན་དང་། གློ་བུར་དྲི་མ་ཀུན་བྲལ་གྱི་གཞི་གནས་ལུགས་ཡེ་ཤེས་དོན་ དམ་པའི་དབྱིངས་དོན་དམ་འགོག་བདེན་དང་། ཆོས་དབྱིངས་ལམ་གྱི་རྣམ་པར་ཤར་བ་དོན་ དམ་པའི་ལམ་བདེན་རྣམས་ནི་དོན་དམ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆར་གཏོགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ འགོག་ལམ་གཉིས་ལ་སྐབས་འདིར་ཐར་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ཞེས་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། འགོག་བདེན་མངོན་དུ་གྱུར་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་ལམ་གྱི་བདེན་པ་བསྒོམས་པས་གནས་སྐབས་ཀྱི་ 10-237 དྲི་མ་ཅི་རིགས་བྲལ་ཏེ་གཞི་དབྱིངས་ཀྱི་ཆ་རིམ་པས་མངོན་ཞིང་མཐར་ཐུག་གི་སྐབས་སུ་དྲི་ མ་ཀུན་ལེགས་པར་ཟད་ནས་གཞིའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དབྱིངས་ཆ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་མངོན་ དུ་གྱུར་པ་ལ་ལམ་སྒོམ་པ་པོའི་སྣང་ཚུལ་ལྟར་ན་ལམ་བདེན་གྱིས་ཆོས་སྐུ་ཐོབ་པར་བྱས་པ་ ལྟ་བུར་སྣང་བའི་ཆ་ནས་ལམ་བདེན་བྲལ་རྒྱུ་དང་འགོག་བདེན་བྲལ་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ ཙམ་བྱས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དེ་ལྟར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། འགོག་ལམ་འདི་ལའང་འཆད་ཚུལ་ གཞན་འགོག་པའི་རྣམ་པ་འགོག་པ། ཞི་བ། གྱ་ནོམ། ངེས་འབྱུང་བཞི་དང་། ལམ་གྱི་རྣམ་པ། ལམ། རིགས་པ། སྒྲུབ་པ། ངེས་འབྱིན་བཞིའི་སྒོ་ནས་བཤད་ནའང་ཆོག་མོད་འདིར་དེ་ཙམ་ ལས་མ་སྤྲོས་སོ། ། གསུམ་པ་ཐུན་མིན་ཆོས་ལྔའི་རྣམ་བཞག་བཤད་པ་ནི། སྤྱིར་ན་སྲིད་ཚད་ཀྱི་ཤེས་བྱ་ གཏན་ལ་འབེབས་བྱེད་གཞི་ཆོས་ལྔའི་རིམ་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ངེས་དོན་འཁོར་ལོ་ཐ་ མའི་སྡེ་སྣོད་དུ་བཀའ་བས
【現代漢語翻譯】 如果從小乘和共同乘的角度來看，就是三十七道品；如果從不共乘的角度來看，就是六波羅蜜等。總的來說，如果對此進行分類，有從資糧道到究竟道的五道，也就是法界本身顯現為菩提分法和波羅蜜等道的形態，這是勝義諦方面的道諦；而菩提分法和波羅蜜等通過分別念新產生的，是世俗諦方面的道諦。上面簡略提到的苦諦和集諦二諦，是從共同乘的角度來說的；而不共乘中細微的苦和集，則歸納到清凈方面，如上所述的雜染方面的苦諦和集諦二諦。通過修道新斷除的障礙，是各別自證的滅諦；以及新產生的道的體性，即清凈方面的滅道二諦，這些都屬於世俗諦方面。而基界本身顯現為勝義諦的三有形態，是勝義諦的苦諦；法界顯現為勝義諦的業和煩惱的形態，是勝義諦的集諦；遠離一切暫時性垢染的基位實相智慧，是勝義諦的界，即勝義諦的滅諦；法界顯現為道的形態，是勝義諦的道諦，這些都屬於勝義諦方面。 像這樣的滅道二諦，在此處被稱為解脫的因果是有原因的：因為修習能使滅諦顯現的方法道諦，能逐漸去除暫時的各種垢染，基界的體性也逐漸顯現，最終一切垢染完全滅盡，基位實相的體性完全顯現。從修道者的顯現來看，就像是道諦獲得了法身一樣，因此僅僅是從道諦是解脫之因，滅諦是解脫之果的角度進行安立。對於這滅道二諦，也可以從遮遣其他解釋的方面，即無障、寂靜、殊勝、出離四方面來解釋；也可以從道的形態，即道、理、行、出四方面來解釋，但這裡就不再詳述了。 第三，宣說不共五法之理：總的來說，爲了確定有邊際的所知境，薄伽梵在最後法輪中宣說了五法次第。
【English Translation】 From the perspective of the Lesser Vehicle and the common vehicle, it refers to the thirty-seven factors of enlightenment; from the perspective of the uncommon vehicle, it refers to the six perfections (Pāramitās) and so on. Generally, if we classify this, there are five paths from the accumulation path to the path of complete enlightenment. That is, the Dharmadhātu (realm of phenomena) itself manifests as the aspects of the factors of enlightenment and the perfections, which is the truth of the path in terms of ultimate reality. And the aspects of the factors of enlightenment and the perfections that are newly generated through conceptual mind are the truth of the path in terms of conventional reality. The two truths of suffering and origin, which were briefly mentioned above, are from the perspective of the common vehicle. The subtle suffering and origin in the uncommon vehicle are summarized in the aspect of purification, such as the two truths of suffering and origin in the aspect of defilement mentioned above. The cessation that is individually examined by newly abandoning the obscurations through cultivating the path, and the newly generated nature of the path, that is, the two truths of cessation and path in the aspect of purification, all belong to the aspect of conventional reality. The basic realm itself manifests as the aspects of the three existences of ultimate reality, which is the truth of suffering in ultimate reality. The Dharmadhātu manifests as the aspects of karma and afflictions of ultimate reality, which is the truth of origin in ultimate reality. The wisdom of the basic state of reality, free from all adventitious stains, is the realm of ultimate reality, which is the truth of cessation in ultimate reality. The Dharmadhātu manifests as the aspect of the path, which is the truth of the path in ultimate reality. These all belong to the aspect of ultimate reality. There is a reason why these two, cessation and path, are referred to as the cause and effect of liberation in this context: because cultivating the truth of the path, which is the method for manifesting the truth of cessation, gradually removes various temporary stains, and the nature of the basic realm gradually manifests. Eventually, all stains are completely exhausted, and the complete nature of the basic state of reality is fully manifested. From the perspective of the practitioner of the path, it seems as if the path has attained the Dharmakāya (body of truth), so it is only established from the perspective that the path is the cause of liberation and cessation is the effect of liberation. For these two, cessation and path, one can also explain them from the aspects of negating other explanations, that is, the four aspects of unobstructedness, peace, excellence, and renunciation; one can also explain them from the aspects of the nature of the path, that is, the four aspects of path, reason, practice, and emergence, but I will not elaborate on them here. Third, explaining the establishment of the uncommon five dharmas: In general, in order to ascertain the knowable objects of existence, the Blessed One taught the sequence of the five dharmas in the final turning of the wheel of definitive meaning.
ྩལ་པ་དེ་ཉིད་འདིར་མདོ་ཙམ་བརྗོད་པའི་སྐབས་སུ་བབ་པ་དེ་ལ་ ཡང་གོང་དུ་བཤད་པའི་བདེན་པ་གཉིས་པོ་གང་རུང་གིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཡོད་དོ་ཅོག་ཀུན་ ལ་ཀུན་རྫོབ་ཕྱོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་བཟུང་བྱའི་དོན་སྤྱི་ རྟོག་ངོར་ཤར་བ་ལ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བཏགས་པ་གང་དག་དང་། རྟོག་བློའི་ངོར་ཡུལ་གྱི་མིང་གི་སྒྲ་ སྤྱི་ཤར་བ་ལ་མིང་ཞེས་བཏགས་པ་རྣམས་དང་། དེ་འདྲའི་མིང་དོན་གྱི་སྤྱི་སྣང་བ་ཅན་གྱི་རྟོག་ བློ་ཐམས་ཅད་ནི་རྣམ་པ་གློ་བུར་བ་རྟེན་འབྱུང་སྒྱུ་མའི་འཕྲུལ་གྱི་སྣང་བ་དང་མཚུངས་པའི་ ཤིན་ཏུ་མི་བདེན་པ་བསླུ་བ་འཁྲུལ་སྣང་ཙམ་དུ་ཟད་ཅིང་སྣང་བ་དེ་དག་བརྟེན་པའི་གཞིར་ གྱུར་པ་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ནི་འཕགས་པའི་ གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་མཆོག་སོ་སོར་རང་རིག་དམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཁོ་ནར་ངེས་ཤིང་དེ་མངོན་ དུ་བྱེད་པའི་ཐབས་ལ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་མཉམ་རྗེས་ཟབ་མོའི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་དགོས་ 10-238 པ་དང་། མངོན་དུ་གྱུར་བྱའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་གཞི་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐུགས་ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་རྒྱལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་བཀའ་ བསྩལ་པ་འདི་ལྟར་ཡིན་ཏེ། ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་མདོ་ལས། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་དེ་ལ་ཡོངས་ སུ་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་གང་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། མཚན་མ་དང་མིང་དང་དངོས་པོའི་མཚན་ ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྟོགས་པ་ཐོབ་པས། འཕགས་པ་སོ་སོར་རང་གིས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཏེ། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ཡོངས་སུ་ གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཐུགས་སོ། །ཞེས་པ་ལ་ སོགས་པས་ཆེས་གསལ་བར་གསུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་རྒྱན་སྟུག་བཀོད་པའི་ མདོ་སོགས་ཐེག་ཆེན་ངེས་དོན་གྱི་སྡེ་སྣོད་མང་པོར་ཚུལ་དེ་མཐུན་དུ་ཞིབ་རྒྱས་སུ་གསུངས་ སོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་འདིར་བཤད་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ལ་ལྔ་སྟེ། རྒྱུ་མཚན་དང་། མིང་དང་། རྣམ་ པར་རྟོག་པ་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་བཤད་པའོ། ། དང་པོ་ནི། སྐབས་འདིའི་རྒྱུ་མཚན་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་སྤྱིར་ཚད་མའི་གཞུང་ལུགས་སོགས་ སུ་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ལ་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་རྟགས་རིགས་པ་རྒྱུ་མཚན་གཏན་ ཚིགས་རྣམས་དོན་གཅིག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སུ་གསུངས་པ་ལྟར་འདིར་གཙོ་བོ་དེ་ཕྱོགས་ ནས་གོ་བ་བླང་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་མཚན་མར་ཞེན་པའི་རྟོག་བློ་ལ་སྤྱིའི་མཚན་མ་སྣང་ཕྱོགས་ ནས་རྒྱུ་མཚན་དུ་འཇོག་པ་སྟེ། དེ་ཡང་སྒྲ་དང་རྟོག་པས་བརྗོད་འཛིན་བྱ་བའི་ཡུལ་གྱི་སྤྱི་ནི་ སྐབས་འདིའི་རྒྱུ་མཚན་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡིན་ཞིང་། དཔེར་ན་བུམ་པའོ
【現代漢語翻譯】 現在正當簡要講述瑜伽行派觀點的時候，所有包含在上述兩種真諦中的法，都可歸納為世俗諦。凡是由分別唸的執著所產生的對境總相，以及在分別念前顯現的理由，和在分別念前顯現的境之名稱的聲音總相，以及被命名的事物，都稱為『名稱』。所有這些具有名相概念的分別念，都只是如幻如化的虛假顯現，是極不真實的欺騙性錯覺。而這些顯現所依賴的，作為其基礎的實相，即勝義諦，是諸佛菩薩無二智慧的唯一體驗對象。爲了證悟它，必須生起正確的智慧，即甚深的俱生智和后得智。而所要證悟的真如，是圓成實性的基礎，即如來藏，自生智慧的大悲心。佛陀在《楞伽經》中這樣開示：『大慧，何為圓成實性？即是遠離名相、名稱和事物特徵的真如，是聖者以智慧所證悟的境界，是聖者各自證知的智慧體驗。大慧，這圓成實性即是如來藏。』等等經文對此有非常清晰的闡述。此外，在《莊嚴經》等眾多大乘了義經典中，對此都有詳細的闡述。 因此，這裡要講述的法有五種：理由、名稱、分別念、真如和正確的智慧。 首先，這裡所說的『理由』，不同於通常在量論中所說的作為成立宗和立宗的根據的因，如作為標誌、推理、理由的因，這些都是同義詞。這裡主要不是從那個角度理解，而是從執著于相的分別念，以及顯現總相的角度來安立『理由』。也就是說，聲音和分別念所表達和執著的對境總相，就是這裡所說的『理由』。例如，瓶子。
【English Translation】 Now is the time to briefly discuss the Yogācāra perspective. All phenomena encompassed by the two truths mentioned above are included within the conventional truth. Whatever is grasped by the conceptual mind's attachment, the general appearance of objects, and the reasons attributed to their appearance in the conceptual mind, and the general sound of names appearing as objects in the conceptual mind, and whatever is designated as 'name,' all such conceptual minds with the appearance of name and object are merely deceptive illusions, impermanent, like magical displays. The true nature, the ultimate truth, which is the basis for these appearances, is the suchness that is exclusively the domain of the noble ones' non-dual wisdom, individually self-aware. To realize it, one must generate correct knowledge, the profound innate wisdom and subsequent wisdom. The thusness to be realized is the basis of perfect accomplishment, the essence of the Tathāgata (如來，Tathāgata), the great heart of self-arisen wisdom. The Victorious Ones (佛，Buddha) have declared this as follows: From the Laṅkāvatāra Sūtra: 'Mahāmati (大慧，Great Wisdom), what is the nature of perfect accomplishment? It is the suchness that is free from the characteristics of signs, names, and objects, realized by the noble wisdom. It is the domain of the wisdom that the noble ones individually realize. Mahāmati, this nature of perfect accomplishment is the essence of the Tathāgatas.' And so on, it is very clearly stated. Furthermore, in many definitive meaning Mahāyāna scriptures such as the Ghanavyūha Sūtra (《莊嚴經》), this principle is explained in detail and consistently. Therefore, the topics to be discussed here are five: reason, name, conceptualization, suchness, and correct knowledge. Firstly, the 'reason' in this context is different from the reason used in epistemology, which serves as the basis for establishing the subject and predicate, such as signs, reasoning, and causes, which are synonymous. Here, it is not primarily understood from that perspective, but rather from the perspective of conceptual thoughts that cling to characteristics, and the appearance of general characteristics. That is, the general appearance of objects expressed and grasped by sound and conceptual thought is what is referred to as 'reason' in this context. For example, a pot.
་ཞེས་བརྗོད་ཅིང་དེ་ལྟར་ དུ་ཞེན་པའི་རྟོག་པ་སྐྱེ་སྐབས་སུ་དེ་འདྲའི་སྒྲ་རྟོག་གིས་བརྗོད་འཛིན་གྱི་ཡུལ་ནི་བུམ་པ་ཡིན་ པས་དེའི་སྤྱི་སྐབས་དེའི་རྟོག་ངོར་ཤར་བ་ལྟ་བུ་ཆོས་གང་ཡིན་ཀྱང་རང་རང་བརྗོད་འཛིན་ བྱེད་པའི་སྒྲ་རྟོག་སྐྱེ་སྐབས་ཆོས་གང་དང་གང་ཡིན་གྱི་སྤྱིའི་མཚན་མ་སྐབས་དེ་དག་གི་རྟོག་ 10-239 ངོར་ཤར་བ་རྣམས་ནི་ཆོས་དེ་དག་གི་སྤྱིའམ་རྒྱུའི་མཚན་མ་ཞེས་བརྗོད་པ་དང་། དེ་མ་ཟད་ ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྟེང་གི་སྔོན་གོམས་པའི་བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་པའི་སྣང་བརྙན་ཡུལ་ སྣ་ཚོགས་པ་དེ་ལུགས་ལྟར་ཤར་བའི་མཚན་མ་རྣམས་འཁོར་བ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བློ་ལ་སྣང་བ་ གང་དག་ཀྱང་སྐབས་འདིའི་རྒྱུ་མཚན་དུ་འཇོག་པའང་ཡིན་པས་སྤྱིར་མཚན་འཛིན་གྱི་བློ་ ལ་སྣང་བའི་གཟུང་ཆ་དང་འཛིན་ཆ་གང་དག་གི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ཞིང་། མཚན་མ་དེ་ཀུན་སྣང་བའི་རྟོག་བློ་ཡང་སྤྱིར་གྱི་གཞུང་གཞན་དུ་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་དང་ རྩིང་རྟོག་སོགས་ལ་རྟོག་པར་བཤད་པ་དང་མི་འདྲ་བར་འདིར་དམིགས་མཚན་ཅན་གྱི་བློ་ལ་ རྟོག་པར་བྱས་ནས་དེའི་ངོར་ཤར་ཚུལ་གྱིས་རྒྱུ་མཚན་ཞེས་པའི་དོན་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ འདྲའི་རྒྱུ་མཚན་ལ། དབྱེ་ཚུལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། རང་བཞིན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་དང་། གཟུགས་བརྙན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ནང་རྩ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཀུན་གཞི་ལ་ཐོག་མེད་ནས་ཚོགས་བདུན་འཁོར་ བཅས་རང་རང་གི་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་ལ་གོམས་ཚུལ་འདྲ་མིན་ཆེས་མང་པོ་བྱས་པའི་བག་ ཆགས་ཤིན་ཏུ་བརྟན་པ་བཞག་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཀུན་གཞིའི་སྣང་ཆ་གཟུང་འཛིན་གྱི་མཚན་ མ་མཐའ་ཡས་པར་ཤར་ཏེ་ཚུལ་དེ་ལུགས་ལྟར་གྱི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པ་རང་ཤུགས་ལྷན་སྐྱེས་ ཀྱི་བློ་ལ་སྣང་བ་རྣམས་ནི་རང་བཞིན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་རྟོག་པས་བསྐྱེད་པའི་ མཚན་མ་དང་། གྲགས་པས་བསྐྱེད་པའི་མཚན་མ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དཔེར་ན་སྔར་སྔོན་པོ་མཐོང་བའི་བག་ཆགས་ཀུན་གཞི་ལ་བཞག་ཅིང་དེ་ སད་པའི་མཐུ་ལས་ཚེ་འདིར་ཡང་སྔོན་པོ་མངོན་སུམ་དུ་སྣང་བ་ལྟ་བུ་དེ་ཡིན་ལ། འདི་ལ་རྟོག་ པས་བསྐྱེད་པའི་མཚན་མ་ཟེར་བའི་དོན་ཡང་དོན་ལ་ཕྱི་དོན་གྱི་སྔོན་པོ་མེད་ཀྱང་ནང་བག་ ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་དམིགས་མཚན་ཅན་གྱི་བློ་ངོར་སྔོ་སྣང་གི་མཚན་མ་ཤར་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ 10-240 ཡིན་པས་དམིགས་བཅས་རྟོག་བློས་འཁྲུལ་སྣང་བསྐྱེད་ཙམ་ཡིན་པ་དེའི་དོན་གྱིས་སོ། ། གཉིས་པ་གྲགས་པས་བསྐྱེད་པའི་མཚན་མ་ནི། སྐྱེ་བ་སྔ་མ་རྣམས་སུ་མིང་དོན་འབྲེལ་ བར་འཛིན་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་མཐུ་ལས་ཚེ་འདིར་ཡང་ཡུལ་སོ་སོའི་དབང་གིས་མིང་མི་འདྲ་ བ་སྲིད་ཀྱང་རང་ཡུལ་ལ་ལྟོས་ན་སྔོ་ལམ་མེའི་དངོས་པོ་ཞིག་མཐོང་བ་ན་སྔོན་པོ་ཞེས་བརྡ་ སྦྱོར་འདོད་ཀྱི་བློ་རང་ཤུགས
【現代漢語翻譯】 當（某人）說出'它'這個詞，並且以這種方式 產生執著的分別念時，像這樣的語詞分別念所表達和執取的對境是瓶子， 因此，無論何時，當任何事物的總相顯現在那個分別念面前時，當產生表達和執取任何事物的 語詞分別念時，無論是什麼事物的總的特徵，顯現在那些時候的分別念面前的， 就被稱為那些事物的總相或共相。不僅如此， 在阿賴耶識之上的先前習慣的各種習氣的顯現，各種對境 以這種方式顯現的特徵，顯現在與生俱來的輪迴心識中的任何事物， 也被認為是此時的原因，因此，通常顯現在取相之心中的所取部分和能取部分的 所有特徵都是原因。而且，顯現所有這些特徵的分別念，通常在其他的論典中， 被稱為聲義混淆的執取和粗分別念等等，但在這裡，它被認為是具有目標特徵的心識， 並且以其顯現的方式來確定原因的含義。對於這樣的原因， 有三種分類方法： 第一種，分為自性因和影像因兩種。 第一種是：內在根本的識，阿賴耶識，從無始以來，與七聚一起， 對各自的各種對境，做了非常多不同的習慣方式， 依靠積累了非常穩固的習氣，阿賴耶識的顯現部分，顯現為無量無邊的能取和所取的特徵， 以這種方式，各種各樣的顯現，自然而然地顯現在與生俱來的心識中，這些就是自性因。 它又分為分別念產生的特徵和名聲產生的特徵兩種。 第一種是：例如，先前看到藍色的習氣儲存在阿賴耶識中， 並且由於它甦醒的力量，今生也顯現出藍色的顯現，這就是它。稱這個為分別念產生的特徵的含義是， 實際上，雖然沒有外境的藍色，但由於內在習氣的影響， 僅僅是在具有目標特徵的心識面前顯現出藍色顯現的特徵而已， 因此，具有目標的分別念僅僅產生了錯覺顯現，這就是它的含義。 第二種是名聲產生的特徵：在先前的生世中， 由於執著名和義相關的習氣的力量，今生也由於各個對境的緣故，名稱可能不同， 但相對於自己的對境，當看到一個藍色的事物時，自然而然地產生使用'藍色'這個詞語的意願。
【English Translation】 When (someone) says the word 'it', and in this way, when a clinging conceptualization arises, the object expressed and grasped by such a verbal conceptualization is a vase, Therefore, whenever the general characteristic of anything appears before that conceptualization, when a verbal conceptualization that expresses and grasps anything arises, whatever the general characteristic of whatever thing, those that appear before the conceptualization at those times, are called the general characteristic or common characteristic of those things. Moreover, the appearances of various habitual imprints of previous habits on the Alaya consciousness, various objects the characteristics of appearing in this way, whatever appears in the innate mind of samsara, are also considered as the cause at this time, therefore, in general, all the characteristics of the grasped part and the grasping part that appear to the mind that grasps characteristics are the cause. Moreover, the conceptual mind that perceives all those characteristics, generally in other treatises, is called the grasping of mixed sound and meaning and coarse conceptualization, etc., but here, it is considered as a mind with a target characteristic, and the meaning of cause is determined by the way it appears. For such a cause, there are three ways of classifying it: The first is divided into two types: the cause of self-nature and the cause of image. The first is: the inner fundamental consciousness, the Alaya consciousness, from beginningless time, together with the seven aggregates, has done very many different ways of habituating to their respective various objects, relying on the accumulation of very stable habits, the appearing part of the Alaya consciousness, appears as limitless grasping and grasped characteristics, in this way, various appearances naturally appear in the innate mind, these are the causes of self-nature. It is further divided into the characteristics produced by conceptualization and the characteristics produced by fame. The first is: for example, the habit of seeing blue in the past is stored in the Alaya consciousness, and due to the power of its awakening, the appearance of blue also appears manifestly in this life, that is it. The meaning of calling this the characteristic produced by conceptualization is, in reality, although there is no external blue object, due to the influence of the inner habit, only the characteristic of the appearance of blue appears before the mind with a target characteristic, therefore, the conceptual mind with a target only produces an illusory appearance, that is its meaning. The second is the characteristic produced by fame: in previous lives, due to the power of the habit of grasping the relationship between name and meaning, in this life also, due to the various objects, the names may be different, but relative to one's own object, when seeing a blue thing, the desire to use the word 'blue' arises naturally.
་ཀྱིས་སྐྱེ་བ་ལྟ་བུའི་སྐབས་ཀྱི་ཡུལ་དེ་ཡིན་ཞིང་འདིའི་ཡུལ་གྱི་ མིང་དོན་གྱི་འབྲེལ་བའི་མཚན་མའི་རྣམ་པ་འདི་ཡང་གནས་ཚོད་ལ་སྔོན་པོ་ཞེས་པའི་མིང་ དོན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་པ་དང་འབྲེལ་བ་ཡོད་པ་གང་ཡང་མ་ཡིན་མོད། འཇིག་རྟེན་པའི་སྒྲ་ རྟོག་གིས་བརྟགས་པའི་གྲགས་པ་ལ་དེ་ལྟར་དུ་བཞག་པ་ཙམ་ཡིན་པས་ན་དེ་ལྟར་བརྗོད་དོ། ། གཉིས་པ་གཟུགས་བརྙན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ནི། གྲུབ་མཐའི་དབང་གིས་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ སོགས་སྐྱེ་བ་དེ་དག་གི་ངོར་ཤར་བ་རྣམས་ཡིན་ལ། དེ་འདྲའི་བདག་འཛིན་ཀུན་བཏགས་ ནི་ཚེ་འདིར་གྲུབ་མཐས་བློ་མ་བསྒྱུར་བ་གང་དག་ལ་མངོན་གྱུར་སྐྱེ་བ་མེད་པར་གསུངས་པ་ ཡོད་ཀྱང་འདིར་རང་ལུགས་ལ་ཚེ་རབས་སྔ་མ་རྣམས་སུ་གྲུབ་མཐའ་ངན་པས་བརྟགས་པའི་ བག་ཆགས་ཀུན་གཞི་ལ་བཞག་པ་དེ་ཡོངས་སུ་སད་པའི་མཐུ་ལས་ཚེ་འདིར་གྲུབ་མཐའ་ལ་ འཇུག་མ་མྱོང་ཡང་གྲུབ་མཐའ་ངན་པས་བཏགས་པའི་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་སྣང་བ་ངེས་པར་ འཆར་བ་ཡོད་པར་བཞེད་ཅིང་། དེ་ཡང་ཉོན་མོངས་དག་གི་ནང་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས་བརྟུལ་ ཞུགས་མཆོག་འཛིན་དང་། ལྟ་བ་མཆོག་འཛིན་ལོག་ལྟ་རྣམས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ཀུན་བཏགས་ ཁོ་ན་དང་ཆགས་སྡང་སོགས་ཉོན་མོངས་གཞན་རྣམས་ལ་ཀུན་བཏགས་དང་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཆ་ གཉིས་ཀ་ཡོད་པར་བཞེད་པའང་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ཀུན་བཏགས་པའི་བདག་འཛིན་སོགས་ ཀྱི་སྣང་ངོར་འཆར་བའི་རང་ཡུལ་གྱི་སྤྱི་རྣམས་ནི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་རྒྱུའི་མཚན་མ་ཞེས་བྱ་ 10-241 སྟེ། འཆར་ཚུལ་གྱི་སྣང་བ་དེ་དག་ནི་རང་ཡུལ་གྱི་ཆ་འདྲ་ཙམ་དུ་སྣང་བརྙན་དང་ངེས་པར་ མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དབྱེ་ཚུལ་གཉིས་པ་ལ། རྟོགས་མ་རྟོགས་དང་། གསལ་མི་གསལ་གྱི་དབྱེ་བ་གཉིས་ ལས། དང་པོ་ལ། རྟོགས་མ་རྟོགས་གཉིས་ལས། དང་པོ་རྟོགས་པ་ཞེས་པ་ནི་ཤེས་པ་རང་གི་ ཡུལ་རྟོགས་པ་ལ་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་དཔེར་ན་གཟུགས་འཛིན་མིག་ཤེས་ཀྱིས་ཐག་ཉེ་བ་ན་ཡོད་ པའི་གཟུགས་གསལ་བར་རྟོགས་པ་ལྟ་བུ་དེ་ཡིན། གཉིས་པ་མ་རྟོགས་པ་ནི། (ཤེས་པ་རང་གི་མ་ རྟོགས་པ་སྟེ་)གཟུགས་འཛིན་མིག་ཤེས་ཀྱིས་ཐག་རིང་བ་ན་ཡོད་པའི་གཟུགས་མི་རྟོགས་པ་ལྟ་ བུ་དེ་ཡིན་འདིར་ཡང་རྟོགས་མ་རྟོགས་པ་དེ་འདྲའི་བློ་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་སྣང་ལ་གོ་བའོ། ། གཉིས་པ་གསལ་མི་གསལ་གྱི་དབྱེ་བ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་གསལ་བ་ནི། གཟུགས་ ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པ་གསལ་བ་གང་དག་མཐོང་བ་དེ་ཡིན་ཞིང་། གོང་གི་རྟོགས་པ་དང་འདི་ གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་མཚན་བཅས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཟེར། གཉིས་པ་མི་གསལ་བ་ནི། མངོན་པར་ སྐབས་ཡོད་པའི་ནམ་མཁའ་སོགས་རྣམ་པ་མི་གསལ་བ་རྣམས་མཐོང་བ་དེ་ཡིན་ལ། གོང་གི་ མ་རྟོགས་པ་དང་འདི་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་མཚན་མེད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཟེར་རོ། ། དབྱེ་ཚུལ་གསུམ་པ་ལ། བུམ་པའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་ས
【現代漢語翻譯】 就像轉世時所見之境，此境之名與實義之關聯，並非如『藍色』之名與實義完全一致。然世俗之聲名，僅依分別假立，故如是說。 二者，影像之因由：乃因宗派之執著等，于轉世中顯現者。如是之我執分別，雖有言於此生未受宗派影響者，無顯現之轉世。然於此，自宗認為，前世因惡宗派所熏習之習氣，存於阿賴耶識中，由此甦醒之力，即便此生未入宗派，亦必顯現惡宗派所立之分別之相。且於諸煩惱中，視戒律苦行為最勝之執著，及視見解為最勝之邪見，皆為分別所生。而貪嗔等其他煩惱，則兼具分別生與俱生二者。由此，于分別所生之我執等顯現中，所顯現之自境之總相，稱為影像之因相。蓋因其顯現之相，與自境之部分相似之影像，必然相同之故。 二者，分類之法：有覺與不覺，明與不明之分。初者，覺與不覺二者。初者，覺，乃指意識覺知其境。譬如，眼識清晰覺知近處之色。二者，不覺，（乃指意識不覺知），譬如，眼識不覺知遠處之色。此處之覺與不覺，亦指二者心識之境相。 二者，明與不明之分有二。初者，明，乃指所見之諸色等相清晰者。前者之覺與此二者之境，稱為有相之因。二者，不明，乃指顯現時，虛空等相不明者。前者之不覺與此二者之境，稱為無相之因。 三者，執取『是瓶』之執取方式之境之總相。
【English Translation】 It is like the realm seen during rebirth. The connection between the name and meaning of this realm is not like the name and meaning of 'blue' being completely identical. However, worldly fame is merely established through conceptualization, so it is spoken of in this way. Secondly, the reason for images: These are what appear in the face of those rebirths, such as clinging to self due to philosophical tenets. Although it is said that those who have not been influenced by philosophical tenets in this life do not have manifest rebirths, here, our own school believes that the imprints of bad philosophical tenets from previous lives are placed in the alaya consciousness. From the power of fully awakening this, even if one has not entered a philosophical tenet in this life, the appearance of conceptualizations posited by bad philosophical tenets will necessarily arise. Moreover, among the afflictions, the adherence to moral discipline and asceticism as supreme, and the wrong view of considering views as supreme, are entirely conceptual. Other afflictions such as attachment and aversion have both conceptual and innate aspects. Therefore, the general characteristics of one's own object that appear in the appearance of conceptualized self-grasping, etc., are called the cause of images, because the appearance of those appearances is necessarily the same as the image that is only similar to a part of one's own object. Secondly, regarding the method of division: there are the divisions of awareness and unawareness, and clarity and unclarity. The first is divided into awareness and unawareness. The first, awareness, refers to the consciousness cognizing its object. For example, the eye consciousness clearly cognizes a form that is near. The second, unawareness, (refers to the consciousness not cognizing), for example, the eye consciousness not cognizing a form that is far away. Here, awareness and unawareness also refer to the appearance of the objects of these two types of consciousness. The second division, clarity and unclarity, has two aspects. The first, clarity, refers to seeing forms, etc., with clear appearances. The objects of the former awareness and this are called the cause with characteristics. The second, unclarity, refers to seeing appearances such as space that are not clear when they are manifest. The objects of the former unawareness and this are called the cause without characteristics. Thirdly, the general characteristic of the object of the way of grasping, grasping 'it is a pot'.
ྤྱི་དེ་ཉིད་ འཛིན་སྟངས་སུ་བཟུང་བའི་སྐབས་ཀྱི་བཟུང་བྱའི་ཡུལ་གྱི་སྤྱི་ལྟ་བུ་རྒྱུ་མཚན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ དང་། བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་སྤྱི་འཛིན་པའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་གཟུང་བྱའི་ཡུལ་གྱི་སྤྱི་སྐབས་དེའི་ བློ་ལ་ཤར་བ་ལྟ་བུ་མིང་གི་རྒྱུ་མཚན་དང་། སེམས་སེམས་བྱུང་འཛིན་སྟངས་སུ་བྱེད་པའི་བློ་ ལ་དེ་དག་གི་སྤྱི་ཤར་བ་ལྟ་བུ་རྣམ་རྟོག་གི་རྒྱུ་མཚན་དང་། རྟོག་པས་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་རྟོག་ ཅིང་དཔྱོད་པའི་སྒོ་ནས་བཏགས་ཆ་གང་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་དང་། ལམ་འཛིན་ སྟངས་སུ་བྱེད་པའི་བློ་ལ་དེའི་སྤྱི་ཤར་བ་ཡང་དག་ཤེས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང་ལྔར་དབྱེ་བ་ཡོད་ 10-242 དོ། ། གཉིས་པ་མིང་བཤད་པ་ནི། སྤྱིར་རྟོག་བློ་ལ་རང་ཡུལ་གྱི་སྤྱི་ཤར་བ་རྣམས་ལས་ཚིག་ སྤྱིའམ་སྒྲ་སྤྱི་གང་ཤར་བ་རྣམས་ཏེ། དཔེར་ན་བུམ་པར་འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་གི་འཛིན་སྟངས་ ཀྱི་གཟུང་བྱ་དེ་ལ་བུམ་པ་ཞེས་པའི་མིང་འདོགས་ཤིང་དེ་ཡང་རྣ་བར་ཚོར་བ་དེ་མ་ཡིན་པར་ དེའི་སྒྲ་སྤྱི་བློ་ལ་སྣང་བ་དེ་སྐབས་འདིའི་མིང་དུ་འཇོག་པ་ཡིན་ལ། དེ་འདྲའི་མིང་གི་དབྱེ་བ་ (སྒོས་དང་སྤྱིའི་ཆ་གང་རུང་ནས་)འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་བསྡུ་བར་བཞི་བཅུ་ཙམ་གསུངས་ཀྱང་ འདིར་དྲུག་ཏུ་བསྡུས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་སྤྱི་སྣང་བ་ལྟ་བུ་དངོས་པོའི་མིང་དང་། བུམ་པ་འདི་ནི་ཆེའོ་བུམ་པ་འདི་ནི་ཆུང་ངོ་སྙམ་པའི་སྒྲ་སྤྱི་སྣང་བ་ལྟ་བུ་འབྲེལ་བའི་མིང་དང་། གསེར་བུམ་དངུལ་བུམ་ཟངས་བུམ་རྣམས་བུམ་པའོ་སྙམ་པའི་མང་པོ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བའི་སྒྲ་ སྤྱི་ལྟ་བུ་འདུས་པའི་མིང་དང་། བུམ་པ་དེ་དག་གི་མིང་ཐ་དད་དུ་སོ་སོར་སྣང་བའི་སྒྲ་སྤྱི་ལྟ་བུ་ ཐ་དད་པའི་མིང་དང་། ཡུལ་དེར་དོན་དེ་ལ་མིང་དེ་ལྟར་དུ་གྲགས་པའི་སྒྲ་སྤྱི་གྲགས་པའི་མིང་ དང་། ཡུལ་དེར་སྔར་དེ་ལྟར་མ་གྲགས་ཀྱང་གསར་བཏགས་ཀྱི་མིང་སྒྲའི་སྤྱི་མ་གྲགས་པའི་ མིང་དང་དྲུག་ཏུ་གོང་སྨོས་ཀྱི་མིང་གི་དབྱེ་བ་རྣམས་བསྡུས་སོ། ། གསུམ་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཤད་པ་ནི། གཙོ་སེམས་རྣམས་དང་འཁོར་སེམས་སུ་ གཏོགས་པ་ཐམས་ཅད་དེ། དེ་ཡང་གཞུང་ལུགས་གཞན་ལྟར་གྱི་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་སོགས་ ཀྱི་ཆ་ནས་འདིར་དེ་དག་རྟོག་པར་མི་འཇོག་པར་དམིགས་བཅས་མཚན་མར་འཛིན་ཕྱོགས་ ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཉིད་དུ་བཞག་ལ། དེ་འདྲའི་རྟོག་པ་དེ་ལའང་དབྱེ་ཚུལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། མཚན་བཅས་དང་མཚན་མེད་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། འདོད་ ཁམས་དང་བསམ་གཏན་དང་པོ་མན་ཆད་ཀྱི་སེམས་སེམས་བྱུང་རྣམས་ཡིན་ཞིང་། འདི་དག་ བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ཡན་ལ་ལྟོས་ན་མཚན་རྟོག་རགས་པ་ཡོད་པའི་ཆ་ནས་མཚན་བཅས་ 10-243 སུ་བཞག་གོ ། གཉིས་པ་མཚན་མེད་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་ནི། བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ནས་སྲིད་རྩ
【現代漢語翻譯】 關於『共相』本身： 當以『執持方式』來把握時，作為所執持之境的『共相』，類似於『理由的理由』； 當『瓶子』這個聲音的『共相』，在執持的『執持方式』的所執持之境的『共相』，在那時的心識中顯現時，類似於『名稱的理由』； 當心和心所被作為執持方式時，在心識中顯現它們的『共相』，類似於『分別唸的理由』； 通過分別唸對『如是性』進行思考和辨析，凡是『假立』之物，即是『如是性』的理由； 當以『道』作為執持方式時，在心識中顯現它的『共相』，是『如實知』的理由。共有以上五種劃分。 第二，解釋『名稱』： 一般來說，在分別唸的心識中，從顯現的自境的『共相』中，凡是顯現的『詞語共相』或『聲音共相』，例如，在執持『瓶子』的分別唸的執持方式的所執持境上，施加『瓶子』這個名稱，並且不是耳朵所聽到的聲音，而是聲音的『共相』在心中顯現，這被認為是此處的『名稱』。 這樣的『名稱』的分類（從個體和共性的角度），聖者無著（梵文：Asaṅga）曾說過大約有四十種，但在這裡歸納為六種： 例如，顯現『瓶子』這個聲音的『共相』，是『事物之名』； 顯現『這個瓶子大』或『這個瓶子小』等聲音的『共相』，是『關聯之名』； 顯現『金瓶、銀瓶、銅瓶都是瓶子』等許多事物顯現為一個的聲音的『共相』，是『集合之名』； 那些瓶子的名稱各不相同地顯現的聲音的『共相』，是『各別之名』； 在某個地方，某個事物以某個名稱而聞名的聲音的『共相』，是『習用之名』； 在某個地方，以前沒有那樣稱呼過，但新創造的名稱的聲音的『共相』，是『未習用之名』。以上六種歸納了前面所說的名稱的分類。 第三，解釋『分別念』： 包括主要的心識和屬於隨行心所的一切。也就是說，按照其他論典的觀點，從聲音和意義混雜執持等方面來說，這裡不將它們視為分別念，而是從有對境、執持相狀的角度來安立為分別念。 對於這樣的分別念，有三種分類方式： 第一種，分為『有相分別念』和『無相分別念』兩種。第一種是：欲界和色界初禪以下的（心和心所），這些相對於色界二禪及以上來說，由於有粗大的相狀分別念，所以被安立為『有相』。 第二種，『無相分別念』是：色界二禪到有頂。
【English Translation】 About the 'Generality' itself: When grasped by a 'mode of grasping', the 'generality' of the object to be grasped is like the 'reason of reason'; When the 'generality' of the object to be grasped by the mode of grasping of the sound 'vase' appears in the mind at that time, it is like the 'reason of name'; When mind and mental factors are taken as the mode of grasping, the appearance of their 'generality' in the mind is like the 'reason of conceptualization'; Through conceptualization, thinking and analyzing the 'suchness', whatever is 'imputed' is the reason for 'suchness'; When 'path' is taken as the mode of grasping, the appearance of its 'generality' in the mind is the reason for 'knowing as it is'. There are five divisions. Second, explaining 'name': Generally, in the mind of conceptualization, from the generalities of its own object that appear, whatever 'word generality' or 'sound generality' appears, for example, on the object to be grasped by the mode of grasping of the conceptualization that grasps 'vase', the name 'vase' is applied, and it is not the sound heard by the ear, but the appearance of the sound generality in the mind, which is considered the 'name' here. Such a classification of 'name' (from either the individual or general aspect), the noble Asanga (梵文：Asaṅga) said there were about forty, but here they are condensed into six: For example, the appearance of the sound generality 'vase' is the 'name of object'; The appearance of the sound generality 'this vase is big' or 'this vase is small' is the 'name of relation'; The appearance of many things appearing as one, such as 'gold vase, silver vase, copper vase are all vases', is the 'name of collection'; The appearance of the sound generality of those vases appearing separately with different names is the 'name of difference'; In a certain place, the sound generality of a certain thing being known by a certain name is the 'name of convention'; In a certain place, the sound generality of a newly created name that was not previously known is the 'name of non-convention'. The above six summarize the previously mentioned classifications of name. Third, explaining 'conceptualization': Including all the main minds and the mental factors that belong to the retinue. That is, according to the views of other treatises, from the aspects of mixing and grasping sound and meaning, they are not considered conceptualization here, but are established as conceptualization from the perspective of having an object and grasping characteristics. For such conceptualization, there are three ways of classifying: First, there are two types: 'conceptualization with characteristics' and 'conceptualization without characteristics'. The first is: the minds and mental factors of the desire realm and the first dhyana of the form realm and below. These, relative to the second dhyana of the form realm and above, are established as 'with characteristics' because they have coarse characteristic conceptualizations. Second, 'conceptualization without characteristics' is: the second dhyana of the form realm to the peak of existence.
ེའི་བར་དང་ བརྒྱལ་བ་དང་གཉིད་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་རྣམས་ཡིན་ལ། དེ་རྣམས་མཚན་མེད་དུ་འཇོག་པ་ཡང་མཚན་མ་གཏན་ནས་མེད་པ་མ་ཡིན་ཡང་དམན་པ་ལ་ དགག་པའི་སྒྲ་སྦྱར་བའོ། ། དབྱེ་ཚུལ་གཉིས་པ་ལ། ཉོན་མོངས་ཅན་དང་ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་རྟོག་ གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་དགེ་བ་ རྣམས་སོ། ། གཉིས་པ་ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་རྣམ་རྟོག་ནི། དགེ་བ་ཟག་བཅས་རྣམས་དང་། དགེ་མི་དགེ་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ལུང་མ་བསྟན་དང་། ཟག་མེད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་རྣམ་པར་ རྟོག་པ་གང་དག་གོ ། དབྱེ་ཚུལ་གསུམ་པ་ལ། ཡུལ་ལ་འཇུག་པའི་རྣམ་རྟོག་དང་། འཚོལ་བ་པོའི་རྣམ་རྟོག་ དང་། སོ་སོར་རྟོག་པའི་རྣམ་རྟོག་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དབང་ཤེས་ལྔ་འཁོར་དང་ བཅས་པ་རྣམས་ནི་རང་རང་གི་ཡུལ་གང་དག་ལ་སོ་སོར་འཇུག་པར་བྱེད་པའི་མཚན་འཛིན་ དམིགས་བཅས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པ་དེ་དག་འཇོག་པའོ། ། གཉིས་པ་འཚོལ་བ་པོའི་རྣམ་རྟོག་ནི། རང་ཡུལ་བྱེ་བྲག་པའི་ཁྱད་པར་འཚོལ་ཞིང་ སེམས་པར་བྱེད་པའི་ཉོན་ཡིད་དང་ཡིད་ཤེས་སེམས་པ་འདུ་བྱེད་དུ་གཏོགས་པ་རྣམས་སོ། ། གསུམ་པ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་རྣམ་རྟོག་ནི། རང་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་འབྱེད་པའི་འདུ་ཤེས་ དང་སེམས་བྱུང་གཞན་ཡང་རུང་སྟེ་ཡུལ་སོ་སོར་འབྱེད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གང་ཇི་སྙེད་ཡོད་ པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཡིན་ནོ། ། 10-244 བཞི་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་བཤད་པ་ནི། གོང་དུ་ཞིབ་པར་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་ཡེ་གཞི་གནས་ ལུགས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དོན་དམ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཞི་དང་འབྲས་བུ་དབྱེར་ མེད་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་སྟེ། འདིའི་ཡིན་ལུགས་ཇི་བཞིན་པ་ནི་ངག་གིས་བརྗོད་པ་དང་ ཡིད་ཀྱིས་རྟོག་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཉིད་མཐར་ཐུག་པ་འཕགས་པ་མཆོག་གི་ མཉམ་བཞག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ནས་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གནས་ལུགས་ ཆོས་ཉིད་ལ་རང་གི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་མེད་ཀྱང་ཆོས་ཅན་སོ་སོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་དུ་མར་ བཞག་ཏུ་རུང་ཡང་གོང་དུ་བཤད་པ་དག་གིས་ཅུང་ཙམ་ཤེས་ནུས་སོ། ། ལྔ་པ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་བཤད་པ་ནི། དོན་དམ་གཞི་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་གནས་ ལུགས་མཐར་ཐུག་པ་དང་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདེན་བཞིའི་གནས་ལུགས་གང་དག་ལ་ དམིགས་པར་བྱེད་པའི་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་མཉམ་རྗེས་སུ་གཏོགས་པ་ ཐམས་ཅད་དེ་ཡིན་ལ། དེ་འདྲའི་ཡང་དག་ཤེས་པ་ལ་དབྱེ་ན། དོན་དམ་གནས་ལུགས་སྤྲོས་ བྲལ་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་པའི་མཉམ་པར་བཞག་པའི་ཡེ་ཤེས་བདེན་དངོས་སོགས་ཀྱི་སྤྲོས་ མཚན་ཚབས་ཆེན་ཞི་བས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཡང་ དག་པའི་དོན་ལ་དམིགས་བྱེད་ཀྱི་རྗེས་ལ་ཐ
【現代漢語翻譯】 是處於中間狀態、昏厥和睡眠等情況下的心和心所。將這些定義為『無相』，並非意味著它們完全沒有相，而是通過新增否定詞來否定低劣的相。 第二種分類方式是：有染污的分別念和無染污的分別念。第一種是指：屬於欲界的、不善的分別念。 第二種無染污的分別念是指：屬於善的有漏法，以及非善非惡的無記法，和屬於無漏法的分別念。 第三種分類方式是：緣境分別念、尋求者分別念和個別分別念。第一種是指：五根識及其相應的俱生法，這些識各自緣取自己的對境，是具有能取相和所緣的識。 第二種尋求者分別念是指：尋求和思考各自對境的特殊性的染污意和意識，以及屬於行蘊的思。 第三種個別分別念是指：辨別各自對境的特殊性的受（感覺）和其他心所，凡是具有辨別對境之相的分別念都屬於此類。 第四，解釋真如：如前所述，一切的基礎是法界（Dharmadhatu）的實相，勝義諦的真如，是基和果無別的自性。這種實相的如是性，超越了語言的表達和意識的思考，是究竟的法性，唯有聖者的無分別智才能體驗到。雖然這種法性的實相從其自性上來說沒有差別，但從所依的法（dharma）的角度來說，可以安立為多種，以上所說的內容可以略微瞭解。 第五，解釋真實智慧：以勝義諦的法界真如究竟實相，以及世俗諦的四聖諦實相為對境的真實智慧，即是道之智慧，包括根本智和后得智。這種真實智慧可以分為：緣取勝義諦離戲論的根本智，它通過寂滅一切戲論相而超越世間；以及緣取世俗諦真實義的后得智。
【English Translation】 These are the mind and mental factors in the states of intermediate existence, fainting, and sleep, etc. Defining these as 'without characteristics' does not mean they have no characteristics at all, but rather that the negative particle is added to negate the inferior characteristics. The second way of classifying is: afflicted conceptualization and non-afflicted conceptualization. The first is: the non-virtuous conceptualizations included in the desire realm. The second, non-afflicted conceptualization, is: all virtuous contaminated things, and the unspecified that is neither virtuous nor non-virtuous, and whatever conceptualizations are included in the uncontaminated. The third way of classifying is: conceptualization that engages with objects, conceptualization of the seeker, and conceptualization of individual discrimination. The first is: the five sense consciousnesses together with their retinue, which are the consciousnesses with apprehending characteristics and objects, that individually engage with their respective objects. The second, conceptualization of the seeker, is: afflicted mental consciousness and mind that seek and contemplate the particular characteristics of their own objects, and the mental activity of thinking that belongs to the aggregate of formations. The third, conceptualization of individual discrimination, is: perception that distinguishes the particular characteristics of its own object, and any other mental factors that have the aspect of individually distinguishing objects, whatever and however many conceptualizations there may be. Fourth, explaining suchness: As explained in detail above, the basis of everything is the suchness of the Dharmadhatu (ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་，法界, dharmadhātu, 法界, the realm of dharma), the ultimate truth of the absolute reality, the great essence of the inseparability of base and result. The way things are in this reality transcends the expression of speech and the contemplation of mind, it is the ultimate nature of phenomena, and only the non-conceptual wisdom of the noble ones' supreme meditative equipoise can experience it. Although such a nature of reality is undifferentiated in terms of its own essence, it can be established as many from the perspective of individual phenomena, and a little can be understood from what has been said above. Fifth, explaining correct knowledge: Correct knowledge that takes as its object the ultimate reality of the Dharmadhatu suchness, the ultimate nature of reality, and the nature of the four truths of temporary states, is all the wisdom of the path, belonging to meditative equipoise and subsequent attainment. Such correct knowledge can be divided into: the wisdom of meditative equipoise that takes as its object the ultimate reality free from elaboration, which transcends the world by pacifying the great elaborations of true reality, etc.; and the subsequent attainment that takes as its object the correct meaning of conventional reality.
ོབ་པའི་ཡེ་ཤེས་སྤྲོས་པ་ཚབས་ཆེན་ཞི་བའི་ངད་ ཤུགས་འཇུག་པ་ཡིན་ཡང་སྐབས་དེར་ཀུན་རྫོབ་ཕྱོགས་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་པས་འཇིག་ རྟེན་ལས་འདས་མ་འདས་འདྲེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་དང་གཉིས་སོ། ། དེ་ལྟར་བཤད་པའི་རྒྱུ་མཚན། མིང་། རྣམ་རྟོག དེ་བཞིན་ཉིད། ཡང་དག་ཤེས་པ་སྟེ་ ཆོས་ལྔ་པོ་རང་རང་གི་གནས་ཚུལ་གྱི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟར་ཡིན་སྙམ་ན། རྒྱུ་མཚན་གྱི་ནང་ལ་གཟུང་ བ་དང་འཛིན་པའི་ཆ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས་གཟུང་བ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆར་གཏོགས་པ་རྣམས་ནི་ བཏགས་ཡོད་རྫས་མེད་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དང་། འཛིན་པ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་གང་དག་ནི་རྫས་ཡོད་ 10-245 ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། མིང་ནི་བཏགས་ཡོད་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ཁོ་ན་དང་། རྣམ་ རྟོག་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་རྫས་བཏགས་ལས་གྲོལ་ བའི་དོན་དམ་བདེན་པ་དང་། ཡང་དག་ཤེས་པ་ནི་རྫས་ཡོད་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་ལ། དེ་ ལས་རྒྱུ་མཚན་མིང་རྣམ་རྟོག་གསུམ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆར་གཏོགས་པ་དང་ཡང་དག་ཤེས་པའང་ རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ཙམ་ཡིན་པས་དོན་དམ་པར་ན་དེ་དག་གི་ངོ་བོ་ཅི་ཡང་མེད་པ་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་པས་གནས་ལུགས་གཤིས་ཀྱི་ངོ་བོར་བདེན་པ་ཡིན་ ཕྱིར་དོན་དམ་བདེན་པ་ལ་ངོ་བོ་ཡོད་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ་ངོ་བོ་ཇི་བཞིན་འཇོག་ཏུ་ མེད་པས་དེ་དག་ཕན་ཚུན་ངོ་བོ་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པར་བདེན་གཉིས་ ལས་ཅིག་ཤོས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་ངོ་བོ་བཀག་ཅིང་མ་གྲུབ་པས་བདེན་གཉིས་ལ་ལྟོས་ ན་གཅིག་པ་བཀག་པའི་ཐ་དད་ཙམ་དུ་འཇོག་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལུགས་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་ དང་ཡང་དག་ཤེས་པ་གཉིས་དོན་དམ་དངོས་དང་རྗེས་མཐུན་པར་འཇོག་ལ། རྒྱུ་མཚན་རྣམ་ རྟོག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དང་རྣམ་རྟོག་དེའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པ་དང་མིང་ནི་ཐ་སྙད་བརྗོད་པ་འབྱུང་ བའི་གཞིའམ་གནས་དང་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡང་དག་ཤེས་པའི་ཡུལ་དང་ཡང་དག་ཤེས་པ་དེའི་ ཡུལ་ཅན་དུ་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཆོས་ལྔ་མཚན་ཉིད་གསུམ་གང་ཡིན་དཔྱད་ན་དེ་དག་ ལས་རྒྱུ་མཚན་གྱི་ནང་གི་གཟུང་ཆ་རྣམས་དང་། མིང་ནི་ཀུན་བཏགས་ཡིན་ལ། རྒྱུ་མཚན་ ནང་གི་འཛིན་ཆ་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་རྣམས་ནི་གཞན་དབང་ དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཞིང་། ཡང་ཆོས་ལྔ་ བདེན་བཞི་གང་ཡིན་དཔྱད་ན་དེ་དག་ལས་རྒྱུ་མཚན་ལ་སྒྲ་རྟོག་གིས་ཐ་སྙད་རྣམ་པར་གཞག་ པའི་བདེན་པ་བཞི་ཆར་གྱི་ཆ་ཡོད་ལ། མིང་ནི་སྡུག་བདེན་ཁོ་ནས་བསྡུས་པས་ན་མིང་ཡིན་ན་ སྡུག་བདེན་གྱིས་ཁྱབ་ཀྱང་སྡུག་བདེན་ཡིན་ན་མིང་ཡིན་པས་ནི་མ་ཁྱབ་བོ། །འགོག་བདེན་མ་ 10-246 གཏོགས་པའི་བདེན་པ་གཞན་གསུམ་ཆར་གྱི་འཛིན་ཆ་རྣམས་རྣམ་རྟོག་ལ་ཡོད་པས་བདེན་ པ་ག
【現代漢語翻譯】 雖然從遍計所執的智慧中生起寂滅的強大力量，但因為此時專注於世俗諦，所以具有超脫世間與不超脫世間的混合性質，是二元對立的。 如是宣說的理由：名、分別、真如、正智這五法各自的實相如何呢？在理由中，有能取和所取兩部分，屬於所取的部分都是假立的、無實體的世俗諦。能取的部分是有實體的世俗諦。名只是假立的世俗諦。分別是實有的世俗諦。真如是脫離了實體和假立的勝義諦。正智是實有的世俗諦。因此，理由、名、分別這三者屬於世俗諦，而正智也只是名言上的勝義諦，所以從勝義諦的角度來看，它們沒有任何自性。真如是勝義諦，因此是作為實相自性的真理，所以勝義諦有自性，而世俗諦則不能如實安立自性，因此它們之間既不能說是同一，也不能說是他異。因為在二諦中，遮止了世俗諦的自性，使其不成立，所以相對於二諦來說，只能安立為遮止同一的他異。按照這種方式，真如和正智二者與勝義諦相符順。理由是分別的行境，分別是以理由為有境。名是產生名言詞語的基礎或處所。真如是正智的行境，正智是以真如為有境。 又，如果分析五法屬於三自性中的哪一種，那麼其中的理由中的所取部分和名是遍計所執性。理由中的能取部分、分別和正智是他起性。真如是不變的圓成實性。又，如果分析五法屬於四諦中的哪一種，那麼在理由中，有通過名言概念安立的四諦的成分。名只是包含在苦諦中，所以如果是名，則一定包含在苦諦中，但如果是苦諦，則不一定是名。除了滅諦之外，其他三諦的能取部分都在分別中，所以分別具有三諦。
【English Translation】 Although a powerful force of pacification arises from the wisdom of what is thoroughly conceptualized, because at that time one focuses on the conventional aspect, it has the characteristic of being mixed with what transcends and does not transcend the world, and is dualistic. The reason for explaining it in this way: What is the nature of each of the five dharmas—name, conceptualization, suchness, correct knowledge? Within reason, there are two aspects: the apprehended and the apprehender. Those that belong to the apprehended aspect are merely imputed, non-substantial conventional truths. Those that belong to the apprehender aspect are substantial conventional truths. Name is merely an imputed conventional truth. Conceptualization is a substantial conventional truth. Suchness is the ultimate truth that is free from substance and imputation. Correct knowledge is a substantial conventional truth. Therefore, reason, name, and conceptualization all belong to the conventional aspect, and correct knowledge is also merely a nominal ultimate truth. Therefore, in terms of ultimate truth, they have no essence whatsoever. Suchness is the ultimate truth, so it is true in its essential nature. Therefore, although ultimate truth has an essence, conventional truth cannot be established as having an essence. Therefore, it is impossible to say that they are either the same or different. Because in the two truths, the essence of one, the conventional truth, is negated and not established, in relation to the two truths, it is established only as a difference that negates sameness. According to this way, suchness and correct knowledge are established as being in accordance with the ultimate reality. Reason is the object of conceptualization, and conceptualization is the subject that possesses that object. Name is the basis or place where the expression of terms arises, and suchness is the object of correct knowledge, and correct knowledge is the subject that possesses that object. Furthermore, if we analyze which of the five dharmas belong to the three natures, then the apprehended part of reason and name are the completely imputed nature. The apprehending part of reason, conceptualization, and correct knowledge are the other-dependent nature. Suchness is the unchanging thoroughly established nature. Furthermore, if we analyze which of the five dharmas belong to the four truths, then in reason, there are elements of all four truths that are established through conceptual terms. Name is only included in the truth of suffering, so if it is a name, it is necessarily included in the truth of suffering, but if it is the truth of suffering, it is not necessarily a name. The apprehending parts of the other three truths, except for the truth of cessation, are in conceptualization, so conceptualization has three truths.
ཞན་གསུམ་གྱི་འཛིན་ཆའི་རྫས་ལ་རྟོག་པས་ཁྱབ་ཀྱང་སྤྱིར་བདེན་པ་དེ་གསུམ་ལ་རྟོག་ པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། དེ་གསུམ་གྱི་གཟུང་བའི་ཆ་རྣམས་ཀུན་བཏགས་ཡིན་པ་གང་ཞིག རྟོག་ པ་ཡིན་ན་རྫས་ཡོད་ཀྱིས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་རྟོག་གིས་རྣམ་པར་མ་བཞག་པའི་ཆོས་ཉིད་ བདེན་བཞིའི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་འགོག་བདེན་དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་དང་། སྒྲ་ རྟོག་གིས་རྣམ་པར་གཞག་པ་ཀུན་རྫོབ་ཕྱོགས་ཀྱི་བདེན་བཞི་དང་རྣམ་པར་མ་བཞག་པ་དོན་ དམ་པའི་བདེན་བཞི་ལ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པས་དམིགས་པ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ན། དེས་ཆོས་ཉིད་ བདེན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ལ་རྟོགས་བྱ་དང་ཐོབ་བྱར་དམིགས་ལ། གཞན་ཀུན་རྫོབ་ཕྱོགས་ ཀྱི་བདེན་བཞི་ལ་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་གི་སྒོ་ནས་ཀྱང་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ལྔ་ ལས་རྒྱུ་མཚན་གྱི་ནང་གི་གཟུང་བ་དང་། མིང་ནི་གཟུང་བའི་ཕྱོགས་དང་། རྒྱུ་མཚན་ནང་གི་ འཛིན་ཕྱོགས་དང་། རྣམ་རྟོག ཡང་དག་ཤེས་པ་རྣམས་འཛིན་པའི་ཕྱོགས་དང་། དེ་བཞིན་ ཉིད་དོན་དམ་དངོས་དང་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ལ་ ཆོས་ལྔའམ་དངོས་པོ་ལྔ་ཞེས་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། སྐབས་འདིའི་ཆོས་ཞེས་པ་དོན་ གྱི་ཆོས་གོ་བར་བྱེད་པའི་གཞིའམ་དངོས་པོའི་དོན་ལྔ་ཡོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དེ་ལྟར་བརྗོད་ པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རྟེན་བརྟེན་པ་གཉིས་ལས་བརྟེན་པ་མ་ཟད་རྟེན་གྱི་ཤེས་བྱ་ཀུན་ཀྱང་ལྔ་པོ་ འདིར་འདུས་པ་ཡིན་པས་ཆོས་ལྔ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་ངེས་དོན་གྱི་སྡེ་སྣོད་རྣམས་སུ་མཛད་པའོ། ། བཞི་པ་རང་བཞིན་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་བཤད་པ་ནི། ཤེས་བྱ་སྲིད་ཚད་ཀྱི་ཆོས་གང་ དག་གཏན་ལ་འབེབས་བྱེད་གཞན་ཡང་ཀུན་ནས་བཏགས་པ་དང་གཞན་གྱི་དབང་དང་ ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་དམ་བདག་ཉིད་ཅན་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཆོས་མཐའ་དག་གི་ 10-247 ཡིན་ལུགས་གང་ཡིན་ཇི་བཞིན་གཏན་ལ་འབེབས་པར་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་མཉམ་མེད་སྟོན་ པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ཀྱི་དཔལ་གྱི་མགུར་ནས་ཚངས་པའི་དབྱངས་ཡན་ལག་དྲུག་ཅུས་ རྣམ་པར་མཛེས་པའི་གསུང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་ནམ་ཡང་བསླུ་བ་མེད་པའི་རྗོད་བྱེད་ཆེས་ མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་གང་གིས་ངེས་དོན་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་བཀའ་སྡེ་སྣོད་བླ་ན་ མེད་པ་མདོ་སྡེ་དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་སོགས་གསུང་རབ་དུ་མ་དང་འཁོར་ལོ་བར་བ་མཚན་ ཉིད་མེད་པའི་སྡེ་སྣོད་བྱམས་ཞུས་ཀྱི་ལེའུ་དང་། ཤེར་ཕྱིན་ལྔ་བརྒྱ་པ་སོགས་སུ་ཞལ་མཐུན་ པར་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཚན་ཉིད་གསུམ་གྱིས་གཏན་ལ་ འབེབས་ཚུལ་ཞིབ་རྒྱས་སུ་ཡང་ཡང་གསུངས་པའི་དགོངས་དོན་རྒྱལ་བ་རང་ཉིད་ཀྱི་རྒྱལ་ ཚབ་ཏུ་གྱུར་པ་དགའ་ལྡན་ལྷ་བརྒྱའི་གཙུག་རྒྱན་མི་ཕམ་མགོན་གྱིས་ཇི་བཞིན་ལེགས་པར་ བཀྲལ་བའི་ཚུལ་ཡང་སྤ
【現代漢語翻譯】 雖然以概念認知三事物的體性，但通常真理並非完全被對這三者的概念認知所涵蓋。因為這三者的所取部分都是遍計所執，如果存在概念認知，那必然包含實有。未經語言概念分別的法性，顯現為四聖諦之相的滅諦，是由真如所攝。以語言概念分別的世俗諦方面的四聖諦，以及未經分別的勝義諦方面的四聖諦，是被正確的智慧所緣取的。例如，正確的智慧緣取具有法性真理之相的所證和所獲，並且通過十六種行相緣取其他世俗諦方面的四聖諦。因此，在五法中，名相是因中的所取，名稱是所取的一方，因中的能取，以及分別念和正確智慧是能取的一方。真如是勝義實事，而正確智慧是勝義的異名。之所以稱它們為五法或五事，是因為這裡的『法』指的是作為理解意義之法的依據或事物，由於存在五種這樣的事物，所以如此稱呼。因此，不僅是依他起，而且所有所知的依處也都包含在這五者之中，所以『五法』這個術語被用在確定意義的論藏中。 第四，解釋三種自性的相狀：爲了確定所有知識範圍內的法，遍計所執性、依他起性和圓成實性這三種自性或體性，是如何如實地確定一切法的存在方式的。無與倫比的導師薄伽梵，以六十支梵音莊嚴的、永不欺騙的最殊勝的言語，在無需返回的了義法輪——最後的教法論藏《解深密經》等眾多經典，以及中間法輪無相論藏《慈氏請問經》的章節和《五百般若經》等經典中，一致地詳細闡述了以二諦涵蓋的一切法是如何通過三種自性來確定的。對於這些教義的理解，由勝者（佛陀）自己的繼承者，兜率百神的頂飾彌旁貢如實地闡釋。
【English Translation】 Although conceptual cognition encompasses the substance of the three aspects, truth in general is not fully encompassed by conceptual cognition of these three. This is because the apprehended aspects of these three are all completely imputed, since if there is conceptual cognition, it is necessarily encompassed by substance. The nature of reality that is not conceptually constructed by verbal cognition, the cessation of suffering appearing as the aspect of the Four Noble Truths, is included in Suchness. The Four Noble Truths on the conventional side, which are conceptually constructed by verbal cognition, and the Four Noble Truths on the ultimate side, which are not conceptually constructed, are objects of correct knowledge. For example, correct knowledge focuses on what is to be realized and attained, which has the aspect of the truth of reality, and also focuses on the other Four Noble Truths on the conventional side through the sixteen aspects. Therefore, among the five dharmas, the name is the apprehended within the cause, the name is the side of the apprehended, the apprehension within the cause, and the discriminating awareness and correct knowledge are the side of the apprehender. Suchness is the ultimate reality, and correct knowledge is a synonym for the ultimate. There is a reason why they are called the five dharmas or five things, because the 'dharma' here refers to the basis or thing that makes one understand the dharma of meaning, and there are five such things, hence the name. Therefore, not only the dependent arising, but also all knowable objects of dependence are included in these five, so the term 'five dharmas' is used in the definitive meaning of the collections of teachings. Fourth, explaining the aspects of the three natures: In order to ascertain all the dharmas within the scope of knowledge, how the three natures or entities of the completely imputed nature, the dependent nature, and the perfectly established nature, ascertain the way all dharmas exist as they are. The incomparable teacher, the Bhagavan, with the most supreme speech adorned with the sixty branches of Brahma's voice, which is never deceiving, consistently and in detail explained in numerous scriptures such as the definitive wheel of non-returning—the final collection of teachings, the Saṃdhinirmocana Sūtra (解深密經), and in the chapter of the Maitreya-paripṛcchā (慈氏請問經) of the intermediate wheel of the non-characteristic collection of teachings, and the Five Hundred Prajñāpāramitā Sūtra (五百般若經), how all dharmas encompassed by the two truths are determined by the three natures. The understanding of these teachings is well explained as it is by Mipam Gon, the crest jewel of the Ganden Lha Gyä (兜率百神), the successor of the Victorious One (Buddha) himself.
ྱིར་ཆོས་ཀུན་གཏན་ལ་འབེབས་བྱེད་མཚན་ཉིད་ཀུན་བཏགས་ གཞན་དབང་ཡོངས་གྲུབ་གསུམ་སྟེ། དེ་ལས་ཀུན་བཏགས་ནི་ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་སྣང་བ་ལྟ་བུ་ སྟེ་སྣང་བ་ལོག་པ་དང་། གཞན་དབང་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ཁམས་ གསུམ་པའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་རྣམས་དང་། ཡོངས་གྲུབ་ནི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་ པ་གཉིས་མེད་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཚུལ་དུ་ཆེས་གསལ་པའི་ དགོངས་འགྲེལ་འདི་ལྟར་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་ལས། བརྟགས་པ་དང་ ནི་གཞན་དབང་དང་། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱང་ངོ་། །དོན་ཕྱིར་ཡང་དག་མིན་རྟོག་ཕྱིར། །གཉིས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་བཤད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་ཡང་རྒྱལ་བ་ ཉིད་ཀྱིས་བཀའ་བར་ཐ་རྣམས་སུ་མཚན་ཉིད་གསུམ་ཡང་ཡང་བསྟན་པ་དེ་དག་གི་ངོ་བོ་དོན་ ལ་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཚུལ་ཡང་ཀུན་བཏགས་ནི་དོན་དམ་བདེན་པ་ལྟ་ཞོག་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་ ཡང་མེད་པས་ན་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་གནས་སྐབས་སུ་རྟག་ཏུ་མེད་པ་དང་། གཞན་དབང་ནི་ 10-248 ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་ཡོད་ཀྱང་དོན་དམ་བདེན་པར་མེད་པས་གནས་ལུགས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ མ་ཡིན་པ་དང་། ཡོངས་གྲུབ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་དང་དེ་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་པ་ དེ་ནི་གནས་ལུགས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་པ་སྟེ་དེ་འདྲ་རྣམས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་དུ་བཞེད་ཚུལ་ གྱིས་ཀུན་རྫོབ་རང་སྟོང་དང་དོན་དམ་གཞན་སྟོང་གི་ཚུལ་གསལ་བར་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་མི་ ཕམ་མཆོག་གིས་དགོངས་འགྲེལ་མཛད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་དེ་ཉིད་ལས། ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་རྟག་ མེད་དང་། །ཡོད་ཀྱང་ཁོ་ན་མ་ཡིན་དང་། །ཡོད་དང་མེད་དེ་ཁོ་ན་སྟེ། །ངོ་བོ་ཉིད་ནི་གསུམ་དུ་ འདོད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཚུལ་དེ་དང་མཐུན་པར་རྒྱལ་བའི་དགོངས་དོན་འཕགས་ པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང་ལེགས་པར་བཀྲལ་བའི་ཚུལ་ཡང་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དང་དེའི་ལས་དང་ བྱ་བའི་རྒྱུ་མཚན་དེ་ནི་ཀུན་བཏགས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཞིང་། དེ་བཞིན་དུ་གཞན་དབང་ ནི་ནང་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་དངོས་བསྟན་དང་ དེའི་ཤུགས་ལ་ཉོན་ཡིད་དང་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་གཉིས་ཀྱང་ཡིན་པར་བསྟན་པའི་ཚུལ་དང་། ཡོངས་གྲུབ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་བརྟགས་བྱ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ པར་བཞེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དགོངས་འགྲེལ་དེ་མཐུན་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། ས་ལུ་ལྗང་བུའི་མདོ་ འགྲེལ་ལས། ཕྱི་ཡི་ལས་དང་བྱ་བའི་རྒྱུ། །དེ་ནི་བརྟགས་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །དེ་བཞིན་ གཞན་དབང་ནང་གི་སྟེ། །རྣམ་ཤེས་ལྔ་པོ་འབྱུང་བའོ། །བརྟགས་བྱ་མིན་ཕྱིར་དོན་དམ་ནི། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པས་ཀྱང་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་ གནད་གཅིག་པར་རྒྱལ་ཚབ་བྱམས་མགོན་དང་འཕགས་པ་ཀླུ་ས
【現代漢語翻譯】 總而言之，確立一切法的體性，有遍計所執性（kun btags，梵文：parikalpita，梵文羅馬擬音：parikalpita，漢語字面意思：分別假立）、依他起性（gzhan dbang，梵文：paratantra，梵文羅馬擬音：paratantra，漢語字面意思：依他而起）、圓成實性（yongs grub，梵文：pariniṣpanna，梵文羅馬擬音：pariniṣpanna，漢語字面意思：圓滿成就）三種。其中，遍計所執性是指外境顯現為實有，但實際上是虛假的顯現。依他起性是指不正確的分別念，即三界（khams gsum）的心和心所。圓成實性是指遠離能取和所取二取，具有這種特性的真如（de bzhin nyid）。 以這種方式，彌勒菩薩（byams mgon）對《辨中邊論》（dbus mtha' rnam 'byed）作了非常清晰的解釋：『分別是假立，以及依他起，圓成實亦然。為義故非真，為分別故，說為無二。』 此外，諸佛在經藏中也多次闡述了這三種體性。關於這些體性的本體在意義上是否存在的問題，遍計所執性甚至在世俗諦（kun rdzob bden pa）中也不存在，更不用說在勝義諦（don dam bden pa）中了，因此在二諦（bden pa gnyis）的範疇內始終不存在。依他起性在世俗諦中存在，但在勝義諦中不存在，因此它不是實相本身。圓成實性具有其自身的本體，並且遠離能取和所取二取，這就是實相本身。米龐仁波切（mi pham mchog）以這種方式，通過說明三種自性（ngo bo nyid gsum）的觀點，清楚地闡釋了世俗自空（kun rdzob rang stong）和勝義他空（don dam gzhan stong）的道理。正如《辨中邊論》中所說：『三種自性恒時非有，雖有而非唯一，有與非有即是唯一，故說自性有三種。』 與此觀點相符，聖者龍樹（klu sgrub）也很好地闡釋了諸佛的意圖：外境及其作用和功能的因由是遍計所執性的本體。同樣，依他起性是指內在的阿賴耶識（kun gzhi'i rnam shes）以及由此產生的五根識（sgo lnga'i rnam shes），並暗示了末那識（nyon yi）和意識（yi kyi rnam shes）。圓成實性不是分別念所能測度的，因此被認為是勝義諦。以這種方式，他們一致地解釋了佛陀的意圖。正如《稻稈經釋》（sa lu ljang bu'i mdo 'grel）中所說：『外境的作用和功能的因由，是分別的本體。同樣，依他起性是內在的，五種識由此產生。由於不可分別，勝義諦即是圓成實。』等等。因此，彌勒菩薩和聖者龍樹的觀點在要點上與諸佛的意圖一致。
【English Translation】 In short, to establish the characteristics of all phenomena, there are three natures: the completely imputed nature (kun btags, Sanskrit: parikalpita), the dependent nature (gzhan dbang, Sanskrit: paratantra), and the thoroughly established nature (yongs grub, Sanskrit: pariniṣpanna). Among them, the completely imputed nature is like the appearance of external objects as real, but it is a false appearance. The dependent nature refers to incorrect conceptualizations, namely the minds and mental factors of the three realms (khams gsum). The thoroughly established nature is the suchness (de bzhin nyid) distinguished by the absence of both the apprehended and the apprehender. In this way, Maitreya (byams mgon) made a very clear commentary on the Distinguishing the Middle from the Extremes (dbus mtha' rnam 'byed): 'The imputed and the dependent, and the thoroughly established as well. For the sake of meaning, it is not true; for the sake of conceptualization, it is said to be non-dual.' Furthermore, the Buddhas have also repeatedly taught these three natures in the sutras. Regarding whether the essence of these natures exists in meaning, the completely imputed nature does not exist even in the conventional truth (kun rdzob bden pa), let alone in the ultimate truth (don dam bden pa), so it is always non-existent in the context of the two truths (bden pa gnyis). The dependent nature exists in the conventional truth but does not exist in the ultimate truth, so it is not the reality itself. The thoroughly established nature has its own essence, and it is free from the duality of the apprehended and the apprehender, which is the reality itself. In this way, Mipham Rinpoche (mi pham mchog), by explaining the view of the three natures (ngo bo nyid gsum), clearly elucidated the principles of conventional self-emptiness (kun rdzob rang stong) and ultimate other-emptiness (don dam gzhan stong). As it is said in the Distinguishing the Middle from the Extremes: 'The three natures are always non-existent, although existent, they are not unique, existent and non-existent are unique, therefore, it is said that there are three natures.' In accordance with this view, the noble Nagarjuna (klu sgrub) also well explained the intention of the Buddhas: the causes of external objects and their functions are the nature of the completely imputed. Similarly, the dependent nature refers to the internal alaya consciousness (kun gzhi'i rnam shes) and the five sense consciousnesses (sgo lnga'i rnam shes) arising from it, and implies the afflicted mind (nyon yi) and the mental consciousness (yi kyi rnam shes). The thoroughly established nature is not to be examined by conceptual thought, therefore, it is considered the ultimate truth. In this way, they consistently explained the intention of the Buddha. As it is said in the Commentary on the Rice Seedling Sutra (sa lu ljang bu'i mdo 'grel): 'The causes of external actions and functions are the nature of imputation. Similarly, the dependent nature is internal, the five consciousnesses arise from it. Since it cannot be examined, the ultimate is considered the thoroughly established.' And so on. Therefore, the views of Maitreya and the noble Nagarjuna are consistent with the intention of the Buddhas in essence.
ྒྲུབ་ཟུང་གིས་ལེགས་པར་ བཀྲལ་ཚུལ་ཤེས་ནུས་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་དགོངས་འགྲེལ་ བཅས་ཀྱིས་ལེགས་པར་གསལ་བརྗོད་བྱས་པའི་རང་བཞིན་ནམ་མཚན་ཉིད་གསུམ་གྱི་ཚུལ་ ལ། ཀུན་བཏགས་དང་། གཞན་དབང་དང་། ཡོངས་གྲུབ་གསུམ་ལས། 10-249 དང་པོ་ནི། སྤྱིར་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་བློ་རྣམ་རྟོག་གིས་བཏགས་ པའི་བཏགས་ཆ་ཙམ་དེ་ཡིན་ཞིང་འདིའི་ནང་དུ་ངག་གི་བརྗོད་པས་བཏགས་ཆ་ཡང་འདུ་བ་ ཡིན་ལ། དེ་ཡང་དཔེར་ན་བུམ་པའོ་ཞེས་པས་ཕྱི་དོན་གྱི་བུམ་པར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་བཏགས་ ཆ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཀུན་བཏགས་ཡིན་ན་ཀུན་ཏུ་འདོགས་བྱེད་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ གཙོ་འཁོར་དང་བཅས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་བཞིན་ ཆོས་གང་དང་གང་ཡིན་ཡང་དེ་དག་ཕྱི་དོན་གྱི་དངོས་པོར་སྒྲོ་བཏགས་པའི་བཏགས་ཆ་གང་ དག་ནི་སྐབས་འདིའི་ཀུན་བཏགས་སུ་འཇོག་པ་(ཡིན་ཞིང་དེ་དག་འདོགས་བྱེད་ཀྱང་ཚུལ་དེ་ཀས་ཤེས་ནུས་པ་ ལྟར་)ཡིན་ནོ། །ཀུན་བཏགས་ལ་དབྱེ་ན། མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཆད་པའི་ཀུན་བཏགས་དང་། རྣམ་གྲངས་པའི་ཀུན་བཏགས་དང་། ལྟོས་པའི་ཀུན་བཏགས་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་གཟུང་བྱ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། འདིའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པས་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཆད་པ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར། གཉིས་པ་རྣམ་གྲངས་པའི་ཀུན་བཏགས་ནི། གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དོན་དམ་པར་མ་ཟད་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཙམ་དུའང་གཟུང་འཛིན་སོ་སོར་ཡོད་པ་མིན་ཡང་ འཁྲུལ་ངོ་རྣམ་གྲངས་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་རི་བོང་རྭ་ལྟར་ གཏན་མེད་མ་ཡིན་པར་འཇིག་རྟེན་གྲགས་པའི་ངོར་རྣམ་གྲངས་ཙམ་དུ་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། ། གསུམ་པ་ལྟོས་པའི་ཀུན་བཏགས་ནི། ཤར་ལ་ལྟོས་ནས་ནུབ་ཏུ་བཏགས་པའི་བཏགས་ ཆ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། ཕྱོགས་རྣམས་ནི་ལྟོས་ཡུལ་སོ་སོ་ལ་ལྟོས་ཏེ་བཏགས་པ་མ་གཏོགས་རང་ རང་གི་ངོ་བོ་ལོགས་སུ་འཇོག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར། འདི་ལ་ཡང་ན་གདགས་གཞི་འདོགས་བྱེད་ ཀྱི་དབྱེ་བའམ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཀུན་བཏགས་དང་ཁྱད་པར་གྱི་ཀུན་བཏགས་སུ་དབྱེ་ཚུལ་ཡང་ 10-250 ཡོད་དོ། ། གཉིས་པ་གཞན་དབང་ནི་རང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་པའི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དེ་ཡིན་ ལ། དེ་ཡང་རང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་མཐུན་པའམ་རུང་བ་ལས་བྱུང་བའི་དོན་ཏེ། དེ་འདྲའི་གཞན་ དབང་ཞེས་པའི་གཞན་ནི་ཀུན་གཞིའི་སྟེང་དུ་བཞག་པའི་སྣ་ཚོགས་པའི་བག་ཆགས་རྣམས་ ཡིན་ལ། བག་ཆགས་དེའི་དབང་ལས་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ཆ་སྣ་ཚོགས་སུ་འགྱུར་བ་ ཡང་རྣམ་ཤེས་གསལ་རིག་ཙམ་ཞིག་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་དུ་མ་གྱུར་ན་རྣམ་པར་རིག་པ་སྣ་ ཚོགས་པར་མི་འག
【現代漢語翻譯】 因為就像能夠很好地理解雙運（grub zung）的解釋方法一樣。因此，對於通過解釋經文和論典而很好地闡明的勝義諦，即自性或三相之理，有遍計所執（kun btags）、依他起（gzhan dbang）和圓成實（yongs grub）三種。 首先，遍計所執的體性通常是意識的表達，是由分別唸的智慧所安立的假立之法，其中也包括語言的表達所安立的假立之法。例如，『瓶子』這個詞，對於外境的瓶子所附加的假立之法，就是遍計所執。那麼，能作遍計的工具是什麼呢？就是以意識為主的眷屬以及各種分別念。無論是何種法，凡是對外境事物所附加的假立之法，都屬於這裡的遍計所執（並且能夠通過那種方式理解能作遍計的工具）。遍計所執可以分為：體性完全斷滅的遍計所執、名言上的遍計所執和觀待的遍計所執三種。 第一種是：執著人我的執著方式所執著的對境等等。因為這種執著方式的對境在所知法中是不存在的，所以是體性完全斷滅的。 第二種是名言上的遍計所執：比如顯現為能取和所取二者。實際上，不僅在勝義諦中，即使在世俗諦中，能取和所取也不是各自存在的，但是由於錯亂，在名言的世俗諦中會顯現為那樣。然而，它並不是像兔角一樣完全不存在，而是在世間共稱中，僅僅是名言上存在的。 第三種是觀待的遍計所執：比如觀待東方而安立為西方的假立之法等等。因為各個方向都是觀待各自所觀待的對境而安立的，除了觀待的對境之外，無法單獨成立各自的體性。對於這種遍計所執，也可以分為所依處和能安立的差別，或者分為自性的遍計所執和差別的遍計所執。 第二，依他起是指從自己的因緣所生的唯識之法。也就是指從自己的相應或順應的因緣所產生的事物。這種依他起中的『他』，是指安立在阿賴耶識上的各種習氣。由於這些習氣的力量，阿賴耶識的顯現會轉變為各種各樣的現象。如果僅僅是明覺的意識沒有受到習氣的影響，那麼就不會轉變為各種各樣的識。
【English Translation】 Because it is like being able to understand well the method of explaining the union (grub zung). Therefore, for the ultimate truth that is well elucidated by explaining the sutras and treatises, that is, the nature or the three characteristics, there are three types: the completely imputed (kun btags), the dependent arising (gzhan dbang), and the perfectly established (yongs grub). First, the nature of the completely imputed is usually the expression of consciousness, the imputed dharma established by the wisdom of conceptual thought, which also includes the imputed dharma established by the expression of language. For example, the word 'vase', the imputed dharma attached to the external object of the vase, is the completely imputed. So, what is the tool that can impute? It is the retinue with consciousness as the main thing and various conceptual thoughts. Whatever dharma it is, all the imputed dharmas attached to external objects belong to the completely imputed here (and it is possible to understand the tool that can impute in that way). The completely imputed can be divided into three types: the completely terminated completely imputed, the nominal completely imputed, and the relative completely imputed. The first is: the object grasped by the way of grasping that grasps the self of a person, and so on. Because the object of this way of grasping does not exist in the knowable, it is completely terminated in nature. The second is the nominal completely imputed: such as appearing as the grasper and the grasped. In fact, not only in the ultimate truth, but even in the conventional truth, the grasper and the grasped do not exist separately, but due to confusion, they appear that way in the conventional truth of name. However, it is not completely non-existent like a rabbit's horn, but exists only nominally in the worldly convention. The third is the relative completely imputed: such as the imputed dharma established as the west in relation to the east, and so on. Because each direction is established in relation to its respective object of relation, it is impossible to establish its own nature separately from the object of relation. For this completely imputed, it can also be divided into the difference between the basis of imputation and the imputing, or into the completely imputed of nature and the completely imputed of difference. Second, the dependent arising refers to the mere consciousness that arises from one's own causes and conditions. That is, it refers to things that arise from one's own corresponding or conforming causes and conditions. The 'other' in this dependent arising refers to the various habitual tendencies established on the Alaya consciousness. Due to the power of these habitual tendencies, the appearance of the Alaya consciousness will be transformed into various phenomena. If it is only the clear and aware consciousness that is not affected by the habitual tendencies, then it will not be transformed into various kinds of consciousness.
ྱུར་བར་རང་ཚུགས་སུ་གནས་པ་ཡིན་པ་ལ་བག་ཆགས་ཀྱི་གཞན་དབང་དུ་ གྱུར་པས་རྣམ་པར་རིག་པའི་སྣང་ཆ་སྣ་ཚོགས་སུ་གྱུར་ནས་གནས་དོན་ལུས་ཀྱི་སྣང་བ་འདྲ་ མིན་སྣ་ཚོགས་པའི་འཆར་སྒོ་ནམ་ཡང་འགོག་ཏུ་མེད་པ་བསླུ་མེད་དུ་འབྱུང་བའོ། །གཞན་ དབང་ལ་དབྱེ་ཚུལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། ས་བོན་གྱི་གཞན་དབང་དང་། ཀུན་བྱང་གི་ངོ་བོར་མ་གྲུབ་པའི་གཞན་དབང་ གཉིས་ལས། དང་པོ་ས་བོན་གྱི་གཞན་དབང་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཏེ། དེ་ དག་ཀུན་གཞིའི་སྟེང་དུ་སྔོན་གོམས་ཀྱི་དབང་གིས་བྱུང་ཟིན་དང་བྱུང་བ་དང་འབྱུང་འགྱུར་ གང་རུང་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ཀུན་བྱང་གི་ངོ་བོར་མ་གྲུབ་པའི་གཞན་དབང་ནི་གསལ་རིག་ཙམ་བག་ཆགས་ གང་གིས་མ་བསྒྱུར་བ་དེ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དབང་ཤེས་རིག་དག་པ་བ་བག་ཆགས་ཀྱིས་ཁ་མ་ བསྒྱུར་བས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། རྣམ་པར་བྱང་བ་གཉིས་ཀའི་ངོ་བོར་མ་གྲུབ་པ་ དེའི་ཕྱིར། འདི་ནི་སེམས་ཙམ་རྣམ་བརྫུན་དྲི་མེད་པའི་ལུགས་ལ་དག་པ་གནས་ལུགས་སུ་ རློམ་པའི་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་མིང་གིས་བཏགས་པ་རྣམ་ཤེས་གསལ་ཙམ་པ་དེའོ། ། 10-251 དབྱེ་ཚུལ་གཉིས་པ་ལ། མ་དག་དང་། དག་པའི་གཞན་དབང་གཉིས་ལས། དང་པོ་མ་ དག་འཇིག་རྟེན་པའི་གཞན་དབང་ནི་བག་ཆགས་ཀྱི་དབང་གིས་ཁམས་གསུམ་གྱི་སེམས་ དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་བདེན་དངོས་སུ་སྣང་བ་རྣམས་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་སྣང་ལུགས་མ་དག་ པ་སྣང་གནས་མི་མཐུན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་གཞན་དབང་ནི། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་ཐོབ་ལ་ བདེན་མེད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་གྱིས་སྣང་བ་རྣམས་ཡིན་ཏེ། སྣང་ཚུལ་དེ་ནི་དག་པ་སྣང་གནས་ མཐུན་པའི་ཕྱིར། དབྱེ་ཚུལ་གསུམ་པ་ནི། ལང་གཤེགས་ལས། གཞན་གྱི་དབང་ནི་རྣམ་པ་དྲུགཅེས་ གསུངས་པ་ལྟར་རྩ་བའི་རྣམ་ཤེས་ཀུན་གཞི་དང་ཉོན་ཡིད་གཉིས་ལ་རིམ་གྱིས་བརྟེན་པའི་ རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཚོགས་དྲུག་རྟེན་མཚུངས་ལྡན་ཡུལ་དང་བཅས་པ་རེ་དབྱེ་བས་དྲུག་ཏུ་ འགྱུར་རོ། ། གསུམ་པ་ཡོངས་གྲུབ་ནི་གོང་དུ་བཤད་པའི་ཡེ་གཞི་གདོད་མ་ནས་གྲུབ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ ཉིད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ་ཡིན་ཞིང་། འདི་ནི་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་དོན་དམ་བདེན་ པ་རང་བཞིན་སྤྲོས་པ་ཀུན་བྲལ་གྱི་དབྱིངས་འབའ་ཞིག་ཡིན་པས་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་མེད་ ཀྱང་ཆོས་ཅན་སོ་སོ་དང་འབྲེལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་དབྱེ་བ་གཟུགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་ཚོར་ བའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་མདོ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་དབྱེ་ ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་པས་དབུས་མཐར་གསུངས་པ་ལྟར། འགྱུར་མེད་ཡོངས་ གྲུབ་དང་། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡོངས་གྲུབ་དང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་གཤིས་ནས་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་མ
【現代漢語翻譯】 雖然自性安住，但由於受習氣的影響，顯現為各種各樣的識相，因此，各種不同的身相的顯現之門永遠無法阻擋，真實不虛地顯現出來。他起有三種分類方式。 第一種，分為種子他起和未成立為清凈自性的他起兩種。 第一種，稱為種子他起，即一切煩惱。因為這些煩惱在阿賴耶識上，由於往昔串習的力量，已經產生、正在產生或將要產生。 第二種，未成立為清凈自性的他起，是指僅僅是明覺，未被任何習氣所改變的狀態。因為這種他起識是清凈的，未被習氣所改變，所以未成立為煩惱和清凈兩種自性。這在唯識假相無垢的宗義中，被稱為清凈實相，是安立為遠離戲論之名的清明識。 第二種分類方式，分為不清凈和他起和清凈的他起兩種。第一種，不清凈世間的他起，是指由於習氣的力量，三界的有情之心和心所顯現為真實存在。因為這些顯現的方式不清凈，顯現的處所不一致。 第二種，清凈世間的他起，是指聖者們在後得位上，以如幻如化的方式顯現。因為這種顯現的方式是清凈的，顯現的處所一致。 第三種分類方式，如《楞伽經》所說：『他起有六種』。即根本識阿賴耶識和染污意二者依次作為所依，六識各自依靠相同的所依，與所緣境同時生起，因此分為六種。 第三，圓成實是指上述從原始以來就成立的真如法界之體性。這僅僅是自性安住的實相，是勝義諦，是自性遠離一切戲論的法界。雖然從體性上沒有差別，但由於與各自的法相關聯的方式不同，所以有色之真如、受之真如等等，如經中所說。 圓成實有兩種分類方式。 第一種，如嘉察·米旁仁波切在《中觀莊嚴論》中所說，分為不變圓成實和不顛倒圓成實兩種。 第一種，是指安住于究竟實相，自性不變的法性。
【English Translation】 Although the self-nature abides as it is, due to the influence of habitual patterns, it manifests as various aspects of consciousness. Therefore, the gates of manifestation of various different forms of bodies can never be blocked, and they appear genuinely and infallibly. There are three ways to categorize Other-power. The first is divided into two types: seed Other-power and Other-power that has not been established as the nature of purity. The first, called seed Other-power, refers to all afflictions. This is because these afflictions exist on the Alaya consciousness, due to the power of past habits, whether they have already arisen, are arising, or will arise. The second, Other-power that has not been established as the nature of purity, refers to mere clarity and awareness that has not been transformed by any habitual patterns. Because this Other-power consciousness is pure and has not been transformed by habitual patterns, it has not been established as the nature of either affliction or purification. In the doctrine of mere mind and false appearance without impurity, this is called pure reality, and it is the clear consciousness that is designated by the name of being free from elaboration. The second way of classifying is divided into impure and pure Other-power. The first, impure worldly Other-power, refers to the minds and mental factors of the three realms that appear to be truly existent due to the power of habitual patterns. This is because the way they appear is impure, and the places where they appear are inconsistent. The second, pure worldly Other-power, refers to the appearances of noble ones in their subsequent attainment, appearing in a manner like illusion. This is because the way they appear is pure, and the places where they appear are consistent. The third way of classifying is as stated in the Lankavatara Sutra: 'Other-power has six aspects.' That is, the six consciousnesses, which rely on the root consciousness, the Alaya, and the afflicted mind in sequence, each relying on the same basis, arising simultaneously with their objects, are divided into six. Third, the Perfectly Established refers to the very nature of the Dharmadhatu, which has been established from the beginning. This is merely the reality of the self-nature, the ultimate truth, the Dharmadhatu that is by nature free from all elaboration. Although there is no difference in terms of essence, there are differences in the way it relates to each phenomenon, such as the Suchness of form, the Suchness of feeling, and so on, as stated in the sutras. There are two ways to classify the Perfectly Established. The first, as stated by GyaltsabMipham Rinpoche in the Ornament of the Middle Way, is divided into the Immutable Perfectly Established and the Non-Inverted Perfectly Established. The first refers to the Dharmata that abides in the ultimate reality and is immutable in its self-nature.
ཆོག་ 10-252 དེ་ཡིན་ཏེ། འགྱུར་མེད་ཡོངས་གྲུབ་ཡིན་ན་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཡིན་དགོས་པ་གང་ ཞིག ཤེས་བྱའི་ནང་ནས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ནི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཏུ་ངེས་པའི་ ཕྱིར། གཉིས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡོངས་གྲུབ་ནི། གནས་ལུགས་ལ་དམིགས་པའི་གསར་ བྱུང་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཏེ། དེ་དམིགས་ཚུལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དབྱེ་ཚུལ་གཉིས་པ་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་དངོས་བཏགས་མ་ཕྱེ་བའི་ཡོངས་གྲུབ་ རྣམ་བཞིའི་དབྱེ་བ་མཛད་པ་ལྟར་ཏེ། དེ་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་རང་བཞིན་ ཡོངས་གྲུབ་དང་། གློ་བུར་དྲི་མ་ཡང་དག་པ་དང་བཅས་པའི་དག་པ་གཉིས་ལྡན་དྲི་མེད་ ཡོངས་གྲུབ་དང་། གནས་ལུགས་ལ་དམིགས་པའི་ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ལམ་ཡོངས་གྲུབ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་རབ་ལམ་སྒོམ་པའི་དམིགས་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་དམིགས་པ་ཡོངས་གྲུབ་ དང་བཞི་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དབྱེ་ཚུལ་དེ་གཉིས་ལས་འགྱུར་མེད་ཡོངས་གྲུབ་དང་། རང་བཞིན་ ཡོངས་གྲུབ་དང་། དྲི་མེད་ཡོངས་གྲུབ་གསུམ་ཡོངས་གྲུབ་དངོས་ཡིན་ཞིང་། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་ པའི་ཡོངས་གྲུབ་དང་། ལམ་ཡོངས་གྲུབ་དང་། དམིགས་པ་ཡོངས་གྲུབ་གསུམ་ཡོངས་གྲུབ་ རྗེས་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ། །མཚན་ཉིད་གསུམ་ལ་དབྱེ་ཚུལ་གཞན་ཡོད་ཀྱང་དེ་ཙམ་དུ་བྱས་ལ། དེ་ལྟར་བཤད་པའི་མཚན་ཉིད་གསུམ་པོ་གཅིག་ཐ་དད་ཀྱི་ཚུལ་ནི། སྤྱིར་མཚན་ཉིད་ཀུན་ བཏགས་གཞན་དབང་གཉིས་གཅིག་ཐ་དད་གང་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་དེ། ཀུན་བཏགས་སྣང་ ཆ་དང་གཞན་དབང་སྣང་བ་ཡིན་པས་སྣང་ཆ་ལས་གཞན་པའི་སྣང་བ་མེད་ཅིང་སྣང་བ་ལས་ གཞན་པའི་སྣང་ཆའང་མེད་པ་ལ་བསམ་ན་ཐ་དད་མ་ཡིན་ལ། གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྣང་ ཀུན་བཏགས་ཀྱི་ཆ་དང་བྲལ་ཡང་གཞན་དབང་རྣམ་ཤེས་དག་པ་ཙམ་ཞིག་ཀྱང་ཡོད་ཆོག་པ་ ལ་བསམ་ན་གཅིག་པའང་མ་ཡིན་པས་འཆར་ཚུལ་དེ་ལུགས་ལྟར་གྱི་དེ་གཉིས་དེ་ཉིད་དང་ 10-253 གཞན་དུ་བརྗོད་པ་མེད་པར་བཞག་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་ཀུན་བཏགས་གཞན་དབང་གཉིས་ དང་ཡོངས་གྲུབ་དང་ཡང་གཅིག་ཐ་དད་གང་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་དེ། ཀུན་བཏགས་གཞན་ དབང་གཉིས་ཀྱི་གཤིས་ཡོངས་གྲུབ་ཆོས་ཉིད་ལས་གཞན་མེད་པ་ལ་བསམ་ན་དེ་དག་ཐ་ དད་མ་ཡིན་པ་དང་། ཀུན་བཏགས་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་ལས་རྟག་ཏུ་མེད་པ་དང་། གཞན་དབང་ ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཙམ་ལས་དོན་དམ་དུ་མེད་པ་དང་། ཡོངས་གྲུབ་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་དོན་ དམ་དུ་བདེན་པ་ལ་བསམ་ན་དེ་དག་གཅིག་ཀྱང་མ་ཡིན་པར་འཆར་འོང་བས་འཆར་ཚུལ་དེ་ ལྟར་དུ་དེ་དག་དེ་ཉིད་དང་གཞན་དུ་བརྗོད་པ་མེད་པར་བཞག་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་མཚན་ ཉིད་གསུམ་གྱི་ཡིན་ལུགས་ཀྱང་སྔ་མ་སྔ་མའི་ཆོས་ཉིད་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ཡིན་ཚུལ་དུའང་གནས་པ་ ཡིན་ཏེ། ཀུན་བཏགས་རྣམས་འཆར་གཞི་གཞན་དབང་རྟོག་པ་ཡིན་པས་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་ ཆོས་ཉིད་དུ་ག
【現代漢語翻譯】 問：如果是『不變圓成實』，為什麼一定是『究竟實相』呢？ 答：因為在所知中，最殊勝的意義必定是『究竟實相』。 第二，『無倒圓成實』是指緣于實相的新生道之智慧，因為它以無顛倒的方式完全成立。 第三種分類方式，如聖者無著（Asanga）所作的未區分『實有』和『假立』的四種『圓成實』的分類：自性清凈的『自性圓成實』；具有暫時性的垢染和完全清凈的『無垢圓成實』；緣于實相的道之智慧『道圓成實』；以及成為佛陀經論所修持之目標的『所緣圓成實』。以上共有四種。 在這兩種分類中，『不變圓成實』、『自性圓成實』和『無垢圓成實』這三種是真實的『圓成實』，而『無倒圓成實』、『道圓成實』和『所緣圓成實』這三種是與『圓成實』相順應的。 雖然對於這三種自性還有其他的分類方法，但到此為止。 如是宣說的這三種自性，其一與多之關係是：總的來說，『遍計所執』（kun btags）和『依他起』（gzhan dbang）這兩種自性，既不能說是『一』，也不能說是『異』。因為『遍計所執』是顯現分，而『依他起』是顯現，沒有離開顯現的顯現分，也沒有離開顯現分的顯現，如果這樣想，就不是『異』。即使遠離了能取所取二相的『遍計所執』分，也可能僅僅存在清凈的『依他起』識，如果這樣想，也不是『一』。因此，按照這種顯現方式，這二者被安立為不可說是『彼』或『此』。 像這樣的『遍計所執』、『依他起』二者與『圓成實』之間，也不能說是『一』或『異』。如果考慮到『遍計所執』、『依他起』二者的體性不離『圓成實』法性，那麼它們就不是『異』。如果考慮到『遍計所執』僅僅是世俗，恒常不存在；『依他起』僅僅是世俗諦，在勝義諦中不存在；而『圓成實』在一切方面都是勝義諦的真實，那麼它們就不是『一』，會產生這樣的理解。因此，按照這種顯現方式，它們被安立為不可說是『彼』或『此』。 像這樣的三種自性的存在方式，也是前者是後者的法性。因為『遍計所執』的顯現基礎是『依他起』的分別念，所以『遍計所執』的法性是
【English Translation】 Q: If it is 'Immutable Pariniṣpanna', why must it be 'Ultimate Reality'? A: Because among the knowable, the most supreme meaning is definitely 'Ultimate Reality'. Secondly, 'Non-inverted Pariniṣpanna' is the wisdom of the newly arising path that focuses on reality, because it is fully established in a non-inverted way. The second way of distinguishing is like the fourfold distinction of Pariniṣpanna made by the noble Asanga, without distinguishing between the real and the imputed: the 'Naturally Pure Pariniṣpanna' which is naturally pure; the 'Immaculate Pariniṣpanna' which possesses both the temporary defilements and the complete purity; the 'Path Pariniṣpanna' which is the wisdom of the path that focuses on reality; and the 'Object Pariniṣpanna' which has become the object of meditation on the Buddha's scriptures. There are four in all. Of these two ways of distinguishing, the 'Immutable Pariniṣpanna', the 'Naturally Pure Pariniṣpanna', and the 'Immaculate Pariniṣpanna' are the three real Pariniṣpannas, while the 'Non-inverted Pariniṣpanna', the 'Path Pariniṣpanna', and the 'Object Pariniṣpanna' are the three that are in accordance with the Pariniṣpanna. Although there are other ways of distinguishing the three characteristics, that is all. The way these three characteristics are one or different is: In general, neither the Parikalpita (kun btags) nor the Paratantra (gzhan dbang) can be said to be one or different, because the Parikalpita is the appearance aspect and the Paratantra is the appearance. There is no appearance other than the appearance aspect, and no appearance aspect other than the appearance. If you think about it, it is not different. Even if the Parikalpita aspect of the two appearances of grasping and being grasped is absent, there may still be only the pure Paratantra consciousness. If you think about it, it is not one. Therefore, according to this way of appearing, these two are established as not being able to be said to be that or this. Such Parikalpita and Paratantra cannot be said to be one or different from the Pariniṣpanna, because if you consider that the nature of the Parikalpita and Paratantra is not different from the Dharmata of the Pariniṣpanna, then they are not different. If you consider that the Parikalpita is only conventional and never exists permanently, the Paratantra is only conventional truth and does not exist ultimately, and the Pariniṣpanna is true in every way ultimately, then they are not one, and such an understanding will arise. Therefore, according to this way of appearing, they are established as not being able to be said to be that or this. The way these three characteristics exist is also that the former is the Dharmata of the latter. Because the basis for the appearance of the Parikalpita is the Paratantra's conceptual thought, the Dharmata of the Parikalpita is
ཞན་དབང་སོང་ཞིང་། གཞན་དབང་གི་རྟེན་གཞི་ཡང་ཡེ་གཞི་ཡོངས་གྲུབ་དེ་ ཁོ་ན་ཉིད་དེ་ཡིན་པས་གཞན་དབང་གི་ཆོས་ཉིད་དུ་ཡོངས་གྲུབ་སོང་བའི་ཆ་ནས་མཚན་ཉིད་ སྔ་མའི་ཆོས་ཉིད་མཚན་ཉིད་ཕྱི་མ་འཇོག་ཚུལ་ཡོད་ཀྱང་གཞན་དབང་ཆོས་ཉིད་དུ་བཞག་པ་ ནི་ཆོས་ཉིད་བཏགས་པ་བ་དང་ཡོངས་གྲུབ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པ་ནི་ཆོས་ཉིད་དངོས་ཡིན་པའི་ ཕྱིར། དེ་ལས་གཞན་དབང་རིག་པ་གསལ་ཙམ་པ་བག་ཆགས་ཀྱིས་ཁ་མ་བསྒྱུར་བ་གཅིག་ པུ་ལ་ཀུན་བཏགས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་གཉིས་སུ་མེད་ཕྱོགས་ནས་སེམས་ཙམ་པ་ལྟར་ གྱི་ཡོངས་གྲུབ་སྤྲོས་(སྣང་རགས།)པ་བྲལ་ཙམ་གྱི་བཏགས་པ་བ་ཡིན་ཡང་དེ་ལའང་ནང་འཛིན་ པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡིན་ཕྱོགས་ནས་གཟུང་འཛིན་གང་ཡང་མེད་པ་མ་ཡིན་པས་སྤྲོས་བྲལ་ དངོས་མ་ཡིན་ལ། འདི་དང་གོང་དག་ཏུ་མཚན་ཉིད་གསུམ་དང་བདེན་གཉིས་སོགས་གཅིག་ དང་ཐ་དད་གང་ཡང་མིན་པར་བཞག་པ་ཡང་དེ་དག་ལ་སྒྲ་རྟོག་ཐ་སྙད་གཙོ་བོར་བྱས་ན་ངོ་ བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ཀྱི་གོ་ལུགས་ཡོད་རུང་ཡང་ངེས་དོན་དབུ་མའི་རང་ལུགས་འདིར་ 10-254 དོན་དམ་གཟིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གཟིགས་ཚུལ་ལ་ལྟོས་ནས་ཆོས་གང་དག་གི་ཡིན་ ལུགས་སོ་སོར་འཇོག་པ་ཡིན་པས་དེ་ལུགས་ལྟར་ན་དེ་དག་ཀྱང་ངོ་བོ་གཅིག་པ་བཀག་པའི་ ཐ་དད་ཙམ་ལས་ཐ་དད་ཚུལ་གཞན་དག་ཇི་བཞིན་འཆར་མི་བདེ་བས་ངོ་བོ་དང་ལྡོག་པ་གང་ ཐད་ནས་ཆེད་དུ་དཔྱད་དེ་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་ཡིན་བཏགས་དོན་བཙལ་ཚེ་དེ་ཉིད་དང་ གཞན་དུ་བརྗོད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་འདྲའི་མཚན་ཉིད་གསུམ་ཡང་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ དང་འབྲེལ་བའི་རིགས་པས་གཉིས་སུ་བསྡུས་ཀྱང་ཆོག་སྟེ། དོན་དམ་པར་ན་ཀུན་གཞན་ གཉིས་ཀུན་བཏགས་སུ་བྱས་ཏེ་ཀུན་བཏགས་དང་ཡོངས་གྲུབ་གཉིས་སུ་བསྡུ་རིགས་པའི་ ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡན་ཆད་ཀྱིས་རྫོགས་ལྡན་ཆོས་མཆོག་རང་ལུགས་གཞི་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་བཤད་ སོང་ཟིན། བཞི་པ་འཕྲོས་དོན་གྱི་ཚུལ་བཤད་བྱ་གཞན་འཆད་པ་ལ། འཁོར་བ་རགས་ཕྲའི་རྩ་བ་ ལ་དཔྱད་པ། བག་ཆགས་གཏན་གྱི་བགོ་གཞི་ལ་དཔྱད་པ། སྟོང་ཚུལ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་ དཔྱད་པ། བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་དཔྱད་པ། གྲུབ་མཐའ་གོང་འོག་ཡིན་ལུགས་ལ་ དཔྱད་པ་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། འཁོར་བ་རགས་པ་ཀུན་ཉོན་ཕྱོགས་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་ལས་ཤར་བའི་རྣམ་སྨིན་ ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ཐོག་མེད་ནས་རིམ་པར་བསྐྱེད་པ་གང་དག་གི་རྟེན་འབྲེལ་ཡན་ལག་ བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཐོག་མའི་མ་རིག་པ་དེ་འཁོར་བ་རགས་པའི་རྩ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་རང་ལུགས་ལ་ བདེན་བཞིའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དམ་རྒྱུ་འབྲས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་དོན་ལ་རྨོངས་ཤིང་མི་ཤེས་པའི་བློ་ ཤེས་པ་མི་གསལ་པའི་རྣམ་ཅན་དོན་དེ་དག་ཕྱོགས་ཙམ་ཡང་མི་རིག་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ རྨོངས་ཙམ་ཞིག་ཡིན་ལ་ཐོག་མའི་མ་རིག་པ་དེ་རྨོངས་ཙམ་དེ་འ
【現代漢語翻譯】 受他支配，並且受他支配的基礎也是圓成實性（yongs grub，完全成就）本身，因此從他支配的法性方面來說，雖然有將先前法性轉為之後法性的方式，但安立為他支配的法性，是因為這是假立法性，而圓成實性是真實的法性。除此之外，他支配只是稍微顯現的覺知，沒有被習氣所改變，僅僅從沒有能取和所取二者方面來說，就像唯識宗一樣，是遠離增益（粗顯的現象）的假立，但即使如此，從它是內在執著的識的顯現方面來說，也不是沒有任何能取和所取，因此不是真正的離戲。在此以及之前，將三種自性和二諦等安立為既非一也非異，也是因為如果主要以名言概念來衡量，雖然有一個本體而有不同側面的理解方式，但在究竟中觀的自宗里， 10-254 依靠以勝義智慧的觀察方式，來安立諸法各自的實有，按照這種方式，它們也僅僅是遮破本體相同而產生的不同，除此之外的其他不同之處難以如實顯現，因此無論從本體還是從側面，如果專門進行分析，尋找一和異的假立意義，就無法說出它就是那個或者其他。像這樣的三種自性，也可以用與勝義諦相關的理證歸納為二，因為在勝義諦中，可以將遍計所執和他起自性都歸為遍計所執，從而可以歸納為遍計所執和圓成實性二者。到此為止，已經完成了具足圓滿法性的自宗二基的闡釋。 第四部分是解釋其他附帶意義，包括：分析輪迴粗細的根本；分析習氣究竟的分類；分析兩種空性的差別；分析二諦的差別；分析上下宗派的安立方式，共五個方面。 第一，輪迴粗大的根本：從一切煩惱方面的緣起產生的異熟果，即從無始以來逐漸產生的取蘊，其十二緣起的最初無明，就是輪迴粗大的根本。也就是在本宗看來，對於四諦的真實性或者因果緣起的道理愚昧無知，是不明瞭的意識，具有不清晰的相，對於這些道理連一點點都不瞭解的狀態，是一種愚昧的念頭，最初的無明就是這種愚昧的狀態。
【English Translation】 Being under the control of others, and the basis of being under the control of others is also the Pariniṣpanna (yongs grub, perfectly accomplished) itself, therefore, from the aspect of the nature of being under the control of others, although there is a way to transform the previous nature into the subsequent nature, establishing it as the nature of being under the control of others is because it is an imputed nature, while the Pariniṣpanna nature is the real nature. Apart from that, being under the control of others is just a slightly manifested awareness, not changed by habit, only from the aspect of not having the two, grasper and grasped, like the Cittamatrins, it is an imputation that is slightly separated from proliferation (coarse phenomena), but even so, from the aspect that it is the consciousness appearing as an internal clinging, it is not without any grasper and grasped, therefore it is not truly free from proliferation. Here and before, establishing the three natures and the two truths as neither one nor different is also because if we mainly focus on nominal concepts, although there is a way to understand that one entity has different aspects, in the ultimate Madhyamaka self-view, 10-254 depending on the way of seeing with the wisdom that sees the ultimate meaning, we establish the reality of each dharma separately, according to this way, they are also just different from negating the same entity, and other differences are difficult to appear as they are, therefore, whether from the entity or from the aspect, if we specifically analyze and look for the imputed meaning of one and different, it is not possible to say that it is that or other. Such three natures can also be reduced to two by the reasoning related to the ultimate analysis, because in the ultimate truth, the two, Paratantra and Parikalpita, can be made into Parikalpita, thus it can be reduced to the two, Parikalpita and Pariniṣpanna. Up to this point, the explanation of the two bases of the self-view of the perfectly endowed Dharma Supreme has been completed. The fourth part is to explain other incidental meanings, including: analyzing the root of the coarse and subtle Saṃsāra; analyzing the ultimate classification of habits; analyzing the difference between the two emptinesses; analyzing the difference between the two truths; analyzing the way of establishing the upper and lower schools, a total of five aspects. First, the root of the coarse Saṃsāra: the Vipāka (rnam smin, fully matured) arising from the dependent origination of all afflictions, that is, the aggregates of taking from beginningless time, the initial ignorance of the twelve links of dependent origination is the root of the coarse Saṃsāra. That is, in our own view, being ignorant and unknowing about the truth of the four noble truths or the meaning of cause and effect dependent origination, is an unclear consciousness, with the aspect of not understanding even a little bit of those meanings, is a kind of ignorant thought, the initial ignorance is this ignorant state.
དྲ་ཡིན་ཡང་ཁམས་གསུམ་དུ་ འཕེན་བྱེད་ཀྱི་མ་རིག་པ་ནི་འཇིག་ལྟ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན་ཁོ་ནར་འབྱུང་བས་ན་མ་རིག་པ་ནི་ 10-255 རྣམ་པ་མི་གསལ་པས་དེའི་ཕྱོགས་ནས་མ་སྨོས་པར་འཇིག་ལྟ་རྣམ་པ་གསལ་ཞིང་ངོ་ཤེས་སླ་ བའི་ཕྱིར་དེ་ཕྱོགས་ནས་སྨོས་ཏེ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་སོགས་ཀྱིས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཐོག་ མའི་མ་རིག་པ་འཇིག་ལྟ་ལ་ངོས་འཛིན་མཛད་དོ། །དེ་འདྲའི་རྨོངས་ཙམ་གྱི་མ་རིག་པ་དེ་ ཆོས་ཅན། ཁྱོད་འཁོར་བ་རགས་པ་འཕེན་བྱེད་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཐོག་ མའི་མ་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། མ་རིག་པ་དེ་འདྲ་ལ་བརྟེན་ནས་སྒོ་གསུམ་གྱི་འདུ་བྱེད་དུ་གཏོགས་ པའི་བསོད་ནམས་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་མི་གཡོ་བའི་ལས་གསུམ་པོ་གང་རུང་གསོག་པའི་ འདུ་བྱེད་ཀྱི་ལས་འབྱུང་ཞིང་། མ་རིག་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་ལས་དེ་བྱས་མ་ཐག་ཏུ་ ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དེ་ལས་དེའི་བག་ཆགས་དང་ས་བོན་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ན་དེའི་མཐུ་ལས་ ཚོགས་དྲུག་གི་རྣམ་ཤེས་རྣམས་ཀྱང་བག་ཆགས་དེས་བསླད་པའི་ནུས་པ་ཅན་དུ་གྱུར་ཏེ་ལས་ བསགས་པའི་ཚེ་དེ་ཉིད་དང་བར་དོའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་འགྱུར་བ་ཅན་དེ་ནི་རྣམ་ ཤེས་ཀྱི་ཡན་ལག་སྟེ་དེ་ཉིད་མངལ་དུ་སྐྱེ་བ་བཟུང་མ་ཐག་པ་ན་ཚོར་འདུ་འདུ་བྱེད་རྣམ་ཤེས་ དེ་མིང་བཞིའི་ཕུང་པོ་དང་ནུར་ནུར་པོ་ལ་སོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་འབྱུང་བ་དང་འབྱུང་ འགྱུར་རྣམས་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་སྟེ་དེ་ལྟར་མིང་གཟུགས་ཀྱི་ཡན་ལག་འགྲུབ་ལ། དེ་ དག་འཕེལ་བ་ལས་མིག་སོགས་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་གི་ཡན་ལག་འབྱུང་ཞིང་མངལ་ནས་བཙས་ རྗེས་སུ་དབང་པོ་དྲུག་དང་ཡུལ་དྲུག་དང་རྣམ་ཤེས་དྲུག་རྣམས་འདུས་ཏེ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ལ་ བརྟེན་ནས་ཤེས་པ་འགྱུར་བའི་རེག་པ་འབྱུང་བའི་ཡན་ལག་འགྲུབ་སྟེ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་གང་རུང་ཉམས་སུ་མྱོང་པའི་ཚོར་བའི་ཡན་ལག་འབྱུང་ཞིང་། དེ་ལ་ བརྟེན་ནས་ཚོར་བདེ་ལ་འདོད་སྲེད་དང་ཚོར་སྡུག་ལ་འདོར་སྲེད་དང་ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་ལ་ དགའ་སྲེད་ཀྱི་རྣམ་པས་སྲེད་པའི་ཡན་ལག་འབྱུང་བའི་སྒོ་ནས་སྲིད་པ་ཆེར་འཕེལ་བ་ལས་ བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་རྒྱུ་རྣམས་ལ་འདོར་ལེན་བྱེད་འདོད་ཀྱི་ལེན་པའི་ཡན་ལག་ཀྱང་ 10-256 འབྱུང་སྟེ་དེས་ཀྱང་སྲིད་པ་ཕྱི་མ་འཕེན་ནུས་ཀྱི་ལས་གསོག་པའམ། སྔར་འཕངས་ཟིན་པའི་ ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་གསོས་བཏབ་ནས་སྐྱེ་བ་འགྲུབ་པ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པར་བྱེད་པའི་ སྲིད་པའི་ཡན་ལག་འགྲུབ་སྟེ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མའི་ཕུང་པོ་གྲུབ་པའི་སྐྱེ་བའི་ཡན་ ལག་བཟུང་ནས་དེ་ཉིད་ཁམས་འགྱུར་བའི་ན་བ་དང་ན་ཚོད་འགྱུར་བའི་རྒས་པ་དང་། སྲོག་ འགྱུར་བའི་འཆི་བ་དང་། ལུས་སེམས་གདུང་བྱེད་ཀྱི་མྱ་ངན་དང་། ཟས་སོགས་ཀྱིས་ཕོངས་ པས་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་
【現代漢語翻譯】 雖然（十二緣起）在三界中流轉，但能推動（輪迴）的無明與有『我』之見（梵文：satkāya-dṛṣṭi，薩迦耶見，身見）相關聯。因此，無明並不明顯，所以沒有從那方面去說。因為有『我』之見明顯且容易識別，所以從那方面去說。龍樹（梵文：Nāgārjuna，นามครฺชุน），法稱（梵文：Dharmakīrti，達摩稱）等將緣起的最初無明定義為有『我』之見。具有這種愚昧性質的無明，就其體性而言，是推動粗大輪迴的十二緣起支的最初無明。因為依賴於這樣的無明，就會產生屬於身語意三門之業的福業、非福業和不動業中的任何一種業。一旦由無明所激發的業被造作，阿賴耶識（梵文：Ālaya-vijñāna，阿賴耶識，藏識）立即變成具有該業的習氣和種子的狀態。然後，憑藉這種力量，六識也變得具有被該習氣污染的能力。在積累業時，該業本身和中陰狀態的變異識是識之支。一旦受生入胎，感受、概念、意志和識就是四蘊，以及努努爾波等狀態的元素和未來元素是色蘊。這樣，名色之支就形成了。從這些的增長中，產生了眼等六處之支。從子宮出生后，六根、六境和六識聚集在一起，依賴於境的顯現而產生知識變化的觸之支。依賴於此，產生了體驗樂、苦、舍中的任何一種的受之支。依賴於此，以對樂受的貪愛、對苦受的厭惡和對舍受的喜好等形式，產生了愛之支，從而使有更強烈地增長。由於對樂、苦、舍之因的取捨慾望，也產生了取之支。 這也積累了能夠推動未來生的業，或者滋養了先前推動的業的習氣，從而使之顯現並趨向于成就轉生。這樣，有之支就形成了。依賴於此，獲得了未來生的蘊的生之支。然後，它經歷了元素變化的衰老，年齡變化的衰老，生命變化的死亡，以及身心痛苦的悲傷，以及因食物等匱乏而發出的哀號。
【English Translation】 Although (the twelve links of dependent origination) circulate in the three realms, the ignorance that propels (samsara) is associated with the view of 'self' (Sanskrit: satkāya-dṛṣṭi). Therefore, ignorance is not obvious, so it is not discussed from that aspect. Because the view of 'self' is obvious and easy to recognize, it is discussed from that aspect. Nāgārjuna, Dharmakīrti, and others define the initial ignorance of dependent origination as the view of 'self'. Such ignorance, by its very nature, is the initial ignorance of the twelve links of dependent origination that propels gross samsara. Because of relying on such ignorance, any of the three types of karma—meritorious, non-meritorious, and unwavering—that belong to the karma of body, speech, and mind is produced. Once the karma motivated by ignorance is created, the ālaya-vijñāna (store consciousness) immediately becomes endowed with the habit and seed of that karma. Then, by the power of that, the six consciousnesses also become capable of being tainted by that habit. At the time of accumulating karma, that karma itself and the changing consciousness of the intermediate state are the link of consciousness. Once conception takes place in the womb, feeling, conception, volition, and consciousness are the four aggregates, and the elements of the state of nur-nur-po, etc., and the future elements are the aggregate of form. Thus, the link of name and form is formed. From the growth of these, the link of the six sense sources, such as the eye, arises. After being born from the womb, the six faculties, six objects, and six consciousnesses gather together, and the link of contact arises, which is the change of knowledge depending on the appearance of the object. Depending on this, the link of feeling arises, which is the experience of any of pleasure, pain, or equanimity. Depending on this, in the form of craving for pleasant feeling, aversion to painful feeling, and delight for equanimous feeling, the link of craving arises, thereby causing existence to grow more strongly. Due to the desire to accept or reject the causes of pleasure, pain, and equanimity, the link of grasping also arises. This also accumulates karma that can propel future lives, or nourishes the habits of previously propelled karma, thereby causing it to manifest and tend towards the accomplishment of rebirth. Thus, the link of becoming is formed. Depending on this, the link of birth is obtained, which is the formation of the aggregates of the future life. Then, it experiences the aging of the changing elements, the aging of the changing age, the death of the changing life, and the sorrow of mental and physical suffering, and the lamentation due to the lack of food, etc.
པ་ཡིད་མི་བདེ་བ་སོགས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་འབའ་ཞིག་པ་ འདི་ངེས་པར་འབྱུང་སྟེ་རྒ་ཤི་ཆ་ཤས་བཅས་ཀྱི་ཡན་ལག་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་དག་གི་ཕྱིར་ན་རང་ལུགས་ལ་གོང་ལྟར་རྨོངས་ཙམ་གྱི་མ་རིག་པ་ དེ་རྟེན་འབྲེལ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཐོག་མར་གྱུར་པའི་སྒོ་ནས་འཁོར་བ་རགས་པའི་རྩ་ བ་ཉིད་དུ་ལེགས་པར་གྲུབ་བོ། །འཁོར་བ་ཕྲ་བ་རྣམ་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་ལས་ཤར་ བའི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཡིད་ལུས་ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་ས་ཐོབ་པ་ནས་བཟུང་ཆུང་འབྲིང་ཆེ་ བའི་ཡིད་ལུས་རིམ་གྱིས་ཐོབ་པ་གང་དག་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པར་བྱང་བའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཐོག་ མའི་མ་རིག་པ་དེ་འཁོར་བ་ཕྲ་བའི་རྩ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་རང་ལུགས་ལ་སྙིང་པོའི་དོན་དང་སྤྲོས་ བྲལ་གྱི་ཚུལ་ལ་རྨོངས་ཤིང་ཇི་བཞིན་མི་ཤེས་པའི་བློ་མི་གསལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྨོངས་ ཙམ་གྱི་མ་རིག་པ་ཞིག་གོ །དེ་འདྲའི་རྨོངས་ཙམ་གྱི་མ་རིག་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་འཁོར་བ་ ཕྲ་བ་འཕེན་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་བྱང་རྗེས་མཐུན་གྱི་རྟེན་འབྲེལ་དག་གི་ཐོག་མའི་མ་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། མ་རིག་པ་དེ་འདྲ་ལ་བརྟེན་ནས་ཁམས་གསུམ་ལས་འདས་པ་རྣམ་པར་བྱང་བ་རྗེས་མཐུན་ པའི་འཁོར་བ་འཇུག་ཚུལ་གྱི་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་རིམ་པར་ཤར་ཚུལ་ཡང་སྙིང་པོའི་ དོན་སོགས་ལ་རྨོངས་ཙམ་གྱི་མ་རིག་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ་ཟག་མེད་ཡིད་ལུས་གསུམ་ འགྲུབ་བྱེད་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀུན་གཞི་མཚན་ཉིད་མ་ཚང་བའམ་རྣམ་བྱང་གི་ཆར་གཏོགས་ 10-257 པའི་ཀུན་གཞི་ཉིད་ལ་བཞག་སྟེ་དེ་འདྲའི་ས་བོན་ཅན་དུ་གྱུར་པའི་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཤེས་པ་ ཉིད་རྣམ་བྱང་གི་མིང་གཟུགས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤར་ཏེ་རྐྱེན་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་ བྱང་བའི་རེག་ཚོར་གྱིས་དེ་མཐུན་ཟག་པའི་སྐྱོན་གྱིས་མ་གོས་པའི་སྲེད་ལེན་གྱི་རྣམ་པ་ཙམ་ སྙིང་རྗེ་དང་སྨོན་ལམ་གྱི་ཤུགས་དབང་གིས་ཟག་མེད་ཡིད་ཀྱི་ལུས་རང་རང་དང་འཚམས་པ་ མངོན་པར་བསམ་བཞིན་སྤྲུལ་པའམ་འགྲུབ་པར་བྱེད་མ་རག་པའི་རྣམ་བྱང་གི་སྲིད་ལས་ཀྱི་ རྣམ་པས་ཟག་མེད་ཡིད་ལུས་ཁྱད་པར་བ་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་ཅི་རིགས་ཀྱིས་གདུལ་བྱ་འདུལ་ བའི་མཛད་ཕྲིན་བཀོད་བསྡུ་རྒྱ་ཆེན་འབྱུང་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་དང་ཕྲིན་ལས་ལ་ ལྟོས་ན་སློབ་པ་དག་གི་མཛད་འཕྲིན་རྒྱ་མི་ཆེ་ཞིང་རླབས་ཆུང་བའི་ཚུལ་དུ་གནས་པར་བྱེད་ པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་མ་རིག་པ་རགས་པ་དང་ཕྲ་བ་གཉིས་ནི་སོ་སྐྱེས་གནས་ སྐབས་སུ་ཕན་ཚུན་གཅིག་གྲོགས་གཅིག་གིས་བྱེད་ཚུལ་གྱིས་གནས་པས་མ་རིག་པ་ཕྲ་མོས་ ཀྱང་འཁོར་བ་རགས་པ་འཕེན་བྱེད་ཀྱི་གྲོགས་བྱེད་ལ་ནམ་ཞིག་ལམ་སྒོམ་སྟོབས་ཀྱིས་མ་ རིག་པ་རགས་པ་ཟད་པའི་སྐབས་ན་ད་དུང་མ་རིག་པ་ཕྲ་མོ་ལྷག་ཡོད་པའི
【現代漢語翻譯】 痛苦的巨大集合，如不適等，必然會發生，因為這會導致衰老和死亡等所有部分的完全實現。由於這些原因，根據我們自己的體系，上述僅僅是無知的無明，作為十二緣起的第一步，已經很好地確立了粗大輪迴的根源。細微輪迴是從清凈方面的緣起中產生的無漏意生身，從獲得大乘聖位開始，逐漸獲得小、中、大的意生身。產生這些意生身的清凈緣起的最初無明是細微輪迴的根源。也就是說，根據我們自己的體系，這是一種對核心意義和離戲之道的無知，一種不清楚的無明狀態。這樣的無明，作為一種現象，是細微輪迴的推動者，是與清凈相符的緣起的最初無明。因為依賴於這樣的無明，超越三界的清凈，以及符合清凈的十二緣起依次顯現的方式，也是由對核心意義等的無知所引發的，從而使成就三種無漏意生身的習氣，在不具備所有特徵的阿賴耶識，或屬於清凈範疇的阿賴耶識中形成，併成為這種種子的持有者。這種清凈的意識本身顯現為清凈的名色和六入。依賴於這些條件，清凈的觸受和感受，以慈悲和願力的力量，僅僅以不被有漏過失所染污的貪愛和取著的形態，有意識地化現或成就與各自相應的無漏意生身。由於尚未獲得清凈的有，以事業的形態，三種不同的無漏意生身以各種方式出現，廣泛地進行調伏眾生的事業。然而，與佛陀的事業相比，這些學者的事業並不宏大，而是處於一種微不足道的狀態。因此，粗大和細微的無明這二者，在凡夫的階段，以相互幫助的方式存在。因此，細微的無明也幫助推動粗大的輪迴。當通過修道的力量，粗大的無明被耗盡時，仍然殘留著細微的無明。 （藏文：མ་རིག་པ་，梵文天城體：अविद्या，梵文羅馬擬音：avidyā，漢語字面意思：無明）
【English Translation】 The great collection of sufferings, such as discomfort, etc., will necessarily occur, because this leads to the complete realization of all parts such as aging and death. For these reasons, according to our own system, the above-mentioned ignorance, which is merely ignorance, as the first step of the twelve links of dependent origination, has been well established as the root of the coarse cycle of existence. The subtle cycle of existence is the uncontaminated mental body arising from the dependent origination of the pure aspect. Starting from the attainment of the Mahayana noble position, the small, medium, and large mental bodies are gradually attained. The initial ignorance of the pure dependent origination that generates these mental bodies is the root of the subtle cycle of existence. That is, according to our own system, it is a kind of ignorance that is ignorant of the core meaning and the way of non-proliferation, a state of unclear mind. Such ignorance, as a phenomenon, is the promoter of the subtle cycle of existence, and is the initial ignorance of the dependent origination that is in accordance with purity. Because relying on such ignorance, the purity that transcends the three realms, and the way in which the twelve links of dependent origination in accordance with purity appear in sequence, are also initiated by ignorance of the core meaning, etc., thereby causing the habits of accomplishing the three uncontaminated mental bodies to form in the Alaya consciousness that does not possess all the characteristics, or the Alaya consciousness that belongs to the category of purity, and become the holder of such seeds. This pure consciousness itself manifests as pure name and form and the six sense bases. Relying on these conditions, pure contact and feeling, with the power of compassion and aspiration, merely in the form of attachment and grasping that are not contaminated by the faults of the outflows, consciously emanate or accomplish the uncontaminated mental bodies that correspond to each. Because the pure existence has not yet been obtained, in the form of activity, the three different uncontaminated mental bodies appear in various ways, extensively carrying out the activity of taming beings. However, compared to the activity of the Buddha, the activity of these students is not vast, but exists in a state of insignificance. Therefore, these two, coarse and subtle ignorance, exist in the stage of ordinary beings in a way that they help each other. Therefore, subtle ignorance also helps to promote the coarse cycle of existence. When the coarse ignorance is exhausted by the power of the path of meditation, there is still subtle ignorance remaining.
་ཚུལ་གྱིས་འཁོར་ བ་ཕྲ་མོའམ་སྡུག་བདེན་ཕྲ་མོ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྩ་བར་གྱུར་ཅིང་དེ་ཡང་ཇེ་ཕྲ་རིམ་གྱིས་འགྲོ་བའི་ སྒོ་ནས་སངས་རྒྱས་པ་ན་དེ་གཏན་ཟད་དུ་སོང་བ་ཡིན་ལ་དེ་བར་དུ་མི་ཟད་ཅིང་སྡུག་བདེན་ ཕྲ་མོའམ་འཁོར་བ་ཕྲ་མོའི་ཆར་གཏོགས་པ་དག་གི་རྒྱུའི་རྩ་བ་ཉིད་དུ་ཡོད་རུང་བ་དེས་ན་ དེ་འདྲའི་རྨོངས་ཙམ་གྱི་མ་རིག་པ་དེ་ཚུལ་དེ་ལུགས་ལྟར་དུ་འཁོར་བ་ཕྲ་མོའི་རྩ་བ་ཉིད་དུ་ ལེགས་པར་གྲུབ་བོ། །དེ་ལྟ་བུའི་མ་རིག་པ་རགས་པ་དང་ཕྲ་བ་གཉིས་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ གཉིས་འབྱུང་བའི་ཐོག་མའི་མཐའ་ཡང་བློས་བྱས་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཆེས་ཕྲ་བ་ལ་ཐུག་པ་ ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་གནས་ཚུལ་རགས་ཕྲ་དེ་འདྲ་ལ་རྨོངས་པའི་བློ་ནི་བློས་བྱས་རྟོག་ཚོགས་ ཆེས་ཕྲ་བ་གཤིས་ནས་དྭངས་མི་ཐུབ་པའི་ངད་ཤུགས་འཇུག་པའི་དབང་གིས་འབྱུང་བ་ཡིན་ 10-258 གྱི་བློས་བྱས་རྟོག་པའི་རིགས་གཞི་ནས་ཟད་ན་རྨོངས་པ་དེ་འདྲ་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་འབྱུང་མི་ རིགས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་བློས་བྱས་རྟོག་རིགས་ཆེས་ཕྲ་བ་དེ་ཉིད་ནི་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ བག་ཉལ་རྩ་བའི་མཐར་ཐུག་པ་ཡིན་ཏེ། མཚན་མར་འཛིན་པའི་རྟོག་པའི་རིགས་ཆེས་ཕྲ་བ་ བཅོས་མའི་རྣམ་པར་གནས་པ་དེ་ཡོད་པའི་དབང་གིས་རྨོངས་པ་ཉོན་མོངས་པའི་རྟོག་ཚོགས་ རགས་པ་རྣམས་དང་། དེ་དག་གིས་བསྐྱེད་པའི་ལས་སྣང་འཁྲུལ་པ་ཚབས་ཆེན་གང་དག་ སོ་སྐྱེས་ཀྱི་སྐབས་སུ་འབྱུང་ཞིང་འཕགས་ལམ་གྱིས་ཉོན་མོངས་རང་ག་བ་དང་དེ་དག་གིས་ བསྐྱེད་པའི་འཁྲུལ་སྣང་དག་པར་བྱས་ཀྱང་ད་དུང་རྨོངས་པ་ཕྲ་མོ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བའི་ སེམས་ཅན་གྱི་ལས་སྣང་དག་མ་ཐུབ་པ་མང་པོ་ཡོད་པ་ནི་དེ་དག་འབྱུང་བའི་རྐྱེན་(སྔར་ལས་ཀྱང་ ཆེས་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་ལྷག་ཡོད་པའི་)ཕུགས་ཀྱི་བློས་བྱས་ཕྲ་བའི་རྟོག་རིགས་བཅོམ་མ་ཐུབ་པའི་གནད་ ལ་ངེས་པར་ཐུག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་བག་ཆགས་གཏན་གྱི་བགོ་གཞི་ལ་དཔྱད་པ་ནི། ཀུན་མཁྱེན་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་ པོས་མངོན་རྒྱན་ཊཱི་ཀ་མདོ་ལུགས་མར། འདི་ལྟར་གསུངས་ཏེ། གལ་ཏེ་སེམས་བསྐྱེད་ལ་ སོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡིན་ན་ཐོག་ མར་ཐར་པའི་ས་བོན་དང་དེ་ནས་རིམ་གྱིས་རྣམ་བྱང་གི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ཀུན་གཞི་ རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་འཇོག་ཅིང་དེ་ལ་རྟེན་དགོས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་ དང་མུན་པའི་རྟེན་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་བ་བཞིན་དུ་སྤང་བྱ་དང་། གཉེན་པོའི་ཆོས་དག་འཇུག་ པའི་རྟེན་ཀུན་གཞི་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པོ་གང་ཞེ་ན། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ དང་། ཀུན་གཞིའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཞེས་སོགས་ཞིབ་རྒྱས་ཀྱིས་སྤང་བྱ་ཀུན་ཉོན་ཕྱོགས་དང་ གཉེན་པོ་རྣམ་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀྱི་རྟེན་གཞི་ལ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དང་ཡེ་ཤེས་
【現代漢語翻譯】 通過這種方式，細微的輪迴或細微的苦諦成爲了產生輪迴的根源，並且通過逐漸變得更細微的方式，當證悟成佛時，它才會被徹底斷除。在此期間，它不會耗盡，並且即使它作為屬於細微苦諦或細微輪迴範疇的事物的因的根源而存在，因此，像這樣的僅僅是無知的無明，以這種方式，就很好地確立了作為細微輪迴的根源的地位。像這樣的粗大和細微的兩種無明，你們兩個，其產生的最初盡頭也到達了通過分別念所作的最細微的分別念。因為，對於粗細這樣的法之實相的無知之心，是由於最細微的分別唸的習氣，無法從根本上變得清澈的力量所致。如果分別唸的種子完全耗盡，那麼像這樣的無明就不可能以任何方式產生。因此，最細微的分別念本身就是所有垢染的習氣的根本盡頭。由於存在執著于相的最細微的分別念，以虛假的形態存在，因此，粗大的無明煩惱的分別念，以及它們所產生的在凡夫位時出現的嚴重的業相幻覺，即使通過聖道清凈了煩惱的自生和它們所產生的幻覺，仍然有許多由於依賴細微無明而產生的眾生的業相無法清凈，這是因為必定觸及到未能摧毀作為它們產生的緣起（比之前的業還要更加細微）的根本的細微分別唸的關鍵。 第二，分析習氣究竟的分類：全知覺囊巴大師在《現觀莊嚴論》的註釋中，按照經部的觀點這樣說：『如果發心等菩薩的一切功德的所依是法界，那麼首先是解脫的種子，然後逐漸將一切清凈的習氣安立在阿賴耶識上，並且不需要依賴它嗎？』不是的。就像光明和黑暗不能在同一個所依處一樣，所斷之法和對治之法存在的所依處有兩個。哪兩個呢？阿賴耶識和阿賴耶智。』等等，詳細地說明了所斷的一切雜染方面和對治的一切清凈方面的習氣的所依是阿賴耶識和阿賴耶智。
【English Translation】 In this way, subtle samsara or subtle suffering truth becomes the root of generating samsara, and by gradually becoming more subtle, it is completely exhausted when enlightenment is attained. In the meantime, it is not exhausted, and even if it exists as the root of the cause of things belonging to the category of subtle suffering truth or subtle samsara, therefore, such ignorance that is merely ignorance, in this way, is well established as the root of subtle samsara. Such coarse and subtle two ignorances, you two, the initial end of their arising also reaches the most subtle conceptualization made by conceptual thought. Because, the mind ignorant of such coarse and subtle Dharma reality is due to the force of the habit of the most subtle conceptual thought, which cannot be fundamentally purified. If the seed of conceptual thought is completely exhausted, then such ignorance cannot arise in any way. Therefore, the most subtle conceptual thought itself is the ultimate end of the root of all stains. Because of the existence of the most subtle conceptual thought that clings to characteristics, existing in a false form, therefore, the coarse ignorance afflictions' conceptual thoughts, and the severe karmic appearance illusions that they generate that appear in the state of ordinary beings, even if the self-arising of afflictions and the illusions they generate are purified by the noble path, there are still many sentient beings' karmic appearances that arise due to reliance on subtle ignorance that cannot be purified, because it must touch the key of failing to destroy the root subtle conceptual thought that is the cause of their arising (even more subtle than the previous karma). Secondly, analyzing the ultimate classification of habits: Omniscient Jonangpa master said in the commentary on the Ornament of Clear Realization, according to the Sutra school: 'If the basis of all the qualities of Bodhisattvas such as generating Bodhicitta is the Dharmadhatu, then first the seed of liberation and then gradually all the habits of complete purification are established on the Alaya consciousness, and is it not necessary to rely on it?' No. Just as light and darkness cannot be in the same basis, there are two bases in which the Dharma to be abandoned and the Dharma of antidote exist. Which two? Alaya consciousness and Alaya wisdom.' And so on, explaining in detail that the basis of the habits of all contaminated aspects to be abandoned and all purified aspects of antidote is Alaya consciousness and wisdom.
སོ་སོར་བཞག་པར་མཛད་ཅིང་། རྗེ་བཙུན་རིན་པོ་ཆེས། དབུ་མ་ཐེག་མཆོག་རྒྱས་པའི་རྩ་ 10-259 བར། འཁོར་དང་ལམ་གྱི་གཞིར་གྱུར་ཀུན་གཞི་སྟེ། །ཞེས་དང་། དེའི་ཐད་ཀྱི་ཊཱིཀ་ཟིན་དུ་ཡང་ ཀུན་གཞིའི་སྟེང་དུ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་བག་ཆགས་བཞག་པ་ལས་འཁོར་བ་འབྱུང་ བ་དང་། རྣམ་བྱང་གི་ས་བོན་བཞག་པ་ལས་མྱང་འདས་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འཁོར་ འདས་གཉིས་ཀའི་གཞིར་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། ཞེས་དང་། ཡང་ཀུན་གཞི་ཉིད་ལ་འཁོར་འདས་ ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་ནུས་པ་ཡོད་ཚུལ་བཤད་སྐབས། དེའི་ཊཱིཀ་ཟིན་ལས། འདི་ལ་འགའ་ ཞིག་ཏུ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བ་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཀྱི་གནས་ ཞེས་ཟག་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་གནས་མ་ཡིན་པར་བཤད་མོད་ཀྱང་རང་ལུགས་ལ་ཟག་མེད་ ལམ་གྱི་བདེན་པ་རྣམས་ཀྱི་གནས་ཡིན་པས་ན་ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་ན་སྔ་མ་ཀུན་ མཁྱེན་ཉིད་ཀྱི་རང་ལུགས་ལ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཉིད་ཀུན་བྱང་གཉིས་ཀའི་བག་ཆགས་ གཏན་གྱི་བགོ་གཞིར་མི་རུང་བ་དང་ཕྱི་མ་རྗེ་བཙུན་ཡབ་སྲས་ཀྱི་གསུང་ཟུར་ལྟར་ན་དེ་ལྟར་ རུང་ངམ་སྙམ་པའི་གནས་ཡོད་ཕྱིར་དེ་དག་གི་དགོངས་པ་འགལ་མེད་ཀྱི་ཚུལ་ལ་ཅུང་ཙམ་ དཔྱད་པ་སྟེ། སྤྱིར་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་མཚན་ཉིད་པ་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བ་གང་རུང་དུ་ འཕེན་པའི་ཀུན་ཉོན་རྒྱུ་འབྲས་སུ་སྦྱོར་བའི་གཞིར་གྱུར་པ་དེ་ནི་ཐེག་དམན་དགྲ་བཅོམ་དང་ ཐེག་ཆེན་འཕགས་ལམ་ཐོབ་པ་ན་ཇི་བཞིན་མེད་པར་གྱུར་ནས་དེ་ཡན་གྱི་ཐེག་ཆེན་འཕགས་ པའི་སྐབས་སུ་ཀུན་གཞི་འཇོག་པ་དེ་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་མཚན་ཉིད་པ་མ་ཡིན་པར་རྣམ་ བྱང་གི་ཕྱོགས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆར་གཏོགས་པའི་ཀུན་གཞི་ཡིན་ལ། དེ་འདྲའི་ཀུན་གཞི་དེ་ལ་ ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དངོས་གནས་མཚན་ཉིད་པ་ཐེག་ཆེན་སོ་སྐྱེས་མན་ཆད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་ པ་ཞིག་དང་། ཀུན་གཞི་མཚན་ཉིད་པ་མིན་པའི་རྣམ་བྱང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆར་གཏོགས་པ་ཐེག་ ཆེན་འཕགས་ལམ་གྱི་སྐབས་ན་ཡོད་པ་ཞིག་དང་གཉིས་ཡོད་པས་སྔ་མ་དེ་སྤང་བྱ་ཀུན་ཉོན་ ཕྱོགས་ཀྱི་ས་བོན་གྱི་རྟེན་གཞི་དང་ཕྱི་མ་དེ་གཉེན་པོ་རྣམ་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ས་བོན་གྱི་རྟེན་གཞི་ 10-260 ཡིན་པས་དེ་གཉིས་སྤྱིར་ཀུན་གཞིའི་རིགས་ཙམ་དུ་འདྲ་ཡང་སྔ་མ་ཉིད་རྣམ་ཤེས་ཕྱོགས་དང་ ཕྱི་མ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་ཕྱིར་ཚུལ་དེ་ལུགས་ལྟར་ཀུན་བྱང་གི་ བག་ཆགས་གཏན་གྱི་བགོ་གཞི་རྣམ་ཤེས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཀུན་གཞི་(ངོ་ཐད་ཀྱི་ཆ།)སོ་སོར་ཕྱེས་ ནས་ཀུན་མཁྱེན་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་གང་གིས་ཞིབ་རྒྱས་ཀྱི་ལེགས་པར་བཤད་པ་གནང་ཞིང་། ཚུལ་དེ་ལྟར་དོན་ལ་ཡིན་ཞིང་ཞིབ་རྒྱས་ཀྱི་གསལ་ཆ་དེ་ཀ་ན་ཆེས་ཡོད་པས་རྗེ་བཙུན་ཡབ་ སྲས་ཀྱིས་དེའི་དགོངས་དོན་འཆད་ཚེ་ཀུན་གཞི་རིགས་འདྲ་སྤྱི་ཕྱོགས་ནས་(གན
【現代漢語翻譯】 各自安放。至尊仁波切說：《中觀大乘廣論》中，『輪迴與道之基為阿賴耶。』並且，在相關的註釋中也提到：『在阿賴耶上安放遍染的習氣，從而產生輪迴；安放清凈的種子，從而獲得涅槃。因此，它是輪迴與涅槃二者的基礎。』並且，在說明阿賴耶本身具有產生一切輪迴與涅槃的能力時，在那篇註釋中寫道：『對此，有些人說，它是遍染和清凈，有漏法的處所，但並非無漏法的處所。』然而，按照自宗的觀點，它是無漏道諦的處所。』等等。按照這樣說，如果說前者全知（指宗喀巴大師）的自宗觀點認為，阿賴耶識本身不能作為遍染和清凈二者習氣的永恒分配基礎，而後者至尊父子的說法暗示了這樣是可以的，那麼，或許存在疑問。因此，稍微探討一下這些觀點的無矛盾性：一般來說，作為將有相阿賴耶識投入三界輪迴任何一處的遍染因果的基礎，當小乘阿羅漢和大乘獲得聖道時，這種阿賴耶識會如實地消失。因此，在那之前的，大乘聖者所安立的阿賴耶，並非有相阿賴耶識，而是屬於清凈方面的智慧。對於這樣的阿賴耶，存在著真實的、有相的阿賴耶識，存在於大乘凡夫以下的相續中；以及不屬於有相的阿賴耶，屬於清凈智慧方面，存在於大乘聖道的時候。因此，前者是應斷除的遍染方面的種子之所依，後者是作為對治的清凈方面的種子之所依。 因此，二者雖然在阿賴耶的種類上相似，但前者屬於識的方面，後者屬於智慧的方面，存在這樣的差別。因此，按照這種方式，將清凈和遍染的習氣永恒分配的基礎——識和智慧的阿賴耶（直接的方面）分開，全知法王（指宗喀巴大師）對此進行了詳細的闡述。情況確實如此，並且詳細的闡釋非常清楚。因此，至尊父子在解釋其含義時，是從阿賴耶的相似種類總體方面（安立的）。』
【English Translation】 They were placed separately. Jetsun Rinpoche said: 'In the root text of the Extensive Treatise on Madhyamaka Mahayana, 'The basis of samsara and the path is the alaya.' And in the commentary on that, it also says: 'From placing the imprints of complete defilement on the alaya, samsara arises; and from placing the seeds of complete purification, nirvana is attained. Therefore, it is the basis of both samsara and nirvana.' Furthermore, when explaining that the alaya itself has the power to produce all of samsara and nirvana, in that commentary it says: 'Regarding this, some say that it is the abode of complete defilement and complete purification, with outflows, but not the abode of uncontaminated dharmas.' However, according to our own system, it is the abode of the truths of the uncontaminated path.' etc. According to what was said, if the former omniscient one's (referring to Je Tsongkhapa) own system holds that the alaya-consciousness itself cannot serve as the eternal basis for the distribution of both complete defilement and purification, and the latter Jetsun father and son's words imply that it can, then perhaps there is a question. Therefore, let us examine a little the way in which these views are non-contradictory: In general, the basis for applying the conditioned alaya-consciousness as the cause and effect of complete defilement, which throws one into any of the three realms of samsara, disappears as it is when the Hinayana arhat and the Mahayana attain the noble path. Therefore, the alaya established by the Mahayana noble ones before that is not the conditioned alaya-consciousness, but the alaya that belongs to the aspect of wisdom of complete purification. For such an alaya, there is a real, conditioned alaya-consciousness that exists in the continuum of Mahayana ordinary beings and below; and there is the non-conditioned alaya, which belongs to the aspect of wisdom of complete purification, which exists at the time of the Mahayana noble path. Therefore, the former is the basis for the seeds of the side of complete defilement to be abandoned, and the latter is the basis for the seeds of the side of purification as an antidote. Therefore, although the two are similar in the general category of alaya, the former belongs to the side of consciousness and the latter belongs to the side of wisdom, and there is a difference. Therefore, according to this method, the omniscient Dharma King (referring to Je Tsongkhapa) has explained in detail the basis for the eternal distribution of the imprints of purification and defilement, separating the alaya of consciousness and wisdom (the direct aspect). The situation is indeed like this, and the detailed explanation is very clear. Therefore, when Jetsun father and son explain its meaning, it is from the general aspect of the similar kind of alaya (established).
ས་སྐབས་ཙམ་ལ་ )འཁོར་འདས་ཀྱི་རྟེན་གཞི་ཡིན་ཚུལ་དང་ཁྱད་པར་གཞི་དབྱིངས་སྙིང་པོ་ཉིད་ལ་ཀུན་གཞིའི་ མཚན་གྱིས་མདོ་ལས་བར་སྐབས་དགོས་དབང་གིས་ཡང་ཡང་བརྗོད་ཅིང་(མཐར་གཏུགས་ན་) ཚུལ་དེ་ལུགས་ཀྱི་ཡེ་གཞི་དེ་ཉིད་འཁོར་འདས་ཀྱི་གཞི་དོན་དམ་གྱི་གནས་ལུགས་གཅིག་པུ་ ཉིད་དུ་ངེས་པ་འདྲོངས་ཆེད་ཀུན་གཞི་སྤྱི་རིགས་(ངོ་ཐད་ཙམ་དང་ཕུགས་ཀྱི་སྡོད་ལུགས་གཉིས་ཀ་)ནས་ འཁོར་འདས་ཀྱི་གཞི་ཡིན་པར་བཤད་པས་གཙོ་བོ་ངེས་དོན་སྙིང་པོའི་གཞི་དབྱིངས་ཉིད་ལ་ སྙེག་ཚུལ་གྱིས་ཟབ་གནད་ཀྱི་མདོ་འགགས་ལེགས་པར་བཀྲོལ་མཛད་པར་སྣང་བས་ཀུན་ མཁྱེན་རྟོན་པ་བཞི་ལྡན་ཆེན་པོའི་བཞེད་དགོངས་ཀྱི་གཏིང་ལེགས་པར་དཔོགས་ཏེ་ངེས་དོན་ ཟབ་མོའི་དོན་རྗེན་ཆར་དུ་ལེགས་པར་གསལ་བར་མཛད་པ་པོ་རྗེ་འཇམ་མགོན་བླ་མ་ཡབ་ སྲས་ཉིད་དུ་ངེས་པས་དེ་དག་དགོངས་པ་འགལ་མེད་མ་ཟད་རྗེ་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོའི་དགོངས་ བཞེད་ཆེས་གསལ་གྱི་ཟབ་དོན་གྱི་རོ་བཅུད་ལྷག་པར་མྱོང་རྒྱུ་ཡོད་ངེས་སུ་འདུག་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྤྱིར་ཀུན་གཞི་སྤྱི་ཙམ་ལ་བསམ་ན་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཡང་འཛིན་ པ་ཡིན་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཕྱེ་ན་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་ཉོན་མོངས་ཕྱོགས་ཀྱི་བག་ཆགས་འཛིན་ པ་དང་ཀུན་གཞི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་རྣམ་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་བག་ཆགས་འཛིན་པ་གཉིས་ཀྱང་ཡོད་ཆོག མདོ་ལས་དགོས་དབང་གིས་ཀུན་གཞིའི་སྒྲས་བསྟན་པའི་རང་བཞིན་དོན་དམ་པའི་སྙིང་པོ་ 10-261 ནི་གློ་བུར་དྲི་མ་འཁོར་བ་དང་གསར་བྱུང་གི་ལམ་དང་དྲི་མ་དག་པའི་ཆའི་རྣམ་བྱང་གི་ལམ་ འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའང་དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་དེ་སྤྲིན་སྲབ་འཐུག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་ ཡིན་པ་ལྟ་བུ་སྟེ་དེ་ལྟ་བུའི་གཞིའི་གནས་ལུགས་སྙིང་པོ་ཉིད་ཆོས་ཉིད་དང་རྩ་བའི་རྣམ་ཤེས་ ཀུན་གཞི་གསལ་རིག་དག་པ་ཆོས་ཅན་གཞིའི་ཆོས་ཉིད་དང་རྣམ་དབྱིབས་ཕྱོགས་མཚུངས་ སུ་ཡོད་པ་དེ་སྐབས་འདིའི་གྲུབ་དོན་ནོ། ། གསུམ་པ་སྟོང་ཚུལ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་དཔྱད་པ་ནི། དེ་ལྟར་སྲིད་ཚད་ཀྱི་ཤེས་ བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་པ་ནི་རང་བཞིན་དོན་དམ་པའི་གཞི་དབྱིངས་ ཉག་གཅིག་དང་རྣམ་པར་འགྱུར་བ་ཙམ་གྱི་ཆོས་ནི་གློ་བུར་བའི་ཀུན་རྫོབ་བསླུ་བ་སྣང་ཙམ་ དུ་བདེན་པ་འདི་སྣང་འཁྲུལ་ངོའི་བྱ་བྱེད་མི་བསླུ་བ་གཉིས་སུ་ཁ་ཚོན་ཆོད་ཕྱིར་གཤིས་ཀྱི་ གནས་ལུགས་བདེན་པ་གང་ཡིན་བཅོས་མར་མི་འཐད་ལ་གློ་བུར་སྣང་ཙམ་ཁོ་ནར་གནས་པ་ གང་ཡིན་གནས་ལུགས་བདེན་པར་མི་འཐད་པས་སྟོང་གཞི་གཞན་སྟོང་ཡིན་ན་སྟོང་བྱ་རང་ སྟོང་ཡིན་མི་རིགས་ཤིང་སྟོང་བྱ་རང་སྟོང་ཡིན་ན་སྟོང་གཞི་གཞན་སྟོང་ཡིན་མི་རིགས་པའི་ ཚུལ་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་བཞིན་གནས་ལུགས་ཆོས་ཅན། རང་སྟོང་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་རང་བཞིན་གཤིས
【現代漢語翻譯】 在適當的時候， 關於輪涅（འཁོར་འདས།，saṃsāra-nirvāṇa，輪迴與涅槃）的所依以及特別的基界（གཞི་དབྱིངས།，dhātu，界）心髓本身，經部中以阿賴耶（ཀུན་གཞི།，ālayavijñāna，阿賴耶識）之名，因應時機需要而反覆提及，（最終）爲了確定這種方式的本初基（ཡེ་གཞི།，prakṛti，自性）即是輪涅的根本，是究竟的實相， 從阿賴耶總相（僅是表面和究竟的安住方式兩種）上說，是輪涅的根本，因此主要是以趨向于確定究竟心髓基界的方式，很好地闡釋了甚深要義的關鍵。似乎很好地衡量了全知四依怙主（ཀུན་མཁྱེན་རྟོན་པ་བཞི་ལྡན།，Sarvajña Catuhpratisarana，全知四依）的意旨，並且毫無保留地闡明了甚深要義，因此可以確定是杰·蔣貢喇嘛（རྗེ་འཇམ་མགོན་བླ་མ།，Je 'Jam-mgon Bla-ma，至尊蔣貢上師）父子。因此，他們的觀點不僅沒有矛盾，而且更能體驗到杰·覺囊巴（རྗེ་ཇོ་ནང་པ།，Je Jo-nang-pa，至尊覺囊巴）的觀點中最清晰的甚深要義的精髓。 因此，總的來說，如果僅從阿賴耶總相來考慮，它既持有輪涅二者的習氣，但如果具體區分，則阿賴耶識的部分持有煩惱方面的習氣，而阿賴耶智的部分則持有清凈方面的習氣，這兩種情況都是有可能的。 經部中因應時機需要，以阿賴耶之名所指的自性勝義諦心髓， 也成爲了突發性的垢染輪迴和新生的道，以及清凈部分的道果之所依。例如，虛空是所有薄雲和厚云的所依一樣。像這樣的基之實相心髓，與法性（ཆོས་ཉིད།，dharmatā，法性）和根本識阿賴耶光明清凈，在本體和形態上相似，這就是此處的結論。 第三，分析兩種空性的差別：如此，一切有邊際的所知法的究竟實相，就是自性勝義的基界唯一，而僅僅是變化的法，則是突發性的世俗假象，爲了確定僅僅顯現的欺騙和顯現不欺騙二者，凡是體性的實相，都不應是造作的，凡是僅僅突發顯現的，都不應是實相。因此，如果空基是他空，則所空不應是自空；如果所空是自空，則空基不應是他空。 如此，自性實相法，不是自空，因為你的自性是...
【English Translation】 At the appropriate time, Regarding the basis of saṃsāra and nirvāṇa (འཁོར་འདས།), and especially the essence of the dhātu (གཞི་དབྱིངས།) itself, the sūtras repeatedly mention it by the name ālayavijñāna (ཀུན་གཞི།) due to the needs of the occasion. (Ultimately,) in order to ascertain that the original ground (prakṛti, ཡེ་གཞི།) of this manner is the root of saṃsāra and nirvāṇa, the ultimate reality, From the general aspect of ālayavijñāna (both the superficial and ultimate ways of abiding), it is said to be the basis of saṃsāra and nirvāṇa. Therefore, mainly by approaching the way of ascertaining the ultimate essence of the dhātu, the key points of the profound meaning are well explained. It seems that the intention of the omniscient Catuhpratisarana (ཀུན་མཁྱེན་རྟོན་པ་བཞི་ལྡན།) is well measured, and the profound meaning is clearly elucidated without reservation. Therefore, it can be determined that it is Je 'Jam-mgon Bla-ma (རྗེ་འཇམ་མགོན་བླ་མ།) and his sons. Therefore, not only are their views not contradictory, but one can also experience the essence of the most clear profound meaning in the view of Je Jo-nang-pa (རྗེ་ཇོ་ནང་པ།). Therefore, in general, if one considers only the general aspect of ālayavijñāna, it holds the habitual tendencies of both saṃsāra and nirvāṇa. But if one distinguishes specifically, the part of ālayavijñāna that is the mind holds the habitual tendencies of the afflicted side, and the part of ālayavijñāna that is wisdom holds the habitual tendencies of the purified side. Both of these are possible. In the sūtras, due to the needs of the occasion, the essence of the svabhāva-paramārtha (自性勝義諦) indicated by the term ālayavijñāna, also becomes the basis for the adventitious defilements of saṃsāra and the newly arising path, as well as the path and fruit of the purified aspect. For example, just as the sky is the basis for all thin and thick clouds, the essence of such a ground is similar in nature and form to the dharmatā (ཆོས་ཉིད།) and the fundamental consciousness, the clear and luminous ālayavijñāna. This is the conclusion here. Third, analyzing the differences between the two emptinesses: Thus, the ultimate reality of all knowable things with boundaries is the sole dhātu of svabhāva-paramārtha, and the phenomena that merely change are the adventitious saṃvṛti illusions. In order to determine the two, the deception of mere appearance and the non-deception of appearance, whatever is the reality of the nature should not be artificial, and whatever merely appears adventitiously should not be the reality. Therefore, if the empty basis is other-empty, then what is emptied should not be self-empty; and if what is emptied is self-empty, then the empty basis should not be other-empty. Thus, the dharma of svabhāva-avasthāna (自性實相), is not self-empty, because your nature is...
་ལུགས་བདེན་པས་ནམ་ཡང་མི་སྟོང་པའི་ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན། གཞན་ སྟོང་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་རང་གཤིས་ལ་གློ་བུར་བཅོས་མའི་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་གིས་གདོད་ནས་ སྟོང་པའི་ཕྱིར། རྣམ་འགྱུར་གློ་བུར་བ་དགཆོས་ཅན། རང་སྟོང་ཡིན་ཏེ། རང་རང་གི་རྣམ་པར་ སྣང་བ་གང་དག་འཁྲུལ་ངོའི་བྱ་བ་བྱེད་ཙམ་ལས་རང་རང་གི་ངོ་བོས་གདོད་ནས་སྟོང་པའི་ ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། གཞན་སྟོང་ཡང་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་འགྱུར་པའི་བཅོས་མ་གང་དག་ ལ་གཞན་མ་བཅོས་གནས་ལུགས་ཀྱི་ངོ་བོར་ཡང་གྲུབ་པས་སྟོང་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་དངོས་ གནས་ཡིན་ན་རང་སྟོང་མ་ཡིན་ཞིང་། གཞན་སྟོང་ཡིན་པས་ཁྱབ་སྟེ། དོན་དམ་དངོས་གནས་ 10-262 ཡིན་པ་ལ་ནི་གནས་ལུགས་ཡེ་གཞི་ཆོས་དབྱིངས་ཉག་གཅིག་ལས་མེད་པ་གང་ཞིགདེ་ནི་ རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་པར་གཞན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཁོ་ནར་ངེས་པའི་ཕྱིར། སྤྱིར་དོན་ དམ་དུ་གཏོགས་པ་ཡིན་ན་རང་སྟོང་མ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་དེ་ ཡང་དོན་དམ་གྱི་གྲངས་སུ་གཏོགས་ཀྱང་དེ་གནས་ལུགས་གཤིས་སུ་མི་བདེན་པའི་ཕྱིར། ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ན་རང་སྟོང་ཡིན་པས་ཁྱབ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་པ་མེད་ པའི་ཕྱིར། ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ན་གཞན་སྟོང་ཡང་ཡིན་པས་ཁྱབ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ཚད་གཞན་ དོན་དམ་གནས་ལུགས་ཡིན་པ་ལས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་སྟོང་པ་ཤ་སྟག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་ གཞན་སྟོང་ཡིན་ན་རང་སྟོང་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་སྟེ། (གནས་ལུགས།)གཞན་སྟོང་ཡིན་པ་ལ་ནི་ རང་གི་ངོ་བོས་ནམ་ཡང་མི་སྟོང་ཞིང་། དགག་བྱ་གཞན་ཞིག་གིས་སྟོང་པ་འབའ་ཞིག་ཡིན་ པའི་ཕྱིར། རང་སྟོང་ཡིན་ན་གཞན་སྟོང་ཡང་ཡིན་ཆོག་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོས་གང་སྟོང་པ་དེ་ དག་དགག་བྱ་གཞན་གྱིས་སྟོང་ཚུལ་ཡང་འཇོག་ཏུ་རུང་བ་ཁོ་ནར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ ན་རང་སྟོང་གཞན་སྟོང་གཉིས་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཉིས་ཀྱི་ཡིན་པ་འཇོག་ཏུ་ཡོད་དེ། ཀུན་ རྫོབ་གསལ་རིག་གི་སྣང་ཆའི་བུམ་པ་དེ་ཀུན་རྫོབ་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་སྟེང་དུ་དོན་དམ་ གཞན་གྱི་ངོ་བོས་ཀྱང་སྟོང་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་འདྲའི་བུམ་པ་དེ་རང་གི་ངོ་བོ་དོན་དམ་པར་ན་ཅི་ ཡང་མེད་པ་གང་ཞིག དེ་གཞན་དོན་དམ་པའི་ཡིན་ལུགས་སུའང་གྲུབ་ཚུལ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་རང་སྟོང་གཞན་སྟོང་གཉིས་མི་འགལ་ཏེ། ཁྱོད་གཉིས་ཀྱི་ཡིན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས་བསྡུས་པ་གང་དག་རང་སྟོང་དང་གཞན་སྟོང་གཉིས་ཀ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར། དེར་ཐལ། ཀུན་རྫོབ་ཕྱོགས་ཡིན་ཚད་ལ་རང་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་དང་དོན་དམ་པ་ གཞན་གྱི་གནས་ལུགས་ཀྱིས་སྟོང་པ་གཉིས་ཀར་འདུག་པའི་ཕྱིར། ཀུན་རྫོབ་དང་རང་སྟོང་ ཡིན་ཁྱབ་མཉམ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ན་རང་སྟོང་ཡིན་པས་ཁྱབ། རང་སྟོང་ཡིན་ན་ཀུན་ 10-263
【現代漢語翻譯】 因為真理的規律永遠不會空虛。因此，它（指某種事物）是'他空'（gzhan stong），因為你的自性從一開始就空虛，沒有任何虛假的造作。各種各樣的顯現是'自空'（rang stong），因為它們僅僅是在迷惑的視角下顯現，而其自身本質從一開始就是空虛的。此外，它也是'他空'，因為各種各樣的變化和造作也空虛，因為它們也存在於未造作的實相本質中。如果它是真實的實相，那麼它不會是自空，而是他空。因為在真實的實相中，只有唯一的實相本質（chos dbyings），它不會以其自身本質空虛，而僅僅是空于所有世俗（kun rdzob）。一般來說，如果某事物屬於勝義諦（don dam），那麼它不一定是自空，因為名言勝義諦（rnam grangs pa'i don dam）也屬於勝義諦的範疇，但它不是實相的真實本質。如果是世俗諦，那麼它一定是自空，因為世俗諦中沒有不以自身本質空虛的事物。如果是世俗諦，那麼它也一定是'他空'，因為所有世俗諦在任何方面都完全空于勝義諦的實相。如果勝義諦是他空，那麼它一定不是自空，因為他空的事物永遠不會以其自身本質空虛，而僅僅是空于其他所破（dgag bya）。如果是自空，那麼它也可能是他空，因為任何以自身本質空虛的事物，也可以被認為是空于其他所破。因此，自空和他空兩者都可以成立，因為世俗顯現的瓶子，在世俗的自身本質上是空虛的，同時在勝義諦的其他本質上也是空虛的。因為這樣的瓶子在勝義諦的自身本質上什麼都不是，所以它也不能以勝義諦的方式存在。因此，自空和他空並不矛盾，因為兩者都可以成立。這是因為所有被世俗諦所包含的事物，既是自空也是他空。這是因為在所有世俗諦的事物中，既有空于自身本質，也有空于其他勝義諦的實相。世俗諦和自空是周遍相等（khyab mnyam）的，因為如果是世俗諦，那麼它一定是自空；如果是自空，那麼它一定是世俗諦。
【English Translation】 Because the law of truth never empties. Therefore, it (referring to something) is 'other-empty' (gzhan stong), because your own nature is empty from the beginning, without any false fabrications. The various manifestations are 'self-empty' (rang stong), because they merely appear from the perspective of delusion, and their own essence is empty from the beginning. Furthermore, it is also 'other-empty', because the various changes and fabrications are also empty, because they also exist in the essence of the unfabricated reality. If it is the true reality, then it will not be self-empty, but other-empty. Because in the true reality, there is only the single essence of reality (chos dbyings), which does not empty with its own essence, but is only empty of all conventionalities (kun rdzob). In general, if something belongs to the ultimate truth (don dam), then it is not necessarily self-empty, because the nominal ultimate truth (rnam grangs pa'i don dam) also belongs to the category of ultimate truth, but it is not the true essence of reality. If it is conventional truth, then it must be self-empty, because there is nothing in conventional truth that is not empty of its own essence. If it is conventional truth, then it must also be 'other-empty', because all conventional truths are completely empty of the reality of the ultimate truth in every way. If the ultimate truth is other-empty, then it must not be self-empty, because something that is other-empty never empties with its own essence, but is only empty of other objects of negation (dgag bya). If it is self-empty, then it may also be other-empty, because anything that is empty of its own essence can also be considered empty of other objects of negation. Therefore, both self-emptiness and other-emptiness can be established, because the vase of conventional appearance is empty in its own conventional essence, and also empty in the other essence of ultimate truth. Because such a vase is nothing in its own ultimate essence, it cannot exist in the way of ultimate truth. Therefore, self-emptiness and other-emptiness are not contradictory, because both can be established. This is because everything included in conventional truth is both self-empty and other-empty. This is because in all things of conventional truth, there is both emptiness of one's own essence and emptiness of the reality of other ultimate truths. Conventional truth and self-emptiness are coextensive (khyab mnyam), because if it is conventional truth, then it must be self-empty; if it is self-empty, then it must be conventional truth.
རྫོབ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་དང་གཞན་སྟོང་གཉིས་ཡིན་ཁྱབ་མཉམ་མ་ཡིན་ ཏེ། དོན་དམ་ཡིན་ན་གཞན་སྟོང་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཀྱང་གཞན་སྟོང་ཡིན་ན་དོན་དམ་ཡིན་པས་ མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་དམ་ཡིན་ན་གཞན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པ་མེད་ཅིང་ཀུན་ རྫོབ་ཡིན་ན་རང་དང་གཞན་གཉིས་ཀས་སྟོང་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྟེང་ དུ་རང་སྟོང་གཞན་སྟོང་གི་ཡིན་པ་ཡོད་ཀྱང་དོན་དམ་གྱི་སྟེང་དུ་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཡིན་པ་མེད་ དེ། ཀུན་རྫོབ་རྣམས་རང་སྟོང་གཞན་སྟོང་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་གང་ཞིགདོན་དམ་ཉིད་གཞན་ སྟོང་ཁོ་ནར་ངེས་པའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་ཆོས་ཅན་གང་ཡིན་ལ་ཆོས་ཉིད་རང་ཆས་སུ་ཡོད་ཀྱང་ གཅིག་དེ་བཅོས་མ་དང་ཅིག་ཤོས་གཉུག་མའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་དབང་གིས་ཕྱོགས་གཅིག་ ནས་སྟོང་ཚུལ་གཉིས་ཡིན་དང་ཕྱོགས་གཅིག་ནས་སྟོང་ཚུལ་གཅིག་གི་སྒོ་ནས་གོ་བ་ཐ་སྙད་ བདེན་པ་ཙམ་དཔྱོད་ངོར་འབྱུང་རུང་བ་ཡིན་ནོ། །རང་ལུགས་ལ་ཤེས་བྱ་ཡིན་ན་སྟོང་ཉིད་ ཡིན་པས་ཀྱང་ཁྱབ་སྟེ། (གོང་སྨོས་ཀྱི་སྟོང་ཚུལ།)ཀུན་བཏགས་པའི་ཤེས་བྱ་རྣམས་ནི་མེད་པའི་སྟོང་ ཉིད་དང་གཞན་དབང་གི་ཤེས་བྱ་རྣམས་ནི་ཡོད་པའི་སྟོང་ཉིད་དང་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་ཤེས་བྱ་ནི་ རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འཇོག་པའི་ཕྱིར། སྟོང་ཉིད་དེ་དག་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། སྟོང་ཉིད་ སྔ་མ་གཉིས་དོན་དམ་གྱི་ཆར་གཏོགས་རྣམ་གྲངས་པ་ཙམ་དང་ཕྱི་མ་ནི་དོན་དམ་དངོས་ཡིན་ པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཤེས་བྱ་ལ་དོན་དམ་དངོས་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་ཡིན་པ་དང་མ་ཡིན་པ་གཉིས་དང་ རྣམ་གྲངས་པ་ལའང་ཡིན་མིན་དེ་འདྲ་གཉིས་རེ་ཡོད་ཆོག་གོ །དེ་ལྟ་བུའི་སྟོང་ཚུལ་གཉིས་ ཀྱི་སྟོང་ཉིད་སྟོན་བྱེད་བཀའ་བར་ཐ་གཉིས་ཏེ། དེ་ལས་དང་པོས་གཙོར་བསྟན་རང་སྟོང་གི་ ཡིན་ལུགས་ནི་ཀུན་རྫོབ་རང་ངོས་ནས་སྟོང་པ་དེ་ཀ་ཉིད་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་སྲས་བཅས་རྒྱལ་ བའི་བཞེད་དགོངས་ཀྱི་རང་སྟོང་ཡིན་ཞིང་འདིའི་སྟོང་ཚུལ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་སྤྲོས་པ་རང་རང་གི་ ངོ་བོས་སྟོང་པའི་གཞི་ལ་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ཐོགས་མེད་ཀྱི་ཞལ་ནས། གང་ལ་གང་མེད་པ་དེ་ནི་ 10-264 དེས་སྟོང་ངོ་། །འདི་ལ་ལྷག་མར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཡོད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ གཞི་དབྱིངས་དོན་དམ་པའི་ཆོས་ཉིད་གང་ལ་ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྤྲོས་པ་གང་ཡང་མེད་པ་ དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཁོ་ན་དེས་སྟོང་པ་ཡིན་ཞིང་སྟོང་ཚུལ་འདི་ལ་ལྷག་མར་གྱུར་པའི་ཡེ་གཞི་ཆོས་ དབྱིངས་དོན་དམ་པ་གང་ཡིན་དེ་ནི་གདོད་མ་ནས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་སྟོང་པར་ཡོད་པ་ཁོ་ནའི་ ཚུལ་དུ་གནས་པས་བཀའ་བར་བས་བསྟན་དོན་གྱི་སྟོང་གཞི་ལ་ངེས་དོན་གཞན་སྟོང་གི་དོན་ དམ་རྣམ་ཀུན་པ་ཡོད་པའི་ཆ་ནས་བར་བའི་དགོངས་པ་ཐ་མ་དང་མི་འགལ་ཚུལ་དང་བཀའ་ ཐ་མས་ཀྱང་སྟོང་གཞི་དོན་དམ་རྣམ་ཀུན
【現代漢語翻譯】 因為它是虛假的。勝義和自空是他空二者並非周遍相等，因為如果是勝義，則周遍他空，但如果是他空，則不周遍勝義，因為如果是勝義，則沒有不是以虛假空，並且如果是虛假，則必定自他二者皆空。因此，在虛假之上存在自空和他空，但在勝義之上則不存在二者，因為所有虛假都是自空和他空，勝義本身則必定只是他空。然而，無論什麼法，其法性都自然存在，但由於一個是被造作的，另一個是本有的差別，因此從一方面來說，存在兩種空性，而從另一方面來說，通過一種空性的方式，在名言諦的層面可以進行辨析。 按照自宗的觀點，如果一個所知是空性，那麼它也必定是空性（如上所述的空性方式）。所知可以分為三種：遍計所知的所知是無的空性，依他起的所知是有的空性，圓成實的所知則被安立為自性空。這些空性之間存在差別，前兩種空性只是勝義範疇內的名相，而後者則是真正的勝義。因此，對於所知來說，既可以存在真正的勝義空性，也可以不存在，對於名相來說，也可以存在或不存在這兩種情況。這兩種空性的空性，由中觀二經所闡述。其中，第一部經主要闡述的自空之理，即虛假從自身角度來說是空性的，這正是聖者父子（指龍樹菩薩父子）的觀點。這種空性的方式是，在虛假現象各自的本體空性的基礎上，偉大的車乘論師無著菩薩曾說：『在什麼上不存在什麼，那就是空。』『在這上面剩下的是什麼，那就是存在。』也就是說，在作為基礎的法界勝義法性上，不存在任何作為現象的虛假顯現，這正是虛假本身所空之處，而這種空性所剩下的，是本初以來在任何情況下都不會空的原始法界勝義，因此，中觀初經所闡述的空性之基，具有了究竟的他空勝義，與中觀末經的觀點並不矛盾，而中觀末經也闡述了空性之基，即究竟的勝義。
【English Translation】 Because it is deceptive. The ultimate and other-emptiness are not coextensive, because if it is the ultimate, it is pervasive of other-emptiness, but if it is other-emptiness, it is not pervasive of the ultimate, because if it is the ultimate, there is nothing that is not empty of deception, and if it is deception, it is certain that both self and other are empty. Therefore, on top of deception, there is self-emptiness and other-emptiness, but on top of the ultimate, there is no such thing as the two, because all deceptions are both self-empty and other-empty, and the ultimate itself is certainly only other-empty. However, whatever is a phenomenon has its own nature, but due to the difference between one being artificial and the other being innate, from one aspect there are two ways of emptiness, and from another aspect, through one way of emptiness, it is possible to analyze the mere truth of terms. According to our own system, if a knowable is emptiness, then it is also pervasive of emptiness (the way of emptiness mentioned above). Knowables can be divided into three types: the knowables of imputation are the emptiness of non-existence, the knowables of dependence are the emptiness of existence, and the knowables of perfect reality are established as self-nature emptiness. There are differences between these emptinesses, the first two emptinesses are merely nominal categories belonging to the ultimate, while the latter is the actual ultimate. Therefore, for a knowable, there can be both the actual ultimate emptiness and the non-emptiness, and for nominal categories, there can also be two such cases of existence and non-existence. The emptiness of these two types of emptiness is taught by the two Madhyamaka scriptures. Among them, the first scripture mainly teaches the self-emptiness, which is that deception is empty from its own side, which is the view of the Holy Father and Son (Nagarjuna and his son). The way of this emptiness is that on the basis of the emptiness of the respective entities of deceptive phenomena, the great chariot master Asanga said: 'What is not in what, that is empty.' 'What remains on this, that is existent.' That is to say, on the basis of the ultimate nature of reality, which is the basis, there is no deceptive manifestation of any phenomenon, which is exactly what deception is empty of, and what remains of this emptiness is the primordial ultimate nature of reality, which is always non-empty in all aspects. Therefore, the basis of emptiness taught by the first Madhyamaka scripture has the ultimate other-emptiness, which is not contradictory to the view of the final Madhyamaka scripture, and the final Madhyamaka scripture also teaches the basis of emptiness, which is the ultimate reality.
་པ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུའི་ངོ་བོ་ཆེད་དུ་བསྟན་ཀྱང་དེ་ དག་ཀུན་རྫོབ་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་པ་འབའ་ཞིག་གི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཆ་ནས་ཐ་ མའི་དགོངས་པ་བར་བ་དང་མི་འགལ་བའི་ཚུལ་དུ་གནས་པ་ལྟར་བཀའ་དེ་དག་གི་དགོངས་ འགྲེལ་བྱེད་པོ་བྱམས་ཀླུའི་དགོངས་པ་ཡང་དེ་འདྲའི་རང་སྟོང་གཞན་སྟོང་གཉིས་སུ་གཅིག་ པར་ངེས་པའོ། ། བཞི་པ་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་དཔྱད་པ་ནི། སྤྱིར་ཀུན་རྫོབ་བཅོས་མ་གློ་བུར་བ་ གང་དག་དོན་དམ་གཉུག་མ་ཡེ་གཞིའི་གནས་ལུགས་སུ་མི་རུང་ཞིང་དེ་འདྲའི་གནས་ལུགས་ ཉིད་ཀྱང་བཅོས་མར་གཏན་ནས་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་ན་བདེན་པ་གཉིས་པོ་གང་ཐད་ནས་ཕན་ ཚུན་ཡིན་པ་ཡོད་མི་རིགས་པའི་ཚུལ་དུ་རྣམ་ཤེས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་གྱི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དོན་དམ་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་གཤིས་ ཀྱི་གནས་ལུགས་སུ་ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མི་བདེན་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་ རང་བཞིན་ནི་རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་ངོ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་གང་ཞིག འཕགས་པ་མཆོག་གི་ཡེ་ཤེས་ ཀྱི་གཟིགས་ངོར་ནམ་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་ན་རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་ངོ་ ཙམ་དུ་ཟད་པས་ཁྱབ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ་ཡེ་ཤེས་མཆོག་གི་གཟིགས་ངོར་བདེན་ཐུབ་ 10-265 པ་གཅིག་ཀྱང་མི་འདུག་པའི་ཕྱིར། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་ན་དོན་དམ་བདེན་པ་མ་ཡིན་ པས་ཁྱབ་སྟེ། དེ་ཡིན་ན་རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་ངོར་ཟད་ཙམ་གྱིས་ཁྱབ་པ་གང་ཞིག དེ་འདྲའི་ འཁྲུལ་ངོའི་སྣང་ཆ་དེ་འཕགས་པ་མཆོག་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཟིགས་ངོར་བདེན་ལུགས་མེད་པའི་ ཕྱིར། དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། ཀུན་བཏགས་རྣམས་ནི་རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་ངོར་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ཟད་ པ་དང་། གཞན་དབང་རྣམས་ནི་རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་ངོ་ལ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ ཡིན་པས་སྔ་མ་ཀུན་བཏགས་རྣམས་ལས་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཆད་པ་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་ ན་གཏན་མེད་དུ་གྲགས་པ་དང་རྣམ་གྲངས་པའི་ཀུན་བཏགས་རྣམས་སྤྱིར་རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་ ངོའི་ཤར་ཆ་ཙམ་ཡིན་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྲགས་པ་དང་བསྟུན་པའི་མ་བརྟགས་ཉམས་དགའི་ བློ་ངོར་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་གོ་ཆོད་པའི་བྱ་བྱེད་མི་བསླུ་བ་དང་རང་ལུགས་ཀྱི་གཞན་དབང་རྣམ་ ཤེས་ཀྱི་རྫས་གང་དག་ནི་དངོས་སྨྲའི་སེམས་ཙམ་གྱི་ཞེ་འདོད་ལྟར་གྱི་བདེན་དངོས་མ་ཡིན་ པར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བདེན་པ་ཙམ་ལས་བདེན་དངོས་གང་ཡང་མེད་པར་རང་བཞིན་རྟེན་ཅིང་ འབྲེལ་འབྱུང་སྣང་ཙམ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཡིན་ལུགས་ཏེ་དེ་འདྲའི་ཀུན་གཞན་གཉིས་རྣམ་ཤེས་ འཁྲུལ་ངོར་གྲུབ་ཚུལ་མི་འདྲ་བའི་སྒོ་ནས་སྣང་བ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ གྲུབ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས་བསྡུས་པ་མཐའ་དག་ནི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱལ་ཁམས་ལས་ བརྒལ་ནས་ཡེ་ཤེས་
【現代漢語翻譯】 雖然特別指出了智慧法身的體性，但從這些法都空性于所有世俗戲論的自性而言，它們以不違背究竟意趣的方式存在，同樣，這些經文的釋義者慈氏（Maitreya）和龍樹（Nāgārjuna）的意趣也必定一致，即空性和他空性二者是一體的。 第四，考察二諦的差別：一般來說，凡是虛假的、暫時的世俗，都不能成為究竟的、本初的、原始的實相，而且這樣的實相本身也根本不可能是虛假的，因此，二諦在任何方面都不可能是相互依存的，而是分別作為意識和智慧的對境而確定的。因此，世俗諦，你不是勝義諦，因為你在自性實相中，對於聖者的智慧而言是不真實的。原因在於，你的自性僅僅是意識的錯覺，在至高無上的聖者智慧的觀察中，你從未成立過。如果存在世俗諦，那麼它就僅僅是意識的錯覺，因為在世俗諦中，沒有一個能在至高無上的智慧觀察中成立。如果存在世俗諦，那麼它就不是勝義諦，因為它僅僅是意識的錯覺，這樣的錯覺顯現，在至高無上的聖者智慧的觀察中是沒有真實性的。第一點成立，因為遍計所執僅僅是意識錯覺中的世俗，而依他起僅僅是意識錯覺中的世俗諦。前者遍計所執完全缺乏自性，在世間被稱為根本不存在，而名言的遍計所執，雖然總體上是意識錯覺的顯現，但爲了順應世間習俗，在未經觀察的、令人愉悅的意識面前，可以作為世俗而發揮作用，其作用不會欺騙。而自宗的依他起，即意識的實體，並非如唯識宗所認為的那樣是真實存在的，而僅僅是世俗意義上的真實，除此之外沒有任何真實存在，其自性是緣起顯現，如幻如夢。因此，阿賴耶識和依他起二者，僅僅是以意識錯覺中不同的成立方式而顯現。第二點成立，因為所有被世俗所涵蓋的事物，都超越了意識的領域，進入了智慧的領域。
【English Translation】 Although the nature of the Wisdom Dharmakāya is specifically pointed out, from the perspective that these dharmas are all empty of all mundane elaborations, they exist in a way that does not contradict the ultimate intention. Similarly, the intentions of Maitreya and Nāgārjuna, who are the commentators on these teachings, are also definitely the same, that is, emptiness and other-emptiness are one. Fourth, examining the difference between the two truths: In general, whatever is false and temporary mundane cannot be the ultimate, original, and primordial reality, and such a reality itself can never be false. Therefore, the two truths cannot be interdependent in any way, but are determined separately as the objects of consciousness and wisdom. Therefore, conventional truth, you are not ultimate truth, because in the reality of your nature, you are not true for the wisdom of the noble ones. The reason is that your nature is merely an illusion of consciousness, and you have never been established in the observation of the wisdom of the supreme noble ones. If there is conventional truth, then it is merely an illusion of consciousness, because in conventional truth, there is not a single thing that can be established in the observation of the supreme wisdom. If there is conventional truth, then it is not ultimate truth, because it is merely an illusion of consciousness, and such an illusory appearance has no reality in the observation of the wisdom of the supreme noble ones. The first point is established because the completely imputed are merely conventional in the illusion of consciousness, and the dependent arising are merely conventional truth in the illusion of consciousness. The former, the completely imputed, completely lacks self-nature and is known in the world as non-existent, and the nominal completely imputed, although generally a manifestation of the illusion of consciousness, can function as conventional in the face of unexamined, pleasant consciousness in accordance with worldly customs, and its function does not deceive. And the dependent arising of our own school, the substance of consciousness, is not truly existent as the Mind-Only school believes, but is only true in the conventional sense, and there is no true existence other than that, its nature is dependent arising, appearing like an illusion. Therefore, the Ālaya-consciousness and the dependent arising are merely appearing in different ways of being established in the illusion of consciousness. The second point is established because all things covered by the conventional transcend the realm of consciousness and enter the realm of wisdom.
ཀྱི་རྒྱལ་ཁམས་ལ་ཕྱིན་ཏེ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དམ་པ་འཁྲུལ་སྣང་ཀུན་ ཟད་ཀྱི་གཟིགས་ངོར་ནི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ཆ་མ་ལུས་པ(འི་ཀུན་རྫོབ་ཕྱོགས་དེ་འདྲ་རྣམས་ཀྱང་མཐའ་ དག་)དབྱིངས་སུ་དྭངས་ནས་གནས་ལུགས་དོན་དམ་པ་འབའ་ཞིག་གི་ཚུལ་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ ཅད་ཇི་བཞིན་མཁྱེན་པའི་ཕྱིར། གནས་ལུགས་དོན་དམ་བདེན་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀུན་ རྫོབ་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་ སྟེ། རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་བའི་སྣང་ཆ་གཏན་ནས་མ་ཡིན་པ་ལ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཞིག་ཡིན་ 10-266 ཚུལ་ནམ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་ན་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཆོག་གི་ གཟིགས་ངོར་བདེན་པས་ཁྱབ་སྟེ། དོན་དམ་བདེན་པ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཉིད་དུ་མཐའ་ གཅིག་ཏུ་ངེས་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་ཕྱིན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་མི་རུང་སྟེ། དེ་གཉིས་ཡེ་ཤེས་དང་རྣམ་ཤེས་གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྣམ་ ཤེས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་ན་དེ་གཉིས་ཀྱི་མཐོང་ཚུལ་མུན་པ་དང་སྣང་བ་བཞིན་དུ་ རྣམ་པ་ཀུན་ནས་འགལ་བའི་ཕྱིར། སྤྱིར་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ པ་ཐུན་མོང་བའི་ཚུལ་ལ་ནི་རྟེན་འབྲེལ་སྟོང་པའི་ཐད་ནས་ཕན་ཚུན་གཅིག་གཅིག་གིས་ཡིན་ པ་ཡོད་པའི་དོན་གོ་ཚུལ་ཡོད་དེ། ཀུན་རྫོབ་གཟུང་འཛིན་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ སྤྱིར་རྟེན་འབྱུང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡིན་པའི་གནད་ཀྱིས་དོན་དམ་དཔྱོད་པའི་བློས་རིགས་པ་དུ་མས་ ཆོས་རྣམས་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་ཚེ་ཡང་གཟུང་འཛིན་གཉིས་བསྡུས་ཀྱི་རྟོག་ པའི་ཡུལ་མཐའ་དག་ལ་དམིགས་ནས་དེ་ལྟར་དཔྱོད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ཚུལ་དེ་ལུགས་ལྟར་ ན་བློས་བྱས་རྟོག་པའི་ཡུལ་གྱིས་བསྡུས་པའི་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་མཐའ་དག་ སྟོང་པ་རྟེན་འབྱུང་གི་དོན་དང་རྟེན་འབྱུང་སྟོང་པའི་དོན་དུ་ངེས་ཤེས་ཁྱད་པར་བ་འདྲོང་དུ་ ཡོད་པའི་ཆ་ནས་སྣང་ཚུལ་དེ་ལུགས་ཀྱི་བདེན་པ་གཉིས་བསྡུས་མཐའ་དག་སྟོང་པ་དང་རྟེན་ འབྲེལ་ཕན་ཚུན་འགལ་མེད་ཁོ་ནར་ངེས་པས་བདེན་མེད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རྟེན་འབྲེལ་ གྱིས་ཁྱབ་ཅིང་རྟེན་འབྲེལ་གང་ཡིན་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་པས་ཀྱང་ཁྱབ་དགོས་ པའི་ཕྱོགས་ནས་རྟེན་འབྲེལ་དང་སྟོང་པའི་ཡིན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། རང་ལུགས་ཐུན་མོང་མ་ ཡིན་པའི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་དོན་དམ་བདེན་པ་དངོས་ཀྱི་ཡིན་ལུགས་ནི་འཕགས་པ་ མཆོག་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཟིགས་ཚུལ་ལྟར་ཐ་སྙད་བདེན་ཙམ་དཔྱོད་པའི་ཚད་མས་བདེན་རྫུན་ འབྱེད་པ་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་ན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་རྣམ་ཤེས་ཁོ་ནའི་ཡུལ་དུ་བདེན་པ་དང་དོན་ 10-267 དམ་བདེན་པ་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ནའི་ཡུལ་དུ་བདེན་པའི་ཆ་ནས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་
【現代漢語翻譯】 當行至勝者（Jina，佛陀的稱號）之境，于聖者殊勝智慧（Arya-jnana）中，一切錯覺顯現止息之觀照下，所有心識之顯現（即世俗諦之諸方面）皆融入法界（Dharmadhatu），以唯一實相（Tathata）之方式，如實知曉一切法。就實相真諦（Paramartha-satya）而言，汝非世俗諦（Samvriti-satya），因汝超越心識錯覺之境。此乃遍及，因凡非心識錯覺之顯現者，絕不可能為世俗諦。若為實相真諦，則遍及於聖者殊勝智慧之觀照中為真，因實相真諦必定是智慧之境。既為實相真諦，則不應為世俗諦，因二者分別定位於智慧與心識之境。此乃遍及，若心識與智慧之境各自分明，則二者之見解如黑暗與光明般，於一切方面皆相違。一般而言，於世俗諦與名言勝義（Vyavahara-paramartha）共通之方式中，可理解為于緣起性空（Pratitya-samutpada-shunyata）之層面，彼此互為依存。因世俗諦所攝持之一切法，總的來說皆如緣起幻象（Pratitya-samutpada-maya）；當以勝義慧（Paramartha-buddhi）以諸多理證（Yukti）確立諸法無實時，亦僅緣於二取（Grahaka-grahya）所攝持之分別念（Vikalpa）之境而如是觀察。依此方式，由分別念所攝持之色（Rupa）乃至一切種智（Sarvajnana），皆能通達空性緣起之義與緣起空性之義，於此層面，顯現之方式，即二諦所攝持之一切，皆定為空性與緣起，二者互不相違。因此，一切無實之法皆遍及緣起，且凡緣起者，亦必為空性所遍及，此乃因其無自性成立（Svabhava-siddha）。故於緣起與空性之間，存在互為依存之關係。然自宗（Svatantrika）不共之世俗諦與實相真諦之真實狀態，乃依聖者殊勝智慧之見解，以名言量（Vyavahara-pramana）衡量真偽。如是，世俗諦唯於心識之境中為真，而實相真諦唯于智慧之境中為真，此乃二諦之相。 Having gone to the realm of the Victorious One (Jina, a title of the Buddha), in the vision of the noble supreme wisdom (Arya-jnana) where all illusory appearances cease, all appearances of consciousness (i.e., all aspects of the conventional) are purified into the sphere of reality (Dharmadhatu), and all phenomena are known as they are in the manner of the sole ultimate reality (Tathata). As for the ultimate truth (Paramartha-satya), you are not the conventional truth (Samvriti-satya), because you transcend the realm of deluded consciousness. This is pervasive, because there is never a way for something that is not at all an appearance of deluded consciousness to be a conventional truth. If it is the ultimate truth, then it is pervasive that it is true in the vision of the supreme wisdom of the noble ones, because the ultimate truth is necessarily and exclusively the object of wisdom. Since it is the ultimate truth, it cannot be the conventional truth, because the two are necessarily separate objects of wisdom and consciousness. This is pervasive, because if the objects of consciousness and wisdom are necessarily separate, then the ways they are seen are completely contradictory, like darkness and light. In general, in the common way of conventional truth and nominal ultimate truth (Vyavahara-paramartha), there is an understanding that they exist in relation to each other in terms of dependent arising and emptiness (Pratitya-samutpada-shunyata). Because all phenomena included in conventional grasping are generally like dependent arising illusions (Pratitya-samutpada-maya); when the mind that investigates the ultimate reality establishes through many reasons (Yukti) that phenomena are without inherent existence, it only focuses on all the objects of conceptualization included in the two graspings (Grahaka-grahya) and investigates in that way. According to that manner, from form (Rupa) to omniscience (Sarvajnana), which are included in the objects of conceptual thought, there is a distinct understanding that they are the meaning of emptiness and dependent arising, and the meaning of dependent arising and emptiness. In this respect, the way things appear, that is, all that is included in the two truths, is definitely only emptiness and dependent arising, which are mutually non-contradictory. Therefore, all phenomena that are without inherent existence are pervaded by dependent arising, and whatever is dependent arising is also necessarily pervaded by being empty of inherent existence, because of the existence of interdependence between dependent arising and emptiness. The way the unique conventional truth and the actual ultimate truth of our own system (Svatantrika) are, is that the truth or falsehood is distinguished by the measure that examines only nominal truth according to the view of the supreme wisdom of the noble ones. In that way, the conventional truth is true only in the realm of consciousness, and the ultimate truth is true only in the realm of wisdom, which is the aspect of the two truths.
【English Translation】 When going to the realm of the Victorious One (Jina, a title of the Buddha), in the vision of the noble supreme wisdom (Arya-jnana) where all illusory appearances cease, all appearances of consciousness (i.e., all aspects of the conventional) are purified into the sphere of reality (Dharmadhatu), and all phenomena are known as they are in the manner of the sole ultimate reality (Tathata). As for the ultimate truth (Paramartha-satya), you are not the conventional truth (Samvriti-satya), because you transcend the realm of deluded consciousness. This is pervasive, because there is never a way for something that is not at all an appearance of deluded consciousness to be a conventional truth. If it is the ultimate truth, then it is pervasive that it is true in the vision of the supreme wisdom of the noble ones, because the ultimate truth is necessarily and exclusively the object of wisdom. Since it is the ultimate truth, it cannot be the conventional truth, because the two are necessarily separate objects of wisdom and consciousness. This is pervasive, because if the objects of consciousness and wisdom are necessarily separate, then the ways they are seen are completely contradictory, like darkness and light. In general, in the common way of conventional truth and nominal ultimate truth (Vyavahara-paramartha), there is an understanding that they exist in relation to each other in terms of dependent arising and emptiness (Pratitya-samutpada-shunyata). Because all phenomena included in conventional grasping are generally like dependent arising illusions (Pratitya-samutpada-maya); when the mind that investigates the ultimate reality establishes through many reasons (Yukti) that phenomena are without inherent existence, it only focuses on all the objects of conceptualization included in the two graspings (Grahaka-grahya) and investigates in that way. According to that manner, from form (Rupa) to omniscience (Sarvajnana), which are included in the objects of conceptual thought, there is a distinct understanding that they are the meaning of emptiness and dependent arising, and the meaning of dependent arising and emptiness. In this respect, the way things appear, that is, all that is included in the two truths, is definitely only emptiness and dependent arising, which are mutually non-contradictory. Therefore, all phenomena that are without inherent existence are pervaded by dependent arising, and whatever is dependent arising is also necessarily pervaded by being empty of inherent existence, because of the existence of interdependence between dependent arising and emptiness. The way the unique conventional truth and the actual ultimate truth of our own system (Svatantrika) are, is that the truth or falsehood is distinguished by the measure that examines only nominal truth according to the view of the supreme wisdom of the noble ones. In that way, the conventional truth is true only in the realm of consciousness, and the ultimate truth is true only in the realm of wisdom, which is the aspect of the two truths.
པ་ཤིན་ཏུ་མི་ མཐུན་པ་མ་ཟད་ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ཐམས་ཅད་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་བདེན་ པ་གནས་ལུགས་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་དབྱིངས་དེ་ནི་རྣམ་ཤེས་རྟོག་རིགས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་འདས་ པའི་གནད་ཀྱིས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྤྲོས་པ་གང་ཡང་མི་དམིགས་པའི་གཤིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ དྭངས་པ་རྣམ་ཀུན་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བདེན་པ་ཡིན་པས་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་གང་ ཡིན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་གང་ཡིན་དོན་དམ་གྱི་ཕྱོགས་སོ་སོར་ངེས་ པས་ན་རྣམ་ཤེས་ཡེ་ཤེས་གཉིས་སྤང་གཉེན་གྱི་ཚུལ་དུ་ཡོད་པས་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ གཉིས་ཀྱང་དེ་ལུགས་ལྟར་འགལ་བར་གནས་པ་དེ་བས་ན། རང་ལུགས་བདེན་གཉིས་ཆོས་ ཅན། ཕན་ཚུན་ནས་ཡིན་པ་ཡོད་མི་རུང་སྟེ། རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ཆ་གང་ཡིན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ཆ་ མ་ཡིན་པ་གང་ཞིག ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ཆ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་དེ་མིན་ཚུལ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་བའི་ཕྱིར། དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། སློབ་འཕགས་མ་ཟད་སངས་འཕགས་ཀྱི་མཉམ་བཞག་ཡེ་ཤེས་མཆོག་གིས་ ཀྱང་རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་སྣང་མཐའ་དག་མི་སྣང་བར་དོན་དམ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་འབའ་ ཞིག་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་རྣམ་ཤེས་གཞན་གྱི་སྣང་ཆ་དེ་ཀུན་ཤུགས་ལ་མཁྱེན་པ་ཡིན་པས་ཐེག་ ཆེན་སློབ་མི་སློབ་པའི་འཕགས་པ་དག་གི་དོན་དམ་གཟིགས་པའི་ངོར་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ཆ་ ཀུན་རྫོབ་པའི་ངོ་བོ་གང་ཡང་འཆར་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། འདིའི་ཚུལ་འོག་འབྲས་བུའི་སྐབས་ སུའང་ཞིབ་པར་འཆད། གཉིས་པ་གྲུབ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ཆ་དོན་དམ་པའི་གནས་ལུགས་ ཇི་བཞིན་པ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་བསམ་ཁྱབ་དཀའ་བའི་ཡུལ་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་ཀུན་རྫོབ་ དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའི་ཕྱོགས་རེ་རེ་ལ་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གི་དོན་འཇོག་ཚུལ་ཡོད་ དེ། ཀུན་གཞན་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཀུན་རྫོབ་མཐའ་དག་སྒྱུ་མ་ལྟར་སྣང་ཙམ་ལས་དོན་ལ་ བདེན་དངོས་ཀྱི་སྟོང་པའི་ཆ་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་དང་དོན་དམ་ 10-268 དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་དྭངས་པའི་རྣམ་པ་གནས་ལུགས་ཀྱི་སྣང་ཆ་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྤྲོས་ཚོགས་ དག་གིས་སྟོང་ཆ་ནས་དོན་དམ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་དང་། དེ་འདྲའི་འཇོག་ཚུལ་ གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་དབྱིངས་དོན་དམ་དེ་ཡང་ཐོག་མར་བདེན་དངོས་སུ་ཞེན་ པའི་ཞེན་སྟངས་རིགས་པས་དཔྱད་དེ་བདེན་པར་མཚན་འཛིན་གྱི་འཛིན་སྟངས་སུན་ཕྱུང་ སྟེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདག་གཉིས་བཀག་སྟེ་སྤྲོས་བྲལ་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ངེས་པ་འདྲོངས་བར་བྱས་ ནས་གཟོད་གཞི་དབྱིངས་དོན་དམ་པའི་གནས་ལུགས་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པས་མཉམ་པར་ བཞག་སྟེ་ཇི་བཞིན་མཐོང་དགོས་པས་(ངེས་དོན་དབུ་མའི་རང་ལུགས་ཀྱི་གཞིའི་དབྱིངས་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་དེ་ )སྟོང་ཉིད་བསྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་སྔོན་དུ་བ
【現代漢語翻譯】 不僅極其不協調，而且所有由世俗（ཀུན་རྫོབ，kunrdzob，conventional truth）所涵蓋的事物都是緣起（རྟེན་འབྲེལ，rten 'brel，dependent origination）的。勝義諦（དོན་དམ，dondam，ultimate truth）的實相（གནས་ལུགས，gnas lugs，reality）是離戲（སྤྲོས་བྲལ，spro bral，free from elaboration）之界（དབྱིངས，dbyings，dhātu），它超越了意識（རྣམ་ཤེས，rnam shes，vijñāna）和分別念（རྟོག་རིགས，rtog rigs，conceptual thought）的活動範圍。由於這個關鍵點，任何緣起的戲論都無法被觀察到，其自性（རང་བཞིན，rang bzhin，svabhāva）是澄澈的，並且確信是遍一切（རྣམ་ཀུན，rnam kun，sarva-ākāra）的自性（བདག་ཉིད，bdag nyid，ātman），因此，任何意識的顯現都是世俗的方面，而任何智慧（ཡེ་ཤེས，ye shes，jñāna）的顯現都是勝義的方面。因此，意識和智慧以應舍應取的方式存在，這兩者的活動範圍也因此以相同的方式相互矛盾。因此，自宗的二諦（བདེན་གཉིས，bden gnyis，two truths）法，不可能是相互依存的，因為任何意識的顯現都不是智慧的顯現，反之亦然。 首先，這一點是成立的，不僅是聖者（སློབ་འཕགས，slob 'phags，śaikṣa-ārya），甚至是佛陀聖者（སངས་འཕགས，sangs 'phags，buddha-ārya）的等持（མཉམ་བཞག，nyam bzhag，samāhita）智慧，也不會顯現任何意識的錯覺（འཁྲུལ་སྣང，'khrul snang，bhrānti-pratibhāsa），而只會顯現勝義智慧的活動範圍，從而間接地瞭解所有其他意識的顯現。因此，對於大乘（ཐེག་ཆེན，theg chen，mahāyāna）的聖者，無論是否是學習者，在他們證悟勝義諦時，都不會顯現任何世俗的意識顯現。關於這一點，將在果位（འབྲས་བུ，'bras bu，phala）時詳細闡述。其次，這一點是成立的，因為智慧的顯現，即勝義諦的如實（ཇི་བཞིན，ji bzhin，yathābhūta）狀態，必然是意識難以思議的境界。 因此，對於世俗諦和勝義諦的每一方，都有安立顯空雙運（སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག，snang stong zung 'jug，yuganaddha of appearance and emptiness）的方式。所有由『其他』所涵蓋的世俗，僅僅如幻（སྒྱུ་མ，sgyu ma，māyā）般顯現，實際上是空性（སྟོང་པ，stong pa，śūnyatā）的，從這個角度來說，是世俗方面的顯空雙運。而勝義的界（དབྱིངས，dbyings，dhātu）極其澄澈的顯現，本身就是實相的顯現，從空性的角度來說，是勝義方面的顯空雙運。因此，存在這兩種安立方式。這樣的勝義界，首先要通過理智分析來破除執著于實有的方式，消除執著于真實的實執（མཚན་འཛིན，mtshan 'dzin，nimitta-graha），從而遮止世俗的二我（བདག་གཉིས，bdag gnyis，dvi-ātman），並在離戲空性中獲得定解，然後才能以不分別（རྣམ་པར་མི་རྟོག，rnam par mi rtog，nirvikalpa）的方式安住于根本勝義界的實相中，從而如實地見到它（究竟中觀自宗的根本界）。因此，首先要運用成立空性的理智。
【English Translation】 Not only are they extremely incompatible, but all that is encompassed by the conventional (ཀུན་རྫོབ，kunrdzob, conventional truth) is dependent origination (རྟེན་འབྲེལ，rten 'brel, dependent origination). The reality (གནས་ལུགས，gnas lugs, reality) of the ultimate truth (དོན་དམ，dondam, ultimate truth) is the sphere (དབྱིངས，dbyings, dhātu) of freedom from elaboration (སྤྲོས་བྲལ，spro bral, free from elaboration), which transcends the scope of consciousness (རྣམ་ཤེས，rnam shes, vijñāna) and conceptual thought (རྟོག་རིགས，rtog rigs, conceptual thought). Due to this key point, no elaboration of dependent origination can be observed, and its nature (རང་བཞིན，rang bzhin, svabhāva) is clear and is definitely the nature (བདག་ཉིད，bdag nyid, ātman) of all aspects (རྣམ་ཀུན，rnam kun, sarva-ākāra). Therefore, any appearance of consciousness is the conventional aspect, and any appearance of wisdom (ཡེ་ཤེས，ye shes, jñāna) is the ultimate aspect. Thus, consciousness and wisdom exist in a manner of abandoning and adopting, and the scope of these two also exists in a conflicting manner accordingly. Therefore, the two truths (བདེན་གཉིས，bden gnyis, two truths) of our own system cannot be mutually dependent, because any appearance of consciousness is not an appearance of wisdom, and vice versa. Firstly, this is established because not only the noble learners (སློབ་འཕགས，slob 'phags, śaikṣa-ārya), but even the samāhita (མཉམ་བཞག，nyam bzhag, samāhita) wisdom of the Buddha noble ones (སངས་འཕགས，sangs 'phags, buddha-ārya) does not perceive any illusions (འཁྲུལ་སྣང，'khrul snang, bhrānti-pratibhāsa) of consciousness, but only perceives the scope of ultimate wisdom, thereby indirectly knowing all other appearances of consciousness. Therefore, for the noble ones of the Mahāyāna (ཐེག་ཆེན，theg chen, mahāyāna), whether they are learners or not, no conventional appearance of consciousness arises in their vision of the ultimate truth. This will be explained in detail in the context of the result (འབྲས་བུ，'bras bu, phala). Secondly, this is established because the appearance of wisdom, the reality (ཇི་བཞིན，ji bzhin, yathābhūta) of the ultimate truth, is definitely a realm difficult for consciousness to conceive. Therefore, for each aspect of the conventional and ultimate truths, there is a way to establish the yuganaddha (ཟུང་འཇུག，zung 'jug, yuganaddha) of appearance and emptiness (སྣང་སྟོང་，snang stong, appearance and emptiness). All conventionalities encompassed by 'other' appear merely like illusions (སྒྱུ་མ，sgyu ma, māyā), but in reality, they are empty (སྟོང་པ，stong pa, śūnyatā). From this perspective, it is the yuganaddha of appearance and emptiness of the conventional aspect. And the appearance of the extremely clear sphere (དབྱིངས，dbyings, dhātu) of the ultimate, which is the appearance of reality itself, is the emptiness of the aggregates of elaboration of the conventional, from this perspective, it is the yuganaddha of appearance and emptiness of the ultimate aspect. Therefore, there are these two ways of establishing it. Such an ultimate sphere must first be analyzed by reasoning to refute the clinging to reality, eliminate the grasping at true characteristics (མཚན་འཛིན，mtshan 'dzin, nimitta-graha), thereby negating the two selves (བདག་གཉིས，bdag gnyis, dvi-ātman) of the conventional, and gain certainty in the freedom from elaboration emptiness, and then one must abide in samāhita (མཉམ་པར，nyam par, samāhita) without conceptualization (རྣམ་པར་མི་རྟོག，rnam par mi rtog, nirvikalpa) in the reality of the fundamental ultimate sphere, thereby seeing it as it is (the ultimate fundamental sphere of the definitive meaning Madhyamaka's own system). Therefore, the reasoning that establishes emptiness must precede.
ཏང་བས་གྲུབ་དོན་ཡིན་པ་དང་། སྤྱིར་ན་དེ་འདྲའི་ ཤེས་བྱའི་ཡིན་ལུགས་ལ་རང་བཞིན་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་དང་གློ་བུར་བཅོས་མའི་ཚུལ་ གྱི་ཐ་སྙད་བདེན་པ་སོ་སོར་དཔྱོད་པའི་ཚད་མས་ཀྱང་ཇི་བཞིན་དཔྱོད་སྐབས་གནས་ལུགས་ མཐར་ཐུག་གི་བདེན་པ་ལ་ངེས་ཤེས་དེ་ལུགས་འབྱུང་དུ་ཡོད་པས་ཚད་མ་དེས་ཀྱང་ལེགས་ པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། འོན་ཀྱང་རང་ལུགས་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་གྲུབ་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་ པར་གྲུབ་པ་གཉིས་འཇིག་རྟེན་པའི་བློ་ངོ་དང་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཐ་སྙད་དཔྱོད་པའི་བློ་ལ་གཙོ་ བོར་ལྟོས་པ་ཙམ་གྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པའང་ཡིན་ཆོག་གོ །དེ་ལྟ་བུའི་གཞི་དབྱིངས་དོན་དམ་ བདེན་པ་ཉིད་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་སེམས་ཅན་ལ་བཞུགས་པ་ཡིན་ཡང་སེམས་ ཅན་སངས་རྒྱས་སུ་ཐལ་མི་དགོས་པ་ནི་སེམས་ཅན་གང་དག་གི་ཆོས་ཉིད་དེ་སངས་རྒྱས་ ཡིན་གྱི་ཆོས་ཅན་དེ་སངས་རྒྱས་མ་ཡིན་པས་སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་དོན་མེད་ལ། ཆོས་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ཆོས་ཅན་ཡང་ཡིན་དགོས་ན་རང་སྟོང་པ་དག་གི་ལུགས་ ལ་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་བདེན་སྟོང་གི་ཆོས་ཉིད་དེ་མེད་དགག་རྟག་པ་ཡིན་པས་ཆོས་ཅན་ སེམས་ཅན་དེ་ཡང་མེད་དགག་རྟག་པར་འགྱུར་དགོས་ཀྱང་དེ་འདྲ་མི་རིགས་པ་དང་མཚུངས་ 10-269 ཤིང་། གཞན་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་སངས་རྒྱས་དང་དེའི་ཡོན་ཏན་བཞུགས་པས་དེར་ ཐལ་ན་གདན་ཁྲི་ལ་སངས་རྒྱས་བཞུགས་པ་ན་གདན་ཁྲིས་ཀྱང་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཤེས་ པར་ཐལ་དགོས་ཀྱང་མི་སྲིད་པ་ལྟར་རོ། །དེ་འདྲའི་ཆོས་ཉིད་དང་ཆོས་ཅན་གཉིས་མེ་དང་ཚ་ བ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་ནམ་མཁའ་སྤྲིན་དང་གསེར་གཡའ་དང་ཆུ་རྙོག་ལྟར་ཡིན་པས་ཆོས་ཉིད་ རང་བཞིན་སྤྲོས་པ་མེད་བཞིན་གཤིས་ནས་དོན་དམ་པའི་ཡོན་ཏན་རང་ཆས་སུ་ཡོད་ཅིང་དེ་ ཡང་དྲི་མ་གང་གིས་མ་བསླད་པའི་ཤིན་ཏུ་དྭངས་པ་ཆེན་པོ་སྤྲོས་བཅས་ཀྱི་རྣམ་པ་མེད་ཀྱང་ སྤྲོས་མེད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་འགལ་འདུ་སྐྱོན་མེད་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ རང་བྱུང་དོན་དམ་པའི་ཆོས་སྐུ་ཉིད་དུ་ལེགས་པར་གྲུབ་པའོ། ། ལྔ་པ་གྲུབ་མཐའ་འོག་གོང་ཡིན་ལུགས་ལ་དཔྱད་པ་ནི། འདིར་རང་གཞན་གྱི་གྲུབ་ མཐའི་བཟང་ངན་གྱི་ཤན་ཕྱེ་བ་སྟེ། དེ་ཡང་གཞན་སྡེ་མུ་སྟེགས་པའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་བཟང་ ངན་གྱི་ཁྱད་པར་འཇོག་ཏུ་ཡོད་དེ། སྤྱིར་མུ་སྟེགས་བྱེད་ལ་ཐར་ལམ་མེད་པར་མཚུངས་ཀྱང་ ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་གི་ཆ་ནས་མཆོག་དམན་ཡོད་པ་ཡང་རྒྱང་འཕེན་པ་སོགས་མེད་པར་ ལྟ་བ་ཅན་ལས་འབྲས་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པ་སོགས་དང་། འཚེ་བ་ཆོས་ཀྱི་གཙོ་བོར་སྨྲ་བ་ རྣམས་ལ་མཐོ་རིས་ཀྱི་ལམ་རྣམ་དག་མེད་པའི་ཆ་ནས་དམན་པ་དང་། གྲངས་ཅན་པ་དང་། གཅེར་བུ་པ་སོགས་འགའ་ཞིག་ལ་སྡིག་སྤོང་དགེ་བསྒྲུབ་དང་། བསམ་གཟུགས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་ འཛིན་སྒོམ་པ་ཡོད་པས་
【現代漢語翻譯】 既然已經成立，一般來說，對於這種知識的存在方式，以分別考察自性存在和暫時造作的方式的量，在如實考察時，因為對於究竟的真理能夠生起定解，所以這種量也能夠很好地成立。然而，就自宗而言，僅僅在世俗層面成立，以及在世俗諦上成立，這兩種情況主要依賴於世間人的心識和瑜伽士的分別考察的心識所成立的量即可。像這樣的基界勝義諦，雖然以基果無別的方式存在於眾生心中，但並非所有眾生都必須成佛，因為某些眾生的法性是佛，而法相不是佛，所以眾生沒有理由變成佛。如果法性如何，法相也必須如何，那麼在自空論者的宗派中，眾生的心是真空的法性，那是無遮常法，那麼法相眾生也必須變成無遮常法，但這與不合理的情況相同。 此外，因為眾生的相續中存在著佛和佛的功德，如果因此就推論說，因為座墊上坐著佛，那麼座墊也必須知道一切所知，那也是不可能的。像這樣的法性和法相，不像火和熱一樣，而是像天空和雲彩、黃金和氧化物、水和渾濁一樣，因此法性自性本來就是無戲論的，並且從本性上就具有勝義的功德，而且那也是沒有被任何污垢所染污的極其清凈，雖然沒有有戲論的形象，但卻圓滿了無戲論的形象，這種矛盾而沒有過失的如來藏，已經很好地成立為自生勝義法身。 第五，觀察宗派上下之分：這裡是對自他宗派的優劣進行區分。也就是說，對於其他外道的宗派，可以安立好壞的差別。一般來說，所有的外道都沒有解脫道是相同的，但在某些差別方面，也有優劣之分，例如，與順世論等不承認前後世者相比，那些誹謗因果等，以及將殺戮作為主要教義的人，因為沒有清凈的昇天之道，所以是低劣的。而數論派和裸體派等一些人，因為有斷惡行善和修習禪定的行為，所以是較好的。
【English Translation】 Since it is established, generally speaking, regarding the way such knowledge exists, when examining separately the nature of inherent existence and the manner of temporary fabrication, the valid cognition that examines them as they are, because a definite understanding of the ultimate truth can arise, this valid cognition is also well established. However, as for our own system, it may be established merely on the conventional level, and established as conventional truth, these two cases may be established primarily by the valid cognition that relies on the minds of ordinary people and the minds that analyze the terms of yogis. Such a basis, the ultimate truth, although residing in sentient beings in the manner of the basis and result being inseparable, it is not necessary for all sentient beings to become Buddhas, because the nature of some sentient beings is Buddha, while the characteristic is not Buddha, so there is no reason for sentient beings to become Buddhas. If the nature is how it is, the characteristic must also be how it is, then in the system of self-emptiness proponents, the mind of sentient beings is the nature of true emptiness, which is a non-affirming permanence, then the characteristic sentient beings must also become non-affirming permanence, but this is similar to being unreasonable. Furthermore, because the Buddha and the qualities of the Buddha reside in the continuum of sentient beings, if it is inferred that because the Buddha is sitting on the seat, the seat must also know all knowable things, that is also impossible. Such nature and characteristic are not like fire and heat, but like the sky and clouds, gold and oxide, water and turbidity, therefore the nature is inherently free from elaboration, and from its very nature it possesses ultimate qualities, and that is also extremely pure without being defiled by any impurities, although it does not have the appearance of elaboration, it perfects the appearance of non-elaboration, this contradictory but faultless Tathagatagarbha, has been well established as the self-arisen ultimate Dharmakaya. Fifth, examining the hierarchy of philosophical tenets: Here, the distinction between the good and bad of one's own and others' philosophical tenets is made. That is to say, for the philosophical tenets of other non-Buddhist schools, the distinction between good and bad can be established. Generally speaking, all non-Buddhists are the same in that they do not have a path to liberation, but in some differences, there are also superior and inferior aspects, for example, compared to those who do not acknowledge past and future lives such as the Charvakas, those who slander cause and effect, and those who advocate violence as the main doctrine, are inferior because they do not have a pure path to higher realms. While some, such as the Samkhya and the naked ascetics, are better because they have the practice of abandoning evil and doing good, and cultivating meditative concentration.
མཐོ་རིས་ཀྱི་ལམ་ཡོད་པའི་ཆ་ནས་མཆོག་ཏུ་བཞག་རིགས་པའི་ ཕྱིར། རང་སྡེ་བྱེ་མདོ་གཉིས་ལ་གྲུབ་མཐའ་མཐོ་དམན་གྱི་ཁྱད་པར་འཇོག་ཏུ་ཡོད་དེ། སྤྱིར་ ཐེག་དམན་སྡེ་བ་གཉིས་ཀར་ཐར་ལམ་ཇི་བཞིན་ཡོད་པ་དང་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་བཀར་ཁས་ མི་ལེན་པར་མཚུངས་ཀྱང་རང་སྡེ་བྱེ་སྨྲ་སྤྱིས་ཤེས་བྱ་ལ་དངོས་པོས་ཁྱབ་པར་འདོད་པའི་ དབང་གིས་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་དང་། ནམ་མཁའ་སོགས་འདུས་མ་བྱས་གསུམ་ 10-270 དང་འདས་མ་འོངས་རྣམས་རང་རང་སོ་སོ་ནས་རྫས་སུ་གྲུབ་ཅིང་བདེན་པར་གྲུབ་པ་རེ་རེར་ འདོད་པ་དང་ཁྱད་པར་མང་བཀུར་སྡེ་བ་སོགས་ཀྱིས་འདུས་བྱས་རྣམས་མཐར་འཇིག་པས་ མི་རྟག་པ་ཡིན་ཡང་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པ་མིན་པ་དང་། མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་བཏགས་པའི་ ང་བདག་རྟག་པ་གཅིག་པུ་རང་དབང་ཅན་དེ་འདྲ་མེད་ཀྱང་སྤྱིར་ང་བདག་ཙམ་ཞིག་རྫས་ གྲུབ་དང་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པ་སོགས་ཀྱི་ཆ་ནས་རང་སྡེའི་གྲུབ་མཐའ་དམན་པ་དང་། མདོ་ སྡེ་པས་ཤེས་བྱ་ལ་དངོས་བཏགས་ཀྱི་རབ་དབྱེ་བྱེད་པའི་དབང་གིས་ལྡན་མིན་དང་འདུས་ མ་བྱས་གང་དག་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་པས་བཏགས་ཡོད་བདེན་མེད་དང་འདས་མ་ འོངས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱང་བཏགས་ཡོད་ཙམ་དང་། སྤྱིར་ང་བདག་ཙམ་རང་སྐྱ་བའི་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་ གང་ཡང་མེད་པར་གདགས་གཞི་ཕུང་པོ་ལ་བཏགས་ཙམ་དུ་འདོད་པ་སོགས་ཀྱི་ཆ་ནས་བྱེ་ སྨྲ་ལས་གྲུབ་མཐའ་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པར་འཇོག་ཏུ་རུང་བའི་ཕྱིར། ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་ ཀས་ཤེས་པ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེ་བར་མི་འདོད་པ་དང་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ གཏོགས་ཕྱི་དོན་གྱི་བེམ་པོ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་པ་ནི་མཐུན་ནོ། །ཐེག་ཆེན་སྡེ་བ་དབུ་སེམས་ གཉིས་ལའང་གྲུབ་མཐའ་མཐོ་དམན་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། སྤྱིར་ཐེག་ཆེན་སྡེ་བ་གཉིས་ཀར་ ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་རྣམས་བཀར་བཞེད་པ་ཙམ་མཐུན་ཡང་དངོས་སྨྲའི་སེམས་ཙམ་པས་གཟུང་ འཛིན་རྫས་སོ་སོས་སྟོང་པར་རྟོགས་པའི་དབང་གིས་ལྡན་མིན་འདུས་མ་བྱས་རྣམས་མ་ཟད་ གཟུང་བ་ཕྱི་དོན་གྱི་དངོས་པོ་ཡང་བདེན་མེད་དུ་རྟོགས་པའི་ཕྱོགས་ནས་ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་ ལས་འཕགས་ཀྱང་ནང་འཛིན་པ་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་དེ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་དམ་འཆའ་བ་ དང་། གཟུང་བ་ཕྱི་དོན་གྱི་རྫས་མེད་པར་འཛིན་པ་ཁོ་ན་ཙམ་གྱི་རྣམ་ཤེས་ཉིད་ལ་གཉིས་ མེད་ཡེ་ཤེས་སུ་རློམ་པའི་ཆ་ནས་གོང་དབུ་མ་ལ་ལྟོས་ན་གྲུབ་མཐའ་དམན་པ་དང་། དབུ་མ་ པ་དག་གིས་ནི་དེ་འདྲའི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་དངོས་ 10-271 སུ་གྲུབ་པ་གང་ཡང་མེད་པའི་སྤྲོས་བྲལ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་གཤིས་རང་བཞིན་སྟོང་པ་འབའ་ ཞིག་ཏུ་ངེས་ཀྱང་སྣང་ཙམ་རྟེན་འབྱུང་མི་བསླུ་བའི་འཁོར་འདས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ལེགས་པར་ འཇོག་པས་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་དབུ་མའི་ཡིན་ལུགས་ཀ
【現代漢語翻譯】 由於存在通往高處的道路，因此可以區分優劣。 因此，自宗的說一切有部和經量部可以區分宗義的高低。一般來說， 兩個小乘部派都有如實的解脫道，並且都不承認大乘經典。然而，自宗的說一切有部認為所知遍及實物， 因此，所有不相應行、虛空等三種非組合事物，以及過去和未來，都各自獨立地作為實體存在，並且各自被認為是真實存在的。特別是，大眾部等認為組合事物最終會毀滅，因此是無常的，但不會瞬間毀滅。 雖然沒有像外道所假設的那樣，存在常一自在的我，但總的來說，他們認為存在一個作為實體的我，並且是真實存在的。從這些方面來看，自宗的宗義較低。 經量部由於區分了所知的實物和假立，因此，所有不相應行和非組合事物都只是由分別念假立的，因此是假有實無的，過去和未來的法也只是假有。總的來說，沒有任何獨立的我作為實體存在，而只是在作為基礎的蘊上假立的。從這些方面來看，經量部的宗義比說一切有部更為殊勝。 兩個聲聞部派都不認為識會生起具有對境相狀的識，除了有認為和不認為的差別外，他們都一致認為外境的物質是真實存在的。大乘的唯識宗和中觀宗也可以區分宗義的高低。一般來說， 兩個大乘部派都一致認可大乘經典。然而，唯識宗認為能取和所取在本體上是空性的，因此，不僅不相應行和非組合事物是空性的，而且所取的外部事物也被認為是無實的。從這個角度來看，他們比兩個聲聞部派更為殊勝。然而，他們堅持內在的能取識的自性是真實存在的， 並且認為僅僅是執著于所取的外部事物不存在的識本身就是無二智慧。從這個角度來看，相對於更高的中觀宗，他們的宗義較低。中觀宗則認為，所有被能取和所取所包含的法，沒有任何真實存在的，而是確定為如虛空般的離戲論的自性空性。 然而，他們能夠很好地安立顯現的、不欺騙的緣起輪迴和涅槃，因此是遠離二邊的中觀應成。
【English Translation】 Because there is a path to higher realms, it is possible to distinguish between superior and inferior. Therefore, the Sautrāntika (經量部) and Vaibhāṣika (說一切有部) of one's own school can be distinguished in terms of the superiority or inferiority of their tenets. In general, both of the two Hīnayāna (小乘) schools have the path to liberation as it is, and they are similar in that they do not accept the Mahāyāna (大乘) sūtras. However, the Vaibhāṣika of one's own school believes that knowable objects are pervaded by real entities, therefore, all non-associated compositional factors, the three unconditioned phenomena such as space, and the past and future are each established as real entities in their own right, and each is considered to be truly existent. In particular, the Mahāsāṃghika (大眾部) and others believe that conditioned phenomena are impermanent because they ultimately disintegrate, but they do not disintegrate instantaneously. Although there is no permanent, single, independent self as postulated by the Tīrthikas (外道), in general, they believe that there is a self that is established as a real entity and is truly existent. From these aspects, one's own school's tenets are inferior. The Sautrāntika, because they distinguish between real entities and conceptual constructs in knowable objects, all non-associated compositional factors and unconditioned phenomena are merely conceptual constructs, therefore they are nominally existent but not truly existent, and the phenomena of the past and future are also merely nominally existent. In general, there is no self that is established as an independent real entity, but it is merely imputed on the aggregates that serve as the basis for imputation. From these aspects, the tenets of the Sautrāntika are superior to those of the Vaibhāṣika. Both of the two Śrāvakayāna (聲聞乘) schools do not believe that consciousness arises with the aspect of an object, and apart from the difference of believing or not believing, they agree that external material objects are truly existent. The two Mahāyāna schools, the Mind-Only (唯識宗) and the Madhyamaka (中觀宗), can also be distinguished in terms of the superiority or inferiority of their tenets. In general, both of the two Mahāyāna schools agree only in that they accept the Mahāyāna sūtras. However, the Mind-Only school, which asserts real entities, realizes the emptiness of the grasper and the grasped as separate entities, therefore, not only are non-associated compositional factors and unconditioned phenomena empty, but also external objects that are grasped are considered to be unreal. From this perspective, they are superior to the two Śrāvakayāna schools. However, they assert that the nature of the internal grasper consciousness is truly existent, and they consider the consciousness that merely grasps the non-existence of external objects to be non-dual wisdom. From this perspective, their tenets are inferior compared to the higher Madhyamaka. The Madhyamikas, on the other hand, believe that all phenomena included in the grasper and the grasped do not exist as truly real, but are determined to be merely the nature of emptiness, like space, free from elaboration. However, they can well establish the unmistaken dependent arising of saṃsāra (輪迴) and nirvāṇa (涅槃), therefore it is the Madhyamaka that is free from the two extremes.
ྱི་ཕྱོགས་ཉེ་བར་འཛིན་པའི་ ཆ་ནས་དངོས་སྨྲའི་སེམས་ཙམ་ལས་ཀྱང་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཕྱིར། གྲུབ་མཐའ་གོང་ མ་དབུ་མའི་ལུགས་ལའང་རྣམ་གྲངས་པའི་དབུ་མ་དང་། ངེས་དོན་གྱི་དབུ་མ་གཉིས་ལ་ དམའ་བ་དང་མཐོ་བའི་ཁྱད་པར་འཇོག་ཏུ་ཡོད་དེ། རྣམ་གྲངས་སྣང་མེད་པའི་དབུ་མ་ཐལ་ རང་གཉིས་ཀས་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་ ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་ན་ཅིར་ཡང་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཁོ་ན་དང་ཐ་སྙད་ ཙམ་དུ་རང་རང་གི་ངོ་བོ་མི་བསླུ་བའི་རྟེན་འབྱུང་འཇོག་པའི་ཐད་ནས་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་དངོས་པོ་ བདེན་གྲུབ་ཏུ་སྨྲ་བ་ལས་ལྷག་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཆར་གཏོགས་ པ་ཁོ་ན་བདེན་མེད་དང་། དོན་དམ་པ་གནས་ལུགས་གཤིས་ཀྱི་རང་བཞིན་གཞི་འབྲས་ དབྱེར་མེད་ཀྱི་ནང་དབྱིངས་ཆོས་སྐུ་འཁོར་འདས་ཀུན་ཁྱབ་རྟག་བརྟན་ཐེར་ཟུག་གི་ཆོས་ ཉིད་ནམ་ཡང་འགྱུར་མེད་དུ་བདེན་པའི་ཟབ་གནད་ཇི་བཞིན་མ་དགོངས་པའི་ཐད་ནས་དབུ་ མ་ཆེན་པོ་ལ་ལྟོས་ན་གྲུབ་མཐའ་དམའ་བ་དང་། ངེས་དོན་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་རང་ལུགས་ལ་ ནི་ནང་དབྱིངས་ངེས་པ་དོན་གྱི་ཕྲ་བའི་དབུ་མ་མཐར་ཐུག་པ་ཇི་བཞིན་དགོངས་པའི་དབང་ གིས་ཀུན་རྫོབ་གཟུང་འཛིན་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་མཐའ་དག་ལས་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱི་དངོས་ པོ་གང་ཡང་མེད་པར་ནང་ཀུན་གཞིའི་ས་བོན་གྱི་དབང་གིས་སྣ་ཚོགས་པའི་ཡུལ་དུ་མར་སྣང་ བའི་འཁྲུལ་སྣང་འབའ་ཞིག་པ་མ་བརྟགས་ཉམས་དགའ་འཇིག་རྟེན་པའི་ངོ་ཙམ་དུ་རྨི་ལམ་ གྱི་ཡུལ་བཞིན་འབྱུང་ཞིང་། ནང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གང་དག་གིས་བསྡུས་པ་ཀུན་ཀྱང་གསལ་ རིག་རྟེན་འབྱུང་རྐྱེན་ལས་ཤར་བས་རྫས་སྣང་གི་དངོས་པོ་སྣང་ཙམ་བདེན་མེད་འབའ་ཞིག་ 10-272 ཏུ་ཟད་པ་དང་། ཡེ་གཞི་དོན་དམ་པ་གདོད་མ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གནས་ལུགས་སྐུ་གསུམ་རང་ ཆས་སུ་རྫོགས་པ་འཁོར་འདས་ཀུན་གྱི་སྲོག་གི་དྭངས་མ་བརྟན་གཡོ་ཀུན་ཁྱབ་ཀྱི་ཐེར་ཟུག་ རྟག་པའི་ཆོས་སྐུ་ཀུན་རྫོབ་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་པས་རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་ཆེན་པོ་ གཤིས་ཀྱི་དབུ་མ་སྒྲོ་སྐུར་ཀུན་བྲལ་གྱི་དེ་ཉིད་མཐར་ཐུག་སོ་སོར་རང་རིག་མཉམ་བཞག་ དམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཁོ་ནར་དུས་དང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཡོངས་སུ་བདེན་པ་ནམ་ཡང་མི་བསླུ་བའི་ གནས་འབའ་ཞིག་པའི་ངེས་པ་དོན་གྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཉེ་བར་འཛིན་པས་གཞན་ཐམས་ ཅད་ཀྱི་ཡང་རྩེར་གྱུར་པ་ལ་ལེགས་པར་བཞུགས་པའི་ཕྱོགས་ནས་རང་སྡེའི་གྲུབ་མཐའ་ ཀུན་གྱི་གོང་མ་ཆེས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཁྱད་འཕགས་ཟླ་བྲལ་གྱི་ལྟ་གྲུབ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་དག་གི་ཕྱིར་ན་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་རྗེས་འབྲང་གི་ངེས་དོན་དབུ་མ་ ཆེན་པོ་འདི་ཉིད་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་བཞིའི་རྩེ་མོ་དབུ་མ
【現代漢語翻譯】 由於在觀點上偏向于實在論，因此比唯識宗更為卓越。即使在更高的中觀宗中，也可以區分名相中觀和究竟中觀的高低之分。名相中觀，無論是自續派還是應成派，都認為由二諦所涵蓋的從色法到一切種智之間的一切法，在勝義諦中沒有任何真實成立的空性，僅僅在名言上安立各自不欺騙的緣起。在這一點上，它比聲稱有實有成立的識更為殊勝。然而，僅僅由世俗諦所涵蓋的能取和所取的部分被認為是無實的，而勝義諦，即實相、自性、基果無別的內界法身，遍及輪迴和涅槃，恒常不變的法性，從未如實領悟到其甚深要義。因此，相對於偉大的中觀宗，它被認為是較低的宗派。而究竟中觀宗的自宗，由於如實領悟到內界確定的究竟微細中觀，因此在世俗諦中，由能取和所取所涵蓋的一切法之外，沒有任何外在的實有事物，僅僅是由於內在阿賴耶識的種子而顯現為各種各樣的對境的錯覺，就像未經觀察、令人愉悅、僅僅是世俗人眼中的夢境一樣顯現。所有由內在的識所涵蓋的事物，都是由於明覺、緣起和因緣而產生的，因此僅僅是顯現為實物的現象，完全是無實的。原始的勝義諦，即原始法性的實相，三身自性圓滿，是輪迴和涅槃一切生命的精華，是遍及一切動靜的恒常不變的法身。世俗諦的一切戲論皆空，因此自性是遠離戲論的偉大，實相中觀是遠離一切增益和損減的究竟，唯有各自的自證智慧才能體驗到平等安住的殊勝境界，在任何時候、任何情況下都是完全真實的，是永不欺騙的唯一狀態。由於偏向于究竟意義的宗義，因此在所有其他宗義中達到了頂峰，從安住於此的角度來看，它成爲了自宗所有宗義中最卓越、最殊勝的無與倫比的見解和宗義的圓滿。 由於這些原因，最後的法輪的追隨者，這究竟中觀宗，是佛教四宗之首——中觀宗。
【English Translation】 Because it leans towards realism in its view, it is more excellent than even the Cittamatra (Mind-Only) school. Even within the higher Madhyamaka (Middle Way) school, there can be distinctions of lower and higher between the nominal Madhyamaka and the definitive Madhyamaka. The nominal Madhyamaka, whether Svatantrika or Prasangika, holds that all phenomena, from form to omniscient wisdom, encompassed by the two truths, are ultimately empty, with nothing truly established. Only nominally are dependent arisings established, each with its own non-deceptive nature. In this respect, it is superior to those who assert the real establishment of consciousness. However, only the aspects of grasping and being grasped, encompassed by the conventional truth, are considered unreal, while the ultimate truth, the nature of reality, the essence of the ground and result being inseparable, the inner dimension of Dharmakaya (Body of Truth), pervading samsara and nirvana, the unchanging nature of reality, is not fully understood in its profound essence. Therefore, in comparison to the great Madhyamaka, it is considered a lower school. The definitive great Madhyamaka, on the other hand, fully comprehends the ultimate subtle Madhyamaka of the inner dimension. Therefore, in the conventional truth, there is nothing external or real apart from all phenomena encompassed by grasping and being grasped. Merely due to the seeds of the inner Alaya (storehouse consciousness), various objects appear as illusions, arising like dream objects, pleasing to the unexamined, merely to the worldly eye. All that is encompassed by the inner consciousness arises from clarity, awareness, dependent arising, and conditions. Thus, the appearance of phenomena as real substances is merely an unreal appearance. The primordial ultimate truth, the original nature of reality, the three Kayas (bodies) complete in their own nature, the essence of all life in samsara and nirvana, the constant Dharmakaya pervading all movement and stillness, is empty of all conventional elaborations. Therefore, its nature is the great freedom from elaboration, the ultimate reality of the Middle Way, free from all imputation and denial, is only the domain of individual self-awareness, the supreme state of equipoise, fully true at all times and in all ways, the only state that never deceives. Because it leans towards the definitive meaning of the doctrine, it reaches the pinnacle of all other doctrines. From the perspective of abiding in this, it becomes the most excellent and unsurpassed view and doctrine of its own school. For these reasons, this definitive great Madhyamaka, the follower of the final turning of the wheel, is the head of the four schools of Buddhism—the Madhyamaka.
འི་ནང་གི་ཡང་ མཐར་ཐུག་པ་རྒྱལ་བའི་དགོངས་མཐིལ་ཟབ་མོ་རྟོགས་དཀའི་གནས་ཕྲ་བ་ནང་གི་དབུ་མ་ ངེས་དོན་སྙིང་པོའི་རང་ལུགས་ལེགས་པར་འཛིན་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་བོ། ། དེ་ལྟར་བཤད་པའི་དོན་གང་དག་ནི་རང་ལུགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ངེས་དོན་གྱི་ གཞི་དབྱིངས་གཅིག་པུ་འཁོར་འདས་ཀྱི་དྭངས་མའི་བཅུད་དུ་ཡེ་གདོད་མ་ནས་རང་བྱུང་དུ་ དོན་དམ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ངོ་བོར་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཀུན་ནས་ཁྱབ་ པར་བཞུགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་ནམ་མཁའ་ལས་སྤྲིན་དང་གསེར་ལས་གཡའ་ལྟར་ ཐུན་མོང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་པ་གློ་བུར་བའི་ཆོས་སྲིད་པ་ཉེར་བཞིའི་སྣང་བ་སོགས་སྣང་ཚུལ་ སྣ་ཚོགས་པ་འདི་ཀུན་ནམ་ཞིག་འཁྲུལ་སྣང་མ་ཟད་ཀྱི་བར་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞིང་སྔོན་ ཡང་ཐོག་མེད་ནས་ད་ལྟ་ཡན་དུ་བྱུང་ཟིན་དང་བྱུང་བཞིན་པ་ཅི་རིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྟེན་འབྱུང་ གི་འཆར་སྒོ་ནམ་ཡང་འགོག་ཏུ་མེད་པའི་ཚུལ་ལྟར་འདིར་ཡང་ཐོག་མར་རང་ལུགས་ཐུན་ 10-273 མིན་གྱི་གཞི་བཤད་ནས་གཟོད་ཐུན་མོང་གི་གཞི་དང་དབྱེ་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་པ་དང་བཅས་ཅུང་ ཟད་རྒྱས་པར་རང་བློའི་ཚོད་ཙམ་བཤད་ཁུལ་བགྱིས་པ་སྟེ་དེ་ཡང་རྗེ་རྒྱལ་བ་གཉིས་པ་ཀུན་ མཁྱེན་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོའི་བཞེད་གཞུང་གིས་གཞི་བྱས་འཇམ་མགོན་བླ་མ་སྒྲོལ་མགོན་ཡབ་ སྲས་ཀྱི་གསུང་རབ་ཀྱིས་མཐའ་བརྒྱན་ཏེ་ཚུལ་དེ་ལུགས་ཀྱི་རྒྱུའི་ཐེག་པའི་ངེས་དོན་དབུ་མའི་ རང་ལུགས་དང་མཐུན་པའི་གཞིའི་ཟབ་མོའི་གནས་ལུགས་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། སྨྲས་པ། ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་ནམ་མཁའི་གཟུགས་བཟང་བཞིན། ། སྲིད་མིན་དོན་དམ་སྲིད་པ་ཀུན་གྱི་གཟུགས། ། སྤྲོས་པའི་རྣམ་མེད་སྤྲོས་བྲལ་རྣམ་ཀུན་པ། ། རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ལས་གཞན་གྱིས་མིན། ། དབྱིངས་འདི་མི་འགྱུར་གློ་བུར་འགྱུར་བག་ཚུལ། ། སྣ་ཚོགས་གཟུང་འཛིན་རིས་སུ་འཆར་བ་ཡང་། ། ཇི་བཞིན་སྣང་མིན་ས་བོན་འཕྲུལ་ལས་ཤར། ། དེ་གང་རྣམ་ཤེས་འཛིན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཙམ། ། གཟི་འབར་ནོར་བུར་ཉི་འོད་འཕོས་པ་ལྟར། ། རྣམ་རིག་བག་ཆགས་རྐྱེན་གྱིས་བསྒྱུར་བའི་མདངས། ། སྣ་ཚོགས་སྣང་བའི་རྟེན་འབྱུང་འགགས་མེད་པ། ། ཐ་དད་ལས་ཀྱིས་ཅི་དགར་བསྐྲུན་འདི་རྨད། ། ཅེས་པའང་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། ། ད་ནི་སྐབས་དོན་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པའི་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་ནང་གི་ས་བཅད་གཉིས་པ། 10-274 ལམ་གྱི་ཟབ་མོའི་གནས་ལུགས་བཤད་པ་ལ། བཤད་པས་མཚམས་སྦྱར་བ་དང་། བཤད་བྱ་ དངོས་དང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གོང་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་གཞི་དབྱིངས་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པ་ཡོངས་ སུ་རྫོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཡེ་གཞི་རང་བྱུང་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་གནས་ལུགས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ སྙིང་པོ་ཐེར་ཟུག་གཡུང་དྲུང་དུ་གདོད་ནས་གཞི་འབྲས་གཉིས་སུ་མེད་པར་ཀུན་ཁྱབ་རྟག་ པ་ཉིད་ད
【現代漢語翻譯】 其中，最究竟的是證悟諸佛甚深密意的細微之處，即內中觀（藏文：ནང་གི་དབུ་མ་）。 它確立了勝義（藏文：ངེས་དོན་）的精髓自性。 以上所說的要點，是自性獨特的勝義之基，是輪迴與涅槃的清凈精華，從原始以來就自發地以究竟的、一切相的自性，基與果無別的方式普遍存在。依靠它，如同天空中的雲彩和黃金中的雜質一樣，共同的世俗現象，如突發的二十四有（指欲界、色界、無色界這三種世間）的顯現等等，所有這些現象，在錯覺未消除之前都會發生，並且從無始以來到現在已經發生和正在發生的一切，都以緣起的顯現方式永不停息。因此，首先闡述自性獨特的基，然後稍微詳細地闡述共同的基和各種分類，這只是我盡力而爲。這也是基於第二佛陀，全知覺囊巴大師的觀點，並以蔣袞喇嘛（藏文：འཇམ་མགོན་བླ་མ་）父子的著作作為結尾，以這種方式闡述了與因的乘（藏文：ཐེག་པ）的勝義中觀自性相符的基的甚深之處。 頌曰： 極其微細如虛空之美妙形色， 非有之勝義乃一切有之形色。 無有戲論之相，離戲論而具一切相， 唯有自證智慧，而非他者。 此界不變，突變之態顯現， 種種能取所取之相亦顯現。 非如實顯現，乃種子幻化所生。 彼為何者？唯是心識執取之境。 如日光照耀于光芒四射之寶珠， 心識習氣為緣所變之光彩。 種種顯現之緣起無有止息， 各異業力隨心所欲而造，奇哉！ 以上是過渡時期的偈頌。 現在是正題，即般若乘（藏文：ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པ）的基、道、果中的第二部分： 闡述道的甚深之處，分為引言和正文兩部分。 首先是引言：如上所述，作為基的勝義，是圓滿的自性，即原始自生的法身（藏文：ཆོས་ཀྱི་སྐུ），其狀態是如來藏（藏文：བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ），從一開始就恒常不變，基與果無別，普遍而永恒。
【English Translation】 Among them, the most ultimate is the subtle point of realizing the profound intention of the Buddhas, which is the Inner Madhyamaka (Tibetan: ནང་གི་དབུ་མ་). It establishes the essence of definitive meaning (Tibetan: ངེས་དོན་) as its own nature. The points explained above are the unique basis of definitive meaning, the pure essence of samsara and nirvana, which has been spontaneously present from the beginning as the ultimate, all-aspect nature, in the manner of the basis and result being inseparable. Relying on it, like clouds in the sky and tarnish in gold, common worldly phenomena, such as the sudden appearance of the twenty-four existences (referring to the three realms of desire, form, and formlessness), all these phenomena will occur until the illusion is not eliminated, and everything that has happened and is happening from beginningless time to the present, in the manner of the interdependent arising that never ceases. Therefore, first explain the unique basis of self-nature, and then explain the common basis and various classifications in a little more detail, which is just my best effort. This is also based on the view of the Second Buddha, the omniscient Jonangpa master, and ends with the writings of Jamgon Lama (Tibetan: འཇམ་མགོན་བླ་མ་) and his sons, in this way explaining the profound point of the basis that is in accordance with the definitive meaning of the cause vehicle and the self-nature of Madhyamaka. Verse: Extremely subtle, like the beautiful form of the sky, The non-existent ultimate is the form of all existences. Without the appearance of proliferation, free from proliferation and possessing all aspects, Only self-aware wisdom, not another. This realm is unchanging, the appearance of sudden change manifests, The various appearances of grasper and grasped also manifest. Not appearing as it is, but arising from the illusion of seeds. What is it? Only the object of perception of consciousness. Like sunlight shining on a radiant jewel, The radiance transformed by the habits of consciousness as conditions. The interdependent arising of various appearances is without cessation, Different karmas create as they please, wonderful! The above is an intermediate verse. Now is the main topic, which is the second part of the basis, path, and result of the Prajnaparamita vehicle (Tibetan: ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པ): Explaining the profound point of the path, divided into introduction and main text. First is the introduction: As mentioned above, the ultimate meaning of the basis is the complete nature, the original self-born Dharmakaya (Tibetan: ཆོས་ཀྱི་སྐུ), whose state is the Tathagatagarbha (Tibetan: བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ), which is constant and unchanging from the beginning, the basis and result are inseparable, universal and eternal.
ུ་ཆ་མེད་རིས་སུ་གཅོད་དུ་མི་བཏུབ་པའི་ཆོས་དབྱིངས་ཆེན་པོ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྤྲོས་པ་ མཐའ་དག་དང་བྲལ་ཡང་རང་གཤིས་དག་པའི་སྣང་བ་རབ་འབྱམས་ཤིན་ཏུ་དྭངས་པ་པྲ་ ཕབ་སྣང་བརྙན་ཇི་བཞིན་བརྗོད་མི་ཤེས་པ་སྒྲ་དང་རྟོག་པའི་ཡུལ་ལས་རྣམ་པར་འདས་པའི་ ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས་འབའ་ཞིག་སྲིད་ཞི་ཀུན་ནས་མཉམ་པ་ཉིད་རང་བཞིན་ཞི་བ་ཆེན་པོའི་ ཡིན་ལུགས་སྔ་ཕྱིར་དུས་ཀུན་བཟང་ངན་གྱི་ཁྱད་པར་གཏན་ནས་མེད་པ་དག་མཉམ་གཅིག་ པུ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ནའང་དབྱིངས་གཅིག་ཉིད་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་གྱི་མཐོང་ཚུལ་ ཐ་དད་པ་ཇི་བཞིན་གཟིགས་པ་དང་ལོག་པར་མཐོང་བ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས་སེམས་ ཅན་མཐའ་དག་ལ་ཆོས་ཉིད་ཆོས་ཅན་གྱི་ཚུལ་དུ་ཡེ་ནས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གནས་ཀྱང་ཀུན་རྟོག་ གློ་བུར་འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་མི་མཐོང་ཞིང་དེའི་ཚུལ་ལ་རྨོངས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་རྨོངས་ བྱེད་དེ་རྐྱེན་གང་གིས་བྱས་ན་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་ལ་བློ་མི་གསལ་བའི་རྨོངས་པ་མ་རིག་ པ་དང་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྟོག་པ་མང་པོ་དང་དེ་ལས་ཀུན་ཉོན་སྣ་ཚོགས་པ་མི་ མཐུད་དེ་བྱུང་བ་དེ་དག་གིས་སྒྲིབ་བྱེད་བྱས་ཏེ་འཁོར་བར་འཁོར་བ་གང་དག་འཁྲུལ་པའི་ཡོ་ ལང་ལ་ཨ་འཐས་ཀྱི་ཞེན་པས་ཉེ་བར་བཅིངས་ནས་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་པོ་ཅི་རིགས་ཀྱིས་ ཀུན་ནས་སུན་པ་བསྐྱེད་དེ་ཤིན་ཏུ་ཉམ་ཐག་གི་གནས་འབའ་ཞིག་ཏུ་དུས་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ ཅད་པར་སོས་དལ་བའི་སྐབས་མེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་འདྲའི་སེམས་ཅན་གང་དག་ 10-275 གིས་ནམ་ཞིག་ལམ་བསྒོམ་པའི་སྐལ་བ་ཡོད་ཚེ་སེམས་ཅན་རང་རང་ལ་ལྟོས་ནས་ཁམས་ དང་དབང་པོའི་རིམ་པས་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་དག་དཀའ་སླ་ཡོད་པའི་དབང་གིས་རིགས་ ཅན་གསུམ་གྱི་ལམ་ཡང་རང་རང་ལ་གནས་སྐབས་སུ་ཉམས་སུ་བླངས་ན་སྐྱེ་ཐུབ་མི་ཐུབ་ཅི་ རིགས་ཡོད་པས་སེམས་ཅན་དེ་དག་ཀྱང་དེ་ལུགས་ལྟར་གྱི་རིགས་སོ་སོར་ངེས་མ་ངེས་ཡོད་ པ་ཡིན་པས་ཁམས་དབང་དེ་མཐུན་གྱི་ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་དགོས་ཤིང་། དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་ བླངས་པས་གཞིའི་གནས་ལུགས་རང་གི་ངོ་བོ་སྔ་ཕྱི་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་ཁོ་ན་ལས་ མེད་ཀྱང་ལམ་བསྒོམ་པ་པོའི་གང་ཟག་རང་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་དྲི་མ་སྲབ་འཐུག་གི་བྱེད་པས་དེ་ དག་ལ་གཞིའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་མཐོང་ཚུལ་འདྲ་མིན་འབྱུང་དུ་ཡོད་ཅིང་གནས་སྐབས་ཙམ་རེ་མ་ གཏོགས་མཐར་གཏུགས་ན་སེམས་ཅན་ཡིན་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཅན་ཡིན་པས་ཁྱབ་ ཕྱིར་སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱ་རུང་མ་ཡིན་པ་གཅིག་ཀྱང་མེད་པས་གཞི་ན་བཞུགས་པའི་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་མངོན་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་གསར་དུ་བསྐྱེད་པའི་ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་ དགོས་པ་ནི་སྐབས་ནམ་འགྲིག་ལ་གལ་ཤིན་ཏུ་ཆེའོ། ། གཉིས་པ་བཤད་བྱ་དངོས་ལ། ལམ་གྱི་སྤང་བྱ་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དེའི་གཉེན་པོ་ལ
【現代漢語翻譯】 無有偏頗，不可分割的廣大法界，遠離一切世俗的戲論，卻又自性清凈，顯現無盡清澈的景象，如幻如影，不可言說，超越聲音和思維的範疇，僅僅是法性的界限，寂靜涅槃，自性大寂靜的實相，無論過去未來，沒有善惡的分別，唯一清凈平等，雖然法界是唯一的，但佛陀和眾生的見解卻各不相同，由於正見和邪見的差異，一切眾生本自具有法性與現象，卻因虛妄分別的突然迷惑而無法看見，對此一無所知。那麼，是什麼原因導致這種迷惑呢？因為對實相的道理不明白，產生了無明，以及由此產生的諸多顛倒妄想，進而產生各種煩惱，這些煩惱遮蔽了實相，導致眾生在輪迴中不斷流轉，被虛妄的執著所束縛，遭受各種各樣的痛苦，始終處於極其可憐的境地，沒有絲毫喘息的機會。如果這些眾生有朝一日能夠修習佛法，那麼根據眾生各自的根器和能力，以及各自煩惱的輕重程度，就會有三種根器的人，他們各自所修習的道路，有的能夠生起，有的不能生起，因此，這些眾生也就會被劃分爲不同型別，這是不確定的，所以必須修習與自身根器相應的道路。如此修習，雖然本初的實相自始至終都是清凈的，但是由於修行者自身煩惱的厚薄程度不同，對實相的見解也會有所不同，但這只是暫時的，最終一切眾生都具有佛性，因此沒有不能成佛的眾生，所以，在根本上，修習顯現如來藏的方法，開創新的道路，是非常重要的。 第二，關於所要講述的內容：首先要確定修行道路上需要斷除的障礙，以及對治這些障礙的方法。
【English Translation】 The great Dharmadhatu, impartial and indivisible, is free from all mundane elaborations, yet its self-nature is pure, manifesting endless clear appearances, like illusions and reflections, inexpressible, transcending the realm of sound and thought, it is merely the realm of Dharmata, Nirvana of peace, the reality of great self-nature of peace, whether past or future, there is no distinction between good and evil, only pure equality, although Dharmadhatu is unique, the views of Buddhas and sentient beings are different, due to the difference between right and wrong views, all sentient beings inherently possess Dharmata and phenomena, but due to the sudden delusion of false discrimination, they cannot see it, and are ignorant of it. So, what causes this confusion? Because they do not understand the truth of reality, ignorance arises, as well as many inverted delusions arising from it, and then various afflictions arise, which obscure reality, causing beings to continue to transmigrate in samsara, bound by false attachments, suffering all kinds of sufferings, and always in an extremely pitiful situation, without any chance to breathe. If these beings one day have the opportunity to practice the Dharma, then according to the respective faculties and abilities of the beings, and the severity of their respective afflictions, there will be three types of people, and the paths they practice, some can arise, some cannot arise, therefore, these beings will also be divided into different types, which is uncertain, so it is necessary to practice the path corresponding to one's own faculties. By practicing in this way, although the original reality is pure from beginning to end, the views on reality will be different due to the different thickness of the afflictions of the practitioners themselves, but this is only temporary, and ultimately all beings have Buddha-nature, so there is no being who cannot become a Buddha, therefore, fundamentally, it is very important to practice the method of manifesting the Tathagatagarbha and create a new path. Second, regarding what is to be discussed: First, it is necessary to identify the obstacles to be eliminated on the path of practice, and the methods to counteract these obstacles.
མ་ བཤད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་སྒྲིབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་ཐར་པ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་གེགས་ བྱེད་པའི་ཆ་ནས་བཞག་ཅིང་། དེ་ཡང་ཉོན་ཤེས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀྱི་ནང་དུ་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ ཅད་འདུས་པ་ཡིན་ཏེ། སྙོམས་འཇུག་གི་སྒྲིབ་པ་སོགས་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་དེ་གཉིས་གང་ རུང་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་ཀྱང་དེ་གཉིས་གང་རུང་གི་ཕྱོགས་སུ་འདུ་ཆོག་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་ ཉོན་ཤེས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་གཞན་སྣང་ལྟར་ན་ཐར་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ གཉིས་སྔར་མེད་གསར་ཐོབ་ཀྱི་གེགས་བྱེད་པ་དང་དོན་དམ་པའི་ཡིན་ལུགས་ལྟར་ན་གཞི་ 10-276 དབྱིངས་ཆོས་ཉིད་རྣམ་ཀུན་པ་དེ་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་བློ་དང་འཚམས་པར་ཇི་བཞིན་མངོན་དུ་ གྱུར་པ་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱི་དྲི་མ་ཉིད་དུ་བྱེད་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཐར་པ་ཐོབ་པ་དང་དོན་དམ་ དབྱིངས་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་ལྟར་དུ་མཐོང་བ་ལ་གཙོ་བོར་གེགས་བྱེད་པའི་སྒྲིབ་པ་ཉོན་སྒྲིབ་ དང་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་པ་དང་དོན་དམ་དབྱིངས་ཀྱི་གདོད་མའི་གནས་ ལུགས་ཆ་ཡོངས་རྫོགས་སུ་མཐོང་བ་ལ་གཙོ་བོར་གེགས་བྱེད་པའི་སྒྲིབ་པ་ཤེས་སྒྲིབ་ཡིན་ ཏེ། རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་པས། ཉོན་མོངས་སྤངས་ཕྱིར་ཆགས་པ་མེད། །ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་དག་ པའི་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་དུ་ནི་ཐོགས་པ་མེད། །གཉིས་མེད་ལས་སུ་རུང་བའི་ཕྱིར། །རྩུབ་པའི་ རེག་དང་བྲལ་བ་ཡིན། །ཞེས་གོང་ལྟར་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པའི་ཐར་པ་ཐོབ་མངོན་བྱེད་ པ་ལ་གེགས་སུ་གྱུར་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པས་དེ་ལུགས་ལྟར་གྱི་ཐར་པ་ཐོབ་ ཅིང་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་ཆགས་པའི་དྲི་མ་མེད་པ་དང་། བདེན་གཉིས་རྣམ་པའི་ ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་མངོན་གྱི་གེགས་ཤེས་སྒྲིབ་རྣམ་པར་དག་པས་དེ་ལྟར་གྱི་ཐམས་ ཅད་མཁྱེན་པ་ཐོབ་ཅིང་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་ཐོགས་པའི་དྲི་མ་མེད་པའི་སྒོ་ནས་དྲི་མ་ དེ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་ལས་རུང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་རྩུབ་རེག་སྤྲོས་པ་ཀུན་བྲལ་གྱི་གདོད་ མའི་གཞི་དབྱིངས་ཉག་གཅིག་ཏུ་གྲོལ་བར་གསུངས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་སྒྲིབ་ པ་གཉིས་པོ་གང་ལ་ངོས་འཛིན་པ་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ཡང་བདེན་པ་བཞིའི་གནས་ལུགས་སྤྱི་དང་ ཁྱད་པར་ལས་འབྲས་ལ་རྨོངས་པའི་མ་རིག་པ་དང་། དེ་ལས་བྱུང་བའི་འཇིག་ལྟ་སོགས་ཕྱིན་ ཅི་ལོག་གི་ལྟ་བ་རྣམས་དང་། དེ་རྣམས་ལས་ཆགས་སྡང་རྨོངས་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་སེར་སྣ་ ལ་སོགས་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས་ནི་ཉོན་སྒྲིབ་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་ ཚབ་མཆོག་གིས། སེར་སྣ་ལ་སོགས་རྣམ་རྟོག་གང་། །དེ་ནི་ཉོན་མོངས་སྒྲིབ་པར་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་གནས་ཚུལ་དང་གནས་ལུགས་ 10-277 སྤྲོས་བྲལ་ལ་རྨོངས་པ
【現代漢語翻譯】 第一部分是關於兩種障蔽的解釋： 一般來說，所謂的『障蔽』，是指那些阻礙解脫（梵文：moksha，指從輪迴中解脫出來）和一切智（梵文：sarvajñāna，指對一切事物無礙的智慧）的因素。所有的障蔽都包含在煩惱障（梵文：kleśāvaraṇa，由煩惱引起的障蔽）和所知障（梵文：jñeyāvaraṇa，對知識的錯誤理解引起的障蔽）這兩種障蔽之中。雖然像等持障（梵文：samāpattyāvaraṇa，由禪定引起的障蔽）這樣的障蔽不一定完全屬於這兩種障蔽，但它們可以歸入其中之一。因此，從世俗顯現的角度來看，這兩種障蔽會阻礙我們獲得原本沒有的解脫和一切智；而從勝義諦（梵文：paramārtha-satya，佛教中的最高真理）的角度來看，它們就像是遮蔽虛空法性（梵文：dharmadhātu，一切法的本性）的污垢，阻礙我們以符合大小乘（梵文：mahāyāna，大乘佛教；hīnayāna，小乘佛教）的方式去證悟它。 因此，主要阻礙獲得世俗解脫和如實證悟空性（梵文：śūnyatā，佛教中的空性概念）的障蔽是煩惱障；而主要阻礙獲得世俗一切智和圓滿證悟法界（梵文：dharmadhātu，一切法的界限或本性）本初狀態的障蔽是所知障。嘉察·米龐（藏文：རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་པ，一位重要的藏傳佛教人物）曾說：『斷除煩惱故，無有貪執；清凈所知障，故無有障礙；因無二而堪能，故離粗糙之觸。』 如上所述，由於斷除了阻礙以二諦（梵文：satya-dvaya，佛教中的兩種真理：世俗諦和勝義諦）形式獲得和證悟解脫的煩惱障，因此不會有貪執的污垢阻礙我們獲得和證悟相應的解脫。由於清凈了阻礙以二諦形式獲得和證悟一切智的所知障，因此不會有障礙的污垢阻礙我們獲得和證悟相應的一切智。通過遠離這兩種污垢，我們變得極具堪能，從而從一切粗糙的觸覺和戲論（梵文：prapañca，虛妄分別）中解脫，並在本初的虛空中獲得解脫。諸如此類的說法有很多。 那麼，我們如何識別這兩種障蔽呢？對四聖諦（梵文：ārya-satya，佛教的四個基本真理）的一般狀態，特別是對業果（梵文：karma-phala，行為和結果）的無明（梵文：avidyā，佛教中的無明），以及由此產生的我見（梵文：ātma-dṛṣṭi，認為有『我』存在的錯誤觀念）等顛倒的見解，以及由貪、嗔、癡（梵文：rāga-dveṣa-moha，佛教中的三種根本煩惱）引起的吝嗇等各種煩惱的分別念（梵文：vikalpa，虛妄分別），這些都是煩惱障。正如嘉察仁波切（藏文：རྒྱལ་ཚབ་རིན་པོ་ཆེ，對嘉察·米龐的尊稱）所說：『吝嗇等分別念，即是煩惱之障。』 同樣，對如來藏（梵文：tathāgatagarbha，佛教中眾生皆具的佛性）的狀態和離戲（梵文：niṣprapañca，超越概念和分別）之本性的無明也是一種障蔽。
【English Translation】 The first part is the explanation of the two obscurations: Generally, the term 'obscuration' refers to factors that hinder liberation (Sanskrit: moksha, referring to freedom from the cycle of rebirth) and omniscience (Sanskrit: sarvajñāna, referring to unobstructed wisdom of all things). All obscurations are included within the two obscurations of afflictive obscuration (Sanskrit: kleśāvaraṇa, obscuration caused by afflictions) and cognitive obscuration (Sanskrit: jñeyāvaraṇa, obscuration caused by incorrect understanding of knowledge). Although obscurations such as the obscuration of meditative absorption (Sanskrit: samāpattyāvaraṇa, obscuration caused by meditation) do not necessarily completely belong to these two obscurations, they can be categorized into one of them. Therefore, from the perspective of conventional appearance, these two obscurations hinder us from obtaining liberation and omniscience that we did not have before; while from the perspective of ultimate truth (Sanskrit: paramārtha-satya, the highest truth in Buddhism), they are like stains that obscure the dharmadhatu (Sanskrit: dharmadhātu, the nature of all phenomena), hindering us from realizing it in a way that is in accordance with the Hinayana (Sanskrit: hīnayāna, Smaller Vehicle) and Mahayana (Sanskrit: mahāyāna, Great Vehicle). Therefore, the obscuration that primarily hinders the attainment of conventional liberation and the realization of emptiness (Sanskrit: śūnyatā, the Buddhist concept of emptiness) is the afflictive obscuration; and the obscuration that primarily hinders the attainment of conventional omniscience and the complete realization of the primordial state of the dharmadhatu is the cognitive obscuration. GyaltsabMipham (Tibetan: རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་པ, an important figure in Tibetan Buddhism) said: 'Because afflictions are abandoned, there is no attachment; because cognitive obscurations are purified, there is no obstruction; because of non-duality, there is capability; therefore, it is free from coarse touch.' As mentioned above, because the afflictive obscuration that hinders the attainment and realization of liberation in the form of the two truths (Sanskrit: satya-dvaya, the two truths in Buddhism: conventional truth and ultimate truth) has been abandoned, there will be no stain of attachment hindering us from attaining and realizing the corresponding liberation. Because the cognitive obscuration that hinders the attainment and realization of omniscience in the form of the two truths has been purified, there will be no stain of obstruction hindering us from attaining and realizing the corresponding omniscience. By being free from these two stains, we become extremely capable, thereby liberating ourselves from all coarse touch and conceptual proliferation (Sanskrit: prapañca, conceptual constructs), and attaining liberation in the primordial space. There are many such statements. So, how do we identify these two obscurations? Ignorance (Sanskrit: avidyā, ignorance in Buddhism) of the general state of the Four Noble Truths (Sanskrit: ārya-satya, the four basic truths of Buddhism), especially the ignorance of cause and effect (Sanskrit: karma-phala, actions and results), as well as inverted views such as the view of self (Sanskrit: ātma-dṛṣṭi, the mistaken belief in the existence of a 'self'), and the various afflictive thoughts arising from greed, hatred, and delusion (Sanskrit: rāga-dveṣa-moha, the three root afflictions in Buddhism) such as stinginess, these are all afflictive obscurations. As Gyaltsab Rinpoche (Tibetan: རྒྱལ་ཚབ་རིན་པོ་ཆེ, an honorific title for GyaltsabMipham) said: 'Thoughts such as stinginess are the obscurations of affliction.' Similarly, ignorance of the state of the tathagatagarbha (Sanskrit: tathāgatagarbha, the Buddha-nature inherent in all beings) and the nature of non-proliferation (Sanskrit: niṣprapañca, beyond concepts and distinctions) is also an obscuration.
འི་མ་རིག་པ་དང་། དེ་ལས་བྱུང་བའི་བྱ་བྱེད་ལས་ཀྱི་འཁོར་གསུམ་ བདེན་དངོས་སུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། དུག་གསུམ་གྱི་བག་ཆགས་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་ མོ་སོགས་ནི་ཤེས་སྒྲིབ་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་ཚབ་ཀྱིས་འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་། །དེ་ནི་ ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པར་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ ལ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་ཡོད་པ་ནི་ལམ་འབྲས་སོགས་ལ་མཚན་མར་དམིགས་པའི་བློས་བྱས་ཀྱི་རྟོག་ རིགས་ཀྱི་ཆ་ཅི་རིགས་ཏེ། ཀུན་ཉོན་དག་ལ་བློས་བྱས་རྟོག་རིགས་ཀྱི་ཆ་ཚབས་ཆེ་བ་དང་། ཤེས་སྒྲིབ་ཏུ་གཏོགས་པ་གང་དག་ལ་ནི་བློས་བྱས་རྟོག་རིགས་ཀྱི་ཆ་ཇེ་ཕྲར་སོང་བའི་སྒོ་ནས་ མཐར་ཐུག་གི་བར་དུ་ཡོད་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་དེའི་གཉེན་པོ་ལམ་བཤད་པ་ལ། ལམ་གྱི་རྟོགས་བྱའི་གཙོ་བོ་གཏན་ལ་ འབེབས་པ་དང་། རྟོགས་བྱེད་ལམ་གྱི་ཡིན་ལུགས་བཤད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་གཞི་དབྱིངས་དག་མཉམ་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ཡེ་ནས་ སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་གྱི་དོན་དམ་གནས་ལུགས་ཉག་མ་གཅིག་ཏུ་ནམ་ཡང་འགྱུར་ བ་མེད་པ་དེ་ཀ་ཉིད་གང་ཟག་ལམ་སྒོམ་པ་པོ་གང་དག་གི་རང་རང་གི་བློ་ཚོད་དང་མཐུན་ པར་དེ་ལུགས་ལྟར་གྱི་མངོན་དུ་བྱེད་ཐབས་ལ་རང་རང་གིས་ལམ་བསྒོམ་པ་འབད་པའི་སྒོ་དུ་ མ་ནས་བྱེད་དགོས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཐེག་ཆེན་ལྟར་ན་ཐོག་མར་འཁོར་བའི་ཆོས་ལ་ཞེན་པ་ཅི་ རིགས་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། མི་རྟག་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ངེས་འབྱུང་སྒོམ་པ་དང་། དེ་ནས་ རང་དོན་ཡིད་བྱེད་སྤོང་ཞིང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པར་བྱ་བ་སོགས་ཀུན་རྫོབ་ ཕྱོགས་ཀྱི་ལམ་རང་བློས་གང་ལྕོགས་ལ་སློབ་ཅིང་། དེ་ནས་ཀུན་རྫོབ་ལ་ཞེན་པ་རགས་པ་ རྣམས་སྤོང་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་རྣམས་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་བསྒོམ། དེ་དག་ལ་ ཞེན་པ་ཕྲ་མོ་རྣམས་སྤོང་ཆེད་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མཐའ་དག་དབྱིངས་སུ་བསྡུས་ 10-278 ནས་མི་རྟོག་པ་བསྒོམ་པས་རིམ་གྱིས་གནས་ལུགས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དོན་དམ་པའི་ དབྱིངས་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་ཆེན་པོའི་རང་ཞལ་ངེས་པར་མཇལ་བར་འགྱུར་བས་ལམ་སྒོམ་ ཚད་ཡོངས་གྲུབ་གདོད་མའི་ཆོས་ཉིད་རང་བྱུང་འདུས་མ་བྱས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ཉིད་དང་ མཇལ་བའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་པ་མེད་དོ། །དེས་ན་ལམ་གྱི་རྟོགས་བྱ་གཙོ་བོ་ལ་སྤྱིར་བདག་མེད་ དཔྱད་སྒོམ་དང་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་པ་ལ་འཇོག་སྒོམ་གྱི་ཚུལ་གཉིས་ཡོད་པ་ཡིན་ནའང་རྒྱུ་ ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པའི་སྐབས་འདིར་ནི་གདུལ་བྱའི་དབང་གིས་གཙོ་བོར་དཔྱད་སྒོམ་བྱས་ནས་ མཐར་མི་རྟོག་པའི་དབྱིངས་ལ་འཇོག་པ་ཆེས་མང་བ་འབྱུང་བས་ཚུལ་དེ་ལུགས་ལྟར་གྱི་ ཀུན་རྫོབ་གཟུང་འཛིན་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་མཐའ་དག་ལ་ཞེན་པ་རག
【現代漢語翻譯】 無明（藏文：མ་རིག་པ་，梵文天城體：अविद्या，梵文羅馬擬音：avidyā，漢語字面意思：非明），以及由此產生的行為、作用、業的三輪， 將它們執著地認為是真實存在的，還有三毒的極其微細的習氣等等，這些都是所知障。正如嘉察·仁波切所說：『凡是執著於三輪的，都被認為是所知障。』 因此，這兩種障礙的自性普遍存在於以道果等為對境的分別念所造作的各種概念中。在煩惱障中，分別念所造作的概念成分更為顯著； 而在所知障中，分別念所造作的概念成分則逐漸減少，直至最終消失。這是合乎邏輯的。 第二，闡述對治這些障礙的道。這包括確定道所要證悟的主要內容，以及闡述道的真實面貌。在確定道所要證悟的主要內容方面： 一般來說，基、界、清凈、平等、基果無別的法身（藏文：ཆོས་སྐུ་，梵文天城體：धर्मकाय，梵文羅馬擬音：dharmakāya，漢語字面意思：法性之身）從眾生到佛陀，其究竟的實相始終如一，永不改變。 任何修行此道的補特伽羅（藏文：གང་ཟག་，梵文天城體：पुद्गल，梵文羅馬擬音：pudgala，漢語字面意思：人），都應根據各自的根器，以各自的方式努力顯現這一實相。 也就是說，按照大乘的觀點，首先爲了遣除對輪迴之法的各種執著，要修習無常和痛苦的出離心； 然後，要捨棄自利之心，依止菩提心等等，在世俗諦的層面，盡己所能地學習。之後，爲了遣除對世俗諦的粗重執著，要確定並修習世俗諦的無實性。 爲了遣除對它們的微細執著，要將一切世俗諦的分別念融入法界（藏文：དབྱིངས་，梵文天城體：धातु，梵文羅馬擬音：dhātu，漢語字面意思：界）之中，修習無分別。 通過這種方式，逐漸地，修行者必定會親見如來藏（藏文：དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ，梵文天城體：तथागतगर्भ，梵文羅馬擬音：tathāgatagarbha，漢語字面意思：如來之藏）的實相，即離戲、無分別的大法界。 因此，修道的最終目的，是爲了證悟圓滿、本初的法性，即自生、無為的智慧之身。所以，修道是爲了證悟本初的智慧之身。 因此，道所要證悟的主要內容，一般包括無我的觀察修和離戲的止修兩種方式。但在因乘（藏文：རྒྱུ་ཐེག་པ，梵文天城體：हेतुकयान，梵文羅馬擬音：hetukayāna，漢語字面意思：因之乘）的場合，由於所化眾生的根器，主要進行觀察修，最終安住于無分別的法界中。 因此，要按照這種方式，遣除對一切由世俗諦的能取所取所涵蓋的法的執著。
【English Translation】 Ignorance (Skt. avidyā), and the three wheels of action, activity, and karma arising from it, clinging to them as truly existent, as well as the extremely subtle habitual tendencies of the three poisons, etc., are cognitive obscurations. As Gyaltsap Rinpoche said, 'Whatever clings to the three wheels is considered a cognitive obscuration.' Therefore, the nature of these two obscurations is universally present in various concepts fabricated by conceptual minds that focus on objects such as the Lamdre. In afflictive obscurations, the conceptual component of fabricated concepts is more significant; while in cognitive obscurations, the conceptual component of fabricated concepts gradually diminishes, eventually disappearing altogether. This is logical. Second, explaining the path that counteracts these obscurations. This includes determining the main content to be realized by the path, and explaining the true nature of the path. Regarding determining the main content to be realized by the path: Generally, the dharmakāya (Skt. dharmakāya) of the ground, realm, purity, equality, and inseparability of ground and result, from sentient beings to buddhas, its ultimate reality remains the same, never changing. Any individual (Skt. pudgala) who practices this path should, according to their own capacity, strive to manifest this reality in their own way. That is, according to the Mahāyāna view, first, to dispel various attachments to the phenomena of samsara, one should cultivate renunciation of impermanence and suffering; then, one should abandon self-interest and rely on bodhicitta, etc., learning as much as one can in the realm of conventional truth. Then, to dispel the gross attachments to conventional truth, one should determine and meditate on the emptiness of conventional truth. To dispel the subtle attachments to them, one should gather all the conceptual thoughts of conventional truth into the dhātu (Skt. dhātu), meditating on non-conceptuality. In this way, gradually, the practitioner will surely directly see the reality of the tathāgatagarbha (Skt. tathāgatagarbha), the great non-conceptual realm free from elaboration. Therefore, the ultimate purpose of practicing the path is to realize the complete, primordial nature of reality, the self-arisen, unconditioned wisdom body. So, practicing the path is for realizing the primordial wisdom body. Therefore, the main content to be realized by the path generally includes both the analytical meditation on selflessness and the stabilizing meditation on non-elaboration. However, in the context of the causal vehicle (Skt. hetukayāna), due to the capacity of the beings to be tamed, analytical meditation is mainly practiced, and eventually, one abides in the realm of non-conceptuality. Therefore, in this way, one should dispel the attachment to all phenomena encompassed by the grasper and the grasped of conventional truth.
ས་པ་སྤོང་ཆེད་ཀུན་ རྫོབ་རྣམས་ལས་ནང་གང་ཟག་གི་ངོ་བོ་ང་བདག་དང་། དེ་མིན་ལྷག་མའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ གང་དག་ལ་བདེན་དངོས་སུ་ཞེན་པ་འགོག་ཐབས་ལ་འདིར་བདག་མེད་གཉིས་གཏན་ལ་ འབེབས་ཚུལ་ཅུང་ཟད་འཆད་པ་སྟེ། དེ་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་ དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ལ་གོ་ལུགས་འདྲ་མིན་ཡོད་དེ་གནས་ལུགས་དོན་དམ་ པའི་བདག་དང་ཞེན་རྟོག་གིས་ཀུན་ནས་བཏགས་པའི་བདག་གཉིས་སོ། །དེ་ལས་སྔ་མ་ནི་ འཕགས་པའི་སོ་སོར་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གནས་ལུགས་དོན་དམ་བདེན་པ་ཟག་ མེད་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པའི་ཀློང་ཆེན་པོ་རྣམ་བྱང་དག་པ་མཐར་ཐུག་དང་། ཕྱི་མ་ནི་མེད་ པ་ལ་ཡོད་པར་ཞེན་པའི་ཀུན་རྟོག་མཚན་འཛིན་གྱིས་བཏགས་ཆ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་སྣང་ཆ་དེ་ལ་ བརྟེན་ནས་ལྟ་ངན་དང་ཉོན་མོངས་ཀྱི་རིགས་མཐའ་དག་འབྱུང་བའི་ཉེས་པའི་རྩ་བར་གྱུར་ པ་སྟེ། དེ་འདིར་བཤད་པར་བྱ་བའི་དོན་ཡིན་ལ། དེ་འདྲའི་བདག་གཞི་མ་གྲུབ་པ་དེ་ནི་ཀུན་ རྫོབ་པའི་སྲིད་པ་མིན་པའི་བདག་ཅེས་བྱ་ཞིང་། དེའི་ཚུལ་ཡང་ལོག་ཞེན་གྱི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ 10-279 ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་བཏགས་ཆ་འཆར་ལུགས་ནི་གང་ལ་ཡང་མ་ལྟོས་པར་ཚུགས་ཐུབ་ཏུ་གནས་ པ་འཁྲང་ཐང་ངེ་བ་འཛིན་ཞེན་དམ་པོའི་ནན་གྱིས་ཞེན་པའི་ཡུལ་ཞིག་སྟེ། དེ་ལྟར་གྱི་ཞེན་ ཡུལ་ཚུགས་ཐུབ་དེ་ནང་གང་ཟག་གམ་ང་བདག་གི་སྟེང་དུ་ཤར་ཏེ་ང་བདག་ཚུགས་ཐུབ་ཏུ་ བཟུང་ནས་དེ་ལྟར་ནན་གྱིས་ཞེན་པའི་ཡུལ་དེ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་ཅེས་བྱ་ལ། དེ་ལའང་ གྲུབ་མཐའི་དབང་གིས་དེ་འདྲའི་བདག་དེ་ཁྱད་ཆོས་དུ་མ་ཅན་དུ་ཆེད་ཀྱིས་བཟུང་བ་ལྟ་བུ་དེ་ བདག་འཛིན་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་ཡུལ་དང་། གྲུབ་མཐས་བློ་བསྒྱུར་བ་ལ་མ་ལྟོས་པར་འགྲོ་བ་ རང་ག་བ་དག་ལ་རང་ཤུགས་ཀྱིས་ང་བདག་ཚུགས་ཐུབ་ཏུ་སྣང་བ་ལྟ་བུ་དེ། བདག་འཛིན་ ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་ཡུལ་ཏེ། དེ་ལྟར་དུ་རིམ་པར་འཛིན་པ་གཉིས་ཀྱང་བདག་འཛིན་ཀུན་བཏགས་ དང་ལྷན་སྐྱེས་སོ། །དེ་འདྲའི་བདག་འཛིན་གྱི་ཞེན་སྟངས་ལྟར་གྱི་ཡུལ་མེད་པ་དེ་གང་ཟག་ གི་བདག་མེད་པ་སྟེ། བདག་དེ་འདྲ་མེད་པར་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ ཉིད་ཀྱི་དཔལ་གྱི་མགུར་ནས་དམ་བཅའ་རྣམ་བཞིའི་ཚུལ་གྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ བསྟན་ཏེ། སེམས་ཅན་རྣམས་ཕུང་པོ་ལྔ་ལ་དམིགས་ནས་ང་བདག་ཚུགས་ཐུབ་ཏུ་འཛིན་ཅིང་ སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་ཀྱང་ཕུང་པོའི་ཚོགས་པ་རྣམས་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་དེ་འདྲ་མེད་པའི་ དམ་བཅའ་དང་པོ་དང་། ཕུང་པོ་རྣམས་ཀྱང་གང་ཟག་གི་བདག་ཚུགས་ཐུབ་ལ་ཡོད་པ་མ་ ཡིན་པའི་དམ་བཅའ་གཉིས་པ་དང་། དེ་འདྲའི་ང་བདག་ཚུགས་ཐུབ་ཏུ་ཞེན་པའི་རྟོག་པའི་ བཟུང་བ་བཞིན་དུ་བདག་དང་ཕུང་པོ་དེ་དག་གང་ཡང་མེད་པའི་དམ་བ
【現代漢語翻譯】 爲了斷除有身見，在此略述如何確立人無我和法無我，以對治于名言諦中，執著人我之自性，以及其餘名言之法為真實。
確立人無我和確立法無我二者中：
首先，一般而言，『我』有多種理解方式，即安住實相勝義之我和由分別念遍計之我。前者是聖者各自內證智慧之行境，是實相勝義諦，是無漏功德無邊之大虛空，是極度清凈圓滿；後者是于無有執為有之分別念，僅是名言安立，是生起一切邪見和煩惱之根本過患。此處所要闡述的即是後者。這種無有之我，即非名言諦之我。其狀態是，于錯謬執著的對境，顯現為不依賴於任何事物而獨立存在，堅固執著的對境。如此執著的對境，在內心中顯現為人我，執著人我為獨立存在，如此堅固執著的對境，即是人我。由於宗派之影響，特意執著此我具有多種特徵，此乃我執遍計之境。不依賴於宗派之改造，對於自然而然之眾生，自發顯現人我為獨立存在，此乃我執俱生之境。如是次第執著的二者，即是我執遍計和俱生。如是之我執所執著之境不存在，即是人無我。確立無有此我之方式是：世尊親口以四種承諾之方式，宣說了人無我。即，眾生以五蘊為對境，執著並增益我為獨立存在，然五蘊聚合之中，無有如此之人我，此為第一承諾。五蘊亦非存在於獨立存在之人我中，此為第二承諾。如是執著獨立存在之我之分別念所執取的我和蘊，皆不存在，此為第三承諾。
【English Translation】 In order to eliminate the clinging to the aggregates as self, here is a brief explanation of how to establish the absence of self of persons and the absence of self of phenomena, in order to counteract the clinging to the self-nature of the person in conventional truth, and the clinging to the remaining conventional phenomena as real.
Among the two, establishing the absence of self of persons and establishing the absence of self of phenomena:
First, in general, there are different ways of understanding 'self,' namely, the self that abides in the ultimate truth of reality and the self that is imputed by conceptual thought. The former is the object of the wisdom of individual self-awareness of the noble ones, the ultimate truth of reality, the great expanse of limitless, stainless qualities, and the ultimate purity and perfection. The latter is the conceptual thought that clings to what is non-existent as existent, merely a designation, and the root of all faults from which all kinds of wrong views and afflictions arise. This is what is to be explained here. Such a non-existent self is called the self that is not a conventional entity. Its state is that, in the object of mistaken clinging, it appears to exist independently without relying on anything, a firm object of clinging. Such an object of clinging appears in the mind as the self of a person, clinging to the self of a person as independent, and such a firmly clung-to object is called the self of a person. Due to the influence of philosophical schools, deliberately clinging to this self as having various characteristics is the object of the imputed self-grasping. Without relying on the transformation of philosophical schools, for ordinary beings, the self of a person spontaneously appears as independent, which is the object of innate self-grasping. The two that are grasped in this order are the imputed and innate self-grasping. The object of such self-grasping does not exist, which is the absence of self of a person. The way to establish the absence of such a self is that the Blessed One himself proclaimed the absence of self of a person in the form of four promises. That is, sentient beings take the five aggregates as their object, clinging to and imputing the self as independent, but there is no such self of a person in the collection of the five aggregates, which is the first promise. The aggregates are also not present in the independent self of a person, which is the second promise. Neither the self nor the aggregates grasped by the conceptual thought that clings to the self as independent exist, which is the third promise.
ཅའ་གསུམ་པ་དང་། འོན་ཀྱང་ཐ་སྙད་ལས་འབྲས་ཀྱི་རྟེན་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་བདག་ཕུང་དེ་དག་མེད་པའང་མ་ ཡིན་པའི་དམ་བཅའ་བཞིས་ང་བདག་རྟག་པ་སྒྲོ་འདོགས་ཀྱི་མཐའ་དང་ཆད་པ་སྐུར་འདེབས་ ཀྱི་མཐའ་སེལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མདོ་ལས། ཕུང་པོ་རྣམས་ ལ་བདག་མེད་དེ། །ཕུང་པོ་རྣམས་ཀྱང་བདག་ལ་མེད། །རྣམ་རྟོག་བཞིན་དུ་དེ་དག་མེད། །དེ་ 10-280 དག་མེད་པའང་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཚུལ་དེ་ལུགས་ལྟར་ང་བདག་ཚུགས་ ཐུབ་གང་ལ་མ་ལྟོས་པའི་རང་དབང་བར་ཞེན་པ་བཞིན་དུ་ལུས་ཅན་རྣམས་བཟུང་བྱ་ཉེར་ ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་ང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་བཟུང་ཆར་གྱུར་པའི་ གང་ཟག་གི་བདག་དེ་དོན་ལ་ཡོད་ན། དེ་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་ཤེས་པ་དེ་ཡིན་ནམ། གང་ཟག་ཏུ་སྒྲོ་འདོགས་པའི་གཞི་ཕུང་པོ་དེའམ། དེ་གཉིས་ལས་གཞན་པ་ཞིག་ཡིན་བརྟག་ པར་བྱ་སྟེ། དང་པོ་ལྟར་ན། བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་ཤེས་པ་ཉིད་གང་ཟག་གི་བདག་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ ལ་བདག་གི་མཚན་ཉིད་དང་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་ནི་རྟག་པ་ཡིན་ལ་ཤེས་པ་ཉིད་ནི་ མི་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན། ངན་པར་གནས་པ་ཉེར་ཕུང་ལྔ་ཡང་གང་ཟག་ གི་བདག་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་ཡང་བདག་གཉིས་མཚན་ཉིད་མི་འདྲ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བདག་ནི་ རྟག་གཅིག་རང་དབང་བའི་གང་ལ་མ་ལྟོས་པར་སྣང་ལ། ཕུང་པོ་མི་རྟག་དུ་མ་གཞན་དབང་ ཅན་གྱི་ལྟོས་བཅས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལྟར་ན། བདག་ལྟའི་ཤེས་པ་ཉིད་དང་། ཕུང་ པོ་གཉིས་ཀ་ལས་ཀྱང་གཞན་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡོད་ན་མངོན་སུམ་ལ་སྣང་དུ་རུང་ བ་ལ་དེ་ལྟར་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་གཟུང་བྱ་གང་ཟག་གི་བདག་དེ་འདྲ་དངོས་གནས་ལ་ མེད་ཀྱང་དེ་ལྟར་དུ་ཡོད་པར་འཛིན་པ་ནི་ནོར་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བློ་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་གྱི་དྲི་ མ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གཉེན་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཟད་ཙམ་དེ་ཀུན་རྫོབ་གཞན་སྣང་གི་ངོར་ཤར་བའི་ བྲལ་འབྲས་ཐར་པ་འགོག་བདེན་དུ་འཇོག་པས་ན་ཚུལ་དེ་ལུགས་ལྟར་དུ་རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་ པས་འདི་ལྟར་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་དུ། བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་བདག་ཉིད་བདག་ མཚན་མིན། །ངན་པར་གནས་མིན་མཚན་ཉིད་མི་འདྲའི་ཕྱིར། །གཉིས་ལས་གཞན་མེད་དེ་ ནི་ནོར་བ་སྐྱེས། །དེ་ཕྱིར་ཐར་པ་ནོར་ཙམ་ཟད་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཏན་ ལ་འབེབས་ཚུལ་དེ་དང་གནད་མཐུན་པར་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་ 10-281 གཏན་ལ་ལེགས་པར་ཕབ་པའི་ཚུལ་ཡང་བརྟགས་ལུགས་བཞི་སྟེ། བདག་ཕུང་གཅིག་དང་ཐ་ དད་དུ་བརྟགས་ཚུལ། སྔ་ཕྱི་ལ་བརྟགས་ཚུལ། ཉེ་བར་ལེན་པོ་དང་བླང་བྱ་ལ་བརྟགས་ཚུལ། ཚོགས་པ་ལ་བརྟགས་ཚུལ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་གང་ཟག་གི་ བདག་ཡིན་ན་ཕུང
【現代漢語翻譯】 第三，雖然名言上假立為業果之所依的蘊聚並非不存在，但以四種承諾，善妙地闡述瞭如何通過斷除我執常邊和斷滅論的斷邊來避免這些極端。如經中所說：『諸蘊無我，諸蘊中亦無我，如分別念，彼等非有，彼等非無。』因此，按照這種方式，就像執著于獨立自主的我一樣，如果眾生執取所取之蘊聚，而將補特伽羅之我執為實有，那麼，觀察此我執之識是否為補特伽羅之我？或者作為補特伽羅增益之基礎的蘊聚？還是與二者皆異？若如前者，則執我之識並非補特伽羅之我，因為其不具備我的體性。因為我是常，而識是無常。若如後者，則五種惡劣之取蘊亦非補特伽羅之我，因為其與我的體性不同。因為我顯現為常、一、自主、不依賴於他者，而蘊聚是無常、眾多、他者所支配的依賴之物。若如第三者，則執我之識與蘊聚二者之外亦無我存在，若如此存在，則應顯現於現量，但事實並非如此。因此，所取之補特伽羅之我實際上並不存在，但執著其存在是顛倒錯亂之識。因此，通過對治顛倒錯亂的強大力量，僅僅是滅盡這種顛倒之垢，在世俗假象的層面上顯現的解脫之果，即安立為滅諦。因此，按照這種方式，彌旁仁波切如此說道。如《經莊嚴論》中說：『執我之自性非我之體性，惡劣之蘊亦非，因體性不同故。與二者皆異亦無，此乃錯亂生，是故解脫僅為錯亂之滅盡。』因此，與此確立之方式要點相一致，龍樹菩薩也以四種觀察方式善妙地確立了補特伽羅無我：即觀察我與蘊是一還是異，觀察前後，觀察近取與所取，以及觀察集合。第一種是：如果五蘊是補特伽羅之我，那麼…… However, the third commitment is that even though the aggregates, which are merely designated as the basis for the cause and effect of terms, are not non-existent, the four commitments clearly explain how to eliminate the extremes of clinging to a permanent self and denying annihilation by refuting accusations. As the sutra says: 'The aggregates are without self, and there is no self in the aggregates. They are not as imagined, nor are they non-existent.' Therefore, in this way, just as one clings to an independent self that does not depend on anything, if embodied beings grasp at the aggregates of grasping and cling to them as a self, and if the self of the person that is grasped by this clinging actually exists, then is that the consciousness that views the self as a person? Or is it the aggregates that are the basis for imputing a person? Or is it something other than these two that needs to be examined? If it is the former, then the consciousness that views the self is not the self of the person, because it does not possess the characteristics of a self. This is because the self is permanent, while consciousness is impermanent. If it is the latter, then the five aggregates of clinging to what is bad are also not the self of the person, because the characteristics of the self and the aggregates are different. This is because the self appears to be permanent, one, independent, and not dependent on anything, while the aggregates are impermanent, many, and dependent on others. If it is the third, then there is no self other than the consciousness that views the self and the aggregates, because if it existed in that way, it should appear to direct perception, but it does not appear in that way. Therefore, the self of the person that is grasped does not actually exist, but clinging to it as if it exists is a mistaken and inverted mind. Therefore, the exhaustion of such inverted defilements by the power of the antidote is the fruit of separation that appears on the level of conventional other-appearance, which is established as the cessation of suffering. Therefore, in this way, GyaltsabMipham said this. As it says in the Ornament of the Sutras: 'The nature of clinging to a self is not the characteristic of a self, nor is it the aggregates of clinging to what is bad, because the characteristics are different. There is nothing other than the two, this is the arising of confusion, therefore liberation is only the exhaustion of confusion.' Therefore, in accordance with the key points of this way of establishing, Nagarjuna also well established the non-existence of the self of the person with four ways of examining: examining whether the self and the aggregates are one or different, examining before and after, examining what is grasped and what is to be grasped, and examining the collection. The first is: if the five aggregates are the self of the person, then...
【English Translation】 Third, although the aggregates, which are merely designated as the basis for the cause and effect of terms, are not non-existent, the four commitments clearly explain how to eliminate the extremes of clinging to a permanent self and denying annihilation by refuting accusations. As the sutra says: 'The aggregates are without self, and there is no self in the aggregates. They are not as imagined, nor are they non-existent.' Therefore, in this way, just as one clings to an independent self that does not depend on anything, if embodied beings grasp at the aggregates of grasping and cling to them as a self, and if the self of the person that is grasped by this clinging actually exists, then is that the consciousness that views the self as a person? Or is it the aggregates that are the basis for imputing a person? Or is it something other than these two that needs to be examined? If it is the former, then the consciousness that views the self is not the self of the person, because it does not possess the characteristics of a self. This is because the self is permanent, while consciousness is impermanent. If it is the latter, then the five aggregates of clinging to what is bad are also not the self of the person, because the characteristics of the self and the aggregates are different. This is because the self appears to be permanent, one, independent, and not dependent on anything, while the aggregates are impermanent, many, and dependent on others. If it is the third, then there is no self other than the consciousness that views the self and the aggregates, because if it existed in that way, it should appear to direct perception, but it does not appear in that way. Therefore, the self of the person that is grasped does not actually exist, but clinging to it as if it exists is a mistaken and inverted mind. Therefore, the exhaustion of such inverted defilements by the power of the antidote is the fruit of separation that appears on the level of conventional other-appearance, which is established as the cessation of suffering. Therefore, in this way, GyaltsabMipham said this. As it says in the Ornament of the Sutras: 'The nature of clinging to a self is not the characteristic of a self, nor is it the aggregates of clinging to what is bad, because the characteristics are different. There is nothing other than the two, this is the arising of confusion, therefore liberation is only the exhaustion of confusion.' Therefore, in accordance with the key points of this way of establishing, Nagarjuna also well established the non-existence of the self of the person with four ways of examining: examining whether the self and the aggregates are one or different, examining before and after, examining what is grasped and what is to be grasped, and examining the collection. The first is: if the five aggregates are the self of the person, then...
་པོ་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་ཡིན་པ་བཞིན་ཏུ་བདག་ཀྱང་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་མི་རྟག་པའི་ རང་བཞིན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་དགོས་ན་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། བདག་འཛིན་གྱིས་རྟག་པར་ ཞེན་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་གང་ཟག་གི་བདག་ཕུང་པོ་རྣམས་ལས་རྫས་གཞན་ ཏུ་གྱུར་པ་ཡིན་ན་དེ་ལ་ཕུང་པོའི་མཚན་ཉིད་གང་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ན་དེ་ཡང་འཐད་པ་མ་ ཡིན་ཏེ། ཐ་སྙད་རང་དགའི་བློ་ལ་ཚོར་སོགས་ཕུང་པོ་བདག་གི་ཡིན་པར་སྣང་བ་བསྙོན་དུ་ མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་སྔ་ཕྱི་ལ་བརྟགས་ཚུལ་ནི། སྐྱེས་བུ་ལྷས་བྱིན་ལྟ་བུ་དེ་ལྷ་ལས་ཚེ་ འཕོས་ནས་མིར་སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ལྷར་གྱུར་པའི་བདག་དང་མིར་གྱུར་པའི་བདག་ གཉིས་གཅིག་ཡིན་ནམ་ཐ་དད་ཡིན། གལ་ཏེ་ལྷར་གྱུར་པའི་བདག་དེ་མིར་གྱུར་པའི་བདག་ དེ་དང་གཅིག་པ་དེ་ལྟར་ན་བདག་དེ་རྟག་པར་འགྱུར་ཡང་ལྷ་མི་གནས་ལུས་ལོངས་སྤྱོད་ཆེ་ ཆུང་གི་ཁྱད་ཆེར་མཐོང་བས་དེ་གཉིས་གཅིག་པ་མི་སྲིད་པས་སོ། །གལ་ཏེ་ལྷར་གྱུར་པའི་ བདག་དེ་མིར་གྱུར་པའི་བདག་ལས་གཞན་ཡིན་ན་བདག་མི་རྟག་པར་ཐལ་ཏེ། ལྷའི་དུས་ཀྱི་ བདག་འགགས་ཏེ་མིར་གྱུར་པའི་བདག་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ཉེ་བར་ལེན་པོ་དང་བླང་ བྱ་ལ་བརྟགས་ཚུལ་ནི། ཉེར་བར་ལེན་པ་པོ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་ཡིན་ལ། དེས་ཉེ་བར་བླང་ བར་བྱ་བ་ནི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་ཡིན་ཞིང་། དཔེར་ན་ལྷའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔའི་ཚོགས་ པ་ཞིག་ནས་མིར་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ཉེ་བར་བླང་བྱ་མིའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ཉེ་བར་འཛིན་པ་བཞིན་ཏེ། དེ་ འདྲའི་ལེན་པོ་དང་བླང་བྱ་གཉིས་གཅིག་ཐ་དད་ཇི་ལྟར་ཡིན་བརྟགས་ན། དེ་གཉིས་གཅིག་ གོ་སྙམ་པ་བྱུང་ན། ཉེ་བར་ལེན་བྱ་ཕུང་པོ་ཉིད་ལེན་པོ་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་ངེས་པར་མི་ 10-282 རིགས་ཏེ། ལེན་པོ་གང་ཟག་གི་བདག་ནི་རྟག་གཅིག་རང་དབང་བར་བདེན་པ་ཡིན་ལ། བླང་ བྱ་ཉེར་ཕུང་དེ་དག་འབྱུང་བ་དང་འཇིག་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་གཞན་དབང་ཅན་བརྫུན་པ་ཉིད་ དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར། དེས་བླང་བྱ་ལེན་པོ་མིན་པར་གྲུབ་ལ། གང་ཟག་གི་བདག་དེ་ནི་ཉེ་བར་ ལེན་བྱའི་ཕུང་པོ་ལས་གཞན་དུ་འཐད་པ་ཉིད་ཀྱང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡོད་ན་མངོན་སུམ་ གྱིས་དམིགས་སུ་རུང་ཡང་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། ཐ་སྙད་གནོད་མེད་ཀྱི་བློ་ངོར་ཡང་ བདག་ཕུང་འབྲེལ་བ་ཅན་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ཚོགས་པ་ལ་བརྟགས་ཚུལ་ནི། དཀོན་ བརྩེགས་མདོའི་ནང་ཚན་ཡབ་སྲས་མཇལ་བའི་མདོ་ལས་བསྟན་པ་ལྟར། ལུས་སེམས་ཀྱི་ ཚོགས་པ་ལ། སྐྱེས་བུ་ཞེས་འདོགས་པ་ཡིན་ཞིང་། ལུས་སེམས་ཀྱི་ཚོགས་པ་ཡང་། ལུས་ཀྱི་ ཤ་དང་། པགས་པ་དང་། རུས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་ས་ཁམས་དང་། ཁྲག་དང་། ཆུ་སེར་ དང་། རྔུལ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་ཆུ་ཁམས་དང་། ལུས་ཀྱི་དྲོད་ནི་མེ་ཁམས་དང་། དབུགས་ ལ་སོགས་པའི་གཡོ་བ་ནི་རླུང་ཁམ
【現代漢語翻譯】 如果人（梵文：pudgala，梵文羅馬擬音：pudgala，漢語字面意思：補特伽羅，也譯為有情）的『我』（梵文：ātman，梵文羅馬擬音：ātman，漢語字面意思：靈魂，真我）如同生滅法一樣，也應是生滅、無常的自性，這也不合理，因為這與我執（梵文：ātma-graha，梵文羅馬擬音：ātma-graha，漢語字面意思：對自我的執著）所執著的常恒相違背。如果人我的自性與五蘊（梵文：skandha，梵文羅馬擬音：skandha，漢語字面意思：聚集）不同，那麼它就不應具有五蘊的特徵，這也不合理，因為在世俗共許的認知中，感受等五蘊是『我』所有的，這是不可否認的。 第二，從前後世的角度來分析：比如天授（梵文：Devadatta，梵文羅馬擬音：Devadatta，漢語字面意思：提婆達多）這個人，從天界（梵文：deva，梵文羅馬擬音：deva，漢語字面意思：天神）去世後轉生為人，那麼，作為天人的『我』和作為人的『我』，二者是一還是異？如果作為天人的『我』和作為人的『我』是同一個，那麼『我』就應是常恒的，然而天人和人的處境、身體、受用有很大差異，所以二者不可能相同。如果作為天人的『我』和作為人的『我』是不同的，那麼『我』就應是無常的，因為天界的『我』已經滅亡，而轉生為人的『我』才產生。 第三，從能取和所取的角度來分析：能取者是人我，所取者是五蘊。例如，從天人的五蘊聚合體轉生為人時，所取的是人的五蘊，能取的是人我。那麼，能取和所取二者是一還是異？如果認為是同一個，那麼所取的五蘊就不能被確定為能取的人我，因為能取的人我是真實存在的常一自在之物，而所取的五蘊是生滅的、受他支配的虛假之物。因此，所取不是能取。人我也不是與所取的五蘊不同的東西，因為如果是那樣，它就應該能夠被直接觀察到，但事實上並沒有被觀察到，而且在無損世俗認知的層面，『我』和五蘊也是相互關聯的。 第四，從聚合的角度來分析：如《寶積經》（梵文：Ratnakūṭa Sūtra，梵文羅馬擬音：Ratnakūṭa Sūtra，漢語字面意思：珍寶堆積經）中《父子相見經》所說，身心的聚合被稱為『人』。而身心的聚合，其中的肉、面板、骨骼等屬於地界（梵文：pṛthivī-dhātu，梵文羅馬擬音：pṛthivī-dhātu，漢語字面意思：地元素），血液、體液、汗液等屬於水界（梵文：āb-dhātu，梵文羅馬擬音：āb-dhātu，漢語字面意思：水元素），身體的溫度屬於火界（梵文：tejo-dhātu，梵文羅馬擬音：tejo-dhātu，漢語字面意思：火元素），呼吸等運動屬於風界（梵文：vāyu-dhātu，梵文羅馬擬音：vāyu-dhātu，漢語字面意思：風元素）。
【English Translation】 If the 'self' (ātman) of a person (pudgala) is like phenomena that arise and cease, it should also be of the nature of arising, ceasing, and impermanence, which is also unreasonable, because it contradicts the permanence clung to by self-grasping (ātma-graha). If the self of a person is different in substance from the aggregates (skandha), then it should not have any of the characteristics of the aggregates, which is also not reasonable, because in the mind of conventional understanding, it is undeniable that feelings and other aggregates appear to belong to the self. Secondly, analyzing from the perspective of past and future lives: For example, if a person like Devadatta transmigrates from the realm of the gods (deva) and is born as a human, are the 'self' as a god and the 'self' as a human the same or different? If the 'self' as a god is the same as the 'self' as a human, then the 'self' would be permanent, but since there is a great difference in the situation, body, and enjoyment of gods and humans, it is impossible for them to be the same. If the 'self' as a god is different from the 'self' as a human, then the 'self' would be impermanent, because the 'self' of the god has ceased, and the 'self' as a human has arisen. Thirdly, analyzing from the perspective of the taker and the taken: The taker is the self of a person, and what is taken are the five aggregates. For example, when transmigrating from a collection of five aggregates of a god to be born as a human, the five aggregates of a human are taken. If we examine whether the taker and the taken are the same or different, if we think they are the same, then the aggregates that are taken cannot be determined to be the self of the taker, because the self of the taker is a truly existing, permanent, independent entity, while the aggregates that are taken are impermanent, dependent, and false. Therefore, what is taken is not the taker. The self of a person is also not reasonably different from the aggregates that are taken, because if it were, it should be directly observable, but it is not observed, and in the mind of harmless conventional understanding, the self and the aggregates appear to be related. Fourthly, analyzing from the perspective of aggregation: As stated in the Father and Son Meeting Sutra within the Ratnakūṭa Sūtra, the aggregation of body and mind is called a 'person'. And the aggregation of body and mind, the flesh, skin, bones, etc., of the body belong to the earth element (pṛthivī-dhātu), the blood, serum, sweat, etc., belong to the water element (āb-dhātu), the body's warmth belongs to the fire element (tejo-dhātu), and the movement of breath, etc., belongs to the wind element (vāyu-dhātu).
ས་དང་། ལུས་ཀྱི་ཁོང་སྟོང་ལ་སོགས་པ་ནི་ནམ་མཁའ་ དང་། མིང་བཞིའི་ཕུང་པོ་རྣམས་ནི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཁམས་ཏེ། ཁམས་དྲུག་འདུས་པའི་ཚོགས་ པ་ལ་སྐྱེས་བུ་ཞེས་བརྟགས་པ་ཡིན་གྱི། སྐྱེས་བུ་རྫས་ཡོད་ཅིག་ཡོད་ན། ས་ཁམས་ལ་སོགས་ པ་རེ་རེ་བཞིན་སྐྱེས་བུ་ཡིན་ན་ནི་སྐྱེས་བུ་དྲུག་སོགས་དུ་མར་ཐལ་བ་དང་། ཁམས་དྲུག་གི་ ནང་ནས་ས་ཁམས་ལྟ་བུ་ཞིག་སྐྱེས་བུ་ཡིན་ལ། གཞན་རྣམས་སྐྱེས་བུ་མ་ཡིན་ན་ནི་དྲུག་པོ་དེ་ རྣམས་ལ་གཅིག་སྐྱེས་བུ་ཡིན་གྱི། གཞན་རྣམས་ལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོར་ལེན་བྱུང་བའི་རྒྱུ་ མཚན་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྐྱེས་བུ་ནི་དོན་དམ་པར་ན་ས་ཡང་མ་ཡིན། ཆུ་ ཡང་མ་ཡིན། མེ་མ་ཡིན། རླུང་ཁམས་མ་ཡིན། ནམ་མཁའི་ཁམས་མ་ཡིན། རྣམ་ཤེས་ཀྱང་མ་ ཡིན་ཏེ། ཁམས་དྲུག་པོ་ཀུན་མ་ཡིན་ན་ནི། དེ་ལས་གཞན་དུ་སྐྱེས་བུ་རྫས་གྲུབ་གང་ན་ཡང་ དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུའི་སྒོ་ནས་བདག་མེད་གཏན་ལ་ལེགས་པར་ 10-283 ཕབ་པ་སྟེ། དབུ་མ་རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་བདག་ཡིན་ན། །སྐྱེ་དང་འཇིག་པ་ ཅན་དུ་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཕུང་པོ་རྣམས་ལས་གཞན། །ཕུང་པོའི་མཚན་ཉིད་མེད་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ལྷ་དེ་མི་དེ་ན། །དེ་ལྟ་ན་ནི་རྟག་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ལྷ་ལས་མི་གཞན་ན། །དེ་ལྟ་ ན་ནི་མི་རྟག་འགྱུར། །ཉེ་བར་ལེན་ཉིད་བདག་མ་ཡིན། །དེ་དག་འབྱུང་དང་འཇིག་པ་ཡིན། །ཉེ་བར་བླངས་པ་ཅི་ལྟ་བུར། །ཉེ་བར་ལེན་པོ་ཡིན་པར་འགྱུར། །བདག་ནི་ཉེ་བར་ལེན་པ་ ལས། །གཞན་དུ་འཐད་པ་ཉིད་མ་ཡིན། །སྐྱེས་བུ་ས་མིན་ཆུ་མ་ཡིན། །མེ་མིན་རླུང་མིན་ནམ་ མཁའ་མིན། །རྣམ་ཤེས་མ་ཡིན་ཀུན་མིན་ན། །དེ་ལས་གཞན་ན་སྐྱེས་བུ་གང་། །ཞེས་རྒྱལ་ ཚབ་བྱམས་མགོན་དང་དགོངས་གནད་གཅིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་གཏན་ ལ་ལེགས་པར་ཕབ་ནས་རྒྱལ་བའི་དགོངས་འགྲེལ་མཛད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་ལ། དགག་བྱ་ཆོས་བདག་ངོས་ བཟུང་བ་དང་། བདག་དེ་མེད་པར་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་དངོས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་རང་ལུགས་ལ་དགག་བྱ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འདོགས་བྱེད་ཀྱི་ཡུལ་ཅན་ཕྱིན་ཅི་ ལོག་གི་བློ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དེ་གང་ཡིན་ན། ཡུལ་གང་བཟུང་བདེན་དངོས་སུ་ཞེན་ པའམ་ཡུལ་གང་དག་འཛིན་བྱ་དངོས་པོ་དམིགས་བྱར་གྱུར་བའི་མཚན་མ་ཆེ་ཆུང་ཅི་རིགས་ ཤིག་ཡོད་འཛིན་ཀུན་ནས་ལྡོག་ཏུ་མི་བཏུབ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རང་ཡུལ་ཚུགས་ཐུབ་རང་ བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་དོན་གྱི་སྣང་ཞེན་དུ་མཚན་མར་དམིགས་མཁན་ཞིག་ཡིན་ལ། དེས་ཇི་ ལྟར་སྣང་བཟུང་གི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་རང་ཡུལ་གང་ལ་ལྟོས་མེད་ཀྱི་རྣམ་པ་ ཅན་ཚུགས་ཐུབ་པར་རང་བཞིན་གྱིས་(མཚན་མ་ཅི་རིགས་རིས་གཅོད་ཀྱི་རྣམ་ཅན་དུ་)གྲུ
【現代漢語翻譯】 如同地和身體的空隙等同於虛空，以及名蘊等四蘊等同於識界。將六界聚合在一起，便假立為『人』。如果存在一個實體『人』，那麼如果地界等各自是『人』，就會導致有六個或更多『人』的謬誤。如果六界中的地界是『人』，而其他不是，那麼就沒有理由說六者中一個是『人』，而其他不是。因此，『人』在勝義諦上既不是地，也不是水，不是火，不是風，不是虛空，也不是識。如果不是這六界，那麼就無法找到獨立於它們之外的實體『人』。通過這種方式，可以很好地確立無我。 正如《中觀根本慧論》所說：『如果蘊是『我』，那麼它將有生滅。如果『我』異於蘊，那麼它將不具有蘊的特徵。如果天神就是那個人，那麼他將是常恒的。如果天神異於人，那麼他將是不常的。』『取蘊不是『我』，因為它們有生滅。取蘊怎麼會是取者呢？『我』不可能異於取者。』『人不是地，不是水，不是火，不是風，不是虛空，不是識。如果不是一切，那麼人是什麼？』宗喀巴大師以與彌勒菩薩相同的觀點，很好地確立了人無我，從而闡釋了佛陀的意旨。 第二，關於確立法無我的方式：分為識別所破之法我和確立無我之方式兩部分。 首先，關於自宗，什麼是執著法我的所破境，即顛倒之法我執？它是指，執著任何事物為真實存在，或者執著任何事物為實有，即執著任何大小的相，都具有一種無法從根本上扭轉的、以自力成立的自性。它所執著的對境，是顯現為不依賴於其他事物的、以自性成立的（具有各種差別的相）。
【English Translation】 Like the space of earth and body is like the sky, and the aggregates of the four names are the realm of consciousness. The collection of the six realms is assumed to be a 'person'. If there is a real person, then if each of the earth realm and so on is a person, then there will be six or more people, and if one of the six realms, such as the earth realm, is a person, and the others are not, then there is no reason to say that one of the six is a person, and the others are not. Therefore, a person is not earth, not water, not fire, not wind, not the realm of space, and not consciousness. If it is not all six realms, then there is no other person to be found. In this way, selflessness is well established. As it says in the Root Wisdom of the Middle Way: 'If the aggregates are the self, then they will be subject to birth and death. If the self is other than the aggregates, then it will not have the characteristics of the aggregates.' 'If the god is the same as the person, then he will be eternal. If the god is different from the person, then he will be impermanent.' 'The aggregates are not the self, because they arise and perish. How can the aggregates be the taker? The self cannot be other than the taker.' 'The person is not earth, not water, not fire, not wind, not space, not consciousness. If it is not all, then what is the person?' Gyaltsab Je, with the same view as Maitreya, well established the selflessness of the person, and thus explained the intention of the Buddha. Secondly, regarding how to establish the selflessness of phenomena: there are two parts: identifying the object to be refuted, the self of phenomena, and the actual way of establishing selflessness. First, in our own system, what is the object of refutation, the clinging to the self of phenomena, that is, the inverted mind that clings to the self of phenomena? It refers to clinging to anything as truly existent, or clinging to anything as real, that is, clinging to any large or small sign, which has a nature that cannot be fundamentally reversed and is established by its own power. The object it clings to is the appearance of something that does not depend on other things and is established by its own nature (with various distinguishing signs).
བ་པ་དེ་ཀ་ཉིད་ དེ་སྐབས་འདིའི་དགག་བྱ་ཆོས་བདག་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་བདག་དེ་མེད་པར་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་དངོས་ལ། རྟོག་པས་བཏགས་ 10-284 ཡོད་སྤྱིའི་ཕྱོགས་ནས་ཆོས་བདག་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་དང་། ཀུན་བཏགས་ ཕྱི་དོན་དང་གཞན་དབང་གཉིས་བསྡུས་ཀྱི་ཕྱོགས་ནས་ཆོས་བདག་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་ འབེབས་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་བློ་ལ་སྣང་བའི་རང་གི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་དེ་ མ་ཡིན་ལ་དེར་སྣང་གི་ཆ་འདྲའི་སྤྱི་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལྟར་གྱི་བདེན་པ་མ་ ཡིན་ཏེ། རྟོག་ངོར་ཤར་བའི་རང་ཡུལ་གྱི་སྤྱི་དེ་རང་ཡུལ་དངོས་དེ་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་མ་ཡིན་ ཞིང་དོན་གྱི་ཡིན་ལུགས་ན་རང་ཡུལ་དངོས་དང་འབྲེལ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྤྱི་སྣང་རྟོག་ངོར་ ཤར་ཙམ་ཁོ་ནར་ཟད་པའི་ཕྱིར། རང་གི་གསལ་བ་དུ་མ་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་སྣང་བའི་སྣང་ བཏགས་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པའི་རིགས་སྤྱི་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དོན་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་པོ་སྣང་ ཙམ་ལས་བདེན་པ་གང་ཡང་མེད་དེ། ཁྱོད་གསལ་བ་རྣམས་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་སྤྱི་སྣང་རྟོག་ བློའི་སྣང་ཚུལ་གྱིས་བཞག་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་དོན་གྱི་གནས་ཚོད་ལ་རྗེས་འགྲོ་རང་དབང་ བའི་རྫས་གང་ཡང་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། མིང་དོན་གྱི་འབྲེལ་བ་རྣམས་ཆོས་ཅན། བརྡ་སྦྱོར་ རྟོག་ངོར་སྣང་བ་ལྟར་དོན་ལ་མི་བདེན་ཏེ་བརྡ་རྟོག་ལ་ནི་མིང་དོན་གཉིས་དོན་གྱི་གནས་ཚོད་ ལ་འབྲེལ་ཞིང་དེ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་པར་སྣང་ཡང་། དེ་སྣང་ལུགས་ཇི་བཞིན་དུ་བདེན་པ་མ་ ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟར་དོན་ལ་བདེན་པ་ཡིན་ན་མིང་མ་བཏགས་པའི་སྔ་རོལ་ནས་མིང་བློ་ སྐྱེ་བར་ཐལ་བ་དང་། མིང་དུ་མར་འཇུག་པའི་དོན་གཅིག་དུ་མར་ཐལ་བ་དང་། མིང་གཅིག་ དུ་མའི་དོན་ལ་འཇུག་པ་རྣམས་ཀྱང་གཅིག་ཏུ་ཐལ་བ་སྟེ་གནོད་བྱེད་དེ་གསུམ་གྱིས་གནོད་ པར་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་ཐེག་ཆེན་བསྡུས་པར་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། མིང་གི་སྔ་རོལ་བློ་མེད་ཕྱིར། །སོགས་གསུངས་པ་དེའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་རགས་པར་གྲུབ་པ་ གང་དག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་གནས་ཚུལ་བདེན་པར་སྣང་ཡང་བདེན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཆ་ 10-285 ཤས་དུ་མ་འདུས་པ་ལ་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་བ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆ་ཤས་དུ་མ་གཅིག་ཏུ་ བདེན་ན་སྐྱེས་བུའི་ལག་པ་སོགས་ཡན་ལག་གི་ཆ་ཤས་གཅིག་གཡོ་ན་ལུས་ཐམས་ཅད་གཡོ་ བར་ཐལ་བ་སོགས་ཀྱིས་གནོད་པར་རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་གིས་ཚད་མའི་གཞུང་ལུགས་ སུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ལག་སོགས་གཡོ་ན་ཐམས་ཅད་དག །གཡོ་བར་འགྱུར་ ཕྱིར་འགལ་བ་ཅན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དངོས་པོ་དག་གི་རྒྱུན་དང་ཚོགས་པ་རྣམས་ ཆོས་ཅན། སྣང་ཙམ་ལས་བདེན་པར་མེད་དེ། སྐད་ཅིག་དུ་མ་བསྒྲིགས་ཆགས་སུ་འཇུག་ཙམ་
【現代漢語翻譯】 那麼，這裡所要否定的對境就是所謂的『法我』。 第二，確立無我的真實方式：從由分別念假立的普遍方面確立法我無自性；以及從涵蓋遍計所執外境和依他起的兩個方面確立法我無自性。分為兩種方式。 第一種方式是：在名言概念混淆的分別心中顯現的，作為其自身執持之境的那個，並非真實存在，並且在那之中顯現的相似之共相，作為所立宗。你並非如你所顯現的那樣真實，因為在分別念中顯現的自身對境的共相，在任何方面都不是自身對境的真實存在，並且在實義的真實狀態中，與自身對境的真實存在沒有任何關聯，僅僅是在分別念中顯現的共相而已。顯現為隨順於自身諸多顯現的，顯現與假立混合為一的種類共相，作為所立宗。你僅僅是顯現為隨順於實義，而沒有任何真實性，因為你隨順於顯現的共相，僅僅是由分別唸的顯現方式所安立，除了在實義的真實狀態中，沒有任何可以自主隨順的實體。名與義的關係，作為所立宗。如名言概念中所顯現的那樣，在實義中並非真實，因為在名言概念中，名與義二者在實義的真實狀態中相關聯，並且二者顯現為一體。然而，如其顯現的方式那樣並非真實，因為如果那樣在實義中是真實的，那麼在未命名之前，就會出現對名稱的認知，並且一個具有多種名稱的事物會變成多種事物，以及一個名稱應用於多種事物也會變成一個事物，這三種妨害通過聖者無著在《攝大乘論》中闡述。正如其中所說：『名稱之前無有認知，』等等。因此，粗大的事物，作為所立宗。你的存在狀態雖然顯現為真實，但並非真實，因為你僅僅是眾多部分聚合在一起的錯覺。如果眾多部分真實地成為一體，那麼當一個人的手等肢體的一部分移動時，整個身體都會移動，等等，這會產生妨害，正如理自在在量論中所說。正如所說：『手等移動時，一切都會，移動，因此是相違的。』因此，事物的相續和集合，作為所立宗。僅僅是顯現，而沒有真實性，僅僅是眾多剎那有秩序地排列而已。
【English Translation】 So, what is to be negated here is what is called the 'self of phenomena'. Second, the actual way to establish the absence of self: establishing the absence of true existence of the self of phenomena from the perspective of the general aspect imputed by conceptual thought; and establishing the absence of true existence of the self of phenomena from the perspective of combining the two, the imputed external object and the dependent nature. There are two ways: The first is: that which appears in the conceptual mind that mixes sound and meaning, as the object of its own grasping, is not truly existent, and the general characteristic that appears in it, is the subject of debate. You are not true as you appear, because the general characteristic of your own object that appears in conceptual thought is in no way the true existence of your own object, and in the true state of reality, there is no connection whatsoever with the true existence of your own object, it is merely an appearance in conceptual thought. The class general that appears to follow your many appearances, mixing appearance and imputation into one, is the subject of debate. You only appear to follow reality, but there is no truth, because your following of appearances is only established by the way things appear to conceptual thought, and there is no independent entity that can freely follow in the true state of reality. The relationship between name and meaning, is the subject of debate. As it appears in conventional conceptual thought, it is not true in reality, because in conventional conceptual thought, the two, name and meaning, are related in the true state of reality, and the two appear to be one entity. However, it is not true as it appears, because if it were true in reality, then before naming, there would be cognition of the name, and one thing with many names would become many things, and one name applying to many things would also become one thing, these three harms are explained by the noble Asanga in the Compendium of the Great Vehicle. As it is said there: 'Before the name, there is no cognition,' etc. Therefore, gross objects, are the subject of debate. Although your state appears to be true, it is not true, because you are merely a delusion of many parts gathered together as one. If many parts truly become one, then when one part of a person's hand, etc., moves, the whole body would move, etc., this would cause harm, as the Lord of Reasoning explained in the treatise on valid cognition. As it is said: 'When the hand, etc., moves, everything will, move, therefore it is contradictory.' Therefore, the continuum and collection of things, are the subject of debate. It is only an appearance, and there is no truth, it is merely the orderly arrangement of many moments.
གྱི་རྒྱུན་དང་དངོས་པོ་དུ་མ་འདུས་ཙམ་ལ་ཚོགས་པ་ཞེས་བཏགས་ཙམ་ལས་རྒྱུན་དང་ཚོགས་ པ་རང་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་པ་གང་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཞི་བ་ལྷས། རྒྱུད་དང་ཚོགས་ཞེས་ བྱ་བ་ནི། །ཕྲེང་བ་དམག་ལ་སོགས་བཞིན་བརྫུན། །ཞེས་ཕྲེང་ལྡོག་དུ་མ་བསྒྲིགས་པའི་རྒྱུད་ དང་དམག་མི་མང་པོ་འདུས་པའི་དམག་ཚོགས་སོགས་མི་བདེན་པའི་བརྫུན་པར་གསུངས་ (པ་ལྟ་བུ་ཡིན་)པའི་ཕྱིར། འདས་མ་འོངས་པའི་དུས་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། ཕན་ཚུན་ལྟོས་ པ་ཙམ་གྱི་བློས་བཏགས་ཙམ་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟ་བ་ལ་ལྟོས་ནས་སྔ་ཕྱི་གཉིས་སུ་དེ་ལྟར་བློས་ བཞག་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟར་དུ་མ་ཟད་པར་དུས་གཉིས་རང་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་ པར་ཡོད་ན་འདས་པ་བདེན་པས་སྐྱེས་ཟིན་སླར་ཡང་སྐྱེ་བར་ཐལ་བ་དང་། འགག་ཟིན་སླར་ ཡང་འཇིག་པར་ཐལ་བ་སོགས་ཀྱིས་གནོད་ཅིང་། མ་འོངས་པ་བདེན་པས་རང་དུས་དང་ད་ ལྟ་བའི་སྐབས་གཉིས་ཆར་དུ་མ་འོངས་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་པས་འབྲས་བུ་འབྱིན་པར་འགྱུར་ བ་སོགས་ཀྱིས་གནོད་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་ཀུན་བཏགས་ཕྱི་དོན་དང་གཞན་དབང་གཉིས་བསྡུས་ཀྱི་ཕྱོགས་ནས་ཆོས་ བདག་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་ལ། ཕྱི་དོན་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་ ཚུལ་དང་། གཞན་དབང་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་གཉིས་ལས། 10-286 དང་པོ་ནི། སྣང་ཞིང་སྲིད་པས་བསྡུས་པའི་ཆོས་འདི་དག་ཐམས་ཅད་རང་སེམས་ཀྱི་ སྣང་བ་ཙམ་ལས་ལོགས་སུ་གྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་བ་འདི་རྣམས་བློ་ དང་ལྷན་ཅིག་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་དམིགས་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཟུགས་སྒྲ་སོགས་ཡུལ་གང་ དང་གང་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་གི་མིག་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་ རང་རང་སྣང་བའི་ཤེས་པ་རེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཁོ་ནར་དམིགས་པ་ཡིན་གྱི་ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་ཁོ་ ན་ཡན་གར་དུ་ཡོད་གཏན་ནས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་འདི་སྣང་གི་དངོས་པོ་རྣམས་ ཆོས་ཅན། ནང་སེམས་ཀྱི་སྣང་ཆའམ་དེའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ནང་ཀུན་གཞིའི་སྟེང་གི་བག་ ཆགས་སྣ་ཚོགས་པའི་དབང་གིས་ཡུལ་སྣང་སྣ་ཚོགས་ཤར་བ་ཙམ་ལས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གང་ ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་སྣང་བཞིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་དེ་དག་གི་ཕྱིར་ན་ ངེས་དོན་དབུ་མའི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་ཕྱི་དོན་མེད་པའི་ཡིན་ལུགས་ དཔེར་ན་དངོས་པོ་མཚོ་ལྟ་བུ་གཅིག་ཉིད་སྤྱིར་ཡི་དྭགས་རྣམས་ལ་རྣག་ཁྲག་ཏུ་སྣང་བ་དང་། བྱེ་བྲག་ཡི་དྭགས་ཕྱིའི་སྒྲིབ་པ་ཅན་ལ་དེ་ཉིད་བྱེ་ཐང་དུ་སྣང་བ་དང་། ཉ་ལྟ་བུའི་དུད་འགྲོ་ལ་ འདུག་གནས་ཁང་བཟང་དུ་སྣང་བ་དང་། མི་རྣམས་ལ་རླན་ཞིང་གཤེར་བ་ཆུའི་དངོས་པོར་ སྣང་བ་དང་། ལྷ་རྣམས་ལ་བདུད་རྩིར་སྣང་བ་དང་། གཞན་ཡང་ལས་སྣང་སོ་སོ་ལ་སྣང་ འོས་ཇི་ལྟར
【現代漢語翻譯】 因為僅僅是眾多相續和事物聚集在一起，才被稱作『集合』，而相續和集合各自的自性都不真實。正如寂天菩薩所說：『相續和集合，如念珠和軍隊，皆是虛假。』就像眾多念珠串聯成的念珠，以及眾多士兵聚整合的軍隊等，都是不真實的虛假之物。過去和未來的時間也是如此，僅僅是相互依存的假立而已。相對於現在，才有了先後之分，這僅僅是分別唸的設定。如果不是這樣，如果過去和未來各自的自性真實存在，那麼過去真實存在就會導致已經出生的事物再次出生，已經滅亡的事物再次滅亡等過失。未來真實存在就會導致在自身的時間和現在的時間，未來之物都存在，從而導致產生果實等過失。 第二，從總攝遍計所執外境和依他的角度，如何確定法無自性。分為外境無自性的確定和依他無自性的確定。 首先，關於外境無自性的確定：所有顯現和存在的法，都只是自心的顯現，除此之外，沒有任何獨立存在的事物。因為這些顯現必定是與心識同時顯現的。無論顯現何種對境，如色、聲等，都必定是與某個有情的心識，如眼識等，同時顯現的。對境的顯現不可能獨立存在。此外，這些顯現的事物，都是內心顯現的一部分或其自性。因為在內阿賴耶識上，由於各種習氣的力量，才會顯現各種外境，除此之外，沒有任何外在的事物。例如夢境中的顯現。因此，究竟了義中觀的偉大車乘，聖者無著，用譬如大海的事物來說明外境不存在的道理，例如同一事物，普遍來說，餓鬼看到的是膿血，個別有外障的餓鬼看到的是荒漠，魚類等旁生看到的是住所宮殿，人類看到的是潮濕的水，天人看到的是甘露，此外，根據各自的業力顯現出不同的景象。
【English Translation】 Because 'collection' is merely a designation for the gathering of many continuums and things, there is no true essence to either the continuum or the collection itself. As Shantideva said: 'Continuum and collection, like rosaries and armies, are false.' Just as a rosary is made up of many beads strung together, and an army is made up of many soldiers gathered together, these are untrue and false. The past and future times are also just conceptual designations based on mutual dependence. Relative to the present, there is a distinction between before and after, which is merely a mental construct. If this were not the case, if the past and future each had a true essence, then the true existence of the past would lead to the fault of things that have already been born being born again, and things that have already ceased ceasing again. The true existence of the future would lead to the fault of future things existing both in their own time and in the present time, thus causing the production of fruit. Secondly, how to ascertain the absence of inherent existence of phenomena from the perspective of encompassing the imputed external objects and the dependent nature. This is divided into ascertaining the absence of inherent existence of external objects and ascertaining the absence of inherent existence of the dependent nature. Firstly, regarding the ascertainment of the absence of inherent existence of external objects: All phenomena encompassed by appearance and existence are merely appearances of one's own mind, and there is not even a slight thing that exists separately. This is because these appearances are definitely perceived as being solely together with the mind. Whatever object appears, such as forms, sounds, etc., all of them are perceived solely together with the respective consciousness that appears to each sentient being, such as eye consciousness, etc. It is absolutely impossible for the appearance of an object to exist independently. Furthermore, these appearing things are either a part of the appearance of the inner mind or its very nature. Because on the inner Alaya consciousness, due to the power of various habitual tendencies, various object appearances arise, and there is no external object whatsoever. For example, like the appearances in a dream. Therefore, the great chariot of the definitive meaning Madhyamaka, the noble Asanga, used the example of an object like the ocean to explain the reason for the non-existence of external objects. For example, the same object appears as pus and blood to pretas (hungry ghosts) in general, as a desert to pretas with external obscurations, as a dwelling palace to animals like fish, as moist and wet water to humans, as nectar to gods, and also according to each individual's karma.
་རིགས་རིགས་སུ་དམྱལ་བ་རྣམས་ལ་ཁྲོ་ཆུར་སྣང་བ་སོགས་སྣང་གཞིའི་དངོས་ པོ་གཅིག་ལ་སྣང་མཁན་ལས་སྣང་མི་འདྲ་བ་སོ་སོའི་ཡིད་ཐ་དད་པའི་དབང་གིས་(རང་རང་ལ་ དེ་དང་དེའི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་ཚུལ་ཡང་དཔེར་ན་འཇིག་རྟེན་པ་ལ་ཅི་ཡང་གོ་མི་ཆོད་པའི་ཤར་ཆ་ཙམ་དུ་ཟད་པ།)དངོས་པོ་ མི་འདྲ་བ་སྣ་ཚོགས་གསལ་སྣང་དུ་ཤར་ཙམ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པར་འགྲོ་བ་རང་རང་ལ་གང་སྣང་ བ་དེ་དང་དེའི་དོན་བྱེད་ནུས་ཅན་དུ་ཡོད་པའི་སྒོ་ནས་རང་རང་ལ་ཕན་གནོད་དེ་ལུགས་ལྟར་ བསྙོན་མེད་དུ་འབྱུང་བ་མ་གཏོགས་ཕྱི་ཡུལ་སྟེང་ནས་གྲུབ་པ་ཅི་ཡང་མེད་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་ 10-287 དོན་མ་གྲུབ་པར་བཞེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཞིབ་རྒྱས་སུ་ལེགས་པར་གསུངས་པ་སྟེ། ཐེག་བསྡུས་ ལས། ཡི་དྭགས་དུད་འགྲོ་མི་རྣམས་དང་། །ལྷ་རྣམས་ཇི་ལྟར་རིགས་རིགས་སུ། །དངོས་ གཅིག་ཡིད་ནི་ཐ་དད་ཕྱིར། །དོན་མ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྐབས་དོན་ གོང་སྨོས་ལྟར་དང་། གཞན་ཡང་འབྲས་བུ་མཆོག་ཐོབ་པ་གང་དག་གི་ཐུགས་ངོར་སྣང་ཚུལ་ ཁྱད་པར་བ་སྣ་ཚོགས་ཡོད་ཚུལ་དང་འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་གིས་གཟིགས་ཚུལ་སོགས་ ཀྱི་རིགས་པ་ཡང་དག་པས་ཕྱི་དོན་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་གྱི་ཕྱི་དོན་མེད་ ཚུལ་སློབ་དཔོན་དབུ་མ་པ་ཆེན་པོ་དབྱིག་གཉེན་གྱིས་ཀྱང་ཕྱི་དོན་བེམ་པོའི་གོང་བུར་རགས་ པ་རྩོམ་བྱེད་གཟུགས་ཅན་གྱི་ཆུང་མཐར་ཐུག་པ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལའང་དོན་གྱི་ཡིན་ལུགས་ན་ཆ་ མེད་དུ་དཔྱད་མི་བཟོད་པ་ཕྱོགས་བཞི་དང་སྟེང་འོག་གི་ངོས་ཐད་སོ་སོར་བསྟན་པའི་ཆ་དྲུག་ དང་། དེ་འདྲའི་རེ་རེ་ལའང་ཆ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཐུག་མེད་བྱས་ཀྱང་ཆོག་ལ། ཡང་ན་དེ་འདྲའི་ ཕྱོགས་ཆ་དྲུག་པོ་དོན་དམ་པར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ལ་སྦྱར་ན་ཕྲ་རབ་རྡུལ་ཆ་དྲུག་ཏུ་འགྱུར་དགོས། དེ་ལྟར་ན་ཕྲ་རབ་ཀྱི་རྡུལ་དེ་རྡུལ་དྲུག་གི་ཚོད་དུ་ལོངས་པས་གཟུགས་ཅན་གྱི་ཆུང་མཐར་ ཐུག་པ་མིན་དགོས། དེ་མིན་ན་དེ་ལས་ཆུང་བ་ངོས་འཛིན་དུ་མེད་པས་གོང་བུ་རགས་པ་རྩོམ་ བྱེད་མེད་པར་འགྱུར་ལ། ཡང་ན་ཆ་དྲུག་པོ་དེ་དག་ཀྱང་རྡུལ་ཕྲན་ལ་ཡོད་ཀྱང་གོ་ས་གཅིག་ ཁོ་ན་ལས་རགས་པར་འགྱུར་མི་དགོས་ན་རྡུལ་ཕྲན་གྱི་ཕྱོགས་དྲུག་པོ་ཀུན་ནས་གཅིག་ཏུ་ སོང་ཞིང་དེ་འདྲ་ཇི་ལྟར་བསགས་ཀྱང་རགས་པའི་དངོས་པོ་ནམ་ཡང་མི་རེད་པར་རྡུལ་མང་ པོ་བསགས་པའི་གོང་བུ་རགས་པའི་ཚད་ཀྱང་རྡུལ་ཕྲན་ཙམ་དུ་འགྱུར་བས་གང་ལྟར་རྡུལ་ཕྲ་ རབ་ཆ་མེད་ཅིག་དོན་ལ་མེད་ཀྱང་བློས་ཆ་ཕྲ་རགས་སུ་ཕྱེ་བ་ཙམ་གྱི་བཏགས་ཡོད་ཡིན་ཚུལ་ གྱིས་ཕྱི་དོན་མེད་པར་སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཉི་ཤུ་པའི་རབ་བྱེད་ལས། དྲུག་གི་གཅིག་ཆར་སྦྱར་བ་ ན། །ཕྲ་རབ་རྡུལ་ཆ་དྲུག་དུ་འགྱུར། །དྲུག་པོ་དག་ཀྱང་གོ་གཅིག་ན། །གོང་བུའང་རྡུལ་ཕྲན་ 10-288 ཙམ་དུ་འགྱུར།
【現代漢語翻譯】 就像在地獄道眾生看來，事物顯現為憤怒之河等等，雖然顯現的基礎是同一個事物，但由於不同眾生的心識各異，（對各自來說，事物以各自不同的方式顯現，這僅僅是對於世間人來說毫無意義的表象。）並非僅僅是顯現出各種不同的事物，而是對每個眾生來說，所顯現的事物都具有相應的作用，從而無可否認地帶來利益或損害，除此之外，沒有任何外在事物是真實存在的，因此，外境是不存在的。 《攝大乘論》中對此有詳細的闡述：『餓鬼、畜生、人類以及天人，根據各自的類別，對於同一個事物，由於心識的差異，因此認為外境是不存在的。』等等，其含義如上所述。此外，證得殊勝果位者的心識中所顯現的各種特殊景象，以及聖者在等持中所見到的景象等等，這些正確的理證都證明了外境的不存在。因此，偉大的中觀論師世親也通過以下方式論證了外境的不存在：外境的最小單位是極微，它是有形物質的組成部分，但從究竟的意義上來說，極微是無法分割的。如果將極微分為東、南、西、北、上、下六個部分，那麼每一個部分又可以分為六個部分，以此類推，無窮無盡。或者，如果將這六個部分真實地安立在極微之上，那麼極微就必須分解成六個部分。如果這樣，極微就相當於六個微塵的大小，因此不再是有形物質的最小單位。如果不是這樣，那麼就不可能再找到比它更小的單位來組成粗大的物體。或者，如果這六個部分存在於極微之上，但並不因此而變得粗大，那麼極微的六個部分就完全融合在一起，無論如何積累，也無法形成粗大的物體，積累再多的微塵，其大小也只能相當於一個極微。無論如何，實際上並不存在不可分割的極微，只是通過心識將事物劃分爲微細和粗大而已，這僅僅是假立的存在。』 《二十唯識論》中寫道：『如果將六個部分安立在一個極微之上，那麼極微就會分解成六個部分。如果這六個部分佔據同一個位置，那麼粗大的物體也只能相當於一個極微的大小。』
【English Translation】 Just as, to beings in the hell realm, things appear as rivers of wrath, etc., although the basis of appearance is the same object, due to the different minds of different beings (for each, things appear in their own way, which is merely a meaningless appearance to worldly people). It is not merely that various different things appear, but for each being, what appears has the ability to perform its corresponding function, thereby undeniably bringing benefit or harm accordingly. Apart from this, there is no external object that is truly existent; therefore, external objects do not exist. The Treatise on the Compendium of the Great Vehicle elaborates on this in detail: 'Pretas, animals, humans, and gods, according to their respective categories, for the same object, due to the difference in their minds, therefore believe that external objects do not exist.' etc., the meaning of which is as mentioned above. Furthermore, the various special appearances in the minds of those who have attained the supreme fruit, and the appearances seen by the noble ones in meditative equipoise, etc., these correct reasons prove the non-existence of external objects. Therefore, the great Madhyamika master Vasubandhu also argues for the non-existence of external objects in the following way: the smallest unit of external objects is the atom, which is the component of tangible matter, but in the ultimate sense, the atom is indivisible. If the atom is divided into six parts—east, south, west, north, up, and down—then each part can be divided into six parts, and so on, endlessly. Or, if these six parts are truly established on the atom, then the atom must be divided into six parts. If so, the atom would be the size of six dust particles, and therefore no longer the smallest unit of tangible matter. If not, then it would be impossible to find a smaller unit to compose coarse objects. Or, if these six parts exist on the atom but do not become coarse because of it, then the six parts of the atom are completely fused together, and no matter how much they are accumulated, they cannot form a coarse object; accumulating many dust particles would only result in something the size of an atom. In any case, there is no indivisible atom in reality; it is merely a conceptual division of things into fine and coarse, a mere imputation. The Twenty Verses states: 'If six parts are placed on one atom, then the atom will be divided into six parts. If these six parts occupy the same position, then the coarse object will only be the size of one atom.'
།ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་གཞན་དབང་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་ནི། ནང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ གང་དག་བདེན་པར་མེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཕྱི་དོན་བདེན་པར་མེད་པ་དེ་ལྟར་ན་ནང་རྣམ་ཤེས་ ལ་ཕྱི་དོན་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་པའི་ཆར་གྱུར་པའི་གཟུང་རྣམ་དང་འཛིན་རྣམ་གྱི་ཆ་མང་པོ་ཕན་ ཚུན་གྲངས་མཉམ་པ་གང་དག་ཀྱང་བདེན་པར་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ལའང་རགས་པའི་ དངོས་པོ་ལ་ཆ་ཤས་ཀྱིས་དཔྱད་པ་བཞིན་བྱས་ན་བདེན་པ་གང་ཡང་རྙེད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་མང་པོ་དེ་འདྲ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་མེད་པར་རྣམ་པ་གཅིག་ གི་ཚུལ་དེ་ཡང་མི་བདེན་ཏེ། དེ་འདྲའི་ཤེས་རྣམ་ལའང་ཆ་དང་ཆ་ཅན་འཐད་པས་ཆ་ཤས་མང་ པོ་བདེན་ན་ཆ་ཅན་གཅིག་པ་བདེན་ཚུལ་མེད་ཅིང་། ཆ་ཅན་གཅིག་པ་བདེན་ན་ཆ་ཤས་མང་ པོ་བདེན་ཚུལ་མེད་པ་གཅིག་དང་དུ་མ་ཕན་ཚུན་སྤང་པའི་དངོས་འགལ་གྱི་དབང་གིས་ཡིན་ པའི་ཕྱིར། རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་དེ་འདྲ་གང་ཐད་ནས་མི་བདེན་ཞིང་དེ་མ་ཟད་རྣམ་པ་དེ་དག་ དང་འབྲེལ་བའི་འཛིན་ཆར་གྱུར་པའི་རྣམ་ཤེས་གསལ་རིག་གི་ངོ་བོ་ཡང་བདེན་པ་མ་ཡིན་ ཏེ། མགོན་པོ་ཀླུས། རྣམ་ཤེས་ལ་སྐད་ཅིག་དུ་མའི་ཆ་ཕྱེ་ནས་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ ཅིང་སྐད་ཅིག་མ་དེ་དག་ལས་ཀྱང་ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་ཡང་མཐའི་ཆ་ཡོད་པ་དེ་ བཞིན་ཐོག་མའི་ཆ་དང་དབུས་ཀྱི་ཆ་སྟེ་གསུམ་དུ་བརྟག་དགོས་ཤིང་། དེ་ལྟར་གྱི་ཐོག་དབུས་ མཐའ་གསུམ་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་རེ་རེ་ལའང་དེ་ལུགས་ལྟར་གསུམ་རེ་བརྟག་པ་སོགས་ཐུག་ མེད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མ་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་ ཕབ་དགོས་ཚུལ་ཡང་གསུངས་ཏེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། ཇི་ལྟར་སྐད་ཅིག་མཐའ་ཡོད་པ། །དེ་བཞིན་ཐོག་དང་དབུས་བརྟག་དགོས། །དེ་ལྟར་སྐད་ཅིག་གསུམ་བརྟག་ཕྱིར། །འཇིག་ རྟེན་སྐད་ཅིག་གནས་པ་མིན། །ཞེས་པ་ལྟར་གྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ནི་རྣམ་ཤེས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ 10-289 འདོད་པའི་སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་བརྫུན་གྱི་ཞེ་འདོད་ལྟར་གཞན་དབང་བདེན་དངོས་གང་ དུའང་མ་གྲུབ་པའི་ཚུལ་མདོ་ཙམ་མོ། །དེ་ལྟར་ཀུན་གཞན་གྱིས་བསྡུས་པ་མཐའ་དག་བདེན་ མེད་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་ནུས་པའི་དབུ་མའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་གཙོ་བོ་ནི་རང་ལུགས་ལ་ དགག་བྱ་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་ངོ་བོ་འགོག་པ་གཅིག་དུ་བྲལ་གྱི་རིགས་པ་དང་། ཁྱད་པར་འགོག་ པ་མཐའ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་གི་རིགས་པ་གཉིས་ཡིན་ཞིང་མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་དང་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ རིགས་པ་གཉིས་རྣམ་གྲངས་ཙམ་གྱི་གཏན་ཚིགས་སུ་བཞེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་དབུ་མའི་གཞུང་ ལུགས་ལས་བྱུང་བའི་གཏན་ཚིགས་དག་གི་རྩ་བར་གྱུར་པ་ནི་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་དབུ་མ་ རྩ་བའི་མཆོད་བརྗོད་དུ། གང་གིས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་། །འགག་པ་མེད་པ་སྐྱེ
【現代漢語翻譯】 如上所述。 第二，確立他起無自性的方式：內在的識（梵文：vijñāna，認知、意識）的各種顯現皆非真實存在。既然外境非真實存在，那麼內在的識所顯現的、作為外境顯現部分的能取相和所取相，以及眾多彼此數量相等的成分，也都是非真實存在的。因為對這些成分進行如分析粗大物質的各個部分一樣的分析時，根本無法找到任何真實性。各種各樣的識的顯現，並非以能取和所取二元對立的方式存在，即使是作為單一顯現的方式也是不真實的。因為在這樣的識的顯現中，部分和整體的概念仍然適用。如果眾多部分是真實的，那麼作為整體的單一事物就不可能是真實的；如果作為整體的單一事物是真實的，那麼眾多部分就不可能是真實的。這是因為一和多之間存在著相互排斥的邏輯矛盾。因此，識的顯現無論從哪個角度來看都是不真實的。不僅如此，與這些顯現相關的、作為能取部分的識的明覺自性也不是真實的。龍樹菩薩曾將識分解為無數個剎那，從而確立了其無自性。並且，就像一個剎那有終點一樣，也必須考察其起點和中間部分，即考察三個部分。像這樣，對於每一個起點、中間和終點的剎那，都必須按照這種方式考察三個部分，等等，從而無窮無盡地確立世間所有識的剎那的無自性。正如《寶鬘論》所說：『如何考察剎那的終點，同樣需要考察起點和中間。像這樣考察剎那的三部分，世間萬物並非恒常存在。』 以上簡要說明了，對於那些認為識是真實存在的唯識宗（梵文：Vijñānavāda）的真假二相論者來說，他起法既非真實也非實有的方式。像這樣，能夠確立一切由『一切』（梵文：sarva）和『他起』（梵文：paratantra）所涵蓋的事物皆為無自性的中觀（梵文：Madhyamaka）宗的主要論證是：自宗所破斥的真實存在的自性，以及離一多因（梵文：ekānekaviyoga-yukti）。特別是，破斥四邊生滅的論證。而四邊生滅和緣起的論證，僅僅被認為是名稱不同的論證。也就是說，中觀宗的論證根本在於龍樹菩薩在《中論》的禮讚偈中所說：『能生能滅，寂滅不生。』 。
【English Translation】 As mentioned above. Secondly, the way to establish other-powered (gzhan dbang, paratantra) as devoid of inherent existence: Those various appearances of inner consciousness (rnam par shes pa, vijñāna) are not truly existent. Since external objects are not truly existent, then the apprehended aspect (gzung rnam) and the apprehending aspect ('dzin rnam) that appear as external objects in the inner consciousness, as well as the many components that are equal in number to each other, are also not truly existent. This is because if one analyzes these components in the same way as analyzing the parts of a coarse object, one cannot find any truth in them. The various appearances of consciousness are not in the form of duality of apprehended and apprehending, and even the way of being a single appearance is not true. Because in such appearances of consciousness, the concepts of part and whole are still applicable. If many parts are true, then the single whole cannot be true; if the single whole is true, then many parts cannot be true. This is because there is a logical contradiction between one and many. Therefore, the appearances of consciousness are not true from any angle. Moreover, the nature of clear awareness of consciousness, which is the apprehending part related to these appearances, is also not true. Lord Nāgārjuna (mgon po klu, 龍樹) has established the non-existence of consciousness by dividing it into countless moments, and has also stated that just as a moment has an end, it is necessary to examine its beginning and middle parts, i.e., to examine the three parts. In this way, for each moment of beginning, middle, and end, it is necessary to examine three parts in the same way, etc., thus endlessly establishing the non-existence of all moments of consciousness of the world. As the Ratnāvalī (rin chen phreng ba, 寶鬘論) says: 'How to examine the end of a moment, similarly it is necessary to examine the beginning and the middle. Since the three parts of a moment are examined in this way, the world is not permanent for a moment.' The above briefly explains how, for the Mind-Only (sems tsam, Vijñānavāda) proponents who believe that consciousness is truly existent, the other-powered is neither true nor real, according to their assertions of true and false aspects. In this way, the main argument of the Madhyamaka (dbu ma) school, which can establish that all things encompassed by 'all' (kun, sarva) and 'other-powered' (gzhan dbang) are devoid of inherent existence, is: the nature of truly existent that is refuted by our own school, and the reasoning of being free from one and many (gcig du bral gyi rigs pa, ekānekaviyoga-yukti). In particular, the argument of refuting the four extremes of arising and ceasing. And the arguments of the four extremes of arising and ceasing and dependent origination are considered to be arguments with different names only. That is, the root of the arguments of the Madhyamaka school lies in what Lord Nāgārjuna said in the homage verse of the Mūlamadhyamakakārikā (dbu ma rtsa ba'i mchod brjod, 中論): 'That which arises dependently, is without cessation and without arising.' .
་མེད་ པ། །ཆད་པ་མེད་པ་རྟག་མེད་པ། །འོང་བ་མེད་པ་འགྲོ་མེད་པ། །ཐ་དད་དོན་མིན་དོན་གཅིག་ མིན། །སྤྲོས་པ་ཉེར་ཞི་ཞིར་བསྟན་པ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་རྣམ་པ་ བཞི་སྟེ། དེ་ཡང་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་འདི་རྣམས་ཆོས་ཅན། མཐར་འགག་པ་དང་། བར་དུ་ གནས་པ་མེད་དེ། དང་པོར་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་འདི་རྣམས་ཆོས་ ཅན། ཐ་དད་དུ་གྲུབ་པ་མིན་ཏེ། གཅིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡང་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་འདི་ རྣམས་ཆོས་ཅན། འོང་བ་མེད་དེ་སོང་བ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡང་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་འདི་ རྣམས་ཆོས་ཅན། ཆད་པ་མེད་དེ། རྟག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་ཡིན་ལུགས་དཔྱད་ངོར་བཀོད་ པ་བཞི་པོ་འདི་རྣམས་རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དབུ་མའི་གཞུང་གི་གཏན་ ཚིགས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་མཐའ་ཡས་པ་དག་ཀྱང་བཞི་པོ་འདི་རྣམས་ཁོ་ནའི་རྗེས་འབྲང་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ། །རྩ་བ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་རང་ལུགས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་གཙོ་བོ་གཉིས་སྐབས་ འདིར་བཤད་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་ངོ་བོ་འགོག་པ་གཅིག་དུ་བྲལ་དང་། ཁྱད་པར་འགོག་པ་མཐའ་ བཞི་སྐྱེ་འགོག་གཉིས་ལས། 10-290 དང་པོ་ལ། རྩ་སྦྱོར་འགོད་པ། ཕྱོགས་ཆོས་སྒྲུབ་པ། ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པ། སྒྲུབ་ངག་བཀོད་པ་ དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། ཕྱི་རྒོལ་ཡང་དག་སྣང་གྲགས་ཀྱི་ཆོས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འཛིན་པའི་ངོར་སྔ་རྒོལ་ གྱིས་གཏན་ཚིགས་འདི་ལྟར་བཀོད་དགོས་ཏེ། ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་འདི་རྣམས་ཆོས་ཅན། རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་འདི་ཀུན་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཡུལ་སྣང་ གྲགས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན་པ་གང་ཞིག བདེན་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་གང་རུང་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཞེས་དེ་ལྟར་བཀོད་པས་ཕྱི་རྒོལ་གྱི་ངོར་དངོས་པོ་རྣམས་བདེན་གྲུབ་ཡིན་སྙམ་པའི་དོགས་པ་ སེལ་ཏེ་རྗེས་དཔག་བསྐྱེད་པར་བཞེད། གཉིས་པ་ཕྱོགས་ཆོས་སྒྲུབ་པ་ནི་ཕྱི་རྒོལ་དེའི་ངོར་སྐབས་དེར་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟགས་དེ་ཆོས་ ཅན་ལ་གྲུབ་ཚུལ་གྱི་ཕྱོགས་ཆོས་མ་ངེས་པ་ལ། སྣང་གྲགས་གཞིར་བཞག་པའི་ཕྱི་ནང་གི་ དངོས་པོ་འདི་རྣམས་བདེན་པའི་གཅིག་ཏུ་མ་གྲུབ་སྟེ། དེ་འདྲའི་དངོས་པོ་གང་ལ་ཡང་ཆ་ཤས་ ཅན་འབའ་ཞིག་ལས་མེད་པ་གང་ཞིག་ཆ་ཤས་དུ་མ་ཅན་ལ་བདེན་པའི་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་ཚུལ་ ནམ་ཡང་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་འདི་རྣམས་བདེན་པའི་དུ་མར་ཡང་མ་གྲུབ་ སྟེ། བདེན་པའི་དུ་མ་བདེན་པའི་གཅིག་བསགས་པ་ལས་བྱུང་དགོས་པ་གང་ཞིག བསགས་ བྱ་བདེན་པའི་གཅིག་དེ་མ་གྲུབ་ཚུལ་བཤད་མ་ཐག་པ་ལྟར་གྱི་ཕྱིར། སྤྱིར་ན་གཅིག་དང་དུ་མ་ ཕན་ཚུན་སྤང་བའི་དངོས་འགལ་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཡིན་པ་དང་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕུང་ གསུམ་ཤེས་བྱ་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་སྐབས་ཀྱི་རྒོལ་བ
【現代漢語翻譯】 『無有生，無有滅，無有斷，無有常，無有來，無有去，非異義，非一義，息滅戲論，寂靜示』。如是所說，根本之理有四種。即，這些內外之事物，有法，最終壞滅和中間常住是不存在的，因為最初沒有產生。又，這些內外之事物，有法，不是成立為他體的，因為沒有一體性。又，這些內外之事物，有法，沒有到來，因為沒有成立已逝去。又，這些內外之事物，有法，沒有斷滅，因為沒有常有。如是，從如實之理分析的角度安立的這四者，是無上的根本之理。因為中觀宗的理證之名目雖然無量無邊，但也都是這四者的追隨者。 從根本理所生的自宗之主要理證，在此處應講述兩種，即：遮遣自性的一異離，和遮遣差別之四邊生滅。首先講第一種，有四部分：安立根本結合，成立法性，成立周遍，安立能立之語。 首先，對於外道以顯現名言之法執著為真實成立的觀點，內道論者必須如此安立理證：這些內外之事物，有法，不是以自性真實成立的，因為這些事物都是顯現名言之境，而且沒有成立為真實的單一或多體。如是安立，可以消除外道認為事物是真實成立的疑惑，從而生起隨念。 第二，成立法性，即對於外道而言，對於當時在有法上成立能立之因的方式，法性是不確定的。以顯現名言為基礎的這些內外之事物，沒有成立為真實的單一，因為在任何這樣的事物中，只有具有部分的事物，而具有眾多部分的事物，無論如何也不可能成立為真實的單一。這些內外之事物，也沒有成立為真實的多體，因為真實的多體必須從積累真實的一體而來，而積累之所依的真實一體，如前所述，沒有成立。一般來說，單一和多體是互相排斥的對立，因為在所知中，不可能存在既是兩者之一，又不是兩者的第三種情況。因此，對於當時的辯論者來說
【English Translation】 'No birth, no cessation, no annihilation, no permanence, no coming, no going, not different meaning, not one meaning, pacifying proliferation, showing peace.' As it is said, there are four types of fundamental reasoning. That is, these internal and external objects, the subject of debate, do not have ultimate cessation and intermediate permanence, because there is no birth in the beginning. Also, these internal and external objects, the subject of debate, are not established as different entities, because there is no oneness. Also, these internal and external objects, the subject of debate, have no coming, because there is no establishment of what has gone. Also, these internal and external objects, the subject of debate, have no annihilation, because there is no permanence. Thus, these four established from the perspective of analyzing the nature of reality are the supreme fundamental reasoning, because the countless categories of reasoning in the Madhyamaka school are all followers of these four. The two main self-established reasonings that arise from that root should be discussed here: the negation of essence as being either one or different, and the negation of characteristics as the four extremes of arising and ceasing. First, regarding the first, there are four parts: establishing the root combination, establishing the property of the subject, establishing the pervasion, and establishing the statement of proof. First, for the opponent who holds phenomena of appearance and name as truly established, the proponent must establish the reasoning as follows: These internal and external objects, the subject of debate, are not truly established in their own essence, because all these objects are objects of appearance and name, and they are not established as either truly one or many. By establishing it in this way, it eliminates the opponent's doubt that objects are truly established, and thus generates inference. Second, establishing the property of the subject means that for the opponent, the property of the subject is uncertain in how the sign of proof is established on the subject of debate at that time. These internal and external objects, based on appearance and name, are not established as truly one, because in any such object, there is only what has parts, and what has many parts can never be established as truly one. These internal and external objects are also not established as truly many, because the truly many must come from accumulating the truly one, and as explained earlier, the truly one on which to accumulate is not established. In general, one and many are mutually exclusive opposites, because in what is knowable, there cannot be a third case that is either one of the two or neither of the two. Therefore, for the debater at that time
འི་ངོར་བདེན་པའི་གཅིག་ མེད་པས་བདེན་པའི་དུ་མ་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་བློས་བཏགས་ཙམ་གྱི་དུ་མ་སྣང་བ་ ནི་རང་ངོས་ནས་མེད་བཞིན་སྣང་བའི་བརྫུན་པ་ཉིད་དུ་ཡང་གྲུབ་བོ། ། གསུམ་པ་ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་པ་ལ། རྗེས་ཁྱབ་སྒྲུབ་པ་དང་། ལྡོག་ཁྱབ་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། 10-291 དང་པོ་ནི། ཕྱི་རྒོལ་དེའི་ངོར་བདེན་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་གང་རུང་དུ་མ་གྲུབ་ཀྱང་དེ་གཉིས་ ལས་གཞན་པའི་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་དངོས་པོ་ཞིག་ཏུ་གྲུབ་ཚུལ་སྲིད་དམ་སྙམ་ནས། རྗེས་ཁྱབ་ མ་ངེས་པ་ལ་བདེན་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་གང་རུང་དུ་མ་གྲུབ་ན་རང་བཞིན་གྱིས་བདེན་ པར་མ་གྲུབ་པས་ཁྱབ་སྟེ། བདེན་ཚུལ་དེ་གཉིས་གང་རུང་ལས་གཞན་གང་ཡང་མ་དམིགས་ པའི་ཕྱིར། དེས་སྐབས་ཀྱི་རྒོལ་བའི་ངོར་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་རྣམས་བདེན་པའི་གཅིག་དུ་མ་ གང་རུང་མ་ཡིན་ན་བརྫུན་པས་ཁྱབ་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་བོ། །ཁྱབ་སྒྲུབ་ཀྱི་དཔེ་ནི་མེ་ལོང་ནང་ གི་གཟུགས་བརྙན་དེ་མེ་ལོང་ལས་གཞན་དང་གཅིག་ཏུ་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རང་ བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པར་སྒྲུབ་པ་ལྟ་བུ་དེའོ། ། གཉིས་པ་ལྡོག་ཁྱབ་སྒྲུབ་པ་ནི། སྐབས་དེའི་ཕྱི་རྒོལ་ངོར་གང་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ལ་ བདེན་པའི་གཅིག་དུ་མ་གང་རུང་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཚུལ་གྱི་ལྡོག་ཁྱབ་མ་ངེས་པ་ལ། རང་བཞིན་ གྱིས་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ན་བདེན་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་གང་རུང་ཡིན་པ་ལས་འོས་མེད་ པས་ཁྱབ་སྟེ། སྣང་གྲགས་ཀྱི་ཤེས་བྱ་ལ་བདེན་ཚུལ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཁ་ཚོན་ཆོད་པའི་ཕྱིར། དེའི་སྐབས་དེའི་རྟགས་དེ་སྒྲུབ་ཆོས་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མེད་པར་ངེས་སོ། ། བཞི་པ་སྒྲུབ་ངག་བཀོད་པ་ནི་སྐབས་དེའི་ཕྱི་རྒོལ་ལ་སྦྱོར་བ་མ་བཀོད་ཀྱང་གང་བདེན་ པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་གང་རུང་དང་བྲལ་ན་རང་བཞིན་གྱིས་བདེན་པར་མེད་པས་ཁྱབ། དཔེར་ན་མེ་ལོང་ནང་གི་གཟུགས་བརྙན་བཞིན། ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་འདི་ཡང་བདེན་པའི་ གཅིག་དང་དུ་མ་གང་རུང་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། རང་བཞིན་གྱི་བདེན་པར་མེད་ཅེས་སྒྲུབ་པའི་ ངག་ཏུ་བཀོད་པས་ཕྱི་རྒོལ་དེའི་ངོར་ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་བདེན་པར་མ་གྲུབ་ པར་ངེས་པའི་རིགས་ཤེས་རྗེས་དཔག་སྐྱེ་བར་བཞེད་དོ། །དེ་ལྟར་གཅིག་དུ་བྲལ་གྱི་རིགས་ པ་ལ་ངོ་བོ་འགོག་པ་ཞེས་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། རིགས་པ་དེ་དགག་བྱ་བདེན་དངོས་ 10-292 ཀྱི་ངོ་བོ་འགོག་བྱེད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དེ་ལྟར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ཁྱད་པར་འགོག་པ་མཐའ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་ལ། རྩ་སྦྱོར་འགོད་པ། ཕྱོགས་ཆོས་ སྒྲུབ་པ། ཁྱབ་སྒྲུབ། སྒྲུབ་ངག་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་འདི་རྣམས་ཆོས་ཅན། རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་དེ། རང་བཞིན་གྱི་བདག་ལས་ཀྱང་མི་སྐྱེ། གཞན་ལས་ཀྱང་མི་སྐྱེ། གཉི
【現代漢語翻譯】 因為在其視角中，真實的『一』不存在，所以真實的『多』也無法成立。不僅如此，僅僅是意識假立的『多』顯現，也成爲了本身不存在卻顯現的虛假。 第三，建立周遍關係。分為建立後周遍和建立反周遍兩種。 第一種是：外方辯論者認為，即使在其視角中真實的『一』和『多』都無法成立，是否有可能成立為不同於這兩者的真實存在的物體呢？因此，對於後周遍的不確定性，如果真實的『一』和『多』都無法成立，那麼就必然不成立為自性真實，因為除了這兩種真實方式之外，沒有其他任何可觀察到的。因此，對於當時的辯論者來說，內外之物如果不是真實的『一』或『多』，那麼就必然成立為虛假。建立周遍關係的例子就像鏡子中的影像，以其不成立為不同於鏡子的『一』，也不成立為與鏡子相同的『一』為理由，來論證其自性不成立一樣。 第二，建立反周遍。對於當時的外方辯論者來說，凡是成立為真實的，就必然是真實的『一』或『多』。對於這種周遍關係的反周遍的不確定性，如果自性成立為真實，那麼就必然是真實的『一』或『多』，沒有其他可能性，因為顯現和名聲的所知事物，可以用這兩種真實方式來確定。因此，當時的那個理由必然不存在於立宗的相異方。 第四，構建論證。雖然當時沒有為外方辯論者構建論式，但凡是脫離了真實的『一』和『多』的，就必然不是自性真實，例如鏡子中的影像。這個內外之物也因為脫離了真實的『一』和『多』，所以不是自性真實。這樣構建論證，就能使外方辯論者確信內外之物不是自性真實，從而產生推理的智慧。因此，將這種脫離『一』和『多』的理路稱為破自性是有原因的，因為這種理路是破除對方所主張的真實存在的自性的論證，所以才這樣稱呼它。 第二，破除差別，即破除四邊生滅。分為建立根本論式、建立法相、建立周遍關係、建立論證四部分。 第一，這個內外之物是所立宗，沒有自性生，因為不是從自性之我而生，也不是從他者而生，也不是從二者而生，也不是無因而生。
【English Translation】 Because in its perspective, the true 'one' does not exist, the true 'many' also cannot be established. Moreover, the 'many' that is merely conceptually imputed appears as a falsehood, appearing as if it exists when it does not exist from its own side. Third, establishing pervasion. This is divided into establishing forward pervasion and establishing reverse pervasion. The first is: The external proponent wonders if, even if the true 'one' and 'many' are not established in their perspective, it is possible to establish something as a truly established entity other than those two. Therefore, regarding the uncertainty of forward pervasion, if the true 'one' and 'many' are not established, then it necessarily does not establish as inherently true, because nothing other than those two ways of being true can be observed. Therefore, for the debater in question, if the internal and external entities are neither the true 'one' nor 'many', then they are necessarily established as false. An example of establishing pervasion is like the image in a mirror, which is used to prove that it is not inherently established by the sign that it is not established as either different from or the same as the mirror. Second, establishing reverse pervasion. For the external proponent at that time, whatever is established as true is necessarily either the true 'one' or 'many'. Regarding the uncertainty of the reverse pervasion of this pervasion relationship, if it is inherently established as true, then it is necessarily either the true 'one' or 'many', with no other possibility, because the knowable objects of appearance and fame are determined by those two ways of being true. Therefore, the sign at that time is necessarily absent from the dissimilar side of the thesis. Fourth, constructing the argument. Although a syllogism was not constructed for the external proponent at that time, whatever is separated from the true 'one' and 'many' is necessarily not inherently true, like the image in a mirror. This internal and external entity is also not inherently true because it is separated from the true 'one' and 'many'. By constructing the argument in this way, the external proponent can be convinced that the internal and external entity is not inherently true, thereby generating the wisdom of inference. Therefore, there is a reason for calling this line of reasoning that separates 'one' and 'many' the negation of essence, because this line of reasoning is the reasoning that negates the essence of true existence claimed by the opponent, which is why it is called that. Second, negating the distinction, that is, negating the four extremes of arising and ceasing. This is divided into four parts: establishing the root syllogism, establishing the property of the subject, establishing pervasion, and establishing the argument. First, these internal and external entities are the subject, they do not have inherent arising, because they do not arise from an inherently existing self, nor do they arise from others, nor do they arise from both, nor do they arise without a cause.
ས་ཀ་ལས་ཀྱང་མི་སྐྱེ། རྒྱུ་ མེད་ལས་ཀྱང་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་རྩ་སྦྱོར་འགོད་པའོ། ། གཉིས་པ་ཕྱོགས་ཆོས་སྒྲུབ་པ་ནི། མིག་སོགས་ཆོས་ཅན། རང་བཞིན་གྱིས་བདག་ལས་ མི་སྐྱེ་སྟེ། མིག་སོགས་བདག་ཉིད་གྲུབ་ཟིན་སླར་ཡང་སྐྱེ་མི་དགོས་པ་གང་ཞིག བདག་ཉིད་ མ་གྲུབ་པའི་སྔོན་དུ་བདག་ཉིད་སྐྱེད་བྱེད་དུ་གྲུབ་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་དེ། ཆོས་ ཅན། དོན་དམ་པར་བདག་ལས་མི་སྐྱེ་སྟེ། ཁྱོད་སྐྱེ་བ་རྐྱེན་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མངོན་སུམ་དུ་ མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཡང་མིག་སོགས་ཆོས་ཅན། རང་བཞིན་གྱི་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ ཏེ། རང་གི་རྒྱུར་རུང་བའི་ས་བོན་ལ་ལྟོས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། དོན་དམ་ པར་གཞན་ཞིག་ཟིན་དང་མ་ཞིག་པ་གང་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་མི་རིགས་ཏེ། ཞིག་ཟིན་གྱི་རྒྱུ་གཞན་ ལས་དོན་དམ་པར་སྐྱེ་ན་རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བར་ཐལ་བ་དང་། མ་ཞིག་པའི་རྒྱུ་གཞན་ལས་དོན་ དམ་པར་སྐྱེ་ན་རྒྱུ་འབྲས་དུས་མཉམ་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཡང་མིག་སོགས་ཆོས་ཅན། རང་ བཞིན་གྱིས་བདག་གཞན་གཉིས་ཀ་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེ་ན་གོང་ ལྟར་གྱི་སྐྱོན་འཇུག་ཅིང་། གོང་བཞིན་བདག་སྐྱེ་གཞན་སྐྱེ་ཁེགས་ན་འདིར་ཡང་གཉིས་སྐྱེ་ ཤུགས་ལའང་ཁེགས་པའི་ཕྱིར། ཡང་མིག་སོགས་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་ནམ་ཡང་མི་ འཐད་དེ། དེ་ལྟར་སྐྱེ་ན་དུས་རྟག་ཏུ་སྐྱེ་བར་ཐལ་བའམ་ནམ་གྱི་ཚེ་ཡང་འབྲས་བུ་མི་སྐྱེ་བར་ ཐལ་བའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་མིག་སོགས་དངོས་པོ་རྣམས་རྒྱུ་མེད་ཡིན་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་འགལ་ཏེ། 10-293 དངོས་རྣམས་རེས་འགའ་སྐྱེ་བར་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་གང་ཞིག དེ་དག་རང་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་ བར་ཡང་འཇིག་རྟེན་ཀུན་ན་གྲགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གསུམ་པ་ཁྱབ་སྒྲུབ་རྗེས་ལྡོག་གཉིས་ནི། མཐའ་བཞི་གང་རུང་ལས་མི་སྐྱེ་ན་རང་བཞིན་ གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པས་ཁྱབ་སྟེ། དངོས་པོར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྐྱེ་ན་མཐའ་བཞི་པོ་གང་ཡང་རུང་ བ་ལས་སྐྱེ་བར་ངེས་པའི་ཕྱིར། རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་ན་མཐའ་བཞི་གང་རུང་ལས་སྐྱེ་དགོས་པ་ ལས་གཞན་དུ་རིགས་པ་མིན་པས་ཁྱབ་སྟེ། སྣང་གྲགས་ཀྱི་(དོན་དམ་པར།)སྐྱེ་ཚུལ་དེ་བཞི་གང་ རུང་དུ་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། བཞི་པ་སྒྲུབ་ངག་ནི། གང་མཐའ་བཞི་ལས་མི་སྐྱེ་ན་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པས་ ཁྱབ། དཔེར་ན་རུས་སྦལ་གྱི་སྤུ་བཞིན། ཕྱི་ནང་གི་དངོས་པོ་འདི་དག་ཀྱང་མཐའ་བཞི་ལས་ སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་ཅེས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་མཐའ་བཞི་ལས་མི་སྐྱེ་ བའི་རྟགས་གྲུབ་པའི་དུས་ན་ཕྱི་རྒོལ་དེའི་ངོར་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དོན་གྲུབ་ཟིན་ པ་ཡིན་ཡང་། སྒྲུབ་ངག་དེ་འདྲ་བཀོད་དེ་ཚུལ་གསུམ་དྲན་ལམ་དུ་འཕང་བ་ན་མཐའ་བཞི་པོ་ ལས་མི་སྐྱེ་བ་དེ་
【現代漢語翻譯】 因為不是從地裡產生，也不是無因而生，所以要寫出根本頌。 第二，確立同品周遍：眼等法，自性上不是從自身產生，因為眼等自身已經成立，不需要再次產生；在自身尚未成立之前，作為自身的生因是相違的。此外，眼等法，究竟上不是從自身產生，因為你（眼等）的產生依賴於其他因緣是顯而易見的。又，眼等法，自性上也不是從他者產生，因為依賴於能成為自己之因的種子。此外，眼等法，究竟上不是從已壞滅或未壞滅的他者產生，因為如果從已壞滅的因產生，則會成為無因生；如果從未壞滅的因產生，則會成為因果同時。又，眼等法，自性上也不是從自他二者產生，因為如果從二者產生，則會產生如上所述的過失，並且如上所述，如果遮止了自身產生和他者產生，那麼在這裡也同樣能有力地遮止二者產生。又，眼等法，無論如何也不可能是從無因產生，因為如果那樣產生，要麼會恒時產生，要麼任何時候都不會產生果。此外，眼等事物是無因，這是非常相違的，因為事物有時產生是顯而易見的，並且它們從自己的因產生，這也是世人皆知的。 第三，確立周遍的后隨和倒返：如果不是從四邊中的任何一邊產生，那麼自性上就沒有產生，因為如果事物自性上產生，那麼必定是從四邊中的任何一邊產生。如果自性上產生，那麼必定是從四邊中的任何一邊產生，否則是不合理的，因為顯現和名言的（究竟上）產生方式必定是這四種中的任何一種。 第四，確立論式：凡不是從四邊產生，自性上就沒有產生，例如烏龜的毛。這些內外的事物也不是從四邊產生，所以自性上沒有產生。也就是說，在成立不是從四邊產生的標誌時，外道就已經承認了自性上沒有產生的意義。但是，陳述這樣的論式，將三相置於心中，那麼不是從四邊產生這件事……
【English Translation】 Because it does not arise from the earth, nor does it arise from a cause, therefore, the root verses are to be written. Second, establishing the homogeneity: The eye and other dharmas, by their nature, do not arise from themselves, because the eye and others are already established, and there is no need to arise again; before the self is established, it is contradictory to be established as the cause of the self. Furthermore, the eye and other dharmas, ultimately, do not arise from themselves, because it is obvious that your (eye and others) arising depends on other conditions. Also, the eye and other dharmas, by their nature, do not arise from others, because they depend on the seeds that can become their own cause. Furthermore, the eye and other dharmas, ultimately, cannot arise from either destroyed or undestroyed others, because if they arise from a destroyed cause, it would be arising from no cause; if they arise from an undestroyed cause, it would be cause and effect occurring simultaneously. Also, the eye and other dharmas, by their nature, do not arise from both self and other, because if they arise from both, the above-mentioned faults would occur, and as mentioned above, if the arising of self and the arising of other are prevented, then here too, the arising of both is forcefully prevented. Also, the eye and other dharmas can never arise from no cause, because if they arise in that way, they would either arise constantly or never produce a result. Furthermore, it is very contradictory for the eye and other things to be without cause, because it is obvious that things sometimes arise, and it is also known to everyone in the world that they arise from their own cause. Third, establishing the pervasion with forward and reverse implications: If it does not arise from any of the four extremes, then by nature there is no arising, because if things arise by their own nature, then they must arise from any of the four extremes. If it arises by its own nature, then it must arise from any of the four extremes, otherwise it is unreasonable, because the way of arising in appearance and convention (ultimately) must be one of these four. Fourth, establishing the statement: Whatever does not arise from the four extremes, by nature there is no arising, like the hair of a tortoise. These internal and external things also do not arise from the four extremes, so by nature there is no arising. That is to say, when the sign of not arising from the four extremes is established, the outsider has already acknowledged the meaning of not arising by nature. However, stating such a statement, placing the three aspects in mind, then the fact that it does not arise from the four extremes...
ལ་རང་བཞིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་མེད་དོ་ཞེས་ཐ་སྙད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅེས་རང་ལུགས་ སུ་བཞེད་པས་འདི་དང་གོང་གི་སྐབས་སུའང་དེ་ལུགས་ལྟར་རོ། །དེ་འདྲའི་མཐའ་བཞི་སྐྱེ་ འགོག་གི་རིགས་པ་ལ་ཁྱད་པར་འགོག་པ་ཞེས་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། རིགས་པ་དེ་ དགག་བྱ་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་འགོག་བྱེད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དེ་ ལྟར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། ཆོས་བདག་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་རིགས་པའི་གཙོ་བོ་དེ་གཉིས་རང་ ལུགས་སུ་རིགས་པའི་དབང་ཕྱུག་གི་གཞུང་དང་མཐུན་པར་ཐ་སྙད་སྣང་ཙམ་མི་བསླུ་བའི་ སྟེང་ནས་འཇོག་པ་ལས་གཞན་རྟེན་འབྲེལ་དང་མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་གི་རིགས་པ་སོགས་མི་ འཇོག་པ་ཡང་རྟེན་འབྲེལ་ལྟོས་གྲུབ་ཀྱི་རིགས་པ་དེ་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཁེགས་ 10-294 བྱེད་ཡིན་མོད། གཞན་དབང་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་དཔྱོད་བྱེད་སྟོབས་ལྡན་མིན་པ་དང་མུ་བཞི་ སྐྱེ་འགོག་གི་རིགས་པ་སོགས་ཀྱང་འཕྲོས་དོན་ཕྲ་མོ་ཙམ་ཡིན་པས་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་གཙོ་ བོ་མ་ཡིན་པར་བཞེད་ཅིང་། སྤྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ་འདྲའི་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་ མེད་པ་ཡིན་པས་བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་དགག་བྱའི་ཁྱད་པར་ཡང་ང་བདག་དང་བདེན་གྲུབ་ ཀྱི་དགག་བྱ་ལྡོག་ཕྱོགས་ནས་བདག་མེད་དེ་གཉིས་འཇོག་ལ། དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་གཟུང་ འཛིན་གྱིས་བསྡུས་པ་གང་དག་ལ་དགག་བྱ་དེ་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་ཙམ་ནི་བདག་གཉིས་ཀྱི་ སྟོང་པ་རྣམ་གྲངས་ཙམ་དང་བདག་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཀུན་རྫོབ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་ པའི་གཞི་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་དོན་དམ་པའི་སྟོང་ཉིད་དངོས་ཡིན་པས་དེ་ལུགས་ལྟར་ གྱི་སྟོང་གཞི་ཡང་ཆོས་དབྱིངས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གང་ཟག་བདག་གི་སྤྲོས་པ་ དྭངས་པའི་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ལྡོག་ཆ་ནས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀྱི་སྟོང་གཞི་དང་གནས་ ལུགས་དོན་དམ་པ་དེ་ཉིད་ཆོས་བདག་སྤྲོས་ཚོགས་ཀྱི་མ་གོས་པའི་རྣམ་པ་ཀུན་ལྡན་ཤེས་བྱ་ ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ལྡོག་ཆ་ནས་ཆོས་བདག་མེད་པའི་སྟོང་གཞིར་ འཇོག་པའང་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མདོ་ཙམ་བཤད་པའི་བདག་མེད་གཉིས་རིགས་པས་གཏན་ ལ་འབེབས་ཚུལ་ནི། ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པར་སློབ་པ་དག་གིས་ཐོག་མར་ཀུན་རྫོབ་མཐའ་དག་ ལ་མཚན་འཛིན་རགས་པ་གཅོད་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་ཡིན་ཞིང་། དེ་ནས་སྤྲོས་བྲལ་རྣམ་པར་མི་ རྟོག་པས་གཞིའི་གནས་ལུགས་ངེས་པ་དོན་དམ་གྱི་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་དབྱིངས་དེ་ཀར་ མཉམ་བཞག་གཅིག་ཆོད་ཀྱིས་ཡེ་གཞི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ནང་དབྱིངས་ཆོས་སྐུའི་རང་ ཞལ་རིམ་པས་མཇལ་དགོས་པ་ཡིན་ནའང་འདིའི་ཚུལ་འོག་སྔགས་ལམ་གྱི་སྐབས་སུ་ཅུང་ ཟད་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །འདི་དག་ལ་བཤད་དགོས་མང་ཡང་ཡི་གེས་འཇིགས་སོ། ། གཉིས་པ་རྟོགས་བྱེད་ལམ་གྱི་ཡིན་ལུགས་བཤད་པ་ལ། མངོན་རྟོགས་ར
【現代漢語翻譯】 因為他們認為，通過斷言『自性無生』來建立名言是他們自己的體系，所以這與前面的情況相同。之所以說這種四邊生滅的推理是『遮遣差別』，是因為這種推理是遮遣可成立的真實差別的論證。在他們自己的體系中，證明法無我的主要推理與理自在的論典相符，並且建立在不欺騙名言顯現的基礎上。他們不採用緣起和四邊生滅的推理，因為緣起依賴成立的推理可以破除遍計所執的法，但不能有力地分析他起事物的自性。四邊生滅的推理等只是細微的附帶意義，不是主要的論證。一般來說，一切法都無我，因此，二無我的破除對象的差別在於，我我和真實成立的破除對象的反面是二無我。而且，僅僅是包含在世俗能取所取中的二種破除對像所空的部分，是二無我的空性種類。包含在二無我中的一切世俗所空的基礎界，是真如，是勝義空性本身。因此，按照這種方式，空性的基礎也是法界如來藏，是遠離人我戲論的常法。從人無我的空性基礎和實相勝義的角度來看，它本身就是法無我，是遠離戲論積聚的相，是具足一切功德、周遍一切所知的自性。以上簡要地闡述了二無我，用理智確定它們的方法是：學習般若波羅蜜多乘的人首先要斷除對一切世俗法的粗略執著，然後通過離戲無分別，確定基礎的實相。因此，必須通過勝義無分別智的大界，以一決定的等持來逐漸證悟原始基礎如來藏的內界法身自性。但是，這種情況將在下面的密咒道中稍微提到。關於這些，有很多需要解釋的，但是害怕文字太多了。 第二，解釋作為證悟之道的正理。現觀道...
【English Translation】 Because they consider that establishing terminology by asserting 'self-nature is unborn' is their own system, so this is the same as the previous case. The reason why this kind of reasoning of four-sided birth and cessation is called 'negating difference' is that this reasoning is the reason for negating the difference of what can be established as true. In their own system, the main reasoning for proving the absence of self of phenomena conforms to the treatises of the Lord of Reasoning, and is established on the basis of not deceiving the appearance of terminology. They do not adopt the reasoning of dependent origination and four-sided birth and cessation, because the reasoning of dependent origination and dependent establishment can refute the imputed phenomena, but it is not powerful to analyze the nature of other-powered objects. The reasoning of four-sided birth and cessation, etc., is only a subtle incidental meaning, not the main argument. In general, all phenomena are without self, therefore, the difference between the objects of negation of the two selflessnesses lies in the fact that the opposite of the objects of negation of I and true establishment is the two selflessnesses. Moreover, the part that is empty of the two kinds of objects of negation that are included in the conventional subject and object is only the kind of emptiness of the two selflessnesses. The basic realm that is empty of all the conventional included in the two selflessnesses is Suchness, which is the actual ultimate emptiness itself. Therefore, according to this way, the basis of emptiness is also the Dharmadhatu Tathagatagarbha, which is the constant Dharma that is purified from the proliferation of the self of the person. From the perspective of the basis of emptiness of the absence of self of the person and the ultimate truth of reality, it itself is the absence of self of phenomena, which is the aspect of being free from the accumulation of proliferation, and is the nature of possessing all qualities and pervading all knowable objects. The above briefly explains the two selflessnesses, and the way to determine them with reason is: those who study the Paramita Vehicle must first cut off the rough clinging to all conventional phenomena, and then determine the reality of the basis through non-conceptual freedom from proliferation. Therefore, it is necessary to gradually realize the inner realm Dharmakaya self-nature of the original basis Tathagatagarbha through the great realm of ultimate non-conceptual wisdom with a single decisive Samadhi. However, this situation will be mentioned slightly in the following Mantrayana path. Regarding these, there is a lot to explain, but I am afraid that there are too many words. Second, explaining the correctness of the path as the means of realization. Abhisamayalankara...
ྡོ་རྗེའི་གནས་ 10-295 པའི་ལམ་གྱིས་ཡེ་གཞི་ཆོས་སྐུ་མངོན་དུ་བྱེད་ཚུལ་དང་། ལམ་དང་སའི་རིམ་པ་བགྲོད་ཚུལ་ གྱི་ཡེ་གཞི་ཆོས་སྐུ་མངོན་དུ་བྱེད་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། མངོན་པར་རྟོགས་པ་བརྒྱད་ཀྱི་ལམ་ལས་ཆོས་སྐུ་མངོན་བྱེད་ཚུལ་དང་། རྡོ་ རྗེའི་གནས་པ་བདུན་གྱི་ལམ་ལས་ཆོས་སྐུ་མངོན་བྱེད་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བཀའ་འཁོར་ལོ་བར་བ་ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་སྡེ་རྣམས་དང་དེ་དག་གི་དགོངས་ འགྲེལ་ཁྱད་འཕགས་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་དག་གི་ཤིན་ཏུ་གསང་ཞིང་སྦས་པའི་དོན་མཐར་ཐུག་ པ་ནི་འཁོར་འདས་དག་མཉམ་གྱི་ཡེ་གདོད་མ་ནས་བཞུགས་པའི་ཀུན་ཁྱབ་དོན་དམ་པའི་ ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་འོད་གསལ་ཆོས་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ གནས་ལུགས་ངེས་པ་དོན་གྱི་མཁྱེན་པ་གསུམ་ངོ་བོ་ནམ་ཡང་དབྱེར་མེད་པ་ཅན་གྱི་བདག་ ཉིད་དེ་ཁོ་ན་ཉག་མ་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་ཡིན་ལ། དེ་འདྲའི་གཞིའི་དོན་དམ་པའི་གནས་ལུགས་ དེ་ནི་གཞི་ཤེར་ཕྱིན་འཕགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ཆོས་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ མཁྱེན་པ་གསུམ་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་དང་། གང་ཟག་སོ་སོའི་རྒྱུད་ལ་ ཡོད་པ་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་མཁྱེན་པ་གསུམ་གང་ཡིན་པ་དེ་གཉིས་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ཡིན་པས་ སྔ་མ་ནི་གང་ལ་བསླབ་པར་བྱ་བའི་གཞིའམ་ཡུལ་མཁྱེན་པ་གསུམ་ཡིན་ཞིང་། ཕྱི་མ་ནི་དེ་ ལ་འཇུག་པའམ་སློབ་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་མཁྱེན་པ་གསུམ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་གཞི་དབྱིངས་ དོན་དམ་གཉུག་མ་རང་བྱུང་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཡེ་བཞུགས་མཁྱེན་གསུམ་ ངོ་བོ་གཉིས་མེད་ཀྱི་འགོག་བདེན་དེ་ཆོས་ཅན། གང་ཟག་སོ་སོས་སྦྱོར་བཞིའི་ལམ་སྒོམ་ སྟོབས་ཀྱིས་ལམ་བདེན་མཐར་ཐུག་གི་མཁྱེན་གསུམ་གསར་བྱུང་གི་ཚུལ་གྱིས་གདོད་མ་ཆོས་ ཉིད་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་མཁྱེན་གསུམ་འབྲས་བུ་ཆོས་སྐུའི་རྣམ་པར་ཇི་བཞིན་མངོན་དུ་གྱུར་ ཚུལ་ཡོད་དེ། ལམ་སྒོམ་པ་པོ་གང་དག་གིས་ཐོག་མར་ཐོབ་བྱ་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་གི་ 10-296 མཁྱེན་གསུམ་ལས་ཤར་བའི་ལམ་བདེན་མཐར་ཐུག་གི་མཁྱེན་པ་མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་ པའི་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་རང་སོ་སོའི་ངོ་བོ་འབྲས་བུ་རྒྱུ་རྐྱེན་བཅས་ཀྱི་ཡིན་ལུགས་ མ་ལུས་པ་དེ་དག་ཡེ་ཤེས་གཅིག་གིས་ཅིག་ཅར་མཁྱེན་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ ཉིད་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མཉམ་རྗེས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་ལ་ སོགས་པའི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་རང་སར་ཞི་བའི་རྣམ་པའམ་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་སྟོབས་བྲི་ ནས་སྤྲོས་མེད་དང་འདྲ་རུང་དུ་གྱུར་པ་གང་དག་སོ་སོར་རང་རིག་པའི་ཚུལ་ལམ་རང་གཞན་ གྱི་རྣམ་པར་ཇི་བཞིན་ཤེས་པའི་ལམ་ཤེས་པ་ཉིད་དང་། གཞི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཐམས་ ཅད་གང་ཟག་གི་བདག་བྱེད་པོ་རྟག་དངོས་སོག
【現代漢語翻譯】 金剛處 10-295 以道使本基法身顯現之方式，以及次第經歷道與地之方式， 分為使本基法身顯現之方式兩種。 第一種又分為，以八現觀之道使法身顯現之方式，以及以七金剛處之道使法身顯現之方式兩種。 第一種是，中轉法輪般若波羅蜜多之經部，以及彼等之殊勝釋論的甚深隱秘之究竟義，即是輪涅清凈平等之從本以來安住的周遍真諦之智慧，法身，基果無別之光明法性，如來藏，安住之實相，以及意義決定之三智，本體永不分離之自性，此唯一確定。 如是基之真諦安住之實相，即是基般若波羅蜜多，一切聖法之因，法界，如是性之三智本體合一者，以及各別有情相續中存在之本體各異之三智，此二者是所依與能依的關係，故前者是所應修學之基或境，三智；後者是趣入或修學彼之方便，三智。 因此，基界，真諦，本初，自生，基果無別之法性，本有，三智本體無二之滅諦，此法，有情各自以四加行之道修習之力，使道諦究竟之三智以新產生之方式，如實顯現本初法性之真諦三智，果法身之相。 存在著道，修習者最初獲得應得之究竟安住之 10-296 三智所生之道諦究竟之智慧，無餘且不剩之所有所知之各自體性，果，因緣等之如是性完全知曉，以一智慧同時知曉一切相之遍知，以及大乘之俱生智，生滅住等一切戲論寂滅之相，或戲論之相減弱而近於無戲論者，各自如實自知之方式或自他之相如實知曉之道，道智，以及基蘊，界，處等一切人我之作者，常實等。
【English Translation】 The Vajra Place 10-295 The way to manifest the Dharmakaya (法身，Dharmakāya，Dharmakāya，法身) of the original basis through the path, and the way to traverse the stages of the path and the ground, Divided into two ways of manifesting the Dharmakaya of the original basis. The first is further divided into two ways: the way to manifest the Dharmakaya through the path of eight Abhisamayas (現觀，Abhisamaya，Abhisamaya，現觀), and the way to manifest the Dharmakaya through the path of seven Vajra Places. The first is: the ultimate meaning of the extremely secret and hidden teachings of the middle turning of the Dharma wheel, the Sutras of Prajnaparamita (般若波羅蜜多，Prajñāpāramitā，Prajñāpāramitā，般若波羅蜜多), and their extraordinary commentaries, is the all-pervading ultimate wisdom of the Dharmakaya, which abides from the beginning in the equality of Samsara (輪迴，Saṃsāra，Samsara，輪迴) and Nirvana (涅槃，Nirvāṇa，Nirvana，涅槃). It is the essence of bliss-gone-to-suchness (如來藏，Tathāgatagarbha，Tathāgatagarbha，如來藏), the nature of luminosity, the three wisdoms of definite meaning, and the nature of inseparable essence. This alone is certain. Such a true state of the basis is the basis of Prajnaparamita, the cause of all noble Dharmas, the unity of the three wisdoms of the Dharmadhatu (法界，Dharmadhātu，Dharmadhatu，法界), suchness, and the three wisdoms of different essences that exist in the individual's mindstream. These two are the basis and the dependent. Therefore, the former is the basis or object to be studied, the three wisdoms; the latter is the means to enter or study it, the three wisdoms. Therefore, the basis realm, the true meaning, the innate, the self-born, the inseparable nature of the basis and the fruit, the original, the two-in-one essence of the three wisdoms, the cessation truth. This Dharma, through the power of practicing the four yogas (加行，prayoga，prayoga，加行) by each sentient being, causes the ultimate three wisdoms of the path truth to manifest in a newly arising manner, just like the original Dharmata (法性，Dharmatā，Dharmata，法性), the true three wisdoms, the form of the fruit Dharmakaya. There exists the path, the wisdom of the ultimate path truth arising from the three wisdoms of the ultimate abiding state that the practitioner initially obtains. 10-296 The nature of each and every knowable thing, without remainder, including the fruit, causes, and conditions, is completely known. The omniscient aspect of knowing everything simultaneously with one wisdom, and the great co-emergent wisdom of the Mahayana (大乘，Mahāyāna，Mahayana，大乘), the aspect of all elaborations such as birth, cessation, and abiding being pacified in their own place, or the signs of elaboration weakening and becoming similar to non-elaboration. The way of knowing each as it is, either self-knowing or the aspect of self and other, the path wisdom, and the basis aggregates, realms, and places, etc., the agent of the person, the permanent reality, etc.
ས་ཀྱིས་གདོད་མ་ནས་ངེས་པར་སྟོང་ཞིང་ དེ་འདྲའི་བདག་མེད་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཤེས་པའི་གཞི་ཤེས་པ་ཉིད་དང་། དེ་འདྲའི་མཁྱེན་ པ་གསུམ་ཐོབ་བྱར་དམིགས་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མཁྱེན་པ་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་རང་བཞིན་གདོད་ ནས་སྟོང་པར་མཚུངས་ཀྱང་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་བརྒྱ་དོན་གསུམ་སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་མི་ འདྲ་བ་རྣམས་མ་འདྲེས་ཤིང་མ་འཛིངས་པར་བློས་རྟོགས་ནས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་ བར་རོ་སྙོམས་ཤིང་སེམས་དངོས་པོ་གང་ལ་ཡང་མི་གནས་པར་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་ཚུལ་ གྱིས་མཁྱེན་རྣམ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་སྒོམ་པའི་རྣམ་རྫོགས་སྦྱོར་བ་དང་། དེ་འདྲའི་རྣམ་པ་ ཡོངས་རྫོགས་བསྡུས་སྒོམ་བྱས་པ་དེ་ཤིན་ཏུ་བྱང་བས་ཤུགས་འབྱུང་ལ་འཇུག་པའི་སྐབས་ དེའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་སྒྲུབ་ཅིང་རྣམ་པ་གཅིག་ལ་ཡང་རྟོགས་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་དུ་མའི་སྒོ་ནས་ ཤེས་རབ་ཀྱི་སྣང་བ་སྤེལ་བའི་ཕྱིར་སྒོམ་པའི་རྩེ་མོའི་སྦྱོར་བ་དང་། ཚུལ་དེ་ལུགས་ཀྱི་བསྡུས་ སྒོམ་ཁྱད་པར་བ་དེ་ཉིད་མ་ཉམས་བཞིན་ཏུ་རིམ་པ་མི་འདྲ་བ་སྣ་ཚོགས་ལ་བསླབས་པས་ སྔར་ལས་ཆེས་འཕེལ་བའི་རྒྱུན་དེ་ཉིད་བྱང་ཞིང་བརྟན་པར་བྱེད་པའི་མཐར་གྱིས་པའི་སྦྱོར་ བ་དང་། དེ་ལྟར་དུ་ཡུན་རིང་པོར་ཡང་ཡང་སྒོམ་པས་ནམ་ཞིག་གི་མཐར་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་ 10-297 རབ་ཏུ་ཞི་བ་རབ་ཏུ་དབེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་གིས་ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ ཅད་ཀྱང་ཅིག་ཆར་ཤེས་པའི་ནུས་པ་ཐོབ་པས་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ཡོན་ཏན་ དང་དགེ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོར་གྱུར་ཅིང་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་ཆ་མཐའ་དག་གཟུགས་བརྙན་གྱི་ཚུལ་དུ་ཤར་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐད་ ཅིག་གཅིག་གིས་རྟོགས་ནུས་པའི་སློབ་པའི་ལམ་མཐར་ཐུག་པ་སྐད་ཅིག་མའི་སྦྱོར་བ་དང་དེ་ འདྲའི་སྦྱོར་བ་བཞིའི་སྒོ་ནས་ཤེས་བྱ་མཐའ་དག་གི་གནས་ལུགས་ཡེ་གདོད་མ་ནས་བཞུགས་ པའི་བརྟན་གཡོ་ཀུན་ཁྱབ་རང་བྱུང་དོན་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་དེ་ཉིད་སྒྲིབ་བྱེད་གློ་བུར་ གྱི་དྲི་མ་ཀུན་དང་བྲལ་ནས་ཇི་བཞིན་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ན་ཡོན་ཏན་དང་དགེ་ཆོས་མ་ལུས་པ་ གཅིག་ཏུ་འདུས་པའི་སྤྱི་གཟུགས་རྒྱལ་བ་རང་སྣང་ལ་གདོད་ནས་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ ཀྱི་ཡིན་ལུགས་ཁོ་ནའི་ཚུལ་དང་གཞན་སྣང་ངོར་ལམ་བདེན་མཐར་ཐུག་གི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་ སྐུ་བཞི་མཛད་ཕྲིན་བཅས་གསར་ཐོབ་ཀྱི་ཚུལ་ཙམ་དུ་འབྲས་བུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ལུགས་ལྟར་ ལེགས་པར་ཐོབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དོན་གྱི་གནས་ཚོད་དུ་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ ཀྱི་གནས་ལུགས་དོན་དམ་རང་བྱུང་གི་མཁྱེན་པ་གསུམ་པོ་གཤིས་ནས་དག་མཉམ་ཆེན་པོའི་ ངོ་བོར་ཡོད་པ་དེ་ཀ་ཉིད་གང་ཟག་སོ་སོས་སྦྱོར་བཞི་སྒོམ་སྟོབས་ཀྱིས་རང་རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་དྲ
【現代漢語翻譯】 從根本上來說，諸法本性皆空， 如實了知此種無我的基識，以及爲了獲得此種智慧， 觀想三種世俗智慧，雖然其自性與根本的空性相同，但通過智慧了知三種智慧的一百零三種相各自不同的特徵，不混淆也不雜糅， 從而使一切達到遠離戲論的平等性，心不住于任何事物，以不作意的方式圓滿修習諸相，此為圓滿次第瑜伽。 如此圓滿次第的簡略修習變得非常純熟，進入自然生起的狀態，此時爲了成就各種功德，並通過多種不同的方式瞭解一種相，從而增進智慧的顯現，此為頂峰瑜伽。 以這種方式，在不失去特殊簡略修習的同時，通過學習各種不同的次第，使原本就非常增上的相續變得更加純熟和穩固，此為漸次瑜伽。 像這樣長期反覆修習，最終以一個遠離戲論、 極其寂靜、極其空曠的智慧剎那，同時了知如所有和盡所有的諸法，從而獲得以道所攝持的智慧、功德和一切善法之體性，並且作為果位的佛陀所攝持的諸法的一切相，都以影像的方式顯現，從而能夠在一剎那間證悟一切法，此為究竟道的究竟，即一剎那瑜伽。通過這四種瑜伽，一切所知法的實相，即從原始以來就存在的、恒常、遍在、自生的勝義智慧法身，遠離一切遮蔽的、暫時的垢染，如實顯現，此時一切功德和善法都匯聚成一體的總相，即本自顯現的勝者（佛陀），從根本上來說，基和果是無二無別的。在其他眾生的顯現中，以道之真諦為究竟的智慧法身，以及四身和事業，僅僅是以新獲得的形象出現，因此，果位的法身就是這樣被完美地獲得的。因此，就實義而言，基和果無二無別的實相，即勝義自生的三種智慧，其體性本自清凈、平等和大圓滿，而每個眾生通過修習四種瑜伽的力量，使自己相續中的垢染得以清凈，從而證悟本自具有的智慧，此即所謂的果位法身。 The nature of all phenomena is fundamentally empty, Just like the basis of consciousness that knows such selflessness as it is, and in order to attain such wisdom, Meditating on the three conventional wisdoms, although their nature is the same as the fundamental emptiness, through wisdom, understanding the characteristics of the one hundred and three aspects of the three wisdoms, without confusing or mixing them, Thereby making everything reach the equality of being free from elaboration, the mind does not dwell on anything, and the complete practice of all aspects is cultivated in a way that does not involve mental fabrication, this is the complete stage yoga. Such a concise practice of the complete stage becomes very pure, entering the state of spontaneous arising, at this time, in order to accomplish all kinds of merits, and to understand one aspect through many different ways, thereby increasing the appearance of wisdom, this is the peak yoga. In this way, without losing the special concise practice, by learning various different stages, the originally very increasing continuum becomes more pure and stable, this is the gradual yoga. Practicing repeatedly for a long time like this, eventually, with a moment of wisdom that is free from elaboration, Extremely peaceful, extremely empty, simultaneously knowing all phenomena as they are and as many as they are, thereby obtaining the essence of wisdom, merit, and all good dharmas that are encompassed by the path, and all aspects of the dharmas encompassed by the Buddha as the fruit, appear in the form of images, thereby being able to realize all dharmas in one instant, this is the ultimate of the ultimate path, that is, the one instant yoga. Through these four yogas, the reality of all knowable objects, that is, the constant, pervasive, and self-born ultimate wisdom Dharmakaya that has existed since the beginning, is revealed as it is, free from all obscuring and temporary defilements, at this time, all merits and good dharmas are gathered into one general form, that is, the Victorious One (Buddha) who appears spontaneously, fundamentally, the basis and the fruit are non-dual. In the appearance of other beings, the wisdom Dharmakaya, which takes the truth of the path as the ultimate, and the four bodies and activities, appear only as newly acquired images, therefore, the Dharmakaya of the fruit is thus perfectly obtained. Therefore, in terms of the actual meaning, the reality of the non-duality of the basis and the fruit, that is, the three wisdoms of the ultimate self-born, whose nature is inherently pure, equal, and the Great Perfection, each sentient being purifies the defilements in their own continuum through the power of practicing the four yogas, thereby realizing the wisdom that is inherently present, this is what is called the Dharmakaya of the fruit.
【English Translation】 From the very beginning, phenomena are necessarily empty, Just like the basis of consciousness that knows such selflessness, and aiming to obtain such wisdom, Visualizing the three conventional wisdoms, although their nature is the same as the fundamental emptiness, through wisdom, understanding the different characteristics of the one hundred and three aspects of the three wisdoms without mixing or confusing them, Thereby making everything equal in being free from elaboration, the mind does not dwell on anything, and the complete practice of all aspects is cultivated in a way that does not involve mental fabrication, this is the complete stage yoga. Such a concise practice of the complete stage becomes very pure, entering the state of spontaneous arising, at this time, in order to accomplish all kinds of merits, and to understand one aspect through many different ways, thereby increasing the appearance of wisdom, this is the peak yoga. In this way, without losing the special concise practice, by learning various different stages, the originally very increasing continuum becomes more pure and stable, this is the gradual yoga. Practicing repeatedly for a long time like this, eventually, with a moment of wisdom that is free from elaboration, Extremely peaceful, extremely empty, simultaneously knowing all phenomena as they are and as many as they are, thereby obtaining the essence of wisdom, merit, and all good dharmas that are encompassed by the path, and all aspects of the dharmas encompassed by the Buddha as the fruit, appear in the form of images, thereby being able to realize all dharmas in one instant, this is the ultimate of the ultimate path, that is, the one instant yoga. Through these four yogas, the reality of all knowable objects, that is, the constant, pervasive, and self-born ultimate wisdom Dharmakaya that has existed since the beginning, is revealed as it is, free from all obscuring and temporary defilements, at this time, all merits and good dharmas are gathered into one general form, that is, the Victorious One (Buddha) who appears spontaneously, fundamentally, the basis and the fruit are non-dual. In the appearance of other beings, the wisdom Dharmakaya, which takes the truth of the path as the ultimate, and the four bodies and activities, appear only as newly acquired images, therefore, the Dharmakaya of the fruit is thus perfectly obtained. Therefore, in terms of the actual meaning, the reality of the non-duality of the basis and the fruit, that is, the three wisdoms of the ultimate self-born, whose nature is inherently pure, equal, and the Great Perfection, each sentient being purifies the defilements in their own continuum through the power of practicing the four yogas, thereby realizing the wisdom that is inherently present, this is what is called the Dharmakaya of the fruit.
ི་ མ་ལེགས་པར་སྦྱངས་པ་ན་འབྲས་བུ་ཆོས་སྐུའི་རྣམ་པར་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པར་གྲུབ་བོ། ། གཉིས་པ་རྡོ་རྗེའི་གནས་པ་བདུན་གྱི་ལམ་ལས་ཆོས་སྐུ་མངོན་དུ་བྱེད་ཚུལ་ནི། བཀའ་ ཐ་མའི་ངེས་དོན་མདོ་སྡེ་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་གཞུང་ལུགས་དང་བཅས་པས་ངེས་པ་དོན་གྱི་ ཟབ་གསང་གི་གནད་ཇི་བཞིན་བཀྲོལ་ཏེ་མ་སྦས་ཤིང་གསལ་བར་བསྟན་པ་ཆོས་ཐམས་ ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་པ་ཡེ་གཞི་ཆོས་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་སྟེ། དེ་ཡང་ 10-298 དོན་དམ་པའི་སྐྱབས་གསུམ་མཐར་ཐུག་པ་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་ཡིན་ཞིང་དེ་གང་ལས་ ཐོབ་ན་གཞིའི་ཆོས་དབྱིངས་དེ་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་སྒོ་ནས་ཐོབ་ཀྱི་སྔར་མེད་གསར་བྱུང་ གིས་ཐོབ་པ་མེད་ལ། ཆོས་དབྱིངས་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དེ་ཀ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཞིང་ དེ་ཡང་ཉི་མ་དང་འོད་ཟེར་བཞིན་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཡོན་ཏན་དང་ཕྲིན་ལས་མཐའ་ཡས་པ་ རང་ཆས་སུ་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྐྱབས་གནས་མཐར་ཐུག་ཐོབ་པའི་ཚུལ་དེ་ཆོས་ཅན། ས་བོན་ལ་མྱུ་གུ་ལྟར་སྔར་མེད་གསར་བྱུང་མ་ཡིན་པར་སྤྲིན་སྦུབས་ཀྱི་ཉི་མ་བཞིན་ཡེ་གཞི་ ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་སྐྱབས་གནས་དེ་སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱི་དྲི་མ་བྲལ་བ་ན་རང་ཞལ་ཇི་བཞིན་ མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ལེགས་པར་ཐོབ་པའི་ཚུལ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ ཡང་ཐོབ་པར་བྱ་བ་རང་གཞན་གྱི་དོན་གཉིས་མཐར་ཕྱིན་པ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དོན་ དང་། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་ དོན་དང་། ཡེ་ཤེས་གཉིས་དང་ལྡན་པས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་ཚོགས་འཕགས་པའི་དགེ་འདུན་ གྱི་དོན་དང་། དེ་འདྲའི་སྐྱབས་གསུམ་པོ་གང་ལས་ཐོབ་ན་གཞི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་སམ་ དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་འོད་གསལ་གདོད་ནས་བཞུགས་པའི་ཆོས་སྐུ་རང་ གཤིས་ལ་དྲི་མ་གང་གིས་གོས་མ་མྱོང་ཡང་སེམས་ཅན་གྱི་ཤེས་རྒྱུད་ཀྱི་དྲི་མའི་དབང་གིས་ མཐོང་མ་ནུས་པ་ལ་གཉེན་པོ་ལམ་བདེན་བསྐྱེད་དེ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་བསལ་བར་བྱས་པ་ན་ གཞི་དབྱིངས་ཉིད་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་ངོ་བོར་མངོན་དུ་གྱུར་ནས་དེ་དང་རང་ཆས་སུ་ འབྲེལ་བའི་དོན་དམ་པའི་སྟོབས་བཅུ་སོགས་བྲལ་བའི་ཡོན་ཏན་དང་མཚན་བཟང་སོགས་ སྨིན་པའི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་དང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྲིན་ལས་ནམ་ཡང་རྒྱུན་མི་འཆད་ པ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཀུན་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ཚུལ་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ ཉིད་ཀྱི་རང་སྣང་ངོར་ཇི་བཞིན་གཟིགས་ཏེ་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཉིད་དུ་མངོན་པར་བྱང་ 10-299 ཆུབ་ཅིང་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་དེ་ལུགས་ལྟར་གདོད་ནས་བསལ་བཞག་མེད་པ་དེ་ཀ་ ཉིད་ལེགས་པར་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེས་ན་ཐོབ་བྱ་མཐར་ཐུག་ཐོབ་པ་ཡང་དོན་ གྱི་གནས་ཚོ
【現代漢語翻譯】 如果未經妥善修習，果位將顯現為法身之相。 二、以金剛七處道使法身顯現之方式：如來藏最後的密意，透過經部和釋經論典的體系，如實闡釋了密意的深奧秘密，毫無隱藏地清晰揭示，即一切法的究竟實相，本基法性如來藏。這也是勝義諦的究竟三皈依處，不住涅槃。若要獲得此果，需透過顯現本基法界而得，而非透過前所未有的新事物而得。而顯現法界本身即是大菩提，如太陽與光芒般，自然具備清淨的功德與無盡的事業。因此，獲得究竟皈依處的方式是：如同種子生出苗芽般，並非前所未有的新事物，而是如同雲翳中的太陽般，當遮蔽本基法性的勝義諦皈依處的垢染消除時，其本來面目便如實顯現。以這種方式，便能如實獲得究竟皈依處。也就是說，所要獲得的是圓滿正等覺的果位，此果位具備自他二利皆究竟的特徵；以及具備離貪之諦和滅諦二者特徵的聖法；以及具備二種智慧，不退轉的聖者僧伽。若要從何處獲得這三皈依處？從本基有情界或自性清淨的法界中獲得，光明本來就存在，法身自性從未被任何垢染沾染，但由於有情心識中的垢染，而無法見到。因此，需修持對治道諦，消除突發的垢染，如此一來，本基法界便會顯現為無上菩提的本質，並與其自性相關聯，具備勝義諦的十力等無盡功德，以及妙相等圓滿功德，以及任運成就、永不間斷的事業。所有這一切，都如實顯現在如來自身的覺性中，本基與果位無二無別地證得菩提，而勝義諦的佛陀，本來就沒有所謂的捨棄或建立，只是如實顯現而已。因此，所要獲得的究竟果位，也是實相的本質。
【English Translation】 If not properly trained, the result will manifest as Dharmakaya. Secondly, how to manifest Dharmakaya through the path of the Seven Vajra Places: The final definitive meaning of the Buddha's teachings, along with the commentaries of the Sutras, fully explains the profound secrets of the definitive meaning, revealing them clearly without concealment. This is the ultimate nature of all phenomena, the primordial ground, the Dharmata (nature of reality), the Tathagatagarbha (Buddha-nature). This is also the ultimate refuge of the ultimate Three Jewels, the non-abiding Nirvana. If one wants to obtain this, it is obtained through the manifestation of the ground Dharmadhatu (realm of reality) itself, and not through something newly created that never existed before. The manifestation of Dharmadhatu itself is the Great Bodhi (enlightenment), and like the sun and its rays, it inherently possesses limitless qualities and activities of purification. Therefore, the way to obtain the ultimate refuge is: like a sprout from a seed, it is not something newly created that never existed before, but like the sun in the clouds, when the obscuring impurities are removed from the ultimate refuge of the primordial ground Dharmata, its true face manifests as it is. In this way, one can properly obtain the ultimate refuge as it is. That is to say, what is to be obtained is the fruit of the perfect Buddha, who has perfected both his own and others' benefit; and the Holy Dharma, which has the characteristics of the two truths of detachment and cessation; and the Sangha of noble beings who possess two kinds of wisdom and do not regress. From where can one obtain these three refuges? From the ground, the realm of sentient beings, or the Dharmadhatu, which is naturally pure and luminous from the beginning. Although the Dharmakaya nature has never been stained by any impurities, it cannot be seen due to the impurities in the minds of sentient beings. Therefore, one must cultivate the antidote, the path truth, and eliminate the adventitious impurities. Then, the ground Dharmadhatu itself will manifest as the essence of the supreme Bodhi, and inseparably connected with its nature, it will possess all the qualities of the ultimate ten powers, etc., and the qualities of the major and minor marks, etc., and the activities that are spontaneously accomplished and never cease. All of these are seen as they are in the self-appearance of the Tathagata, and the ground and the result are non-dual, and one attains enlightenment, and the ultimate Buddha is the same as that which has never been abandoned or established from the beginning, and it is only manifested as it is. Therefore, the ultimate result to be obtained is also the nature of reality.
ད་ལྟར་ན་ཡེ་བཞུགས་གཞི་དབྱིངས་ཆོས་སྐུ་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ལས་ལོགས་ ཀྱི་ཐོབ་བྱ་བཙལ་དུ་མེད་ངེས་སུ་ལེགས་པར་གྲུབ་བོ། །དེ་དག་གིས་མངོན་རྒྱན་དང་རྒྱུད་ བླའི་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་བསྒྲུབས་ཁུལ་བགྱིས་སོ། ། གཉིས་པ་ལམ་དང་སའི་རིམ་པ་བགྲོད་ཚུལ་གྱིས་ཡེ་གཞི་ཆོས་སྐུ་མངོན་དུ་བྱེད་ཚུལ་ ལ། ལམ་གྱི་བགྲོད་ཚུལ་གྱིས་མངོན་བྱེད་ཚུལ་དང་། སའི་བགྲོད་ཚུལ་གྱིས་མངོན་བྱེད་ཚུལ་ གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་གོང་དུ་བཤད་པའི་གཞིའི་སྐབས་ལྟར་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་དོན་ དམ་ཆོས་སྐུ་དེ་མི་གནས་པའི་མྱང་འདས་མཐར་ཐུག་ཡིན་པས་དེ་ཇི་བཞིན་མངོན་དུ་གྱུར་ པ་ལས། ལོགས་ཀྱི་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་གོ་འཕང་ཞེས་བྱ་བ་གཞན་ཐག་རིང་པོ་ནས་ཐོབ་ བྱ་ཞིག་ལོག་ལོག་པོ་ཅི་ཡང་མེད་པས་དེ་འདྲའི་གཞིའི་ཆོས་སྐུ་དེ་སེམས་ཅན་རང་ག་བའི་ དུས་སུ་སྒྲིབ་བྱེད་གང་གིས་སྒྲིབ་ན་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ གཞན་དབང་གང་དག་དང་རྩ་བའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་བག་ཆགས་སྣ་ཚོགས་འཛིན་པའི་དབང་ གིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མི་འདྲ་བ་མང་པོར་ཀུན་བཏགས་པའི་སྣང་ཆ་རྣམས་ཀྱིས་གཞིའི་ཆོས་ སྐུ་མཐོང་བ་ལ་གེགས་བྱས་ཏེ་སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱི་དྲི་མར་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་ན་ཆོས་སྐུ་མངོན་ དུ་བྱ་བར་འདོད་པའི་གྲོལ་བ་དོན་དུ་གཉེར་བ་གང་དག་གིས་ནི་དེ་འདྲའི་དྲི་མ་རྣམས་སེལ་ བྱེད་ཀྱི་ཐབས་ལ་ངེས་པར་བརྩོན་དགོས་ཤིང་། ཐབས་དེ་ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་དགོས་ན་འཁྲུལ་ བ་ཅན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་རྣམ་ཤེས་དེ་དག་གི་སྣང་ཆ་ཀུན་བཏགས་པ་མཐའ་དག་གཞོམ་ ཐུབ་པ་ཞིག་དགོས་པ་ལ་དེ་འདྲ་གཞོམ་བྱེད་ཀྱང་ལས་དང་པོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཐོག་མར་ཀུན་ 10-300 རྫོབ་ཕྱོགས་ཀྱི་གཞན་དབང་ཀུན་བཏགས་གཉིས་བསྡུས་ཀྱི་ཆོས་མཐའ་དག་མཚན་མ་ བདེན་དངོས་སུ་བདག་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་ཞེན་པར་བྱས་ནས་རང་རང་གི་ཡུལ་ཡང་དེའི་ འཆར་ཚུལ་ཅི་རིགས་ལས་ཤར་བའི་དེ་ལུགས་ལྟར་རང་ཚུགས་ཐུབ་པའི་འཁྲང་ཐང་ངེ་བ་ ཉིད་དུ་ཤར་འོང་བ་ཡིན་ཞིང་། དེ་འདྲའི་རང་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་ཆ་གང་དག་ནི་བདག་འཛིན་ གཉིས་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དགག་བྱ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་དེ་ཡིན་ལ། དགག་ བྱ་དེ་དག་ནི་དོན་ལ་མེད་པ་ཡིན་ཡང་མེད་པ་ལ་ལོག་འཛིན་གྱི་འཁྲུལ་དབང་གི་སྣང་ཆ་ཡིན་ པས་དེ་དག་རང་རང་གི་ངོ་བོ་དོན་གྱི་སྡོད་ལུགས་ལ་ཅི་ཡང་མེད་པས་ཀུན་རྫོབ་དེ་རྣམས་ རང་ངོས་ནས་མ་གྲུབ་པའང་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལྟ་བུའི་ཀུན་རྫོབ་འཁྲུལ་བའི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་མ་ ལུས་པ་དོན་དམ་གཟིགས་པའི་ངོ་ན་རང་རང་གི་ངོ་བོ་ནམ་ཡང་མེད་ངེས་ཀྱི་འཁྲུལ་སྣང་ཁོ་ ན་ཡིན་པས་གནས་ལུགས་ཆོས་སྐུ་མངོན་དུ་གྱུར་བ་ལ་ཡོད་མི་རུང་བ་དེ་འདྲའི་སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱི་ དྲི་མ་རང་བཞིན་གཤི
【現代漢語翻譯】 現在，安住于本元法身（Yebzhugs Gzhidbyings Chhosku，Primordial Dharmakaya）的自性中，無需向外尋求其他可得之物，這一點已經得到了充分的證實。他們試圖將《現觀莊嚴論》（Mngonrgyan，Abhisamayalankara）和《寶性論》（Rgyudbla，Uttaratantra）的觀點融為一體。 第二，關於如何通過修行道和地的次第來證悟本元法身（Yegzhi Chhosku，Primordial Dharmakaya）：分為通過道的修行來證悟和通過地的修行來證悟兩種方式。 第一種方式是：如前所述，在基礎階段，基礎與結果無二無別的勝義法身（Don Dam Chhosku，Ultimate Dharmakaya）是無住涅槃（Mignaspai Myangdas，Non-abiding Nirvana）的究竟。因此，一旦如實地證悟了它，就不存在需要從遙遠的地方去尋求無上菩提（Blamed Byangchub，Supreme Bodhi）的說法。這樣的基礎法身（Gzhichosku，Base Dharmakaya）在眾生自然狀態時，被什麼所遮蔽呢？是被由八識聚（Rnam shes Tshogs brgyad，Eight Consciousnesses）所攝持的突發性的垢染，以及根本識（Rtsabai Rnam shes，Root Consciousness）執持各種習氣（Bagchags，Habits）所導致的，對外境的各種虛妄分別（Kunbtags，Conceptualization）的顯現所遮蔽，這些顯現阻礙了對基礎法身（Gzhichosku，Base Dharmakaya）的證悟，成爲了遮蔽的垢染。因此，那些渴望證悟法身（Chhosku，Dharmakaya）並尋求解脫的人，必須努力去除這些垢染。那麼，需要什麼樣的方便法呢？需要能夠摧毀迷惑性的識（Rnampar shespa，Consciousness）以及這些識所顯現的一切虛妄分別（Kunbtags，Conceptualization）的方便法。然而，對於初學者來說，首先需要認識到，世俗諦（Kunrdzob，Conventional Truth）方面的由他起（Gzhan Dbang，Other-powered）和遍計所執（Kunbtags，Completely imputed）二者所包含的一切法，都被執著于實有的我執（Bdagdzin，Self-grasping）所束縛，並且各自的對境也以相應的顯現方式出現，顯得獨立自主。這些顯現為自境的部分，是二種我執（Bdagdzin，Self-grasping）所執著的顛倒對境，即所謂的『我』。雖然這些對境在實際上並不存在，但由於顛倒執著的迷惑力量而顯現，因此它們在自身的體性和存在方式上沒有任何真實性，所以這些世俗諦（Kunrdzob，Conventional Truth）從其自身而言也是不成立的。因此，所有這些世俗的迷惑之境，在勝義諦（Don Dam，Ultimate Truth）的觀照下，其自性永遠是不存在的虛幻顯現。因此，爲了證悟實相法身（Gnaslugs Chhosku，Reality Dharmakaya），這些不應存在的遮蔽垢染，其自性本為空性。
【English Translation】 Now, it is well established that there is definitely nothing to be sought externally other than the realization of the Dharmakaya (Chosku, Body of Truth) which abides in the primordial ground (Yebzhugs Gzhidbyings). They have tried to unify the views of the Abhisamayalankara (Mngonrgyan) and the Uttaratantra (Rgyudbla). Secondly, regarding how to realize the primordial Dharmakaya (Yegzhi Chhosku) through the stages of the path and the bhumis: there are two ways, realizing through the progression of the path and realizing through the progression of the bhumis. The first is: As mentioned above, in the context of the ground, the ultimate Dharmakaya (Don Dam Chhosku) which is inseparable from the ground and result, is the ultimate non-abiding nirvana (Mignaspai Myangdas), so once it is realized as it is, there is nothing else to be obtained from afar called unsurpassed Bodhi (Blamed Byangchub). Since there is nothing else to be obtained, those who wish to realize the Dharmakaya (Chhosku) and seek liberation must definitely strive for the means to eliminate such impurities. What kind of means is needed? It needs to be something that can destroy the deluded consciousness (Rnampar shespa) and all the appearances of those consciousnesses, the conceptualizations (Kunbtags). However, for beginners, first of all, all the phenomena included in the other-powered (Gzhan Dbang) and completely imputed (Kunbtags) of the conventional side are clung to by the two self-graspings (Bdagdzin) as signs, true and real, and their respective objects also appear in the way they arise from their respective appearances, appearing as independent and rigid. Whatever aspects appear as their own objects are the reversed objects of the two self-graspings, the object to be negated called 'self'. Although these objects to be negated do not exist in reality, they are appearances of delusion due to the power of wrong grasping, so they do not have any reality in their own nature and way of abiding, so these conventions are also not established from their own side. Therefore, all the objects and subjects of such conventional delusion are definitely only illusory appearances that never exist in their own nature in the face of the ultimate view, so the stains of obscuration that should not exist for the realization of the reality Dharmakaya are naturally empty.
ས་ལ་གདོད་ནས་མ་ཞུགས་པའི་གློ་བུར་བ་སྣང་ཙམ་བདེན་མེད་རྟེན་ འབྱུང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་གནས་ཚུལ་གང་དག་གི་རྩ་བ་ནི་བློས་བྱས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཕྲ་རགས་ལ་ ཐུག་ཕྱིར་དེ་ལེགས་པར་བསལ་བྱེད་ཀྱི་ལམ་མཆོག་ནི་སློབ་པས་གསར་དུ་བསྐྱེད་པའི་སྤྲོས་ བྲལ་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཡང་ཐོག་མ་ནས་ལས་དང་པོ་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ ལ་འབྱོར་མི་འབྱོར་ཅི་རིགས་ཡོད་པས་ཁམས་དབང་དམན་པ་དང་འབྲིང་གི་རིགས་ཀྱི་ལམ་ སྒྲུབ་པོ་གང་དག་གིས་ཀུན་རྫོབ་སྤྲོས་མཚན་རགས་པ་གཅོད་བྱེད་ལ་གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་ གྱི་བདག་མེད་གཉིས་གཏན་འབེབས་ཀྱི་ཚུལ་དབུ་མ་རིག་ཚོགས་ལས་བྱུང་བ་ལྟར་ཉམས་སུ་ ལེན་དགོས་པས་དེ་ལྟར་དུ་རང་ལུགས་ལའང་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པར་སློབ་པ་རྣམས་མང་ཕྱོགས་ ནས་ལམ་ལ་སློབ་ཚུལ་སྤྱིའི་ཚུལ་ཡིན་པ་དེ་བས་ན་སྒོམ་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་འབྱུང་གི་བསམ་ པ་བཅོས་མིན་སྐྱེས་པ་ན་སྤྱིར་ཐེག་པ་ཐུན་མོང་གི་ཚོགས་ལམ་ཙམ་ལ་ཞུགས་པ་དང་། ཀུན་ 10-301 རྫོབ་སེམས་བསྐྱེད་མཚན་ཉིད་པ་བཅོས་མིན་སྐྱེས་པའི་ཚེ་ཐེག་ཆེན་ཚོགས་ལམ་དུ་ཞུགས་ པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ནས་བཟུང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་གནས་སྐབས་ཀུན་ཏུ་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་ བྱ་བའི་ཡུལ་སྤྱིར་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་བརྒྱ་དོན་གསུམ་སོགས་ལམ་སྤྱིའི་རྣམ་པ་མཐའ་ ཡས་ཤིང་ཁྱད་པར་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་པ་ཉིད་ལམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྲོག་རྩ་ལྟ་བུའི་སྙིང་པོར་ བྱས་ཏེ་དེ་བསྐྱེད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་ལམ་གཞན་མཐའ་དག་གིས་བྱས་ནས་སྤྱི་ལ་ཐོས་བསམ་ སོགས་བྱེད་ཅིང་ཡང་སྒོས་སུ་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་པའི་འཇུག་སྒོ་ཀུན་རྫོབ་མཐའ་དག་ལ་ མཚན་འཛིན་རགས་པ་གཅོད་བྱེད་བདག་མེད་གཉིས་གོང་ལྟར་ཇི་བཞིན་སྒོམ་པ་ལྷུར་བླངས་ པས་ཚོགས་ལམ་དུ་སྙིང་པོའི་ཆོས་སྐུ་སྒྲིབ་བྱེད་ཀུན་རྫོབ་གཟུང་འཛིན་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ ཀུན་བདག་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་མཁྱེན་རྣམ་སྤྱི་ལ་སྒྲ་སྤྱི་ཤས་ཆེ་བའི་སྒོ་ ནས་ངེས་པ་རྙེད་ཅིང་སྦྱོར་ལམ་དུ་གནས་ལུགས་སྙིང་པོ་སྒྲིབ་བྱེད་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་ མཚན་མའི་དངོས་སྣང་རིམ་གྱིས་འགོག་པའི་སྒོ་ནས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་བྲལ་གྱི་སྤྲོས་མེད་ ཕྱོགས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་དོན་སྤྱི་དང་བཅས་གསལ་སྣང་རིམ་པར་ཐོན། མཐོང་ལམ་དུ་དེ་འདྲའི་ གཟུང་འཛིན་གྱི་སྤྲོས་པ་བྲལ་བའི་སྟོང་ཕྱོགས་དེ་སྒྲིབ་བྱེད་དོན་སྤྱིའི་རིགས་ཀུན་དང་བྲལ་ ནས་མངོན་དུ་གྱུར་ཏེ་ས་དང་པོ་ཐོབ། དེ་ནས་བཟུང་མ་དག་ས་བདུན་(སྒོམ་ལམ་སྐོར།)གྱི་རིང་ ལ་གནས་ལུགས་སྤྲོས་བྲལ་སྟོང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་རིམ་པས་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ བ་འཕེལ་ཞིང་སྣང་ཕྱོགས་གནས་ལུགས་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ཆོས་སྐུའི་ དབྱིངས་ནི་མངོན་སུམ་དུ་མ་མཐོང་བར་མཛོད་ནང་
【現代漢語翻譯】 從根本上來說，對於那些從未涉足實相，僅僅是偶然顯現的、虛幻不實的、依賴緣起如幻的現象，其根源在於由心所造作的粗細分別念。因此，徹底消除這些分別唸的最佳途徑，就是通過學習而新產生的、離戲無分別的智慧。然而，由於這種智慧對於初學者來說，是否具備以及具備多少因人而異，所以對於根器較差或中等的修行者，應該像前面所說的那樣，通過中觀理聚論等論典，確定人無我和法無我的見解，以此來斷除粗顯的世俗戲論。因此，在我們的宗派中，學習般若乘的人，大多都是以這種方式來修學。所以，當通過禪修的力量，生起無偽的出離心時，就進入了共同小乘的資糧道；當生起無偽的世俗菩提心時，就進入了大乘的資糧道。從那時起，在大乘的各個階段，聽聞、思維、修習的對象，總的來說是三百七十二種三智的行相等等，道的行相是無量無邊的。特別是，應該將離戲無分別的智慧，作為所有道的命脈般的核心，並將其他一切道作為生起這種智慧的助緣，從而普遍地進行聽聞、思維等修習。尤其是在進入離戲無分別的境界時，要致力於像前面所說的那樣，通過修習人無我和法無我，來斷除對一切世俗現象的粗顯執著。這樣，在資糧道上，就能主要通過對空性的理解，來確定能遮蔽心性法身的、由二取所攝的一切法，皆是人我和法我空性的道理，並且主要通過聲音的途徑來獲得定解。在加行道上，通過逐漸遮止二取之相的顯現，就能逐漸顯現遠離二取的離戲方面的體性，以及包含義共相的光明。在見道上，這種遠離二取戲論的空性方面，就能脫離遮蔽它的義共相，而得以顯現，從而獲得初地。從那時起，在七清凈地（修道）期間，就能逐漸顯現安住于離戲空性方面的智慧，這種智慧的顯現不斷增長，並且在沒有現量見到包含一切現象的法界之前，一直都要儲存在倉庫之中。 Fundamentally, for those phenomena that have never entered reality, are merely accidental appearances, are unreal, and depend on interdependent origination like illusions, the root lies in the subtle and coarse conceptual thoughts created by the mind. Therefore, the best way to completely eliminate these conceptualizations is through the newly generated, free from elaboration, non-conceptual wisdom that is produced through learning. However, since whether or not this wisdom is possessed and how much is possessed varies from person to person for beginners, those practitioners with inferior or intermediate faculties should, as mentioned earlier, determine the views of selflessness of persons and selflessness of phenomena through treatises such as the Madhyamaka collections of reasoning, in order to cut off the coarse conventional elaborations. Therefore, in our school, most of those who study the Paramita Vehicle learn the path in this way. Thus, when a genuine thought of renunciation arises through the power of meditation, one enters the accumulation path of the common Lesser Vehicle; when a genuine conventional Bodhicitta arises, one enters the accumulation path of the Great Vehicle. From then on, in all stages of the Great Vehicle, the objects of hearing, thinking, and meditating are, in general, the aspects of the three wisdoms, such as the three hundred and seventy-two aspects, etc., and the aspects of the path are infinite. In particular, one should make the non-elaborate, non-conceptual wisdom the core, like the lifeblood of all paths, and use all other paths as aids to generate this wisdom, thereby universally engaging in hearing, thinking, etc. Especially when entering the realm of non-elaboration and non-conceptualization, one should diligently practice meditating on the selflessness of persons and selflessness of phenomena, as mentioned above, to cut off the coarse clinging to all conventional phenomena. In this way, on the accumulation path, one can mainly gain certainty through understanding emptiness, that all phenomena encompassed by the dualistic grasping, which obscures the Dharmakaya of the essence, are empty of self of persons and self of phenomena, and mainly through the medium of sound. On the path of preparation, by gradually stopping the appearance of the characteristics of the dualistic grasping, one can gradually manifest the luminosity that includes the meaning of the non-elaborate aspect of the nature free from dualistic grasping. On the path of seeing, this aspect of emptiness, free from the elaboration of dualistic grasping, can be separated from the general categories of meaning that obscure it, and thus manifest, thereby attaining the first Bhumi. From then on, during the seven impure Bhumis (the path of meditation), the manifestation of the wisdom that gradually reveals the aspect of the non-elaborate emptiness of reality increases, and until the Dharmadhatu, which encompasses all aspects of the phenomenal aspect and the ultimate reality, is directly seen, it must be kept in the treasury.
【English Translation】 Fundamentally, for those phenomena that have never entered reality, are merely accidental appearances, are unreal, and depend on interdependent origination like illusions, the root lies in the subtle and coarse conceptual thoughts created by the mind. Therefore, the best way to completely eliminate these conceptualizations is through the newly generated, free from elaboration, non-conceptual wisdom that is produced through learning. However, since whether or not this wisdom is possessed and how much is possessed varies from person to person for beginners, those practitioners with inferior or intermediate faculties should, as mentioned earlier, determine the views of selflessness of persons and selflessness of phenomena through treatises such as the Madhyamaka collections of reasoning, in order to cut off the coarse conventional elaborations. Therefore, in our school, most of those who study the Paramita Vehicle learn the path in this way. Thus, when a genuine thought of renunciation arises through the power of meditation, one enters the accumulation path of the common Lesser Vehicle; when a genuine conventional Bodhicitta arises, one enters the accumulation path of the Great Vehicle. From then on, in all stages of the Great Vehicle, the objects of hearing, thinking, and meditating are, in general, the aspects of the three wisdoms, such as the three hundred and seventy-two aspects, etc., and the aspects of the path are infinite. In particular, one should make the non-elaborate, non-conceptual wisdom the core, like the lifeblood of all paths, and use all other paths as aids to generate this wisdom, thereby universally engaging in hearing, thinking, etc. Especially when entering the realm of non-elaboration and non-conceptualization, one should diligently practice meditating on the selflessness of persons and selflessness of phenomena, as mentioned above, to cut off the coarse clinging to all conventional phenomena. In this way, on the accumulation path, one can mainly gain certainty through understanding emptiness, that all phenomena encompassed by the dualistic grasping, which obscures the Dharmakaya of the essence, are empty of self of persons and self of phenomena, and mainly through the medium of sound. On the path of preparation, by gradually stopping the appearance of the characteristics of the dualistic grasping, one can gradually manifest the luminosity that includes the meaning of the non-elaborate aspect of the nature free from dualistic grasping. On the path of seeing, this aspect of emptiness, free from the elaboration of dualistic grasping, can be separated from the general categories of meaning that obscure it, and thus manifest, thereby attaining the first Bhumi. From then on, during the seven impure Bhumis (the path of meditation), the manifestation of the wisdom that gradually reveals the aspect of the non-elaborate emptiness of reality increases, and until the Dharmadhatu, which encompasses all aspects of the phenomenal aspect and the ultimate reality, is directly seen, it must be kept in the treasury.
གི་ནོར་བུ་བཞིན་ཕྱོགས་མགོ་ཐིངས་ཙམ་ གྱི་ཡིད་དཔྱོད་འཇུག་ལ། དག་སར་གནས་པའི་སྒོམ་ལམ་པ་དག་གིས་ཟུར་ཙམ་འོལ་སྤྱི་ཙམ་ གྱི་སྒོ་ནས་སྔར་ལས་ཅུང་ཟད་རྟོགས་ཚབས་ཆེ་བ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ནས་སྣང་ཕྱོགས་དོན་དམ་ ཆོས་སྐུའི་ཆ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཇི་བཞིན་གཟིགས་པ་ནི་མཐར་ཐུག་གི་མི་སློབ་ལམ་སངས་ 10-302 རྒྱས་ཉག་གཅིག་གི་ས་ཁོ་ནའོ། །ཚུལ་དེ་དང་མཐུན་པར་ས་བཅུ་རིམ་གྱིས་བགྲོད་པའི་སྐབས་ སུའང་མ་དག་ས་བདུན་མན་ཆད་དུ་གནས་ལུགས་ཀུན་རྫོབ་སྟོང་ཕྱོགས་ནས་རིམ་པས་ མངོན་ཞིང་། དོན་དམ་སྣང་ཕྱོགས་ནས་ཕྱོགས་མགོ་ཙམ་ལས་མི་རྟོགས་ལ། དག་ས་གསུམ་ དུ་དེ་ལས་ཅུང་ལྷག་གི་ཟུར་ཙམ་དོན་དམ་པའི་སྣང་ཕྱོགས་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་མཐར་ཐུག་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་གོ་འཕང་གི་སྐབས་དོན་དམ་སྣང་ཕྱོགས་གཞི་དབྱིངས་ཆོས་ཉིད་བདེ་ གཤེགས་སྙིང་པོ་ཇི་བཞིན་ཆ་མ་ལུས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཚུལ་ཡང་དེ་ལྟར་དུ་ཤེས་ པར་བྱའོ། །དེ་འདྲའི་སྤྱི་དོན་མདོ་ཙམ་ངེས་པར་བྱས་ནས་སྐབས་ཀྱི་ལམ་བཤད་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། ཚོགས་ལམ། སྦྱོར་ལམ། མཐོང་ལམ། སྒོམ་ལམ། མཐར་ཕྱིན་པའམ་མི་སློབ་ལམ་མོ། ། དང་པོ་ནི། འདིར་ཐེག་ཆེན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་བྱང་སེམས་ལས་དང་པོ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ ཐར་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་དཀར་ བའི་དགེ་བ་རྣམ་གྲོལ་གཞི་དབྱིངས་མཆོག་གི་དེ་ཉིད་མངོན་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་ཚོགས་ཁྱད་པར་ བ་བསགས་པ་དམ་པའི་འཇུག་ངོགས་སུ་གྱུར་པ་ཞིག་སྟེ། དེ་ཡང་རང་ལུགས་ལ་ཐེག་ཆེན་ སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་དེ་སྟོན་བྱེད་ཡུམ་མདོ་མི་ཕམ་དགོངས་འགྲེལ་བཅས་ཀྱི་བཞེད་དོན་ ལྟར་གཞན་དོན་དུ་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་ལ་བཞེད་ཅིང་། དེ་ལའང་སྨོན་ འཇུག་གི་དབྱེ་བའི་ཚུལ་ཡང་རྫོགས་ལྡན་རང་ལུགས་ཐུན་མིན་ལྟར་ན་གཞན་སེམས་ཅན་ འཁོར་བའི་བདེ་འབྱོར་སོགས་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་བདེ་བ་ལ་འགོད་པའམ་ བདེ་བའི་གནས་སུ་འགྲོ་འདོད་པའི་གཞན་དོན་འདོད་པ་སྨོན་སེམས་དང་དེ་འདྲའི་གཞན་ དོན་བསྒྲུབ་ཆེད་ནམ་ཡང་ཉམས་པ་མི་མངའ་བའི་མཐར་ཐུག་གི་བྱང་ཆུབ་རང་གིས་བསྒྲུབ་ པར་འདོད་པ་འཇུག་སེམས་སུ་རྗེ་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོའི་བཞེད་པ་སྟེ། ཉིད་ཀྱི་མཛད་པའི་མངོན་ རྒྱན་ཊཱི་ཀར། སྨོན་པ་དང་འཇུག་པའི་ཁྱད་པར་ཡང་རང་གཞན་གྱི་དབྱེ་བ་ལས་གཞན་དོན་ 10-303 འདོད་པ་སྨོན་པའི་སེམས་དང་། བྱང་ཆུབ་འདོད་པ་འཇུག་པའི་སེམས་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ མགོན་པོ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས། འཇུག་པའི་སེམས་དང་སྨོན་པ་ཡི་ནི་སེམས་ ཉིད་དེ། །དེ་གཉིས་དག་ལ་དབྱེ་བ་དེ་ནི་ཅུང་ཟད་ཡོད། །འགྲོ་བར་འདོད་པ་དང་ནི་འགྲོ་བ་ ཉིད་ཡིན་ཏེ། །གང་ཡང་བྱེ་བྲག་དེ་ནི་སེམས་ཀྱི་དབང་ཉིད་དོ། །འཁ
【現代漢語翻譯】 就像用針尖刺入寶石一樣，只有極少數學者才能理解它。然而，那些安住于清凈之地的修行者，通過略微和粗略的方式，比以前更容易理解它。然後，完全如實地看到顯現方面，也就是法身（Dharmakaya）的各個方面，這僅僅是最終的無學道（Asaiksa-marga），也就是佛陀的境界。與此類似，在逐步經歷十地（Bhumi）的過程中，在未凈化的前七地，實相（Tathata）逐漸從世俗（Samvriti）和空性（Sunyata）的角度顯現。然而，他們只能理解顯現方面的一小部分。在清凈的三地中，他們通過理解實相顯現方面的一小部分，比以前理解得更多。因此，在最終的如來（Tathagata）果位中，實相顯現方面，也就是法界（Dharmadhatu）的自性（Dharmata），如來藏（Tathagatagarbha），完全顯現出來。我們也應該這樣理解。在對這些要點有了大致的瞭解之後，現在開始解釋道（Marga），它分為五個階段：資糧道（Sambhara-marga），加行道（Prayoga-marga），見道（Darsana-marga），修道（Bhavana-marga）和究竟道（Naisthika-marga）或無學道。 首先是資糧道。在這裡，如果從大乘（Mahayana）的角度來看，對於初學者菩薩（Bodhisattva）來說，與解脫（Moksha）相一致的，具有世俗和勝義（Paramartha）兩種方面的，純潔的善行（Kusala），是積聚能夠實現解脫之基礎，也就是殊勝實相（Tathata）的特殊資糧，併成為通往聖道的入口。根據自宗（Svalaksana），大乘發心（Bodhicitta）的本質是渴望爲了利益他人而獲得圓滿菩提（Anuttara-samyak-sambodhi），正如《般若經》（Prajnaparamita Sutra）及其彌勒菩薩（Maitreya）的註釋《現觀莊嚴論》（Abhisamayalankara）所闡述的那樣。根據圓滿次第（Sampannakrama）自宗的獨特觀點，發心分為愿菩提心（Pranidhi-bodhicitta）和行菩提心（Prasthana-bodhicitta）。愿菩提心是指渴望將其他眾生安置在輪迴（Samsara）的安樂和繁榮中，或者渴望他們進入安樂的境界。行菩提心是指爲了實現這種利他目標，渴望自己證得永不退轉的究竟菩提。這是覺囊巴（Jonangpa）大師的觀點。在他的《現觀莊嚴論》註釋中，他說：『愿和行的區別在於自他。渴望利益他人是願心，渴望菩提是行心。』正如世間怙主（Lokadhinatha）觀世音菩薩（Avalokiteshvara）所說：『願心和行心，這兩者之間略有區別。想要行走和行走本身，這些差別完全取決於心。』
【English Translation】 Like pricking a gem with the tip of a needle, only a few scholars can comprehend it. However, those meditators who abide in the pure lands can understand it more easily than before, through a slight and rough manner. Then, to see completely and as it is the appearance aspect, which is all aspects of the Dharmakaya (法身，body of dharma), is only the realm of the ultimate Asaiksa-marga (無學道，path of no more learning), the single Buddha. Similarly, in the process of gradually traversing the ten Bhumis (地，levels), in the impure lower seven Bhumis, the Tathata (實相，suchness) gradually manifests from the perspective of Samvriti (世俗，conventional truth) and Sunyata (空性，emptiness). However, they can only understand a small part of the appearance aspect. In the pure three Bhumis, they understand a little more of the appearance aspect of reality than before. Therefore, in the ultimate fruit of the Tathagata (如來，one thus gone), the appearance aspect of reality, which is the Dharmadhatu (法界，realm of dharma), the Dharmata (自性，nature), the Tathagatagarbha (如來藏，womb of the thus gone), is completely manifested. We should also understand it in this way. After having a general understanding of these key points, now begin to explain the Marga (道，path), which is divided into five stages: Sambhara-marga (資糧道，path of accumulation), Prayoga-marga (加行道，path of preparation), Darsana-marga (見道，path of seeing), Bhavana-marga (修道，path of meditation), and Naisthika-marga (究竟道，path of culmination) or Asaiksa-marga. First is the Sambhara-marga. Here, if viewed from the perspective of Mahayana (大乘，great vehicle), for a beginner Bodhisattva (菩薩，enlightenment being), the pure Kusala (善行，wholesome actions) that is consistent with Moksha (解脫，liberation), having both aspects of Samvriti and Paramartha (勝義，ultimate truth), is the accumulation of special Sambhara (資糧，accumulation) that can realize the basis of liberation, which is the supreme Tathata, and becomes the entrance to the holy path. According to Svalaksana (自宗，own system), the essence of Mahayana Bodhicitta (發心，mind of enlightenment) is the desire to attain Anuttara-samyak-sambodhi (圓滿菩提，perfect complete enlightenment) for the benefit of others, as explained in the Prajnaparamita Sutra (般若經，perfection of wisdom sutra) and its commentary Abhisamayalankara (現觀莊嚴論，ornament of clear realization) by Maitreya (彌勒菩薩，future buddha). According to the unique view of the Sampannakrama (圓滿次第，completion stage) Svalaksana, Bodhicitta is divided into Pranidhi-bodhicitta (愿菩提心，aspiration bodhicitta) and Prasthana-bodhicitta (行菩提心，application bodhicitta). Pranidhi-bodhicitta refers to the desire to place other beings in the happiness and prosperity of Samsara (輪迴，cyclic existence), or to desire them to enter the state of happiness. Prasthana-bodhicitta refers to the desire to attain ultimate Bodhi (菩提，enlightenment) oneself in order to achieve this altruistic goal. This is the view of the Jonangpa (覺囊巴，jonangpa) master. In his commentary on the Abhisamayalankara, he says: 'The difference between aspiration and application lies in self and others. The desire to benefit others is the aspiration mind, and the desire for Bodhi is the application mind.' As Lokadhinatha (世間怙主，lord of the world) Avalokiteshvara (觀世音菩薩，the bodhisattva of compassion) said: 'The aspiration mind and the application mind, there is a slight difference between these two. Wanting to walk and walking itself, these differences are entirely dependent on the mind.'
ོར་བའི་བདེ་བ་སྨོན་པ་ ཡི་ནི་སེམས་ཡིན་ཏེ། །དཔག་མེད་བསྐལ་པ་རུ་ནི་གཞན་གྱི་དོན་ཕྱིར་རོ། །མ་ཉམས་བདེ་ བ་འཇུག་པ་ཡི་ནི་སེམས་ཡིན་ལ། །མྱ་ངན་འདས་པའི་མཐར་ཐུག་དེ་བཞིན་བདག་གི་དོན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། འདིར་ཡང་དེ་དང་དགོངས་པ་གཅིག་ཏུ་གོ་དགོས་སོ། །ཞེས་ སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། སྤྱིར་ཐུན་མོང་ལྟར་ན་གཞན་དོན་དུ་རྫོགས་བྱང་ཐོབ་འདོད་ཀྱི་བློ་ ལ་སྤྱོད་པ་ཕྱིན་དྲུག་དང་འབྲེལ་མ་འབྲེལ་གྱིས་སྨོན་འཇུག་འཇོག་ཅིང་དེ་ཡང་ཤེར་ཕྱིན་སྒྲུབ་ པའི་སེམས་བསྐྱེད་ལ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ལྟ་བ་སྔོན་སོང་དགོས་པར་ཡང་བཞེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྗེ་ བཙུན་རིན་པོ་ཆེས། སྔོན་མེད་ལེགས་བཤད་དུ། སེམས་བསྐྱེད་ནི་གཞན་དོན་དུ་རྫོགས་པའི་ བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་ལ་ངོས་འཛིན་པ་ནི་སྤྱིར་སྟངས་ཙམ་ཡིན་ལ། དེ་ཙམ་ཞིག་ནི་ སྨོན་པ་སེམས་བསྐྱེད་ཙམ་ཡང་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྤྱོད་པ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དང་འབྲེལ་ན་ ནི། འཇུག་པ་སེམས་བསྐྱེད་ཅེས་བྱ་སྟེ། གང་འཇུག་པ་ཡོད་པ་དེ་ལ་སྨོན་སེམས་ཀྱང་ཡོད་དོ། །སེམས་བསྐྱེད་ཙམ་ནི་དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྒྲུབ་པ་སེམས་ བསྐྱེད་དུ་འགྱུར་བ་ལ། སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ལྟ་བ་སྔོན་དུ་སོང་བ་དགོས་ཤིང་དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་ པའི་སེམས་ཅན་ལ་སྟོང་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་སྙིང་རྗེ་འཇུགདེས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ་སེམས་ བསྐྱེད་པ་ཡིན་པས། དངོས་གཞིའི་དུས་སུ་ཡང་དངོས་སམ་རྗེས་མཐུན་ཅི་འདྲ་ཡང་འཁོར་ གསུམ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱིས་ཟིན་པ་ཞིག་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་བཅོས་མིན་སྐྱེས་པ་ན་ཐེག་ཆེན་ཚོགས་ལམ་དུ་ 10-304 ཞུགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནས་ཚོགས་ལམ་དུ་ལམ་དེར་གནས་པ་དག་གིས་བཤེས་གཉེན་མཆོག་ ལས་ཐུན་མོང་དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བསླབ་སྡོམ་ལེགས་པར་བླངས་ནས་ཇི་བཞིན་མི་ ཉམས་པར་བསྲུང་སྟེ་ནང་དུ་ཡང་དག་འཇོག་པ་ཡང་སེམས་གནས་དགུ་བསྟེན་ཉེས་པ་ལྔ་ སྤང་། གཉེན་པོ་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྟེན་པ་སོགས་གཞུང་ལུགས་སྤྱི་མཐུན་ལྟར་ལས་འདིར་ ཐོས་བསམ་སོགས་གཙོ་བོར་བྱ་ཡུལ་མཁྱེན་རྣམ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ཀུན་རྫོབ་གཟུང་འཛིན་ གྱིས་བསྡུས་པ་གང་དག་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པར་རིགས་པ་ཡང་དག་གིས་ གཏན་ལ་ཕབ་ནས་བདག་མེད་གཉིས་ཀྱི་དོན་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་ཅིང་། བདག་གཉིས་ ཀྱིས་སྟོང་གཞི་གནས་ལུགས་དོན་དམ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཀུན་ཁྱབ་གདོད་ནས་རྟག་པ་ གཤིས་ལུགས་མཐར་ཐུག་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ངེས་པར་ཡིད་ཆེས་གཞིར་བཞག་གི་ངང་ནས་ ལམ་གྱི་ཚུལ་ལ་ཐོས་བསམ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་སྐབས་ཀྱི་ལམ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཚོགས་ལམ་ ཆུང་ངུ་། འབྲིང་། ཆེན་པོ་གསུམ་ལས། དང་པོའི་སྐབས་སུ་ནི་སངས་རྒྱས་
【現代漢語翻譯】 希求安樂之愿 『憶念乃是心，于無數劫中，為利他而行。不捨安樂，趨入之心，以及涅槃之究竟，皆為自利。』 如是說故，此處亦應理解為同一意旨。』如是等語。總的來說，通常認為，爲了他人的利益而希求獲得圓滿菩提之心，與六度相關或不相關，從而安立發願和趣入菩提心。並且認為，修持般若波羅蜜多的發心，必須先具備離戲的見解。如至尊仁波切在《前所未有之妙說》中說：『將發心理解為爲了他人的利益而希求獲得圓滿菩提，這只是一種普遍的說法。僅僅如此，也只是發願菩提心而已。如果與六度相關聯，則稱為趣入菩提心。凡是有趣入，則必有發願心。僅僅是發心，情況尚且如此。而對於轉變為般若波羅蜜多修持的發心，則必須先具備離戲的見解。對於未能如此領悟的眾生，則應依憑空性而生起慈悲。由此而發起發心。因此，在正行之時，也必須以不分別三輪的空性來攝持，無論是直接的還是間接的。』 如是說故，生起如此之大乘無偽菩提心時，即已進入大乘資糧道。此後，于資糧道中，安住於此道者，從殊勝善知識處，如法領受共同與不共之學處，並如實守護而不令衰損，于內如理作意，如依止九住心，斷除五過患，依止八對治等，皆如共同之論典。此處主要修習聞思等，所緣為總相之智識，特別是以能取所取所攝之世俗，以如理之理證，確定人無我和法無我，並於二無我之義上平等安住。於二我空之基位，安住于實相勝義諦，即如來藏，此為周遍、本初恒常、自性究竟之體性。於此確定無疑之信解為基礎，以聞思為主之道的行持方式，即是資糧道。其中又分為資糧道小、中、大三種。 初學者，應于佛...
【English Translation】 Wishing for the Bliss of Liberation 'Recollection is the mind, in countless eons, acting for the benefit of others. Not abandoning bliss, the mind that enters, and the ultimate of Nirvana, are all for one's own benefit.' As it is said, here too, it should be understood as the same meaning.' Such and other words. Generally speaking, it is commonly believed that the mind that wishes to attain perfect enlightenment for the benefit of others, whether related to the six perfections or not, establishes the aspiration and entry into Bodhicitta (the mind of enlightenment). And it is believed that the practice of Prajnaparamita (the perfection of wisdom) must first have a view free from elaboration. As the venerable Rinpoche said in 'Unprecedented Excellent Explanation': 'Understanding Bodhicitta as wishing to attain perfect enlightenment for the benefit of others is just a general statement. Merely that is just the aspiration Bodhicitta. If it is related to the six perfections, it is called entering Bodhicitta. Wherever there is entry, there must be aspiration. Just the aspiration is like that. But for the aspiration that transforms into the practice of Prajnaparamita, it is necessary to have a view free from elaboration. For beings who have not realized this, compassion should arise based on emptiness. Arousing the mind from this. Therefore, during the main practice, it is necessary to be seized by the emptiness that does not distinguish the three spheres, whether directly or indirectly.' As it is said, when such a genuine Mahayana Bodhicitta arises, one has entered the Mahayana path of accumulation. After that, on the path of accumulation, those who abide on that path, from the excellent spiritual friend, properly receive the common and uncommon trainings, and protect them as they are without letting them decline. Inwardly, they apply the mind properly, such as relying on the nine stages of abiding the mind, abandoning the five faults, relying on the eight antidotes, etc., all according to the common treatises. Here, the main practice is listening, thinking, etc. The object of focus is the general knowledge, especially the conventional truth encompassed by the grasper and the grasped. With valid reasoning, one determines the selflessness of persons and the selflessness of phenomena, and abides equally on the meaning of the two selflessnesses. On the basis of the emptiness of the two selves, one abides in the ultimate truth of reality, the Tathagatagarbha (Buddha-nature), which is all-pervasive, primordially constant, and the ultimate nature. Based on this definite faith, the way of practicing the path with listening and thinking as the main focus is the path of accumulation. Among them, there are three types: small, medium, and large path of accumulation. For beginners, one should...
ཐོབ་པའི་རྒྱུ་བསྐལ་ཆེན་གྲངས་མེད་གསུམ་གྱི་མགོ་ ཚུགས་པ་ཡིན་ཞིང་། འདི་དུས་སུ་ལུས་མི་གཙང་བ་དང་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་སེམས་ མི་རྟག་པ་དང་ཆོས་བདག་མེད་པ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་ནས་དེ་དག་མི་བརྗེད་པའི་དྲན་པ་ ཉེ་བར་བཞག་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདག་གཉིས་འགོག་པ་གཙོ་བོར་བྱས་སྟོང་ གཞི་དོན་དམ་དབྱིངས་ལ་ཡིད་ཆེས་དང་བཅས་ལམ་རྣམས་ལ་ཐོས་བསམ་གཙོ་བོར་བྱ་བའི་ སྐབས་སྦྱོར་ལམ་སྐྱེ་བའི་དུས་མ་ངེས་པའོ། ། གཉིས་པ་འབྲིང་པོའི་སྐབས་སུ་དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་པ་དང་སྐྱེས་པ་རྣམས་ གནས་པ་དང་མི་དགེ་བའི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་མི་བསྐྱེད་པ་དང་སྐྱེས་པ་རྣམས་སྤོང་བའི་ཡང་དག་ སྤོང་བཞིའི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་བདག་གཉིས་འགོག་པ་དང་སྟོང་གཞིའི་དབྱིངས་ལ་ 10-305 ཡིད་ཆེས་ཀྱིས་ཐོས་བསམ་གཙོར་བྱེད་སྐབས་སྦྱོར་ལམ་ཚེ་ཕྱི་མ་ཕན་དུ་སྐྱེ་ངེས་པའོ། ། གསུམ་པ་ཆེན་པོའི་སྐབས་སུ་འདུན་པས་གུས་པར་སྦྱོར་བ་དང་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་རྟག་ ཏུ་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་དང་སེམས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པའི་ས་བོན་བརྟས་པར་བྱེད་པ་དང་ དཔྱོད་པས་ཆོས་ཀྱི་གནས་ལུགས་རབ་ཏུ་འབྱེད་པའི་ལྷག་མཐོང་ལ་བརྟེན་ནས་རྫུ་འཕྲུལ་ གྱི་རྟེན་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞིའི་སྒོ་ནས་བདག་གཉིས་འགོག་པ་དང་སྟོང་ གཞིའི་དབྱིངས་ལ་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རང་ལུགས་ལ་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་གྲུབ། ཆོས་རྒྱུན་ གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཆུང་ངུ་ཐོབ་པས་སངས་རྒྱས་མང་པོའི་ཞལ་མཇལ་གསུང་ཐོས་ཀྱི་སྣང་བ་ བྱུང་ཞིང་སྦྱོར་ལམ་ཚེ་དེར་སྐྱེ་བར་ངེས་པའོ། ། གཉིས་པ་སྦྱོར་ལམ་ནི་ཚོགས་བསགས་པ་ལས་མོས་པས་སྤྱོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ངེས་པར་ འབྱེད་པ་མཐོང་ལམ་གྱི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་དགེ་རྩ་ཐོག་མར་གནས་ལུགས་སྟོང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་ མངོན་དུ་བྱེད་པ་ལ་སྦྱོར་ཞིང་དེ་ནས་རིམ་པས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དོན་དམ་དབྱིངས་མངོན་དུ་ བྱེད་པའི་འཇུག་ངོགས་སུ་གྱུར་པའི་ལམ་སྟེ། དེ་ལའང་། དྲོད། རྩེ་མོ། བཟོད་པ། ཆོས་མཆོག་ བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། མདོ་རྒྱན་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཉམ་བཞག་པས། །ཡིད་ཀྱི་བརྗོད་ པ་མ་གཏོགས་པའི། །དོན་ཀུན་རབ་ཏུ་མི་མཐོང་ངོ་། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཚོགས་ལམ་ཆེན་ པོའི་རྟོགས་པ་ཐོབ་པའི་བྱང་སེམས་དེས་ཀུན་རྫོབ་གཟུང་འཛིན་གྱིས་བསྡུས་པ་སྤྱི་དང་ཁྱད་ པར་གཟུང་བ་ཕྱོགས་ལ་བདེན་དངོས་སུ་ཞེན་པ་བཀག་སྟེ་བདག་མེད་པའི་དོན་ལ་གཙོ་བོར་ མཉམ་པར་བཞག་པས་ནང་འཛིན་པ་ཡིད་ཀྱིས་བརྗོད་པའམ་བཏགས་ཙམ་མ་གཏོགས་པའི་ ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཀུན་མི་མཐོང་ཞིང་མེད་པར་རྟོགས་པས་ཀུན་བཏགས་ཐམས་ཅད་དང་ཁྱད་ པར་གཟུང་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རྣམས་གདོད་མ་ནས་མ་གྲུབ་པ་ལ་གསལ་སྣང་ཆུང་ངུ་སྐྱེས་ 10-306 པའི་སྐབས་ཀྱི་ལམ
【現代漢語翻譯】 這是獲得三大無數劫（kalpa）之首的時候。此時，通過對身體不潔、感受痛苦、心無常、法無我的專注，以及對這四種近念住的不忘失，主要阻止世俗的二取（dualistic grasping），並以對空性基礎（emptiness-basis）的勝義（ultimate reality）的信念，主要進行聞思（hearing and thinking）這些道（paths）。在這個時候，生起加行道（path of joining）的時間是不確定的。 第二，在中等階段，通過四正勤（four right exertions）——未生之善令生，已生之善令住，未生之惡令不生，已生之惡令斷除——來阻止二取，並以對空性基礎的信賴，主要進行聞思。在這個時候，加行道肯定會在來世產生利益。 第三，在偉大階段，通過以慾望（aspiration）恭敬地結合，以精進（diligence）持續不斷地努力，以心（mind）培育禪定（samadhi）的種子，以及以智慧（wisdom）徹底區分諸法（dharmas）的實相（reality），依靠神通（supernormal powers）的所依——禪定，通過四神足（four bases of magical power）來阻止二取，並以對空性基礎的信賴，在自宗（own system）中成就止觀雙運（śamatha-vipassanā yuganaddha）。由於獲得了微小的法流禪定，出現了見到許多佛陀的面容並聽到他們的教誨的景象，並且肯定會在這一生中生起加行道。 第二，加行道是從積累資糧（accumulation of merit）中，通過信解行（practice of faith）者們，必定會生起與見道（path of seeing）的部分相符的善根（roots of virtue），首先顯現安住于空性方面的部分，然後逐漸成為顯現解脫（liberation）——勝義——的入口之道。它有四部分：暖位（heat）、頂位（peak）、忍位（acceptance/forbearance）和世第一法（highest worldly dharma）。 首先是，如《現觀莊嚴論》（Abhisamayalankara）所說：『菩薩于等持，除意言之外，一切義皆不見。』正如所說，獲得資糧道（path of accumulation）偉大證悟的菩薩，阻止了由世俗的能取所取（grasper and grasped）所包含的普遍和特殊的執取，即對所取方面的真實存在的執著，主要專注于無我的意義。因此，除了內在的執著，即由意識所說或假立的之外，他不會看到或認識到所有外在的事物。因此，當所有遍計所執（totally imputed phenomena），特別是外在事物的所取方面，從一開始就沒有成立時，會產生微小的清晰顯現的道的階段。
【English Translation】 This is the beginning of obtaining the three immeasurable great kalpas. At this time, by focusing on the impurity of the body, the suffering of feelings, the impermanence of the mind, and the selflessness of phenomena, and by not forgetting these four close placements of mindfulness, mainly preventing the two graspers of conventional reality, and with faith in the ultimate reality of the emptiness-basis, mainly engaging in hearing and thinking about these paths. At this time, the time of arising the path of joining is uncertain. Second, in the intermediate stage, by the four right exertions—to generate unarisen virtue, to maintain arisen virtue, to not generate unarisen non-virtue, and to abandon arisen non-virtue—preventing the two graspers, and with trust in the emptiness-basis, mainly engaging in hearing and thinking. At this time, the path of joining will definitely generate benefit in the next life. Third, in the great stage, by respectfully combining with aspiration, continuously striving without interruption with diligence, cultivating the seeds of samadhi with mind, and thoroughly distinguishing the reality of phenomena with wisdom, relying on the basis of supernormal powers—samadhi, preventing the two graspers through the four legs of magical power, and with faith in the emptiness-basis, achieving the union of śamatha and vipassanā in one's own system. Because of obtaining a small stream of dharma samadhi, visions of seeing the faces of many Buddhas and hearing their teachings arise, and the path of joining is certain to arise in this life. Second, the path of joining is from the accumulation of merit, through those who practice with faith, the roots of virtue that necessarily arise in accordance with the part of the path of seeing, first manifesting the part that abides in emptiness, and then gradually becoming the path of entry that manifests liberation—ultimate reality. It has four parts: heat, peak, acceptance/forbearance, and highest worldly dharma. First is, as the Abhisamayalankara says: 'A Bodhisattva in samadhi, except for mental expression, does not see all meanings.' As it is said, the Bodhisattva who has attained the great realization of the path of accumulation prevents the universal and particular grasping contained by the conventional grasper and grasped, that is, the attachment to the real existence of the grasped aspect, and mainly focuses on the meaning of selflessness. Therefore, except for the inner clinging, that is, what is spoken or imputed by consciousness, he does not see or recognize all external things. Therefore, when all totally imputed phenomena, especially the grasped aspects of external things, have not been established from the beginning, the stage of the path where a small clear appearance arises.
་མོ། ། གཉིས་པ་རྩེ་མོ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། ཆོས་ཀྱི་སྣང་བ་འཕེལ་བྱའི་ཕྱིར། །བརྩོན་འགྲུས་ བརྟན་པ་རྟག་ཏུ་རྩོམ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གཟུང་བ་ཕྱོགས་ ལ་སྔར་བཞིན་བདག་མེད་པ་སྒོམ་པས་གཟུང་བ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྣང་བ་སྔ་མ་ ལས་འཕེལ་བར་བྱ་ཆེད་བརྩོན་འགྲུས་བརྟན་པོ་རྟག་ཏུ་རྩོམ་པས་གསལ་སྣང་འབྲིང་དུ་སྐྱེ་ ཤིང་འདིར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ལུས་གྲུབ་པ་དང་རྫུ་འཕྲུལ་སྟོབས་ཀྱིས་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་མང་རིམ་གྱིས་མྱུར་བར་བགྲོད་ནུས་སོ། ། གསུམ་པ་བཟོད་པ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། དེ་ནས་དོན་དུ་སྣང་བ་ཀུན། །སེམས་སུ་རབ་ཏུ་ སྣང་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་གཟུང་བ་མེད་པའི་ཆོས་སྣང་སྔར་ལས་འཕེལ་ཏེ་ སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་ཐག་ཆོད་དེ་སེམས་ཀྱི་སྣང་ཆ་ཙམ་དུ་རྟོགས་ཤིང་གཟུང་བར་ མཚན་འཛིན་གྱི་གཡེང་བ་སྤོང་བར་འགྱུར་ཞིང་ཆོས་ཀྱི་སྣང་བ་ལ་གསལ་སྣང་རབ་ཀྱི་མཐར་ ཕྱིན་པ་སྐྱེས་ཤིང་དེས་སྟོབས་ཀྱིས་འཛིན་པ་བདེན་མེད་ལ་ཡང་གསལ་སྣང་ཕྱོགས་ཙམ་སྐྱེ་ བའི་སྐབས་ཀྱི་ལམ་རྣམས་སོ། ། བཞི་པ་ཆོས་མཆོག་ནི། དེ་ཉིད་ལས། དེ་ཚེ་བར་ཆད་མེད་པ་ཡི། །ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ མྱུར་དུ་རེག །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་ཐོབ་ཚེ་ད་ནི་རྗེས་དེ་མ་ཐག་ནས་ མཐོང་ལམ་བར་ཆད་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མྱུར་དུ་རེག་པར་འགྱུར་བའི་འཇིག་རྟེན་པའི་ ལམ་གྱི་མཐར་ཐུག་གི་སྐབས་ཡིན་ཞིང་། མཉམ་བཞག་ཏུ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་མངོན་ གྱུར་འགག་ཅིང་འཛིན་པ་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་གསལ་སྣང་ཙམ་པོ་མཐར་སོན་པ་དང་རྗེས་ ཐོབ་ཏུ་སྣང་བ་སྒྱུ་མ་ལྟར་འཆར་ཞིང་སྐབས་འདིར་ཆོས་ཀྱི་སྒོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཆེན་པོ་ཐོབ་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ལུས་ཐོབ་པ་ནས་བཟུང་རྣམ་པར་འཕྲུལ་བ་རྒྱ་ཆེ་ཞིང་དབང་རྣོན་ཁོ་ནའི་ 10-307 སྐབས་ཐོབ་ཅིང་ཐབས་མཁས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡང་ཆེས་མང་ལ། དེ་ཡང་དྲོད་རྩེ་གཉིས་སུ་དད་ པ་འདུན་པ་བརྩོན་འགྲུས་དྲན་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤེས་རབ་ལྔས་རྣམ་བྱང་ལ་དབང་བྱེད་པས་ དབང་པོ་ལྔ་དང་བཟོད་ཆོས་གཉིས་ཀྱི་སྐབས་སུ་དེ་ལྔ་སྟོབས་སུ་གྱུར་པས་རང་རང་གི་མི་ མཐུན་ཕྱོགས་མངོན་གྱུར་མི་འབྱུང་བས་གཉེན་པོ་ལ་མི་བརྫི་བའི་སྟོབས་ཐོབ་པའོ། ། གསུམ་པ་མཐོང་ལམ་ནི། འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་མཐར་ཐུག་པ་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་ གི་མཇུག་ཐོགས་སུ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་གཟུང་འཛིན་གྱིས་ བསྡུས་པ་མཐའ་དག་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་སྤྲོས་མཚན་བྲལ་བའི་དབྱིངས་སྟོང་ པའི་ཕྱོགས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་གསར་དུ་མཐོང་ཞིང་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་རང་གི་ངོས་སྐལ་གྱི་ སྤང་བྱ་གློ་བུར་དྲི་མ་ཅི་རིགས་དག་ཅིང་རིམ་གྱིས་དོན་དམ་ཆོས་དབྱིངས་རྣམ་ཀུན་པའང་ མངོན
【現代漢語翻譯】 第二，頂位：如經中所說：'爲了增長佛法的顯現，應恒常精進堅韌。' 就像這樣，對於世俗諦總的以及特別的所取之方，如前一樣修持無我，從而了悟無所取，爲了使佛法的顯現比以前增長，應恒常精進堅韌，由此生起中等程度的明相，並且在此獲得三摩地之身，憑藉神通力能夠次第快速地遊歷十方諸佛剎土。 第三，忍位：如經中所說：'此後，一切顯現的事物，都將顯現為心。' 就像這樣，無所取的佛法顯現比以前增長，一切顯現都確定為心，了悟僅僅是心的顯現部分，從而捨棄執著于所取的散亂，對於佛法的顯現生起極高的明相，由此力量，對於執著的無實有也能生起少許明相的階段的道。 第四，世第一法位：如經中所說：'那時，將迅速觸及無間的三摩地。' 就像這樣，當獲得加行道的世第一法位時，緊隨其後將迅速觸及見道的無間三摩地，這是世間道的最終階段。在等持中，能現的能取所取之分別念止息，對於執著的無自性達到明相的頂點，在後得位，顯現如幻，此時獲得佛法之門的大三摩地。從獲得三摩地之身開始，變化廣大，僅僅是利根者的階段才能獲得，並且方便善巧的差別也非常多。而且，在暖位和頂位，以信、欲、精進、念、定、慧五者調伏煩惱，因此在忍位和世第一法位這兩個階段，這五者轉變為力量，各自的相違品不會現前，因此獲得不被對治品所勝的力量。 第三，見道：在世間道的最終階段，加行道的世第一法位之後，以超世間的智慧，將一切包含在世俗諦能取所取中的事物，都全新地、直接地見到其自性清凈、遠離戲論之界——空性之方，並且從自己的份額中解脫，各種各樣的客塵垢都得以凈化，逐漸地也能現見究竟的法界。
【English Translation】 Second, the Peak: As it says in the sutra: 'In order to increase the appearance of Dharma, one should always strive with steadfast diligence.' Like this, regarding the general and specific aspects of apprehended objects in relative truth, one should meditate on selflessness as before, thereby realizing the absence of apprehension. In order to increase the appearance of Dharma more than before, one should always strive with steadfast diligence, thereby generating an intermediate level of clarity. Here, one attains the body of Samadhi and, through the power of miraculous abilities, can gradually and quickly traverse the Buddha-fields of the ten directions. Third, the Patience: As it says in the sutra: 'Thereafter, all appearing phenomena will appear as mind.' Like this, the appearance of Dharma without apprehension increases more than before, and all appearances are determined to be mind, realizing that it is merely a part of the mind's appearance, thereby abandoning the distraction of clinging to characteristics of apprehension. One generates the ultimate clarity in the appearance of Dharma, and through this power, one also generates a slight clarity regarding the non-reality of clinging, which is the path during that time. Fourth, the Supreme Dharma: As it says in the sutra: 'At that time, one will quickly touch the uninterrupted Samadhi.' Like this, when one attains the Supreme Dharma of the path of joining, one will quickly touch the uninterrupted Samadhi of the path of seeing immediately thereafter, which is the ultimate stage of the worldly path. In meditative equipoise, the manifest conceptualization of grasper and grasped ceases, and the clarity of the selflessness of grasping reaches its peak. In post-meditation, appearances arise like illusions, and at this time, one attains the great Samadhi of the Dharma gate. From the time one attains the body of Samadhi, transformations are vast, and only those with sharp faculties can attain this stage, and the distinctions of skillful means are also very numerous. Moreover, in the heat and peak stages, the five faculties of faith, aspiration, diligence, mindfulness, Samadhi, and wisdom control the purification of afflictions. Therefore, in the stages of patience and supreme Dharma, these five become powers, and their respective opposing factors do not manifest, thus gaining the power not to be overcome by the opposing forces. Third, the Path of Seeing: At the ultimate stage of the worldly path, following the Supreme Dharma of the path of joining, with transcendental wisdom, one newly and directly sees all that is included in the relative truth of grasper and grasped as being naturally pure, the sphere free from elaboration—the very aspect of emptiness. One is liberated from one's own share, and all kinds of adventitious stains are purified, and gradually one can also directly see the ultimate reality of the all-encompassing Dharmadhatu.
་དུ་གྱུར་བྱེད་ཀྱི་འཇུག་ངོགས་སུ་གྱུར་པའི་རྣམ་པར་དཀར་བའི་ལམ་སྟེ། རྒྱན་ལས། དེ་ ནས་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས། །འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་བླ་མེད་པ། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་དྲི་མ་མེད། །འཛིན་པ་གཉིས་དང་བྲལ་བ་ཐོབ། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །མཐོང་ལམ་ལ། ཆོས་བཟོད། ཆོས་ཤེས། རྗེས་བཟོད། རྗེས་ཤེས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། སྡུག་ཀུན་གཉིས་དང་འགོག་ལམ་གཉིས་ཏེ་བཞི་ལ་དམིགས་ནས་སོ་སོའི་ མཐོང་སྤང་གི་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་བཞི་ནི་ཆོས་བཟོད་བཞིའོ། ། གཉིས་པ་ཆོས་ཤེས་ནི། བདེན་བཞི་སོ་སོའི་མཐོང་སྤང་གི་སྒྲིབ་པ་དེ་བཞི་སྤངས་ནས་ ཀྱང་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་བཞི་ནི་ཆོས་ཤེས་བཞིའོ། ། གསུམ་པ་རྗེས་བཟོད་ནི། སྔར་གྱི་ཆོས་བཟོད་དང་ཆོས་ཤེས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་གཉིས་པོའི་ཡེ་ ཤེས་དེ་གཉིས་བཞི་ཚན་གཉིས་བཞི་ཚན་གཅིག་ཏུ་བྱས་པ་རྣམས་འཕགས་པའི་ཆོས་རྣམས་ ཀྱི་རྒྱུར་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་བཞི་ནི་རྗེས་བཟོད་བཞིའོ། ། 10-308 བཞི་པ་རྗེས་ཤེས་ནི། དེ་འདྲའི་ཆོས་བཟོད་ཆོས་ཤེས་རྗེས་བཟོད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་གསུམ་པོ་ བཞི་ཚན་གསུམ་བཞི་ཚན་གཅིག་ཏུ་བྱས་པ་དག་རང་རིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཛིན་པའི་ཡེ་ཤེས་ བཞི་ནི་རྗེས་ཤེས་བཞི་སྟེ་དེ་འདྲའི་བཟོད་ཤེས་བྱ་རྫོགས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མ་བཅུ་དྲུག་རིམ་ཅན་ དུ་སྐྱེ་ཞིང་ཡེ་ཤེས་དེ་དག་ཐོབ་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ས་དང་པོ་ཡང་ཐོབ་ཅིང་རྒྱལ་སྲས་མཆོག་ གཞན་ཀུན་དང་མཉམ་པའི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། དེ་ནས་དེས་ ནི་ས་དང་པོར། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེའི་བདག་ཉིད། །ཀུན་དང་མཉམ་དང་འཇིག་རྟེན་ ལས། །འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་བླ་མེད་ཐོབ། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །གཞན་ཡང་འདིར་རྣམ་ བྱང་ཆོས་ཀྱི་དམིགས་རྣམ་མི་བརྗེད་པའི་དྲན་པ་ཡན་ལག་ཕྱི་མ་རྣམས་འབྱུང་བའི་གནས་ཀྱི་ ཡན་ལག་དང་ཆོས་རབ་རྣམ་འབྱེད་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་ ལམ་ལ་སྤྲོ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་བགྲོད་བྱ་མཐར་ཐུག་པར་འགྲོ་བས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཡན་ ལག་དང་དགའ་བ་སེམས་རྒྱུད་རབ་ཏུ་ཚིམ་པར་བྱེད་པས་ཕན་ཡོན་གྱི་ཡན་ལག་དང་ཤིན་ སྦྱངས་གནས་ངན་ལེན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མི་ཚུགས་པར་འགྱུར་བས་ཉོན་མོངས་མེད་པའི་ གཞིའི་ཡན་ལག་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གནས་འགྱུར་ཐོབ་པས་གནས་གང་དུ་མི་འགྱུར་བས་ ཉོན་མོངས་མེད་པའི་གནས་ཀྱི་ཡན་ལག་དང་བཏང་སྙོམས་ཆགས་སྡང་སོགས་དང་བྲལ་ ནས་རང་གི་ངོ་བོ་ཉོན་མོངས་མེད་པའི་ཡན་ལག་སྟེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་ཇི་བཞིན་ སྒོམ་ཞིང་དེ་ལྟར་མཐོང་ལམ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ བའི་མཉམ་བཞག་དང་རྗེས་ཐོབ་ཡོན་ཏན་དཔག་མེད་དང་ལྡན་པ་སྟན་ཐོག་གཅིག་ལ་འབྱུང་ སྟེ་རང་གི་ང
【現代漢語翻譯】 成為轉變之入口的清凈之道。如《寶鬘論》所說：『從此獲得超世間，無上智慧無分別，無垢離二取執著。』 如是宣說。見道有法忍、法智、類忍、類智四剎那。 第一，以苦、集二諦和滅、道二諦為對境，斷除各自見道所斷之障礙的四種智慧部分，即為四法忍。 第二，法智是，在斷除四諦各自見道所斷之障礙后，體驗解脫的四種智慧。 第三，類忍是，先前法忍和法智的兩個剎那的智慧，將兩個四組歸為一個四組，領悟到這些是聖者之法的因的四種智慧。 第四，類智是，如是法忍、法智、類忍的三個剎那，將三個四組歸為一個四組，以自證的方式執持的四種智慧，即為四類智。如此，忍智次第生起十六剎那，獲得這些智慧的同時，也獲得初地，與所有其他殊勝佛子平等，是超世間的。如彼論云：『從此彼得第一地，菩提薩埵之自性，與諸有情皆平等，獲得無上超世智。』 如是宣說。此外，此處不忘失清凈之法的對境和行相的憶念是后支分生起之處的支分，以及妙觀察擇法無分別之智慧是自性之支分，以及於道生喜之精進是趨入究竟之所故為出離之支分，以及喜樂令心續極度滿足故為利益之支分，以及輕安一切惡趣皆不能動搖故為無煩惱之基的支分，以及等持獲得住處轉變故於任何處皆不動搖故為無煩惱之住處的支分，以及舍離貪嗔等故自之體性為無煩惱之支分，如是七菩提支如實修習，如是見道無分別之智慧，現見法性之等持和后得，具足無量功德，於一座之上生起，自之本性…… （藏文：ཧྲཱིཿ，梵文天城體：ह्रीः，梵文羅馬擬音：hrīḥ，漢語字面意思：慚）
【English Translation】 The pure path that becomes the entrance to transformation. As stated in the 'Garland of Jewels': 'From then on, one obtains the supramundane, unsurpassed wisdom of non-discrimination, stainless, free from the two graspers.' Thus it is proclaimed. The Path of Seeing has four moments: Dharma-tolerance, Dharma-knowledge, Subsequent-tolerance, and Subsequent-knowledge. First, focusing on the four truths—suffering, origin, cessation, and path—the four parts of wisdom that abandon the obscurations to be abandoned by the Path of Seeing for each, are the four Dharma-tolerances. Second, Dharma-knowledge is the four wisdoms that, after abandoning the obscurations to be abandoned by the Path of Seeing for each of the four truths, cause one to experience liberation. Third, Subsequent-tolerance is the four wisdoms that, having made the two moments of wisdom of the previous Dharma-tolerance and Dharma-knowledge—two sets of four—into one set of four, realize that these are the cause of the Dharma of the Noble Ones. Fourth, Subsequent-knowledge is the four wisdoms that, having made the three moments of such Dharma-tolerance, Dharma-knowledge, and Subsequent-tolerance—three sets of four—into one set of four, hold them in the manner of self-awareness. These are the four Subsequent-knowledges. Thus, the sixteen moments of tolerance and knowledge arise in sequence, and upon obtaining these wisdoms, one also obtains the first ground, and is equal to all other supreme Bodhisattvas, being supramundane. As it says in that very text: 'From then on, he obtains the first ground, the nature of the Bodhisattva, equal to all beings, and obtains unsurpassed supramundane wisdom.' Thus it is proclaimed. Furthermore, here, the mindfulness that does not forget the objects and aspects of the pure Dharma is the limb from which the later limbs arise, and the discriminating wisdom of non-conceptualization is the limb of self-nature, and the diligence that rejoices in the path is the limb of emergence because it goes to the ultimate destination to be traversed, and the joy that thoroughly satisfies the mindstream is the limb of benefit, and the pliancy that cannot be shaken by all negative states is the limb of the basis of non-affliction, and the samadhi that obtains the transformation of abode is the limb of the abode of non-affliction because it does not change in any place, and the equanimity that is free from attachment, aversion, etc., is the limb of non-affliction of one's own nature. Thus, the seven limbs of enlightenment are cultivated as they are, and thus the non-conceptual wisdom of the Path of Seeing, the samadhi that directly sees the nature of reality, and the subsequent attainment, possessing immeasurable qualities, arise on a single seat, one's own nature... (Tibetan: ཧྲཱིཿ, Sanskrit Devanagari: ह्रीः, Sanskrit Romanization: hrīḥ, Chinese literal meaning: Shame)
ོས་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱ་ཡང་གང་ལམ་དུ་བསྒྱུར་བའི་ཉོན་མོངས་རྣམས་མ་གཏོགས་ ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་དང་མཐོང་སྤང་གི་རིགས་ཤེས་སྒྲིབ་ཀུན་བཏགས་ རྣམས་དང་བསམ་གཟུགས་ཀྱི་དངོས་གཞིའི་སྙོམས་འཇུག་ལ་གེགས་བྱེད་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་བྱིང་ 10-309 རྒོད་སོགས་དང་ལས་སྒྲིབ་ལ་སོགས་པ་སྒྲིབ་པ་མང་པོའི་ས་བོན་མངོན་གྱུར་བཅས་སྤངས་ ཤིང་དེ་འདྲའི་མཐོང་ལམ་མཉམ་རྗེས་གཉིས་ཀར་སྦྱོར་ལམ་མན་གྱིས་བརྒྱ་སྟོང་གི་ཆ་ལ་ བསྐྲུན་མི་ནུས་པ་གནས་ལུགས་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་རྣམ་བཅད་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རྟོགས་ ཀྱང་ཡོངས་གཅོད་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རང་སྟོབས་ཀྱིས་མ་རྟོགས་ལ་འོན་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ ཀྱི་གསུང་ལ་བརྟེན་ནས་ཕྱོགས་ཙམ་རྟོགས་ཤིང་འཁོར་བའི་ཕུང་པོ་སྤངས་པ་དང་མཚན་ དཔེ་རྗེས་མཐུན་ཅན་གྱི་ཡིད་ལུས་དངོས་གྲུབ་པ་དང་ཉན་རང་གི་སྤངས་རྟོགས་ཡོངས་སུ་ རྫོགས་པའོ། ། བཞི་པ་སྒོམ་ལམ་ནི། སྔར་མཐོང་ལམ་དུ་བདེན་བཞིའི་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་སྟོང་ཕྱོགས་ ནས་མངོན་དུ་མཐོང་ཟིན་དེ་ཉིད་གོམས་པར་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་རང་གི་ངོས་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱའི་ དྲི་མ་ཅི་རིགས་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་ཞིང་གཞི་དབྱིངས་དོན་དམ་པའི་གནས་ལུགས་ཀྱང་ རིམ་གྱིས་མངོན་དུ་གྱུར་བྱེད་ཀྱི་འཇུག་ངོགས་སུ་གྱུར་པའི་རྣམ་པར་དཀར་བའི་ལམ་སྟེ། དེ་ལའང་གཉེན་པོ་ཆུང་རིམ་གྱིས་སྤང་བྱ་ཆེ་རིམ་ནས་སྤོང་བའི་ཚུལ་གྱིས་སྒོམ་ལམ་སྐོར་ དགུར་ཕྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། མངོན་རྒྱན་ལས། ས་དགུ་ལ་ནི་ཆེན་པོ་ཡི། །ཆེན་པོ་ལ་སོགས་དྲི་མ་ཡི། །གཉེན་པོ་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་ལ། །སོགས་པའི་ལམ་ནི་དག་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །འདི་ལ་མཉམ་རྗེས་གཉིས་ཡོད་ཅིང་དེ་ལས་མཉམ་བཞག་སྤྲོས་བྲལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ ཡེ་ཤེས་དེས་ནི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་སངས་རྒྱས་མངོན་བྱེད་ཐབས་ཀྱི་ལམ་རྣམས་སྦྱོང་ཞིང་རྗེས་ཐོབ་ དག་པས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་དོ། །འདིའི་སྐབས་སུ་འཕགས་ལམ་ ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་སྔར་མཐོང་ལམ་དུ་ཇི་ལྟར་མངོན་དུ་བྱས་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་སླར་ཡང་ ངེས་པར་འཛིན་པ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་ཡན་ལག་དང་། ཡང་དག་པའི་རྟོག་པ་རང་གིས་ཇི་ ལྟར་རྟོགས་པའི་དོན་ངག་ཏུ་བརྗོད་པའི་ཀུན་སློང་གཞན་ལ་གོ་བྱེད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཡིན་ཞིང་། 10-310 ཡང་དག་པའི་ངག་གིས་འབེལ་གཏམ་གྱིས་ཆོས་དོན་གཏན་ལ་དབབ་པས་གཞན་རྣམས་ལྟ་ བ་རྣམ་དག་ཏུ་ཡིད་ཆེས་པ་དང་། ལས་ཀྱི་མཐས་སྤྱོད་ལམ་ཕུན་ཚོགས་ཀྱིས་གཞན་རྣམས་ ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་དག་ཏུ་ཡིད་ཆེས་པ་དང་། ཡང་དག་པའི་འཚོ་བས་ལོག་འཚོ་ཐམས་ཅད་ སྤངས་པས་གཞན་རྣམས་འཚོ་བ་རྣམ་དག་ཏུ་ཡིད་ཆེས་པ་སྟེ་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད་པའི་ཡན་ ལག་གསུམ་དང་། ཡང་དག་པའི་རྩོལ་བས་ལམ་སྒོམ་སྟོབས་ཀྱིས་སྒྲིབ་པ་རྣམས་རིམ་གྱིས་ སྤོ
【現代漢語翻譯】 除了將屬於自己那份應斷除的煩惱轉化為道用之外，斷除了三界的所有煩惱，以及見道所斷的遍計所執的所知障，以及妨礙欲界和色界實有禪定的沉沒和掉舉等障礙，以及業障等等眾多障礙的種子和現行。像這樣的見道，無論在根本定還是后得定中，都無法像資糧道和加行道那樣，在百分之一或千分之一的程度上，證悟到離戲的、法性的、實相的體性，雖然證悟了遣除方面的體性，但無法憑藉自身力量證悟保留方面的體性，但可以依靠佛陀的教言證悟一部分，斷除了輪迴的蘊，成就了具有相好隨好的意生身，圓滿了聲聞和獨覺的斷證。 第四，修道：先前在見道中已經現見了四諦的法性離戲的空性方面，現在通過串習它，從屬於自己那份應斷除的各種垢染中解脫出來，並且基界勝義的實相也逐漸顯現，成為進入這種境界的清凈之道。這也有通過逐漸減小對治力來斷除逐漸增大的所斷的次第，因此修道被分為九個階段。如《現觀莊嚴論》中所說：『九地有大，大等有垢，小之小等，道清凈。』就是這樣。這有根本定和后得定兩種，其中根本定是離戲不分別的智慧，它能調伏自相續中的顯現佛陀的方便道，后得定則能清凈成熟眾生。此時，正見是再次憶念先前在見道中如何現見的那樣，是決定的支分；正思維是自己如何證悟的意義，用語言表達出來，是使他人理解的支分； 正語是用善妙的言談來確定佛法的意義，使他人相信清凈的見解；正業是用圓滿的行為使他人相信清凈的戒律；正命是斷除一切邪命，使他人相信清凈的活命，這三個是使人信服的支分；正精進是用修道的精進力逐漸斷除障礙。
【English Translation】 Apart from transforming the afflictions that should be abandoned into the path, all the afflictions of the three realms are abandoned, as well as the conceptually imputed obscurations of knowledge that are abandoned by the path of seeing, and the obscurations that hinder the absorption of the actual basis of desire realm and form realm, such as sinking and excitement, and the seeds and manifestations of many obscurations such as karmic obscurations. Such a path of seeing, whether in the fundamental or subsequent state, cannot, like the paths of accumulation and preparation, realize the nature of reality, the nature of phenomena, and freedom from elaboration to a hundredth or thousandth degree. Although the characteristics of the aspect of elimination are realized, the characteristics of the aspect of retention are not realized by one's own power, but a part is realized by relying on the words of the Buddha, the aggregates of samsara are abandoned, the mind-body with signs and examples is attained, and the abandonment and realization of hearers and solitary realizers are perfected. Fourth, the path of meditation: Previously, in the path of seeing, the nature of the four truths, the emptiness aspect of freedom from elaboration, has been directly seen. Now, by familiarizing oneself with it, one is liberated from the various defilements that should be abandoned, and the reality of the ground-essence ultimate reality is gradually manifested, becoming a pure path to enter this state. This also has the order of abandoning the greater to be abandoned by gradually reducing the antidote. Therefore, the path of meditation is divided into nine stages. As it is said in the Ornament for Clear Realization: 'On the nine grounds there is great, great and so on there is defilement, small of small and so on, the path is pure.' That's how it is. This has two aspects: meditative equipoise and subsequent attainment. Of these, meditative equipoise is the non-conceptual wisdom free from elaboration, which purifies the paths of means to manifest Buddhahood in one's own mind-stream, and subsequent attainment purifies and matures sentient beings. At this time, right view is the branch of determination, recalling how it was directly seen in the path of seeing; right thought is the meaning of how one has realized it, expressing it in words, which is the branch of making others understand; Right speech is to determine the meaning of the Dharma with excellent speech, making others believe in pure views; right action is to make others believe in pure ethics with perfect conduct; right livelihood is to abandon all wrong livelihoods, making others believe in pure livelihoods, these three are the branches of making others believe; right effort is to gradually abandon obscurations with the power of the path of meditation.
ང་བ་དང་། ཡང་དག་པའི་དྲན་པས་ཞི་གནས་སོགས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་མི་བརྗེད་པའི་སྒོ་ནས་ བྱིང་རྒོད་ཀྱི་སྐབས་མི་འབྱེད་པ་དང་། ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སྙོམས་འཇུག་གི་ སྒྲིབ་པ་སྤངས་ནས་མངོན་ཤེས་སོགས་སྒྲུབ་པ་སྟེ་སྒྲིབ་པ་རྣམ་སྦྱོང་གི་ཡན་ལག་གསུམ་དང་ འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཀ་སྒོམ་ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ལ། རྒྱན་ལས། དེ་ནས་དེ་ནི་ ལྷག་མ་ཡི། །ས་རྣམས་སྒོམ་པའི་ལམ་འདི་ལ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་མཐོང་ལམ་རྗེས་ཐོབ་ དང་བཅས་པས་ས་དང་པོའི་ཕྱེད་ལ་སྦྱོར་ཞིང་ས་དང་པོའི་ཕྱེད་ཕྱི་མ་ནི་སྒོམ་ལམ་ཡིན་ནོ། ། ལྔ་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་མི་སློབ་ལམ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྟེན་ནས་གནས་ ངན་ལེན་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཤིང་གནས་མ་ལུས་པ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པས་སྤངས་པ་དང་རྟོགས་ པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཡེ་ཤེས་མཐར་ཐུག་པ་སྟེ། འདི་ལ་དབྱེ་ན་ཇི་ལྟ་བ་ རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། ཇི་སྙེད་པ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སོགས་དབྱེ་ཚུལ་དུ་མ་ཡོད་ཅིང་། དེ་འདྲའི་གནས་གཞན་གྱུར་པ་མཐར་ཐུག་པ་སྤངས་རྟོགས་ཡོངས་རྫོགས་མཛད་ཕྲིན་མཐའ་ མེད་པའི་གོ་འཕང་ཞིག་ཡིན་ཏེ། རྒྱན་ལས། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན། །རྟོགས་པའི་མི་ ཤིགས་ཐོབ་ནས་ནི། །གནས་གཞན་གྱུར་པ་མཐར་ཐུག་པ། །སྒྲིབ་པ་ཀུན་གྱི་དྲི་མེད་དང་། །ཞེས་སོགས་ཞིབ་པར་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །ལམ་དེ་དག་ཀུན་རྫོབ་གཞན་སྣང་ངོར་གསར་ བྱུང་གིས་བསྐྱེད་དེ་མཐར་ཕྱིན་པ་ན་གདོད་མའི་དབྱིངས་གཞིའི་གནས་ལུགས་འོད་གསལ་ 10-311 བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་རང་བྱུང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་སྐུ་དག་པ་གཉིས་ལྡན་གཅིག་གི་ངོ་ བོ་མངོན་དུ་གྱུར་པའམ་ངེས་པ་དོན་གྱི་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བཤད་པའི་ ཚོགས་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕན་ཡོན་ལྔ་སོགས་དང་སྦྱོར་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ སངས་རྒྱས་དཔག་མེད་ཡུན་རིང་བསྙེན་བཀུར་བ་སོགས་དང་མཐོང་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་རང་ གཞན་མཉམ་ཉིད་ཁྱད་པར་བ་རྟོགས་པ་སོགས་དང་སྒོམ་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ས་བཅུ་རིམ་གྱིས་ བགྲོད་པའི་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཀླས་པ་སོགས་དང་མི་སློབ་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་མཛད་པ་ལྷུན་ གྱིས་གྲུབ་པ་སོགས་བཤད་དགོས་མང་ནའང་རེ་ཞིག་དེ་ཙམ་དུ་བྱས། གཉིས་པ་སའི་བགྲོད་ཚུལ་གྱིས་མངོན་བྱེད་ཚུལ་ལ། ས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་། དེ་དག་ གིས་ཆོས་དབྱིངས་རྟོགས་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་ས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡོན་ཏན་མང་པོའི་རྟེན་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཤིག་སྟེ། དེ་ ཡང་རྒྱལ་ཚབ་ཆེན་པོས་གསུངས་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལྟ་བ་རྣམ་པར་དག །ཚུལ་ ཁྲིམས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་དག་མཉམ་པར་བཞག ཆོས་ལ་ང་སྤངས་རྒྱུད་དང་ཀུན་ཉོན་མོངས། །རྣམ་པར་དག་པ་ཐ་དད་ང་རྒྱལ་མེད། །སྐད་ཅིག་གཅིག་བློ་ཐོབ་པ་བཏང་སྙོམས་པ། །ཞ
【現代漢語翻譯】 通過正念和正確的憶念，不忘失寂止等的因，不區分掉舉和沉沒的狀態；通過正確的等持，斷除入定的障礙，成就神通等，這三種是凈治障礙的支分。八正道都是修道的體性。《寶性論》中說：『此後此乃是，餘地修道之。』 如是說，見道及其後得，與初地的一半結合，初地后一半是修道。 第五，達到究竟的不學道，是依靠金剛喻定，斷除一切惡趣，以及完全轉變所有不清凈之處，從而達到斷證圓滿的究竟解脫智慧。對此進行區分，有如實智和如量智等多種區分方式。像這樣，達到究竟的轉依，是斷證圓滿、事業無邊的果位。《寶性論》中說：『金剛喻定，獲得不壞之證悟后，達到究竟的轉依，遠離一切垢染。』 等等有詳細的說明。這些道在世俗顯現中，通過新生的方式產生，最終達到圓滿時，本初法界的基礎狀態，光明、自性、任運成就的法身，顯現二種清凈合一的體性，或者成為究竟意義上的佛陀。 如是宣說的資糧道的功德，如五種清凈的利益等；加行道的功德，如長時間親近供養無量佛等；見道的功德，如證悟自他平等和差別等；修道的功德，如次第行進十地等無邊功德；不學道的功德，如任運成就事業等，需要講述的很多，但暫時就說這麼多。 第二，以地的行進方式來顯現的方式。地的體性和它們證悟法界的方式，分為兩種。 第一種是：總的來說，地是指作為眾多功德所依的智慧。如རྒྱལ་ཚབ་ཆེན་པོས （Gyaltsap Rinpoche，嘉曹仁波切）所說：『菩薩見地極清凈，戒律極其清凈且平等安住，於法無我，相續與一切煩惱，極清凈，無有我慢分別，剎那間獲得舍心。』
【English Translation】 Through mindfulness and correct recollection, not forgetting the causes of calm abiding and so forth, not distinguishing between excitement and dullness; through correct samadhi, eliminating the obscurations of absorption, accomplishing clairvoyance and so forth, these three are the limbs of purifying obscurations. All eight aspects of the Noble Path are the essence of the path of meditation. As it is said in the Ornament [for Clear Realization]: 'Thereafter, this is the path of meditating on the remaining grounds.' As such, the post-meditation of the path of seeing, together with its subsequent attainment, is joined to half of the first ground, and the latter half of the first ground is the path of meditation. Fifth, the path of no more learning, which is the culmination, is based on the vajra-like samadhi, abandoning all evil destinies and completely transforming all impure places, thereby reaching the ultimate wisdom of liberation with complete abandonment and realization. Differentiating this, there are various ways of differentiating, such as the wisdom that realizes what is, and the wisdom that realizes how many. Such an ultimate transformation of state is a state of complete abandonment and realization, with limitless enlightened activities. As it is said in the Ornament [for Clear Realization]: 'The vajra-like samadhi, having attained the indestructible realization, the ultimate transformation of state, is without the stain of all obscurations.' And so forth, it is explained in detail. These paths, in the relative appearance, arise through newly arising means, and when they ultimately reach perfection, the original state of the basic realm, the clear light, the spontaneously accomplished Dharmakaya, manifests the nature of the union of two purities, or becomes a Buddha in the ultimate sense. As explained, the merits of the path of accumulation, such as the five benefits of complete purification, and the merits of the path of preparation, such as long-term devotion and veneration to immeasurable Buddhas, and the merits of the path of seeing, such as realizing the equality and difference of oneself and others, and the merits of the path of meditation, such as the endless merits of gradually traversing the ten grounds, and the merits of the path of no more learning, such as the spontaneous accomplishment of activities, there is much to be said, but for now, that is all. Second, the way of manifesting through the way of traversing the grounds. The nature of the grounds and the way they realize the Dharmadhatu, are divided into two. The first is: In general, a ground is a wisdom that serves as the basis for many qualities. As རྒྱལ་ཚབ་ཆེན་པོས （Gyaltsap Rinpoche, Gyaltsap Rinpoche） said: 'The Bodhisattva's view is extremely pure, the discipline is extremely pure and equally abiding, selfless in the Dharma, the continuum and all afflictions, extremely pure, without pride or discrimination, obtaining equanimity in an instant.'
ིང་ རྣམས་སྦྱོང་བ་སེམས་ཅན་སྨིན་བྱེད་པ། །མཁས་པ་མཐུ་ཆེན་ལུས་ཡོངས་རྫོགས་པ་དང་། །ངེས་པར་བསྟན་ལ་མཁས་པར་དབང་བསྐུར་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར་འདིར་མདོ་ཙམ་འཆད་པ་ ལ། གོང་དུ་བཤད་པ་བཞིན་མཐོང་ལམ་དུ་ས་དང་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་ཐོབ་པའི་སྐབས་སུ་ ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ཕྱིར་ལྟ་བ་རྣམ་པར་དག་པ་དང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ ཡང་དག་པ་ཐོབ་ཅིང་ཕར་ཕྱིན་བཅུ་ལས་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་གཙོ་བོར་སྤྱོད་པའོ། །ས་གཉིས་ པ་དྲི་མ་མེད་པའི་སྐབས་སེམས་ཀྱིས་ཉེས་ལྟུང་ཕྲ་མོ་ཙམ་ཡང་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་མེད་ཅིང་། དེ་ འདྲའི་ཉེས་ལྟུང་མེད་པ་ལ་ངང་གིས་འཇུག་པ་ཡིན་གྱི་བསྒྲིམ་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་ 10-312 ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕར་ཕྱིན་ལ་གཙོ་བོར་སྤྱོད་པའོ། །ས་གསུམ་པ་འོད་བྱེད་པའི་ སྐབས་བསམ་གཟུགས་སོགས་ཐུན་མོང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མང་པོ་སྔར་ནས་ཐོབ་ཟིན་མོད། འོན་ཀྱང་འདིར་གཞན་མུ་སྟེགས་དང་ཉན་རང་རྣམས་དང་ཐུན་མོང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ཏུ་མ་གྱུར་ པ་བསམ་གཟུགས་སོགས་དང་རིགས་མཐུན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དཔག་མེད་བསྒྲུབས་ཤིང་ དེ་དག་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་ཅིང་ལུང་གི་ཆོས་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་བླ་ལྷག་ཏུ་འཕེལ་ ཡང་ལུང་ཆོས་ལ་ད་དུང་སྲེད་པ་ཅུང་ཟད་མ་ལོག་པར་ཡོད་པའོ། །ས་བཞི་པ་འོད་འཕྲོ་བའི་ སྐབས་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བྱང་ཆོས་སོ་བདུན་གྱི་ཁྱད་པར་མི་འདྲ་ བ་མཐའ་ཡས་པ་ཐོབ་ཅིང་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་ཆོས་ལ་ཐ་དད་པའི་ང་རྒྱལ་སྤངས་ནས་ མངོན་ཞེན་ཆེས་སྲབ་སྟེ་བརྡ་ཙམ་དུ་རྟོགས་ཕྱིར་ལུང་གི་ཆོས་ལ་སྲེད་པ་ལོག་ཀྱང་དད་པ་ ཆེས་འཕེལ་བའོ། །ས་ལྔ་པ་སྦྱངས་དཀའ་བའི་སྐབས་བདེན་བཞིའི་དོན་ཉན་རང་རྣམས་ ཀྱིས་མིང་ཙམ་ཡང་རྟོགས་མ་མྱོང་བའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དུ་མའི་རབ་དབྱེ་དང་འཇུག་ལྡོག་གི་དེ་ ཁོ་ན་ཉིད་མཐའ་ཡས་པ་རྟོགས་ཕྱིར་གནས་ལུགས་གདོད་མའི་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་དུ་དོན་ ལ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་རྒྱུད་ཐ་དད་པར་འཛིན་པ་ལོག་སྟེ་རྒྱུད་ ལ་ང་རྒྱལ་སྤངས་པའོ། །ས་དྲུག་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་སྐབས་ཐེག་དམན་དང་ཐུན་མོང་མ་ ཡིན་པའི་ཀུན་རྫོབ་འཁོར་བ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་དང་དོན་དམ་རྣམ་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་རྟེན་ འབྲེལ་འཇུག་ལྡོག་གི་རིམ་པ་དང་དེ་དག་གི་གནས་ལུགས་རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་རོ་མཉམ་ ལ་ཤིན་ཏུ་གོམས་པར་བྱས་པས་ཀུན་བྱང་ཐ་དད་དུ་ལྟ་བའི་ང་རྒྱལ་སྤངས་ཏེ་དེ་གཉིས་སྤྲོས་ བྲལ་སྟོང་པར་རྟོགས་ཚུལ་སྔར་བས་ཀྱང་ཆེས་ལྷག་པའི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པའོ། །ས་བདུན་པ་ རིང་དུ་སོང་བའི་སྐབས་བསྒྲིམ་པའི་རྩོལ་བ་ཡོད་ཀྱང་དེ་ལས་གཞན་པའི་ཡུལ་རྣམས་ལ་དེ་ དང་དེའི་རྣམ་པའི་མཚན་མར་འཛིན་པ་ཆེས་ཉེ་བར་ཞི་བའི་མཚན་མ་མེད་པའི་ཏིང
【現代漢語翻譯】 『凈化諸障，成熟有情。』 『智者大能，身皆圓滿，』 『于決定勝，善巧而灌頂。』 如是此處略作解說。 如前所說，于見道時，獲得初地極喜地之際， 因現證法性之故，獲得清凈無分別之正智，於十度中，主要修持佈施度。 二地離垢地之際，心中對於微細的過失，也完全沒有造作， 對於沒有此類過失，是自然而然進入的，因為不需要努力，故主要修持戒律極度清凈之度。 三地發光地之際，雖然早已獲得許多共同的禪定等持， 然而，此處修習了與禪定等持等種類相同，但非外道和聲聞緣覺等共同境界的無量禪定等持， 並於彼等入定，且對經教之法，信心格外增長，然對經教之法的貪執，尚未完全斷除。 四地發焰地之際，獲得菩薩們不共之三十七菩提分法的無量差別， 斷除了對能說所說之法的差別我慢，顯現執著極其微薄，僅能略微了知，故對經教之法的貪執已斷除，然信心更加增長。 五地極難勝地之際，爲了了知聲聞緣覺等，連名字也未曾聽聞之四諦的多種體性和入離之如實性， 故於實相原始法性離戲之義，以平等性之方式，斷除了對器情一切執為異體的執著，從而斷除了對種姓的慢心。 六地現前地之際，對於小乘不共之世俗輪迴方的緣起，和勝義清凈方的緣起之入離次第， 以及彼等之實相自性離戲平等性，已極度串習，故斷除了對世俗和清凈視為異體的我慢，從而證悟二者離戲空性之方式，獲得了比以往更為殊勝的差別。 七地遠行地之際，雖然有努力的造作，但對於除此之外的對境，執著于彼等之相的分別念，已極度寂滅，無相之等持。
【English Translation】 'Purifying all obscurations, maturing sentient beings.' 'Wise and powerful, body completely perfect,' 'To the definitive, skillfully bestowing empowerment.' Thus, a brief explanation is given here. As previously stated, at the time of the path of seeing, upon attaining the first ground, the Extremely Joyful Ground, due to directly realizing the nature of reality, one obtains pure, non-conceptual wisdom, and among the ten perfections, one primarily practices the perfection of generosity. At the time of the second ground, the Stainless Ground, the mind completely avoids even the slightest faults, and naturally enters into the absence of such faults, without needing to strive, therefore, one primarily practices the perfection of extremely pure morality. At the time of the third ground, the Illuminating Ground, although many common samadhis, such as the formless absorptions, have already been attained, however, here one cultivates immeasurable samadhis of the same kind as the formless absorptions, which are not the common realm of outsiders and Hearers and Solitary Realizers, and abides in them, and faith in the teachings of the scriptures increases exceedingly, but attachment to the teachings of the scriptures has not yet been completely reversed. At the time of the fourth ground, the Radiating Ground, one obtains the immeasurable distinctions of the thirty-seven factors of enlightenment, which are uncommon to Bodhisattvas, having abandoned the pride of difference in the objects to be expressed and the expressions, manifest clinging becomes extremely subtle, only slightly understanding, therefore, attachment to the teachings of the scriptures is reversed, but faith increases even more. At the time of the fifth ground, the Difficult to Train Ground, in order to understand the various aspects of the meaning of the four truths, which Hearers and Solitary Realizers have never even heard the name of, and the suchness of entering and departing, therefore, in the meaning of the original nature of reality, free from elaboration, in the manner of equality, the clinging to all phenomena as being of different continuums is reversed, thereby abandoning pride in lineage. At the time of the sixth ground, the Manifest Ground, for the sequence of entering and departing of the relative origination of cyclic existence, which is uncommon to the Lesser Vehicle, and the origination of the absolute purified side, and their nature of reality, free from elaboration and equal in taste, having become extremely accustomed, therefore, having abandoned the pride of viewing the relative and the purified as different, thereby realizing the emptiness free from elaboration of the two, one obtains a distinction that is even more superior than before. At the time of the seventh ground, the Far Gone Ground, although there is effort in striving, the conceptualization of grasping at the characteristics of those other objects, is extremely pacified, the samadhi without characteristics.
་ངེ་འཛིན་ 10-313 ལ་རྟག་ཏུ་གནས་པའི་མཐུས་སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་ལ་བྱང་ཆོས་སོ་བདུན་སོགས་ཆོས་སྒོ་མཐའ་ ཡས་པ་ཅིག་ཆར་རྒྱུད་ལ་བསྐྱེད་པའི་མཐུ་ཐོབ་པའོ། །དེ་དག་ལས་ས་སྔ་མ་དྲུག་རྒྱུ་དང་ཕྱི་ མ་འདི་འབྲས་བུར་འཇོག་པའི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་བྱུང་། ས་བདུན་པོ་དེ་དག་གི་སྐབས་ཀུན་ རྫོབ་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྤྲོས་བྲལ་རྣམ་བཅད་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་ཚབས་ཇེ་ ཆེ་དང་སྟོང་གཞི་དོན་དམ་རྣམ་ཀུན་པའི་ཡོངས་གཅོད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ལའང་དེ་ལྟར་རེག་ པའི་ཉེ་ཕྱོགས་ཇེ་ཟབ་ཏུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ཞིང་ས་དྲུག་མན་ལ་མཚན་མའི་རྣམ་རྟོག་མི་འདོད་ཀྱང་ འབྱུང་བའི་སྐབས་ཡོད་ལ་ས་འདིར་ནི་དེ་ལྟ་བུ་འབྱུང་བ་མེད་པས་འདོད་པས་བསྐྱེད་ན་མ་ གཏོགས་མཚན་མ་མེད་པ་ཉིད་ལ་གནས་ནུས་པ་ཡིན་ནོ། །ས་བརྒྱད་པ་མི་གཡོ་བའི་སྐབས་ འབད་རྩོལ་མེད་པར་མཚན་མེད་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་གནས་ཕྱིར་མངོན་པར་ རྟོགས་པ་དང་ཡེ་ཤེས་རྒྱུན་ཆད་པ་མེད་པས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་གནས་ལུགས་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ དབྱིངས་ལ་ངེས་པ་ཆེས་ཟབ་མོའི་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཆེན་པོ་ཐོབ་ཅིང་། འབད་ རྩོལ་མེད་ཕྱིར་བཏང་སྙོམས་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ལ། སྐྱེས་བུ་གཅིག་གི་རྒྱུད་བསྡུས་ཀྱི་ཀུན་ གཞིའི་དམིགས་ཡུལ་དུ་གང་གྱུར་ཚད་རིགས་མཐུན་པ་གཅིག་གི་ཕྱོགས་སུ་བྱས་པ་དེ་འདྲའི་ ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཐམས་ཅད་དུ་ཅིག་ཆར་ལུས་སྟོན་ནུས་པས་ཞིང་རྣམ་པར་ སྦྱོང་བ་ལ་དབང་ཐོབ་པ་ཡིན་ནོ། །ས་དགུ་པ་ལེགས་པའི་བློ་གྲོས་ཀྱི་སྐབས་ཆོས་དོན་ངེས་ ཚིག་སྤོབས་པ་བཞི་སོ་སོར་ཡང་དག་པར་རིག་པ་བཞི་ཐོབ་སྟེ་སེམས་ཅན་མཐའ་ཡས་པའི་ རང་རང་གི་བསམ་པ་དང་མཚུངས་པར་ཆོས་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཕན་པ་རྒྱ་ཆེན་ བསྒྲུབས་ཏེ་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པ་ལ་དབང་ཐོབ་པའང་ཡིན་ནོ། །ས་བཅུ་པ་ ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་ཐོབ་པའི་སྐབས་སུ་མངོན་ཤེས་ལ་སོགས་པའི་མཐུ་ཕུལ་བྱུང་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ དང་གཟུངས་ཀྱི་སྒོ་ཚད་མེད་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་ལུས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང་དགའ་ 10-314 ལྡན་དུ་སྐྱེ་བ་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པ་སྤྲུལ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་མཛད་པ་སངས་རྒྱས་དང་ཆ་འདྲ་བ་ སྟོན་པ་ལ་དབང་ཐོབ་ཅིང་། ས་འདི་ཐོབ་ནས་མི་རིང་བར་འོད་ཟེར་ཆེན་པོའི་དབང་བསྐུར་ འབྱུང་ཞིང་སྤྱིར་ན་དག་ས་གསུམ་དུ་སྔར་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་རྣམ་བཅད་ཕྱོགས་མངོན་དུ་ བྱས་པ་རྒྱ་ཇེ་ཆེ་དང་གཏིང་ཇེ་ཟབ་ཏུ་སོང་བའི་ཁར་སྟོང་གཞི་དོན་དམ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་ ཡོངས་གཅོད་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱང་ཟུར་ཙམ་ནས་རྒྱ་ཇེ་ཆེར་མངོན་ཏེ་ངེས་ཆ་ཇེ་བཟང་དུ་རིམ་གྱིས་ སོང་ནས་ད་ལྟ་ས་བཅུ་པའི་དུས་འདིར་དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་གསུང་ ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་རྟོགས་
【現代漢語翻譯】 通過恒常安住於三摩地（專注，梵文：samādhi）的力量，剎那剎那間生起三十七道品等無量法門的力量得以獲得。這些階段中，前六地作為因，此地（第七地）作為果的分類也由此而來。這七個階段中，世俗諦方面，對空性的離戲論、決斷性的法性證悟程度越來越深，而勝義諦方面，對空性之基、究竟圓滿的決斷性體悟也同樣越來越接近。六地以下，即使不希望有相的分別念產生，有時也會出現，但在此地（第七地），這種情況不會發生，除非是刻意引發，否則就能安住于無相的境界。第八地不動地時，無需努力就能自然安住于無相的法界中，因此證悟和智慧不會間斷，獲得不退轉的境界，對離戲論的法界有極深的定解，獲得大忍。因為無需努力，所以稱為『舍』。一個補特伽羅（人，梵文：pudgala）的相續，如果將阿賴耶識（藏文：kun gzhi，梵文：ālayavijñāna）作為目標，那麼在十方所有佛土中，就能同時示現化身，從而獲得清凈佛土的自在。第九地善慧地時，獲得四種無礙解（藏文：chos don nges tshig spobs pa bzhi），即對法、義、詞、辯才四者都能正確理解，從而以符合無量眾生各自心意的方式說法，行廣大饒益，獲得令眾生完全成熟的自在。第十地法雲地時，獲得殊勝的神通等力量，以及無量的三摩地和陀羅尼（總持，梵文：dhāraṇī）之門，從而圓滿法身，並能示現往生兜率天等各種化身，獲得與佛陀相似的功德自在。獲得此地后不久，便會得到大光明灌頂。總的來說，在三個清凈地中，之前對法性離戲論、決斷性的證悟越來越廣大和深入，此外，對空性之基、究竟圓滿的決斷性體悟也從側面逐漸顯現，定解也逐漸提升，到了現在的第十地，已經證悟了三世諸佛的身語意秘密。 Through the power of constantly abiding in Samadhi (concentration, Sanskrit: samādhi), the power to generate thirty-seven factors of enlightenment and countless other Dharma doors in an instant is attained. Among these stages, the first six bhumis are regarded as the cause, and this bhumi (the seventh) is regarded as the result. In these seven stages, in terms of conventional truth, the realization of emptiness, free from elaboration and decisive, becomes deeper and deeper. In terms of ultimate truth, the realization of the basis of emptiness, the exhaustive and decisive nature, also becomes closer and closer. Below the sixth bhumi, even if one does not wish for conceptual thoughts with signs to arise, they may still occur. However, in this bhumi (the seventh), such occurrences do not happen. Unless intentionally generated, one can abide in the state of signlessness. In the eighth bhumi, the Immovable, one naturally abides in the realm of signlessness without effort. Therefore, realization and wisdom are uninterrupted, and one attains the state of non-retrogression, having a profound understanding of the non-elaborate nature of reality, and attaining great forbearance towards the unborn Dharma. Because there is no effort, it is called 'equanimity'. If the Alaya-vijñana (藏文：kun gzhi，Sanskrit: ālayavijñāna) of a single pudgala (person, Sanskrit: pudgala) is taken as the object, then in all the Buddha-fields of the ten directions, one can simultaneously manifest bodies, thereby gaining the freedom to purify the Buddha-fields. In the ninth bhumi, the Good Intelligence, one obtains the four correct understandings of the four kinds of eloquence (藏文：chos don nges tshig spobs pa bzhi), namely, the correct understanding of Dharma, meaning, words, and eloquence. Thus, one preaches the Dharma in accordance with the minds of limitless beings, performing vast benefits and gaining the freedom to fully ripen sentient beings. In the tenth bhumi, the Cloud of Dharma, one obtains excellent powers such as clairvoyance, as well as limitless Samadhi and Dharani (總持，Sanskrit: dhāraṇī) doors. Therefore, one perfects the Dharmakaya and can manifest various emanations such as being born in Tushita Heaven, gaining the freedom to demonstrate deeds similar to those of the Buddhas. Soon after attaining this bhumi, one will receive the Great Light Empowerment. In general, in the three pure bhumis, the previous realization of the non-elaborate and decisive nature of reality becomes more extensive and profound. In addition, the realization of the basis of emptiness, the exhaustive nature, also gradually manifests from the side, and the certainty gradually increases. Now, at the time of the tenth bhumi, one has realized the secrets of the body, speech, and mind of all the Buddhas of the three times.
【English Translation】 Through the power of constantly abiding in Samadhi (concentration, Sanskrit: samādhi), the power to generate thirty-seven factors of enlightenment and countless other Dharma doors in an instant is attained. Among these stages, the first six bhumis are regarded as the cause, and this bhumi (the seventh) is regarded as the result. In these seven stages, in terms of conventional truth, the realization of emptiness, free from elaboration and decisive, becomes deeper and deeper. In terms of ultimate truth, the realization of the basis of emptiness, the exhaustive and decisive nature, also becomes closer and closer. Below the sixth bhumi, even if one does not wish for conceptual thoughts with signs to arise, they may still occur. However, in this bhumi (the seventh), such occurrences do not happen. Unless intentionally generated, one can abide in the state of signlessness. In the eighth bhumi, the Immovable, one naturally abides in the realm of signlessness without effort. Therefore, realization and wisdom are uninterrupted, and one attains the state of non-retrogression, having a profound understanding of the non-elaborate nature of reality, and attaining great forbearance towards the unborn Dharma. Because there is no effort, it is called 'equanimity'. If the Alaya-vijñana (藏文：kun gzhi，Sanskrit: ālayavijñāna) of a single pudgala (person, Sanskrit: pudgala) is taken as the object, then in all the Buddha-fields of the ten directions, one can simultaneously manifest bodies, thereby gaining the freedom to purify the Buddha-fields. In the ninth bhumi, the Good Intelligence, one obtains the four correct understandings of the four kinds of eloquence (藏文：chos don nges tshig spobs pa bzhi), namely, the correct understanding of Dharma, meaning, words, and eloquence. Thus, one preaches the Dharma in accordance with the minds of limitless beings, performing vast benefits and gaining the freedom to fully ripen sentient beings. In the tenth bhumi, the Cloud of Dharma, one obtains excellent powers such as clairvoyance, as well as limitless Samadhi and Dharani (總持，Sanskrit: dhāraṇī) doors. Therefore, one perfects the Dharmakaya and can manifest various emanations such as being born in Tushita Heaven, gaining the freedom to demonstrate deeds similar to those of the Buddhas. Soon after attaining this bhumi, one will receive the Great Light Empowerment. In general, in the three pure bhumis, the previous realization of the non-elaborate and decisive nature of reality becomes more extensive and profound. In addition, the realization of the basis of emptiness, the exhaustive nature, also gradually manifests from the side, and the certainty gradually increases. Now, at the time of the tenth bhumi, one has realized the secrets of the body, speech, and mind of all the Buddhas of the three times.
པ་དང་གཞི་དབྱིངས་དོན་དམ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་ རང་གཤིས་གནས་ལུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རང་སྟོབས་ཀྱིས་མངོནུ་སུམ་དུ་རྟོགས་ཀྱང་ད་དུང་ གནས་ལུགས་ཀྱི་ཆ་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་མཐར་ཐུག་དངོས་དེ་ཅུང་མིན་པས་ དེ་སྐབས་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཕྲིན་ལས་དང་ལྷན་ཅིག་སྤྱོད་པ་ཡིན་ཡང་ཕྱོགས་ཙམ་ནས་ དེ་འདྲ་ཡིན་གྱི་གདོད་མའི་ཆོས་སྐུ་ཆ་མཐའ་དག་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་མངོན་དུ་གྱུར་ཟིན་པའི་ མཐར་ཐུག་གི་གོ་འཕང་བླ་མེད་དེ་ད་དུང་ཅུང་ཐོབ་པ་ནི་མ་ཡིན་ལ། སྤྱིར་ས་དང་པོ་ཐོབ་པ་ ནས་བརྩམས་ཏེ་སྦྱིན་པའི་ཕར་ཕྱིན་ལྷག་པ་ནས་བཟུང་ས་བཅུ་ལ་རིམ་གྱིས་ཕར་ཕྱིན་བཅུ་ ལྷག་ཅིང་། ས་དང་པོ་ནས་མ་དག་པའི་ལུས་གནས་གྱུར་ཡིད་ཀྱི་རང་བཞིན་གྱི་ལུས་དང་རང་ སྣང་གི་ཞིང་ཁམས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གྲུབ་ལ། ས་བདུན་པ་རྫོགས་མཚམས་ནས་མཚན་ དཔེས་བརྒྱན་པའི་ལུས་མཆོག་དང་འོག་མིན་གྱི་ཞིང་ཁམས་རྗེས་མཐུན་པར་སྤྱོད་ཅིང་ས་ བཅུ་པར་འོག་མིན་ཞིང་དངོས་ལ་བགྲོད་ནས་ས་བཅུ་པའི་མཐར་ཞིང་དེ་ཉིད་དུ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྒྲུབས་ནས་ལོངས་སྐུའི་རྟེན་ལ་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ འདྲའི་ས་བཅུ་པོའི་སྐབས་སུ་འགྲོ་དོན་ལ་ཁམས་གསུམ་དུ་སྐྱེ་བ་སྟོན་པ་སོགས་ནི་རྣམ་པར་ འཕྲུལ་བ་ཙམ་ཡིན་ལ། ས་བཅུའི་བྱང་སེམས་ཀྱིས་མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་འཕྲུལ་སྟོན་ 10-315 པ་ཡོད་ཅིང་། དེ་ཡང་འོག་མིན་དུ་ས་བཅུ་པ་བས་སྤྱད་པ་སྤྱོད་ཅིང་དེའི་རྣམ་འཕྲུལ་ལ་དགའ་ ལྡན་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོར་གཤེགས་པའི་བར་དུ་འབྱུང་ལ་འོག་མིན་དུ་ནམ་ཞིག་སངས་ རྒྱས་ཐོབ་ཚེ་རྣམ་པར་འཕྲུལ་བ་དེ་དག་ཀྱང་གཞིའི་འོག་མིན་པ་དང་མཉམ་དུ་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་ ནས་ཆོས་འཁོར་སྐོར་བ་སོགས་ཀྱི་མཛད་པ་སྟོན་པ་ཡང་ཡོད། འོན་ཀྱང་འོག་མིན་དུ་སངས་ རྒྱས་པའི་རྗེས་སུ་གདུལ་བྱའི་མོས་བློ་དང་འཚམས་པར་སོ་སོའི་མཛད་པ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ ཚུལ་སྟོན་པ་ཤས་ཆེ་བའོ། ། གཉིས་པ་དེ་དག་གིས་ཆོས་དབྱིངས་རྟོགས་ཚུལ་ནི་རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་མགོན་གྱིས་དབུས་ མཐར་གསུངས་པ་ལྟར་ཏེ། དེ་ཡང་འཕགས་པས་མཉམ་བཞག་ཏུ་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པའི་ སྟོབས་ཀྱིས་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ངེས་པ་དེ་ལུགས་འདྲེན་ཚུལ་གྱིས་བཞག་པ་སྟེ། ས་དང་པོའི་སྐབས་ སུ་གནས་ལུགས་ཆོས་དབྱིངས་སྤྲོས་པ་བྲལ་ཕྱོགས་ནས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བའི་དོན་བདག་གཞན་ མཐའ་དག་ལ་སྤྲོས་བྲལ་ཆོས་དབྱིངས་ཉིད་ཀུན་ཁྱབ་ཀྱི་ཚུལ་དུ་རྟོགས་པ་དང་། ས་གཉིས་ པར་མཆོག་གི་དོན་ཆོས་དབྱིངས་ཉིད་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་ འོད་གསལ་བར་མཐོང་ནས་དེ་འདྲའི་དབྱིངས་དེ་མངོན་དུ་བྱེད་ཐབས་ལ་འབད་སྙམ་སྐྱེ་བ་ དང་། ས་གསུམ་པར་རྒྱུ་མཐུན་པའི་དོན་གྱི་མཆོག་ཆོས་དབྱིངས་སྤྲོས་བྲལ་རྟོགས་པ
【現代漢語翻譯】 雖然從根本上以自力現量證悟了本初法界（dbyings）的真諦，即善逝藏（bde bar gshegs pa）的心髓（snying po）的自性（rang gshis）和實相（gnas lugs），但由於尚未完全圓滿實相的各個方面，因此，雖然此時與諸佛的事業（phrin las）共同運作，但也只是一部分，尚未獲得完全顯現原始法身（chos sku）一切方面的究竟果位（go 'phang）。一般來說，從獲得初地（sa dang po）開始，佈施波羅蜜多（sbyin pa'i phar phyin）等逐漸增上，直至十地（sa bcu），依次增上十波羅蜜多。從初地開始，不凈的身體轉為意生身（yid kyi rang bzhin gyi lus），並且成就自顯的清凈剎土（zhing khams）。從七地圓滿之際，以妙相好（mtshan dpe）莊嚴的殊勝身（lus mchog）和與色究竟天（'og min）相應的剎土共同受用，並在十地時前往色究竟天剎土，於十地末尾在該剎土修持金剛喻定（rdo rje lta bu'i ting nge 'dzin），從而在報身（longs sku）的所依上現證菩提。在這樣的十地菩薩（byang sems）的階段，於三界（khams gsum）示現受生等只是種種化現。十地菩薩有示現十二行（mdzad pa bcu gnyis）的種種化現，即在色究竟天受用十地菩薩的行境，並從兜率天（dga' ldan）降生直至菩提樹下成道。如果在色究竟天獲得佛果，那麼這些化現也與根本的色究竟天同時獲得菩提，並示現轉法輪（chos 'khor）等事業。然而，在色究竟天成佛之後，更多的是根據所化眾生的意樂（mos blo）而分別示現十二行的形式。 第二，關於他們如何證悟法界（chos dbyings），正如嘉察·彌旁·貢波（rgyal tshab mi pham mgon）在《中觀究竟論》（dbu ma'i mtha' dbye）中所說的那樣，即聖者（'phags pa）在入定（mnyam bzhag）時以證悟法性（chos nyid）的力量，在後得（rjes thob）位獲得定解的方式。在初地時，從遠離戲論（spros pa）的角度證悟實相法界，即證悟到遠離戲論的法界周遍一切，包括自他一切事物。在二地時，以法界本身息滅戲論之相的自性，光明地見到最勝的實相，並生起努力顯現此法界的想法。在三地時，證悟到與因相應的最勝實相，即證悟到遠離戲論的法界。
【English Translation】 Although one fundamentally realizes the true essence of the Dharmadhatu (dbyings, the sphere of reality) – the essence (snying po) of the Sugata (bde bar gshegs pa, one who has gone to bliss) – its nature (rang gshis) and the characteristics of its abiding state (gnas lugs) through one's own power of direct perception, because one has not yet fully perfected all aspects of the abiding state, one is, at that time, acting in concert with the activities (phrin las) of all the Buddhas, but only partially. One has not yet attained the ultimate state (go 'phang) where the entirety of the primordial Dharmakaya (chos sku, the body of truth) has been fully manifested in every aspect. Generally, starting from the attainment of the first bhumi (sa dang po, the first ground), the perfection of generosity (sbyin pa'i phar phyin) and so on gradually increase, and up to the tenth bhumi (sa bcu, the ten grounds), the ten perfections gradually increase. From the first bhumi, the impure body transforms into a mind-made body (yid kyi rang bzhin gyi lus), and a spontaneously appearing pure land (zhing khams) is accomplished. From the completion of the seventh bhumi, one enjoys a supreme body (lus mchog) adorned with marks and signs (mtshan dpe), and a land corresponding to Akanishta ( 'og min). Upon reaching the tenth bhumi, one goes to the actual Akanishta land, and at the end of the tenth bhumi, one practices the Vajra-like Samadhi (rdo rje lta bu'i ting nge 'dzin) in that land, thereby manifestly attaining enlightenment on the basis of the Sambhogakaya (longs sku, the enjoyment body). During such stages of the ten bhumis, showing birth in the three realms (khams gsum) for the benefit of beings is merely a manifestation. The Bodhisattvas (byang sems) of the ten bhumis display various manifestations of the twelve deeds (mdzad pa bcu gnyis), that is, they experience the conduct of the tenth bhumi in Akanishta, and from Tushita (dga' ldan) to the descent to the Bodhi tree, these manifestations occur. If Buddhahood is attained in Akanishta, then those manifestations also attain enlightenment simultaneously with the fundamental Akanishta, and they also show activities such as turning the wheel of Dharma (chos 'khor). However, after attaining Buddhahood in Akanishta, it is more common to separately show the forms of the twelve deeds according to the inclinations (mos blo) of the beings to be tamed. Secondly, regarding how they realize the Dharmadhatu (chos dbyings), as stated by GyaltsabMipham Gonpo (rgyal tshab mi pham mgon) in the 'Ultimate Analysis of Madhyamaka' (dbu ma'i mtha' dbye), that is, the way in which the noble ones ( 'phags pa), through the power of realizing the nature of reality (chos nyid) in meditative equipoise (mnyam bzhag), establish certainty in the post-meditation (rjes thob) state. In the first bhumi, one realizes the Dharmadhatu of reality from the perspective of freedom from elaboration (spros pa), that is, one realizes that the Dharmadhatu, free from elaboration, pervades everything, including oneself and others. In the second bhumi, one sees the most supreme meaning, the Dharmadhatu itself, as luminous with the nature of pacifying the characteristics of elaboration, and one generates the thought of striving to manifest such a sphere. In the third bhumi, one realizes the most supreme meaning corresponding to the cause, the Dharmadhatu free from elaboration.
་ལས་ གསུང་རབ་འབྱུང་ཞིང་གསུང་རབ་ལས་ཀྱང་ཆོས་དབྱིངས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བས་དེ་འདྲའི་ ལུང་གི་ཆོས་ཚིག་བཞི་གཅིག་གི་དོན་དུ་སྟོང་གསུམ་མེས་གང་བར་ཡང་མཆོངས་ནས་བརྒལ་ བར་སྤྲོ་བ་དང་། ས་བཞི་པར་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མེད་པའི་དོན་སྤྲོས་བྲལ་ཆོས་དབྱིངས་ ཉིད་གཟུང་འཛིན་མ་ལུས་པ་དང་རྣམ་པར་བྲལ་བའི་གཞི་དབྱིངས་ཉག་གཅིག་ཏུ་ཁོང་དུ་ ཆུད་པས་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྒྱ་ཆེན་ཐོབ་པ་དང་། ས་ལྔ་པར་བདག་དང་གཞན་མཐའ་ དག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་སྤྲོས་པ་ཀུན་བྲལ་གྱི་དབྱིངས་གཅིག་པུ་དེ་ནམ་ཡང་གཉིས་སུ་ 10-316 མེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་ཕྱིར་ཐ་དད་མེད་པར་རྟོགས་པ་དང་། ས་དྲུག་པར་ཀུན་བྱང་མ་ཡིན་པའི་ དོན་གཞིའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་གིས་གདོད་ནས་སྟོང་ཞིང་རང་བཞིན་གྱིས་ རྣམ་པར་དག་པས་ཀུན་ཉོན་དང་རྣམ་བྱང་གི་ཆ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ལ་ཕྱེ་རྒྱུ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ དང་། ས་བདུན་པར་ཐ་དད་མེད་པའི་དོན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཆོས་དབྱིངས་ སྤྲོས་བྲལ་གྱི་རྣམ་པ་དེ་ལ་མཚན་མ་ཐ་དད་པ་མེད་པར་སྤྲོས་མེད་འབའ་ཞིག་ཏུ་རྟོགས་པ་ དང་། མ་དག་ས་བདུན་མན་དུ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སྤྲོས་བྲལ་སྟོང་ཕྱོགས་ནས་རིམ་གྱིས་མངོན་ དུ་བྱེད་ཅིང་། དག་པའི་ས་ནས་སྤྲོས་བྲལ་སྟོང་པའི་དབྱིངས་དེའི་ངང་ནས་གཤིས་ཀྱི་གནས་ ལུགས་དོན་དམ་རྣམ་ཀུན་པའི་རྣམ་ཆ་དང་ཁྱད་ཆོས་ཅི་རིགས་ཅུང་ཙམ་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་ ས་བརྒྱད་པར་བྲི་འཕེལ་མེད་པའི་དོན་ཡེ་གཞི་དོན་དམ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ་ཐོག་མ་ ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་སྐབས་ན་ཅང་མེད་ཀྱི་རྣམ་པའམ་ས་བོན་བག་ཉལ་ཙམ་དུ་མ་ཟད་ པར་དོན་དམ་རྣམ་ཀུན་པའི་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ངོ་བོ་ནམ་ཡང་བྲི་བ་མེད་པར་རང་ ཆས་སུ་ཡོད་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བའི་སྐབས་ནའང་སྔར་གྱི་གཞི་དབྱིངས་དོན་དམ་ཆོས་སྐུ་ དེ་ཉིད་ལས་སྔར་མེད་གསར་དུ་འཕེལ་བ་ཅི་ཡང་མེད་པར་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཚུལ་ ཕྱོགས་ཙམ་སྔར་བས་ལྷག་རྟོགས་པ་དང་། ས་དགུ་པར་ས་བརྒྱད་པ་ལས་ཀྱང་སྟོང་གཞི་ དོན་དམ་པའི་ཡིན་ལུགས་རྟོགས་ཚུལ་ཟབ་པའི་སྒོ་ནས་སོ་སོར་ཡང་དག་པར་རིག་པ་བཞི་ ལ་དབང་བའི་ཚུལ་གྱིས་འོད་གསལ་གཤེགས་སྙིང་གི་གནས་ལུགས་ལ་ཆེས་ཉེ་བར་གྱུར་ཏེ་ ནང་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་དྭངས་པའི་དོན་དམ་པའི་རྣམ་ཆ་ཆེས་གསལ་བའི་གཟིགས་སྟོབས་རྒྱ་ ཆེ་བས་མཐོང་བ་དང་། ས་བཅུ་པར་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་སྤྲུལ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་སེམས་ ཅན་མཐའ་ཡས་པའི་དོན་མཛད་བཞིན་ཡེ་གཞི་ཆོས་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དོན་དམ་ པའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པའི་མཚན་ཉིད་རྣམས་ཀྱང་སྤྱིའི་ཕྱོགས་ 10-317 ནས་རང་སྟོབས་ཀྱིས་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ས་བཅུ་པོའི་སྐབས་སུ་
【現代漢語翻譯】 從經典中產生，又從經典中證悟法界，因此，對於這樣一句經文的意義，即使跳入並超越充滿三千世界的火焰也感到快樂；在第四地，通達無所執著的意義，即遠離戲論的法界本身，領悟遠離一切能取所取的唯一基礎，從而獲得廣大的菩提分法；在第五地，證悟自他一切相續中的法界，遠離一切戲論的唯一本性，恒常不二，因此證悟無差別；在第六地，證悟非一切遍行的意義，即本初清凈、自性清凈的法界，因此證悟在一切雜染和清凈的體性上沒有分別；在第七地，證悟無差別的意義，即一切法的實相，法界遠離戲論的體性，沒有差別的相狀，唯是無戲論；在不清凈的七地以下，逐漸從空性的角度顯現法界遠離戲論的體性；從清凈地開始，從空性法界的角度，稍微證悟自性的實相，勝義諦的一切功德和差別，從而在第八地，證悟無增減的意義，即原始的勝義諦法界的體性，從最初一切煩惱的時候，不是什麼都沒有，或者僅僅是種子習氣，而是勝義諦一切遍行、自生智慧法身的體性，恒常不減地存在於自性中，在清凈的時候，也沒有在原有的基礎之上新增加什麼，而是基果無別，只是比以前更加證悟；在第九地，比第八地更加深刻地證悟空性勝義諦的實相，以四無礙解的自在，非常接近光明如來藏的實相，以內心極其清凈的勝義諦的體性，以極其明晰的見力而證見；在第十地，如所愿地以各種化身利益無量眾生，同時，原始法性如來藏勝義諦的一切功德，也從總體的角度上自然顯現。如是，在十地的時候……
【English Translation】 From the scriptures arise, and from the scriptures, the Dharmadhatu (法界, fǎ jiè, realm of dharma) is realized. Therefore, for the sake of even a single verse of such a scripture, one would gladly leap over and transcend a fire filling three thousand worlds. In the fourth Bhumi (地, dì, stage), one comprehends the meaning of non-grasping, the Dharmadhatu itself, free from elaboration, understanding that the sole basis is devoid of all grasping and what is grasped, thereby attaining vast aspects of enlightenment. In the fifth Bhumi, one realizes that the Dharmadhatu in the continuum of oneself and others is the sole essence, free from all elaborations, and is invariably non-dual, thus realizing non-difference. In the sixth Bhumi, one realizes the meaning of non-universal purification, that the essence of the fundamental Dharma is primordially empty of all elaborations and is naturally pure, thus realizing that there is no distinction to be made in the nature of all defilements and purifications. In the seventh Bhumi, one realizes the meaning of non-difference, that the nature of all Dharmas, the Dharmadhatu free from elaboration, has no distinct characteristics but is solely free from elaboration. Below the impure seventh Bhumi, the Dharmadhatu free from elaboration is gradually manifested from the perspective of emptiness. From the pure Bhumis onwards, from within the essence of emptiness free from elaboration, one gradually understands the nature of reality, the ultimate truth, and various aspects and qualities of all kinds. Thus, in the eighth Bhumi, one realizes the meaning of non-increase and non-decrease, that the essence of the primordial, ultimate Dharmadhatu is not merely a state of nothingness or latent seeds during the initial state of all defilements, but the nature of the ultimate, all-encompassing, spontaneously arisen wisdom Dharmakaya (法身, fǎ shēn, dharma body) is inherently present without ever decreasing. Even in the state of purification, nothing new is added to the original basis, the ultimate Dharmakaya, but the inseparability of basis and result is understood to a greater extent than before. In the ninth Bhumi, one understands the reality of emptiness and ultimate truth more profoundly than in the eighth Bhumi, and through the power of the fourfold perfect knowledge, one comes very close to the nature of the luminous Sugata-garbha (如來藏, rú lái zàng, tathagatagarbha), seeing with vast vision the extremely clear aspects of the ultimate truth, the inner essence being exceedingly pure. In the tenth Bhumi, one benefits limitless beings with various emanations as desired, and the qualities of the primordial, inherent nature of the ultimate truth, the Dharmata (法性, fǎ xìng, dharmata) Tathagata-garbha, are also spontaneously manifested from a general perspective. Thus, at the time of the ten Bhumis...
ཆོས་དབྱིངས་ མཐོང་ཚུལ་མི་འདྲ་བར་བྱུང་བ་དག་ནི་ལམ་སྒོམ་པ་པོའི་གང་ཟག་རྣམས་ཀྱི་རང་རང་ལ་ཡོད་ པའི་ཆོས་ཉིད་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱི་དྲི་མ་སྲབ་འཐུག་གི་དབང་ལས་སྣང་བའི་ཚུལ་དེ་ ལྟར་བྱུང་བ་ཡིན་གྱི་དོན་གནས་ཚོད་ལ་ནི་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་དོན་དམ་པའི་ བདེན་པ་སྐུ་གསུམ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པ་ཡེ་གདོད་མ་ནས་ཆོས་ཅན་སེམས་ཅན་མཐའ་དག་ ལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་རང་གཤིས་དག་མཉམ་ཆེན་པོར་བཞུགས་པ་དེ་ཀ་ཉིད་ལ་ལམ་དང་ འབྲས་བུའི་སྒོ་ནས་བཟང་ངན་གྱི་དབྱེ་བ་གང་ཡང་མེད་མོད་ཀྱང་དཔེར་ན་ཉིན་བྱེད་འོད་སྟོང་ རྟག་འབར་ཡང་སྒྲིབ་བྱེད་སྤྲིན་སྲབ་འཐུག་གིས་གསལ་མི་གསལ་སྤྲིན་འོག་གི་གྲོང་ཁྱེར་བ་ དག་ལ་འབྱུང་དུ་རུང་བ་ལྟར་གཞི་དབྱིངས་སྒྲིབ་བྱེད་གློ་བུར་དྲི་མ་སྲབ་འཐུག་གིས་དྲི་བཅས་ གང་ཟག་རྣམས་ལ་དབྱིངས་དེ་གསལ་མི་གསལ་ངེས་པར་འབྱུང་རིགས་པའོ། །གཞན་ཡང་ ས་དེ་དག་གི་སྐབས་སུ་རྣམ་སྨིན་འཛིན་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་པར། ཚོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར། ཡོན་ཏན་གྱི་ ཁྱད་པར། སྐྱེ་བ་ལེན་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་པར། ཡིད་ལུས་ཀྱི་ཁྱད་པར། མཚན་མ་སྤངས་པའི་ཚུལ། ལུང་བསྟན་ཐོབ་པའི་ཚུལ་སོགས་འདི་སྐོར་ལ་བཤད་བྱ་ཆེ་ཡང་དེ་ཙམ་མོ། །དེ་དག་གིས་རྗེ་ ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོའི་དགོངས་བཞེད་འཇམ་མགོན་བླ་མ་གང་ཉིད་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བཀྲལ་བཞིན་ ལམ་གྱི་གནས་ལུགས་ཟབ་མོ་མདོ་ཙམ་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། ། སྨྲས་པ། འོད་གསལ་ནང་དབྱིངས་ཆོས་སྐུ་ཉིན་བྱེད་དབང་། ། གློ་བུར་དྲི་མ་ཆུ་འཛིན་ཟོལ་གྱིས་བསྒྲིབས། ། དེ་བསལ་ཐབས་མཆོག་ལམ་གྱི་གནས་ལུགས་ཆེ། ། དྲི་བཞོན་དལ་བའི་རྒྱུན་བཞིན་བསྐྲུན་ཅིག་ཀྱེ། ། 10-318 ཞེས་པ་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། ། ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པའི་རྩ་བའི་ས་བཅད་གསུམ་པ་འབྲས་བུ་ཟབ་མོའི་གནས་ལུགས་བཤད་ པ་ནི་ཡེ་གཞི་དོན་དམ་པའི་གནས་ལུགས་ངེས་པ་དོན་གྱི་སངས་རྒྱས་མི་གནས་མྱང་འདས་ ཆེན་པོ་ཟབ་ཡངས་དག་པའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་བྱང་གི་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པ་གདོད་ནས་རང་ ཆས་སུ་ཉི་མ་དང་ཟེར་བཞིན་ནམ་ཡང་འབྲལ་མེད་ཀྱི་ངོ་བོར་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་ བཞུགས་པ་དེ་ཀ་ཉིད་དེང་སྐབས་ཀྱི་མངོན་དུ་གྱུར་བྱ་མཐར་ཐུག་པ་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ མཆོག་གི་བྲལ་འབྲས་དངོས་དེ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ནི་དོན་གྱི་ཡིན་ལུགས་ལ་རང་གཤིས་དག་ པ་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ་ཡང་མི་འགྱུར་བའི་ཤིན་ཏུ་དྭངས་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ངེས་པས་ གཞི་དུས་སུ་བཞུགས་པའི་བྲལ་འབྲས་ཆོས་སྐུ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་ལྟོས་ན་དྲི་མ་སྔར་ཡོད་པ་དང་ ཕྱིས་བསལ་བ་གང་ཡང་མེད་ཀྱང་སེམས་ཅན་དག་གི་རྒྱུད་བསྡུས་ཀྱི་དྲི་མ་ལ་ཆུང་འབྲིང་ཆེ་ གསུམ་མི་འདྲ་བ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་དབང་གིས་རང་རང་གི་གཞི་ལ་བཞུགས་པའི་ཆོས་སྐུ་ལྐོག་ཏུ་ གྱུར་ཚབས་ཆུང་འབྲིང་ཆ
【現代漢語翻譯】 法界 對於法界的不同見解，是由於修行者各自的障蔽其本性的垢染有厚薄之分，從而顯現出不同的景象。但就實相而言，基與果無別，法身是勝義諦，三身本自具足。一切有法有情眾生，從原始以來，其自性就以法性的方式，安住于平等大凈之中。其中，從道和果的角度來說，沒有好壞之分。例如，太陽的光芒永遠照耀，但云層的厚薄會影響其顯現的程度，就像雲層下的城市居民所見到的那樣。同樣，基界（指一切萬法的本源）因突如其來的垢染的厚薄，導致有垢染的眾生對基界的顯現程度有所不同。此外，在這些階段中，還有異熟果的執持方式的差別、積聚的差別、功德的差別、受生的差別、意身的差別、捨棄相的差別、獲得授記的方式等等。關於這些方面，有很多可以講述的，但就此打住。以上，是按照宗喀巴大師的意趣，以及蔣貢喇嘛的解釋，簡要闡述了甚深道之理。 偈曰： 光明內界法身如日輪， 忽來垢染如雲遮蔽之。 遣除彼之勝妙道之理， 如拂塵埃恒常勤精進。 這是過渡性的偈頌。 解釋波羅蜜多乘根本科判的第三部分，即甚深果之理，也就是對原始基（指一切萬法的本源）勝義諦之理，即究竟的佛陀不住涅槃，以及廣大清凈的法性功德無量，如太陽和光芒般永不分離的自性，以無二的方式安住。這正是當下需要證悟的，也是最終的基果無別，是殊勝的解脫果。就實相而言，自性清凈二者的自性永不改變，是極其純凈的。因此，就安住于基位的解脫果法身自性而言，沒有先前存在的垢染，也沒有後來去除的垢染。但由於眾生相續中的垢染有小、中、大三種不同，導致各自安住于基位的法身被遮蔽的程度也有小、中、大之分。
【English Translation】 Dharmadhatu (chos dbyings) The different views that arise regarding Dharmadhatu are due to the varying degrees of obscurations (sgrib) that individuals practicing the path have, which obscure their inherent nature. The way things appear depends on the thickness of these obscurations. However, in reality, the ground and result are inseparable. The Dharmakaya (chos sku) is the ultimate truth, with the three kayas (sku gsum) inherently present. From the very beginning, all phenomena and sentient beings possess this nature, residing in a state of great purity and equality. There is no distinction of good or bad in terms of path and result. For example, although the sun's light always shines, its clarity can be obscured by thin or thick clouds, as experienced by the inhabitants of a city under the clouds. Similarly, the clarity of the ground (gzhi dbyings) is obscured by adventitious stains (glo bur dri ma), depending on their thickness, for those with stains. Furthermore, in those stages, there are differences in how the results of actions are perceived, differences in accumulations, differences in qualities, differences in how rebirth is taken, differences in the mind-body, differences in abandoning characteristics, and differences in receiving prophecies. There is much to say about these, but let's stop here. This is a brief explanation of the profound nature of the path, according to the intentions of the great Jonangpa (jo nang pa) master and as explained by Jamgon Lama. Spoken: The clear light inner space, Dharmakaya, power of the sun, Is obscured by the guise of sudden stains like clouds. The supreme method to clear that is the great nature of the path, May it be created like a gentle stream of pure breeze. This is an intermediate verse. The third section of the root outline of the Paramita (phar phyin) Vehicle, explaining the nature of the profound result, is the ultimate nature of the ground, the ultimate Buddha who does not abide in Nirvana (myang 'das), the great, vast, and pure qualities of the Dharma, which are inherently inseparable like the sun and its rays, residing in a non-dual manner. This is what needs to be realized now, the ultimate inseparability of ground and result, the actual supreme liberation. In terms of reality, the nature of the two purities is unchanging, being extremely pure. Therefore, in relation to the nature of the Dharmakaya (chos sku) of liberation residing in the ground, there are no pre-existing or later-removed stains. However, due to the different degrees of stains in the minds of sentient beings, the Dharmakaya (chos sku) residing in their ground is obscured to varying degrees.
ེ་གསུམ་དེ་ལུགས་ལྟར་ཡོད་པས་དྲི་མ་དེ་གསུམ་སེལ་བྱེད་ཀྱི་ལམ་ ལ་ཉན་ཐོས་རང་རྒྱལ་བྱང་སེམས་ཏེ་ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་ལམ་ཡང་དེ་ལྟར་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། སེམས་ཅན་དག་གིས་ཀྱང་རང་རང་གི་ཁམས་དབང་དང་མཐུན་པའི་ལམ་སྒོམ་པའི་སྐལ་བ་ འགྲིག་ཚེ་དེ་ལུགས་ལྟར་བསྒོམས་པས་གཞིའི་ཆོས་སྐུར་རང་ངོས་ནས་བཟང་ངན་མེད་ཀྱང་ གང་ཟག་རང་སྣང་འཁྲུལ་བ་ཚབས་ཆུང་འབྲིང་ཆེ་གསུམ་གྱི་དབང་གིས་དག་པ་བྲལ་འབྲས་ བྱང་ཆུབ་ཀྱང་ཐ་འབྲིང་རབ་ཀྱི་རྣམ་པ་མི་འདྲ་བ་ཚུལ་དེ་མཐུན་མངོན་དུ་གྱུར་འོང་ཞིང་དེ་ ལས་ཐེག་ཆེན་གྱི་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་གྱུར་བྱ་ཡང་གནས་ལུགས་དོན་དམ་དབྱིངས་ ཉིད་གདོད་ནས་བཞུགས་པ་དེ་ཀ་(རང་སྣང་གིས་)མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱོགས་དེ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ དོན་དམ་ཉག་གཅིག་དང་དེ་ལ་གདོད་ནས་རང་རིག་རང་གསལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་སུ་ཡོད་པའི་ 10-319 ཕྱོགས་དེ་དོན་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་དང་གཞན་སྣང་ངོར་དེ་མངོན་དུ་གྱུར་ཕྱོགས་ནས་ ཀུན་རྫོབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུར་འཇོག་ཅིང་། གདོད་ནས་བཞུགས་པའི་རང་བྱུང་གི་ཆོས་སྐུ་ དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རྒྱལ་བ་རང་སྣང་གི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའི་སྣང་བ་རབ་འབྱམས་དེ་ དོན་དམ་པའི་ལོངས་སྐུ་དང་དེ་གདུལ་བྱ་གཞན་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གང་དག་གིས་མཐོང་ བའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་ལོངས་སྐུའི་བཀོད་པ་དེ་ཀུན་རྫོབ་པའི་ལོངས་སྐུ་དང་། གནས་ལུགས་ ལོངས་སྐུ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་རང་སྣང་གི་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་བཀོད་པ་འབྱམས་ཀླས་དག་དོན་དམ་ པའི་སྤྲུལ་སྐུ་དང་། དེ་གཞན་གདུལ་བྱ་ཐུན་མོང་གི་ངོར་རང་རང་དང་འཚམས་པར་སྣང་བ་དེ་ རྣམས་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་པའི་སྤྲུལ་པའི་སྐུར་འཇོག་པ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱས་ནས་དེ་ལྟ་བུའི་ སྐུ་བཞི་ལ་དོན་དམ་པའི་ཕྱོགས་རྣམས་བྲལ་འབྲས་དང་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཕྱོགས་རྣམས་བསྐྱེད་ འབྲས་སུ་འཇོག་པ་སྟེ། དེ་འདྲའི་མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུ་སྐུ་བཞི་ལས་སྔ་མ་དོན་དམ་ཁོ་ ན་དང་ཕྱི་མ་གསུམ་མཛད་ཕྲིན་བཅས་ལ་རང་སྣང་གཞན་སྣང་གིས་དབྱེ་བའི་དོན་དམ་དང་ ཀུན་རྫོབ་པའི་ཕྱོགས་གཉིས་རེ་ཡོད་པས་དེ་ལུགས་ལྟར་གྱི་འབྲས་བུ་དེ་ལ་སྐུ་དང་། ཡེ་ཤེས་ དང་། ཡོན་ཏན་དང་། ཕྲིན་ལས་བཞི་ལས། དང་པོ་ལ། ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ། ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ། སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དང་ བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། ཡེ་གདོད་མ་ནས་བཞུགས་པའི་དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་ པོའི་རང་མདངས་ངེས་པ་དོན་གྱི་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་རང་བཞིན་གནས་ལུགས་བདེ་ བ་མཆོག་གི་བདག་ཉིད་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་གཤིས་ནས་དག་པ་གཉིས་དང་རང་ཆས་སུ་ ལྡན་པའི་དྲི་མ་མེད་པའི་གཞི་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཁོ་ན་འདིར་བྲལ་འབྲས་སུ་འཇོག་བྱ་སྟེ། འདིའི་ཡིན་ལུགས། ལུང་དང་། རིགས་པས་སྒྲུ
【現代漢語翻譯】 既然這三種垢染如是存在，那麼清除這三種垢染的道路，也就是聲聞、緣覺、菩薩這三乘的道路也同樣存在。 眾生也各自有與自己的根器和能力相應的修道機緣，如果能如是修行，那麼，雖然基位法身（梵文：Dharmakāya，藏文：ཆོས་སྐུ།，漢語字面意思：法性之身）從其自身而言無所謂好壞，但由於眾生各自的自顯迷亂有輕、中、重三種程度的差別，因此，從清凈解脫之果到菩提（梵文：bodhi，藏文：བྱང་ཆུབ།，漢語字面意思：覺悟）也有下、中、上三種不同的顯現方式，這些都會相應地顯現出來。並且，爲了顯現大乘無上菩提，實相勝義的法界（梵文：dharmadhātu，藏文：དབྱིངས་ཉིད།，漢語字面意思：法界）本自存在，而（自顯）顯現的那個方面就是自性身（梵文：Svābhāvikakāya，藏文：ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ།，漢語字面意思：自性之身），是唯一的勝義諦。並且，自性身本自具有自知自明的智慧，那個方面就是勝義智慧法身；而從顯現於他顯的角度來說，則安立為世俗智慧法身。本自存在的自生法身，依靠它，諸佛自顯的圓滿報身（梵文：Saṃbhogakāya，藏文：ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ།，漢語字面意思：報用圓滿之身）的無量顯現是勝義報身；而那些被所化眾生中的大菩薩們所見到的報身的顯現，則是世俗報身。依靠法性報身，自顯的無量化身（梵文：Nirmāṇakāya，藏文：སྤྲུལ་པའི་སྐུ།，漢語字面意思：變化之身）的顯現是勝義化身；而那些在其他被教化眾生面前，以各自相應的方式顯現的化身，則被安立為世俗化身。要知道，像這樣的四身，勝義的方面是斷果，而世俗的方面是生果。也就是說，在這樣的究竟果位四身中，最初的法身是唯一的勝義，而後面的三身及其事業，則因自顯和他顯的差別，而各有勝義和世俗兩個方面。因此，按照這種方式的果位，有四種功德，即身、智慧、功德和事業。 首先，有自性身、智慧法身、圓滿報身和化身四種。第一種，是從原始以來就存在的勝義法性（梵文：dharmatā，藏文：ཆོས་ཉིད།，漢語字面意思：法性），是如來藏（梵文：Tathāgatagarbha，藏文：བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ།，漢語字面意思：如來之藏）的自性光明，是確定意義上的基果無別之自性，是安住之法，是至樂之體性，是自生大智慧，是本性清凈，是具有二種自性的無垢法界（梵文：dharmadhātu，藏文：དབྱིངས་ཉིད།，漢語字面意思：法界），是真如（梵文：tathatā，藏文：དེ་བཞིན་ཉིད།，漢語字面意思：如是性），這些都應被安立為斷果。而此處的實相，可以用聖言和理證來成立。
【English Translation】 Since these three stains exist in this way, the path to remove these three stains, that is, the path of the three vehicles of Śrāvaka (藏文：ཉན་ཐོས།，漢語字面意思：聲聞), Pratyekabuddha (藏文：རང་རྒྱལ།，漢語字面意思：緣覺), and Bodhisattva (藏文：བྱང་སེམས།，漢語字面意思：菩薩), also exists in the same way. Sentient beings also have the opportunity to practice the path that corresponds to their own faculties and abilities. If they can practice in this way, then, although the Dharmakāya (梵文：Dharmakāya，藏文：ཆོས་སྐུ།，漢語字面意思：法性之身) of the ground, from its own perspective, is neither good nor bad, due to the differences in the severity of the self-appearing confusion of sentient beings, there are three types: light, medium, and heavy. Therefore, from the result of pure liberation to Bodhi (梵文：bodhi，藏文：བྱང་ཆུབ།，漢語字面意思：覺悟), there are also three different manifestations: lower, medium, and upper, which will manifest accordingly. Furthermore, in order to manifest the unsurpassed Bodhi of the Mahāyāna, the Dharmadhātu (梵文：dharmadhātu，藏文：དབྱིངས་ཉིད།，漢語字面意思：法界) of ultimate reality has always existed, and the aspect that manifests (through self-appearance) is the Svābhāvikakāya (藏文：ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ།，漢語字面意思：自性之身), the only ultimate truth. Moreover, the Svābhāvikakāya inherently possesses self-knowing and self-illuminating wisdom, and that aspect is the wisdom Dharmakāya of ultimate truth; while from the perspective of manifesting to others, it is established as the conventional wisdom Dharmakāya. Relying on the self-born Dharmakāya that has always existed, the infinite manifestations of the Saṃbhogakāya (藏文：ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ།，漢語字面意思：報用圓滿之身) of the self-appearing victorious ones are the ultimate Saṃbhogakāya; and the manifestations of the Saṃbhogakāya that are seen by the great Bodhisattvas among those to be tamed are the conventional Saṃbhogakāya. Relying on the Dharmatā Saṃbhogakāya, the infinite manifestations of the Nirmāṇakāya (藏文：སྤྲུལ་པའི་སྐུ།，漢語字面意思：變化之身) are the ultimate Nirmāṇakāya; and those that appear in a way that corresponds to each individual in the common perception of other beings to be tamed are established as the conventional Nirmāṇakāya. It should be understood that, like these four bodies, the ultimate aspects are the results of abandonment, and the conventional aspects are the results of generation. That is to say, in the ultimate result of the four bodies, the first Dharmakāya is the only ultimate truth, while the latter three bodies and their activities each have two aspects, ultimate and conventional, due to the difference between self-appearance and other-appearance. Therefore, according to this way of the result, there are four qualities: body, wisdom, qualities, and activities. First, there are four types: Svābhāvikakāya, wisdom Dharmakāya, Saṃbhogakāya, and Nirmāṇakāya. The first is the ultimate Dharmatā (梵文：dharmatā，藏文：ཆོས་ཉིད།，漢語字面意思：法性) that has existed from the beginning, the self-luminous essence of the Tathāgatagarbha (梵文：Tathāgatagarbha，藏文：བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ།，漢語字面意思：如來之藏), the nature of the inseparability of the ground and result in the definite meaning, the abiding Dharma, the essence of supreme bliss, the self-born great wisdom, the purity of the original nature, the immaculate Dharmadhātu (梵文：dharmadhātu，藏文：དབྱིངས་ཉིད།，漢語字面意思：法界) that possesses two self-natures, and the Tathatā (梵文：tathatā，藏文：དེ་བཞིན་ཉིད།，漢語字面意思：如是性), all of these should be established as the result of abandonment. And the reality here can be established by scripture and reasoning.
བ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གདོད་ནས་རང་བྱུང་དུ་ཡོད་པའི་དོན་དམ་པའི་དབྱིངས་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ 10-320 གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་བདེན་པ་གཅིག་པུ་དོན་དམ་པའི་མི་གནས་པའི་མྱང་ འདས་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུར་ལེགས་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས། བདེན་པ་ནི་གཅིག་པུ་གཉིས་ མ་ཡིན་པ་སྟེ། འདི་ལྟ་སྟེ། འགོག་པའི་བདེན་པའོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ འདྲའི་དབྱིངས་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ་དུ་སྐྱེ་འཇིག་གནས་གསུམ་བྲལ་ བས་འདུས་མ་བྱས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་། ཟག་མེད་ཀྱི་དབྱིངས་དང་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཡེ་ཤེས་ གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པས་རྣམ་དབྱེར་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དང་། ཡོད་མེད་སོགས་ལས་གྲོལ་བས་ སྒྲོ་བསྐུར་གྱི་མཐའ་གཉིས་སུ་ལྟུང་བ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་དང་། ཉོན་ཤེས་སྙོམས་འཇུག་གི་ སྒྲིབ་པ་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་དང་། དྲི་མ་མེད་ཅིང་རྣམ་རྟོག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མེད་ པར་ཆོས་དབྱིངས་རང་བཞིན་འཕགས་པ་མཆོག་གི་གཟིགས་ངོར་ལེགས་པར་བདེན་པའི་ མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་བྲལ་འབྲས་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་ཚབ་ཀྱིས། ཐོག་མ་དབུས་མཐའ་མེད་ཅིང་ རྣམ་དབྱེ་མེད། །གཉིས་མེད་གསུམ་བྲལ་དྲི་མེད་རྣམ་རྟོག་མེད། །ཆོས་དབྱིངས་རང་བཞིན་ གང་ཡིན་དེ་རྟོགས་པ། །མཉམ་པར་བཞག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་མཐོང་། །ཞེས་གསུངས་ པའི་དོན་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར། འདི་ལ་རང་ངོས་ནས་དབྱེ་བ་མེད་ཀྱང་དེ་མངོན་བྱེད་པའི་སྣང་ ལུགས་ལྟར་ན། རང་བཞིན་རྣམ་དག་དང་། གློ་བུར་དྲི་བྲལ་གཉིས་སོ། ། གཉིས་པ་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ནི། རང་བཞིན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་ཆོས་ཅན། གདོད་ནས་རང་ བྱུང་དུ་གྲུབ་པའི་དོན་དམ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོར་ལེགས་ པར་གྲུབ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཤིས་ལུགས་མཐར་ཐུག་པ་དེ་ཡེ་ནས་དག་མཉམ་དུ་ཡོད་ པ་གང་ཞིག གཤིས་དེ་ཡང་ཅང་མེད་སྟོང་རྐྱང་ཙམ་དུ་མ་ཟད་པར་དོན་དམ་མཆོག་གི་སྐུ་ གསུམ་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་ཁམས་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་ཀུན་ངེས་པར་རང་ཆས་ཉིད་ དུ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར། རྟགས་འདི་སྤྲོས་ན་ཆོག་ཀྱང་གོང་བཤད་དག་གིས་ཅུང་ཟད་ཤེས་ནུས་ 10-321 པས་དེ་ཙམ་དུ་བཞག དེས་ན་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་དེ་ཅང་མེད་ཀྱི་མེད་དགག་ཙམ་མ་ཡིན་པར་དག་ ཆེན་ཡེ་ཤེས་མཆོག་གི་གནས་ལུགས་ཡེ་ནས་བཞུགས་པའི་ཁྱབ་བདག་དམ་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་ བོ། ། གཉིས་པ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་ནི། དོན་དམ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱོགས་གདོད་ནས་གཞི་ འབྲས་དབྱེར་མེད་ཉིད་དུ་ནམ་ཡང་འགྱུར་མེད་ཡོན་ཏན་ཀུན་ལྡན་དུ་བཞུགས་ལ་དེ་མངོན་ བྱ་བའི་(རང་སྣང་གིས་དེ་ལུགས་ཇི་བཞིན་དང་།)གཞན་སྣང་ལྟར་ན་སྟོབས་བཅུ་མི་འཇིགས་པ་སོགས་ ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པའི་གཏེར་གྱུར་རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་གསར་ཏུ་བ
【現代漢語翻譯】 關於這兩個方面： 首先，自始以來就自然存在的勝義諦界，其法性在於：你的自性之究竟狀態，唯一的真理，完美地成就為勝義的無住涅槃自性身。正如經文所說：『真理是唯一的，不是二元的，就像滅諦一樣。』等等。這樣的界，其法性在於：你從始至終，超越了生、住、滅三者，因此具有非造作的特徵；無漏之界與究竟的智慧融為一體，因此具有無分別的特徵；從有無等概念中解脫，因此不落入揚棄和誹謗的兩種極端；遠離煩惱障、所知障和等持障這三重障礙；清凈無垢，不是分別唸的對境，作為法界自性，在聖者面前完美地顯現為真實的解脫果。正如勝幢菩薩所說：『無始無中亦無終，無有分別離二元，遠離三者凈無垢，無有分別之念想，誰人證悟此法界，彼乃瑜伽之行者。』安住於此意義之上。雖然從其自身來說沒有分別，但根據顯現的方式，可以分為自性清凈和客塵遠離兩種。 其次，以理證成立：自性本然之真如，其法性在於：完美地成就為自始以來就自然存在的勝義自性身，基位與果位無別的廣大智慧。一切法的究竟狀態，本來就是清凈平等的。而且，這種自性不僅僅是空無一物，而是勝義的圓滿三身，具備如法界大海般無量功德，這些功德都是自性本具的。這個論證可以展開，但因為以上已經有所闡述，所以就此打住。因此，自性身不是空無一物的斷滅空，而是清凈大智慧的究竟狀態，是本來就安住的遍在之主。 第二，智慧法身：勝義自生的智慧方面，從一開始就安住于基位與果位無別的狀態，永恒不變，具足一切功德。爲了顯現它（以自顯現的方式如實呈現），根據他顯現的方式，成為具足十力、四無畏等無量功德之寶藏的智慧法身。
【English Translation】 Regarding these two aspects: Firstly, the ultimate sphere of reality that has been naturally existent from the beginning, its nature lies in: your ultimate state of being, the sole truth, perfectly accomplished as the Svabhavikakaya (essence body) of the ultimate non-abiding Nirvana. As the sutra says: 'Truth is one, not dual, like the cessation of suffering.' etc. Such a sphere, its nature lies in: you are free from the three stages of arising, abiding, and ceasing from beginning to end, thus having the characteristic of being unconditioned; the uncontaminated sphere and the ultimate wisdom are integrated into one, thus having the characteristic of being non-differentiated; being liberated from existence and non-existence, etc., thus not falling into the two extremes of imputation and denial; being free from the three obscurations of afflictive emotions, knowledge, and meditative absorption; being immaculate and not being the object of conceptual thought, as the Dharmadhatu (realm of phenomena) nature, perfectly appearing as the true liberation fruit in the eyes of the supreme noble ones. As the Regent said: 'Without beginning, middle, or end, without differentiation, non-dual, free from three, immaculate, without conceptual thought, whoever realizes this Dharmadhatu nature, is seen by the yogi in equipoise.' Abiding in the meaning of this. Although there is no differentiation from its own side, according to the appearance of manifestation, there are two types: naturally pure and adventitiously free from defilements. Secondly, establishing through reasoning: the very nature of suchness, its nature lies in: perfectly accomplished as the ultimate Svabhavikakaya (essence body) that has been naturally established from the beginning, the great wisdom of the base and fruit being inseparable. The ultimate state of being of all phenomena is originally pure and equal. Moreover, this nature is not merely nothingness, but the ultimate perfect three Kayas (bodies), possessing all the qualities of the Dharma realm like a vast ocean, these qualities are inherently complete. This proof can be elaborated, but since it has been somewhat understood from the above, it will be left at that. Therefore, the Svabhavikakaya (essence body) is not merely a negation of nothingness, but the ultimate state of great purity and wisdom, established as the supreme lord who is originally abiding. Secondly, the Jnanadharmakaya (wisdom body of truth): the aspect of ultimate self-arisen wisdom, from the beginning abiding in the state of base and fruit being inseparable, eternally unchanging, possessing all qualities. In order to manifest it (presenting it as it is in its self-appearance), according to the appearance to others, it becomes the Jnanadharmakaya (wisdom body of truth) which is a treasure trove of infinite qualities such as the ten powers and four fearlessnesses.
སྐྱེད་ (ཀྱི་རྣམ།)པའི་འབྲས་བུ་སྟེ། དེ་ལ་ལུང་རིགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གདོད་ནས་བཞུགས་པའི་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་དང་དེ་ལ་སྣང་ཚུལ་ སྟོབས་སོགས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཀུན་འདུས་པའི་བདག་ཉིད་རང་བཞིན་ཤེར་ཕྱིན་དང་ མི་གཉིས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐར་ཐུག་པ་དེ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས། སྟོབས་དང་ མི་འཇིགས་པ་དང་མ་འདྲེས་པ་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་འདུས་པ། ཤེས་རབ་ ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་ཐ་མི་དད་པར་གྱུར་པ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། །ཞེས་ སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་གྱི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་དེ་ཡང་སྤངས་རྟོགས་མཐར་ཕྱིན་ པའི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ཆེན་པོ་རང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་ཚོགས་འགྲུབ་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ པ་སོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་གཞན་སྣང་ངོར་གསར་ཐོབ་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བསྐྱེད་འབྲས་ མཐར་ཐུག་ཏུ་བཞག་པའང་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་ཚབ་ཀྱིས། རྣམ་གྲོལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དག་གིས། །རང་ དང་གཞན་གྱི་དོན་བསྟན་ཏེ། །རང་གཞན་དོན་རྟེན་དེ་ལ་ནི། །བསམ་མི་ཁྱབ་སོགས་ཡོན་ ཏན་ལྡན། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སྤངས་རྟོགས་མཐར་ཕྱིན་དོན་གཉིས་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་བསྐྱེད་ འབྲས་ལེགས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་ལ་དོན་དམ་པ་དང་ཀུན་ 10-322 རྫོབ་པའི་སྤངས་རྟོགས་རང་ཆས་དང་གསར་བྱུང་གི་རིམ་པས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་སྤངས་པ་ དང་ཉི་མ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཟུང་འཇུག་ཏུ་ཡོད་ཚུལ་ཡང་མི་ཕམ་མཆོག་གིས་ གསུངས་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་དབྱེར་མེད་པ། །དག་པའི་ཆོས་ཀྱི་རབ་ཕྱེ་ བ། །ཉི་མ་མཁའ་བཞིན་ཡེ་ཤེས་དང་། །སྤངས་པ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་སོགས་ གསུངས་པ་ལྟར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདྲའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་ལ་བསྡུས་པར་དབྱེ་ན། ཇི་ལྟ་ ཇི་སྙེད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་དང་། འབྲིང་དུ་དབྱེ་ན་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་། རྒྱས་པར་དབྱེ་ ན་ཟག་མེད་ཀྱི་ཆོས་སྡེ་ཚན་ཉེར་གཅིག་ཏུ་བྱས་ནའང་རུང་མོད། འདིར་དེ་དག་སྤྱིར་མི་འཆད་ ལ་འགའ་རེ་ཉུང་ཙམ་འོག་ཏུ་ཡང་འབྱུང་ངོ་། ། གཉིས་པ་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསང་བ་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཡོན་ ཏན་མཐའ་དག་གི་གཞིར་གྱུར་པའི་སྤྲོས་པ་ཀུན་བྲལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་གནས་ ཚུལ་དངོས་ནི་གདོད་ནས་བཞུགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་གི་ བྲལ་འབྲས་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཡང་སྣང་ཚུལ་ཆོས་ཅན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་གསར་དུ་རྒྱས་པའི་ཆ་ ནས་མཐར་ཐུག་བསྐྱེད་འབྲས་ཀྱང་ཡིན་རུང་སྟེ། དོན་གྱི་སྡོད་ལུགས་དོན་དམ་རང་བྱུང་གི་ ཡེ་ཤེས་སྤྲོས་བྲལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་དྲི་མ་སྤངས་པས་མངོན་དུ་གྱུར་ བྱ་ཀུན་ཁྱབ་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུ
【現代漢語翻譯】 སྐྱེད་(ཀྱི་རྣམ།)པའི་འབྲས་བུ་སྟེ། (skyes (kyi rnam.) pa'i 'bras bu ste) 是生起之果。對此，有以理和以教證兩種方式來成立。 首先，是本自安住的自生大智慧，以及在此之上的顯現、力量等一切佛陀功德匯聚之自性，與自性般若波羅蜜多無二之究竟智慧，即是智慧法身。如經中所說：『力量、無畏等佛陀功德匯聚，與般若波羅蜜多無二無別，即是法身。』等等。因此，如是之智慧法身，亦是斷證圓滿之大解脫，成就自他利益圓滿不可思議等等功德，於他者顯現前，作為新證得之方式，安立為究竟生起之果。如རྒྱལ་ཚབ་(rgyal tshab， 菩薩名)所說：『解脫法身示自他，自他義之所依處，具足不可思議等功德。』等等，以斷證圓滿、二利任運成就之生起之果善為闡釋之故。如是之智慧法身，以勝義諦和世俗諦之斷證自性和新生的次第，如虛空般的斷除和如日光般的智慧，以雙運的方式存在，མི་ཕམ་མཆོག་(mi pham mchog， 無垢友)亦曾如是說：『佛陀本性無有別，清凈法性善分別，如日虛空般智慧，斷證二者之體性。』等等。因此，如是之智慧法身，若略而言之，可分為如所有智和盡所有智二者；若中而言之，可分為五種智慧；若廣而言之，可分為無漏之法蘊二十一種。然於此處，彼等總相不作闡述，少分將於下文提及。 其次，以理成立：以佛陀三密所攝之功德一切之基，遠離一切戲論之智慧，汝之真實狀態，雖是本自安住之一切法之究竟實相之離系果法性，然就顯現法而言，就智慧之顯現新增長之分而言，亦可以是究竟生起之果。意義之安住方式，勝義自生之智慧，遠離戲論一切種之真如，是斷除垢染所顯現之周遍一切之究竟實相。
【English Translation】 སྐྱེད་(ཀྱི་རྣམ།)པའི་འབྲས་བུ་སྟེ། (skyes (kyi rnam.) pa'i 'bras bu ste) is the fruit of arising. Regarding this, there are two ways to establish it: through reasoning and through scriptural authority. Firstly, it is the self-existing great wisdom that has been present from the beginning, and the nature of all the Buddha's qualities, such as appearances and powers, gathered in it, the ultimate wisdom that is non-dual with the nature of Prajnaparamita, which is the Dharmakaya of wisdom. As it is said in the sutras: 'The qualities of the Buddha, such as powers and fearlessness, are gathered, and that which is non-dual and inseparable from the Prajnaparamita is the Dharmakaya.' And so on. Therefore, such a wisdom Dharmakaya is also the great liberation of perfect abandonment and realization, the accomplishment of inconceivable qualities such as the perfect fulfillment of self and other benefits, and in the appearance of others, it is also established as the ultimate fruit of arising in the manner of newly attained. As རྒྱལ་ཚབ་(rgyal tshab, Name of a Bodhisattva) said: 'The liberated Dharmakaya shows self and others, the basis of self and other meanings, endowed with inconceivable qualities.' And so on, because the fruit of arising of perfect abandonment and realization, the spontaneous accomplishment of the two benefits, is well explained. Such a wisdom Dharmakaya, with the order of self-existing and newly arising abandonment and realization of the ultimate truth and the conventional truth, the abandonment like the sky and the wisdom like the sun, also exists in the union, as མི་ཕམ་མཆོག་(mi pham mchog, Mipham Rinpoche) said: 'The Buddha's nature is not different, the pure Dharma nature is well distinguished, like the sun and the sky, wisdom and abandonment are the characteristics of the two.' And so on. Therefore, such a wisdom Dharmakaya, if briefly divided, can be divided into the two wisdoms of knowing as it is and knowing as much as it is; if divided in the middle, it can be divided into the five wisdoms; if divided extensively, it can be divided into twenty-one categories of uncontaminated Dharma. However, here, these general aspects are not explained, and a few will be mentioned below. Secondly, establishing by reasoning: The basis of all the qualities gathered by the three secrets of the Buddha, the wisdom that is free from all elaborations, your true state, although it is the ultimate nature of all phenomena, the detached fruit of Dharmata, but in terms of appearance, in terms of the new growth of the appearance of wisdom, it can also be the ultimate fruit of arising. The way of abiding in meaning, the wisdom of ultimate self-existence, the Suchness of all kinds free from elaboration, is the ultimate reality that pervades all, manifested by the abandonment of defilements.
ག་གི་ཆོས་ཉིད་དུ་ངེས་པ་གང་ཞིག དེ་ལ་སྣང་ཚུལ་གྱི་ རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ཀྱི་ཀུན་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ བ་ཆེས་གསར་བྱུང་གི་ཚུལ་དུ་རྒྱས་པའི་ཕྱོགས་ནི་སློབ་ལམ་གྱིས་བསྐྱེད་འབྲས་སུ་ངེས་པར་ རིགས་ཤིང་འཐད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེས་ན་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལའང་གནས་ལུགས་དོན་དམ་ པ་དང་དེར་བརྟེན་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཕྱོགས་གཉིས་ཡོད་པར་གྲུབ་བོ། ། གསུམ་པ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་ནི། རང་བྱུང་དོན་དམ་པ་གནས་ལུགས་ཀྱི་རང་སྣང་ 10-323 དག་པའི་གཙོ་འཁོར་སྣོད་བཅུད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་དང་དེ་ལ་གདུལ་བྱ་མཆོག་གི་གཞན་ སྣང་ཁྱད་པར་བའི་གཙོ་འཁོར་སྣོད་བཅུད་དག་སྣང་གིས་བསྡུས་པའི་གཟུགས་སྐུ་དག་ཞིང་ གི་བཀོད་པ་ཕུན་ཚོགས་དང་བཅས་པ་སྟེ། འདི་ལ་ལུང་དང་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གཞིའི་དོན་དམ་ཆོས་སྐུའི་མཐུ་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་རྒྱལ་བ་རང་སྣང་གི་ སྐུ་ཞིང་ཕུན་ཚོགས་ཀྱི་བཀོད་པ་དང་གཞན་སྣང་གིས་བསྡུས་པའི་སྐུ་ཞིང་ཕུན་ཚོགས་ཀྱི་ ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་གཟུགས་སྐུ་མཐར་ཐུག་པ་དེ་ལོངས་སྐུ་ཉིད་དུ་རྒྱལ་བ་རང་ཉིད་ ཀྱིས་ལེགས་པར་བཀའ་བསྩལ་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས། སྔར་གྱི་ཆོས་སྐུའི་རྗེས་དེ་མ་ཐག་ ནས། དེའི་བྱིན་རླབས་ལས་བྱུང་བ་དེའི་གཞི་ལ་བརྟེན་པ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་ལོངས་སྐུ་དེ་ལས་ཟབ་དང་རྒྱ་ཆེའི་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་ འོད་ཟེར་གྱི་སྣང་བ་འགྱེད་པས་གསུང་གི་བརྗོད་པ་རྒྱུན་མི་ཆད་པ་དང་། མཚན་དཔེ་མངའ་ བའི་སྐུའི་སྣང་བ་རྒྱུན་མི་ཆད་པ་སྟོན་པའི་སྒོ་ནས་གདུལ་བྱ་མཆོག་རྣམས་ལ་རྣམ་པར་གྲོལ་ བའི་དོན་སྒྲུབ་པ་ལ་ལེགས་པར་བརྩོན་པའི་མཛད་པ་རྒྱུན་མི་ཆད་པ་ནོར་བུས་རེ་འདོད་སྐོང་ བ་བཞིན་འབད་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་འཇུག་བཞིན་སྣ་ཚོགས་པའི་སྤྲུལ་པ་སྟོན་ཀྱང་དེའི་རང་ བཞིན་ཁོ་ནར་མི་བདེན་པའི་རྣམ་ཀུན་མཆོག་གི་བཀོད་པ་ཅན་ཡང་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་ཚབ་ཀྱིས། སྣ་ཚོགས་དམ་ཆོས་འོད་ཟེར་མངའ་བའི་སྐུས། །འགྲོ་བའི་རྣམ་གྲོལ་དོན་སྒྲུབ་ལ་བརྩོན་པ། །མཛད་པ་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུའི་རྒྱལ་བཞིན་ཏེ། །སྣ་ཚོགས་དངོས་ཀྱང་དེ་ཡི་རང་བཞིན་མིན། །ཞེས་སོགས་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་ལྟར་དུ་གནས་པའི་ཕྱིར། ལོངས་སྐུ་ལ་གཉིས་ཏེ། གོང་དུ་ བཤད་པའི་ཆོས་སྐུ་དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་རང་སྣང་ལ་སྐུ་མཚན་དཔེ་ཅན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་ དང་། གསུང་བརྗོད་བྲལ་སྒྲ་དབྱངས་ཐམས་ཅད་པ་དང་། འཁོར་དང་། ཞིང་དང་། མཆོད་ པའི་བཀོད་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་བཅས་པར་འཆར་བ་གནས་ཚུལ་གྱི་ལོངས་སྐུ་དང་། 10-324 གཞིའི་དོན་དམ་པའི་ལོངས་སྐུ་ཁོ་ན་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་ཡང་དེའི་གནས་ཚུལ་ལས་གཞན་ དུ་སྣང་བ་ས་བཅུའི་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ
【現代漢語翻譯】 什麼是確定的法性？對此，所有顯現方式的盡所有性、如所有性，以及全新出現的、增長的遍智智慧的顯現，都必然合理，因為這是由修道所產生的果。因此，法身的智慧身也成立為具有勝義諦的實相和依於此的世俗諦兩個方面。 第三是報身（Sambhogakāya）：自生勝義諦是實相的自顯現，包括清凈的主尊、眷屬、器世界和有情世界的一切相，以及為調伏最上等眾生而顯現的殊勝的他顯現，包括清凈的主尊、眷屬、器世界和有情世界，以及具足清凈剎土圓滿莊嚴的色身。對此，可以通過教證和理證兩種方式來成立。 首先是教證：依靠基的勝義諦法身的力量，諸佛自顯現的剎土圓滿莊嚴，以及由他顯現所攝持的剎土圓滿莊嚴，最終圓滿的報身是佛陀親自善說的。如經中說：『緊隨先前的法身之後，由其加持所生，依于其基的即是報身。』因此，從這樣的報身中，散發出深廣的聖法光芒，不斷發出言語的表達，以及不斷顯現具足相好的身相，通過這種方式，爲了成辦調伏最上等眾生的解脫之義，像如意寶珠一樣毫不費力地自然成就，不斷示現各種化身，但其自性並非如此，而是具足一切殊勝莊嚴。如勝幢（Gyaltsap）所說：『具足各種聖法光芒的身，精勤成辦有情的解脫之義，其事業如如意寶珠之王，雖然顯現各種事物，但並非其自性。』如是安住。報身有兩種：如上所述，法身本身顯現為佛陀自顯現的具足一切相好的身相，以及一切離言語的音聲，以及眷屬、剎土和無量供養的莊嚴，這是安住狀態的報身。 雖然所緣境只是基的勝義諦報身，但從其安住狀態中顯現出不同於此的十地菩薩等。
【English Translation】 What is the determined nature of reality? To this, all aspects of the all-knowing wisdom's appearance, in terms of both how it appears and how much it appears, and the way in which the manifestation of pristine awareness newly arises and expands, are necessarily reasonable and appropriate, because they are the result of the path of learning. Therefore, it is established that the Dharmakāya (chos sku) of wisdom also has two aspects: the ultimate reality of its abiding nature and the relative aspect that depends on it. Third is the Sambhogakāya (longs spyod rdzogs sku): The self-arising ultimate reality is the self-manifestation of the abiding nature, including all aspects of the pure main deity, retinue, environment, and inhabitants, as well as the special other-manifestation that appears to those to be tamed, including the pure main deity, retinue, environment, and inhabitants, and the form body with the complete array of pure realms. There are two ways to establish this: through scripture and through reasoning. First, through scripture: Relying on the power of the ultimate reality Dharmakāya of the ground, the fully adorned realms of the self-manifestation of the Victorious Ones, and the ultimate Sambhogakāya form body, which is the fully adorned realm encompassed by other-manifestation, is well-proclaimed by the Victorious Ones themselves to be the Sambhogakāya. As it says in the sutra: 'Immediately following the previous Dharmakāya, arising from its blessing, relying on its ground, is the Sambhogakāya.' Therefore, from such a Sambhogakāya, the appearance of the rays of profound and vast holy Dharma is emitted, the expression of speech is continuous, and the appearance of the body possessing marks and signs is continuously shown. Through the gate of diligently striving to accomplish the meaning of liberation for the supreme beings to be tamed, like a wish-fulfilling jewel, it effortlessly and spontaneously engages, continuously manifesting various emanations, yet its nature is not truly that alone, but it also possesses all supreme arrays. As Gyaltsap (rGyal tshab) said: 'With a body possessing rays of various holy Dharmas, diligently striving to accomplish the meaning of liberation for beings, its activity is like the king of wish-fulfilling jewels, although various things appear, they are not its nature.' Thus it abides. There are two types of Sambhogakāya: As mentioned above, the Dharmakāya itself appears as the self-manifestation of the Buddha, possessing all marks and signs of the body, and all sounds beyond expression, and retinue, realms, and immeasurable arrays of offerings, this is the Sambhogakāya of the abiding state. Although the object of focus is only the Sambhogakāya of the ultimate reality of the ground, from its abiding state, different from that, appear the bodhisattvas of the ten bhumis (sa bcu'i sems dpa') and others.
་ངེས་པ་ལྔ་ལྡན་གྱི་ལོངས་སྐུ་གནས་འཁོར་བཅས་ པའི་སྣང་བ་གང་དག་སྣང་ཚུལ་གྱི་ལོངས་སྐུ་དང་གཉིས་ཡོད་དོ། ། གཉིས་པ་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ནི། མཐར་ཐུག་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་དོན་དམ་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་དོན་འཇོག་ཏུ་ཡོད་དེ། བདེ་བར་ གཤེགས་པ་མཆོག་གི་རང་སྣང་དག་པ་ཉག་གཅིག་གིས་བསྡུས་པའི་སྟོན་འཁོར་དག་ཞིང་ ཕུན་ཚོགས་ཀྱི་བཀོད་པ་དེ་ཀུན་དོན་དམ་སོ་སོར་རང་རིག་ཆེན་པོའི་ངོ་བོ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ངེས་ པ་གང་ཞིག གཞན་གདུལ་བྱ་དག་པ་ས་བཅུའི་རྒྱལ་སྲས་དག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་སྐུ་ཞིང་དག་ སྣང་གློ་བུར་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ལོངས་སྐུ་ ལ་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་ངེས་པར་འབྱེད་དུ་ཡོད་པར་གྲུབ་བོ། ། བཞི་པ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ནི། ལོངས་སྐུ་གཉིས་པོ་དེ་ལས་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གནས་ ལུགས་དང་སྣང་ཆའི་ཚུལ་དུ་སྤྲུལ་སྐུའི་སྐུ་གཟུགས་མཛད་ཕྲིན་འཁོར་ཞིང་དང་བཅས་ཐམས་ ཅད་ཅིག་ཆར་རྟག་ཏུ་འཆར་བ་ཞིག་སྟེ། འདི་ལའང་ལུང་དང་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ ལས། དང་པོ་ནི། ལོངས་སྐུ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་ངེས་པར་བྱུང་བ་གདུལ་བྱ་ཐུན་མོང་གི་ ངོར་ཇི་ལྟར་མོས་པ་བཞིན་དུ་རང་རང་དང་འཚམ་པའི་རྣམ་བཀོད་སྣ་ཚོགས་པ་འདྲ་མིན་དུ་ མར་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་གང་འདུལ་གྱི་མཛད་པ་ཉེ་བར་སྟོན་པའི་གནས་སྣང་གི་མཆོག་སྤྲུལ་ རྣམ་པ་གཞན་དང་བཅས་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས་པ་ཡིན་ཏེ། མདོ་ལས། སྔར་གྱི་ ལོངས་སྐུའི་འཕྲོ་དེ་ཉིད་དུ། དེའི་བྱིན་རླབས་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་གདུལ་བྱ་ལ་ཇི་ལྟར་ མོས་པ་འབྱུང་བ་ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་སྤྲུལ་ 10-325 པའི་སྐུ་ཕྱོགས་གཏོགས་བཅས་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གདུལ་བྱ་ཐུན་མོང་གི་རིམ་པ་ལམ་མ་ ཞུགས་རྣམས་ལམ་ལ་འཇུག་པར་མཛད་པ་དང་ལམ་ཞུགས་རྣམས་ཐེག་ཆེན་ལ་བཀོད་ནས་ སྨིན་པར་མཛད་པ་དང་སྨིན་པ་རྣམས་དག་པའི་ས་ལ་རིམ་གྱིས་བཀོད་ནས་རྣམ་པར་གྲོལ་ བར་ལུང་སྟོན་པར་མཛད་པའི་ཕྲིན་ལས་ཕུན་ཚོགས་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པ་དང་དེ་ལ་དངོས་བརྒྱུད་ ཅི་རིགས་ཀྱིས་ཉེ་བར་བྱེད་པའི་སྤྲུལ་པ་རབ་འབྱམས་གང་དག་ནི་སྤྲུལ་སྐུའམ་དེའི་ཕྱོགས་ སུ་གཏོགས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱལ་ཚབ་མཆོག་གིས། འཇིག་རྟེན་ཞི་བའི་ལམ་ལ་འཇུག་པ་དང་། །རབ་ཏུ་སྨིན་དང་ལུང་སྟོན་རྒྱུ་ཡི་གཟུགས། །གང་ཡིན་དེ་ཡང་འདིར་ནི་རྟག་གནས་ཏེ། །ནམ་ མཁའི་ཁམས་སུ་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་བཞིན་ནོ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་འགྲོ་ཕན་གྱི་མཛད་པ་དེ་ འདྲའི་སྒོ་ནས་རྟག་པར་ནམ་མཁར་གནས་པའི་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་བཞིན་སྤྲུལ་པའི་བཀོད་ པ་རྒྱུན་ནམ་ཡང་མི་ཆད་པར་གསུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །སྤྲུལ་སྐུ་ལ་སྒྲས
【現代漢語翻譯】 那麼，具備五種決定的報身（Sambhogakāya）及其眷屬的顯現，與顯現方式的報身是二元的嗎？ 第二，以理證成：究竟圓滿報身，就其體性而言，你可以安立勝義和世俗的差別，因為寂靜涅槃的至尊自顯清凈，由唯一的教主眷屬和清凈剎土的莊嚴所攝持，這完全是自證大智慧的體性。另一方面，對於那些可調伏的清凈十地菩薩而言，作為修行境界的剎土，具有突發顯現的相狀，屬於世俗的範疇。因此，可以確定報身必然存在二諦的差別。 第四，化身（Nirmāṇakāya）：從這兩個報身中，以成就事業的智慧之狀態和顯現方式，化身的形象、事業、眷屬和剎土等一切同時恒常顯現。對此也有經教和理證兩種方式來證明。 首先，依賴於兩個報身而必然產生的，對於可調伏的共同眾生而言，根據他們各自的意願，以顯現各種不同形式的方式，示現調伏的事業，以及殊勝的化身等都屬於化身。經中說：『從先前的報身中，由其加持力必然產生的，對於可調伏者而言，隨其意願而顯現的就是化身。』等等。這樣的化身及其所屬，就其體性而言，爲了引導尚未入道的眾生入道，引導已入道者進入大乘，引導已成熟者依次安立於清凈之地，並示現解脫的預言，成為成辦圓滿事業之因，並且以直接或間接的方式接近它的一切化身，都屬於化身或其範疇。至尊的補處（彌勒菩薩）說：『引導世間進入寂靜之道，使之成熟並示現預言之身，無論是什麼，都恒常存在於此，如虛空界中的色界一般。』等等，以這樣的利益眾生的事業，如恒常存在於虛空中的色界一般，化身的顯現永不間斷。關於化身，聲音……
【English Translation】 Then, are the appearances of the Sambhogakāya (Body of Enjoyment) with its five certainties and retinue, dualistic with the Sambhogakāya of appearance? Second, establishing through reasoning: The ultimate Sambhogakāya, in its essence, you can establish the distinction between the ultimate and the conventional, because the supreme self-appearance of the Bliss-Gone One is purely gathered by the sole teacher retinue and the splendor of the pure realm, which is entirely the nature of great self-awareness. On the other hand, for those pure Bodhisattvas of the ten bhūmis who are to be tamed, the realms of experience, which have the nature of sudden appearances, belong to the conventional side. Therefore, it is established that the Sambhogakāya necessarily has the distinction of the two truths. Fourth, the Nirmāṇakāya (Emanation Body): From these two Sambhogakāyas, in the state and appearance of the wisdom that accomplishes activities, the forms, activities, retinue, and realms of the Nirmāṇakāya all appear simultaneously and constantly. There are two ways to prove this: through scripture and reasoning. First, necessarily arising from the two Sambhogakāyas, for the common perception of those to be tamed, according to their respective inclinations, through the appearance of various different forms, the supreme emanations of places and appearances that closely show the activities of taming, along with other aspects, belong to the category of Nirmāṇakāya. The sūtra says: 'From the continuation of the previous Sambhogakāya, what necessarily arises from its blessings, and what arises according to the inclinations of those to be tamed, is the Nirmāṇakāya.' etc. Such a Nirmāṇakāya with its associated aspects, in its essence, is what causes those who have not yet entered the path to enter the path, leads those who have entered the path into the Mahāyāna, gradually establishes those who are mature in the pure lands, and prophesies liberation, becoming the cause of accomplishing perfect activities, and all the various emanations that approach it directly or indirectly belong to the Nirmāṇakāya or its category. The supreme Regent (Maitreya Bodhisattva) said: 'Entering the world into the path of peace, maturing and prophesying the form, whatever it is, is always present here, like the realm of form in the realm of space.' etc., through such activities of benefiting beings, like the realm of form constantly abiding in space, the arrangement of emanations is continuous and never ceases. Regarding the Nirmāṇakāya, sound...
་བརྗོད་རིགས་ ཀྱིས་དབྱེ་ན། མཆོག་བཟོ་སྐྱེ་བ་གསུམ་གྱི་སྤྲུལ་སྐུའི་ཐ་སྙད་ཙམ་བྱས་ཀྱང་རུང་མོད་དོན་གྱི་ ཡིན་ལུགས་ཀྱི་ཚུལ་ནི་གོང་དུ་བཤད་པའི་ལོངས་སྐུ་དག་གི་གཟུགས་བརྙན་གྱི་ཚུལ་དུ་སྤྲུལ་ པ་བྱུང་བ་གནས་གཙང་སྟེང་གི་ནམ་མཁར་འོག་མིན་གཉིས་པ་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་གནས་ སུ་འོད་ལུས་བརྫུས་ཏེ་སྐྱེས་པའི་ཚུལ་དུ་སངས་རྒྱས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་བྱུང་སྟེ་འཛམ་གླིང་བྱེ་བ་ ཕྲག་བརྒྱ་རྣམས་སུ་སྤྲུལ་སྐུས་མཛད་པ་ཇི་ཙམ་སྟོན་པ་ཐམས་ཅད་འོག་མིན་གནས་བཞུགས་ ཀྱི་སྤྲུལ་སྐུ་དེས་ཀྱང་འོག་མིན་མཆོག་གི་གནས་དེར་གཟུགས་བརྙན་གྱི་ཚུལ་དུ་སྟོན་པར་ མཛད་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་འོག་མིན་དུ་བཞུགས་པ་དེ་མཆོག་གི་སྤྲུལ་སྐུ་ཆེན་པོ་ཡིན་པས་ དེ་འདྲའི་མཆོག་སྤྲུལ་ཆེན་པོ་དང་། ནམ་མཁར་ཟླ་བ་གཅིག་ཤར་བ་ན་ཆུ་ཀླུང་བྱེ་བ་ཕྲག་ བརྒྱར་གཟུགས་བརྙན་རེ་རེ་འཆར་བ་བཞིན་འོག་མིན་གནས་བཞུགས་དེས་མཛད་པ་བསྟན་ པའི་གཟུགས་བརྙན་འཛམ་གླིང་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱར་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་བྱུང་བ་ནི་མཆོག་གི་སྤྲུལ་སྐུ་ 10-326 ཆུང་ངུ་ཡིན་པས་དེ་འདྲའི་མཆོག་སྤྲུལ་ཆུང་ངུ་དང་གཉིས་ཡོད་ཅིང་། དེ་ལས་གོང་དུ་བཤད་ པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་སྣང་གི་གནས་ཚུལ་གྱི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དེ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཡིན་གྱི་སྤྲུལ་པ་ ཙམ་ནི་མ་ཡིན་ལ། འདིར་སྤྲུལ་སྐུ་ཆེ་ཆུང་གཉིས་ནི་སྤྲུལ་པ་དངོས་ཡིན་ཡང་སྐུ་ནི་སྣང་ཚུལ་ གྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ནི། དེ་འདྲའི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དེ་ཆོས་ཅན། དོན་དམ་པ་དང་ ཀུན་རྫོབ་པའི་ཕྱོགས་གཉིས་སུ་དབྱེར་རུང་བའང་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་རང་སྣང་གི་སྤྲུལ་ སྐུ་དངོས་དེ་ཆོས་ཉིད་གཉུག་མ་དོན་དམ་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ནའི་ ཡུལ་དུ་ངེས་པ་གང་ཞིག སྣང་ཚུལ་གྱིས་གང་བཞག་པའི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་རྣམས་ནི་གསར་བྱུང་ གློ་བུར་གཞན་དུ་སྣང་བ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས་པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ ན་སྤྲུལ་སྐུ་ལ་རང་བྱུང་དང་གཞན་བྱུང་གི་བདེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེར་ཡོད་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་བོ། ། གཉིས་པ་ཡེ་ཤེས་ལ། ཡེ་ཤེས་ལྔའི་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་བ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་དཔྱད་པ་ གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། དངོས་དང་། རིགས་པས་དཔྱད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གཞི་དབྱིངས་དོན་དམ་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་འགྱུར་མེད་ཡོངས་གྲུབ་དེ་ཉིད་ནི་ གདོད་ནས་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་ངོ་བོར་རྟག་ཏུ་བཞུགས་པ་ཡིན་པས་དོན་དམ་སངས་རྒྱས་ རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་ཀུན་རྫོབ་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་ པའི་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་པས་གཟུགས་སྐུ་དེ་གཉིས་ལ་མི་སློབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ གསར་བྱུང་བཞི་དང་ཡང་ལྡན་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལས།
【現代漢語翻譯】 就表達方式來區分，僅僅使用『殊勝化身』、『受生化身』和『造化化身』這三種化身的名稱也可以，但就其真實情況而言，如前所述，是報身佛的影像顯現為化身。在清凈剎土之上的虛空中，如同第二個奧明（梵文：Akaniṣṭha，最高凈土），在大自在天的處所，化作光身而誕生的形象，顯現出佛的化身，並在百億俱胝（一個俱胝等於一千萬）的世界中示現化身的種種事業。所有這些都是奧明凈土的化身，也在奧明至高之境顯現為影像。因此，安住于奧明的化身是殊勝的大化身。如同虛空中升起一輪明月，在百億俱胝的江河中顯現出各自的倒影一般，安住于奧明的化身所顯現的事業影像，在百億俱胝的世界中顯現的化身，是殊勝的小化身。因此，存在殊勝的大化身和殊勝的小化身這兩種。此外，如前所述，佛陀自顯的化身是真正的化身，而不僅僅是化現。這裡所說的化身大小兩種，雖然是真實的化現，但『身』是指顯現的方式。 第二，以理證成立：這樣的化身，可以分為勝義諦和世俗諦兩個方面。因為佛陀自顯的真實化身，是法性本初、勝義本質的實相，唯有自證智慧才能證悟。而從顯現的角度安立的化身，是新生的、突發的、顯現為其他形象的世俗諦的法。因此，化身可以分為自生和它生兩種真諦。 第二，關於智慧：分為認識五種智慧的體性和研究智慧的對境兩部分。第一部分又分為直接闡述和以理分析兩部分。 首先是直接闡述：基界（梵文：dhātu，界），勝義諦的如來藏（梵文：tathāgatagarbha，如來藏），不變的圓成實性（梵文：pariniṣpanna，圓成實），這些本身就是從原始以來自然產生的五種智慧的體性，並恒常安住。因此，勝義諦的佛陀自生五智和世俗諦的色身二者，都具備真實無謬的圓成實性。因此，這兩個色身也具備不需學習新生的四種智慧。也就是五種智慧，即：
【English Translation】 In terms of expression, it is acceptable to merely use the terms 'Supreme Nirmāṇakāya', 'Birth Nirmāṇakāya', and 'Creation Nirmāṇakāya'. However, in terms of their true nature, as mentioned earlier, they are manifestations of the Saṃbhogakāya (Enjoyment Body) appearing as Nirmāṇakāyas. In the pure realms above, in the sky, like the second Akaniṣṭha (highest pure land), in the abode of the Great自在天(Lord of Power), appearing as a light body born in that form, the Nirmāṇakāya of the Buddha manifests, and in hundreds of billions of world systems, it demonstrates the activities of the Nirmāṇakāya. All of these are Nirmāṇakāyas residing in Akaniṣṭha, also appearing as reflections in that supreme realm of Akaniṣṭha. Therefore, the Nirmāṇakāya residing in Akaniṣṭha is the supreme great Nirmāṇakāya. Just as when a single moon rises in the sky, reflections appear in hundreds of billions of rivers, the reflections of the activities demonstrated by the Nirmāṇakāya residing in Akaniṣṭha, the Nirmāṇakāyas appearing in hundreds of billions of world systems, are the supreme small Nirmāṇakāyas. Therefore, there are two types: the supreme great Nirmāṇakāya and the supreme small Nirmāṇakāya. Furthermore, as mentioned earlier, the self-manifested Nirmāṇakāya of the Buddha is a true Nirmāṇakāya, not merely a manifestation. Here, the two types of Nirmāṇakāya, large and small, although they are true manifestations, the 'body' refers to the manner of appearance. Second, establishing through reasoning: Such a Nirmāṇakāya can be divided into two aspects: the ultimate truth and the conventional truth. Because the true self-manifested Nirmāṇakāya of the Buddha is the intrinsic nature of reality, the essence of the ultimate truth, which can only be realized by self-aware wisdom. And the Nirmāṇakāyas established from the perspective of appearance are phenomena belonging to the conventional truth, which are newly arisen, sudden, and appear as other forms. Therefore, it is established that the Nirmāṇakāya can be divided into two truths: self-born and other-born. Second, regarding wisdom (Jñāna): It is divided into two parts: recognizing the nature of the five wisdoms and examining the objects of wisdom. First is the direct explanation: The basic realm (dhātu), the Tathāgatagarbha (如來藏) of the ultimate truth, the unchanging Pariniṣpanna (圓成實), these themselves are the nature of the five wisdoms that have arisen naturally from the beginning, and they constantly abide. Therefore, the self-born five wisdoms of the Buddha of the ultimate truth and the two form bodies of the conventional truth both possess the true and unerring Pariniṣpanna nature. Therefore, these two form bodies also possess the four newly arisen non-learning wisdoms. That is, the five wisdoms, namely:
དང་པོ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་བཞིན་ཉིད་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་དང་ བྲལ་བའི་རང་བྱུང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐར་ཐུག་པ་དེ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ ཡིན་ཏེ། མདོ་རྒྱན་ལས། ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་དེ་བཞིན་ཉིད། །སྒྲིབ་གཉིས་དག་པའི་མཚན་ 10-327 ཉིད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཡེ་ཤེས་གཞན་གསུམ་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་ངར་འཛིན་གྱི་རྣམ་པ་མེད་པ་ ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཡོངས་སུ་མ་ཆད་པ་དུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྟག་ཏུ་ལྡན་པ། སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བས་ ཤེས་བྱ་ཀུན་ལ་མ་རྨོངས་པ། རྣམ་པའི་དངོས་པོ་སྤྲོས་བཅས་སུ་མེད་ཕྱིར་ཤེས་བྱ་དག་ལ་ (སྒོས་སུ་དམིགས་མཚན་གྱིས།)མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་མ་ཡིན་པ་ཡེ་ཤེས་གཞན་གསུམ་རྟེན་པའི་གཞིར་ གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་ང་ཡི་ མེད། །ཡོངས་སུ་མ་ཆད་རྟག་ཏུ་ལྡན། །ཤེས་བྱ་ཀུན་ལ་མ་རྨོངས་དང་། །རྟག་ཏུ་དེ་ལ་མངོན་ ཕྱོགས་མིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། སྲིད་ཞིའི་མཐའ་ལ་མི་གནས་པར་འཁོར་འདས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཐུགས་ སུ་ཆུད་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། མི་གནས་ཞི་བར་ ཞུགས་པ་ནི། །མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཐོགས་པ་མེད་པར་མཁྱེན་ཞིང་གདུལ་བྱ་ལ་སྟོན་པ་གང་ལ་ ཡང་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་མངའ་བརྙེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ ལས། སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། །ཤེས་བྱ་ཀུན་ལ་རྟག་མི་ཐོགས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ ཕྱིར། ལྔ་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རྣམས་སུ་སྤྲུལ་པ་དཔག་མེད་སྤྲུལ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་ དོན་སྣ་ཚོགས་བསྒྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་བྱ་བ་གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། བྱ་བ་ གྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། །ཁམས་རྣམས་ཀུན་ཏུ་སྣ་ཚོགས་ཤིང་། །དཔག་མེད་བསམ་ཡས་སྤྲུལ་ པ་ཡིས། །སེམས་ཅན་ཀུན་དོན་བསྒྲུབ་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་ ཤེས་ལྔ་པོ་རྒྱུ་གང་ལས་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དང་བྱུང་བའི་ཚུལ་ནི་སློབ་ལམ་དུ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཟབ་ 10-328 མོ་སྒོམ་པ་ལས་ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་གྱུར་ཅིང་། དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་མང་ཐོས་ཤིང་ འཛིན་པ། བདག་གཞན་མཉམ་ཉིད་སྒོམ་པ། ཆོས་གསལ་བར་བསྟན་པ། གཞན་གྱི་དོན་ བསྒྲུབ་པ་བཞི་ལས་རིམ་པར་མེ་ལོང་མཉམ་ཉིད་སོར་རྟོག་བྱ་གྲུབ་བཞིའི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་ དོན་དམ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་མངོན་དུ་གྱུར་ཅིང་། ཀུན་རྫོབ་ལྟར་ན་གསར་ཐོབ་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ བྱུང་ལ། ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་གདོད་ནས་དག་པ་ཉིད་ནི་སྔ་མ་ཇི་བཞིན་ཕྱིས་སུའང་དེ་ལྟར་ དུ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་དེའི་ངོས་ནས་གནས་གྱུར་དུ་འཇོག་པ་མེད་
【現代漢語翻譯】 首先，一切法的實相，遠離一切戲論的自生任運成就的究竟智慧，即是法界智（chos kyi dbyings kyi ye shes）。如《現觀莊嚴論》（mDo rgyan）所說：『諸法皆真如，離二障之相。』 其次，轉變為其他三種智慧之自性，無我執之相，從所緣境的角度來說是無有間斷，從時間角度來說是恒常具有，遠離了遮障，因此對於一切所知皆無有迷惑，由於諸法的本體不存在任何戲論，因此對於所知法，並非特別以相來顯現，作為其他三種智慧所依之基礎的智慧，即是如鏡智（me long lta bu'i ye shes）。如《現觀莊嚴論》所說：『鏡智無我，無有間斷恒時具，于諸所知皆不迷，恒時于彼不顯現。』 再次，不住于有寂二邊，通達輪涅平等性的智慧，即是平等性智（mnyam pa nyid kyi ye shes）。如《現觀莊嚴論》所說：『不住寂滅入，是名平等智。』 第四，無礙了知一切法，並能以各種方式向所化眾生宣說的智慧，即是妙觀察智（so sor rtog pa'i ye shes）。如《現觀莊嚴論》所說：『妙觀察智者，于諸所知恒無礙。』 第五，於一切世間界化現無量化身，成辦各種利益有情之事的智慧，即是成所作智（bya ba grub pa'i ye shes）。如《現觀莊嚴論》所說：『成所作智者，於一切界中，種種無量，不可思議之化身，成辦一切有情之利益。』 如是五種智慧，從何因緣而顯現和生起呢？在學道位時，通過修習甚深三摩地，法界智得以顯現。同樣，通過多聞且受持佛法，修習自他平等性，清晰地開示佛法，以及成辦他利之事這四種方式，依次使如鏡智、平等性智、妙觀察智和成所作智得以顯現。若從勝義諦的角度來說，是顯現；若從世俗諦的角度來說，則是新獲得的。法界智本初清凈，如同先前一樣，之後也不會改變，因此從這個角度來說，沒有必要安立轉依。
【English Translation】 Firstly, the suchness of all dharmas, the ultimate wisdom of self-originated, spontaneously accomplished, free from all elaborations, is the Dharmadhatu Wisdom (chos kyi dbyings kyi ye shes). As stated in the Ornament of Clear Realization (mDo rgyan): 'The suchness of all dharmas, the nature of purity from the two obscurations.' Secondly, the wisdom that has transformed into the essence of the other three wisdoms, without the appearance of self-grasping, uninterrupted in terms of object, constantly present in terms of time, free from obscurations, and therefore without confusion about all knowable things, because the essence of phenomena does not exist in any elaboration, therefore, it does not particularly appear with characteristics to knowable things, the wisdom that serves as the basis for the other three wisdoms is the Mirror-like Wisdom (me long lta bu'i ye shes). As stated in the same text: 'Mirror-like Wisdom has no self, is uninterrupted and always present, is not confused about all knowable things, and does not always appear to them.' Thirdly, the wisdom that does not abide in the extremes of samsara and nirvana, but understands the equality of samsara and nirvana, is the Wisdom of Equality (mnyam pa nyid kyi ye shes). As stated in the same text: 'Not abiding, entering into peace, is considered the Wisdom of Equality.' Fourthly, the wisdom that knows all dharmas without obstruction and teaches disciples in every way is the Discriminating Wisdom (so sor rtog pa'i ye shes). As stated in the same text: 'The Discriminating Wisdom is always unobstructed in all knowable things.' Fifthly, the wisdom that emanates immeasurable emanations in all realms of the world and accomplishes various purposes for sentient beings is the Accomplishing Activity Wisdom (bya ba grub pa'i ye shes). As stated in the same text: 'The Accomplishing Activity Wisdom is diverse in all realms, and through immeasurable and inconceivable emanations, it accomplishes the benefit of all sentient beings.' How do these five wisdoms manifest and arise? In the path of learning, the Dharmadhatu Wisdom manifests through meditating on profound samadhi. Similarly, the Mirror-like Wisdom, the Wisdom of Equality, the Discriminating Wisdom, and the Accomplishing Activity Wisdom manifest in sequence through the four activities of extensively hearing and retaining the Dharma, meditating on the equality of self and others, clearly teaching the Dharma, and accomplishing the benefit of others. From the perspective of ultimate truth, they manifest; from the perspective of conventional truth, they arise as newly attained. The Dharmadhatu Wisdom is primordially pure, and just as it was before, it will not change afterward, so from this perspective, there is no need to establish a transformation of the basis.
ཀྱང་གཞན་སྣང་དྲི་ བྲལ་གྱི་ཆ་ནས་དྲི་མེད་དུ་གནས་གྱུར་འཇོག་ལ་གཞན་བཞིའི་ཡེ་ཤེས་རྣམས་ལ་གཞི་དུས་ཀྱི་ ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་མེ་ལོང་དང་ཉོན་ཡིད་མཉམ་ཉིད་དང་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་སོར་རྟོག་དང་ སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་བྱ་གྲུབ་ཡེ་ཤེས་སུ་གནས་གྱུར་པའི་ཡིན་ལུགས་སུ་འཇོག་པ་རྣམས་ནི་ཀུན་ རྫོབ་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་སོགས་བཤད་དགོས་མང་ཡང་དེ་ཙམ་མོ།། གཉིས་པ་རིགས་པས་དཔྱད་པ་ནི། ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དོན་དམ་པའི་ བདེན་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཇི་བཞིན་པ་ནི་ཡེ་གཞིའི་རང་བྱུང་ཡེ་ ཤེས་སྤྲོས་བྲལ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་གང་ཞིག དེ་ནི་འཕགས་པའི་སོ་སོར་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ ནའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་རྣམ་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། འཕགས་པའི་སོ་སོར་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་ན་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡེ་ཤེས་གཞན་བཞི་པོ་ ཆོས་ཅན། ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པར་གཞན་སྣང་ལྟར་ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་ལམ་བདེན་འདུས་བྱས་ ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གཙོ་བོར་གསུངས་ཀྱང་གསང་ཆེན་ཐེག་པའི་ལུགས་དང་དོན་གྱི་ཡིན་ལུགས་ལ་ ནི་བདེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེར་རུང་སྟེ། མི་ཕམ་པའི་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་དགོངས་འགྲེལ་དུ་ཆོས་ དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་གནས་ལུགས་འགྱུར་མེད་ཡོངས་གྲུབ་དོན་དམ་དུ་གཞིར་བཞག་མཛད་ ནས་ཡེ་ཤེས་གཞན་བཞི་ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡོངས་གྲུབ་ལམ་བདེན་ 10-329 འདུས་བྱས་སུ་གཙོ་བོར་གསུངས་པ་གང་ཞིག སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པའི་སྐབས་དང་དོན་གྱི་ཡིན་ལུགས་ལ་སངས་རྒྱས་རང་སྣང་ངེས་པ་ དོན་གྱི་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་བྲལ་འབྲས་དོན་དམ་པ་ལྔ་དང་། གཞན་དུ་སྣང་ཞིང་གཞན་བྱུང་ གསར་དུ་བསྐྱེད་པའི་བསྐྱེད་འབྲས་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་བཞི་ སོགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཆེས་འཐད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་དཔྱད་པ་ནི། ཀུན་གཟིགས་བདེ་གཤེགས་མཆོག་གི་དོན་ དམ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་མཁྱེན་པ་བཟང་པོའི་ཡེ་ཤེས་མཐར་ཐུག་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་བདེན་ པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་མ་ལུས་ཤིང་ལུས་པ་མེད་པ་དེ་དག་སྒྲིབ་བྱེད་དང་བྲལ་བར་མངོན་ སུམ་ཅིག་ཅར་དུ་ལེགས་པར་མ་འདྲེས་པར་ཇི་བཞིན་གཟིགས་ཤིང་མཁྱེན་པ་ཡིན་ཏེ། བདེ་ གཤེགས་མཆོག་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཟིགས་པ་ཤེས་བྱའི་གནས་མཐའ་དག་ལ་ནམ་ཡང་འགོག་ ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། དེ་ཤེས་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཆར་མཁྱེན་པའི་ མཐར་ཐུག་གི་ཡེ་ཤེས་བླ་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། དེ་ལྟར་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་མཆོག་ ཉིད་ཐོབ་པ་ལ་གེགས་བྱེད་པའི་སྒྲིབ་པའི་ཆ་མ་ལུས་པ་སྒོམ་ལམ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ གྱི་བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ་དེས་སྔ་རོལ་ནས་རྩ་བ་དྲུངས་ནས་ངེས་པར་ཕྱུང་ཟ
【現代漢語翻譯】 此外，從離垢顯現的角度來看，安立為無垢，並將其他四智安立為基礎時期的阿賴耶識（ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས།，梵文：ālayavijñāna，梵文羅馬擬音：ālayavijñāna，漢語字面意思：一切種識）為大圓鏡智，染污意（ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཡིད།，梵文：kliṣṭamanas，梵文羅馬擬音：kliṣṭamanas，漢語字面意思：染污的意）為平等性智，意識（ཡིད།，梵文：manas，梵文羅馬擬音：manas，漢語字面意思：意）為妙觀察智，五根識（སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས།，梵文：pañcavijñāna，梵文羅馬擬音：pañcavijñāna，漢語字面意思：五種識）為成所作智的體性，這些都是在世俗諦的範疇內進行說明，需要解釋的還有很多，就說這些吧。 第二，以理分析：法界智（ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས།，梵文：dharmadhātujñāna，梵文羅馬擬音：dharmadhātujñāna，漢語字面意思：法界智）是法，你（法界智）是勝義諦，因為法界智的自性如其所是，確定是原始的自生智（རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས།，梵文：svayambhūjñāna，梵文羅馬擬音：svayambhūjñāna，漢語字面意思：自生智），遠離戲論（སྤྲོས་བྲལ།，梵文：niṣprapañca，梵文羅馬擬音：niṣprapañca，漢語字面意思：無戲論），這是因為只有聖者的個別自證智（སོ་སོར་རང་རིག་ཡེ་ཤེས།，梵文：prativedanajñāna，梵文羅馬擬音：prativedanajñāna，漢語字面意思：各別自證智）才能體驗到，普遍來說，如果是個別自證智的體驗對象，那一定是勝義諦。其他四智，雖然在波羅蜜多乘中主要宣說為如所顯現的真實智慧道諦（ལམ་བདེན།，梵文：mārgārya satya，梵文羅馬擬音：mārgārya satya，漢語字面意思：道聖諦）的有為法（འདུས་བྱས།，梵文：saṃskṛta，梵文羅馬擬音：saṃskṛta，漢語字面意思：有為）的世俗諦，但在偉大的密宗乘的觀點和究竟的實相中，可以分為二諦。彌龐仁波切（མི་ཕམ་པ།）在最後的法輪釋義中，將法界智的實相安立為不變的圓成實性（ཡོངས་གྲུབ།，梵文：pariniṣpanna，梵文羅馬擬音：pariniṣpanna，漢語字面意思：圓成實）的勝義諦，並將其他四智主要宣說為真實的智慧，是不顛倒的圓成實性的道諦有為法。 就密宗乘的場合和究竟的實相而言，佛陀的自顯現，確定是究竟的自生智，是離垢之果的勝義諦五智。而顯現為他，由他所生的新產生的生起之果，屬於世俗諦的範疇的四智等差別是非常合理的。 第二，觀察智慧的對境：全知善逝至尊的勝義諦離戲論的妙智，你（佛陀的智慧）能無餘地、不遺漏地、無遮蔽地、清晰地、同時地、不混淆地如實照見和了知二諦所攝的一切法，因為善逝至尊的智慧對一切所知境都沒有任何阻礙。原因在於，它是同時了知一切所知法之相的無上究竟智慧。原因在於，獲得如此了知的殊勝智慧，能障礙它的所有遮障，都已被修道金剛喻定（རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན།，梵文：vajropamasamādhi，梵文羅馬擬音：vajropamasamādhi，漢語字面意思：金剛喻定）的無間道（བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ།，梵文：anantaryamārga，梵文羅馬擬音：anantaryamārga，漢語字面意思：無間道）從根源上徹底拔除。
【English Translation】 Furthermore, from the perspective of stainless appearance, it is established as stainless, and the other four wisdoms are established as the mirror-like wisdom with the ālaya-vijñāna (ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས།, Sanskrit: ālayavijñāna, Romanized Sanskrit: ālayavijñāna, literal meaning: all-seed consciousness) at the base stage, the equality wisdom with the afflicted mind (ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཡིད།, Sanskrit: kliṣṭamanas, Romanized Sanskrit: kliṣṭamanas, literal meaning: afflicted mind), the discriminating wisdom with the mind (ཡིད།, Sanskrit: manas, Romanized Sanskrit: manas, literal meaning: mind), and the accomplishing wisdom with the five sense consciousnesses (སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས།, Sanskrit: pañcavijñāna, Romanized Sanskrit: pañcavijñāna, literal meaning: five consciousnesses). These are explained within the scope of conventional truth, and there is much more to explain, but let's just say this much. Second, analyzing with reason: Dharmadhātu wisdom (ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས།, Sanskrit: dharmadhātujñāna, Romanized Sanskrit: dharmadhātujñāna, literal meaning: wisdom of the realm of dharma) is a dharma, you (dharmadhātu wisdom) are the ultimate truth, because the nature of dharmadhātu wisdom as it is, is definitely the primordial self-born wisdom (རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས།, Sanskrit: svayambhūjñāna, Romanized Sanskrit: svayambhūjñāna, literal meaning: self-born wisdom), free from elaboration (སྤྲོས་བྲལ།, Sanskrit: niṣprapañca, Romanized Sanskrit: niṣprapañca, literal meaning: without elaboration), because it is definitely only the object of experience of the noble individual self-aware wisdom (སོ་སོར་རང་རིག་ཡེ་ཤེས།, Sanskrit: prativedanajñāna, Romanized Sanskrit: prativedanajñāna, literal meaning: individual self-aware wisdom). Universally, if it is the object of experience of individual self-aware wisdom, then it must be the ultimate truth. The other four wisdoms, although in the Pāramitā vehicle, are mainly taught as the conventional truth of the saṃskṛta (འདུས་བྱས།, Sanskrit: saṃskṛta, Romanized Sanskrit: saṃskṛta, literal meaning: conditioned) of the true wisdom path truth (ལམ་བདེན།, Sanskrit: mārgārya satya, Romanized Sanskrit: mārgārya satya, literal meaning: noble truth of the path) as it appears, but in the view of the great secret mantra vehicle and the ultimate reality, they can be divided into two truths. Mipham Rinpoche (མི་ཕམ་པ།) in the final wheel commentary, established the nature of dharmadhātu wisdom as the immutable pariniṣpanna (ཡོངས་གྲུབ།, Sanskrit: pariniṣpanna, Romanized Sanskrit: pariniṣpanna, literal meaning: perfectly accomplished) of the ultimate truth, and mainly taught the other four wisdoms as the true wisdom, the non-inverted pariniṣpanna path truth saṃskṛta. In the context of the mantra vehicle and the ultimate reality, the self-appearance of the Buddha, definitely the ultimate self-born wisdom, is the five wisdoms of the stainless fruit of the ultimate truth. And the appearance to others, the newly generated arising fruit born from others, belongs to the category of the conventional truth of the four wisdoms, etc., is very reasonable. Second, examining the object of wisdom: Omniscient Sugata Supreme's ultimate truth free from elaboration, the excellent wisdom, you (Buddha's wisdom) can completely, without omission, without obscuration, clearly, simultaneously, without confusion, see and know as they are all the dharmas included in the two truths, because the Sugata Supreme's wisdom has no obstruction to all knowable objects. The reason is that it is the ultimate wisdom that simultaneously knows all aspects of knowable dharmas. The reason is that obtaining such supreme wisdom of knowledge, all the obscurations that hinder it have been completely eradicated from the root by the uninterrupted path (བར་ཆད་མེད་པའི་ལམ།, Sanskrit: anantaryamārga, Romanized Sanskrit: anantaryamārga, literal meaning: uninterrupted path) of the Vajra-like samādhi (རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན།, Sanskrit: vajropamasamādhi, Romanized Sanskrit: vajropamasamādhi, literal meaning: Vajra-like samādhi) of the path of cultivation.
ིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ བྲལ་བ་དང་བསྐྱེད་འབྲས་སུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདིར་ཁྱབ་སྟེ། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་མཆོག་དེ་ མངོན་དུ་བྱེད་པ་དང་དེའི་སྣང་བ་ལས་གཞན་སྣང་ངོར་ཤར་བའི་མི་སློབ་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ གསར་ཐོབ་བྱེད་པ་ལ་གེགས་ཐམས་ཅད་གཤིས་ནས་ངེས་པར་དྭངས་ཤིང་རྩ་བ་དྲུངས་ནས་ འབྱིན་ན་དེའི་དབང་གིས་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་ཡེ་ཤེས་མཐོང་བ་དང་ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་ཡེ་ ཤེས་གསར་ཐོབ་པ་གཉིས་མི་འོང་རང་དབང་མེད་པ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་གནས་ཚུལ་ནམ་ཡང་ བསླུ་མེད་དུ་ངེས་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་འདྲའི་བདེ་གཤེགས་མཆོག་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ 10-330 བདེན་པ་གཉིས་ལེགས་པར་གཟིགས་ཤིང་མཁྱེན་ཚུལ་ཡོད་དེ། མཐར་ཐུག་གི་ཟག་མེད་ མཁྱེན་པ་སྤྲོས་ཀུན་ཞི་བ་ཉིད་ཀྱིས་གནས་ལུགས་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ཀུན་ ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཇི་བཞིན་སྣང་ཞིང་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་སྒོ་ནས་སྤྲོས་ མེད་རྣམ་ཀུན་པ་ཉིད་དུ་ལེགས་པར་གཟིགས་ཤིང་མཁྱེན་པ་གང་ཞིག ཡེ་ཤེས་དེས་དེ་ འདྲའི་དོན་དམ་རྣམ་ཀུན་པ་དེ་དངོས་སུ་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་གཟིགས་ཚེ་གཟིགས་བྱ་དོན་དམ་ གནས་ལུགས་དེ་ཀུན་རྫོབ་མཐའ་དག་གི་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང་བའི་གནད་ཀྱིས་ཆོས་ཉིད་དོན་ དམ་དངོས་སུ་གཟིགས་སྟོབས་ཀྱིས་དེའི་ཆོས་ཅན་དུ་ཡོད་པའི་ཀུན་རྫོབ་མ་ལུས་པ་དག་ཀྱང་ ཤུགས་ཀྱིས་ངེས་པར་ཇི་བཞིན་མཁྱེན་ཅིང་གཟིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། དོན་ དམ་གཟིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཆོག་གིས་གནས་ལུགས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ ཆོས་ཉིད་མཐར་ཐུག་རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པ་དེ་ཤིན་ཏུ་དྭངས་ཤིང་གསལ་བ་དག་ པ་རབ་འབྱམས་ཀྱི་སྣང་བ་འགལ་འདུ་སྐྱོན་མེད་ཀྱི་རང་བཞིན་དཔེར་བྱ་ཀུན་ལས་འདས་ པའི་གཤིས་ལུགས་ངེས་པ་དོན་གྱི་བདེན་པ་མཐར་ཐུག་ཏུ་ངེས་པར་གཟིགས་ཤིན་ཏུ་རུང་ བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་གྲུབ་སྟེ། དོན་དམ་གཟིགས་པའི་གཟིགས་སྣང་གི་ངོར་ཉིན་བྱེད་འོད་ སྟོང་འབར་བའི་ཉེ་ཆར་མུན་པ་ཕྲ་མོའི་གནས་མེད་པ་བཞིན་འཁྲུལ་སྣང་ཀུན་རྫོབ་པའི་རྫུན་ རིས་ཕྲ་མོ་ཙམ་ཡང་རང་རང་གི་ངོ་བོ་གང་དག་རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་སྣང་ཙམ་དུ་ཟད་པ་འབའ་ ཞིག་ལས་མེད་པའི་གནད་ཀྱིས་དོན་དམ་གཟིགས་པའི་སྣང་ཡུལ་དུ་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་མི་ བདེན་ཞིང་ངོ་བོ་གང་ཡང་མེད་ངེས་སུ་སོང་བས་སྣང་བྱར་ཡེ་ནས་མ་གྲུབ་པས་དོན་དམ་ གཟིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དོན་དམ་སྣང་བས་མཁྱེན་ཞིང་། ཀུན་རྫོབ་མི་སྣང་བས་མཁྱེན་པ་ ལས་འོས་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་དོན་དམ་གཟིགས་པའི་དོན་དམ་པ་དངོས་སུ་སྣང་ བའི་སྒོ་ནས་མཁྱེན་སྟོབས་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་རྣམས་དངོས་སུ་མི་སྣང་ཡང་ཤུགས་ལ་ཇི་བཞིན་ 10-331 ལེགས་པར་གཟིགས་ཤིང་མཁྱེན་པ་ཡིན་ཆོག་སྟེ། དོན་དམ་གཟིགས་པ་དེས་དཔེར་ན་བུམ་ པའི་ཆོས་ཉི
【現代漢語翻譯】 因為其與如實性不可分離，並且是生起結果的原因。此處普遍存在這樣的情況：爲了顯現自生智慧之勝妙，以及爲了新獲得從該智慧的顯現之外，顯現為其他景象的無學道之真諦，必須從根本上清除一切障礙，因為憑藉這種力量，證悟法性勝義智慧和新獲得世俗智慧這兩者是不可避免的，並且必定會如實見到緣起的實相永不欺騙。因此，如來藏的勝妙智慧能夠很好地觀察和了解二諦，其方式是：以究竟的無漏智慧，寂滅一切戲論，如實顯現和證悟一切勝義諦的相，從而很好地觀察和了解無戲論的圓滿相。當該智慧以真實顯現的方式觀察勝義圓滿相時，由於所觀察的勝義實相已成為一切世俗的法性，因此憑藉如實觀察法性的力量，也必定會如實瞭解和觀察其法相中的一切世俗。首先，證成第一點，因為證悟勝義的勝妙智慧能夠非常清晰地觀察到作為一切所知事物自性的法性，即具有一切圓滿相之勝妙的究竟，它是如此清澈明亮，具有無量清凈的顯現，具有無與倫比的自性，超越一切譬喻，必定會如實見到究竟的實相真諦。其次，證成第二點，因為在證悟勝義的顯現中，就像在烈日的光芒附近沒有微弱的黑暗一樣，一切虛幻的世俗假象，甚至連微小的虛假痕跡，都僅僅是各自的自性，僅僅是虛幻的意識顯現，因此在證悟勝義的顯現中，一切都必定是不真實的，沒有任何自性，因此沒有顯現的對象，所以證悟勝義的智慧只能通過顯現勝義來了解，而不能通過不顯現世俗來了解。也就是說，憑藉證悟勝義的真實顯現來了解勝義，雖然世俗沒有真實顯現，但實際上可以很好地觀察和了解，因為證悟勝義就像觀察瓶子的法性一樣。 因為其與如實性不可分離，並且是生起結果的原因。此處普遍存在這樣的情況：爲了顯現自生智慧之勝妙，以及爲了新獲得從該智慧的顯現之外，顯現為其他景象的無學道之真諦，必須從根本上清除一切障礙，因為憑藉這種力量，證悟法性勝義智慧和新獲得世俗智慧這兩者是不可避免的，並且必定會如實見到緣起的實相永不欺騙。因此，如來藏的勝妙智慧能夠很好地觀察和了解二諦，其方式是：以究竟的無漏智慧，寂滅一切戲論，如實顯現和證悟一切勝義諦的相，從而很好地觀察和了解無戲論的圓滿相。當該智慧以真實顯現的方式觀察勝義圓滿相時，由於所觀察的勝義實相已成為一切世俗的法性，因此憑藉如實觀察法性的力量，也必定會如實瞭解和觀察其法相中的一切世俗。首先，證成第一點，因為證悟勝義的勝妙智慧能夠非常清晰地觀察到作為一切所知事物自性的法性，即具有一切圓滿相之勝妙的究竟，它是如此清澈明亮，具有無量清凈的顯現，具有無與倫比的自性，超越一切譬喻，必定會如實見到究竟的實相真諦。其次，證成第二點，因為在證悟勝義的顯現中，就像在烈日的光芒附近沒有微弱的黑暗一樣，一切虛幻的世俗假象，甚至連微小的虛假痕跡，都僅僅是各自的自性，僅僅是虛幻的意識顯現，因此在證悟勝義的顯現中，一切都必定是不真實的，沒有任何自性，因此沒有顯現的對象，所以證悟勝義的智慧只能通過顯現勝義來了解，而不能通過不顯現世俗來了解。也就是說，憑藉證悟勝義的真實顯現來了解勝義，雖然世俗沒有真實顯現，但實際上可以很好地觀察和了解，因為證悟勝義就像觀察瓶子的法性一樣。
【English Translation】 Because it is inseparable from suchness and is the cause of arising results. Here, it is universally the case that in order to manifest the supreme self-born wisdom, and in order to newly obtain the truth of the path of no more learning, which appears as other than the appearance of that wisdom, all obstacles must be inherently cleared and uprooted, because by that power, the realization of the Dharma-nature ultimate wisdom and the new attainment of conventional wisdom are both inevitable, and one will surely see the reality of dependent origination as never deceiving. Therefore, the supreme wisdom of the Sugata (Buddha, one who has gone to bliss) perfectly sees and knows the two truths, in that the ultimate uncontaminated knowledge, the pacification of all elaborations, perfectly sees and knows the manner of all aspects of the ultimate reality as appearing and manifesting in the manner of all aspects, and as being without elaboration and all-encompassing. When that wisdom sees such an ultimate all-encompassing reality by way of actual appearance, the key is that the object of sight, the ultimate reality, becomes the Dharma-nature of all conventionalities, and by the power of actually seeing the Dharma-nature ultimate, all the conventionalities that exist as its Dharma-aspects are also necessarily known and seen as they are. First, the first point is established, because the supreme wisdom that sees the ultimate is able to see very clearly the Dharma-nature, which is the nature of all knowable things, the ultimate of all aspects, and is extremely clear, possessing a myriad of pure appearances, a nature free from contradiction and fault, a nature beyond all examples, and is surely seen as the ultimate truth of reality. Second, the second point is established, because in the appearance of seeing the ultimate, just as there is no place for subtle darkness near the blazing light of the sun, even the slightest trace of the illusory conventional falsehoods, which are merely the nature of each, merely exhausted as illusory consciousness appearances, are necessarily untrue in every way and without any nature in the field of appearance of seeing the ultimate, so there is no object of appearance, and therefore the wisdom of seeing the ultimate can only know by the appearance of the ultimate, and cannot know by the non-appearance of the conventional. That is, by the power of knowing through the actual appearance of the ultimate in seeing the ultimate, although the conventional does not actually appear, it can actually be well observed and known, because seeing the ultimate is like observing the Dharma-nature of a vase. Because it is inseparable from suchness and is the cause of arising results. Here, it is universally the case that in order to manifest the supreme self-born wisdom, and in order to newly obtain the truth of the path of no more learning, which appears as other than the appearance of that wisdom, all obstacles must be inherently cleared and uprooted, because by that power, the realization of the Dharma-nature ultimate wisdom and the new attainment of conventional wisdom are both inevitable, and one will surely see the reality of dependent origination as never deceiving. Therefore, the supreme wisdom of the Sugata (Buddha, one who has gone to bliss) perfectly sees and knows the two truths, in that the ultimate uncontaminated knowledge, the pacification of all elaborations, perfectly sees and knows the manner of all aspects of the ultimate reality as appearing and manifesting in the manner of all aspects, and as being without elaboration and all-encompassing. When that wisdom sees such an ultimate all-encompassing reality by way of actual appearance, the key is that the object of sight, the ultimate reality, becomes the Dharma-nature of all conventionalities, and by the power of actually seeing the Dharma-nature ultimate, all the conventionalities that exist as its Dharma-aspects are also necessarily known and seen as they are. First, the first point is established, because the supreme wisdom that sees the ultimate is able to see very clearly the Dharma-nature, which is the nature of all knowable things, the ultimate of all aspects, and is extremely clear, possessing a myriad of pure appearances, a nature free from contradiction and fault, a nature beyond all examples, and is surely seen as the ultimate truth of reality. Second, the second point is established, because in the appearance of seeing the ultimate, just as there is no place for subtle darkness near the blazing light of the sun, even the slightest trace of the illusory conventional falsehoods, which are merely the nature of each, merely exhausted as illusory consciousness appearances, are necessarily untrue in every way and without any nature in the field of appearance of seeing the ultimate, so there is no object of appearance, and therefore the wisdom of seeing the ultimate can only know by the appearance of the ultimate, and cannot know by the non-appearance of the conventional. That is, by the power of knowing through the actual appearance of the ultimate in seeing the ultimate, although the conventional does not actually appear, it can actually be well observed and known, because seeing the ultimate is like observing the Dharma-nature of a vase.
ད་འོད་གསལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་དངོས་སུ་སྣང་བ་ན་སྣང་བྱ་དེ་ཉིད་ཀུན་ རྫོབ་ཀྱི་བུམ་པའི་ཆོས་ཉིད་དུ་སོང་བའི་གནད་ཀྱིས་ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་བུམ་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ དོན་དམ་གཟིགས་པའི་སྣང་བྱར་མ་གྲུབ་ཀྱང་དེའི་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་པ་མཐོང་བྱར་གྱུར་ པའི་ཕྱོགས་ནས་ཆོས་ཅན་བུམ་པ་ཤུགས་ལ་རྣམ་པ་སྣང་དུ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱི་ཀུན་རྫོབ་པའི་ བུམ་པའི་ཆ་ཡང་ཇི་བཞིན་ལེགས་པར་མཁྱེན་རིགས་པ་ལྟར་ཆོས་ཉིད་ཆོས་ཅན་གྱི་ཚུལ་དུ་ ཡོད་པའི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་མཐའ་དག་ཀུན་གཟིགས་ཡེ་ཤེས་མཆོག་གིས་སྣང་ བ་དང་མི་སྣང་བས་མཁྱེན་ཞིང་གཟིགས་ཚུལ་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་ཏུ་གནས་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་ པ་དང་ཀུན་རྫོབ་པ་གཉིས་ཡེ་ཤེས་མཆོག་དེ་འདྲ་ལ་སྣང་མི་སྣང་གི་རྒྱུ་མཚན་འཇོག་ཏུ་ཡོད་ དེ། དོན་དམ་པའི་ངོ་བོ་གང་དག་ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་ཡུལ་དུ་བདེན་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་པ་ཀུན་ རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་ངོ་ཙམ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ངོར་ངོ་བོ་བདེན་པ་གང་ཡང་མ་དམིགས་པའི་ རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་དང་ ཀུན་རྫོབ་ཆོས་ཅན་དུ་སོང་བའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་དམ་དངོས་སུ་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་མཁྱེན་པ་དང་ ཀུན་རྫོབ་རྣམས་ཡེ་ཤེས་ལ་དངོས་སུ་སྣང་བ་མིན་ཡང་འགྲོ་བ་གང་དག་གི་རྣམ་ཤེས་ལ་ དངོས་སུ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་མཐའ་དག་ཇི་བཞིན་ངེས་པར་མཁྱེན་པ་སྟེ། དཔེར་ན་ མངོན་ཤེས་དང་ལྡན་པ་ཞིག་གིས་གང་ཟག་གཞན་གྱི་རྨི་ལམ་ལ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་བཞིན་ མཁྱེན་མཁན་རང་ཉིད་ལ་གཉིད་མེད་པས་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་དངོས་བཞིན་ཡུལ་དང་བཅུད་ ཀྱི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པའི་ཆ་ནས་མི་སྣང་བར་རྨི་བ་པོའི་ཤེས་པ་དེ་སྣང་བ་དེ་དང་དེའི་རྣམ་ པར་ཤར་བ་ཙམ་གྱི་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་ནས་ཇི་བཞིན་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་བཞིན་ནོ། །འདིར་ཁ་ཅིག་ན་རེ། མ་དག་པའི་སྣོད་བཅུད་སངས་རྒྱས་ལ་སྣང་ཚུལ་ཡོད་དེ། རང་དང་ 10-332 རྒྱུད་གཅིག་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་སྐྱེ་ཤི་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་ལས་ཀྱི་བདག་འབྲས་མ་དག་ པའི་སྣོད་རྣམས། དཔེར་ན་མདང་རྨི་ལམ་དུ་མེས་བསྲེག་པ་སོགས་ཀྱི་སྣང་བ་བྱུང་བ། ད་ ནངས་གཉིད་སད་པ་ན་འཁྲུལ་རྒྱུ་གཉིད་མེད་པས་ཞེན་པ་མི་སྐྱེ་ཡང་། རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་སྣང་ རྣམས་མ་འདྲེས་པར་དྲན་པ་བཞིན་དུ་སྣང་ལ་རང་ལས་རྒྱུད་ཐ་དད་པའི་འཁོར་བ་པ་རྣམས་ ཀྱི་འཁོར་བའི་རྒྱུ་འབྲས་རྣམས། ད་ལྟ་རང་ལས་རྒྱུད་ཐ་དད་པའི་གང་ཟག་གཉིད་དུ་སོང་ བའི་རྨི་ལམ་སྣ་ཚོགས་པ་རང་གིས་གཞན་སེམས་ཤེས་པའི་མངོན་ཤེས་ཀྱིས་ཤེས་ན་ཁོའི་ འཁྲུལ་རྒྱུ་གཉིད་ངེད་རང་ལ་ཡོད་མི་དགོས་པར་ཁོ་ལ་སྣང་བ་ལ་ལྟོས་ནས་སྣང་བ་བསྙོན་དུ་ མེད་པ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་འཁོར་བའི་རྒྱུ་འབྲས་རྣམས་དེ་ལྟར་གཟིགས་པའི་ཕྱིར་ཞེ
【現代漢語翻譯】 現在，當光明智慧的自性顯現時，顯現之物本身就變成了世俗瓶子的法性。關鍵在於，雖然作為有法（指世俗瓶子）的世俗瓶子，其自性並未成為證悟勝義諦的顯現之物，但從其法性成為所見勝義諦的角度來看，有法瓶子自然而然地以一種沒有顯現的方式，如實地了知世俗瓶子的部分。正如以法性與有法的方式存在的，被二諦所涵蓋的一切，都被全知智慧以顯現與不顯現的方式所知曉和證見，並且就如其所是地存在一樣。因此，對於勝義諦和世俗諦這兩者，在如此殊勝的智慧中，存在顯現與不顯現的理由。這是因為，凡是勝義諦的自性，都是殊勝智慧的對境，而所有的世俗諦，都僅僅是分別唸的錯覺，在智慧的顯現中，沒有任何真實的自性可以被指認。 因此，佛陀的智慧以勝義法性和世俗有法的方式，通過勝義諦的真實顯現來知曉，而世俗諦雖然沒有真實地顯現在智慧中，但對於眾生的分別念所顯現的各種形象，都能如實地確定地知曉。例如，就像一個具有神通的人，能夠知曉他人夢境中的顯現一樣，知曉者自己並沒有睡著，因此夢境的顯現，無論是作為境還是有情，都不會以各種顯現的方式顯現，而是僅僅從夢者的意識顯現為各種形象的角度，如實地親眼見到。 這裡有些人說：『不清凈的器情世界（指外在環境和內在有情）在佛陀面前是有顯現的，因為與自己具有相同傳承的眾生的生死等等，以及業的因果，這些不清凈的器世界，例如昨天夢中發生的被火焚燒等等的顯現。早上醒來時，因為沒有了錯亂之因——睡眠，所以不會產生執著，但夢境的顯現卻能清晰地記得。同樣，對於與自己傳承不同的輪迴眾生的輪迴因果，就像現在自己用他心通去了解一個與自己傳承不同的眾生所做的各種夢境一樣，並不需要我們自己也有睡眠這種錯亂之因，而是依賴於顯現給他的事物，所以顯現是不可否認的。因此，佛陀也同樣能見到輪迴的因果。』
【English Translation】 Now, when the nature of clear light wisdom actually appears, the appearing object itself becomes the Dharma nature of the conventional vase. The key is that, although the conventional vase as a 'thing' (referring to the conventional vase) does not become the appearing object of seeing the ultimate truth in its own essence, from the perspective of its Dharma nature becoming the object of seeing the ultimate truth, the 'thing' vase naturally and appropriately knows the part of the conventional vase in a way that does not appear. Just as all that is encompassed by the two truths, existing in the manner of Dharma nature and 'thing', is known and seen by the omniscient wisdom through appearance and non-appearance, and remains just as it is. Therefore, for the ultimate truth and the conventional truth, there is a reason for appearance and non-appearance in such supreme wisdom. This is because whatever is the essence of the ultimate truth is the object of supreme wisdom, and all conventional truths are merely illusions of conceptual mind. In the appearance of wisdom, no true essence can be identified. Therefore, the Buddha's wisdom, in the manner of the ultimate Dharma nature and the conventional 'thing', knows through the actual appearance of the ultimate truth, and although the conventional truths do not actually appear in wisdom, all the various forms that appear to the conceptual minds of beings are definitely known as they are. For example, just as someone with clairvoyance can know how things appear in another person's dream, the knower himself is not asleep, so the appearance of the dream, whether as an object or a sentient being, does not appear in various ways, but only from the perspective of the dreamer's consciousness manifesting as various forms, it is directly seen as it is. Here, some say: 'The impure vessel and contents (referring to the external environment and internal sentient beings) appear to the Buddha, because the birth and death of sentient beings who have the same lineage as oneself, and the causes and effects of karma, these impure vessels, such as the appearance of being burned by fire in a dream yesterday. When one wakes up in the morning, because there is no cause of confusion—sleep—one does not develop attachment, but the appearances of the dream are remembered clearly. Similarly, for the causes and effects of samsara of sentient beings who have different lineages from oneself, just as one uses clairvoyance to understand the various dreams of a person who has a different lineage from oneself, it is not necessary for us to have the cause of confusion—sleep—but rather it depends on what appears to him, so the appearance is undeniable. Therefore, the Buddha also sees the causes and effects of samsara in this way.'
་ ན། དེ་ལའང་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རང་དང་རྒྱུད་གཅིག་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་སྐྱེ་ཤི་སོགས་མཁྱེན་ ཚུལ་གྱི་དཔེ་མདང་གི་རྨི་ལམ་ད་ནངས་སད་པའི་སྐབས་སུ་དྲན་པ་ལྟར་ཡིན་ན་མདང་གི་རྨི་ ལམ་ད་ནངས་སད་སྐབས་རྟོག་བློའི་ངོར་དྲན་ཚེ་མདང་གི་རྨི་ལམ་གྱི་སྤྱི་དེ་དེ་མ་ཡིན་ལ་དེར་ སྣང་གི་རྣམ་པས་དྲན་པ་རྟོག་བཅས་ཀྱི་ངོར་སྣང་བ་ཡིན་པས་དེ་འདྲའི་སྤྱིར་སྣང་སངས་རྒྱས་ ཀྱི་མཁྱེན་པ་ལ་ཡོད་མི་རིགས་ཤིང་། རང་དང་རྒྱུད་ཐ་དད་པའི་འཁྲུལ་སྣང་མཁྱེན་ཚུལ་གྱི་ དཔེ་གཞན་སེམས་ཤེས་པའི་མངོན་ཤེས་ཀྱིས་གཞན་གྱི་རྨི་ལམ་ཤེས་པ་ལྟར་ཡིན་ན་དེ་ འདྲའི་མངོན་ཤེས་ཀྱིས་གཞན་གྱི་རྨི་ལམ་ཤེས་ཚུལ་ཡང་རྨི་བ་པོའི་ལོག་སྣང་གི་སྣོད་བཅུད་ སྣ་ཚོགས་པའི་སྣང་ཆ་གང་དག་ནི་གཉིད་ཀྱིས་བསླད་པའི་འཁྲུལ་སྣང་ཡིན་པས་གཉིད་ཀྱིས་ མ་བསླད་པའི་མངོན་ཤེས་ལ་འཁྲུལ་སྣང་གི་ཆ་དེ་དག་སྣང་དོན་མེད་ལ། སྣང་ཆ་དེ་དག་གི་ རྣམ་པར་ཤར་བའི་རྨི་ལམ་པའི་ཡིད་ཤེས་རང་མཚན་པ་ནི་དེ་འདྲའི་མངོན་ཤེས་ལ་སྣང་ཡང་ དེ་ནི་ཤེས་པ་དངོས་གནས་ཀྱི་ཆ་ཡིན་པས་དེ་སྣང་བས་ལོག་སྣང་གི་ཆ་སྣང་མི་དགོས་ལ་འོན་ ཀྱང་རྨི་ལམ་གྱི་ཡིད་ཤེས་དེ་ལོག་སྣང་དེ་དག་གི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེས་པས་དེ་འདྲའི་རྨི་ལམ་གྱི་ 10-333 ཤེས་པ་དེ་མངོན་ཤེས་ལ་དངོས་སུ་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་ལོག་སྣང་གི་ཆ་དེ་དག་དངོས་སུ་སྣང་བ་ མིན་ཡང་ཇི་བཞིན་ཤེས་སོང་བ་མྱོང་བས་གྲུབ་པ་ལྟར་ཡིན་པས་དཔེ་དེ་ལྟར་དུ་སངས་རྒྱས་ ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དོན་དམ་སྣང་བས་མཁྱེན་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་མི་སྣང་བས་མཁྱེན་པའི་ཚུལ་ གཉིས་ནི་ཡོད་ངེས་པར་རུང་ལ། དེས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་འཁྲུལ་བ་མཐའ་དག་ཟད་ པའི་བློ་གྲོས་ཀྱི་མཁྱེན་མཆོག་ཡིན་པས་དེ་མ་ཡིན་ལ་དེར་སྣང་དང་དེ་མེད་ལ་ཡོད་འཛིན་ནི་ རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མི་སྲིད་ཕྱིར་རྨི་ལམ་སད་དུས་དྲན་པའི་ངེས་རྟོག་བཞིན་དོན་སྤྱི་སྣང་ཡུལ་དུ་ བྱས་ནས་དེ་མིན་ལ་དེར་སྣང་མེད་ཀྱང་གཞན་སེམས་མཁྱེན་པའི་མངོན་ཤེས་ཀྱིས་གཞན་གྱི་ རྨི་ལམ་སྣང་བའི་ཡིད་ཤེས་དངོས་སུ་སྣང་བས་རྟོགས་པའི་ཤུགས་ཀྱིས་དེ་ལ་སྣང་ཆ་ལོག་པ་ དག་གི་ཚུལ་དངོས་སུ་སྣང་བ་མེད་ཀྱང་ཇི་བཞིན་རྟོགས་ནུས་པ་བཞིན་འཁྲུལ་ཟད་བློ་གྲོས་ མཆོག་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དོན་དམ་བདེན་པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་དངོས་སུ་སྣང་བས་མཁྱེན་པ་ དང་མཉམ་དུ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་རྣམས་དངོས་སུ་སྣང་བ་མེད་ཀྱང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཚུལ་དུ་ངོ་བོ་ འཁྲུལ་སྣང་འབའ་ཞིག་ལས་སྣང་དུ་རུང་བ་ཅི་ཡང་མེད་ངེས་སུ་ལེགས་པར་གཟིགས་ཤིང་ མཁྱེན་པའི་ཚུལ་འདི་རང་ལུགས་ཀྱི་དགོངས་བཞེད་ལྟར་ཡིན་པ་ཡང་ཀུན་མཁྱེན་རྒྱལ་བ་ གཉིས་པ་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་པའི་ཡེ་གཞི་ ཆོས་དབྱི
【現代漢語翻譯】 此外，還應說明：如果瞭解與自己同類眾生的生死等情況，就像昨晚的夢在今天早上醒來時被憶起一樣，那麼昨晚的夢在今天早上醒來時，在分別唸的面前被憶起時，昨晚的夢的總體並非就是它本身，而是以顯現的方式在分別唸的面前顯現。因此，這種普遍的顯現不應存在於佛陀的智慧中。如果瞭解與自己不同類眾生的錯覺顯現，就像他心通的證悟者瞭解他人的夢一樣，那麼這種證悟者瞭解他人夢的方式，也是做夢者的各種外境和內境的顯現，這些顯現都是被睡眠所迷惑的錯覺。因此，對於沒有被睡眠迷惑的證悟者來說，這些錯覺的成分是沒有顯現的。而以這些顯現的方式出現的做夢者的意識，雖然在證悟者面前顯現，但那是真實的意識成分，因此不需要顯現錯覺的成分。然而，做夢者的意識是具有這些錯覺的，因此，這種做夢者的意識在證悟者面前直接顯現時，雖然錯覺的成分沒有直接顯現，但就像通過體驗而證實了完全瞭解一樣。因此，就像這樣，佛陀的智慧以勝義顯現的方式瞭解，而以世俗不顯現的方式瞭解這兩種方式是肯定可以成立的。因此，佛陀的智慧是所有錯覺都已耗盡的智慧的最高證悟，因此，不可能存在不是它而顯現為它，或者沒有它而執著為有的情況。就像醒來時回憶夢境一樣，將總體的意義作為顯現的對象，雖然沒有不是它而顯現為它的情況，但就像他心通的證悟者瞭解他人夢境時，顯現的意識直接顯現，通過證悟的力量，那些錯覺的顯現成分雖然沒有直接顯現，但能夠完全瞭解一樣，錯覺耗盡的最高智慧的證悟者，以勝義諦真如的自性直接顯現的方式瞭解，同時，雖然沒有直接顯現世俗諦，但作為有法的自性，除了錯覺的顯現之外，沒有什麼可以顯現的，這一點應該很好地觀察和了解。這種瞭解的方式也符合我們宗派的觀點，全知第二佛陀覺囊巴大師也曾說過，『一切世俗皆空的真如法界』。
【English Translation】 Furthermore, it should also be explained: If understanding the birth, death, etc., of sentient beings of the same kind as oneself is like remembering last night's dream when waking up this morning, then when last night's dream is remembered in the face of conceptual thought upon waking up this morning, the generality of last night's dream is not exactly it itself, but appears in the manner of appearing before conceptual thought. Therefore, such a general appearance should not exist in the wisdom of the Buddha. If understanding the illusory appearances of sentient beings different from oneself is like an enlightened one with clairvoyance knowing the dreams of others, then the way such an enlightened one knows the dreams of others is also that the various external and internal appearances of the dreamer are illusory appearances tainted by sleep. Therefore, for an enlightened one not tainted by sleep, those aspects of illusion are without appearance. And the consciousness of the dreamer, appearing in the manner of those appearances, although appearing to such an enlightened one, is a real aspect of consciousness, so there is no need for the appearance of illusory aspects. However, the dreamer's consciousness is born with those illusions, so when that dreamer's consciousness appears directly to the enlightened one, although the aspects of illusion do not appear directly, it is like being proven by experience to have complete understanding. Therefore, just like this, the wisdom of the Buddha understanding through the appearance of ultimate truth and understanding through the non-appearance of conventional truth, both ways can certainly be established. Therefore, the wisdom of the Buddha is the supreme enlightenment of intelligence that has exhausted all illusions, so it is impossible for something that is not it to appear as it, or for something that does not exist to be grasped as existing. Just like the conceptual thought of remembering a dream upon waking, taking the general meaning as the object of appearance, although there is no situation of something that is not it appearing as it, just as when an enlightened one with clairvoyance knows the dreams of others, the appearing consciousness directly appears, and through the power of realization, although the aspects of illusion do not directly appear, one can fully understand them. Similarly, the enlightened one of supreme intelligence who has exhausted illusions understands through the direct appearance of ultimate truth as the nature of reality, and at the same time, although conventional truths do not directly appear, as the nature of the subject, there is nothing that can appear other than the mere appearance of illusion, which should be well observed and understood. This way of understanding also accords with the view of our own school, as the omniscient Second Buddha, the great Jonangpa, also said, 'The basis of everything, the Dharmadhatu, is empty of all conventionalities.'
ངས་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡོངས་གྲུབ་དངོས་སུ་སྣང་ནས་ སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ལེགས་པར་མཁྱེན་པས་དེ་དང་མཉམ་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སྣང་བ་ མེད་པར་ཤུགས་ལ་མཁྱེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡིན་ཚུལ་གོ་ན་དགོངས་ ཆེན་གྱི་དོན་མཐོང་ཚུལ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ན་དེ་དག་སྣང་དགོས་པས་ཁྱབ་པ་ མེད་པ་སོགས་ཀྱིས་ཟབ་མོའི་གནས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ཡིན་ཏེ། དབུ་མ་ཆེན་པོའི་དགོངས་ འགྲེལ་ཁྱད་འཕགས་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་ངེས་དོན་རྒྱ་མཚོ་ལས། དེས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ 10-334 དབེན་པའི་གཞི་ཆོས་ཉིད་ཡོངས་གྲུབ་དངོས་སུ་སྣང་ནས་མཁྱེན་པས་ཆོས་རྣམས་མེད་པར་ ཤུགས་ལ་མཁྱེན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཞེས་གསུངས་ཏེ་དེ་ལྟར་མཐོང་ ན་ཡང་དགོངས་པ་ཆེན་པོའི་དོན་ཡང་དག་པ་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་མི་སྣང་བཞིན་དུ་ མཁྱེན་པ་འདི་དག་ལ་དགོངས་ནས། ཅི་ཕྱིར་ཞེ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱིས། མཁྱེན་ནས་ཆོས་རྣམས་ མ་གཟིགས་ཕྱིར། ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཆོས་རྣམས་མི་སྣང་བཞིན་དུ་མཁྱེན་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་རྨད་བྱུང་ལུང་རིགས་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་བཅས་པས་ཞིབ་རྒྱས་སུ་ གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཚུལ་དེ་ལུགས་ལྟར་གྱི་དགོངས་པ་ཇི་བཞིན་སྐྱོང་བའི་ཚུལ་གྱིས་རྗེ་ འཇམ་མགོན་བླ་མ་སྒྲོལ་མགོན་ཞབས་ཀྱིས་ཀྱང་རང་ལུགས་ལས་གཞན་དུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱི་ དེ་ཉིད་ཇི་བཞིན་གསུངས་པ་སྟེ། སྔོན་མེད་ལེགས་བཤད་ལས། ཁ་ཅིག་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མ་ དག་པའི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་གཟིགས་ཀྱང་། བདེན་འཛིན་མེད་པས་མ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ནོ་ སྐད་ཟེར་བ་ནི། སྐྱེས་བུ་འདི་ནི་ཆོམ་པོས་བཟུང་བས་ཆོ་ངེ་འདེབས་མོད་ཀྱི། ནོར་འཕྲོག་རྒྱུ་ མེད་པས་སྡུག་བསྔལ་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་བ་དང་། སྒྱུ་མའི་ཆ་རྒྱུས་ཤེས་པའི་མི་འདིས་ནི། །སྒྱུ་ མ་སྤྲུལ་པའི་ཁང་པ་མཐོང་མོད་ཀྱི། །སྒྱུ་མར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་མ་འཁྲུལ་ལོ། །ཞེས་ཟེར་བ་དང་ འདྲ་སྟེ་ཆོ་ངེ་འདེབས་པ་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་ཐོབ་པའི་རྟགས་ཡིན་པ་དང་། སྒྱུ་མའི་ཁང་བཟང་ མཐོང་བ་ཉིད་དབང་པོ་བསླད་པའི་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ན། འཁྲུལ་པའི་ངོས་འཛིན་བློས་བཅོས་མ་ གཞན་ཞིག་གསར་དུ་རྣམ་པར་བཞག་ནས། དེ་མེད་པས་འཁྲུལ་བ་མེད་དོ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱང་ མི་མཛེས་པ་ལྟར། ཞེས་སོགས་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །འདི་སྐོར་གྱི་སྐབས་ སྤྱིར་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་མཁྱེན་པ་དང་གཟིགས་པ་དོན་གཅིག་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ཡང་རྗེ་ བཙུན་རིན་པོ་ཆེས་མ་དག་པའི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་གཟིགས་ཀྱང་ཞེས་གསུངས་པའི་ གཟིགས་ཞེས་པ་ནི་སྤྱིར་མཁྱེན་པ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་པར་དངོས་སུ་སྣང་བ་ལ་གོ་དགོས་པ་ལྟ་ 10-335 བུ་སྐབས་ཐོབ་ཀྱི་གོ་བ་ལེན་ཚུལ་ཤེས་དགོས་སོ། ། གསུམ་པ་ཡོན་ཏན་ལ། ཡོན་ཏན་གྱི་ངོ་བོ
【現代漢語翻譯】 當證悟一切萬法的真實本性，即圓成實性（yon-grub dngos，the truly established nature）顯現時，佛陀以其智慧了知，並且同時以間接的方式了知所有世俗之法（kun-rdzob kyi chos，conventional truths）的顯現。如果理解佛陀以這種方式了知一切法，那就是對甚深意趣的正確理解。如果認爲了知一切法就必須顯現一切法，那是不周遍的。通過這些方式，甚深之處得以確立。正如《中觀大論·殊勝釋》——意義明確的海洋中所說：『因此，通過證悟遠離一切法的基，即圓成實性，從而了知，因為以間接的方式了知諸法的不存在，所以被稱為一切智者。如果這樣理解，那就是對偉大意趣的正確理解。』考慮到這些不顯現卻了知的情況，佛陀說：『因爲了知卻未見諸法。』意思是說，雖然諸法不顯現，卻能了知它們。通過這些廣泛而卓越的理由和邏輯，進行了詳細的闡述。因此，按照這種方式來理解和保持這種觀點，宗喀巴（Je Jamgon）大師也如實地闡述了其他宗派的觀點。在《前所未有之善說》中，他說：『有些人說，佛陀雖然見到所有不凈的顯現，但因為沒有實執（bden 'dzin，grasping at truth），所以沒有迷惑。』這就像說：『這個人被強盜抓住了，雖然在哭喊，但因為沒有東西可搶，所以沒有痛苦。』又像一個瞭解幻術的人說：『我雖然看到了幻術變出的房子，但因為知道是幻術，所以沒有迷惑。』哭喊本身就是遭受痛苦的標誌，看到幻術的宮殿本身就是感官被欺騙的迷惑。如果在迷惑的定義之外，又新設立一個人為的定義，然後說因為沒有這個定義，所以沒有迷惑，這是不合理的。』等等，他對此進行了詳細的闡述。總的來說，雖然在這裡智慧的了知和見到可以互換使用，但宗喀巴大師說『雖然見到所有不凈的顯現』，這裡的『見到』必須理解為實際的顯現，而不僅僅是了知。因此，必須瞭解在這種情況下如何獲得恰當的理解。 三、功德。功德的體性
【English Translation】 When the true nature of all phenomena, the parinispanna (yon-grub dngos, the truly established nature), is directly manifest, the Buddha knows it with wisdom. Simultaneously, he indirectly knows the appearance of all conventional phenomena (kun-rdzob kyi chos, conventional truths). Understanding that the Buddha knows all phenomena in this way is the correct understanding of the profound meaning. If one thinks that knowing all phenomena necessarily implies that all phenomena must appear, that is not universally applicable. Through these means, the profound point is established. As it is said in the Great Madhyamaka Commentary, Ocean of Definitive Meaning: 'Therefore, by realizing the basis that is empty of all phenomena, the parinispanna, and knowing it, because one indirectly knows the non-existence of phenomena, it is said that one knows all phenomena. If one sees it in this way, one sees the true meaning of the great intention.' Considering these instances of knowing without appearing, the Buddha said: 'Because having known, he did not see the phenomena.' This means that although the phenomena do not appear, he knows them. Through these extensive and extraordinary reasons and logic, it is explained in detail. Therefore, understanding and maintaining this view in this way, Je Jamgon Lama Tsongkhapa also accurately explained the views of other schools. In Unprecedented Excellent Explanations, he said: 'Some say that although the Buddha sees all impure appearances, he is not confused because he does not have satya-graha (bden 'dzin, grasping at truth).' This is like saying: 'This person is caught by robbers and is crying, but because there is nothing to steal, there is no suffering.' It is also like someone who knows the nature of illusion saying: 'I see the house conjured by illusion, but because I know it is an illusion, I am not confused.' Crying itself is a sign of experiencing suffering, and seeing the illusory palace itself is the delusion of the senses being deceived. If one newly establishes an artificial definition of delusion outside of the definition of delusion, and then says that because this definition is absent, there is no delusion, it is not reasonable.' And so on, he explained it in detail. In general, although here the wisdom of knowing and seeing can be used interchangeably, when Je Tsongkhapa said 'although he sees all impure appearances,' the 'seeing' here must be understood as an actual appearance, not just knowing. Therefore, one must know how to obtain the appropriate understanding in this situation. Three, Qualities. The nature of qualities
་མིང་ཙམ་སྨོས་པ། དེ་ལ་རིགས་པས་དཔྱད་ པའོ། །དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་སློབ་འཕགས་དང་ཐུན་མོང་དུ་བཞག་པ་བཅུ་ཡོད་ དེ། ཚད་མེད་བཞི་དང་། རྣམ་ཐར་བརྒྱད་དང་། ཟད་པར་བཅུ་དང་། ཟིལ་གནོན་བརྒྱད་དང་། ཉོན་མོངས་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། སྨོན་གནས་མཁྱེན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། མངོན་ ཤེས་དྲུག་དང་། སོ་སོར་ཡང་དག་པར་རིག་པ་བཞི་དང་། ཡེ་ཤེས་ཡོངས་སུ་དག་པ་བཞི་ དང་། མཚན་དཔེའི་ཡོན་ཏན་དང་བཅུ་ལས་སྔ་མ་དགུ་ཐེག་ཆེན་སློབ་འཕགས་སྤྱི་དང་ཕྱི་མ་ ནི་བྱང་འཕགས་ས་བརྒྱད་པ་བ་ཡན་ཆད་དང་ཐུན་མོང་དུ་བཞག་པའི་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་རང་ ཉིད་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་སྡེ་ཚན་དགུ་ཡོད་དེ། སྟོབས་བཅུ་དང་། མི་འཇིགས་པ་ བཞི་དང་། དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་གསུམ་དང་། སྲུང་བ་མེད་པ་རྣམ་པ་གསུམ་དང་། བསྙེལ་ བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དང་། སྒྲིབ་གཉིས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་བཅོམ་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་ཉིན་མཚན་དྲུག་ཏུ་གཟིགས་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་དང་། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་དགུ་པོ་དེ་ སངས་རྒྱས་རང་གི་སྒོས་ཆོས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་སློབ་པ་གང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་བཞག་པའི་ ཕྱིར་རོ། །འདི་རྣམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་གི་ངོ་བོ་སྤྱི་ནི་སྔ་ཕྱིའི་གཞུང་ལུགས་མང་པོ་ན་ཆེས་རྒྱས་པ་ ལྟར་ལས་འདིར་རེ་ཞིག་ཚིག་ཚོགས་མང་བས་མ་སྤྲོས། གཉིས་པ་དེ་དག་ལ་རིགས་པས་དཔྱད་པ་ནི་ཡོན་ཏན་ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ དེ་དག ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རྣམས་ཀྱང་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སོ་སོར་དབྱེ་བ་ཡོད་རུང་སྟེ། གདོད་མ་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་པའི་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡོན་ཏན་བཅུ་དགུ་པོ་དེ་དག་ཡེ་ ནས་སྤྲོས་བྲལ་གཞི་དབྱིངས་ཉག་གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ནི་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་ 10-336 པ་གང་ཞིག གཞན་སྣང་སློབ་ལམ་གྱིས་གསར་བསྐྱེད་བྲལ་སྨིན་གྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཕྱོགས་ མཐའ་ཡས་པ་གང་དག་གློ་བུར་ཀུན་རྫོབ་པའི་བདེན་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ ཡོན་ཏན་བཅུ་དགུ་པོ་རང་བྱུང་དང་གཞན་བྱུང་གི་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཆར་དབྱེ་རུང་བ་ཉིད་དུ་ གྲུབ་བོ། ། བཞི་པ་ཕྲིན་ལས་ལ། ཕྲིན་ལས་མདོ་ཙམ་བཀོད་པ། དེ་དག་ལ་རིགས་པས་དཔྱད་པ་ གཉིས་ལས། དང་པོ་ཆོས་སྐུའི་བདག་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་དཀར་གྱི་ཡོན་ཏན་སངས་ རྒྱས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཏེ། དེ་ཡང་ཆོས་སྐུའི་བདག་རྐྱེན་དང་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་ལས་ནམ་ཡང་ཟད་ པ་དང་རྒྱུན་ཆད་པ་མེད་པར་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་བར་འབྱུང་བ་ཡིན་ཞིང་། འདི་ལ་མངོན་རྒྱན་ ལས་གསུངས་པའི་ཕྲིན་ལས་བསྡུ་ཚུལ་དང་། རྒྱུད་བླ་ལས་ཕྲིན་ལས་དབྱེ་བ་དགུ་གསུངས་ ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། མངོན་རྒྱན་ལས་ཕྲིན་ལས་ཉེར་བདུ
【現代漢語翻譯】 僅僅是提及名稱，接下來是對這些名稱進行理性的分析。 首先，佛陀的功德與聲聞和阿羅漢共同擁有的有十種：四無量心、八解脫、十遍處、八勝處、無煩惱三摩地、知所愿處三摩地、六神通、四無礙解、四清凈智，以及具足妙相好。這十種功德中，前九種是大乘聲聞和阿羅漢共同擁有的，后一種是八地菩薩及以上者共同擁有的。因此，佛陀自身獨有的功德有九類：十力、四無畏、三念住、三不護、無忘失法、斷除二障習氣的智慧、晝夜六時觀照眾生的大悲心、十八不共法，以及一切種智。這九種功德是佛陀獨有的，與任何聲聞都不共同。 這些功德共同的本質在許多前後的論典中都有非常詳細的闡述，這裡暫不贅述，因為文字太多。 第二，對這些功德進行理性的分析，即這些共同和不共同的功德，雖然從二諦的角度可以進行區分，但從根本上來說，十九種功德是法性勝義諦的極度清凈的功德，它們原本就是離戲論、基界唯一的自性，這是勝義諦。而其他顯現為聲聞道的新生功德，以及無量無邊的成熟功德，則被確定為暫時的世俗諦。因此，這十九種功德可以被劃分爲自生和它生的二諦。 第四部分是關於事業。簡要地介紹事業，並對這些事業進行理性的分析。分為兩個部分。首先，從法身的自因中產生的清凈功德是佛陀的事業。也就是說，從法身的自因和大悲心中，永不窮盡、永不斷絕地產生，直到輪迴結束。關於這一點，可以從《現觀莊嚴論》中總結事業的方式，以及《寶性論》中區分九種事業的方式來理解。 首先是，《現觀莊嚴論》中提到的二十七種事業。
【English Translation】 Merely mentioning the names, followed by a rational analysis of them. Firstly, the qualities of the Buddha that are shared with the Shravakas (hearers) and Arhats (worthy ones) are ten: the four immeasurables, the eight liberations, the ten totalities, the eight victories, the samadhi without afflictions, the samadhi of knowing the desired place, the six superknowledges, the four analytical knowledges, the four completely pure wisdoms, and the qualities of the marks and signs. Among these ten qualities, the first nine are shared by the Mahayana Shravakas and Arhats, and the last one is shared by those from the eighth Bhumi (level) of Bodhisattvas and above. Therefore, the unique qualities of the Buddha himself are nine categories: the ten powers, the four fearlessnesses, the three mindfulnesses, the three non-protections, the nature of non-forgetfulness, the wisdom of destroying the two obscurations along with their imprints, the great compassion that sees beings six times day and night, the eighteen unshared qualities of the Buddha, and the omniscient wisdom. These nine qualities are the Buddha's own special qualities, not shared with any Shravaka. The common essence of these qualities is extensively elaborated in many earlier and later treatises, but here I will not elaborate further due to the abundance of words. Secondly, the rational analysis of these qualities is that these common and uncommon qualities, although they can be distinguished from the perspective of the two truths, fundamentally, the nineteen qualities are the extremely pure qualities of the Dharmata (nature of reality) ultimate truth. They are originally the nature of the single ground of freedom from elaboration, which is the ultimate truth. While other qualities that appear as newly generated qualities of the Shravaka path, and the limitless aspects of ripening qualities, are determined to be the temporary conventional truth. Therefore, these nineteen qualities can be divided into the two truths of self-born and other-born. The fourth part is about activities. Briefly introducing the activities, and rationally analyzing these activities. Divided into two parts. Firstly, the pure qualities arising from the self-cause of the Dharmakaya (body of truth) are the activities of the Buddha. That is, from the self-cause of the Dharmakaya and great compassion, they arise without ever being exhausted or interrupted, until the end of Samsara (cyclic existence). Regarding this, it can be understood from the way of summarizing activities in the 'Ornament of Clear Realization' and the way of distinguishing nine activities in the 'Uttaratantra Shastra'. Firstly, the twenty-seven activities mentioned in the 'Ornament of Clear Realization'.
ན་གསུངས་པ་འདིར་གསུམ་དུ་བསྡུས་ ཚུལ་ཡོད་དེ། འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་ངན་སོང་གསུམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཆུང་བ་དང་གཏན་ནས་ཟད་ པར་མཛད་དེ་འཁོར་བའི་བདེ་དགེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་འགོད་པ་དང་། བདེ་འགྲོ་བ་ རྣམས་ཉན་ཐོས་དང་རང་རྒྱལ་གྱི་གོ་འཕང་ལ་འགོད་པ་དང་། ཉན་རང་རྣམས་བླ་ན་མེད་པའི་ བྱང་ཆུབ་མཆོག་ལ་གདུལ་བྱ་རྣམས་རང་རང་གི་ཁམས་དང་དབང་པོའི་རིམ་པས་འགོད་པར་ མཛད་པ་དང་གསུམ་དུ་མ་འདུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་རྒྱུད་བླ་མ་ལས་ཕྲིན་ལས་དབྱེ་བ་དགུ་གསུངས་ཚུལ་ཡོད་དེ། དེ་བཞིན་ གཤེགས་པས་མི་རྟོག་བཞིན་དུ་སྐུའི་སྣང་བ་སྟོན་པ་བརྒྱ་བྱིན་བཞིན་དང་། འབད་པ་མེད་ པར་ཆོས་གསུངས་པ་ལྷའི་རྔ་བཞིན་དང་། མཁྱེན་བརྩེས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་སྤྲིན་བཞིན་དང་། ཆོས་སྐུ་ལས་མ་གཡོས་བཞིན་སྤྲུལ་པ་སྟོན་པ་ཚངས་པ་བཞིན་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ 10-337 འཕྲོ་བ་ཉི་མ་བཞིན་དང་། ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་བཞིན་དང་། གསུང་གི་ གསང་བ་སྒྲ་བརྙན་བཞིན་དང་། སྐུའི་གསང་བ་ནམ་མཁའ་བཞིན་དང་། ཐུགས་རྗེས་འཇུག་ ཚུལ་ས་གཞི་བཞིན་གྱི་ཕྲིན་ལས་དབྱེ་བ་དགུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་སྐུས་རྫུ་འཕྲུལ་ སྟོན་པ་སོགས་སྐུ་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་ཆོ་འཕྲུལ་དང་། གསུང་གིས་ཆོས་སྟོན་པ་སོགས་གསུང་ཀུན་ ཏུ་བརྗོད་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་དང་། ཐུགས་ཀྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་སོགས་ ཐུགས་རྗེས་སུ་བསྟན་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་སོགས་བཤད་བྱ་ཡོད་ཀྱང་དེ་ཙམ་དུ་བྱས། གཉིས་པ་དེ་དག་ལ་རིགས་པས་དཔྱད་པ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ གང་དག་ཆོས་ཅན། རང་བྱུང་དང་གཞན་བྱུང་གི་ཁྱད་འཇོག་ཏུ་ཡོད་དེ། རྒྱལ་བ་རང་སྣང་ འབའ་ཞིག་པས་བསྡུས་པའི་མཛད་ཕྲིན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཡུལ་རྣམས་ནི་དོན་དམ་ རང་བྱུང་དུ་ངེས་པ་གང་ཞིག གཞན་གདུལ་བྱ་རབ་འབྲིང་ཐ་གསུམ་རང་རང་དང་འཚམས་ པའི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་མཛད་ཕྲིན་གང་དག་ནི་ཀུན་རྫོབ་གཞན་བྱུང་གི་མཛད་ཕྲིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ རོ། །དེས་ན་མཛད་འཕྲིན་ལའང་བདེན་གཉིས་སུ་དབྱེར་ཡོད་པར་གྲུབ་བོ། །དེ་དག་གིས་ ཀུན་མཁྱེན་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོ་གང་དང་རྗེ་བཙུན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་དགོངས་བཞེད་ལྟར་ གྱི་རང་ལུགས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་འབྲས་བུའི་གནས་ལུགས་ཟབ་མོའི་ཆ་ཅུང་ཟད་བཤད་པར་ བྱས་ཟིན་ཏོ། ། སྨྲས་པ། ཡེ་ནས་འགྲོགས་ཀྱང་རང་ཞལ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར། ། གཞི་དབྱིངས་གྲོལ་ཡང་འཆིང་བའི་འཁྲུལ་སྣང་ཤར། ། ཆོས་ཉིད་བཟང་ཡང་ཆོས་ཅན་ངན་བག་ངོམ། ། གཞི་འབྲས་གཅིག་ཀྱང་ངོ་མ་འཕྲོད་པས་རྨོངས། ། 10-338 ཞེས་པ་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། ། རྩ་བའི་ས་བཅད་གསུམ་པ་དེ་ལྟར་བཤད་པའི་ཕན་ཡོན་གྱི་ཚུལ་ནི་སྤྱིར་ངེས་དོན་གྱི་ མདོ་སྡེ་ཆེས་མང་པོ་ལས་ཟབ་མོའི་དེ་ཉིད་ལ་མོས
【現代漢語翻譯】 這裡所說的可以歸納為三點：使一切眾生脫離三惡道的痛苦，最終完全止息，安住于輪迴的圓滿安樂之中；使善趣眾生安住于聲聞和緣覺的果位；以及使聲聞和緣覺引導的眾生，根據各自的根性和能力，安住于無上圓滿的菩提之中。沒有不包含在這三點之中的。 第二，如《寶性論》中所說，佛陀的事業有九種差別：如來在無分別中示現身相，如帝釋天一般；不費力氣地宣說佛法，如天鼓一般；以智慧和慈悲遍及一切，如雲一般；不離法身而示現化身，如梵天一般；放射智慧的光芒，如太陽一般；心的秘密如如意寶一般；語的秘密如回聲一般；身的秘密如虛空一般；以及以慈悲心利益眾生，如大地一般。此外，還有以神通示現等身神通的奇蹟，以語言宣說佛法等語普遍表達的奇蹟，以及以心入定等慈悲隨順的奇蹟等等，雖然有很多可以講述，但就此為止。 第二，以理智分析這些：如來本身的事業，具有自生和他生的差別。諸佛以純粹的自顯光明所攝持的不可思議的利生事業，在勝義諦上無疑是自生的。而對於上、中、下三種根器的眾生，與其各自相應的行為事業，在世俗諦上則是他生的事業。因此，事業也可以分為真俗二諦。通過這些，按照全知覺囊巴大師和至尊一切智者的意旨，對如實的自宗的果位實相的深奧部分，稍作了闡述。 偈曰： 本自相伴卻隱沒真容， 基界雖解仍現縛幻象， 法性雖善法相卻顯惡， 基果雖一迷昧難相融。 以上是過渡時期的偈頌。 根本科判的第三部分，是講述這樣講述的利益，一般來說，從眾多了義經藏中，對深奧的真如生起信心。
【English Translation】 Here, what is said can be summarized into three points: to make all sentient beings escape the suffering of the three lower realms, ultimately and completely ceasing it, and settling in the perfect bliss of samsara; to settle the beings of the happy realms in the state of Shravakas and Pratyekabuddhas; and to settle the beings guided by Shravakas and Pratyekabuddhas in the supreme and perfect Bodhi, according to their respective dispositions and capacities. There is nothing that is not included in these three points. Secondly, as stated in the 'Uttaratantra Shastra', the activities of the Buddha have nine distinctions: the Tathagata manifests the appearance of the body without conceptualization, like Indra; effortlessly proclaims the Dharma, like a heavenly drum; pervades all with wisdom and compassion, like a cloud; manifests emanations without moving from the Dharmakaya, like Brahma; radiates the light of wisdom, like the sun; the secret of the mind is like a wish-fulfilling jewel; the secret of speech is like an echo; the secret of the body is like space; and benefits beings with compassion, like the earth. In addition, there are miracles of showing bodily miracles such as displaying神通（rdzu 'phrul，ṛddhi，ṛddhi，神通）; miracles of universally expressing speech such as proclaiming the Dharma with language; and miracles of compassionately following such as entering into samadhi with the mind, etc. Although there is much to tell, let it be so far. Secondly, analyzing these with reason: the activities of the Tathagata himself have the distinction of being self-born and other-born. The inconceivable activities of benefiting beings, which are upheld by the pure self-manifest light of the Buddhas, are undoubtedly self-born in the ultimate truth. And for beings of the superior, middling, and inferior capacities, the activities of behavior that correspond to each of them are other-born activities in the conventional truth. Therefore, activities can also be divided into two truths. Through these, according to the intention of the omniscient Jonangpa master and the venerable all-knowing one, a slight explanation has been made of the profound aspect of the reality of the fruit in accordance with the self-tradition as it is. Verse: Though ever accompanying, the true face is hidden, Though the ground is liberated, the illusion of bondage arises, Though the Dharma nature is good, the Dharma aspect displays evil, Though the ground and fruit are one, confusion prevents realization. The above is a verse for the intervening period. The third part of the root outline is to explain the benefits of such explanation. Generally, from the numerous definitive sutras, faith arises in the profound suchness.
་ཤིང་དད་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕན་ཡོན་ མཐའ་ཡས་པ་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱི་མཐའ་ནི་རྒྱལ་བ་རང་ཉིད་ཀྱི་མཁྱེན་སྤྱན་གྱིས་གཟིགས་ ཀྱང་མཐའ་ཆོད་དཀའ་བ་ཙམ་དུ་གྱུར་ཅིང་ཁྱད་པར་ངེས་པ་དོན་གྱི་གནས་ལུགས་མཐར་ ཐུག་གཞི་དབྱིངས་ཆོས་ཉིད་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་ཀུན་ཁྱབ་རྟག་བརྟན་གཡུང་དྲུང་གི་ངེས་ གསང་ཟབ་མོའི་ཚུལ་འདི་ལ་མོས་ནས་དད་པ་ལ་སོགས་པའི་བགྱི་བ་གང་བྱས་དག་ནི་ གནས་ལུགས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གཞན་ལ་མོས་ཤིང་དད་པ་སོགས་ལས་ཆེས་བརྒྱ་སྟོང་གི་ ཆར་ཡང་མི་ཕོད་པའི་རབ་དཀར་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཚད་ཇི་བཞིན་མཐའ་དག་སངས་ རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་མཁྱེན་པས་ཀྱང་མ་ལུས་ཤིང་ཟད་པའི་ཚུལ་དུ་མཁྱེན་དུ་མེད་པར་ནམ་ཡང་མི་ ཟད་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་གཏེར་ཆེན་པོ་མཐར་ཐུག་པ་མེད་ངེས་སུ་ཇི་བཞིན་གཟིགས་པ་ ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། སྤྱིར་ངེས་དོན་སྙིང་པོའི་ཚུལ་ལ་མོས་པ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་དཀར་བ་རྒྱ་མཚོ་ ལྟ་བུའི་མཐའ་སུ་ཡིས་དཔོག་མི་ནུས་མོད་འོན་ཀྱང་མཐའ་མེད་པའི་ཕན་ཡོན་ཆེས་མང་པོ་ དག་ལས་འདིར་ཆེས་ཕྲ་བ་ལས་ཀྱང་ཕྲ་མོའི་ཆ་མཚོན་ཙམ་འགོད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་སྙིང་པོ་རྟག་ པ་སེམས་ཅན་ལ་ཡོད་པར་ཡིད་ཆེས་པ་དང་གཞན་གྱིས་བསྟན་པ་ཐོས་པ་དང་ཚུལ་དེ་རང་ གིས་གཞན་ལ་བསྟན་པ་དང་ངེས་དོན་ཟབ་མོའི་གླེགས་བམ་བཀླག་ལ་མཆོད་པ་སོགས་ བྱས་པའི་ཕན་ཡོན་ཡང་འཕགས་པ་སོར་འཕྲེང་གི་མདོ་ལས་གསུངས་པ་འདི་ལྟར་སྟེ། དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་རྟག་པ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་པར་ཤེས་པའི་རྒྱུས་ འཇིག་རྟེན་ན་བདེ་བའི་རྣམ་པ་མཆོག་རྣམས་དང་། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་ ཐམས་ཅད་རྙེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་རྟག་པ་ཐོས་པས་སྔོན་བྱུང་ 10-339 བ་དང་ད་ལྟར་དང་མ་འོངས་པ་དང་། དུས་གསུམ་དུའང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ དང་། མཐོ་རིས་དང་ས་སྟེང་གི་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་རྟག་ཏུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་པའོ་ཞེས་བསྟན་པ་མི་འཆི་བའི་ཚིག་འདི་ལས་ཤེས་རབ་ཆེན་པོ་ སྐྱེ་སྟེ། དེ་ལྟར་སྟོན་པ་ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། ལེགས་ སོ་ལེགས་སོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྟོན། །ལེགས་བརྗོད་གང་བགྱིད་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཐོས། །མེ་སྦྱིན་ལྟ་བུར་སྒྲ་བརྙན་ཐེག་ཆེན་མདོ་སྡེ་བཀླག །མི་འམ་ཅི་ དང་དྲི་ཟའི་རྔ་དང་རྔ་ཕྲན་དང་། །སིལ་སྙན་དག་གིས་གླེགས་བམ་ལ་ཡང་མཆོད་པར་བགྱི། །སེམས་ཅན་གང་རྣམས་དེ་ལྟར་རྟག་ཏུ་མཆོད་བགྱིད་པ། །དེ་དག་འཇིག་རྟེན་དུ་ནི་ཁོར་མོར་ མི་གཅིག་པུ། །ཕྱི་དུས་སངས་རྒྱས་འགྱུར་ཞེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས། །ཞེས་པ་ ལ་སོགས་པས་སྙིང་པོ་རྟག་པ་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་དེའི་ཚུལ་རང་གིས་ཐོས་པ་གཞན་ལ་སྟོན་པ་ ངེས་དོ
【現代漢語翻譯】 關於信奉等功德無量之說，其邊際即使是如來自己的智慧之眼也難以完全看清，特別是對於究竟的實相，即法界、法性、如來藏的普遍、恒常、永恒的甚深秘密之理，如果對此生起信心，那麼所做的一切善行，都遠遠勝過信奉其他事物所獲得的功德，即使是百千倍也不足以比擬。這純白的功德聚，其量之大，即使是佛陀的智慧也無法完全知曉和窮盡，是永遠不會耗盡的功德寶藏，這是因為佛陀如實照見其究竟而無盡的緣故。 總的來說，對於究竟實相的信奉等善行，如大海般浩瀚，誰也無法估量其邊際。然而，在無量無邊的功德中，在此僅列舉極小的一部分作為代表。也就是說，相信如來藏是恒常的，聽聞他人宣說，自己向他人宣說此理，讀誦甚深意義的經卷並進行供養等，其功德如《聖鬘臂嚴經》所說：『了知如來藏恒常存在於一切眾生心中，以此因緣，世間一切安樂和圓滿都將獲得。聽聞如來藏恒常之說，過去、現在、未來三世的一切圓滿，以及天界和人間的安樂都將恒常獲得。』 此外，宣說『如來是恒常的』，從這不死的語言中生出大智慧，如此宣說之人，是具有智慧的佛陀。』『善哉！善哉！宣說如來藏。』『所作的讚頌，聽聞的都是如來藏。』『如火施般讀誦大乘經典。』『以人非人、乾闥婆的鼓、小鼓和鈸等樂器供養經卷。』『凡是如此恒常供養的眾生，他們在世間是獨一無二的。』『未來將成佛，如來如是說。』等等，因此，相信如來藏是恒常的，聽聞此理，向他人宣說，以及對究竟的...
【English Translation】 Regarding the immeasurable benefits of faith and so on, even the wisdom eyes of the Victorious One (རྒྱལ་བ་, Gyalwa, victorious one, referring to the Buddha) can hardly fathom their extent. Especially, having faith in this profound and secret truth of the ultimate reality, the all-pervading, constant, and eternal essence of the Dharmadhatu (ཆོས་དབྱིངས་, Chos dbyings, the expanse of Dharma), the Dharmata (ཆོས་ཉིད་, Chos nyid, the nature of Dharma), and the Tathagatagarbha (བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་, Bde gshegs snying po, the essence of the Sugata), whatever virtuous deeds are performed far surpass the merit gained from believing in other things, even by a hundred or a thousand times. This pure white accumulation of merit is so vast that even the Buddha's wisdom cannot fully comprehend or exhaust it. It is an inexhaustible treasure of merit, because the Buddha truly sees its ultimate and endless nature. In general, the ocean-like virtues of faith and so on in the ultimate essence are immeasurable. However, from the countless benefits, here I will present just a tiny fraction as an example. That is, believing that the essence is eternal in sentient beings, hearing it taught by others, teaching it to others oneself, reading profound scriptures, and making offerings, the benefits are as stated in the Sutra of Angulimala (སོར་འཕྲེང་, Sor 'phreng, Garland of Fingers): 'Knowing that the Tathagatagarbha is eternal and present in all sentient beings, one will gain all the supreme forms of happiness and perfection in the world. By hearing that the Tathagatagarbha is eternal, one will always obtain all perfections in the past, present, and future, and all the happiness of heaven and earth.' Furthermore, 'Declaring that the Tathagata is eternal, great wisdom arises from this deathless speech. The one who teaches in this way, endowed with wisdom, is a Buddha.' 'Excellent! Excellent! Teaching the Tathagatagarbha.' 'Whatever praise is given, whatever is heard is the Tathagatagarbha.' 'Reading the Mahayana sutras like a fire offering.' 'Offering scriptures with the drums, small drums, and cymbals of non-humans and Gandharvas (དྲི་ཟ་, Dri za, celestial musicians).' 'Those sentient beings who always make offerings in this way are unique in the world.' 'In the future, they will become Buddhas, as the Tathagata has said.' And so on. Therefore, believing that the essence is eternal, hearing this truth, teaching it to others, and the ultimate...
ན་གྱི་སྡེ་སྣོད་བཀླག་མཆོད་སོགས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པ་དང་། ཡང་བཅོམ་ ལྡན་འདས་ཀྱིས་ནམ་ཞིག་དུས་ཤིན་ཏུ་སྙིགས་མའི་སྐབས་བསྟན་པ་ནུབ་པ་ལ་ཉེ་བའི་དུས་ དམ་པའི་ཆོས་ཉམས་སྨད་ནས་དེ་ཕན་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདིར་དམ་ཆོས་ལོ་བརྒྱད་ཅུ་ ལས་མི་གནས་པར་གྱུར་པའི་ཚེ་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྙིང་པོ་རྟག་པའི་གཏམ་སྲོག་ ལ་མི་ལྟ་བར་བྱ་དཀའ་བའི་ལས་ཀྱིས་རྒྱ་ཆེར་སེམས་ཅན་ལ་བསྟན་པར་བྱས་ན་དོན་རྒྱ་ཆེན་ ངེས་པར་འབྱུང་བ་ལ་དགོངས་ནས་དེ་ལུགས་ལྟར་གྱི་བཀའ་བསྩལ་པ་ཡང་འདི་ལྟར་སྟེ། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། འཇམ་དཔལ་ཁྱོད་ལྟ་བུ་ནི་དམ་པའི་ཆོས་ལོ་བརྒྱད་ཅུའི་བར་དུ་གནས་ པར་གྱུར་པའི་ཚེ་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཁུར་ཆེན་པཽ་ཁྱེར་ཏེ་བདག་གིས་དམ་པའི་ཆོས་ཕྲག་པར་ བཀུར་རོ་སྙམ་ནས་འཛམ་བུའི་གླིང་དང་གླིང་ཕྲན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་རྟག་པ་ཐེར་ཟུག་ཞི་བ་གཡུང་དྲུང་ཡིན་ནོ་ཞེས་རང་གི་སྲོག་ཀྱང་ 10-340 བཏང་སྟེ་རབ་ཏུ་བསྟན་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་དུས་ཐ་མར་སྙིང་པོ་རྟག་པའི་ངེས་དོན་ གྱི་གཏམ་བཟང་པོས་འགྲོ་དོན་བྱེད་དགོས་ཚུལ་དང་དེ་ལྟར་བྱེད་མཁན་གྱི་སེམས་དཔའ་ མང་པོ་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུད་དུ་འབྱུང་བར་ལུང་བསྟན་བཅས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པ་དང་། ཡང་ རྒྱལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་འདིར་ཕྱོགས་གང་དག་ཏུ་དུས་མཐའ་དམ་ཆོས་ འཇིག་ལ་ཉེ་སྐབས་སྙིང་པོ་རྟག་པའི་དོན་བསྟན་པ་དང་དེའི་ཕྱོགས་འཛིན་པ་དང་བཅས་ ཡོད་ཚད་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་བྱ་དཀའི་བསོད་ནམས་ཆེན་པོའི་ལས་བྱེད་པ་ཤ་སྟག་ཏུ་ངེས་ ཚུལ་འཕགས་པ་སོར་མོའི་ཕྲེང་བ་ལ་བཀའ་བསྩལ་པ་ཡང་འདི་བཞིན་ཏེ། མདོ་ཉིད་ལས། སོར་མོའི་ཕྲེང་བ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡང་ཤིན་ཏུ་དཀའ་བ་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། ནམ་མ་ འོངས་པའི་དུས་ན་དམ་པའི་ཆོས་ལོ་བརྒྱད་ཅུའི་བར་དུ་གནས་པར་འགྱུར་བ་དེའི་ཚེ་ཐེག་པ་ ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སྟོན་པ་དེ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་ པར་སྟོན་ཅིང་ཤིན་ཏུ་བྱ་དཀའ་བ་བྱེད་པའོ། །སེམས་ཅན་གང་དག་དེའི་ཕྱོགས་འཛིན་པ་དེ་ དག་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་བྱ་དཀའ་བ་བྱེད་པར་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་དང་། གཞན་ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་གཏམ་ཐོས་པའི་ཕན་ཡོན་མདོ་དེ་ཉིད་ལས་ གསུངས་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཐོས་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་རྒྱུས། ནད་མེད་པ་ དང་། གཙེ་བ་མེད་པ་དང་། ཚེ་རིང་བ་དང་། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་དགའ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་པ། གཡུང་དྲུང་ཐེར་ཟུག་སྟེ། ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་ འཆི་བ་མེད་པར་ཐོབ་པས་དེའི་ཚུལ་ཐོས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱོར་ཞིང་ཡུན་རིང་དུ་སྲ་བ་དང་ རྟག་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོགས་དང་། བཅོམ་ལ
【現代漢語翻譯】 此外，經藏中廣泛闡述了讀誦供養等功德。而且，世尊（Bhagavan）曾預言，當末法時期，佛法衰微，正法瀕臨滅絕，世間僅存八十年佛法之時，聖者文殊師利（Manjushri）若能不顧性命安危，以難行能行之舉，廣為眾生宣說常恒之如來藏（Tathagatagarbha）之理，則必能成就廣大之利益。世尊正是基於此種考量而作此開示，如經中所言：『文殊師利，當正法僅存八十年之際，你當肩負起弘揚正法之重任，心懷『我當荷擔如來正法』之念，于贍部洲（Jambudvipa）及諸小洲，向一切有情宣說如來藏之常恒、堅固、寂滅、不變。即使捨棄自身性命，亦當竭力宣說。』如是等等，皆是說明在末法時期，應以常恒之如來藏之妙理利益眾生，並預言未來於南方將涌現諸多如是之大菩薩。 此外，世尊還開示說，在世間的任何地方，當末法時期正法衰微之際，凡是宣說常恒之如來藏之理，以及支援擁護此理之人，皆是在行持極其難得之大福德事業。如《聖者指鬘經》中所言：『指鬘（Angulimala），如來亦行持極其難行之事。于未來世，當正法僅存八十年之際，宣說如來藏之大乘經典，乃是為利益一切有情而作之極其難行之事。凡是擁護此理之有情，亦被視為行持極其難行之事。』如是等等。 此外，經中還闡述了聽聞如來藏之功德：『聽聞如來藏之福德，能使人遠離疾病、痛苦，得享長壽，令一切眾生歡喜。如來常恒、堅固不變，證得涅槃（Nirvana）亦無死亡。聽聞此理者，皆能獲得富饒，長久安住于堅固常恒之境。』等等。世尊（Bhagavan）
【English Translation】 Furthermore, the benefits of reading and offering to the scriptures are extensively discussed in the Vinaya Pitaka. Moreover, the Bhagavan (Blessed One) prophesied that when the time is extremely degenerate, and the teachings are close to decline, when the sacred Dharma is disparaged and only eighty years of Dharma remain in this world, if the noble Manjushri, disregarding his own life, extensively reveals the essence of permanence (Tathagatagarbha) to sentient beings through difficult deeds, then great benefits will surely arise. The Bhagavan, considering this, gave instructions accordingly, as stated in the sutra itself: 'Manjushri, when the sacred Dharma remains for only eighty years, you should bear the great burden of the sacred Dharma, thinking, 'I will uphold the sacred Dharma on my shoulders,' and to all sentient beings in Jambudvipa and all the minor continents, reveal that the Tathagatagarbha is permanent, enduring, peaceful, and unchanging, even sacrificing your own life to teach it thoroughly.' Thus, it is explained that in the final age, one must benefit beings with the good news of the definitive meaning of the permanent essence, and it is prophesied that many heroes who do so will arise in the southern region. Furthermore, the Victorious One himself stated that in whatever direction in this world, when the end of time approaches and the sacred Dharma is about to perish, all those who reveal the meaning of the permanent essence and support it are definitely performing deeds of great merit that are extremely difficult to do. This was instructed to the noble Angulimala, as stated in the sutra itself: 'Angulimala, the Tathagata also performs deeds that are extremely difficult to do. In the future, when the sacred Dharma remains for only eighty years, the Mahayana sutras that reveal the Tathagatagarbha will benefit all sentient beings and perform deeds that are extremely difficult to do. Those sentient beings who support it are also shown to be performing deeds that are extremely difficult to do.' Thus, and so on, it was said. Furthermore, the benefits of hearing about the Tathagatagarbha are stated in the same sutra: 'Through the cause of the merit of hearing about the Tathagatagarbha, one will be free from illness, free from harm, long-lived, and all beings will be happy. The Tathagata is permanent, unchanging, and enduring, and attaining complete Nirvana is also obtaining immortality, so all who hear about it will be rich and long-lasting, firm, and permanent.' And so on. The Bhagavan
ྡན་འདས་ཉིད་ཀྱིས་གཞན་གང་དག་གིས་ སྙིང་པོ་རྟག་པའི་དོན་ལེགས་པར་སྟོན་པ་རྣམས་ལ་ཆེ་བསྔགས་དང་དེ་ལྟར་དུ་མི་སྟོན་པར་ སྙིང་པོའི་དོན་ལ་ཕྱིར་ཕྱོགས་པ་དག་ལ་སྐྱོན་བརྗོད་མཛད་པ་ཡང་། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། ཆོས་ 10-341 སྟོན་པར་འདོད་པས་འདི་ལྟར་བསྟན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་པ་དང་ཡང་དག་པ་ཉིད་ དུ་བསྔགས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་མི་སྟོན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་འདོར་བ་དེ་དག་ ནི་དཔེར་ན་གདོལ་བ་རྒྱལ་པོའི་བ་གླང་ལྟ་བུ་དེ་ལ་སེང་གེའི་ཁྲི་ཡང་མི་འོས་སོ། །ཞེས་ སོགས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་ཤིང་། ཡང་སྟོན་པ་མཆོག་གིས་དོན་དམ་སངས་རྒྱས་འདུས་མ་བྱས་ དོན་གྱི་ཡིན་ལུགས་མ་ནོར་བའི་ཚུལ་དེ་མིན་པར་སྟོན་པ་ལ་ཉེས་དམིགས་ཆེ་ཞིང་དེ་ལྟར་དུ་ ཇི་བཞིན་སྟོན་པ་རྣམས་ཕན་ཡོན་མཚན་དཔེ་ལྡན་པའི་མཐར་ཐུག་གི་སྐུ་མྱུར་ནས་ཐོབ་པར་ གསུངས་པ་སྟེ། མྱང་འདས་ཆེན་པོ་ལས། དེ་བས་ན་འཇམ་དཔལ་རིགས་ཀྱི་བུ་དག་ཁྲེལ་ ཞིང་ངོ་ཚ་བ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདུས་བྱས་རྣམས་དང་ མཐུན་པར་མི་ལྟའོ། །འཇམ་དཔལ་མུ་སྟེགས་ཅན་ངན་པར་ལྟ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ འདུས་བྱས་དང་མཐུན་ནོ་ཞེས་སྨྲའི། ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་བའི་དགེ་སློང་དག་ནི་དེ་ལྟར་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་འདུས་བྱས་པ་ཡིན་པར་མི་ལྟའོ། །ཅི་སྟེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ འདུས་བྱས་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་ན། དེ་ནི་བརྫུན་དུ་སྨྲ་བ་ཡིན་ཏེ། གང་ཟག་དེ་ནི་ཤི་མ་ཐག་ ཏུ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བར་སྐྱེ་བར་རིག་པར་བྱ་བ་ནི་ཇི་ལྟར་གང་ཟག་བདག་གི་ཁྱིམ་ན་ གནས་པ་བཞིན་ནོ། །འཇམ་དཔལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་ཡང་དག་པར་འདུས་མ་བྱས་ པའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པས་འདུས་བྱས་ཞེས་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། །འཇམ་དཔལ་དེང་སླན་ཆད་ འཁོར་བར་འཁོར་བ་ན་ཤེས་པ་མེད་པ་སྤངས་ཏེ་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་བཙལ་བར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་འདུས་མ་བྱས་པ་སྟེ་གང་ཞིག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་ ཚུལ་དུ་ལྟ་ན་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་ལྡན་ཞིང་མྱུར་དུ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་ རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འཚང་རྒྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། ཡང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་གཞན་ལ་བསྟན་པའི་ཕན་ཡོན་རིང་མིན་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ 10-342 ཐོབ་ཚུལ་མདོ་དེ་ཉིད་ལས་གསུངས་པ་ཡང་། ཇི་ལྟར་མེས་ཚིག་པའི་གང་ཟག་དེ་ཁྲེལ་ཞིང་ངོ་ ཚ་བ་དང་ལྡན་པས། གོས་ཀྱིས་ལུས་གཡོགས་པ་དང་། བསམ་པ་དེ་དགེ་བས་སུམ་ཅུ་རྩ་ གསུམ་གནམ་གྱི་ལྷར་སྐྱེས། ཚངས་པའི་རྒྱལ་པོ་དང་། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོར་གྱུར་ ཏེ། རྟག་ཏུ་གནས་བདེ་བར་སྐྱེས་ཀྱི་ངན་སོང་དུ་མ་སྐྱེས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཁྱོད་ཀྱང་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་མ་བརྗོད་པས། ཕྱི་མ་མ་
【現代漢語翻譯】 不僅如此，世尊還讚歎那些善於闡釋如來藏常恒之義的人，並譴責那些背離如來藏之義的人。正如經中所說：『想要講經說法的人應如此宣說：應讚歎如來是常恒和真實的。』如果不這樣宣說，捨棄如來藏的人，就像旃陀羅（賤民）國王的牛，不配坐在獅子座上。』等等，廣為宣說。 此外，導師還說，如果不如實宣說究竟的、無為的佛陀的真實狀態，會有很大的過失；而如實宣說的人，將迅速獲得具足功德和妙相的究竟之身。如《大涅槃經》所說：『因此，文殊，有慚愧心和羞恥心的人，不會認為佛陀世尊與有為法相同。文殊，外道惡見認為如來與有為法相同。持戒的比丘不會認為如來是有為法。如果說如來是有為法，那就是妄語。這樣的人死後會立即墮入地獄，就像住在自己家裡一樣。文殊，如來是真實無為的，不應說是有為法。文殊，從今以後，在輪迴中要捨棄無知，尋求真實的智慧。如來是無為法，如果以這種方式看待如來，將具足三十二相，並迅速證得無上正等覺。』 此外，經中還說，向他人宣說如來是無為之性的利益，以及不久后獲得大菩提的方式：『就像被火燒傷的人，因有慚愧心和羞恥心，用衣服遮蓋身體，這種善念使他轉生到三十三天，成為梵天王和轉輪聖王，恒常安樂地轉生，不會墮入惡道。同樣，你也不要說如來是有為之性，來世也不會……』
【English Translation】 Moreover, the Transcendent Lord not only praised those who well explain the meaning of the essence as permanent, but also criticized those who turn away from the meaning of the essence by not explaining it that way. As it says in the sutra itself: 'One who wishes to teach the Dharma should teach in this way: The Tathagata should be praised as permanent and truly real. If they do not teach in that way, those who abandon the essence of the Tathagata are like the king's ox of the Candala (outcaste); they are not worthy of even a lion throne.' And so on, it is extensively taught. Furthermore, the Supreme Teacher said that there is great fault in teaching the ultimate Buddha, unconditioned, not in accordance with the true nature of reality; and those who teach it as it is will quickly obtain the ultimate body endowed with the benefits of marks and signs. As it says in the Great Nirvana Sutra: 'Therefore, Manjushri, sons of good family who are ashamed and have a sense of propriety will not regard the Buddha, the Bhagavan, as being in accordance with conditioned things. Manjushri, evil non-Buddhists regard the Tathagata as being in accordance with conditioned things. Monks who uphold morality do not regard the Tathagata as being conditioned. If they say that the Tathagata is conditioned, that is a lie. It should be known that such a person will be born in hell immediately after death, just as one resides in one's own home. Manjushri, the Tathagata is truly of the nature of the unconditioned, so one should not say that he is conditioned. Manjushri, from now on, in wandering in samsara, abandon ignorance and seek true wisdom. The Tathagata is unconditioned; whoever sees the Tathagata in such a way will be endowed with the thirty-two marks and will quickly awaken to unsurpassed, perfect, and complete enlightenment.' Furthermore, the sutra itself also speaks of the benefits of showing others that the Tathagata is of the nature of the unconditioned, and how great enlightenment is obtained before long: 'Just as a person burned by fire, being ashamed and having a sense of propriety, covers his body with clothes, and that thought, being virtuous, causes him to be born as a god of the Thirty-Three, as the king of Brahma, and as a universal monarch, constantly born in a state of ease, and not born in the lower realms. Likewise, if you do not speak of the Tathagata as being of the nature of the conditioned, in the future you will not...'
འོངས་པའི་དུས་སུ་གདོན་ མི་ཟ་བར་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་དཔེ་བྱད་བཟང་པོ་བརྒྱད་ཅུ་དང་མ་འདྲེས་པའི་ཆོས་ བཅོ་བརྒྱད་དང་། ཚེ་ཚད་མེད་པ་དང་། འཁོར་བར་མི་གནས་པ་དང་། རབ་ཏུ་བདེ་བ་དང་། རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པ་ ལྟར་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་པར་ཡིད་ཆེས་ཤིང་དད་པའི་ཕན་ཡོན་ཤིན་ཏུ་དཀོན་ པའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་ཅིང་བསྐལ་པ་མང་པོར་ངན་སོང་དུ་མི་ལྷུང་བར་མདོ་དེ་ཉིད་ལས་ གསུངས་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་རྟག་པའི་ཆོས་ཅན་དུ་ཡིད་ཆེས་ན་གང་ཟག་དེ་ནི་མེ་ ཏོག་ཨུ་དུམ་ཝ་ར་ལྟར་ཤིན་ཏུ་དཀོན་པའོ། །ང་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་གང་གིས་ཐེག་པ་ ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་ཤིན་ཏུ་ཟབ་མོ་འདི་ཐོས་ནས་དད་པའི་སེམས་སྐྱེས་ན། དེ་ནི་མ་འོངས་པའི་ དུས་སུ་བསྐལ་པ་བརྒྱ་སྟོང་གི་བར་དུ་ངན་སོང་དུ་མི་ལྷུང་བར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་ དང་། ངེས་དོན་ཟབ་མོའི་དེ་ཉིད་ཀྱི་གཏམ་ནི་སེང་གེའི་སྒྲ་ཡིན་ཞིང་དེ་ལས་གཞན་མི་རྟག་ སྡུག་བསྔལ་སོགས་ཀྱི་གཏམ་ནི་དེ་མ་ཡིན་ཚུལ། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལ་སེང་གེའི་སྒྲ་སྒྲོག་ པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། བདག་མེད་པ། ཡོངས་སུ་མ་ དག་པ། ཞེས་མི་འཆད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་པ། བདེ་བ། བདག་དང་ཡོངས་སུ་ དག་པ་འབའ་ཞིག་འཆད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་སོགས་དང་། ཡང་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ གཤེགས་སྙིང་ཡོད་པར་གཞན་ལ་བསྟན་པའི་ཕན་ཡོན་སྡིག་ལས་གྲངས་མེད་བྱས་པ་རྣམས་ 10-343 སྨིན་ལ་ཉེ་ཞིང་བཟློག་དཀའ་བའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་ནའང་སྡུག་བསྔལ་ཕྲ་མོ་ཙམ་གྱིས་སྨིན་ གོ་ཆོད་ཅིང་སྒྲིབ་པ་བྱང་ངེས་སུ་འགྱུར་ཚུལ། མདོ་མྱང་འདས་ལས། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཡོད་དོ་ཞེས་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་སེམས་ཅན་དེ་དག་ནི་ཡོན་ ཏན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། དམ་པའི་ཆོས་འདོད་པའི་རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་དག་ནི་སྡིག་ པའི་ལས་གྲངས་མེད་པ་བྱས་པ་རྣམས་ཀླད་པ་ན་བ་དང་རིམས་ཀྱིས་བཏབ་པ་དང་། ཟུག་ངུ་ དང་སྐུར་པ་བཏབ་པ་ཙམ་གྱིས་བྱང་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་ ལ། གཞན་ཡང་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསྐལ་པ་བྱེ་བ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱད་དུ་ཕར་ཕྱིན་ལྔ་ལ་སྤྱད་པ་ བས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་པའོ་སྙམ་དུ་མོས་པ་ཙམ་བྱས་པའི་བསོད་ནམས་གྲངས་མེད་ བསྐྱེད་ཚུལ། ཡོན་ཏན་ཡེ་ཤེས་བསམ་མི་ཁྱབ་པའི་མདོ་ལས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གང་ ལ་ལ་ཞིག་གིས་བསྐལ་བ་བྱེ་བ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱད་དུ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔ་ལ་སྤྱད་པ་བས་ འཇམ་དཔལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་གང་ཞིག་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྟག་པའོ་ སྙམ་དུ་མོས་པར་བྱེད་ན་འདི་ནི་དེ་བས་ཆེས་བསོད་ནམས་གྲངས་མེད་པར་བསྐྱེད་དོ། །ཞེས་ སོགས་གསུངས་པ
【現代漢語翻譯】 正如經中所說：『未來之時，不會被邪魔吞噬，具足三十二相和八十隨形好，以及十八不共法，壽命無量，不住輪迴，極其安樂，不久即可證得圓滿正等覺。』 同樣，如來恒常，深信且具信心的利益極為稀有殊勝，多劫不墮惡趣，經中如是說：『若人信如來為常住法，此人如優曇花般稀有。我涅槃后，若有人聽聞此甚深的大乘經典，生起信心，當知此人未來百千劫不墮惡趣。』 關於甚深究竟的真實之語是獅子吼，除此之外，諸如無常、痛苦等言論則不然。經中如是說：『所謂獅子吼，並非宣說諸法無常、痛苦、無我、不凈，而是唯獨宣說如來恒常、安樂、有我、清凈。』 此外，向眾生宣說一切眾生皆具如來藏，其利益在於，即使無量惡業已近成熟且難以逆轉，也能以微小的痛苦而得以成熟，並能清凈業障。如《涅槃經》所說：『若有眾生示導一切眾生皆有如來藏，則此等眾生具足無量功德。渴仰正法的善男子，即使造作無量罪業，亦能以頭痛、感冒、痛苦和誹謗等而得以清凈。』 此外，菩薩于百千萬億劫中修持五度，不如僅作意『如來是常住』所生福德之多。《功德智慧不可思議經》中說：『文殊，若有菩薩于百千萬億劫中修持五波羅蜜多，不如另有菩薩作意「如來是常住」，此所生福德更為無量。』
【English Translation】 As it is said in the scripture: 'In the future, one will not be devoured by demons, will be endowed with the thirty-two major marks and eighty minor marks, as well as the eighteen unshared qualities, will have immeasurable lifespan, will not dwell in samsara, will be extremely blissful, and will attain complete and perfect enlightenment without delay.' Similarly, the benefit of having constant faith and belief in the Tathagata (如來，Tathāgata, Thus-Gone One, 如來) is extremely rare and supreme, and one will not fall into evil realms for many kalpas (劫，kalpa, eon, 劫). As it is said in the scripture: 'If one believes that the Tathagata is of a permanent nature, that person is as rare as the Udumbara flower. After my nirvana (涅槃，nirvāṇa, extinguishment, 涅槃), if anyone hears this profound Mahayana (大乘，Mahāyāna, Great Vehicle, 大乘) sutra (經，sūtra, discourse, 經) and generates a mind of faith, know that this person will not fall into evil realms for hundreds of thousands of kalpas in the future.' The talk of the profound definitive truth is the lion's roar, and other talks such as impermanence and suffering are not. As it is said in the scripture: 'The lion's roar does not preach that all dharmas (法，dharma, law/phenomenon, 法) are impermanent, suffering, without self, and impure, but only preaches that the Tathagata is permanent, blissful, has self, and is pure.' Furthermore, the benefit of showing others that all sentient beings have the Tathagatagarbha (如來藏，Tathāgatagarbha, Buddha-nature, 如來藏) is that even if countless evil deeds have ripened and are difficult to reverse, they can be ripened by a small amount of suffering, and obscurations will definitely be purified. As it is said in the Nirvana Sutra (涅槃經，Nirvāṇa Sūtra, Sutra of Nirvana, 涅槃經): 'Those sentient beings who show that all sentient beings have the essence of the Tathagata are endowed with immeasurable qualities. Those sons of good family who desire the sacred Dharma, even if they have committed countless sinful deeds, will be purified by just a headache, a cold, pain, and slander.' Moreover, the merit of a Bodhisattva (菩薩，bodhisattva, enlightenment being, 菩薩) practicing the five perfections (波羅蜜多，pāramitā, perfection, 波羅蜜多) for hundreds of thousands of billions of kalpas is less than the merit of merely thinking 'the Tathagata is permanent.' As it is said in the Inconceivable Qualities and Wisdom Sutra: 'Manjushri (文殊，Mañjuśrī, Gentle Glory, 文殊), if a Bodhisattva practices the five perfections for hundreds of thousands of billions of kalpas, it is less than another Bodhisattva thinking 「the Tathagata is permanent,」 for this generates immeasurable merit.'
་དང་། སྤྲིན་ཆེན་མདོར། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྤྲིན་ཆེན་སྙིང་པོས་ བཅོམ་ལྡན་འདས་ཉིད་ལ་ངེས་དོན་སྙིང་པོ་རྟག་པའི་དོན་ལས་བརྩམས་ཏེ་དྲི་བ་མང་པོ་ཞུས་ པའི་ལན་གྱི་སྐབས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ངེས་དོན་ཟབ་མོའི་དྲི་བ་ལ་ཆེ་བསྔགས་བཀའ་ བསྩལ་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་ ཁྱོད་དང་འཚམས་པའི་ཚིག་གི་དོན་ཕྲ་ཞིང་ཟབ་མོའི་ཚིག་དང་ཡི་གེ་སྤེལ་བ་དང་། སེམས་ ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆེ་བ་ཉིད་རྟག་པའི་མཚན་ ཉིད་དམ་པའི་ཆོས་བསྟན་པའི་གཏེར་དང་འདྲ་བ་དག་གི་མཚུངས་པ་མེད་པའི་མདོའི་རྒྱལ་ པོའི་གཏེར་དང་། དམ་པའི་ཆོས་བསྟན་པའི་གཏེར་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདུད་རྩི་ 10-344 མི་ཟད་པའི་གཏེར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་ཞུས་པ་ལེགས་ཏེ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ གཏེར་བརྟན་པར་བཞུགས་པ་ངས་བཤད་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གཟེངས་བསྟོད་ཆེས་ ཁྱད་པར་བ་མཛད་ཅིང་དེ་ལུགས་ལྟར་གཞན་ཡང་ངེས་དོན་གནས་ལུགས་ལ་ཐོས་བསམ་ སོགས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་སྙིང་པོའི་མདོར་ཞིབ་རྒྱས་སུ་བཀའ་བསྩལ་པའི་མཐར་སླར་ཡང་ གསུངས་པ། ང་ཡང་སྔོན་ནི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། །བདེ་བར་གཤེགས་པ་སེང་གེའི་རྒྱལ་ མཚན་ལས། །མདོ་སྡེ་འདི་ཡི་མིང་ནི་ཐོས་པར་གྱུར། །གུས་པར་བྱས་ཏེ་ཐོས་ནས་ཐལ་མོ་ སྦྱར། །ང་ནི་ལེགས་པར་བྱས་པའི་ལས་དེ་ཡིས། །བྱང་ཆུབ་དམ་པ་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་གྱུར། །དེ་བས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཁས་རྣམས་ཀྱིས། །རྟག་ཏུ་མདོ་མཆོག་འདི་ནི་གཟུང་བར་ བྱ། །ཞེས་སོ། །གཞན་ཡང་སྔོན་གྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་ཏུ་འོད་ཟེར་གཏོང་ཞེས་བྱ་བས་ གདན་གཅིག་ལ་འདུག་བཞིན་དུ་བསྐལ་པ་ཆེན་པོ་ལྔ་བརྒྱར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་ པོའི་ཆོས་འདི་དཔེ་འབུམ་ཕྲག་དུ་མས་བསྟན་པ་ན་ཕྱོགས་བཅུ་ཀུན་ཏུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ བཅུའི་རྡུལ་སྙེད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་སུ་ཡང་ཚེགས་ཆུང་ངུས་གོ་བར་གྱུར་ཅིང་ཐ་ན་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་པའི་མིང་ཐོས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རིམ་གྱིས་དགེ་ བའི་རྩ་བ་ཡོངས་སུ་སྨིན་ནས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་གསུངས་པ་ལ་སོགས་པ་ཕན་ཡོན་ མཐའ་ཀླས་པའི་ཚུལ་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་རྣམས་སུ་ཆེས་མང་ངོ་། །དེ་ལུགས་ཀྱི་ཚུལ་དང་ མཐུན་པར་རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་པས་རྒྱལ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ངེས་དོན་ཟབ་མོའི་ཚུལ་ལ་མོས་པ་ ཙམ་ཡོད་པས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཚོགས་ཀྱི་སྣོད་དུ་གྱུར་ཏེ་བསམ་མི་ཁྱབ་པའི་ ཡོན་ཏན་ཅན་ཡེ་གཞི་ཆོས་དབྱིངས་ཟབ་མོའི་ཚུལ་ལ་དགའ་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ ཀུན་གྱི་རྣམ་པར་དཀར་བའི་བསོད་ནམས་ཆེས་མང་པོ་ཟིལ་གྱིས་གནོན་ནུས་པའི་དགེ་རྩ་ དཔག་མེད་མངའ་བའི་ཕན་ཡོན་ཡང་གསུངས་པ་སྟེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། བློ་
【現代漢語翻譯】 此外，《大云經》中，菩薩大云心（Byang chub sems dpa' sprin chen snying pos，Bodhisattva Mahāmeghacitta）向薄伽梵（Bcom ldan 'das，Bhagavan）請問了許多關於究竟意義、心要、常恒之義的問題，在回答這些問題時，薄伽梵對究竟深義的問題給予了高度讚揚：『如來（De bzhin gshegs pa，Tathāgata）、阿羅漢（Dgra bcom pa，Arhat）、正等覺者（Yang dag par rdzogs pa'i sangs rgyas，Samyak-saṃbuddha），與您交流含義精微深奧的言辭和文字，以及宣說一切有情眾生的心要，即如來功德的偉大，常恒的體性，如同殊勝之法教的寶藏，是無與倫比的經王之寶藏，是宣說殊勝之法教的寶藏，是一切有情眾生取之不盡的甘露寶藏，向如來請問真是太好了！我將宣說一切有情眾生恒常安住的寶藏。』等等，給予了極其特殊的讚揚。同樣，在《心要經》中，詳細闡述了聽聞、思維等對究竟意義、實相的利益，最後又說道：『我昔行菩薩行時，于善逝獅子幢（Bde bar gshegs pa seng ge'i rgyal mtshan las，Sugata Siṃhadhvaja）處，曾聞此經之名，恭敬聽聞后合掌。我因善業之力，迅速獲得殊勝菩提。因此，聰明的菩薩們，應恒常受持此殊勝之經。』 此外，過去的如來，名為常放光（Rtag tu 'od zer gtong，Sadāprabhāsa），曾於一坐之上，歷經五百大劫，以無數百千譬喻宣說如來藏之法，乃至十方所有如百千俱胝那由他佛土微塵數世界，皆能輕易理解，甚至僅僅聽聞『如來藏』之名者，皆能逐漸成熟善根，最終成佛。如是等等，究竟意義的經典中，充滿了無盡的利益。與此理相符，嘉察·麥彭（Rgyal tshab mi pham pa）也說，僅僅對諸佛的行境、究竟深奧之理生起信心，也能成為諸佛功德聚之容器，以歡喜不可思議功德之本基、法界深奧之理的力量，能壓倒一切有情眾生的清凈福德，具有無量功德之利益。如《寶性論》（rgyud bla ma）云：
【English Translation】 Furthermore, in the Mahāmegha Sutra, Bodhisattva Mahāmeghacitta asked the Bhagavan many questions about the definitive meaning, the essence, and the meaning of permanence. In response to these questions, the Bhagavan highly praised the questions about the profound definitive meaning: 'Tathāgata, Arhat, Samyak-saṃbuddha, it is excellent to exchange words and letters with you that are subtle and profound in meaning, and to proclaim the essence of all sentient beings, which is the greatness of the Tathāgata's qualities, the nature of permanence, like a treasure of the supreme Dharma, an unparalleled treasure of the king of sutras, a treasure of proclaiming the supreme Dharma, and an inexhaustible treasure of nectar for all sentient beings! It is excellent to ask the Tathāgata! I will proclaim the treasure that constantly abides for all sentient beings.' And so on, giving extremely special praise. Similarly, in the Essence Sutra, the benefits of hearing, thinking, and so on, about the definitive meaning and reality are elaborated in detail. Finally, it is said again: 'When I was practicing the conduct of a Bodhisattva in the past, I heard the name of this sutra from Sugata Siṃhadhvaja. After respectfully hearing it, I joined my palms. By the power of that good deed, I quickly attained supreme Bodhi. Therefore, wise Bodhisattvas should always uphold this supreme sutra.' Moreover, the past Tathāgata, named Sadāprabhāsa, while sitting on one seat, expounded the Dharma of the Tathāgatagarbha with countless hundreds of thousands of metaphors for five hundred great kalpas. Even in all the ten directions, in worlds as numerous as hundreds of thousands of kotis of nayutas of Buddha-fields, it became easy to understand, and even those who merely heard the name 'Tathāgatagarbha' gradually matured their roots of virtue and eventually attained Buddhahood. Thus, and so on, the sutras of definitive meaning are filled with endless benefits. In accordance with this reasoning, Gyaltsap Mipham also said that merely having faith in the conduct of the Buddhas and the profound definitive meaning can become a vessel for the accumulation of the Buddhas' qualities. By the power of rejoicing in the inconceivable qualities of the basis, the profound nature of the Dharmadhatu, one can overwhelm the pure merit of all sentient beings and possess the benefits of immeasurable virtues. As the Uttaratantra Shastra says:
ལྡན་རྒྱལ་བའི་ 10-345 ཡུལ་འདི་ལ་མོས་པ། །སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་ཚོགས་ཀྱི་སྣོད་གྱུར་ཏེ། །བསམ་མེད་ཡོན་ཏན་ ཚོགས་ལ་མངོན་དགའ་བས། །སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་བསོད་ནམས་ཟིལ་གྱིས་གནོན། །ཞེས་ སོགས་དང་གཞན་ཡང་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེས་མང་མཆོད་པའི་དགེ་རྩ་དང་བསྐལ་པ་དུ་མར་ སྦྱིན་སོགས་ཀྱི་རྣམ་དཀར་རྒྱ་ཆེ་བའི་བསགས་སྒོ་ལས་ཀྱང་ངེས་དོན་ཟབ་མོའི་ཚིག་ཙམ་ ཐོས་ཤིང་ཐོས་ནས་དེ་ལ་མོས་པ་ཙམ་བྱས་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཆེས་མང་ཐོབ་པར་ འགྱུར་བ་སོགས་ཕན་ཡོན་དུ་མ་འབྱུང་ཚུལ་གསུངས་པ་ཡོད་ཀྱང་འདིར་མང་དོགས་ནས་མ་ བྲིས་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་ངེས་དོན་ཟབ་མོ་སྟོན་པའི་མདོ་དང་དགོངས་འགྲེལ་ཁྱད་འཕགས་ལས་ ཇི་སྐད་བསྟན་པ་ལྟར་གྱི་ཕན་ཡོན་བཞིན་གངས་རིའི་ལྗོངས་འདིར་ངེས་དོན་བསྟན་པའི་ མངའ་བདག་གཅིག་གྱུར་ཀུན་མཁྱེན་རྟོན་པ་བཞི་ལྡན་གྱི་སྲོལ་འཛིན་ཆེན་པོ་རང་རེའི་རྗེ་བླ་ མ་འཇམ་དབྱངས་གཞོན་ནུ་ཟུར་ཕུད་ལྔ་པ་བཤེས་གཉེན་མི་གཟུགས་སུ་འཕོས་པ་ཀུན་ དགའ་སྙིང་པོ་བཀྲ་ཤིས་རྒྱལ་མཚན་དཔལ་བཟང་པོ་གང་གི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་ངེས་དོན་གྱི་ གནས་ལུགས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དེ་ཉིད་ལ་དད་དེ་མོས་ཤིང་ཇི་བཞིན་བསྒོམ་ནུས་ན་དགེ་ རྩ་སྨིན་པའི་དབང་པོ་རབ་རྣམས་ཀྱིས་གནས་ལུགས་དེ་ཅིག་ཆར་རྟོགས་པ་དང་དེ་ལས་ དབང་པོ་འབྲིང་ཐ་རྣམས་ཀྱིས་རང་རང་དང་འཚམས་པའི་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པས་རིམ་གྱིས་དེ་ ལུགས་ལྟར་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ལ། དེ་མ་ཟད་སྙིང་པོའི་གཏམ་ཐོས་པ་སོགས་ཀྱི་བགྱི་བ་ ཆ་ཤས་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་སྔོན་མཚམས་མེད་ཀྱི་སྡིག་བྱས་པ་བྱང་ཞིང་། སྡིག་པ་ལ་སྤྱོད་བཞིན་ པ་རྣམས་ཀྱང་ཟབ་མོའི་གནས་ཚུལ་འདི་ལ་དད་ན་རྣམ་སྨིན་རིང་དུ་དོར་ཞིང་ཟད་པར་བྱེད་ པ་དང་བག་མེད་པའི་དབང་གྱུར་འདོད་ཡོན་ལ་བསྟེན་པ་དག་ཀྱང་མི་འཆིང་བར་གྲོལ་བ་ དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་ཀྱང་ལྷ་ཡུལ་དུ་འགྲོ་བ་དང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྐུའི་སྣང་བ་འབྱུང་ བ་སོགས་ཕན་ཡོན་གཞན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་གསུངས་པ་ 10-346 སྟེ། དེ་ཡང་ཉིད་ཀྱིས་མཛད་པའི་དབུ་མ་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ལས། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དད་ པས་རྟོགས་པར་བྱ། །གལ་ཏེ་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་མོས་ཤིང་བསྒོམ། །དགེ་བའི་རྩ་བ་སྨིན་ན་ ཅིག་ཆར་རྟོགས། །གཞན་དུ་རྣམ་ཀུན་སྤྱོད་པས་རིམ་གྱིས་ཐོབ། །ཆ་ཤས་ཀྱིས་ཀྱང་དོན་ཆེན་ འགྱུར་བ་སྟེ། །སྔོན་དུ་མཚམས་མེད་བྱས་པའང་འདི་ཡིས་གྲོལ། །སྡིག་ལ་སྤྱོད་བཞིན་པ་ཡང་ འདིར་དད་ན། །རྣམ་སྨིན་རིང་དུ་སྐྲོད་ཅིང་ཟད་པར་བྱེད། །བག་མེད་སྲེད་པའི་དབང་གྱུར་ ཡུལ་ལྔ་ལ། །རྟག་ཏུ་བསྟེན་པའང་མི་འཆིང་གྲོལ་བ་ཡོད། །བརྟུལ་ཞུགས་ཉམས་པའང་ལྷ་ ཡུལ་འགྲོ་བ་དང་། །སངས་རྒྱས་རྣམ་ཀྱི་སྐུ་ཡི་སྣང་བ་འབྱུང་། །འདི་ལ་དད་པའི་
【現代漢語翻譯】 對於這片神聖的土地心懷虔誠，如同成為積聚佛陀功德的容器，對於無法想像的功德之聚心生歡喜，勝過一切眾生的福德。 此外，供養眾多法王所積累的善根，以及在無數劫中所行的佈施等廣大善行，都不如僅僅聽聞並信受這句深奧的真諦之語所獲得的福德之聚。 聽聞此真諦能獲得無量利益，此處因篇幅所限不作詳述。正如經部和殊勝的釋論中所說，在這雪域，持有究竟真諦教法的唯一自在者，即具足四依的至尊一切智者，持有宗風的偉大上師，我等之至尊喇嘛，文殊童子，五髻班智達，善知識化身，貢噶寧波，扎西堅贊吉祥賢，他的教言也說，如果對究竟的實相，如來藏生起信心，並如實修持，那麼上等根器者能立即證悟實相，中下根器者也能通過各自相應的行持，逐漸證悟。 不僅如此，僅僅聽聞如來藏之語等部分行為，也能清凈往昔所造的無間罪。對於正在造罪之人，如果信受這甚深之理，也能長久地消除異熟果報，使其消盡。即使是那些被放逸所控制，沉溺於五欲享樂的人，也能從中解脫，不再被束縛。即使戒律有所虧損，也能往生天界，見到諸佛的化身等，其利益遠勝于其他，不可思議。 正如他自己所著的《中觀如意寶》中所說：『以信證悟如來藏，若於深義信且修，善根成熟則頓悟，否則勤修漸次得。部分行為亦成大利，昔造無間亦得脫，造罪之人若信此，異熟果報長消除。放逸貪慾所控制，恒常耽著五欲者，亦能解脫不束縛，戒律虧損亦生天，得見諸佛之化身，信此功德尤殊勝。』
【English Translation】 Having faith in this sacred land is like becoming a vessel for accumulating the merits of the Buddha. Rejoicing in the collection of unimaginable merits surpasses the fortune of all sentient beings. Furthermore, the accumulation of virtue from offering to numerous Dharma Kings and the extensive acts of generosity performed over countless eons do not equal the merit gained from merely hearing and believing in this profound truth. Hearing this ultimate truth brings immeasurable benefits, which are not detailed here due to space limitations. As stated in the Sutras and the excellent commentaries, in this snowy land, the sole sovereign of the definitive meaning teachings, the omniscient one possessing the four reliances, the great master holding the tradition, our supreme Lama, Manjushri Kumara, the five-crested Pandit, the embodiment of a spiritual friend, Kunga Nyingpo, Tashi Gyaltsen Pal Zangpo, also said that if one develops faith in the ultimate reality, the Tathagatagarbha, and practices it accordingly, then those with superior faculties will realize the reality immediately, and those with intermediate or lower faculties will gradually realize it through practices appropriate to their abilities. Moreover, merely hearing the words of the Tathagatagarbha and engaging in partial practices can purify the previously committed unpardonable sins. If those who are currently committing sins believe in this profound truth, they can prolong the elimination of the ripening karmic results and exhaust them. Even those who are controlled by recklessness and indulge in the pleasures of the five senses can be liberated from them without being bound. Even if one's discipline is impaired, one can still be reborn in the heavenly realms and see the manifestations of the Buddhas, and the benefits are far superior to others and inconceivable. As he himself said in his Madhyamaka Wish-Fulfilling Jewel: 'Realize the Tathagatagarbha through faith. If one believes in and meditates on the profound meaning, one will realize it all at once when the roots of virtue ripen; otherwise, one will gradually attain it through diligent practice. Even partial actions can bring great benefits. Even those who have committed unpardonable sins in the past can be liberated by this. If those who are currently engaged in sin believe in this, they will prolong the elimination of the ripening karmic results and exhaust them. Those who are controlled by recklessness and craving, and constantly indulge in the five objects of desire, can also be liberated without being bound. Even those whose vows are impaired will be reborn in the heavenly realms and see the manifestations of the Buddhas. The merit of believing in this is particularly supreme.'
ཡོན་ཏན་ བསམ་མི་ཁྱབ། །ཅེས་པ་ལྟར་དང་། གཞན་ཡང་(དོན་དམ་སོགས།)ཐམས་ཅད་རང་སྟོང་ཁོ་ནར་ ལྟ་བས་ཤེར་མདོ་སྐྱེ་བར་སྦྱངས་པ་བས་ཆོས་ཚུལ་འདི་ལ་མོས་པས་ལན་གཅིག་བཀླག་ པའང་བསོད་ནམས་ཆེས་མཆོག་ཅིང་མི་མཐུན་གེགས་རྣམས་སེལ་སྟོབས་ཆེ་བ་དང་། ཐམས་ ཅད་རང་སྟོང་ཁོ་ནར་སྟོན་པའི་གཞུང་ལ་ཐོས་སོགས་ཀྱི་ལོ་བརྒྱར་འབད་པ་ལས་ངེས་དོན་ ཟབ་མོ་སྟོན་པའི་བྱམས་ཆོས་ལྟ་བུའི་གླེགས་བམ་སྤྱི་བོར་བླངས་པས་བྱང་ཆུབ་ལ་ཉེ་ཞིང་། ཐམས་ཅད་རང་སྟོང་ཁོ་ནར་ལྟ་བུའི་སྒོ་ནས་དེ་ལྟར་སྟོན་པའི་གཞུང་ལ་ཐོས་སོགས་ཀྱིས་ འབད་ཀྱང་ངན་འགྲོའི་ལམ་ཡང་མ་ཁེགས་པ་དང་གནས་ལུགས་ཟབ་མོའི་ཆོས་ཚུལ་འདི་ལ་ ཡིད་ཀྱི་མོས་ཙམ་ཡོད་པ་མ་གཏོགས་ཐོས་སོགས་ཀྱི་བརྩོན་པ་བྲལ་བ་ལའང་མངོན་མཐོ་ ལྷའི་གནས་སུ་འགྲོ་བའི་མཚན་མ་མངོན་གྱུར་ཡོད་པར་གྲགས་པ་ལྟར་དོན་ལ་གྲུབ་པ་ སོགས་ཀྱི་མཚོན་གནས་སྐབས་མཐར་ཐུག་གི་ཕུན་ཚོགས་གཞན་ལས་ཁྱད་འཕགས་འབྱུང་ ཚུལ་ཡང་། ཉིད་ཀྱིས་མཛད་པའི་ཐེག་མཆོག་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་ལས། དོན་དམ་རང་སྟོང་ལྟ་ བས་ཤེར་ཕྱིན་མདོ། །སྐྱེ་བར་སྦྱངས་པ་བས་ཀྱང་ཚུལ་འདི་ལ། །མོས་པས་ལན་གཅིག་ བཀླག་པའང་ཆེས་མཆོག་ཉིད། །མི་མཐུན་བགེགས་རྣམས་སེལ་བར་ཀུན་ཏུ་མཐོང་། །རང་ 10-347 སྟོང་མཁས་པའི་གཞུང་ལ་ཐོས་བསམ་སྒོམ། །ལོ་བརྒྱར་འབད་ལས་བྱམས་པའི་གཞུང་ ལུགས་ཀྱི། །གླེགས་བམ་སྤྱི་བོར་བླངས་པའང་བྱང་ཆུབ་ཉེ། །དེར་འབད་ངན་འགྲོའི་ལམ་ ཡང་མ་ཁེགས་དང་། །འདིར་མོས་བརྩོན་པ་བྲལ་བའང་ལྷར་འགྲོ་བའི། །མཚན་མ་མངོན་ གྱུར་གྲགས་ཤིང་གྲུབ་ཕྱིར་ཏེ། །བདེ་དང་ཕུན་ཚོགས་ཐར་པའང་དེ་དང་མཚུངས། །སྐལ་ བཟང་ཡོད་ན་ལམ་འདིར་འབད་པར་རིགས། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་ཤིང་། འདིར་དེ་ལྟར་དུ་བཀོད་པའི་ཕན་ཡོན་རྣམས་ནི་ས་བོན་གྱི་ཆ་ཙམ་སྟེ། གཞན་དུ་རྒྱས་པར་ན་ མྱང་འདས་ཆེན་པོ་ལས། སེམས་ཅན་གང་དག་སྔོན་ཆུ་ཀླུང་དགའ་བསྐྱེད་ཀྱི་བྱེ་མ་སྙེད་ཀྱི་ སངས་རྒྱས་ལས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ན་དུས་ངན་པའི་ཚེ་ངེས་དོན་གྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་སྐུར་ བ་མི་འདེབས་པ་དང་། ཀླུང་གངྒཱ་གཅིག་གི་བྱེ་སྙེད་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ལས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་ བསྐྱེད་ན་དུས་ངན་གྱི་ཚེ་ཆོས་འདི་ལ་མོས་པར་འགྱུར་བ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་གང་གཱ་གཉིས་ ཀྱིས་ཆོས་འདི་ལ་དད་མོས་འཆང་ཀློག་སོགས་བྱེད་པ་དང་། གསུམ་གྱིས་ཆོས་འདི་དད་མོས་ ཀྱིས་འཆང་ཀློག་འབྲི་བ་སོགས་ནས་དེ་འདྲ་བརྒྱད་ཀྱི་བར་ལ་འགྲེས་སྦྱར་བས་གོང་སྨོས་ དག་གི་སྟེང་དུ་ངེས་དོན་ཟབ་མོའི་དོན་བཅུ་དྲུག་གི་ཆ་གཅིག་ཙམ་དང་། དེ་འདྲའི་ཆ་བརྒྱད་ དང་། བཅུ་བཞི། ཇི་བཞིན་རྫོགས་པའི་བར་རང་གིས་རིམ་གྱིས་རྟོགས་ཤིང་གཞན་ལ་དེ་ ལུགས་ལྟར་སྟོན་ཅིང་ཟབ་དོན་ལ་འཇུག་བསྐུལ་
【現代漢語翻譯】 功德不可思議。如是說，並且，其他（勝義等）一切都視為空性，相比于修習般若經，對此法門生起信心，哪怕只讀一遍，也是最殊勝的福德，並且具有消除違緣的強大力量。對於宣說一切皆空的經典，即使聽聞等百年，也不如將宣說甚深意義的《慈氏五論》之類的經函頂戴于頭，這樣更接近菩提。即使通過聽聞等努力研究宣說一切皆空的經典，也無法阻斷墮入惡趣的道路，而對於這個甚深法門，即使只有心中的信仰，沒有聽聞等的精進，也有顯現高昇至天界的徵兆。據說，這在實際上是成立的。諸如此類的例子表明，暫時和究竟的圓滿，其殊勝之處超越其他。正如您所著的《大乘極廣經》中所說：'以勝義自空之見，勝過修習般若經，對此法門生起信心，哪怕只讀一遍也殊勝，能消除一切違緣障礙。對於自空智者的經典，聽聞思惟修習，百年勤奮不如慈氏之論典，經函頂戴于頭更近菩提。勤奮於前者，惡趣之路難阻斷，於此生信雖無勤，亦有昇天之徵兆顯。名聲成立皆因此，安樂圓滿解脫亦如是，若具善緣當勤修此道。'等等廣為宣說。此處所列舉的功德，僅僅是種子的一部分。其他在《大涅槃經》中有更詳細的描述：'如果眾生在恒河沙數佛前發起菩提心，在惡世也不會誹謗了義經典。如果在一條恒河的沙數佛前發起菩提心，在惡世就會對此法門生起信心。同樣，在兩條恒河的沙數佛前，對此法門生起信心，受持讀誦等。在三條恒河的沙數佛前，對此法門生起信心，受持讀誦書寫等，直到八條恒河的沙數佛前，將以上功德結合起來，在上述功德的基礎上，逐漸領悟並如實地向他人展示十六分勝義諦中的一分，以及八分、十四分，直至圓滿，並鼓勵他人進入甚深意義。'
【English Translation】 The merits are inconceivable. As it is said, and furthermore, all others (ultimate reality, etc.) are viewed as emptiness. Compared to practicing the Prajna Sutra, having faith in this Dharma, even reading it once, is the most supreme merit, and it has the powerful strength to eliminate unfavorable obstacles. For scriptures that teach everything as empty, even listening for a hundred years is not as good as placing scriptures like the Maitreya's teachings, which teach profound meaning, on the crown of one's head, which is closer to enlightenment. Even if one strives through hearing, etc., to study scriptures that teach everything as empty, one cannot block the path to bad rebirths. But for this profound Dharma, even if one only has faith in one's mind, without the effort of hearing, etc., there are signs of ascending to the realm of gods. It is said that this is actually established. Examples like these show that the temporary and ultimate perfections are superior to others. As you said in your 'Supreme Vehicle of Great Expansion': 'With the view of ultimate self-emptiness, it is better than practicing the Prajna Sutra. Having faith in this Dharma, even reading it once is supreme, and it is always seen to eliminate unfavorable obstacles. For the scriptures of self-emptiness, listening, thinking, and meditating, a hundred years of diligence is not as good as the Maitreya's teachings. Placing the scriptures on the crown of one's head is closer to enlightenment. Diligence in the former cannot block the path to bad rebirths, and having faith in this, even without diligence, there are signs of ascending to the heavens. Fame and establishment are all due to this, and happiness, perfection, and liberation are the same. If one has good fortune, one should strive on this path.' and so on, widely spoken. The benefits listed here are only a seed. Others are described in more detail in the 'Great Nirvana Sutra': 'If sentient beings generate the mind of enlightenment before Buddhas as numerous as the sands of the Ganges River, they will not slander the definitive scriptures in the evil age. If they generate the mind of enlightenment before Buddhas as numerous as the sands of one Ganges River, they will have faith in this Dharma in the evil age. Similarly, before Buddhas as numerous as two Ganges Rivers, they will have faith in this Dharma, uphold, read, etc. Before Buddhas as numerous as three Ganges Rivers, they will have faith in this Dharma, uphold, read, write, etc., up to eight Ganges Rivers, combining the above merits, on the basis of the above merits, gradually realize and truly show others one part of the sixteen aspects of the ultimate truth, as well as eight parts, fourteen parts, until complete, and encourage others to enter the profound meaning.'
སོགས་བྱེད་པར་གསུངས་པ་ལ་སོགས་པའི་ མདོ་སྡེ་ཟབ་མོའི་ལུང་ཆེས་མཐའ་ཀླས་པ་བཞུགས་མོད་འདིར་ཡི་གེ་མང་དོགས་ནས་དེ་ཙམ་ ལས་མ་བྲིས་སོ། །དེ་ཡན་ཆད་ཀྱིས་རྗེ་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོ་དང་འཇམ་མགོན་བླ་མ་བཅས་ཀྱི་ རང་ལུགས་བཞིན་སྐབས་དོན་གྱི་བརྗོད་བྱ་རྒྱས་པ་སྤྱི་བསྡོམས་ཀྱི་ས་བཅད་དང་པོ་མདོ་ཕར་ ཕྱིན་ཐེག་པའི་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་ཟབ་གནད་ཀྱི་རིམ་པ་ཅུང་ཟད་རྒྱས་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ། ། 10-348 སྨྲས་པ། གནས་ལུགས་ཡོངས་གྲུབ་གཞི་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད། ། གདོད་ནས་རང་བྱུང་དོན་དམ་རྣམ་ཀུན་པ། ། སྤྲོས་མཚན་རྫུན་རིས་གཤིས་ནས་རབ་དྭངས་ཤིང་། ། དག་ཆེན་ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོའི་ཀློང་འདི་རྨད། ། རང་བཞིན་དག་མཉམ་ཆོས་སྐུ་ཉག་གཅིག་ཀྱང་། ། འགྲོ་ངོར་འཁྲུལ་སྣང་དབང་གིས་རྐྱེན་སྣ་ཚོགས། ། ཡུལ་ལ་སད་པས་གཞན་དབང་སྣང་བའི་ཆ། ། སྣ་ཚོགས་འདྲ་མིན་བཀོད་ཡུལ་ཅི་དགར་ངོམ། ། ཀུན་སྣང་སྒྱུ་འདྲ་ལས་ཀྱང་སྒྱུ་མའི་འཁྲུལ། ། ཆེས་བརྫུན་ཆུ་ཟླའི་རོལ་གར་ཉེར་བརྟག་པ། ། ཨེ་མ་འདིས་ཀྱང་སྣང་ཙམ་བརྫུན་ཚུགས་འཛིན། ། བྱིས་རྣམས་འདི་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རློམ། ། ཞེས་པ་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། ། རྩ་བའི་སྤྱི་སྡོམ་ཀྱི་ས་བཅད་གཉིས་པ་ཞར་བྱུང་སྔགས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་གཞི་ལམ་འབྲས་ གསུམ་གྱི་ཟབ་གནད་ཅུང་ཟད་ཕྱེ་བ་ལ། ཐོག་མར་རྒྱུ་འབྲས་ཐེག་པའི་ཁྱད་པར་དང་། བར་ དུ་འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་དངོས་དང་། ཐ་མར་དེ་ལས་འཕྲོས་པའི་བཤད་བྱ་ཡོངས་རྫོགས་ཀྱི་ མཇུག་བསྡུ་བ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། རྒྱུ་འབྲས་ཐེག་པའི་མཐར་ཐུག་གི་གནས་ལུགས་གཅིག་ཚུལ། གནས་ སྐབས་སློབ་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་མི་འདྲ་ཚུལ་དང་གཉིས་ལས། 10-349 དང་པོ་ནི། གནས་ལུགས་དོན་དམ་ཉག་གཅིག་གི་དབང་དུ་བྱས་ན་རྒྱུ་འབྲས་ཐེག་པའི་ སྐབས་ཀྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཞེས་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ནི་མ་ཡིན་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་གཞན་ཞེས་ པ་དོན་དམ་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཚུལ་ཏེ། འདི་ནི་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་གདོད་མ་ཆོས་སྐུ་ཉིད་ ཡིན་པས་འགལ་འདུ་སྐྱོན་མེད་ཀྱི་གནས་ལུགས་དོན་དམ་སྤྲོས་མེད་ཀྱི་རྣམ་ཆ་གཅིག་ལ་ རྣམ་པ་ཀུན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་སྒོ་ནས་རང་བཞིན་དྭངས་པའི་རྣམ་པ་མཆོག་ཀུན་ནས་ ལྡན་པ་ཁོ་ན་ལས་མི་ལྡན་པའི་ཆ་ཕྱོགས་རེ་བ་གཏན་ནས་མེད་པས་རྣམ་པ་ཀུན་ལྡན་རྣམ་ པ་མེད་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་མ་སོ་སོར་གཅོད་ནམ་ཡང་མི་ནུས་ཀྱང་གནས་ ལུགས་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་ཞིང་འོད་གསལ་རྣམ་ཀུན་པའི་གཟུགས་སྲིད་གསུམ་དྭངས་པའི་དབྱིངས་ སྤྲོས་བྲལ་གྱི་རང་མདངས་བཟང་པོ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་འགོག་པ་མེད་པས་གཟུགས་མེད་ གཟུགས་བཟང་དམ་པ་པོའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་གི་དོན་དམ་པའི་ བདེན་པ་སྟེ། དེ་ལའང་གནས་ལུགས་སྤྲོས་པ་སྟོང་ཕྱོགས་ནས་
【現代漢語翻譯】 如是等等所說之甚深經部之教證，浩瀚無邊，然因篇幅所限，故不贅述。 以上，依據覺囊巴大師和嘉袞喇嘛的自宗，對契合時宜的論題進行了廣述，這是總攝的第一部分，即對顯密乘基、道、果的甚深要義次第進行了較為詳細的闡述。 頌曰： 實相圓成基界即真如， 本初自生勝義具一切。 戲論假象本性極清凈， 大凈智慧海藏此奇哉！ 自性清凈等性法身一， 然于眾生惑亂力所使， 于境覺醒現起他起相， 種種各異陳設任所欲。 眾現如幻較之幻術惑， 尤為虛假水月作舞姿， 噫瑪此亦唯現立假相， 稚童於此執為自性有。 以上為中間的偈頌。 根本總攝的第二部分，略述隨順密咒金剛乘基、道、果三者的甚深要義。首先是因果乘的差別，其次是果乘的真實內容，最後是對由此延伸出的所有應說內容的總結，共分三部分。 第一部分包括：因果乘究竟的實相一致之理，以及暫時的修道次第的差別之處，共兩點。 第一點：就實相勝義而言，因果乘中的『因』和『果』並非世俗的因果，而是指勝義諦的因果關係。這是基果無別、本初法身，因此不存在矛盾和過失。實相勝義是無戲論的，它以一種圓滿具足一切相的方式，展現出本性清凈的至高面貌，沒有任何缺失或不足，因此是具一切相而又無相的。雖然無法一一割捨世俗色法的相狀，但實相極其微細，光明遍照，三界清凈的法界，是離戲的本色，恒時無礙，因此是無色而又具足妙色的，是至高無上者的自性，是究竟的勝義諦。其中，從實相的空性方面來說
【English Translation】 Like that which was spoken, the profound Sutra teachings are boundless, but due to the length of the text, I will not elaborate further here. Above, according to the Jonangpa master and Jamgon Lama's own tradition, a detailed explanation of the relevant topics has been given. This is the first part of the summary, which is a relatively detailed explanation of the profound essential points of the ground, path, and fruition of the Sutra and Tantra vehicles. Said: The reality, the perfectly established ground, is suchness, Primordially self-arisen, ultimate, all-encompassing. Free from elaboration, false appearances, its nature is utterly pure, This expanse of the great pure wisdom ocean is wondrous! The single Dharmakaya, self-nature pure and equal, Due to the power of delusion for sentient beings, Awakening to objects, the aspect of other-dependence arises, Displaying various and diverse arrangements as desired. All appearances are like illusions, even more delusive than illusions, Utterly false, like the dance of reflections in water, Alas, even this only holds a false appearance, Children consider this to be its very nature. The above is an intermediate verse. The second part of the root summary, briefly explaining the profound essential points of the ground, path, and fruition of the incidental Mantra Vajrayana. First, the difference between the cause and effect vehicles; second, the actual fruition vehicle; and finally, the conclusion of all the topics arising from it, in three parts. The first part includes: the ultimate state of the cause and effect vehicles being of one nature, and the difference in the temporary learning paths, in two points. The first point: In terms of the ultimate reality, the 'cause' and 'effect' in the context of the cause and effect vehicles are not conventional causes and effects, but rather the way of ultimate causes and effects. This is the ground and fruition being inseparable, the primordial Dharmakaya itself, so there is no contradiction or fault. The ultimate reality is without elaboration, and in one aspect of complete perfection, the nature is clear and possesses all the supreme qualities, without any lack or deficiency, so it is all-encompassing and without aspects. Although it is never possible to separate the individual characteristics of conventional forms, the reality is extremely subtle, and the good radiance of the three realms purified in the expanse of light and all-encompassing, is unceasing at all times, so it is formless and possesses the excellent form, the ultimate truth of the nature of the supreme being. In that, from the perspective of the emptiness of reality
དམིགས་པ་དང་བཅས་པའི་ ཡུལ་གྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆ་དེ་སྐབས་འདིའི་དོན་དམ་པའི་རྒྱུ་དང་། རང་བཞིན་ སྤྲོས་མེད་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་ཉིད་ལས་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་ཞིང་དྭངས་པའི་མཚར་བཀོད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཀུན་ ནས་རྫོགས་པའི་རང་བྱུང་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་འགྱུར་མེད་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་དེ་སྐབས་འདིའི་ དོན་དམ་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཞིང་། དེ་གཉིས་ཀྱང་དོན་གྱི་གནས་ཚོད་ལ་གཞི་དབྱིངས་རང་ བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཉག་གཅིག་ལས་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་གཞན་ཀུན་རྫོབ་སྤྲོས་ པ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་པས་གཞན་སྟོང་ངེས་པ་དོན་གྱི་ཡིན་ལུགས་ཆེ་བ་ཆ་མེད་ཀུན་འགྲོ་ སྐད་ཅིག་རྣམ་བྲལ་གྱི་ཟག་མེད་བདེ་ཆེན་ནམ་མཁའ་བཞིན་སྤྲོས་མེད་ཀུན་ལ་དག་མཉམ་དུ་ ཡོད་པས་ཁྱབ་བདག་མཆོག་གི་བརྟན་གཡོ་འཁོར་འདས་ཀྱི་དྭངས་བཅུད་འོད་གསལ་བྱང་ ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཡེ་བཞུགས་དོན་དམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རབ་འབྱམས་ཆོས་ཉིད་གཉུག་མའི་ 10-350 ལྷ་ཚོགས་མཐའ་ཀླས་པའི་རྣམ་པར་དོན་གྱི་གནས་ལུགས་སུ་ངེས་པར་བདེན་པས་ན་རང་ བཞིན་དེའི་སྟོང་ཕྱོགས་ཆོས་དབྱིངས་དང་ཆོས་ཀྱི་གནས་ཉིད་དང་ཆོས་སྐྱོན་མེད་པ་དང་རྣམ་ ཐར་སྒོ་གསུམ་གྱི་སྟོང་ཉིད་དང་རང་བཞིན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ ཆ་ནས་མདོ་ཕྱོགས་བཀའ་བར་པའི་སྡེ་སྣོད་རྣམས་སུ་རྣམ་བཅད་དགག་ཕྱོགས་ནས་གཙོར་ བསྟན་དང་ངེས་དོན་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་གཏམ་བཀའ་ཐ་མའི་མདོ་སྡེ་རྣམས་སུ་སྣང་ཕྱོགས་ ཆོས་དབྱིངས་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ཡོངས་གཅོད་སྒྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ནས་ཀུན་ རྫོབ་མེད་པ་དང་དོན་དམ་ཡོད་པའི་ཁྱད་ལེགས་པར་ཕྱེས་ནས་བསྟན་ཀྱང་བཀའ་བར་ཐ་ དེ་དག་གིས་སྤྱིར་གནས་ལུགས་ཆོས་དབྱིངས་རྣམ་མེད་རྣམ་བཅས་ཀྱི་ཆ་གང་བསྟན་ཐམས་ ཅད་དོན་དམ་པའི་རྒྱུ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་ནས་བསྟན་པ་ཡིན་ལ་སྔགས་ཕྱོགས་རྒྱུད་སྡེ་ རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་སུ་གཞིའི་གནས་ལུགས་རང་བྱུང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་འགྱུར་མེད་བདེ་ བ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོར་གདོད་ནས་རྟག་ཏུ་བཞུགས་པ་དེ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་དང་རྡོ་རྗེ་སེམས་ དཔའ་དང་རྡོ་རྗེ་འཆང་དང་དོན་དམ་པའི་དགའ་བ་ཆེན་པོ་དང་འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་སོགས་ དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་སྐུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་མོ་ལ་སོགས་པ་དང་དོན་དམ་ཐབས་ཤེས་ཟུང་འཇུག་གི་ ངོ་བོ་འཁོར་ལོ་བདེ་མཆོག་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་དང་དགྱེས་པ་རྡོ་རྗེ་བདག་མེད་ལྷ་མོ་དང་དུས་ཀྱི་ འཁོར་ལོ་སྣ་ཚོགས་ཡུམ་ཆེན་སོགས་གནས་ལུགས་དོན་དམ་བདེ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གི་རྒྱུད་ སྡེ་རབ་འབྱམས་ཀྱི་ལྷ་ཚོགས་གཉུག་མ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ལས་དབང་ཡུལ་ བཅས་ཀྱི་བདེ་གཤེགས་ཡབ་ཡུམ་སེམས་དཔའ་ཡབ་ཡུམ་རྡོ་རྗེ་རྣམ་བཞི་ལ་སོགས་པ་ཆེས་ མཐའ་ཀླས་པའི་དོན་དམ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་ཀུན་ནས་ཕྱག་ད
【現代漢語翻譯】 具有對境的 事物自性之空性，是此時的勝義因；自性 無戲論之法界，從中極其微細且清澈，圓滿一切美妙莊嚴之 自生任運、不變大樂之智慧，是此時的勝義果。而此二者，就實義而言，基界自生智慧唯一，從各方面來說，都是無二的，其他一切都是世俗戲論，因此是空性的。他空是決定意義上的實義，是無分、周遍一切、無有剎那分別的無漏大樂，如虛空般無戲論，對一切都平等清凈，因此是遍主，是常與無常、輪迴與涅槃的精華，是光明菩提心的本有勝義壇城，是無量法性本初的 10-350 無盡本尊眾之顯現，就實義而言，是真實不虛的。因此，自性之空性方面，法界與法性本身，以及無有法之過失、三解脫門之空性，以及自性般若波羅蜜多等，從這些方面來說，顯宗中間的經藏，主要從破除方面進行闡述，而在不退轉之語、最後經典的經部中，從顯現方面，即法界勝義的一切形象的遮遣和建立方面，很好地區分了世俗無有和勝義有，並進行了闡述。雖然中間和最後的經典，總體上闡述了法性無相和有相的各個方面，但所有這些都是從勝義因空性方面進行闡述的。而在密宗珍寶續部中，基之實相，自生空性之智慧，以不變大樂之體性，從本初就恒常存在，那是最初的佛陀、金剛薩埵、金剛持、勝義大樂、大貪等，以及俱生身、大手印等，以及勝義方便智慧雙運之體性，勝樂輪、金剛亥母、喜金剛、無我母，以及時輪、各種各樣的大母等，實相勝義樂空雙運之無量續部本尊眾，本初法性之蘊界處、根境，以及安住于其中的諸佛父母、菩薩父母、金剛四相等等，無盡勝義智慧本尊，都敬禮。
【English Translation】 The emptiness of the nature of objects with focus, is the ultimate cause in this context; the nature, the sphere of non-proliferation, from which all the forms of wondrous arrangements are extremely subtle and clear, the spontaneously accomplished, immutable great bliss wisdom, is the ultimate result in this context. And these two, in terms of the essence of meaning, are solely the primordial wisdom of the ground, and in all aspects are non-dual, and all others are empty of all mundane proliferations, so emptiness of other is the great certainty of the way things are, the immaculate great bliss that is indivisible, all-pervading, and momentarily free from distinctions, like the sky, is equally pure in all non-proliferation, so it is the supreme possessor, the essence of the constant and changing, cyclic existence and nirvana, the clear light, the primordial abiding ultimate mandala of the mind of enlightenment, the nature of phenomena, the boundless 10-350 manifestation of the endless assembly of deities, is certainly true in terms of the essence of meaning, so the empty aspect of that nature, the dharmadhatu and the nature of phenomena itself, and the absence of faults in the phenomena, and the emptiness of the three doors of liberation, and the perfection of wisdom of self-nature, etc., from these aspects, the middle scriptures of the sutra tradition mainly explain from the aspect of negation, and in the scriptures of the final word of irreversible meaning, from the aspect of appearance, all aspects of the ultimate nature of phenomena, distinguishing well between the absence of conventionality and the presence of ultimate reality, are taught, but in general, whatever aspect of the nature of phenomena, the absence of forms and the presence of forms, is taught by those middle and final teachings, all of them are taught from the aspect of the ultimate cause, emptiness, and in the precious tantras of the mantra tradition, the nature of the ground, the wisdom of spontaneously arising emptiness, is the essence of immutable great bliss, which has always been present from the beginning, that is the first Buddha, Vajrasattva, Vajradhara, the ultimate great joy, great desire, etc., and the coemergent body, the great seal, etc., and the essence of the ultimate union of skillful means and wisdom, Chakrasamvara, Vajravarahi, Hevajra, Nairatmya, and Kalachakra, various great mothers, etc., the assembly of deities of the boundless tantras of the ultimate bliss-emptiness union of reality, the aggregates, elements, and sources of the primordial nature of phenomena, the Sugatas, fathers and mothers, the Bodhisattvas, fathers and mothers, the four Vajras, etc., all the deities of the endless ultimate wisdom, I prostrate.
ང་ཞབས་སོགས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ པའི་བདག་ཉིད་རང་བཞིན་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཕྱོགས་ནས་སྔར་ཕར་ ཕྱིན་ཐེག་པའི་སྡེ་སྣོད་རྣམས་དང་མི་འདྲ་བར་ཆེས་གསལ་ཞིང་ཟབ་པའི་སྒོ་ནས་ལེགས་པར་ 10-351 བསྟན་པ་ཡིན་པས་མདོ་དང་སྔགས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ཀྱིས་བསྟན་བྱའི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ ཡེ་གཞི་ཆོས་དབྱིངས་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཉག་གཅིག་ཏུ་དགོངས་པའི་འབབ་སྟེགས་ གཅིག་ཀྱང་མདོ་སྔགས་གཉིས་ཀྱིས་བསྟན་ཚུལ་རིམ་པར་དོན་དམ་པའི་རྒྱུ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ ཕྱོགས་དང་དོན་དམ་པའི་འབྲས་བུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཕྱོགས་ནས་གཙོ་ཆེར་ བསྟན་ལུགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་སོ་སོར་ཡོད་པས་བསྟན་བྱ་གནས་ལུགས་དོན་དམ་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ དོན་ལ་གཉིས་མེད་རོ་མཉམ་ཡིན་ནའང་བསྟན་ཚུལ་ཙམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཁྱད་ཐང་འབྱེད་པ་ཡིན་ ཕྱིར་རྒྱུ་སྟོང་པ་ཆེན་པོ་གཙོ་ཆེར་བསྟན་པའི་ཆ་ནས་རྒྱུའི་ཐེག་པ་དང་འབྲས་བུ་བདེ་བ་ཆེན་ པོ་གཙོ་ཆེར་བསྟན་པའི་ཆ་ནས་འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་ཞེས་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རྒྱུ་ འབྲས་ཐེག་པའི་མཐར་ཐུག་གི་གནས་ལུགས་གཅིག་ཚུལ་ལ། ལུང་དང་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དོན་དམ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་གནས་ལུགས་སམ་སྟོང་པ་ཉིད་མི་འགྱུར་བདེ་ བ་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ཡེ་གཞི་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཆོས་ཅན། གནས་ལུགས་ཟུང་འཇུག་ མཐར་ཐུག་ཉག་གཅིག་ལ་རྒྱུ་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པ་དང་འབྲས་བུ་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་གཉིས་ལས་ བསྟན་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ཙམ་ལས་དོན་ལ་གཉུག་མ་ཟུང་འཇུག་གཅིག་ཏུ་ངེས་ཚུལ་ཡོད་དེ། གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོན་དམ་དབྱིངས་གཅིག་པུ་ལ་མདོ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ ལས་ཆོས་དབྱིངས་ལ་སོགས་པའི་མཚན་གྱི་རྣམ་གྲངས་དུ་མ་དང་སྔགས་ཕྱོགས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ ལས་འོད་གསལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་མཆོག་མི་འགྱུར་བདེ་བ་སོགས་མཚན་གྱི་ཁྱད་པར་ཙམ་ གྱི་རྣམ་གྲངས་སོ་སོར་གསུངས་པ་གང་ཞིགགང་ལྟར་ཡང་དོན་གྱི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ ལ་ཡེ་གཞི་དོན་དམ་ཉག་གཅིག་ལས་མེད་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་རྒྱན་སྟུག་པོ་བཀོད་པའི་མདོ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ནི་རྟག་པ་བརྟན་ 10-352 པ་ཐེར་ཟུག་པ་མི་འཇིག་པ་སྟེ་སངས་རྒྱས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་སྒོམ་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཅན་རྣམས་ ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་བསྒྲགས་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ དབྱིངས་དང་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་མི་འཇིག་པ་སྟེ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་སྒྲ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ ཀྱི་ཚིག་གིས། འདས་པ་དང་བྱུང་བ་དང་འབྱུང་བའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ ཀྱིས་བསྟན་ཏོ། །འདི་ལྟར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་བྱུང་ཡང་རུང་། མ་བྱུང་ཡང་རུང་། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དང་། ཆོས་ཀྱ
【現代漢語翻譯】 我等一切諸法，皆為不變大樂之自性。從勝樂的角度來看，不同於以往的波羅蜜多乘，而是以極其清晰和深刻的方式進行了闡述。因此，顯宗和密宗所闡述的終極實相，即原始本初法界自生大智慧，二者所指歸一。雖然顯宗和密宗在闡述方式上有所不同，前者側重於從勝義諦的角度闡述空性之因，後者側重於從勝義諦的角度闡述不變大樂之果，二者在闡述方法上各有側重。然而，所闡述的實相，即勝義諦的因與果，在本質上是無二無別的。之所以區分顯宗為因之乘，密宗為果之乘，是因為前者主要闡述空性之因，後者主要闡述大樂之果。 如是因果乘之究竟實相，可從教證和理證兩方面進行論證。 首先，關於勝義諦的因與果之實相，即空性與不變大樂雙運的原始本初自生大智慧。就法性而言，因之波羅蜜多乘和果之密乘，二者在闡述方式上雖有差異，但本質上是唯一的原始雙運。因為這唯一的終極實相，即勝義諦的法界，在顯宗經典中以法界等多種名稱來描述，而在密宗經典中則以光明、菩提心、不變大樂等不同的名稱來描述。無論如何，就終極實相而言，只有一個原始本初的勝義諦。首先是成立的，尤其是《寶積經》中說：『如來是常、是恒、是堅固、是不壞，是瑜伽行者憶念佛陀之境。』所謂如來藏，即宣說涅槃之界，如虛空般不可毀滅。涅槃之聲，即法界之語。過去、現在、未來之諸佛世尊皆已宣說。如是，如來出世與否，諸法之法性，諸法之
【English Translation】 All aspects such as 'I' are the very nature of immutable great bliss. From the perspective of supreme bliss, unlike the previous vehicles of Pāramitā (perfection), it is taught in an extremely clear and profound way. Therefore, the ultimate reality taught by the scriptures of Sutra (discourses) and Tantra (esoteric teachings), the primordial Dharmadhātu (the sphere of reality) and the spontaneously arisen great wisdom, are considered as one single point of convergence. Although the Sutra and Tantra differ in their methods of teaching, with the former primarily teaching from the perspective of the ultimate truth of emptiness as the cause, and the latter primarily teaching from the perspective of the ultimate truth of immutable great bliss as the result, there are distinct differences in their teaching styles. However, the reality being taught, the cause and effect of the ultimate truth, are in essence non-dual and of one taste. The distinction between the vehicle of cause, which primarily teaches great emptiness, and the vehicle of result, which primarily teaches great bliss, is made only in terms of the method of teaching. Such an ultimate state of cause and effect vehicles can be proven by both scriptural authority and reasoning. Firstly, regarding the reality of the ultimate cause and effect, or the great primordial wisdom that unites emptiness and immutable bliss, it is asserted that the ultimate union of these realities is singular. From the perspective of the cause, the Pāramitā vehicle, and from the perspective of the result, the Tantric vehicle, there is only a difference in the method of teaching, but in essence, they are definitely one primordial union. This is because that ultimate reality, the ultimate Dharmadhātu, is described in the Sutra collections with various names such as Dharmadhātu, and in the Tantra collections with various names such as clear light, supreme Bodhicitta (mind of enlightenment), and immutable bliss. In any case, in terms of the ultimate reality, there is only one primordial ultimate truth. The first point is established, especially in the general Sutras of definitive meaning and particularly in the adorned and dense array Sutra, it says: 'The Tathāgata (one thus gone) is permanent, stable, steadfast, indestructible, and is the object of those yogis who meditate on the recollection of the Buddha.' The so-called Tathāgatagarbha (womb of the Tathāgata) is proclaimed as the realm of Nirvāṇa (liberation), indestructible like space. The sound of Nirvāṇa is the word of the Dharmadhātu. The Buddhas, the Bhagavat (blessed ones) of the past, present, and future, have taught. Thus, whether the Tathāgatas appear or not, the Dharmatā (nature of phenomena) of phenomena, the
ི་དབྱིངས་དང་། ཆོས་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་འདི་ནི་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའོ། །ཞེས་དང་། ཤེར་ཕྱིན་བདུན་བརྒྱ་པར་ཡང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་བཅོམ་ ལྡན་འདས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང་། ཕལ་བོ་ཆེ་ལས། ཆོས་དབྱིངས་དམ་པ་དེ་ བཞིན་གཤེགས་པ་སྟེ། །ཞེས་དང་། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་འདི་ལ་ལྟོས། །ཞེས་པ་ ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་གནས་ལུགས་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་ཆོས་ཉིད་དང་ཆོས་དབྱིངས་སོགས་ཀྱི་ ཆ་ནས་བསྟན་པ་གང་ཞིག གནས་ལུགས་དེ་ཉིད་གསང་ཆེན་བླ་མེད་ཀྱི་ཐེག་པ་སྤྱི་དང་ཁྱད་ པར་རྒྱུད་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བར། དབྱིངས་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་གསུངས། །ཞེས་དང་། སཾ་བྷུ་ཊར། དྲི་མེད་ཤེལ་དང་མཚུངས་པའི་འོད། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་འོད་གསལ་བ། །ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཡི་ དངོས་པོ་ཉིད། །ཅེས་དང་། ཡེ་ཤེས་གྲུབ་པ་ལས་ཀྱང་། བདེ་ཆེན་མི་རྟག་མ་ཡིན་ཏེ། །བདེ་ བ་ཆེན་པོ་རྟག་ཏུ་རྟག །ཅེས་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྔར་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པར་བསྟན་པའི་དབྱིངས་ ཡེ་གཞི་དེ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་དོན་དམ་རང་བྱུང་ཡེ་ ཤེས་ལྔའི་བདག་ཉིད་མི་འགྱུར་བདེ་ཆེན་གདོད་ནས་རྟག་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆ་ནས་བསྟན་ པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྩ་རྟག་གཉིས་པ་རྗེས་སུ་འབྱུང་ངོ་། ། གཉིས་པ་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ནི། གཞི་དབྱིངས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཆོས་ཅན། མདོ་སྔགས་ཀྱི་ ཐེག་པས་བསྟན་ཚུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ཙམ་ལས། བསྟན་བྱ་མཐར་ཐུག་གཅིག་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། 10-353 མདོ་སྔགས་ཀྱིས་བསྟན་བྱ་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག གཅིག་པུ་དེ་ཉིད་ཆོས་དབྱིངས་སྟོང་ པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མི་འགྱུར་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱོགས་ནས་གཙོ་ཆེར་བསྟན་ པའི་ཁྱད་པར་ཙམ་ལས་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཡེ་གཞི་དོན་དམ་པའི་དབྱིངས་གཅིག་པུ་ དེ་ཉིད་ལས་གཉིས་སུ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། མདོ་དང་སྔགས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་རྣམས་ སུ་ཆོས་ཉིད་གནས་ལུགས་ཀྱི་མཚན་མི་འདྲ་བའི་རྣམ་གྲངས་བརྗོད་ཚུལ་ཇི་སྙེད་བཞུགས་སོ་ ཅོག་ཀྱང་གདུལ་བྱའི་ཁམས་དབང་མི་འདྲ་བའི་དབང་གིས་གང་འདུལ་གྱི་ཆོས་སྒོ་གསུང་གི་ བརྗོད་སྒྲོས་དེ་འཚམས་ཀྱིས་རྒྱུ་ཐེག་སྐབས་ཆོས་ཉིད་གནས་ལུགས་དེ་ཆོས་དབྱིངས་སྤྲོས་ བྲལ་དོན་དམ་རྣམ་ཀུན་པའི་ཕྱོགས་ཙམ་དང་འབྲས་ཐེག་སྐབས་དེ་འདྲའི་ཆོས་དབྱིངས་དེ་ (སྤྲོས་མེད་ཡིན་པ་གཞིར་བཞག་གི་སྒོ་ནས།)འོད་གསལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མི་འགྱུར་བདེ་ ཆེན་རིགས་ཀུན་གྱི་ཁྱབ་བདག་གདོད་མའི་མགོན་པོ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་མཆོག་དོན་དམ་ པའི་ལྷ་ཚོགས་རབ་འབྱམས་དྭངས་ཤིང་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་པྲ་ཕབ་པའི་སྣང་བརྙན་རབ་ཏུ་གསལ་ བ་བཞིན་ཆེས་ཁྱད་མཚར་གྱི་བཀོད་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཤིང་ཀུན་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ པའི་ཚུལ་དུ་རང་གཤིས་ཇི་བཞིན་པ་མ་སྦས་གསལ་
【現代漢語翻譯】 『法界』和『無垢法性』即是如來。』《七百般若經》中也說：『因為法界即是薄伽梵。』《華嚴經》中說：『殊勝法界即如來。』又說：『當觀如來藏菩提。』等等，從這些方面，所顯示的實相，即是法性、法界等等。而這實相，在無上瑜伽大密宗，特別是《金剛鬘續》中說：『法界即是菩提心。』《桑布扎續》中說：『無垢如水晶般的光明，菩提心即是光明，是五種智慧的本體。』《成就智慧》中也說：『大樂非無常，大樂恒常。』等等，從這些方面，先前在波羅蜜多乘中顯示的法界、本基，即是菩提心，自性光明，勝義自生五智的本體，不變大樂，本來恒常的自性方面來顯示的。因此，根本和后得二者是相隨的。 第二，以理證成立：作為基的法界，就其體性而言，只是顯宗和密宗在顯示方式上的差別，但所要顯示的究竟目標必定是相同的。因為顯宗和密宗所要顯示的究竟實相，唯一的法界，只是從空性法界和不變大樂智慧的方面，側重顯示的差別而已，但究竟實相，唯一的本基勝義法界，並非是二元對立的。原因在於，顯宗和密宗的經藏中，關於法性實相的不同名稱和表達方式雖然多種多樣，但都是由於所化眾生的根器不同，爲了適應不同根器的眾生，而宣說的各種法門。在因乘的階段，法性實相是法界，是離戲論的勝義，是具足一切功德的方面；而在果乘的階段，同樣的法界（以無戲論為基礎），是光明菩提心的自性，是不變大樂，是遍一切種姓的主宰，是原始本初佛，是殊勝勝義的無量本尊，如同清澈而極其微細的鏡子中，清晰地顯現出各種影像一般，以極其奇妙的莊嚴圓滿，以及一切種類的形態，毫不掩飾地顯現出其本來的面目。
【English Translation】 'Dbyings' (Sanskrit: Dhatu, realm of reality) and 'chos skyon med pa nyid' (flawless nature of reality) are the Tathagata (Thus-Gone-One).』 Also, in the 'Seven Hundred Prajnaparamita' (Perfection of Wisdom in Seven Hundred Lines), it says, 'Because the realm of reality is the Bhagavan (Blessed One) himself.' In the 'Avatamsaka Sutra' (Flower Garland Sutra), it says, 'The sacred realm of reality is the Tathagata.' And, 'Look at the Tathagatagarbha (Buddha-nature) Bodhi (Enlightenment).' etc. From these aspects, the way of abiding, the suchness, is shown in terms of Dharmata (nature of phenomena), Dharmadhatu (realm of phenomena), etc. And that way of abiding, in the supreme secret Anuttarayoga Tantra (Unexcelled Yoga Tantra), especially in the 'Vajravali Tantra' (Diamond Garland Tantra), it is said, 'Dbyings (Dhatu, realm) is spoken of as Bodhicitta (mind of enlightenment).' In the 'Sambhutatantra', 'Light like a stainless crystal, Bodhicitta is luminosity, the very essence of the five wisdoms.' Also, from 'Establishment of Wisdom', 'Great bliss is not impermanent, great bliss is always permanent.' etc. From these aspects, the Dhatu (realm), the fundamental basis, which was previously shown in the Paramita (Perfection) vehicle, is the Bodhicitta, the self-luminous nature, the essence of the five primordial wisdoms, the unchanging great bliss, and is shown from the aspect of the primordially eternal nature. Therefore, the two, root and subsequent, arise in succession. Secondly, establishing through reasoning: The Dharmadhatu (realm of reality) that is the basis, in its very nature, only has differences in the way it is shown by the Sutra and Tantra vehicles, but the ultimate object to be shown is definitely one. Because the ultimate reality to be shown by Sutra and Tantra, the one and only Dharmadhatu (realm of reality), is mainly shown with the difference of emphasizing the aspect of emptiness and the aspect of unchanging great bliss wisdom, but the ultimate reality, the one and only fundamental basis, the ultimate Dharmadhatu (realm of reality), is not perceived as dualistic. The reason is that in the Sutra and Tantra collections, all the different names and expressions of Dharmata (nature of phenomena) and the way of abiding, however many there may be, are due to the different dispositions of those to be tamed, and the Dharma doors that tame them. In the context of the causal vehicle, Dharmata (nature of phenomena) is the Dharmadhatu (realm of reality), the ultimate reality free from elaboration, and the aspect of possessing all qualities; and in the context of the resultant vehicle, that kind of Dharmadhatu (realm of reality) (based on being free from elaboration) is the nature of self-luminous Bodhicitta (mind of enlightenment), the unchanging great bliss, the master of all families, the primordial protector, the first Buddha, the supreme ultimate deity assembly, like a clear and extremely subtle mirror, the appearance of the reflection is extremely clear, with the most wonderful arrangement completely perfected, and in all kinds of forms, its own nature is revealed without concealment.
བར་བསྟན་པ་ཡིན་པས་གཞི་དབྱིངས་ གནས་ལུགས་གཅིག་པུའི་ཁྱད་ཆོས་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པ་དང་རྫོགས་པའི་བསྟན་ཚུལ་ཙམ་ ལས་དོན་དམ་པར་ན་སྟོང་པ་དང་བདེ་ཆེན་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ གཅིག་གི་སྟོང་ཆ་དང་བདེ་ཆ་ཙམ་མ་གཏོགས་དོན་དམ་ཟུང་འཇུག་གཅིག་གི་རང་གཤིས་ཁོ་ ན་ཉིད་དུ་དགོངས་བབ་ཀྱི་གནད་དེ་བཞིན་ཉིད་གཞི་དབྱིངས་འབའ་ཞིག་པ་གཅིག་ཏུ་ངེས་ པར་ཐུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྒྱུ་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པ་དང་འབྲས་བུ་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་གཉིས་ ཀྱི་མཐར་ཐུག་གི་གནས་ལུགས་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་བོ། ། གཉིས་པ་གནས་སྐབས་སློབ་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་མི་འདྲ་ཚུལ་ནི། དེ་ལྟར་མདོ་སྔགས་སྡེ་ 10-354 སྣོད་དག་གིས་དགོས་དབང་གིས་བསྟན་ཚུལ་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པས་གདུལ་བྱ་ཡང་ དབང་པོ་རྟུལ་པོ་དང་རྣོན་པོའི་ཁྱད་དེ་ལུགས་ལྟར་ཡོད་ཕྱིར་ལམ་ཉམས་ལེན་གྱི་སྐབས་སུ་ མདོའི་གདུལ་བྱ་རྣམས་ལམ་ཉམས་ལེན་བྱེད་ཚེ་སྔགས་ལ་ལྟོས་ན་མན་ངག་ཞན་པ་དང་ ཐབས་ཀྱང་ཉུང་བ་དང་བྱ་བ་ཡང་དཀའ་ངལ་ཅན་དང་གདུལ་བྱ་རང་ངོས་ནས་དབང་པོ་ཡང་ རྟུལ་པོའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པས་ཟུང་འཇུག་མཐར་ཐུག་མྱུར་ནས་མངོན་བྱེད་ཀྱི་འཇུག་སྒོ་ མི་གསལ་ཞིང་ཐབས་ཟབ་མོའི་ཉེ་ལམ་མ་ཡིན་པར་བསྐལ་པ་དུ་མར་འགོར་བའི་ལམ་ཡིན་ པས་རིང་ལམ་རྒྱུའི་ཐེག་པ་དང་སྔགས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་གང་དག་ནི་ལམ་ཉམས་ལེན་གྱི་དུས་ ན་མན་ངག་ཁྱད་པར་བས་བཟང་བ་དང་ཐབས་ཀྱང་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་བྱ་བ་ཡང་ཚེགས་ཆུང་ངུས་ དོན་ཆེན་འགྲུབ་པ་དང་གདུལ་བྱ་རང་ངོས་ནས་དབང་པོ་ཆེས་རྣོ་བའི་དབང་གིས་ཟུང་འཇུག་ མཐར་ཐུག་མྱུར་ནས་མངོན་བྱེད་ཀྱི་འཇུག་སྒོ་ཆེས་གསལ་ཞིང་ཐབས་མི་ཟབ་པའི་རིང་ལམ་ མ་ཡིན་པར་གདུལ་བྱ་རབ་རྣམས་སྙིགས་དུས་ཀྱི་ཚེ་གཅིག་ལས་མི་འགོར་བའི་ལམ་ཡིན་ པས་ཉེ་ལམ་འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་དང་གཉིས་ཡོད་པས་ཚུལ་དེ་ལྟར་སློབ་ལམ་ལ་མི་འདྲ་བའི་ ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །ཁྱད་པར་དེ་ལུགས་ལྟར་ལུང་དང་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ ལས། དང་པོ་ནི། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཐེག་པའི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ན་ཆོས་ཅན། གོང་དུ་ བཤད་པ་བཞིན་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་གི་དོན་གཅིག་པུར་ངེས་ཀྱང་མན་ངག་ཐབས་བྱ་ བ་གདུལ་བྱ་བཞིའི་སྒོ་ནས་མི་ཟབ་པ་དང་ཟབ་པའི་ཁྱད་པར་འཇོག་ཏུ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། (སློབ་ དཔོན་ཀ་མ་ལ་ཤི་ལས་ཚུལ་གསུམ་སྒྲོན་མེར་གསུངས་པ།) ཇི་སྐད་དུ། དོན་གཅིག་ན་ཡང་མ་རྨོངས་དང་། །ཐབས་མང་དཀའ་བ་མེད་པ་དང་། །དབང་པོ་རྣོན་པོའི་དབང་བྱས་པས། །སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ ཁྱད་པར་འཕགས། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་ལྟར་དུ་ལེགས་པར་གནས་པའི་ཕྱིར། 10-355 གཉིས་པ་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ནི། དེ་འདྲའི་མདོ་སྔགས་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་ཆོས་ཅན། ཇི་ བཞིན་ལེགས་པར་འབྱེད་དུ་ཡོད་དེ། ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པར་ག
【現代漢語翻譯】 因為這是中間的教法，所以基界（dbyings，一切現象的本初狀態）的 安住方式僅僅是不完全和完全的教法， 實際上，空性和大樂雙運的終極安住方式， 僅僅是空性和樂性的部分，而不是雙運的自性。 因此，思維的要點在於，如實性（bzhin nyid，事物本來的樣子）必然會歸結為唯一的基界。 因此，作為原因的波羅蜜多乘（phar phyin theg pa，通過實踐六度達到覺悟的道路）和作為結果的密咒乘（sngags kyi theg pa，通過密咒和儀軌達到覺悟的道路）的終極安住方式被認為是相同的。 第二，關於修行道上暫時的差別：如此，顯宗（mdo，佛陀顯說教法）和密宗（sngags，佛陀密說教法） 由於必要性和所化對象的不同，教法的方式有所不同，因此所化對象也有遲鈍和敏銳的區別。 因此，在修道時，顯宗的所化對像在修道時，與密宗相比，口訣較少，方法也較少，行為也更加困難，並且所化對像本身也具有遲鈍的性質，因此，雙運的終極實現並不明顯，也不是通往甚深方便的捷徑，而是需要經歷多個劫（kalpa，佛教時間單位）的漫長道路，因此是漫長的因乘道路。 而密宗的所化對像在修道時，口訣非常殊勝，方法也非常廣闊，行為也以微小的努力成就偉大的目標，並且所化對像本身由於非常敏銳，因此雙運的終極實現非常明顯，而不是不甚深的漫長道路，而是對於最上等的所化對像來說，是在末法時代一生即可成就的道路，因此是捷徑的果乘道路。 兩者之間存在這樣的差別，因此在修行道上有不同的特點。 這種差別可以通過教證和理證來證明。 第一，因乘和果乘的道路在暫時階段， 如上所述，雖然在終極安住方式上是相同的，但在口訣、方法、行為和所化對像四個方面，存在不甚深和甚深的差別。 （蓮花戒大師在《三摩地燈論》中說：）如是說，即使意義相同， 由於沒有迷惑，方法眾多且沒有困難，以及憑藉敏銳的根器，密咒乘更為殊勝。 因此，這些意義都得到了很好的確立。 第二，以理證來證明：如此顯宗和密宗道路的差別， 可以如實地進行區分，因為在波羅蜜多乘中
【English Translation】 Because this is the intermediate teaching, the ground-essence (dbyings, the primordial state of all phenomena) The way of abiding is merely the teaching of incompleteness and completeness, In reality, the ultimate way of abiding is the union of emptiness and great bliss, It is merely a part of emptiness and bliss, not the nature of the ultimate union. Therefore, the key point of thought is that suchness (bzhin nyid, the way things are) will necessarily lead to the single ground-essence. Therefore, the ultimate way of abiding of the cause, the Paramita Vehicle (phar phyin theg pa, the path to enlightenment through the practice of the six perfections), and the result, the Mantra Vehicle (sngags kyi theg pa, the path to enlightenment through mantras and rituals), are established as the same. Second, regarding the differences in the temporary path of learning: Thus, the Sutra (mdo, the teachings explicitly spoken by the Buddha) and Tantra (sngags, the secret teachings of the Buddha) Because of the different necessities and those to be tamed, there are differences in the way of teaching, so there are differences between dull and sharp beings to be tamed. Therefore, when practicing the path, those to be tamed by the Sutra, when practicing the path, compared to the Tantra, have fewer instructions and fewer methods, and the actions are more difficult, and the beings to be tamed themselves are of a dull nature, so the ultimate manifestation of union is not clear, and it is not a shortcut to profound methods, but a long path that takes many eons (kalpa, a unit of time in Buddhism), so it is a long path of the cause vehicle. And those to be tamed by the Tantra, when practicing the path, have excellent instructions and vast methods, and the actions accomplish great goals with little effort, and the beings to be tamed themselves are very sharp, so the ultimate manifestation of union is very clear, and it is not a long path that is not profound, but for the best beings to be tamed, it is a path that does not take more than one lifetime in the degenerate age, so it is a short path of the result vehicle. There are two differences, so there are different characteristics in the path of learning. This difference can be proven by scriptural authority and reasoning. First, the temporary stage of the path of the cause and effect vehicles, As mentioned above, although it is certain that the ultimate way of abiding is the same, there are differences between not profound and profound in terms of instructions, methods, actions, and the four aspects of those to be tamed. (Master Kamalashila said in the Lamp on the Three Modes:) It is said that even if the meaning is the same, Because there is no delusion, there are many methods and no difficulties, and by virtue of sharp faculties, the Mantra Vehicle is superior. Therefore, these meanings are well established. Second, to prove by reasoning: Such differences between the Sutra and Tantra paths, Can be distinguished as they are, because in the Paramita Vehicle
ཞི་དབྱིངས་ཟབ་མོ་མངོན་བྱེད་ ཐབས་བདག་མེད་གཉིས་སོགས་སྒོམ་ཚུལ་གྱི་མན་ངག་དུ་མ་དང་ཕར་ཕྱིན་བསྡུ་དངོས་ སོགས་ཐབས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་བསྐལ་པ་ཆེན་པོ་མང་པོའི་བར་ཚོགས་ཡུན་རིང་བསགས་ དགོས་པ་དང་། གདུལ་བྱ་ཡང་ཐེག་དམན་གྱི་རིགས་ཅན་དག་ལས་དབང་པོ་རྣོ་ཞིང་སྙིང་ སྟོབས་ཆེ་བའི་སྒོ་ནས་རང་ལམ་ལ་སློབ་པར་བྱེད་པ་གང་ཞིག གསང་ཆེན་བླ་མེད་ཀྱི་ཐེག་ པར་གཞི་དབྱིངས་ཀྱི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་མངོན་དུ་བྱེད་ཐབས་སྔར་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་ པའི་སྐབས་ལས་ཆེས་ཟབ་པའི་དཔེར་ན་སྔགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་དབང་བཞི་པའི་ ཡེ་ཤེས་བརྡ་ཐབས་ཀྱིས་སྐལ་པ་དང་ལྡན་པའི་སློབ་མའི་རྒྱུད་ལ་ཇི་བཞིན་འབྱོར་བར་བྱས་ པ་ལྟ་བུ་གནས་ལུགས་ཟབ་མོ་རང་རིག་རང་གསལ་དུ་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་པ་ལ་མཉམ་པར་ འཇོག་ཐབས་ཆེས་ཁྱད་པར་བའི་མན་ངག་ལ་མ་རྨོངས་ཤིང་བློ་གྲོས་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པས་མན་ ངག་གི་རིམ་པ་དེ་འདྲ། ཇི་སྐད་དུ། གང་གི་དྲིན་གྱིས་བདེ་ཆེན་ཉིད། །སྐད་ཅིག་ཉིད་ལ་འཆར་ བ་གང་། །བླ་མ་རིན་ཆེན་ལྟ་བུའི་སྐུ། །ཞེས་པ་ལྟར་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་མཆོག་གི་བཀའ་དྲིན་ ལས་མན་ངག་ཐེབས་པའི་སློབ་མ་ལ་ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་འཇུག་སྒོ་སྐད་ཅིག་ལ་སྩོལ་ཞིང་རྒྱུད་ ལ་འབྱོར་བར་བྱེད་པ་ལྟ་བུའི་སྒོ་ནས་བླ་མེད་ལམ་གྱི་མན་ངག་ཟབ་མོ་གཅིག་ཙམ་ལའང་ ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པའི་བསྐལ་པ་མང་པོའི་ལམ་སྒོམ་ཚུལ་གྱིས་ཆ་ཙམ་བསྐྲུན་མི་ནུས་པ་ལྟ་བུའི་ མན་ངག་ཁྱད་པར་བ་དང་སྔར་གྱི་རྒྱུ་ཐེག་ལས་ཟབ་པའི་ལམ་འདིར་དྲུག་ལྡན་རྡོ་རྗེའི་ལུས་ ཀྱི་རྩ་རླུང་ཐིག་ལེ་ལ་གནད་དུ་བསྣུན་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཇུག་སྒོ་འཕྲལ་དུ་ཆེར་འཕེལ་བར་ བྱེད་པའི་ཐབས་ཁྱད་པར་བ་དང་། རྒྱུའི་ཐེག་པ་དང་མི་འདྲ་བའི་ཟབ་ཁྱད་སྔགས་ཀྱི་གདུལ་ བྱ་སྐལ་ལྡན་ཅིག་ཆར་པ་རྣམས་སྙིགས་དུས་ཀྱི་ཚེ་ཐུང་གཅིག་དང་དེ་མིན་དབང་པོ་འབྲིང་ཐ་ 10-356 དག་ཀྱང་མི་ཚེ་བཅུ་དྲུག་ལས་མི་འགྱང་པར་གདོད་མ་ཟུང་འཇུག་ཆོས་སྐུའི་ངོ་བོར་གྲོལ་ངེས་ ཀྱི་ལམ་བཟང་བྱ་སླ་བའི་ཁྱད་པར་དང་། གསང་ཆེན་བླ་མེད་ཀྱི་གདུལ་བྱ་རྣམས་རང་ངོས་ ནས་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པའི་གདུལ་བྱ་གང་ལས་ཆེས་དབང་པོ་རབ་ཏུ་སྨིན་ཞིང་གྲོལ་ལ་ཉེ་བ་ ཅན་གྱི་དབང་རྣོན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་དང་། དེ་འདྲའི་ཁྱད་ཆོས་བཞིས་མཚོན་སྒོ་ གང་ཐད་ནས་རྒྱུ་ཐེག་གི་སློབ་ལམ་ལས་འབྲས་ཐེག་གི་སློབ་ལམ་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་ བྱེད་མཐའ་ཡས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དེ་འདྲའི་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་ཁྱད་པར་ཆེན་པོ་ཡོད་ ན་དེ་དག་གི་ཆ་ནས་སྤྱིར་བཏང་ཐེག་པ་དེ་གཉིས་ལ་མི་ཟབ་པ་དང་ཟབ་པའི་ཁྱད་པར་ཡང་ དེ་ལྟར་དུ་ཆེན་པོ་ཡོད་པར་འཇོག་ཤིན་ཏུ་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གནས་སྐབས་སློབ་ ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་རྒྱུ་ཕར་ཕྱ
【現代漢語翻譯】 顯現寂靜深邃之境 擁有眾多如無自性二取等的禪修訣竅，以及佈施等方便之行和需經眾多大劫積累資糧。 所化眾生也非小乘種姓，而是根器敏銳且具大勇猛者，引導他們修習自宗道途。那麼，在無上大密乘中，爲了顯現基位（gZhi dByings，base-sphere）的究竟實相，其方法比以往波羅蜜多乘更為深奧，例如密咒金剛上師以第四灌頂的智慧象徵，使具緣弟子相續中如實生起。 像這樣，甚深實相自明自顯，安住于離戲無分別之訣竅極為殊勝，且因智慧廣大而不迷於訣竅次第。如是說：『因誰之恩德而得大樂，剎那間顯現，如珍寶上師之身。』 如是，依仗金剛上師的恩德，使獲得訣竅的弟子剎那間獲得殊勝智慧之門，並融入相續之中。僅憑無上道之甚深訣竅，波羅蜜多乘需經多劫修習也無法企及，此訣竅極為殊勝，且此道比以往因乘更為深奧，通過擊中六支金剛身的脈、氣、明點之要害，能迅速增進智慧之門，此方便極為殊勝。 與因乘不同，密咒的所化有緣者，在濁世短暫的一生中，或者中等根器者，壽命不超過十六世，必定能解脫為原始俱生法身之體性，此善道易行。 無上大密乘的所化眾生，本身就比波羅蜜多乘的所化眾生根器更為成熟，是接近解脫的利根者。 以這四種特點為代表，果乘的修學之道在任何方面都遠遠勝過因乘的修學之道，這是無邊無際的。 總而言之，如果因果乘有如此巨大的差異，那麼從這些方面來看，這兩種乘在不深奧和深奧方面的差異也必然是如此之大，這是非常合理的。 因此，就現階段修學之道的差異而言，因乘波羅蜜多
【English Translation】 Manifesting the profound realm of peace Possessing numerous instructions on meditation methods such as the two without self-nature, and the practice of means such as the collection of perfections, requiring the accumulation of merit for a long time over many great kalpas (aeons). Also, those to be tamed are not of the inferior vehicle, but those with sharp faculties and great courage, who are taught to learn their own path. In the Great Secret Unexcelled Vehicle, the method of manifesting the ultimate state of the base-sphere (gZhi dByings) is much more profound than in the Perfection Vehicle. For example, the Vajra Master of Mantra, through the wisdom symbol of the fourth empowerment, causes it to arise in the disciple's lineage as it is appropriate. Like this, the profound state of reality is self-aware and self-illuminating, and the instruction on how to abide in non-conceptual, free from elaboration, is extremely special, and because of the vastness of intelligence, one is not confused about the stages of the instruction. As it is said: 'By whose kindness is great bliss itself, instantly arising? Like a precious Lama's form.' Thus, through the kindness of the supreme Vajra Master, the entrance to the sacred wisdom is bestowed upon the disciple who has received the instruction in an instant, and it is integrated into their lineage. Through such means, even a single profound instruction of the Unexcelled Path cannot be created by the practice of the Perfection Vehicle over many kalpas. This instruction is extremely special, and this path, which is more profound than the previous causal vehicle, focuses on the vital points of the channels, winds, and bindus (drops) of the six-fold Vajra body, thereby greatly increasing the entrance to wisdom. This method is extremely special. Unlike the causal vehicle, the fortunate disciples of Mantra, in the short life of the degenerate age, or even those of middling faculties, will certainly be liberated into the nature of the primordial co-emergent Dharmakaya (chos sku) within no more than sixteen lifetimes. This excellent path is easy to practice. The disciples of the Great Secret Unexcelled are, from their own side, much more mature in their faculties than the disciples of the Perfection Vehicle, and are those with sharp faculties who are close to liberation. With these four characteristics as examples, the path of learning of the Result Vehicle is far superior to the path of learning of the Causal Vehicle in every way. This is boundless. In general, if there is such a great difference between the Causal and Result Vehicles, then from these aspects, it is very reasonable to assert that the difference between the two vehicles in terms of non-profundity and profundity is also so great. Therefore, regarding the difference in the path of learning at the present stage, the Causal Vehicle Perfection
ིན་ཐེག་པ་མཐར་ཐུག་གི་ཟུང་འཇུག་ལ་རང་ལམ་མི་ཟབ་པ་ དང་གསང་ཆེན་བླ་མེད་ཀྱི་ཐེག་པ་མཐར་ཐུག་གི་ཟུང་འཇུག་ལ་ཉེ་ལམ་ཟབ་པའི་ཁྱད་ཡོད་ པས་མདོ་སྔགས་སྤྱི་ལ་ཁྱད་ཡོད་པར་ཡང་གྲུབ་བོ། ། སྨྲས་པ། གཉུག་ཁམས་ནང་དབྱིངས་ལྷན་སྐྱེས་བདེ་ཆེན་ཉིད། ། རྒྱུ་འབྲས་ཐེག་པའི་ལམ་བཟང་སོ་སོ་ལས། ། བྱ་བ་དཀའ་སླའི་ཐབས་ཚུལ་མི་འདྲ་བས། ། གནས་ལུགས་མངོན་ལ་བུལ་མྱུར་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ། ། ཞེས་པ་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། ། གཉིས་པ་བར་དུ་འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་དངོས་ལ། གཞིའི་གནས་ལུགས། ལམ་གྱི་གནས་ ལུགས། འབྲས་བུའི་གནས་ལུགས་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། དོན་དམ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཞིའི་གནས་ལུགས་དངོས་དང་། དེར་བརྟེན་ཀུན་ 10-357 རྫོབ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་གཞི་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྔར་རྒྱུ་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པའི་སྐབས་སུ་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་གཞིའི་གནས་ ལུགས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སྤྲོས་བྲལ་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དེ་ཉིད་འདིར་ འབྲས་བུ་གསང་སྔགས་བླ་མེད་ཀྱི་ཐེག་པའི་སྐབས་སུའང་མཚན་གྱི་རྣམ་གྲངས་སྔར་དང་ མི་འདྲ་བ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་དང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་དང་ཧེ་རུ་ཀ་ དཔལ་དང་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་སོགས་དོན་དམ་པའི་ལྷ་དང་སྣ་ ཚོགས་ཡུམ་ལ་སོགས་པའི་དོན་དམ་གཉུག་མ་རང་བྱུང་གི་ལྷ་མོ་རྣམས་ཀྱི་མཚན་དག་གིས་ བླ་མེད་ཐེག་པའི་རྒྱུད་སྡེ་གཞན་དང་གཞན་དག་དུ་སྟོན་པ་སྐུ་བཞིའི་དབང་ཕྱུག་གིས་རྡོ་རྗེ་ ཟབ་མོའི་སྔགས་རྒྱུད་ཀྱིས་ལེགས་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། རྩ་རྒྱུད་སྟོང་ཕྲག་བཅུ་གཉིས་ པ་ལས། རྡོ་རྗེ་ཅན་དང་རྡོ་རྗེ་སེམས། །རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་དབང་ཕྱུག་དང་། །ཧེ་རུ་ཀ་དང་ དུས་འཁོར་དང་། །དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་མཚན། །སྣ་ཚོགས་ཡུམ་གྱི་མིང་སོགས་ ཀྱིས། །རྒྱུད་གཞན་དག་ཏུ་བདག་གིས་བསྟན། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་རྒྱུད་ཐམས་ ཅད་ཀྱི་བདག་པོ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཧེ་རུ་ཀའི་གཟུགས་ཀྱིས་འགྱུར་མེད་རྡོ་རྗེའི་བཀའ་ཚིག་གིས་ ངེས་པ་དོན་གྱི་གསང་ཆེན་སྔགས་ཀྱི་ཡེ་གཞི་དེ་དོན་དམ་རང་བྱུང་གཉུག་མའི་ལྷ་ཚོགས་རབ་ འབྱམས་ཀུན་རྫོབ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ཆ་དག་གིས་གདོད་ནས་སྟོང་པས་སྔགས་ཀྱི་གཞན་སྟོང་ རང་བཞིན་གཤིས་སུ་བདེན་ཞིང་གློ་བུར་སྤྲོས་པས་མ་གོས་པས་སྒྲོ་སྐུར་ཀུན་བྲལ་གྱི་ཆེས་ ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་ནང་གི་དབུ་མར་ལེགས་པར་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། རྒྱུ་མཚན་དེས་ན་རྒྱུ་དང་ འབྲས་བུའི་ཐེག་པའི་མཐར་ཐུག་གི་གནས་ལུགས་གཞི་དབྱིངས་ཆོས་སྐུ་གཅིག་ཉིད་ལ་མདོ་ སྔགས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་སོ་སོར་དགོས་དབང་གིས་མཚན་གྱི་རྣམ་གྲངས་མི་འདྲ་བ་དུ་མས་བསྟན་ པ་གང་དག་ལ་རྣལ་འབྱོར་སློབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་བཞིན་མི་ཤེས་པའི་དབང་གིས་མིང་དོན་ 10-
【現代漢語翻譯】 因此，由於次第道不深入究竟的結合，以及無上瑜伽大密宗道就近深入究竟結合的差別，因此也成立了顯密總體的差別。 說道： 本凈自性內界俱生大樂。 因果乘之妙道各異。 事業難易之方便不同。 證悟實相有遲速之法。 以上是過渡章節的偈頌。 第二，關於中間果乘的真實內容，分為基礎之實相、道之實相、果之實相三部分。 第一部分包括：勝義智慧的基礎實相，以及依此而生的世俗名言之基礎兩部分。 第一部分是：如前因乘般若波羅蜜多所講的基礎實相，即法界離戲的勝義諦圓滿之相。在此果乘無上密續中，名稱不同於前，如金剛持（Vajradhara，持有金剛者），金剛薩埵（Vajrasattva，金剛勇識），金剛怖畏（Vajrabhairava，金剛大怖畏），黑茹迦（Heruka，飲血尊），時輪（Kalachakra，時間之輪），原始佛（Adibuddha，初始之佛）等勝義諦本尊，以及各種各樣的佛母等勝義本初自生之佛母之名，在無上乘續部中宣說。四身自在以甚深金剛咒續善加闡述。如十二千根本續云：金剛持與金剛心，金剛怖畏自在者，黑茹迦及時輪等，以及原始佛等等名，各種佛母之名等，我于其他續部中已宣說。等等。一切續部之主金剛持黑茹迦之身，以不變金剛之語，確定了意義上的大秘密咒之本基，即勝義自生本初之本尊壇城，從一開始就空性，因此咒的自空性本質是真實的，沒有被突發的戲論所染污，因此遠離一切增損，在最極微細的內中脈中得到很好的闡釋。因此，因乘和果乘的究竟實相，基礎法身是相同的，但顯密經藏因需要而以不同的名稱來闡述。瑜伽士學人因不瞭解這些，導致名實 不符。
【English Translation】 Therefore, due to the difference between the gradual path not deeply integrating ultimate union, and the profound path of Great Secret Highest Yoga deeply integrating ultimate union, the difference between Sutra and Tantra in general is also established. It is said: The innate great bliss of the pure essence inner space. The excellent paths of cause and effect vehicles are distinct. The methods of easy and difficult actions are different. Manifesting the nature of reality has slow and fast Dharma aspects. This is an intermediate verse. Secondly, regarding the actual Vehicle of Result in between, there are three aspects: the nature of the ground, the nature of the path, and the nature of the result. The first includes: the actual nature of the ground of ultimate wisdom, and based on that, the ground of conventional consciousness. The first is: as previously shown in the context of the Cause Vehicle Paramita, the nature of the ground, the Dharmadhatu (chos kyi dbyings，法界，sphere of reality) free from elaboration, the complete aspect of ultimate truth. Here, in the context of the Result Vehicle Highest Yoga Tantra, the names are different from before, such as Vajradhara (རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་，持金剛者，the great Vajra Holder), Vajrasattva (རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་，金剛勇識，Diamond Being), Vajrabhairava (རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་，金剛怖畏，Diamond Terrifier), Heruka (ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་，飲血尊，Wrathful Deity), Kalachakra (དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་，時間之輪，Wheel of Time), Adibuddha (དང་པོའི་སངས་རྒྱས་，原始佛，Primordial Buddha), etc., the ultimate deities, and various consorts, etc., the ultimate, innate, self-arisen goddesses are taught in various Highest Vehicle Tantras. The master of the four bodies has well explained this through the profound Vajra mantra lineage. As stated in the Twelve Thousand Root Tantra: 'Vajradhara and Vajrasattva, Vajrabhairava, the powerful one, Heruka and Kalachakra, and names such as the Primordial Buddha, and names of various consorts, I have taught in other Tantras.' And so on. The master of all Tantras, Vajradhara, in the form of Heruka, with the unchanging Vajra words, has determined the basis of the great secret mantra in meaning, the ultimate, self-arisen, innate assembly of deities. From the beginning, it is empty of all appearances of conventional consciousness, therefore the self-emptiness nature of the mantra is truly real, and is not tainted by sudden elaborations, therefore it is free from all additions and subtractions, and is well explained in the innermost central channel. Therefore, the ultimate nature of the ground, Dharmadhatu, and Dharmakaya (ཆོས་སྐུ་，法身，Dharma Body) of the Cause and Result Vehicles is the same, but the Sutra and Tantra Pitakas (སྡེ་སྣོད་，藏，Basket) teach with different names according to the need. Because practitioners do not understand this, there is a discrepancy between name and meaning.
358 རྟོག་བློ་ལ་སྣང་ཚུལ་ལྟར་དོན་ལོག་པ་གཞི་ནས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་ཉིད་དུ་ཞེན་པར་མི་བྱ་བར་ བླ་མ་དམ་པའི་མན་ངག་གིས་གསེར་བཞིན་བརྟགས་ཏེ་ཚིག་ཙམ་ལ་མི་འཆེལ་ཞིང་དོན་ལ་ ངེས་པར་ཡིད་བརྟོན་པར་བྱེད་དགོས་པ་སྟེ། འཕགས་པ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་ཞལ་ སྔ་ནས་ཀྱང་། དེའི་ཕྱིར་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་ཡང་མིང་སྣ་ཚོགས་བསྟན་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པ་ རྣམས་ཀྱིས་མིང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མི་བྱ་སྟེ། བླ་མ་དམ་པའི་མན་ངག་གིས་གསེར་བཞིན་དུ་ ལེགས་པར་བརྟགས་ཏེ་དོན་ལ་བརྟོན་པ་ལ་རྟོན་པ་ཉིད་ལས་སོ། །ཞེས་པ་སོགས་ཀྱིས་ཞིབ་ རྒྱས་སུ་གསུངས་པ་གང་དག་གི་དགོངས་པ་ཡང་དེ་ལྟར་གནས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་སྐབས་ འདིར་བཤད་བྱའི་འབྲས་ཐེག་གསང་སྔགས་ཀྱི་དོན་དམ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཞིའི་ཡིན་ལུགས། ལུང་དང་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། གསང་ཆེན་ཐེག་པ་མཆོག་གི་གཞི་རྒྱུད་ངོས་བཟུང་བ། དེ་ཉིད་དོན་དམ་པའི་ སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པར་བཞུགས་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྔར་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པར་བསྟན་པའི་གཞི་དབྱིངས་ཉིད་འདིར་སྔགས་ཀྱི་ ཐེག་པར་རང་བཞིན་གྱི་རིགས་དང་གཞིའི་རྒྱུད་ཉིད་དེ་གདོད་མ་ནས་སྐྱེ་འཇིག་དང་བྲལ་ བའི་ཟབ་གསང་སྔགས་ཀྱི་ཡེ་གཞི་ཆེན་པོ་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་གཉུག་མ་དོན་དམ་གྱི་སྐུ་དང་ ཡེ་ཤེས་རྒྱ་མཚོའི་བདག་ཉིད་གཅིག་པུར་དཔལ་ཧེ་རུ་ཀ་རྒྱུད་ཀྱི་མངའ་བདག་གིས་རྡོ་རྗེའི་ སྔགས་རྒྱུད་ཟབ་མོར་བཀའ་བསྩལ་པ་ཡིན་ཏེ། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་ལས། རིགས་ནི་ རྒྱུད་ཅེས་བྱ་བར་བཤད། །རྒྱུད་ནི་ཐོག་མ་ཞེས་བརྗོད་དེ། །མི་འཇིག་སྐྱེ་བ་མེད་གང་ཡིན། །མགོན་པོ་དེ་ནི་ཡིན་པར་བཤད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་གཞིའི་རྒྱུད་དམ་རིགས་ ཀྱི་དབྱེ་བ་ཡང་རྡོར་སེམས་སོགས་རིགས་དྲུག་དང་དེ་བསྡུས་པས་རིགས་ལྔར་འགྱུར་ཞིང་། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རིགས་གསུམ་དང་འབྱུང་བ་དང་ཕུང་པོ་ལྔའི་རིགས་ལྔ་ཚན་གཉིས་ 10-359 སོགས་རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་རྒྱས་བསྡུས་སྣ་ཚོགས་ཆེས་མང་པོ་རྒྱུད་ཀྱི་བདག་པོ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ མཆོག་གི་བླ་མེད་ཀྱི་སྔགས་རྒྱུད་དུ་མར་ཡང་ཡང་གསུངས་པའི་རྩ་འགྲེལ་སྔགས་གཞུང་མང་ པོ་ཡོད་དེ། དཔལ་ཀྱཻ་རྡོ་རྗེའི་རྒྱུད་དུ། རིགས་ནི་རྣམ་པ་དྲུག་བརྗོད་ཅིང་། །མདོར་བསྡུས་ པས་ནི་རྣམ་པ་ལྔ། །སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ཡིས། །ཕྱི་ནས་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འགྱུར། །རིགས་དང་འབྱུང་བ་ལྔ་རྣམས་དང་། །ཕུང་པོ་ལྔ་ཡི་རང་བཞིན་གྱི། །རིགས་དང་བགྲང་བྱ་ འདི་ཡིས་ནི། །རིགས་ཞེས་མངོན་པར་བརྗོད་པར་བྱ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གོང་སྨོས་རྣམས་ དང་། གཞན་ཡང་རྒྱུད་དེར་རིགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་དང་གངྒཱའི་བྱེ་སྙེད་ཀྱི་རིགས་ མཐའ་ཡས་པ་སོགས་ཆེས་མང་པོར་གསུངས་ཤིང་། དེ་ད
【現代漢語翻譯】 不應執著于將概念思維所顯現的方式與真實的意義混淆，認為它們本質上是不同的。相反，我們應該像用黃金一樣，用至尊上師的口訣來檢驗，不要依賴於字面意思，而要確信其真實的意義。正如聖觀世音菩薩所說：'因此，雖然對同一事物使用了各種名稱，瑜伽士不應執著于名稱的形式，而應像用黃金一樣，用至尊上師的口訣來仔細檢驗，並依賴於意義本身。' 諸如此類的教導詳細地闡述了這一點。因此，在這種情況下，所要解釋的是果乘密咒的究竟智慧之基礎的真實狀態。這可以通過經文和理性兩種方式來證明。 首先，要確定至高無上大密乘的基礎。這包括它如何以究竟的法身和智慧的形式存在。首先，在先前波羅蜜多乘中所示的基礎界，在這裡，在密咒乘中，是自性種姓和基礎續，即從一開始就與生滅分離的甚深秘密密咒的偉大基礎，法性離戲、本初、究竟的法身和智慧之海的唯一本質。吉祥黑汝嘎續的持有者以金剛語的形式宣說了甚深續部。正如《吉祥密集》中所說：'種姓被稱為續，續被稱為初始，它是不朽且無生的，那就是怙主。' 因此，基礎續或種姓的分類也分為金剛薩埵等六種姓，以及歸納為五種姓。此外，還有身、語、意三種姓，以及五大和五蘊的兩種五種姓等等。種姓的分類非常廣泛，續部的持有者，至尊金剛持，在無上密咒續部中多次宣說了這些，並且有許多根本和註釋密續文字。例如，在《吉祥黑汝嘎續》中說：'種姓被描述為六種，簡而言之是五種。通過身、語、意的區分，從外在來看，變成了三種。種姓和五大，以及五蘊的自性，通過這種種姓和計數，被稱為種姓。' 如上所述，此外，在該續中還提到了成千上萬種姓的分類，以及恒河沙數般的無量種姓等等。因此，
【English Translation】 One should not cling to the appearance in conceptual thought as being different in essence from the actual meaning, fundamentally different in nature. Instead, one should examine it like gold with the instructions of the holy lama, not relying on the mere words but trusting in the meaning with certainty. As the noble Lokeshvara (Avalokiteśvara) said: 'Therefore, although various names are shown for one thing, yogis should not conceptualize the forms of the names, but should examine it well like gold with the instructions of the holy lama, and rely on relying on the meaning itself.' Such teachings elaborate on this in detail. Therefore, in this case, what is to be explained is the true state of the basis of the ultimate wisdom of the resultant vehicle, the secret mantra. This can be proven in two ways: through scripture and reasoning. First, identifying the basis tantra of the supreme great secret vehicle. This includes how it exists in the form of the ultimate Dharmakaya and wisdom. First, the basic sphere shown in the previous Paramita vehicle, here, in the mantra vehicle, is the self-nature lineage and the basic continuum itself, the great basis of the profound secret mantra that is primordially free from arising and ceasing, the Dharmata free from elaboration, the innate, ultimate Dharmakaya and the sole essence of the ocean of wisdom. The lord of the glorious Heruka tantra has bestowed it in the profound Vajra mantra continuum. As it is said in the glorious Guhyasamaja: 'Lineage is said to be the continuum, the continuum is said to be the beginning, it is imperishable and unborn, that is the protector.' Therefore, the classification of the basic continuum or lineage is also divided into the six lineages such as Vajrasattva and condensed into five lineages. In addition, there are the three lineages of body, speech, and mind, and two sets of five lineages of the five elements and the five aggregates, etc. The classifications of lineages are very extensive, and the holder of the tantra, the supreme Vajradhara, has repeatedly spoken of these in the unsurpassed mantra tantras, and there are many root and commentary tantric texts. For example, in the glorious Hevajra tantra, it says: 'Lineage is spoken of as six types, and in brief, it is five types. By the distinction of body, speech, and mind, from the outside, it becomes three types. Lineage and the five elements, and the nature of the five aggregates, through this lineage and enumeration, it is manifestly called lineage.' As mentioned above, furthermore, in that tantra, there are mentions of thousands of classifications of lineages, and countless lineages like the sands of the Ganges, etc. Therefore,
ང་མཐུན་པར་རྒྱུད་སྡེ་གཞན་དོན་ དམ་པའི་མཚན་བརྗོད་པ་ལས་ཀྱང་། གསང་སྔགས་རིགས་ཆེན་ཐམས་ཅད་དང་། །སོགས་ རྒྱས་པར་གསུངས་པ་དང་མཐུན་པར་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་སུའང་། རིགས་གསུམ་དང་ནི་ རིགས་ལྔ་ཉིད། །རང་བཞིན་གཅིག་དང་རིགས་བརྒྱ་འོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་དགོངས་ དོན་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ལས། དགོངས་པ་གཅིག་པར་འདི་སྐད། གཙུག་ཏོར་སྟོང་ པ་ལྔ་སྟེ་རིགས་གསུམ་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེའོ། །ཞེས་པ་ལ་ སོགས་པས་རྒྱུད་དོན་བསྡུས་པ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་འགྲེལ་རྗེ་བཙུན་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱིས་ མཛད་དེ། རྒྱས་འགྲེལ་ཆེན་མོ་ལས། འདིར་རིགས་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ ལ་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཞལ་གསུམ་པ་བརྗོད་པར་བྱ་བའོ། །རིགས་ བཞིའི་བདག་ཉིད་ལ་སྐུ་དང་གསུང་དང་ཐུགས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ཞལ་བཞི་པ་ བརྗོད་པར་བྱ་བའོ། །ཞེས་སོགས་རིགས་དང་གཞི་རྒྱུད་སྟོན་པའི་སྔགས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ཆེས་མང་ བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་ཡེ་གཞི་རིགས་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཆོས་སྐུ་གསང་ཆེན་བླ་མེད་སྐབས་ ཀྱི་གཞིའི་རྒྱུད་ཆེན་པོ་དེ་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ནམ་མཁའ་ལྟར་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་འགྱུར་མེད་ 10-360 བདེ་ཆེན་ཕུན་ཚོགས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་ དངོས་སུ་བཞུགས་པ་སྟེ། མཁའ་འགྲོ་མ་རྡོ་རྗེ་གུར་ལས། ནམ་མཁའི་ཁམས་ནི་ཇི་སྙེད་དང་། །འཇིག་རྟེན་ཁམས་ནི་སྟོང་ཕྲག་ན། །བདེ་ཆེན་ཕུན་ཚོགས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། །སངས་རྒྱས་ནམ་ མཁའ་འདྲ་བར་བཞུགས། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་དགོངས་པ་ལྟར་དོན་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར། དེས་ ན་རྒྱུ་ཐེག་སྐབས་ཀྱི་གཞི་དབྱིངས་ཉིད་འབྲས་ཐེག་གི་སྐབས་སུ་གཞི་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་ མི་གཉིས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་རིགས་འོད་གསལ་ཕྱག་ཆེན་དུ་བསྟན་པ་དེ་ཀ་ཉིད་གསང་ཆེན་ ཐེག་པ་མཆོག་གི་གཞི་རྒྱུད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་དེ་ཉིད་དོན་དམ་པའི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པར་བཞུགས་ཚུལ་ནི་གོང་དུ་ བཤད་པའི་གསང་ཆེན་བླ་མེད་སྔགས་ཀྱི་གཞི་རྒྱུད་དོན་དམ་གནས་ལུགས་འགྱུར་མེད་ཀྱི་ངོ་ བོ་རྡོ་རྗེ་དེ་ནི་གཉུག་མ་ངེས་དོན་གྱི་རྡོར་སེམས་སོགས་ལྷ་ཚོགས་དུ་མ་སྣ་ཚོགས་པ་དོན་དམ་ པའི་རང་གཤིས་དེ་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ཆ་མཐའ་དག་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བས་ སྟོང་གཞི་གཞན་མཆོག་དོན་དམ་པའི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་གི་གཏེར་གྱུར་གཞན་སྣང་ངོར་ མཛད་པ་མཐའ་ཡས་པ་ཀུན་ནས་སྤྲོ་བའི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་དྲི་མེད་ཡེ་ཤེས་རབ་ཏུ་གསལ་ བ་རྟོག་བཅས་མཚན་མའི་སྤྲོས་པ་བྲལ་བས་ཆོས་དབྱིངས་བདེ་ཆེན་སྔགས་ཀྱི་གཞན་སྟོང་ བཅོས་མ་དང་གཉུག་མའི་ཁྱད་པར་ལས་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་དང་བྲལ་བས་ངེས་ད
【現代漢語翻譯】 我也同樣在符合其他續部經典中，爲了利他而宣說殊勝名號，以及所有密咒大部等廣說內容的基礎上，在原始佛（Adi-Buddha）的教義中也提到：『三族與五族，自性為一，百族生。』等等。爲了概括這些教義的要點，在續部之王中，以相同的意旨這樣說道：『五空頂髻，即三族，亦是身語意金剛。』等等。因此，對於續部要義的概括，是由至尊觀世音（Jetsun Chenrezig）所作的解釋。在廣釋中提到：『在此，對於三族自性的續部之王，將宣說具有身語意自性的三面像。對於四族自性，將宣說具有身語意和智慧自性的四面像。』等等，因為存在著極多的揭示種姓和根本續部的明咒寶藏。因此，這種本初的種姓本質，即是真如法身（Dharmakaya），是無上大圓滿（Ati Yoga）的根本續部，是基果無別，如虛空般周遍一切，是不變的、大樂圓滿的自性，是光明大印（Mahamudra），是真正意義上的實相佛（Buddha），真實存在。如空行母金剛帳續（Vajra Panjara Tantra）中所說：『虛空界有多少，世間界有千重，大樂圓滿大印，佛如虛空而住。』等等，因為符合其意義的緣故。因此，在因乘（Hetu-yana）中所說的根本界（Dhatu），在果乘（Phala-yana）中，基與果的本質無二的自性種姓，被闡釋為光明大手印（Mahamudra），這本身就是大圓滿乘（Atiyoga）的根本續部的本質。 第二，關於它如何以勝義諦的身和智慧的形式存在，正如上面所說的，無上大圓滿密咒的根本續部，勝義諦的無變存在方式，金剛（Vajra）即是本初的、具有決定意義的金剛薩埵（Vajrasattva）等眾多本尊壇城（Deity Mandala），勝義諦的自性本身，從所有世俗名言的顯現中解脫出來，是空性之基，是其他至高勝義諦功德的寶藏，在外境顯現中，無邊無際的利他事業，完全展現出無垢智慧，遠離有分別念和相的戲論，因此，法界大樂（Dharmadhatu Mahasukha）的密咒，從自空（Shentong）的造作和本初的差別中，脫離了有無的邊見，具有決定性的意義。
【English Translation】 Similarly, in accordance with other tantras, even from the utterance of the sacred names for the benefit of others, and in accordance with the extensive teachings of all the great secret mantra lineages, the original Buddha (Adi-Buddha) also taught: 'The three families and the five families, their nature is one, a hundred families arise.' etc. To summarize the essence of these teachings, in the King of Tantras, with the same intention, it is said: 'The five empty topknots, which are the three families, are also the Vajra of body, speech, and mind.' etc. Therefore, the summary of the meaning of the tantras is explained by the venerable Avalokiteshvara (Jetsun Chenrezig). In the great commentary, it is mentioned: 'Here, for the King of Tantras, which is the nature of the three families, a three-faced image with the nature of body, speech, and mind will be described. For the nature of the four families, a four-faced image with the nature of body, speech, mind, and wisdom will be described.' etc., because there are extremely many treasures of mantras that reveal the lineage and root tantras. Therefore, this original essence of the lineage is the Suchness Dharmakaya, the root tantra of the Great Perfection (Ati Yoga), the basis of the inseparability of ground and result, pervading all like space, the unchanging, the nature of great bliss and perfection, the clear light Mahamudra, the actual presence of the ultimate Buddha, truly exists. As it is said in the Vajra Panjara Tantra of the Dakini: 'As many as there are realms of space, and thousands of world realms, the great bliss and perfection Mahamudra, the Buddha dwells like space.' etc., because it abides in the meaning. Therefore, the fundamental element (Dhatu) of the causal vehicle (Hetu-yana) is the same as the nature of the lineage in which the essence of the ground and the result are inseparable in the fruition vehicle (Phala-yana), which is shown as the clear light Mahamudra, and that itself is the essence of the root tantra of the supreme secret vehicle (Atiyoga). Secondly, regarding how it exists in the form of ultimate body and wisdom, as mentioned above, the root tantra of the supreme secret mantra, the ultimate unchanging state of existence, the Vajra is the primordial, definitive Vajrasattva and other numerous deity mandalas, the very nature of ultimate truth, liberated from all appearances of conventional consciousness, is the basis of emptiness, the treasure of all other supreme ultimate qualities, in the appearance of external objects, the boundless activities for the benefit of others, fully manifesting immaculate wisdom, free from conceptual thoughts and the elaboration of signs, therefore, the mantra of Dharmadhatu Mahasukha, from the difference between fabricated and primordial self-emptiness (Shentong), is free from the extremes of existence and non-existence, and has definitive meaning.
ོན་ཆེས་ ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་ནང་གི་དབུ་མ་འཁོར་འདས་ཀུན་ཁྱབ་ཆ་མེད་གཅིག་པུའི་བདག་ཉིད་སྔགས་ རྒྱུད་སྟོན་པ་པོས་ཟབ་མོའི་ངེས་གསང་གི་ཚུལ་དུ་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་གི་དེ་ཉིད་ལེགས་ པར་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གིས་བཀའ་བསྩལ་པ་ཡང་འདི་བཞིན་ཡིན་ཏེ། དགོངས་པ་ལུང་སྟོན་པའི་ རྒྱུད་ལས། རྡོ་རྗེ་དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་སེམས། །རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་དབང་ཕྱུག་དང་། །ཧེ་རུ་ཀ་དང་དུས་ འཁོར་ལོ། །དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཐུབ་པ་ཆེ། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་འཇམ་དཔལ་དང་། །སྣ་ 10-361 ཚོགས་རྣམ་པ་རྣམ་པར་གྲོལ། །སྣ་ཚོགས་ཡོན་ཏན་ཚོགས་ཀྱི་གཞི། །ཀུན་ནས་སྤྲོ་བའི་རྣལ་ འབྱོར་ནི། །རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་དྲི་མ་མེད། །ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་གསལ་བ་ནི། །རྟོག་པ་མེད་ཅིང་ གནས་པ་མེད། །ཆོས་དབྱིངས་འགྲོ་བ་ཞེས་བཤད་དོ། །ཞེས་སོགས་རྒྱས་པར་ངེས་དོན་ གནས་ལུགས་ཆེས་ཤིན་ཏུ་ནས་ཀྱང་གསང་བའི་དེ་ཉིད་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་པ་ལུང་སྟོན་ པའི་ཚུལ་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་སྔགས་ཀྱི་གཞི་རྒྱུད་ངེས་གསང་གི་དེ་ཉིད་མཐར་ ཐུག་པ་དེ་དོན་དམ་པའི་སྟོང་ཉིད་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་འོད་གསལ་བསམ་མི་ཁྱབ་པའི་ སེམས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དུ་ངེས་པར་བླ་མེད་ཀྱི་རྒྱུད་སྡེ་དུ་མས་ཞལ་མཐུན་པར་རྡོ་ རྗེའི་ཚིག་འགྱུར་བ་མི་མངའ་བས་ཡང་ཡང་གསུངས་པ་ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ། རྒྱུད་རྡོར་ཕྲེང་དུ། སྟོང་པ་ཉིད་དང་རང་རིག་དང་། །ཐམས་ཅད་བདག་ཉིད་རྟག་བཞུགས་པ། །རྣལ་འབྱོར་ གཅིག་པུས་རྟོགས་པ་སྟེ། །རྟོག་གེ་བ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །ཞེས་སྟོང་པ་ཉིད་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ གཅིག་གི་སྒོ་ནས་གདོད་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་རྟག་པར་བཞུགས་པའི་ངེས་གསང་ ཟབ་མོ་རྣལ་འབྱོར་མཆོག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་རྟོག་གེ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན་ཚུལ་གསུངས་པ་ དང་། རྡོ་རྗེ་གདན་བཞིའི་རྒྱུད་ལས། སྙིང་པོ་མེད་པའི་སྙིང་པོ་རྣམས། །བདུད་རྩི་ཆུ་ཤིང་སྙེ་ མ་བཞིན། །དབུས་སུ་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། །ཡེ་ཤེས་གཟུགས་ནི་གཟུགས་མེད་དོ། །ཞེས་ སྙིང་པོ་མེད་པ་འཁོར་བའི་ཆོས་གློ་བུར་བའི་སྦུབས་སུ་ཆོས་དབྱིངས་གཞན་མཆོག་སྔགས་ གཞི་འོད་གསལ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་བདུད་རྩི་དང་ཆུ་ཤིང་གི་སྙེ་མ་རང་རང་འདུག་སྦུབས་ སུ་གནས་པ་བཞིན་སེམས་ཅན་དག་གི་ཡིད་ཀྱི་དབུས་སུ་གནས་ལ་དེ་ཡང་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་ ངོ་བོ་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་རང་གཟུགས་ཆེས་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་ཞིང་དྭངས་གསལ་མི་འགྱུར་ བདེ་ཆེན་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་རང་བཞིན་ལ་ཀུན་རྫོབ་པའི་གཟུགས་དག་གིས་གདོད་ ནས་སྟོང་པའི་གཞན་སྟོང་དུ་གསུངས་པ་དང་། བདེ་མཆོག་སྡོམ་པ་འབྱུང་བའི་རྒྱུད་ལས་ 10-362 ཀྱང་། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་སེམས་དེ་ཡང་། །བསམ་པ་ཀུན་གྱི་བརྗོད་ལས་འདས། །སྣ་ ཚོགས་རྟོག་པས་རྟོག་པ་མེད། །ཆགས་
【現代漢語翻譯】 至極微細之中，那遍及輪涅（འཁོར་འདས།，saṃsāra-nirvāṇa，生死涅槃）萬有、無分無別、獨一無二的自性，即是密咒。宣說密續的導師以甚深秘密的方式，將究竟的證悟，以金剛語（རྡོ་རྗེའི་ཚིག，vajra-vāc，金剛語）善加闡述，亦是如此。如《證悟預言續》所說：『金剛即是金剛薩埵（རྡོ་རྗེ་སེམས།，Vajrasattva，金剛薩埵），金剛怖畏金剛（རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད།，Vajrabhairava，金剛怖畏）自在主，黑茹迦（ཧེ་རུ་ཀ，Heruka，黑茹迦）與時輪（དུས་འཁོར་ལོ།，Kālacakra，時輪），初始佛陀大雄（ཐུབ་པ་ཆེ།，thub pa che，大雄），普賢（ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ།，Samantabhadra，普賢）文殊（འཇམ་དཔལ།，Mañjuśrī，文殊），種種形象皆得解脫，種種功德之本源，無不歡喜之瑜伽士，乃無垢之大瑜伽，彼智慧光明，無分別亦無住處，是為法界有情。』等等，廣述了究竟的證悟，以預言的方式闡述了極其秘密的實相。 因此，那樣的密咒之根本，那究竟的秘密實相，即是勝義諦（དོན་དམ་པ།，paramārtha，勝義）之空性（སྟོང་ཉིད།，śūnyatā，空性），自明覺性（རང་རིག，sva-saṃvedana，自明覺性），大光明智慧（ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ།，mahājñāna，大智慧），不可思議之心，即是佛陀的智慧。無數無上密續對此觀點一致，並以不變的金剛語反覆宣說，正如《金剛鬘續》所說：『空性與自明覺，一切萬有恒常住，唯有瑜伽能證悟，思辨者非其境界。』 此經闡述了空性自明覺性，通過唯一的智慧之門，那自始至終恒常安住於一切有情心中的秘密，是至高瑜伽的境界，而非思辨者的境界。此外，《金剛座四續》中說：『無有心要之心要，如甘露水稻之穗，居於中央之智慧，智慧之形即無形。』 此經闡述了無有心要的輪迴之法，在突如其來的空殼中，法界（ཆོས་དབྱིངས།，dharmadhātu，法界）他勝，密咒之基光明，如來藏（བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ།，Tathāgatagarbha，如來藏），如甘露和水稻之穗般安住于各自的空殼中，同樣安住于有情之心的中央。那也是大智慧的體性，勝義諦的形象，一切形象的自性，極其微細清澈不變，大樂圓滿具足的自性，從根本上空於世俗之相的異空性。此外，《勝樂根本續》中也說：『不可思議之心，超越一切思念言說，種種分別亦無分別，貪』
【English Translation】 Within the exceedingly subtle, that which pervades all of saṃsāra-nirvāṇa, indivisible and unique in its essence, is mantra. The teacher who expounds the tantras, in a profoundly secret manner, perfectly elucidated the ultimate realization with vajra words (རྡོ་རྗེའི་ཚིག，vajra-vāc，金剛語), and this is also the case. As stated in the 'Tantra of Prophecy of Realization': 'Vajra is Vajrasattva (རྡོ་རྗེ་སེམས།，Vajrasattva，金剛薩埵), Vajrabhairava (རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད།，Vajrabhairava，金剛怖畏) the powerful lord, Heruka (ཧེ་རུ་ཀ，Heruka，黑茹迦) and Kālacakra (དུས་འཁོར་ལོ།，Kālacakra，時輪), the primordial Buddha, the Great Sage (ཐུབ་པ་ཆེ།，thub pa che，大雄), Samantabhadra (ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ།，Samantabhadra，普賢) and Mañjuśrī (འཇམ་དཔལ།，Mañjuśrī，文殊), various forms are liberated, the basis of various qualities, the yogi who rejoices in all ways, is the great yogi without impurity, that very wisdom is clear, without thought and without abiding, it is called the dharmadhātu of beings.' And so forth, extensively explaining the ultimate meaning, the exceedingly secret suchness, in the manner of prophesying realization. Therefore, such a basis of mantra, that ultimate secret reality, is the emptiness (སྟོང་ཉིད།，śūnyatā，空性) of ultimate truth (དོན་དམ་པ།，paramārtha，勝義), self-awareness (རང་རིག，sva-saṃvedana，自明覺性), great wisdom (ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ།，mahājñāna，大智慧), the inconceivable mind, which is the wisdom of the Buddha. Numerous unsurpassed tantras unanimously agree with this view, and repeatedly proclaim it with immutable vajra words, as it is said in the 'Vajra Garland Tantra': 'Emptiness and self-awareness, all beings constantly abide, only yoga realizes this, it is not the realm of thinkers.' This verse elucidates that emptiness and self-awareness, through the single gateway of wisdom, the secret that has always resided in all sentient beings, is the realm of supreme yoga, and not the realm of thinkers. Furthermore, in the 'Four Tantras of Vajrāsana' it is said: 'The heart of no heart, like nectar, water, and rice stalks, the wisdom residing in the center, the form of wisdom is formless.' This verse elucidates the heart of the heartless, the dharma of saṃsāra, in the sudden emptiness, the dharmadhātu (ཆོས་དབྱིངས།，dharmadhātu，法界) is supreme, the basis of mantra is luminosity, the Tathāgatagarbha (བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ།，Tathāgatagarbha，如來藏), like nectar and rice stalks residing in their respective emptiness, similarly residing in the center of the minds of sentient beings. That is also the nature of great wisdom, the image of ultimate truth, the self-nature of all images, exceedingly subtle, clear, unchanging, the nature of great bliss, complete with all perfections, fundamentally empty of conventional forms, the emptiness of other. Furthermore, in the 'Root Tantra of Chakrasamvara' it is also said: 'The inconceivable mind, transcends all thoughts and words, various discriminations are without discrimination, attachment'
མེད་བདེ་བ་ཆེན་པོ་སྟེ། །ཞེས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་ གསལ་བའི་བསམ་མི་ཁྱབ་པའི་དག་ཆེན་མཆོག་གི་ངོ་བོའི་ཤིན་ཏུ་དྭངས་པའི་སེམས་དེ་སྒྲ་ རྟོག་གིས་བརྗོད་འཛིན་ལས་འདས་པས་ཞེན་རྟོག་དང་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཆགས་པ་གང་གིས་ གོས་པ་མེད་པའི་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་དང་། མངོན་བརྗོད་བླ་ མའི་བླ་མ་ལས་ཀྱང་། དེ་ནི་སྲོག་ཆགས་རྣམས་ཀྱི་སྲོག །དེ་ཉིད་མི་འགྱུར་དམ་པ་ཡིན། །དེ་ ཉིད་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་བྱེད་དེ། །ལུས་ཅན་ཀུན་ལ་རྣམ་པར་གནས། །དེ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཡེ་ ཤེས་ཏེ། །ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཡིན་པར་བཤད། །ཅེས་སྲོག་ལྡན་སེམས་ཅན་མཐའ་དག་གིས་ སེམས་ཀྱི་དྭངས་མའི་སྲོག་དེ་ཉིད་མི་འགྱུར་དམ་པ་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་ པའི་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་དེ་ལུས་ཅན་ཀུན་གྱི་སྙིང་ནང་དུ་གནས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ དངོས་གནས་ཧེ་རུ་ཀ་དཔལ་ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་སྔགས་རྒྱུད་སྟོན་པ་མཆོག་གིས་བཀའ་བསྩལ་བ་ སོགས་བླ་མེད་སྦས་རྒྱུད་དུ་མར་ཞལ་མཐུན་གཞན་ཡང་ཆེས་མང་བའི་ཕྱིར། འདི་དག་ལ་ རྒྱུད་སྡེ་དེ་དག་ལས་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ལུས་ནང་དུ་ཡེ་ཤེས་དང་དོན་དམ་པའི་ལྷ་ཡོད་པར་ གསུངས་པ་སྒྲས་ཟིན་ཇི་བཞིན་མིན་ལས་ཆེ་སྙམ་དུ་ཡང་བསམ་པར་མི་བྱ་སྟེ། དཔེར་ན་ཀྱེའི་ རྡོར་བསྡུས་རྒྱུད་ལས། ལུས་ལ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་གནས། །ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས། །དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་པོ། །ལུས་ལ་གནས་ཀྱང་ལུས་སྐྱེས་མིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ དགོངས་འགྲེལ་འཕགས་པ་རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོས་མཛད་པ་ན་རྩ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་སྒྲས་ཟིན་ཡེ་ཤེས་ ཞེས་པ་དེ་ཡེ་ཤེས་དངོས་གནས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ཉིད་དུ་འགྲེལ་མཛད་པ་མ་ཟད་ཡེ་ཤེས་དེ་ ཉིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཧེ་རུ་ཀ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཀུན་ཁྱབ་ཆོས་སྐུ་དངོས་ཡིན་པའི་ཚུལ་དུ་ དགོངས་འགྲེལ་ཆེས་གསལ་བར་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཐད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་སྙིང་འགྲེལ་ལས། ཨེ་ 10-363 ཝཾ་གི་ཡེ་གེ་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་ནི་ལུས་ལ་གནས་ཏེ་ལྟེ་བར་གནས་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་ལུས་གནས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ནི། ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པར་གྲུབ་སྟེ། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་འཁོར་ལོ་དང་། ལུས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བའི་ཤེས་ རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པའི་ཡེ་ཤེས་རྟོག་པའི་དྲ་བ་དང་བྲལ་ཞེས་པ་ངེས་པའོ། །དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་ སེམས་དཔའ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ཀུན་ཏུ་བསྐྱེད་པའི་ཧེ་རུ་ཀ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུའོ། །དངོས་པོ་ ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་པོ། །ཞེས་པ་ཕུང་པོ་དྲུག་རྣམས་དང་། ཁམས་དྲུག་རྣམས་དང་། དབང་པོ་ དྲུག་རྣམས་དང་། ཡུལ་དྲུག་རྣམས་དང་། ལས་ཀྱི་དབང་པོ་དྲུག་རྣམས་དང་། ལས་ཀྱི་དབང་ པོའི་བྱ་བ་དྲུག་རྣམས་ཏེ་དངོས་པོ་འདི་རྣམས་ལ་ཁྱབ་པ་པོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུའོ
【現代漢語翻譯】 『無有大樂』。意思是說，自性光明的不可思議的清凈大樂之本體，是極其清澈的心，超越了聲音概念的言說和執著，不被任何貪戀執著和有漏所沾染的不變大樂。正如《現觀莊嚴論》中所說：『彼乃眾生之命，彼即不變之聖。彼乃一切知者，遍在於有身。彼乃佛陀之智慧，是黑汝嘎之光輝。』意思是說，一切有情眾生的清凈心之命，是不變之聖，是證悟一切相的自生智慧，是安住於一切有情眾生心中的佛陀智慧，是真正的黑汝嘎大光輝。許多無上密續中也一致這樣說。 因此，不要認為這些經續中所說的，一切眾生身中都有智慧和勝義諦本尊，僅僅是字面意思。例如，《集密金剛續》中說：『身中住有大智慧，斷除一切諸分別。遍及一切諸事物，住于身中非身生。』對此，聖者金剛藏的解釋是，根本續中所說的『智慧』，就是智慧本身，不僅僅是字面意思。而且，他還清楚地解釋說，這個智慧就是金剛薩埵黑汝嘎本體的遍一切處法身。關於這一點，金剛藏的解釋是：『埃旺（藏文：ཨེ་ཝཾ་，梵文天城體：एवं，梵文羅馬擬音：evam，漢語字面意思：如是）的字母，是智慧和方便的自性，安住于身中，位於臍輪。』因此，安住于身中的大智慧，已經證成了斷除一切分別。壇城的輪、身和智慧的手印，是遠離分別的般若波羅蜜多的智慧，遠離了概念之網。這一定是真的。他就是金剛薩埵，是生起三界一切的黑汝嘎本體之身。『遍及一切諸事物』，意思是說，遍及六蘊、六界、六根、六境、六業根和六業根之作用，這智慧之身遍及一切事物。
【English Translation】 'There is great bliss.' This means that the very essence of the inconceivable pure great bliss, which is naturally luminous, is the extremely clear mind, which transcends the expression and grasping of sound concepts, and is the unchanging great bliss that is not stained by any attachment, clinging, or defilements. As it is said in the Abhisamayalankara: 'He is the life of all beings, He is the unchanging holy one. He is the all-knowing one, He abides in all embodied beings. He is the wisdom of the Buddha, Said to be the glorious Heruka.' This means that the life of the pure mind of all sentient beings is the unchanging holy one, the self-arisen wisdom that knows all aspects of the ultimate truth, the wisdom of the Buddha residing in the hearts of all embodied beings, and the actual great glorious Heruka. Many unsurpassable secret tantras also say the same thing. Therefore, one should not think that what is said in these tantras, that there is wisdom and ultimate deity in the bodies of all sentient beings, is merely a literal meaning. For example, the Guhyasamaja Tantra says: 'Great wisdom dwells in the body, Abandon all discriminations. Pervading all things, Dwelling in the body, yet not born from the body.' To this, the explanation of the noble Vajragarbha is that the 'wisdom' mentioned in the root tantra is wisdom itself, not just a literal meaning. Moreover, he clearly explains that this wisdom is the all-pervading Dharmakaya, the very essence of Vajrasattva Heruka. Regarding this, Vajragarbha's commentary says: 'The letter E-Vam (藏文：ཨེ་ཝཾ་，梵文天城體：एवं，梵文羅馬擬音：evam，漢語字面意思：Thus), which is the nature of wisdom and means, dwells in the body, residing in the navel. Thus, the great wisdom dwelling in the body is proven to have abandoned all discriminations. The wheel of the mandala, the mudras of body and wisdom, are the wisdom of Prajnaparamita, free from discrimination, free from the net of concepts. This must be true. He is Vajrasattva, the very essence of Heruka, who generates all three realms. 'Pervading all things' means pervading these things: the six aggregates, the six elements, the six senses, the six objects, the six faculties of action, and the six actions of the faculties of action. The body of wisdom pervades all things.
། །ལུས་ལ་གནས་ ཀྱང་ལུས་སྐྱེས་མིན། །ཞེས་པ་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པས་ འགྲེལ་ཚུལ་མཛད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ཇི་བཞིན་ཤེས་ནུས་ཤིང་གཞན་ཡང་སེམས་འགྲེལ་ གཞན་གཉིས་སོགས་དགོངས་འགྲེལ་ཁྱད་འཕགས་དག་གིས་སྔགས་རྒྱུད་ཀྱི་དགོངས་པའི་ ཟབ་གསང་གི་ངེས་དོན་གནས་ལུགས་ཀྱི་ཚུལ་དེ་ལྟར་དུ་ཆེས་གསལ་བར་བཀྲལ་བ་ཕལ་ཆེ་ བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། རྒྱུད་སྡེ་དེ་དག་གིས་དེ་ལྟར་བསྟན་པར་བྱས་པའི་དོན་དམ་པའི་སྔགས་གཞི་ དེ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་པའི་རྒྱུ་འབྲས་འགགས་པས་དོན་དམ་པའི་རྒྱལ་བའི་ཆོས་སྐུ་ གཞན་མཆོག་དག་ཆེན་གྱི་ངོ་བོ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་མི་འགྱུར་བདེ་བ་ཕུང་ཁམས་ཡུལ་དབང་ ལས་དང་བྱ་བ་དང་བཅས་པ་ཀུན་རྫོབ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ཆའི་སྤྲོས་པ་ཀུན་དང་རྣམ་པར་ བྲལ་བའི་དོན་དམ་གནས་ལུགས་ཀྱི་གཞན་མཆོག་དག་པ་ཆ་ཕྱོགས་རེ་བའི་མཚན་མ་མེད་ པ་ཀུན་ནས་ཕྱག་ཞབས་སྤྱན་ཞལ་དབུ་སྙན་སོགས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཆ་ཀུན་ནས་ རྫོགས་པ་འབའ་ཞིག་པའི་བདག་ཉིད་ཆ་མེད་གཅིག་པུ་མཚན་མའི་སྤྲོས་པ་ཀུན་བྲལ་གྱི་ ཀུན་ཁྱབ་གཙང་བདག་བདེ་དང་རྟག་པའི་ཆོས་སྐུ་དང་དོན་གཅིག་པ་ཅན་དུ་ཡང་སྔགས་རྒྱུད་ 10-364 ཀྱི་མངའ་བདག་རྒྱལ་བ་རྡོ་རྗེ་འཆང་གིས་ཟབ་དགོངས་མཐར་ཐུག་པའི་ཚུལ་དུ་ངེས་པར་ བཀའ་བསྩལ་པ་ཡིན་ཏེ། རྩ་རྒྱུད་འབུམ་ཕྲག་ལྔ་པ་ལས། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་འགགས་པ་ཡིས། །རྒྱལ་བའི་དབང་པོའི་སྐུ་གཞན་ཡིན། །སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་བདེ་བ་གཞན། །ཕུང་པོའི་ ཚོགས་ནི་གཞན་ཡིན་ཏེ། །ས་ཡི་ཁམས་ལ་སོགས་པ་གཞན། །ཡུལ་དང་དབང་པོ་རྣམ་པ་ གཞན། །དེ་བཞིན་ལས་ཀྱི་དབང་པོ་དང་། །ལས་ཀྱི་དབང་པོ་བྱ་བ་གཞན། །ཀུན་ནས་ཕྱག་ དང་ཞབས་ལ་སོགས། །ཀུན་ནས་སྤྱན་དང་ཞལ་དང་དབུ། །ཀུན་ནས་ཐོས་ལྡན་འཇིག་རྟེན་ དང་། །ཐམས་ཅད་དུ་ནི་ཁྱད་པར་བཞུགས། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ངེས་པ་དོན་གྱི་གཤིས་ལུགས་ སྔགས་གཞིའི་སྡོད་ལུགས་ཇི་བཞིན་པ་ཤིན་ཏུ་གསང་བའི་གནས་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་གིས་མ་སྦས་ པར་གསལ་བསྟན་བྱས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལུགས་ལྟར་གྱི་གཉུག་མ་སྔགས་ཀྱི་ཡེ་གཞི་དོན་དམ་ པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་ཟབ་མོ་ཤ་སྟག་ངེས་པར་སྟོན་པའི་བླ་མེད་རྒྱུད་སྡེ་ཀུན་གྱི་རྩེར་གྱུར་ སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་རྩ་རྒྱུད་རྒྱས་པ་ཤོ་ལོ་ཀ་ཁྲི་དྲུག་སྟོང་པ་ལས་ཏིང་ངེ་འཛིན་དྲ་བའི་ལེའུ་ཁོལ་ དུ་བྱུང་བ་འཇམ་དཔལ་གྱི་དོན་དམ་པའི་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ལས་ཀྱང་། ཟབ་ མོའི་སྔགས་གཞིའི་དེ་ཉིད་རྒྱས་པར་སྟོན་པའི་སྐབས་ཀྱི། སངས་རྒྱས་ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད། །དང་པོའི་སངས་རྒྱས་རྒྱུ་མེད་པ། །ཞེས་དང་། ཡེ་ཤེས་སྐུ་སྟེ་རང་བྱུང་བ། །ཞེས་དང་། རྣམ་ པར་རྟོག་མེད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །ཅེས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུད་ཚིག་ཡོངས་རྫོགས་ཀ
【現代漢語翻譯】 『雖住于身，然非身生。』此言乃因無生滅之事物。以『無生滅之事物』之解釋方式，亦能如實知曉。此外，其他兩種心之註釋等殊勝之密意註釋，大多已極為清晰地闡釋了密咒續部密意之深奧秘密的究竟意義之存在方式。因此，這些續部已如是揭示了勝義諦密咒之基，亦即世俗諦之因果止息，故勝義諦之諸佛法身，乃為他勝大樂之自性，身語意不遷變之安樂，以及蘊、界、處、業與事業等一切世俗分別識之顯現戲論皆已遠離之勝義諦存在方式，乃為他勝清凈，無有偏頗希求之相，一切手足眼面頭耳等一切相皆圓滿具足之自性，乃為無分獨一，遠離一切相之戲論，乃為遍一切處之清凈我、樂與常恒之法身，與此意義相同者，密咒續部之自在主勝者金剛持已以甚深究竟之方式如是宣說。如《根本續五部》云：『因與果止息，乃為勝者之自在身。身語意與安樂亦為他勝。蘊之集合亦為他勝。地界等亦為他勝。境與根亦為他勝。如是業之自在與業之自在事業亦為他勝。一切手與足等，一切眼與面與頭，一切具聞之世間，一切處皆殊勝安住。』等等，以確定意義之自性存在方式，密咒基之安住方式如實，以極為秘密之金剛語未加隱瞞地清晰揭示之故。如是，本初密咒之本基，勝義諦之真如實相之甚深，乃為一切至高無上續部之頂巔，幻化網之根本續，廣本六萬頌中，從三摩地網品中別出之《文殊真實名經》中，于廣為闡釋甚深密咒基之真如實相之際，亦云：『無有初始與終結之佛，最初之佛無有因。』以及『乃為智慧身，乃為自生。』以及『無分別任運成就。』等等一切續部之語皆是如此。 『Although abiding in the body, it is not born of the body.』 This statement explains that there is no object of birth and destruction. The way of explaining 'no object of birth and destruction' also allows one to truly understand. Furthermore, other commentaries on the mind, along with other extraordinary commentaries on the intent, have mostly and very clearly explained the profound and secret definitive meaning of the abiding nature of the tantric lineage's intent. Therefore, the ultimate basis of the secret mantra, as taught by these tantras, is such that the causes and effects of conventional truth are ceased, and the Dharmakaya (法身，dharmakāya，Dharmakāya，法身) of the victorious ones of ultimate truth is the nature of other-supreme great bliss. The unchanging bliss of body, speech, and mind, as well as the aggregates, elements, realms, actions, and activities, are all free from the elaborations of the appearances of conventional consciousness. The ultimate truth of the abiding nature is other-supreme purity, without any characteristics of partiality or desire. It is the nature of complete perfection in all aspects, such as hands, feet, eyes, face, head, and ears. It is the indivisible, solitary, all-pervading, pure self, bliss, and the eternal Dharmakaya (法身，dharmakāya，Dharmakāya，法身), which is of the same meaning. The master of the tantric lineage, the victorious Vajradhara (金剛持，Vajradhara，Vajradhara，金剛持), has definitely declared this in the manner of profound and ultimate intent. As stated in the Root Tantra in Five Hundred Thousand Lines: 'By the cessation of cause and effect, there is another body of the lord of victors. Body, speech, mind, and bliss are other. The collection of aggregates is other. The elements of earth and so forth are other. Objects and faculties are other. Likewise, the power of action and the activity of the power of action are other. From all hands and feet, etc., from all eyes and faces and heads, from all the hearing world, in all places there is a special abiding.' And so forth, the nature of the definitive meaning, the abiding manner of the secret mantra basis, is clearly revealed without concealment by the extremely secret Vajra (金剛，Vajra，Vajra，金剛) words. According to that manner, the original basis of the secret mantra, the profound ultimate truth of Suchness (真如，tathatā，tathatā，真如), is definitely taught in all the supreme tantras. At the pinnacle of these is the Root Tantra of the Magical Net, the extensive version of sixty-six thousand verses. In the chapter on the net of Samadhi (三摩地，Samādhi，Samādhi，三摩地), which is extracted from it, the Namasangiti (名號集經，Nāmasaṃgīti，Nāmasaṃgīti，名號集經), which is the ultimate name of Manjushri (文殊，Mañjuśrī，Mañjuśrī，文殊), also states, in the context of extensively explaining the Suchness (真如，tathatā，tathatā，真如) of the profound secret mantra basis: 'Buddha (佛，Buddha，Buddha，佛) without beginning or end, the first Buddha (佛，Buddha，Buddha，佛) without cause.' And, 'It is the wisdom body, self-born.' And, 'Non-conceptual, spontaneously accomplished.' And so forth, all the words of the tantras are like this.
【English Translation】 『Although abiding in the body, it is not born of the body.』 This statement explains that there is no object of birth and destruction. The way of explaining 'no object of birth and destruction' also allows one to truly understand. Furthermore, other commentaries on the mind, along with other extraordinary commentaries on the intent, have mostly and very clearly explained the profound and secret definitive meaning of the abiding nature of the tantric lineage's intent. Therefore, the ultimate basis of the secret mantra, as taught by these tantras, is such that the causes and effects of conventional truth are ceased, and the Dharmakaya of the victorious ones of ultimate truth is the nature of other-supreme great bliss. The unchanging bliss of body, speech, and mind, as well as the aggregates, elements, realms, actions, and activities, are all free from the elaborations of the appearances of conventional consciousness. The ultimate truth of the abiding nature is other-supreme purity, without any characteristics of partiality or desire. It is the nature of complete perfection in all aspects, such as hands, feet, eyes, face, head, and ears. It is the indivisible, solitary, all-pervading, pure self, bliss, and the eternal Dharmakaya, which is of the same meaning. The master of the tantric lineage, the victorious Vajradhara, has definitely declared this in the manner of profound and ultimate intent. As stated in the Root Tantra in Five Hundred Thousand Lines: 'By the cessation of cause and effect, there is another body of the lord of victors. Body, speech, mind, and bliss are other. The collection of aggregates is other. The elements of earth and so forth are other. Objects and faculties are other. Likewise, the power of action and the activity of the power of action are other. From all hands and feet, etc., from all eyes and faces and heads, from all the hearing world, in all places there is a special abiding.' And so forth, the nature of the definitive meaning, the abiding manner of the secret mantra basis, is clearly revealed without concealment by the extremely secret Vajra words. According to that manner, the original basis of the secret mantra, the profound ultimate truth of Suchness, is definitely taught in all the supreme tantras. At the pinnacle of these is the Root Tantra of the Magical Net, the extensive version of sixty-six thousand verses. In the chapter on the net of Samadhi, which is extracted from it, the Namasangiti, which is the ultimate name of Manjushri, also states, in the context of extensively explaining the Suchness of the profound secret mantra basis: 'Buddha without beginning or end, the first Buddha without cause.' And, 'It is the wisdom body, self-born.' And, 'Non-conceptual, spontaneously accomplished.' And so forth, all the words of the tantras are like this.
ྱིས་སྔགས་ ཀྱི་གཞི་རྒྱུད་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་ཐོག་མཐའ་མེད་པའི་རང་བཞིན་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ རྒྱུ་རྐྱེན་གང་ལས་མ་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཡེ་གདོད་མ་ནས་རང་བྱུང་དུ་ཡོད་པ་རྣམ་པར་ རྟོག་པའི་མཚན་མའི་སྤྲོས་པ་ཀུན་དང་བྲལ་བར་དོན་དམ་པའི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་རང་ ཆས་སུ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་དེ་སྡུག་གུ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་མཛེས་པའི་དོན་དམ་གཟུགས་ བརྙན་མ་ལུས་པ་འཆང་བ་དེ་ཡང་སྤྲོས་མེད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཀུན་དང་ལྡན་ཡང་སྤྲོས་བཅས་ཀྱི་རྣམ་ 10-365 པ་གང་ཡང་མེད་པ་བཞིན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྲིད་པ་གཤིས་ནས་དྭངས་ཀྱང་དོན་དམ་པའི་སྲིད་ གསུམ་དྭངས་མའི་ངོ་བོར་གནས་ཤིང་ཆ་དང་བཅས་པའི་ཕྱོགས་རེ་བའི་ཀུན་རྫོབ་མཚན་ མའི་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་མེད་ཀྱང་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་ཆ་མེད་གཅིག་ལ་རྣམ་པ་ཀུན་ཡོངས་སུ་ རྫོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་རེ་རེ་ཡང་རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པས་ཀུན་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་ལས་ངེས་པར་འདས་པ་འཇིག་རྟེན་གསུམ་ན་དོན་ དམ་པའི་ཡེ་ཤེས་མཆོག་གི་སྐུ་གཞོན་ལུས་གཅིག་པུ་ཉིད་དུ་གཞིར་བྱས་པའི་སྔགས་གཞིའི་ དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྣམ་ཀུན་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་རྒྱལ་བ་རིགས་དྲུག་དང་དོན་དམ་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བས་ མངོན་བྱང་ཆུབ་པ་དང་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཆེན་པོ་དང་དོན་དམ་མཆོག་གི་ཆོས་ དབྱིངས་མེ་ལོང་སོར་རྟོག་མཉམ་ཉིད་བྱ་གྲུབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རང་བྱུང་དུ་ཡོད་པ་ལྔའི་བདག་ཉིད་ དུ་ཡེ་ནས་བཞུགས་པ་ཡིན་པས་ངེས་པ་དོན་གྱི་གནས་ལུགས་དོན་དམ་པ་ཉག་གཅིག་དེ་ ལུགས་ལྟར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ངེས་གསང་ཟབ་མོའི་ཚུལ་དུ་ལེགས་ པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཟབ་མོ་ངེས་དོན་གྱི་རྒྱུད་འདིའི་དགོངས་དོན་ཇི་བཞིན་མཁྱེན་པ་ འཕགས་མཆོག་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་གིས་རྒྱུད་འདིའི་དགོངས་པའི་ཟབ་དོན་ མཁྱེན་པའི་རྡོ་རྗེའི་མངོན་ཤེས་ཀྱིས་དགོངས་དོན་ཇི་བཞིན་འབྱེད་པའི་ཚུལ་ཡང་ཐོག་མར་ རྒྱུད་འདིའི་བསྟན་བྱ་སྤྱིར་ངོས་བཟུང་བ་ན། སྐད་ཅིག་དང་དུ་མ་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཅེས་གསུངས་སོ་ཞེས་པས་དོན་དམ་གནས་ལུགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ ཉིད་འབའ་ཞིག་གིས་གཞི་བཟུང་། དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་གཞི་མ་ཡིན་པར་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངེས་པ་དོན་གྱི་གནས་ལུགས་ཀྱི་གཞི་དོན་དམ་པ་ཉག་གཅིག་གི་ཚུལ་ཡིན་ པར་གོ་བའི་ཆེད། དེས་ན་སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངེས་པའི་དོན་མཚན་ཡང་དག་པར་ བརྗོད་པར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་ལ་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཡང་དག་པར་བསྟན་ 10-366 ཏོ། །ཞེས་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཆོག་གི་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ དང་མི་གཉིས་པར་གོ་བའི་ཆེད། དེའི་
【現代漢語翻譯】 關於真言 真言的基礎是究竟的佛，無始無終的原始自性佛。 未從任何因緣而生的智慧之身，從原始就自然存在，遠離一切分別唸的戲論，一切究竟的功德自然具足。那在三界中美麗的究竟形象無不具備，雖具足一切無戲論的形象，卻沒有任何戲論的形象。雖然世俗的顯現本質清凈，但究竟的三界卻安住于清凈的自性中。雖然沒有包含部分的片面世俗表相，但從一切方面來說，無分的一體卻圓滿了所有的形象，每一個形象都具備一切形象的殊勝，因此一切形象都是不可思議的，必定超越言語概念的範疇。在三界中，究竟的智慧至高之身，唯一以年輕的身體為基礎，是真言的基礎。 那如是性（tathata，事物的真實本性）是究竟的勝者六族（六道眾生）和究竟幻化網（Mayajala）所顯現的菩提，以及金剛界大壇城（Vajradhatu Mandala）和究竟至高法界（Dharmadhatu）的自性。五種智慧，即法界體性智（Dharmadhatu Jnana）、大圓鏡智（Adarsha Jnana）、平等性智（Samata Jnana）、妙觀察智（Pratyavekshana Jnana）和成所作智（Krityanushthana Jnana），本自存在，是五種智慧的自性。因此，究竟實相的唯一狀態，如其本然地圓滿，以甚深秘密的方式被完美地揭示。 甚深秘密的續部（Tantra）的意義，完全通達此意義的聖者觀世音自在，以通達此續部意義的金剛現觀，如實地揭示了通達意義的方式。首先，對此續部的總綱進行識別：『與剎那和非剎那分離的智慧是勝者們的如是性』，因此，唯有究竟實相的狀態才是基礎。而且，爲了理解它不是世俗的基礎，而是所有真言方式的究竟實相狀態的唯一究竟狀態，因此，爲了理解所有真言方式的決定性意義，薄伽梵（Bhagavan，世尊）向金剛手（Vajrapani）正確地揭示了真言的乘（yana）。 爲了理解至高如是性（tathata）的原始佛與金剛持（Vajradhara）的智慧之身無二無別。
【English Translation】 About Mantras The basis of mantras is the ultimate Buddha, the beginningless and endless primordial self-existent Buddha. The wisdom body that does not arise from any cause or condition, existing naturally from the beginning, free from all elaborations of conceptual thoughts, all ultimate qualities spontaneously accomplished. That which holds all the beautiful ultimate images in the three worlds, possessing all non-elaborate aspects, yet without any elaborate aspects. Although the conventional existence is inherently pure, the ultimate three realms abide in the essence of purity. Although there is no aspect of the conventional form of partiality, from every aspect, the indivisible oneness completely perfects all aspects, and each aspect possesses the excellence of all aspects, therefore all aspects are inconceivable, and necessarily transcend the realm of sound and thought. In the three worlds, the ultimate wisdom, the supreme body, based solely on the single youthful body, is the basis of mantras. That suchness (tathata) is the enlightenment manifested by the ultimate Victorious Ones of the six lineages (of beings) and the ultimate Mayajala, as well as the great mandala of Vajradhatu and the nature of the ultimate supreme Dharmadhatu. The five wisdoms, namely Dharmadhatu Jnana, Adarsha Jnana, Samata Jnana, Pratyavekshana Jnana, and Krityanushthana Jnana, are inherently present, being the nature of the five wisdoms. Therefore, the single state of ultimate reality, complete as it is in its natural state, is perfectly revealed in a profound and secret manner. The meaning of this profound and secret Tantra, the noble Avalokiteshvara, who fully understands this meaning, with the Vajra Abhisamaya that understands the meaning of this Tantra, reveals the way to understand the meaning as it is. First, identifying the general outline of this Tantra: 'The wisdom that is separate from the moment and non-moment is the suchness of the Victors,' therefore, only the state of ultimate reality is the foundation. Moreover, in order to understand that it is not the conventional foundation, but the single ultimate state of the ultimate reality of all mantra ways, therefore, in order to understand the definitive meaning of all mantra ways, the Bhagavan correctly revealed the yana of mantras to Vajrapani. In order to understand that the primordial Buddha of supreme suchness (tathata) is inseparable from the wisdom body of Vajradhara.
ཕྱིར་གང་གིས་མཆོག་གི་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་མི་ཤེས་ པ་དེས་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་མི་ཤེས་སོ། །གང་གིས་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ མི་ཤེས་པ་དེས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་མི་ཤེས་སོ། །ཞེས་སོགས་དང་། ཁྱད་པར་ མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པའི་སྔགས་རྒྱུད་དེའི་བསྟན་བྱ་ཁྱད་པར་བ་མི་འགྱུར་བདེ་བ་ དོན་དམ་པའི་ངོ་བོ་དམིགས་ཀྱིས་བསལ་བ། དེ་བཞིན་དུ་མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་ ལས། བཅོམ་ལྡན་འདས་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་ཡེ་ཤེས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་པོར་གྱུར་པ་ནི་གསོལ་བ་འདེབས་པ་དང་བཅས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་ པ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་རབ་ཏུ་བསྟན་ཏོ། །ཞེས་ངེས་དོན་སྙིང་ པོའི་གནས་ལུགས་དོན་དམ་པ་རྒྱུད་འདིའི་བསྟན་བྱར་ངེས་པར་བྱས་ནས་རྒྱུད་དོན་ཟབ་མོ་ ཇི་བཞིན་ལེགས་པར་སྟོན་བྱེད་སོ་སོར་མཐར་ཆགས་སུ་ངོས་བཟུང་ཙམ་གྱི་མཐར་རྒྱུད་དོན་ གྱི་སྙིང་པོ་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བརྗོད་པ་ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཀུན་བཟང་མཆོག་མི་ འགྱུར་གྱི་བདེ་ཆེན་ནམ་མཁའ་ལྟར་ཁྱབ་པ་རང་བཞིན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་འོད་གསལ་ ཐོག་མཐའ་མེད་པས་རང་བྱུང་གདོད་ནས་བཞུགས་པ་དོན་དམ་པའི་ཀུན་ནས་མཁྱེན་པ་ཆེན་ པོ་སྤྲོས་ཚོགས་ཀྱིས་མ་གོས་ཤིང་ངོ་བོ་ངང་གིས་འཇུག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་གཟུངས་སྣ་ ཚོགས་པའི་རྟེན་གྱུར་ནོར་བུ་སོགས་བཞིན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསམ་པ་རྫོགས་བྱེད་ ཀྱི་ཡིན་ལུགས་ཇི་བཞིན་འཕགས་པ་མཆོག་གི་སོ་སོར་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ལས་གཞན་གང་གི་ སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མ་གྱུར་པ་སེམས་ཅན་མཐའ་ཀླས་པ་མཆོག་ཏུ་ཞི་བར་བྱེད་པ་སྲིད་གསུམ་གྱིས་ མཆོད་བྱ་གཅིག་པུ་དོན་དམ་གནས་ལུགས་ཀྱི་བདེ་ཆེན་ཉིད་དུ་རྣལ་འབྱོར་པ་དག་གིས་ཤེས་ ནས་དོར་བར་བྱ་མི་འོས་ཚུལ་ཡང་། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་པ་འདི་རྣམས་ 10-367 ཀྱིས་ཐེག་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ཕྱུང་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པའི་སྙིང་པོ་ཀུན་ཏུ་ བཟང་པོ་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་ཀུན་ ནས་སྣང་བར་བྱེད་པ། རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་པ་ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ གཟུགས་འཆང་བ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་བདག་དང་ བདག་གི་བའི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་ དུས་ཐམས་ཅད་པ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་མཁྱེན་ པ་འཁོར་བའི་བག་ཆགས་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་དང་བྲལ་བ་སྤྲོས་པ་ མེད་པའི་ངོ་བོར་རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་ཅིང་འཕེལ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། གཟུངས་སྣ་ ཚོགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྟེན་བུམ་པ་བཟང་པོ་དང་དཔག་བསམ་གྱི་ཤིང་དང་ཡིད་བཞི
【現代漢語翻譯】 『不認識最初的至上佛陀者，便不認識如實之名。不認識如實之名者，便不認識金剛持的智慧身。』等等。特別是，《如實名經》的所詮釋的特殊之處，是不變、安樂、究竟的自性，是特別標示的。同樣地，在《如實名經》中，世尊以六十二頌（藏文：ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：，漢語字面意思：）詳細闡述了至尊不變的智慧，即諸佛和菩薩的心髓，並伴隨著祈請。 因此，在確定了究竟意義的心髓之實相是此續部的所詮釋之後，爲了如實、完美地展示續部的深奧含義，僅僅是逐一地辨識，最終將續部含義的精髓概括地表達出來，即一切乘的心髓——普賢至上不變的大樂，如虛空般遍佈，自性是各種各樣的光明，無始無終，自生本有，是究竟意義上的大圓滿智慧，不為戲論所染，其自性是自然而然進入的禪定，是各種陀羅尼的所依，如同珍寶等，是圓滿一切有情意願的如是之理，是聖者至上各自的自證智慧之外，任何其他所不能及的境界，是使無邊有情獲得至上寂靜的唯一三界應供，瑜伽士們應知曉究竟實相的大樂，不應捨棄。同樣，這六十二頌（藏文：ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：，漢語字面意思：）是從一切乘中提取出來的，是世尊金剛持的心髓——普賢至上不變的大樂，是虛空界的究竟，是普遍顯現的，是積累清凈智慧之聚，是深廣的形象，是自性光明的，是無始無終的，是遠離我和我所的能取和所取等分別念垢染的，是無時無刻不遠離一切煩惱的，是了知一切法自性的，是從輪迴習氣中解脫的，是遠離來去的，是無戲論自性的，是自然而然進入和增長的禪定，是各種陀羅尼的所依，如同賢瓶、如意樹和如意寶。
【English Translation】 'One who does not recognize the first Buddha, the Supreme One, does not recognize the true name. One who does not recognize the true name does not recognize the wisdom body of Vajradhara.' and so on. In particular, the object of the tantra of the 'True Name,' is the unchanging bliss, the ultimate essence, which is specifically designated. Similarly, in the 'True Name,' the Blessed One thoroughly taught with six hundred and sixty-two verses (藏文：ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：，漢語字面意思：) that the supreme, unchanging wisdom, which is the essence of the Buddhas and Bodhisattvas, is accompanied by supplication. Therefore, having determined that the ultimate meaning of the essence is the object of this tantra, in order to perfectly reveal the profound meaning of the tantra as it is, merely identifying each one in order, and finally summarizing the essence of the tantric meaning, which is the essence of all vehicles—the supreme, unchanging great bliss of Kuntuzangpo, pervasive like the sky, whose nature is all kinds of clear light, self-arisen from the beginning, is the ultimate great omniscience, unpolluted by elaboration, whose essence is the naturally entering samadhi, the support of various dharanis, like jewels, is the way to fulfill the thoughts of all sentient beings, is the supreme, individual self-awareness wisdom of the noble ones, which is not the object of any other, is the only object of worship in the three realms that supremely pacifies endless sentient beings, yogis should know that the great bliss of the ultimate reality should not be abandoned. Similarly, these six hundred and sixty-two verses (藏文：ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：，漢語字面意思：) are extracted from all vehicles, and are the essence of the Blessed One Vajradhara—the supreme, unchanging great bliss of Kuntuzangpo, the ultimate realm of space, which illuminates all, is the accumulation of pure wisdom, is a profound and vast form, is naturally clear light, is without beginning or end, is free from the defilement of conceptual thoughts such as grasping at self and mine, is always free from all afflictions, is the knowledge of the nature of all dharmas, is liberated from the habits of samsara, is free from going and coming, is the nature of non-elaboration, is the naturally entering and increasing samadhi, and is the support of various dharanis, like a good vase, a wish-fulfilling tree, and a wish-fulfilling jewel.
ན་གྱི་ནོར་ བུ་བཞིན་དུ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ། ཐུབ་པ་ ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཡང་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པ། སེམས་ཅན་གྱི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོ་མཆོག་ཏུ་ཞི་བར་ མཛད་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུ་སྟེ་སྲིད་པ་གསུམ་གྱིས་མཆོད་པར་བྱ་ བ་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་རིག་པ་མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་འདི་ཉིད་ནི་རྣལ་ འབྱོར་པས་དོར་བར་མི་བྱའོ། །ཞེས་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ངེས་པའོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་ པའི་འགྲེལ་ཆེན་གྱིས་བཀྲལ་ཚུལ་གུང་བསྒྲིགས་ན་རྒྱུད་འདིའི་བསྟན་བྱ་གནས་ལུགས་དོན་ དམ་ཉག་གཅིག་ཏུ་ཇི་བཞིན་ངེས་ནུས་པའི་ཕྱིར། ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་སྔགས་གཞི་དང་པོའི་ སངས་རྒྱས་དེ་སེམས་ཅན་གྱི་སྐབས་ལམ་ལ་སློབ་ཚེ་མངོན་དུ་གྱུར་བྱའི་ཚུལ་བླ་མ་རྡོ་རྗེ་སློབ་ དཔོན་གྱི་ཞལ་གྱི་གདམས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་དམ་པའི་ཐར་པ་མཆོག་གི་སླད་དུ་སློབ་མ་ རྣམས་ཀྱིས་བཙལ་དགོས་ཤིང་། དེ་ཡང་རྣལ་འབྱོར་པ་རང་རང་གི་ལུས་ནང་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ ཉིད་དོན་དམ་རང་བྱུང་གི་སངས་རྒྱས་ལས་ལོགས་ཀྱི་ཐར་པ་སྟེར་བྱེད་ཀྱི་སངས་རྒྱས་གཞན་ 10-368 གང་ཡང་མེད་ཅིང་། སྤྱིར་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བཞུགས་པའི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་གྱི་ སེམས་ཆེན་པོ་དེ་དོན་དམ་སངས་རྒྱས་དངོས་ཡིན་པ་དེ་ལས་སངས་རྒྱས་ཆེན་པོ་གཞན་ འཇིག་རྟེན་ཁམས་ན་མེད་པས་དེ་འདྲའི་སངས་རྒྱས་མངོན་བྱེད་ཐབས་ཀྱིས་མཉེས་པར་བྱས་ ནས་སྲིད་རྩ་གཅོད་བྱེད་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་གོམས་པར་བྱ་དགོས་ཚུལ་ བཅས་སྦས་རྒྱུད་ཀུན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་དཔལ་ལྡན་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ ལས་ཇི་སྐད་གསུངས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། དེ་ཕྱིར་བླ་མའི་ཞབས་ལ་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ པ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཐར་པའི་སླད་དུ་བཙལ་བར་བྱ། །ལུས་ལས་མ་གཏོགས་གང་ཞིག་ཁྱབ་ བྱེད་ཐར་པ་སྟེར་བའི་སངས་རྒྱས་གཞན་ནི་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་ སངས་རྒྱས་ཡིན་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཆེན་པོ་གཞན་འདིར་འཇིག་རྟེན་ཁམས་ན་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ རྣམས་མཉེས་པར་བྱས་ནས་དཔག་མེད་སྲིད་པ་གཅོད་པར་བྱེད་དེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལས་ སོ། །ཞེས་སོགས་སྔ་ཕྱི་དུ་མར་ཞིབ་རྒྱས་སུ་ཡེ་བཞུགས་སྔགས་གཞི་ཟབ་མོ་སྟོན་བྱེད་ཡང་ ཡང་བྱུང་བའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་རྒྱུད་དེར་ཀུན་རྫོབ་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་དག་ལས་རྣམ་ པར་འདས་པའི་གཞན་མཆོག་དོན་དམ་དབྱིངས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་གཤེགས་པ་རྡོར་སེམས་རྣམ་ སྣང་། རིན་འབྱུང་། སྣང་མཐའ། དོན་གྲུབ་སྟེ་རྒྱལ་བ་ཡབ་ལྔ་དང་། གཞན་མཆོག་དོན་དམ་ དབྱིངས་ཀྱི་གཤེགས་མ་སྣ་ཚོགས་ཡུམ། སྤྱན་མ། མཱ་མ་ཀི གོས་དཀར་མོ། སྒྲོལ་མ་སྟེ་ རིགས་ཀྱི་ཡུམ་ལྔའི་ངོ་བོ་དོན་དམ་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་གཤེགས
【現代漢語翻譯】 如珍貴的如意寶，圓滿一切眾生的願望，不是諸大能仁所能行境，能極度寂滅眾生大蘊，如幻如夢如影像，為三界所供養，瑜伽士的智慧，自證的無上不變之樂，瑜伽士不應捨棄。如是，是如來之決定。如是等等，若將大疏的解釋方式進行比對，就能如實確定此續的所詮釋的實相勝義。如所說示的最初的本初佛，當衆生於道上修學時，應如何顯現之理，需依賴上師金剛阿阇黎的口訣，爲了勝義解脫，弟子們應當尋求。並且，瑜伽士各自的身體內心之法性，除了勝義自生之佛外，沒有其他能賜予解脫之佛。 總的來說，安住于眾生之中的自性光明大心，即是勝義實相之佛，除此之外，世間沒有其他偉大的佛陀，因此，以能顯現此佛之方便而令其歡喜，斷除輪迴之根本，即是習慣於無分別之智慧。如是等等，此乃勝過一切密續之殊勝《吉祥密集根本續王》中所說。因此，安住于上師蓮足下的瑜伽士們，爲了獲得解脫而應當尋求。除了身體之外，哪裡有遍佈、賜予解脫之佛呢？根本沒有。眾生即是佛，此世間沒有其他偉大的佛陀。令彼等歡喜，就能斷除無量輪迴，即從無分別中生起。等等，前後多次詳細地顯示了本初俱生之甚深明咒根本。
【English Translation】 Like a precious wish-fulfilling jewel, fulfilling the desires of all sentient beings, not the realm of practice for the great Thubpas (Buddhas), supremely pacifying the great aggregates of sentient beings, like an illusion, like a dream, like a reflection, to be worshiped by the three realms, the wisdom of yogis, the supreme unchanging bliss of self-awareness, this itself should not be abandoned by yogis. Thus, it is the certainty of the Tathagata (如來). Thus, etc., if the methods of explanation of the great commentary are compared, one can truly ascertain that the object of teaching of this tantra is solely the ultimate reality. As taught, when sentient beings learn the path of the first Buddha, the way to manifest should rely on the oral instructions of the Vajra Acharya (金剛阿阇黎) , and for the sake of ultimate liberation, disciples must seek. Furthermore, in the nature of the mind within the body of each yogi, there is no other Buddha who can grant liberation other than the self-arisen Buddha of ultimate meaning. In general, the great mind of self-nature luminosity residing in sentient beings is the actual Buddha of ultimate meaning, and there is no other great Buddha in this world, so by pleasing such a Buddha with the means to manifest it, cutting off the root of existence is to become accustomed to non-discriminating wisdom. Thus, etc., it is said in the glorious Condensed King of Tantras, which is particularly superior to all hidden tantras. Therefore, yogis who abide at the feet of the Lama (上師) should seek for the sake of liberation. Apart from the body, where else is there a Buddha who pervades and grants liberation? There is none. Sentient beings are Buddhas, and there is no other great Buddha in this world. By pleasing them, one cuts off immeasurable existence, which arises from non-discrimination. Etc., before and after, many times in detail, the profound mantra base of primordial presence is repeatedly shown.
་མ་གདོད་ནས་ ཆོས་ཉིད་དུ་བཞུགས་ཚུལ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་གཅིག་པུ་འདི་ནི་དུས་མཐའི་སྤྲིན་དང་ མཚུངས་པ་ཧེ་རུ་ཀར་ནི་བྱུང་བར་གྱུར། ཞེས་སོགས་ཀྱི་དགོངས་དོན། འཇིག་རྟེན་དབང་ ཕྱུག་གི་དུས་འཁོར་འགྲེལ་ཆེན་ལས། སྔར་གསུངས་པའི་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེ་ཉིད་གཅིག་ པུ་འདི་ནི་དུས་མཐའི་སྤྲིན་དང་མཚུངས་པ་ནག་པོའི་ཧེ་རུ་ཀར་ནི་བྱུང་བར་གྱུར་པའང་། འཕོ་ 10-369 བ་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞན་དེ་ནི་ཧེ་རུ་ཀ་སྟེ། ཞེས་རྣམ་ཤེས་ཀུན་ རྫོབ་པ་དག་པའི་གཞི་གཞན་མཆོག་དོན་དམ་དབྱིངས་ཀྱི་ཧེ་རུ་ཀར་གསུངས་པ་སོགས་རྒྱུད་ རྩ་འགྲེལ་གཉིས་ཀ་ནས་དོན་དམ་གཞན་མཆོག་གི་རྒྱལ་བ་ཡབ་ཡུམ་གདོད་མ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ ཚུལ་དུ་བཞུགས་པ་ཞིབ་རྒྱས་སུ་གསུངས་ཤིང་། ཁྱད་པར་འགྲེལ་ཆེན་ལས། འདིར་ཀུན་ རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་འགགས་པར་གྱུར་པ་ན་གཞན་འདུ་བྱེད་ལ་སོགས་པ་དེ་དག་རྣམས་སོ། །ཞེས་ ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་ལྔ་དག་པའི་གཞི་དོན་དམ་པའི་གཞན་མཆོག་གི་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པ་ཡབ་ཡུམ་ལྔ་ལྔར་གསུངས་སོ། །ཚུལ་དེ་དང་མཐུན་པར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ དབང་ཡུལ་སོགས་འགགས་པས་དོན་དམ་གཞན་མཆོག་གི་ཤེས་པ་ཡུལ་དབང་སོགས་ མངོན་དུ་གྱུར་ཚུལ། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོའི་དགྱེས་རྡོར་གྱི་འགྲེལ་ཆེན་ལས་ཀྱང་། དངོས་པོའི་འཆིང་ བ་དེས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་མིག་ལ་སོགས་པ་བཅིངས་པའོ། །དེ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་གྲོལ་ བར་འགྱུར་བ་ནི་ཡུལ་དང་དབང་པོ་རྣམས་འགགས་པ་ནི་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ བས་ན་དངོས་པོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲོལ་བར་འགྱུར་བ་ནི་མིག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་འདས་པ་ དང་མ་འོངས་པའི་ཡུལ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མཐོང་བས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲུག་དག་གྲོལ་ བར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ནི་གཞན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་ བསྩལ་པའོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་ཞིབ་པར་གསུངས་པའོ། །གཞན་ཡང་སྤྱན་རས་གཟིགས་ དབང་ཕྱུག་གི་འགྲེལ་ཆེན་ལས། སྔགས་ཀྱི་གཞི་རྒྱུད་དག་པ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ཆགས་རྟོག་གི་དྲི་ མས་སྟོང་གཞི་རང་བཞིན་དོན་དམ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་དང་། ཀུན་རྫོབ་གཉིད་འཐུག་གི་དྲི་ མས་སྟོང་གཞི་རང་བཞིན་དོན་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་དང་། ཀུན་རྫོབ་རྨི་ལམ་གྱི་དྲི་མས་ སྟོང་གཞི་རང་བཞིན་དོན་དམ་པའི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་དང་། ཀུན་རྫོབ་སད་སྣང་གི་དྲི་ མས་སྟོང་གཞི་རང་བཞིན་དོན་དམ་པའི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་ཉིད་དེ་དོན་དམ་རང་བྱུང་གི་གཉུག་མ་ 10-370 ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་བཞིར་ཡང་གསུངས་པ་སྟེ། འགྲེལ་ཆེན་དེ་ཉིད་ལས། འདིར་སེམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ རྣམ་པ་བཞི་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་སྐུ་བཞིའི་མཚན་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཏེ། བཟོད་པར་དཀའ་བའི་ འདོད་ཆགས་ཀྱི་དྲི་མས་ཀུན་ནས་བགོས་པ་བྷ་ག་དང་དབང་པ
【現代漢語翻譯】 從原始狀態起安住於法性的方式：如『金剛薩埵（藏文：རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་，梵文天城體：वज्रसत्त्व，梵文羅馬擬音：Vajrasattva，漢語字面意思：金剛勇猛）唯一者，猶如末劫之云，化現為黑汝嘎（藏文：ཧེ་རུ་ཀ，梵文天城體：हेरुक，梵文羅馬擬音：Heruka，漢語字面意思：飲血尊）』等語的含義。《時輪大疏》中說：『先前所說的金剛薩埵唯一者，猶如末劫之云，化現為黑汝嘎，無有遷變的法界智慧，即是黑汝嘎』。因此，清凈世俗之識的根本，即是勝義法界之黑汝嘎。』等等，在根本續和釋續中，都詳細闡述了勝義至上的勝者父母，以原始法性的方式安住。特別是《大疏》中說：『在此，當世俗之法止息時，其他的行等等也隨之止息。』也就是說，清凈世俗的五蘊和五界之根本，即是勝義至上的如來（藏文：དེ་བཞིན་གཤེགས་པ，梵文天城體：तथागत，梵文羅馬擬音：Tathāgata，漢語字面意思：如來）父母五五尊。與此相似，當世俗之識、境等止息時，勝義至上的智慧、境等顯現的方式。《金剛心要喜金剛大疏》中也說：『事物的束縛束縛了識和眼等。完全瞭解它而解脫，即是境和根的止息，這被稱為完全瞭解。因此，事物本身解脫，即是眼等見到過去和未來的境之自性，六識因此解脫。此識是其他的。』世尊（藏文：བཅོམ་ལྡན་འདས，梵文天城體：भगवान्，梵文羅馬擬音：Bhagavan，漢語字面意思：薄伽梵）如是說。』等等，都有詳細的闡述。此外，《觀世音自在（藏文：སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག，梵文天城體：अवलोकितेश्वर，梵文羅馬擬音：Avalokiteśvara，漢語字面意思：觀自在）大疏》中說：『咒語的根本清凈，遠離世俗生起的垢染，根本自性是勝義自性身；遠離世俗濃厚睡眠的垢染，根本自性是勝義智慧法身；遠離世俗夢境的垢染，根本自性是勝義圓滿報身；遠離世俗醒覺現象的垢染，根本自性是勝義化身，即是勝義自生的本初法性四身。』《大疏》中說：『在此，心的四種金剛清凈，成為四身的特徵，難以忍受的貪慾垢染所遍佈的bhaga（藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思）和根。
【English Translation】 How to abide in the Dharmata (法性) from the beginning: The meaning of phrases such as 'Vajrasattva (金剛薩埵) alone, like the clouds at the end of time, becomes Heruka (黑汝嘎).' In the Great Commentary on the Kalachakra (時輪), it says: 'The Vajrasattva previously mentioned, alone, like the clouds at the end of time, becomes the black Heruka. The unchanging Dharmadhatu (法界) wisdom is Heruka.' Therefore, the basis for purifying the conventional consciousness is the supreme, ultimate Dharmadhatu Heruka. Both the root tantra and the commentary extensively explain that the supreme, ultimate Victorious Ones, father and mother, abide in the original state of Dharmata. In particular, the Great Commentary states: 'Here, when conventional dharmas cease, other actions and so forth also cease.' That is, the basis for purifying the conventional five skandhas (蘊) and five elements is the supreme, ultimate Tathagata (如來), father and mother, in fivefold form. Similarly, when conventional consciousness, objects, and so forth cease, how the supreme, ultimate wisdom, objects, and so forth manifest. In the Great Commentary on the Vajrahṛdaya Hevajra (金剛心要喜金剛), it also says: 'The bondage of objects binds consciousness and the eyes, and so forth. Liberation through fully understanding it is the cessation of objects and faculties, which is called full understanding. Therefore, liberation through objects themselves is that the eyes, and so forth, see the nature of past and future objects, and the six consciousnesses are thus liberated. This consciousness is other.' The Bhagavan (世尊) spoke thus. And so forth, it is explained in detail. Furthermore, in the Great Commentary on Avalokiteśvara (觀世音自在), it says: 'The basis of mantra is pure, empty of the defilements of conventional arising and conceptualization, the fundamental nature is the Svabhavakaya (自性身) of ultimate reality; empty of the defilements of conventional thick sleep, the fundamental nature is the Jñanadharmakaya (智慧法身) of ultimate reality; empty of the defilements of conventional dreams, the fundamental nature is the Sambhogakaya (圓滿報身) of ultimate reality; empty of the defilements of conventional waking appearance, the fundamental nature is the Nirmanakaya (化身) of ultimate reality, which are the four Kayas (身) of ultimate, self-born, primordial Dharmata.' In the Great Commentary itself, it says: 'Here, the four Vajras (金剛) of the mind, being completely pure, become the characteristics of the four Kayas, pervaded by the unbearable defilement of desire, the bhaga and the faculties.'
ོའི་བདག་ཉིད་སེམས་ཀྱི་ དངོས་པོ་མེད་པའི་སེམས་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་སྟེ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཞེས་བྱའོ། །མུན་པས་ ཟིལ་གྱིས་མནན་པ་ཤིན་ཏུ་གཉིད་ལོག་པའི་སེམས་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པའི་སེམས་ནི་ཆོས་ཀྱི་ སྐུ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་སྐུ་ཞེས་བྱའོ། །སྲོག་གིས་བསྐྱེད་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་རྨི་ལམ་གྱི་སེམས་ཀྱི་ དངོས་པོ་མེད་པའི་སེམས་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་སྟེ། ཉིན་མོར་བྱེད་པའི་སྐུ་ཞེས་བྱའོ། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་དུ་མའི་དངོས་པོའི་འདུ་ཤེས་སད་པའི་སེམས་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པའི་སེམས་ ནི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་སྟེ་པདྨའི་འདབ་མ་རྒྱས་པའི་སྤྱན་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་གྱི་གཞི་རྒྱུད་དག་པ་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཡོད་ ཅིང་དེ་མེད་པའི་སེམས་ཅན་མི་སྲིད་པ་དང་སེམས་ལས་གཞན་པའི་སངས་རྒྱས་མེད་ཚུལ་ ཀྱེའི་རྡོར་གྱི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང་། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །འོན་ཀྱང་གློ་བུར་དྲི་ མས་བསྒྲིབས། །དེ་ཉིད་བསལ་ན་སངས་རྒྱས་ཉིད། །ཅེས་དང་། རང་དང་རང་གིས་རྟོགས་ པ་ལས། །སངས་རྒྱས་མ་ཡིན་སེམས་ཅན་ནི། །གཅིག་ཀྱང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། སེམས་ནི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །སངས་རྒྱས་གཞན་དུ་བསྟན་དུ་མེད། །ཅེས་སོགས་ རྒྱས་པར་གསུངས་ཤིང་དེ་འདྲའི་གཞི་རྒྱུད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པའི་རིགས་དེ་ཉིད་ རིགས་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་གནས་ལུགས་དོན་དམ་གཞན་མཆོག་གི་ལྷ་དངོས་གནས་སུ་རྡོ་རྗེ་ སྙིང་པོའི་འགྲེལ་བར་ཡང་གསུངས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལྟར་རིགས་དྲུག་གི་བདག་ཉིད་ ཅན་གྱི་ཧེ་རུ་ཀ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྟེ་དེ་ཁོ་ན་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཞེས་ཀྱང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །འདིར་ཁ་ཅིག རྒྱུ་ཐེག་གི་སྐབས་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་ལས་ 10-371 གཤེགས་སྙིང་གི་མཚན་གྱིས་གཞི་དབྱིངས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བསྟན་ལ། འབྲས་ཐེག་གི་སྐབས་སུ་ དང་པོའི་སངས་རྒྱས་སོགས་ཀྱི་མཚན་གྱི་རྣམ་གྲངས་ཁྱད་པར་བ་འགའ་ཞིག་ལས་གཤེགས་ སྙིང་གི་མཚན་གྱིས་སྔགས་ཀྱི་གཞི་རྒྱུད་བསྟན་པ་ཡོད་དམ་མེད་ཅེ་ན། དེ་ཡང་སྔགས་རྒྱུད་ རྣམས་སུ་སྙིང་པོའི་མཚན་སྒྲས་གསུངས་པའང་མང་སྟེ། རྒྱུད་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས། དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དག །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཚུལ་ཆེན་ཏེ། །ཉོན་མོངས་འདམ་གྱིས་མ་ གོས་པ། །རྡོ་རྗེ་པདྨའི་དབང་བསྐུར་ཡིན། །ཞེས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཆོས་ དབྱིངས་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཁྱད་མེད་དུ་བཞུགས་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྱི་ཉོན་ མོངས་དྲི་མས་མ་གོས་པ་དོན་དམ་ཐབས་ཤེས་ཟུང་འཇུག་གི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་གདོད་ནས་ ཡོད་པར་གསུངས་པ་དང་། དགོངས་པ་ལུང་སྟོན་པའི་རྒྱུད་དུ། སྙིང་པོ་ཞེས་ནི་ས
【現代漢語翻譯】 自性是心，無實性的心是法身，即一切智者。黑暗壓倒，深度睡眠時，無實性的心是報身，即智慧身。生命所生的有無之夢，無實性的心是化身，即白晝之身。種種分別唸的實有覺醒，無實性的心是應身，即蓮花盛開之眼。如是之故。 因此，清凈的基續是究竟的佛，存在於一切眾生心中，沒有它的眾生是不可能的，也沒有心之外的佛。《時輪金剛續》中也說：『眾生即是佛，然為客塵所染，除彼即是佛。』又說：『從自與自之證悟中，無一眾生非是佛。』又說：『心即圓滿佛，無有他佛可示。』等等廣說。如此基續自性清凈之種性，即是六道之自性，安住于究竟實相，是無上之本尊，真實存在。《金剛藏釋》中也說：『如是六道自性之黑汝嘎（藏文：ཧེ་རུ་ཀ་，梵文天城體：हेरुक，梵文羅馬擬音：Heruka，漢語字面意思：飲血尊）即是時輪，亦可稱為最初之佛。』如是所說。 此處有人問：因乘時，以了義經部之如來藏之名，指示基界之自性；果乘時，以最初佛等名稱之差別，是否以如來藏之名指示密咒之基續？答：密咒續部中，以心要之名所說甚多。《金剛頂續》中說：『如來之藏，乃法界之大理，不為煩惱垢所染，是金剛蓮花之灌頂。』如來藏以法界之理，無差別地存在於一切眾生心中，不為眾生之煩惱垢所染，是究竟的方便智慧雙運之自性，本來就存在。在《意旨授記續》中，『心要』之名是……
【English Translation】 The nature is mind, and the mind without substance is the Dharmakaya (法身), known as the all-knowing one. When darkness overwhelms and one is in deep sleep, the mind without substance is the Sambhogakaya (報身), known as the wisdom body. The dream of existence and non-existence born from life, the mind without substance is the Nirmanakaya (化身), known as the body of daylight. The real awakening of various conceptual thoughts, the mind without substance is the Rupakaya (應身), known as the eyes like blooming lotus petals. Thus it is. Therefore, the pure basic continuum is the ultimate Buddha, existing in all sentient beings, and sentient beings without it are impossible, nor is there a Buddha other than the mind. The Kalachakra Tantra (時輪金剛續) also says: 'Sentient beings are indeed Buddhas, but obscured by adventitious defilements. Removing them, they are indeed Buddhas.' It also says: 'From self and self-realization, not a single sentient being is not a Buddha.' It also says: 'The mind is the perfect Buddha, and no other Buddha can be shown.' And so on, extensively explained. Such a basic continuum, the naturally pure lineage, is the nature of the six realms, abiding in ultimate reality, the supreme deity, truly existing. The Vajragarbha Commentary (金剛藏釋) also says: 'Thus, Heruka (藏文：ཧེ་རུ་ཀ་，梵文天城體：हेरुक，梵文羅馬擬音：Heruka，漢語字面意思：wrathful deity) of the nature of the six realms is Kalachakra (時輪), and can also be called the first Buddha.' As it is said. Here, some ask: In the cause vehicle, the essence of the base realm is indicated by the name Tathagatagarbha (如來藏) in the definitive sutras; in the result vehicle, with the differences in names such as the first Buddha, is the basic continuum of mantra indicated by the name Tathagatagarbha? The answer is: In the mantra tantras, there are many statements made with the term 'essence'. The Vajrasekhara Tantra (金剛頂續) says: 'The womb of the Tathagata (如來), is the great principle of the Dharmadhatu (法界), not stained by the mud of afflictions, it is the empowerment of the Vajra (金剛) and the Padma (蓮花).' The Tathagatagarbha, through the principle of the Dharmadhatu, resides without difference in the hearts of all sentient beings, unstained by the afflictive defilements of sentient beings, is the ultimate nature of the union of skillful means and wisdom, existing from the beginning. In the Intent Prophecy Tantra, the name 'essence' is...
ངས་རྒྱས་ ཀྱི། །ཆོས་ཉིད་དག་པ་འདི་ཡིན་ཞིང་། །སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་དོན་སྤྱོད་རྣམས་ཀྱི། །བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་ པའི་མཆོག་འདི་ཡིན། །ཞེས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཆོས་ཉིད་དག་པའི་རང་བཞིན་འདི་ སྔགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཟབ་མོ་སྤྱོད་པ་དག་གི་བྱང་ཆུབ་སྤྱོད་པ་མཆོག་གི་དོན་ཡིན་པར་གསུངས་ པ་དང་། དོན་དམ་པའི་མཚན་བརྗོད་དུའང་། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྙིང་པོ་ཆེ། །ཞེས་དོན་དམ་ ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ཉིད་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོར་གསུངས་པ་དང་། བསྡུས་པའི་རྒྱུད་རྒྱལ་ལས་ཀྱང་། སེམས་ནི་དག་ན་མི་དེ་ཡང་ནི་རྒྱལ་བའི་དབང་པོར་འགྱུར་ ཏེ་རྒྱལ་བ་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དག་པའི་སྙིང་པོ་དེ་མཐོང་བ་ ལ་གེགས་བྱེད་ཀྱི་དྲི་མ་གློ་བུར་བ་དག་ན་སྙིང་པོ་ཅན་གྱི་མི་དེ་རྒྱལ་བའི་དབང་པོར་འགྱུར་གྱི་ དེ་ལས་གཞན་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་ཚུལ་མེད་པར་གསུངས་པ་དང་། རྗེ་བཙུན་སྤྱན་རས་ གཟིགས་ཀྱི་འགྲེལ་ཆེན་ལས་ཀྱང་། སྟོང་པ་ཆེན་པོ་འགྱུར་མེད་ལྔ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་གྱུར་ པའི་རྣལ་འབྱོར་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་པོ་སྟེ། ཞེས་སྟོང་ཆེན་ཡིག་ལྔ་གཅིག་ 10-372 གྱུར་ཨེ་ཡིག་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་གཞི་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་དེ་གཤེགས་ སྙིང་དུ་གསུངས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་གཞི་རྒྱུད་དོན་དམ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ དེ་རང་བྱུང་གཉུག་མའི་སྐུ་བཞི་དང་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའི་ངེས་པ་དོན་གྱི་ གནས་ལུགས་རྟོགས་དཀའི་གནས་ཟབ་མོ་ཉིད་དུ་ཕྱག་རྡོར་གྱི་འགྲེལ་བར་གསུངས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། ཡེ་ཤེས་འདི་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དང་ཆོས་དང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པ་དང་སྤྲུལ་ པའི་བདག་ཉིད་ཡེ་ཤེས་དང་ཐུགས་དང་གསུང་དང་སྐུ་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་པར་གྱུར་པ་འཇིག་ རྟེན་གསུམ་མཐོ་རིས་དང་ས་སྟེང་དང་ས་འོག་རྣམས་སུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་དག་པར་ གནས་པ། བསོད་ནམས་དམན་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྙེད་པར་དཀའ་བའོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ ཕྱིར་དང་། གཞན་ཡང་ཕྱག་རྡོར་གྱི་བདེ་མཆོག་བསྟོད་འགྲེལ་ལས། སྔགས་གཞི་ཟབ་མོའི་ གནས་ལུགས་དེ་འདྲ་བ་ཡང་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པ་ཀུན་དང་ལྡན་ཡང་ཀུན་རྫོབ་པའི་རྣམ་པ་ མེད་པའི་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་རྣམ་ཀུན་ མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་ཉིད་དུ་གསུངས་པ་ཡང་། འགྲེལ་བ་དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལྟར་རྣམ་པ་ཀུན་ ལྡན་རྣམ་པ་མེད་ནི་རྒྱུ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམ་པ་ཐམས་ ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལྟར་དང་། གཞི་རྒྱུད་དེ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ རྣམ་ཀུན་མཆོག་གི་ཤེར་ཕྱིན་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིན་པ་གཞིར་བྱས་པ་གང་དེ་དོན་དམ་པའི་རྡོ་རྗ
【現代漢語翻譯】 『This is the pure nature of the Buddhas, and this is the supreme practice of enlightenment through the practices of mantra.』 Thus, the essence of the Buddhas, the pure nature of reality, is said to be the supreme meaning of the practice of enlightenment through the profound practices of mantra. And in the praise of ultimate truth, 『The great essence of all Buddhas,』 the body of ultimate wisdom itself is said to be the essence of all the Tathagatas. Also, in the condensed root tantra, 『If the mind is pure, that person becomes the lord of the conquerors; what need is there for other conquerors?』 It is said that if the adventitious defilements that obscure the vision of the pure essence of the mind's nature are removed, the person with the essence becomes the lord of the conquerors, and there is no other way to attain Buddhahood. And in the great commentary on the venerable Chenrezig (Avalokiteśvara), 『The yoga in which the five great emptinesses merge into one is the essence of the Tathagatas.』 The yoga of suchness, the basis of the supreme all-pervading E (ཨེ་，a e，E，一切種子的精華) of the five great emptinesses merged into one, is said to be the heart of the Sugatas. Therefore, such a foundational continuum, the ultimate Sugata-essence, the self-originated, innate four Kayas and three, is all-pervasive, and the definitive meaning of the state of reality is said in the commentary on Vajrapani (ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ།，Vajrapāṇi，金剛手) to be a profound state difficult to realize. From that very text: 『This wisdom is co-emergent, endowed with Dharma and enjoyment, and the nature of emanation; wisdom, heart, speech, and body merged into one, abiding perfectly in all Dharmas in the three realms—heaven, earth, and the underworld—difficult for those of little merit to find.』 Furthermore, in the commentary on the Chakrasamvara (བདེ་མཆོག，Cakrasamvara，勝樂金剛) praise of Vajrapani, such a profound state of the basis of mantra, possessing all aspects of ultimate truth but lacking aspects of conventional truth, the inseparability of basis and result, is said to be the perfection of wisdom, the emptiness endowed with all supreme aspects. From that very commentary: 『Thus, possessing all aspects, lacking aspects, is the cause; the great perfection of wisdom, emptiness, is endowed with the supreme of all aspects.』 The foundational continuum, the great seal, the perfection of wisdom with all supreme aspects, is suchness. Whatever is based on that is the ultimate Vajra (རྡོ་རྗེ།，Vajra，金剛).
【English Translation】 'This is the pure nature of the Buddhas, and this is the supreme practice of enlightenment through the practices of mantra.' Thus, the essence of the Buddhas, the pure nature of reality, is said to be the supreme meaning of the practice of enlightenment through the profound practices of mantra. And in the praise of ultimate truth, 'The great essence of all Buddhas,' the body of ultimate wisdom itself is said to be the essence of all the Tathagatas. Also, in the condensed root tantra, 'If the mind is pure, that person becomes the lord of the conquerors; what need is there for other conquerors?' It is said that if the adventitious defilements that obscure the vision of the pure essence of the mind's nature are removed, the person with the essence becomes the lord of the conquerors, and there is no other way to attain Buddhahood. And in the great commentary on the venerable Chenrezig (Avalokiteśvara), 'The yoga in which the five great emptinesses merge into one is the essence of the Tathagatas.' The yoga of suchness, the basis of the supreme all-pervading E (ཨེ་，a e，E，essence of all seeds) of the five great emptinesses merged into one, is said to be the heart of the Sugatas. Therefore, such a foundational continuum, the ultimate Sugata-essence, the self-originated, innate four Kayas and three, is all-pervasive, and the definitive meaning of the state of reality is said in the commentary on Vajrapani (ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ།，Vajrapāṇi，Vajra in Hand) to be a profound state difficult to realize. From that very text: 'This wisdom is co-emergent, endowed with Dharma and enjoyment, and the nature of emanation; wisdom, heart, speech, and body merged into one, abiding perfectly in all Dharmas in the three realms—heaven, earth, and the underworld—difficult for those of little merit to find.' Furthermore, in the commentary on the Chakrasamvara (བདེ་མཆོག，Cakrasamvara，Supreme Bliss) praise of Vajrapani, such a profound state of the basis of mantra, possessing all aspects of ultimate truth but lacking aspects of conventional truth, the inseparability of basis and result, is said to be the perfection of wisdom, the emptiness endowed with all supreme aspects. From that very commentary: 'Thus, possessing all aspects, lacking aspects, is the cause; the great perfection of wisdom, emptiness, is endowed with the supreme of all aspects.' The foundational continuum, the great seal, the perfection of wisdom with all supreme aspects, is suchness. Whatever is based on that is the ultimate Vajra (རྡོ་རྗེ།，Vajra，Diamond).
ེ་ རྣལ་འབྱོར་མ་རིགས་ལྡན་མ་དང་པདྨ་ཅན་དུ་རྒྱུད་ལས་བསྟན་ཚུལ་སླར་ཡང་འགྲེལ་བ་དེ་ ཉིད་ལས། དེ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་རང་གི་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྣམ་པ་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་དེ་བཞིན་ ཉིད་དང་རིགས་ལྡན་མ་དང་པདྨ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོགས་ས་བཅུའི་སེམས་དཔའ་ ཆེན་པོ་དག་གིས་མཛད་པའི་སེམས་འགྲེལ་རྣམས་ལས་ངེས་དོན་ཟབ་མོའི་སྒོ་ལེགས་པར་ཕྱེ་ 10-373 བའི་ཚུལ་ཆེས་མང་མོད་འདིར་རེ་ཞིག་དེ་ཙམ་དུ་བྱས་ལ། དེ་ལྟར་གསང་ཆེན་བླ་མེད་ཐེག་ པའི་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་སྡེ་རྣམས་དང་དེ་དག་གི་དགོངས་འགྲེལ་ཁྱད་འཕགས་དང་བཅས་པས་ ཇི་སྐད་བསྟན་པ་བཞིན་ཟབ་དགོངས་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་འཕགས་ཡུལ་གྱི་གྲུབ་དབང་མཐའ་ དག་གི་སྤྱི་མེས་ཆེན་པོ་དཔལ་ལྡན་ས་ར་ཧས་ཀྱང་། ངེས་དོན་གསང་བ་ཟབ་མོའི་གནས་ ལུགས་ཇི་བཞིན་པ་དེ་ནི་མཁས་པ་སྡེ་སྣོད་འཆད་པ་དག་གིས་ཀྱང་རྟོགས་དཀའ་བ་གསང་ ཆེན་ཐེག་པའི་སྔགས་ཀྱི་གཞི་རྒྱུད་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་སེམས་ཅན་དག་གི་ལུས་ནང་ཡིད་ ཀྱི་སྦུབས་སུའང་གཉུག་མ་རང་བྱུང་ལྷན་སྐྱེས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཡེ་ནས་བཞུགས་པའི་ཚུལ་ ངེས་དོན་ཟབ་གསང་གི་གནད་ཇི་བཞིན་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་ལེགས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་ རྟོགས་ནུས་ན་གནས་ལུགས་གདོད་མའི་སངས་རྒྱས་ཟུང་འཇུག་མཐར་ཐུག་གི་གོ་འཕང་དེ་ རིང་དུ་མི་བཞུགས་པས་སྐྱེས་བུ་གང་དག་གྲོལ་བའི་ཚེ་གོ་འཕང་གཞན་ཐག་རིང་གང་དུ་འགྲོ་ བ་མེད་པར་རང་རྒྱུད་ལ་གདོད་ནས་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པའི་གཉུག་མ་དོན་གྱི་ཟུང་འཇུག་གི་ རང་ཞལ་མཇལ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཚུལ་མཁས་རློམ་རྟོག་གེ་ཕལ་བས་མ་རྟོགས་པའི་ཡིན་ ལུགས་དང་བཅས་པས་གསང་ཆེན་བླ་མེད་ཀྱི་དགོངས་ཟབ་ཇི་བཞིན་ལེགས་པར་བཀྲལ་བ་ ཡང་འདི་ལྟ་སྟེ། ཉིད་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས། མཁས་པ་བསྟན་བཅོས་འཆད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །ལུས་ནང་སངས་རྒྱས་ཡོད་པ་མ་རྟོགས་སོ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་ནའང་གང་དུ་འགྲོ་བ་མེད། །མཁས་པ་ངོ་ཚ་མེད་པས་དེ་མ་རྟོགས། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཚུལ་དེ་ ལུགས་ལྟར་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་བཞེད་དགོངས་སུའང་སྔགས་ལམ་ལ་སློབ་པ་གང་དག་ སྙིང་ནང་དུ་གནས་པའི་གཞོམ་མེད་ཀྱི་བདེ་ཆེན་གློ་བུར་དྲི་མའི་རྙོག་བྲལ་དོན་དམ་སངས་ རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ་བླ་མའི་མན་ངག་ལ་བརྟེན་ནས་སྐད་ཅིག་དག་གིས་ཇི་བཞིན་མངོན་ དུ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་ཐོབ་པའི་ཚུལ་རང་ལུགས་སུ་ཆེས་འཐད་ཅིང་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ 10-374 ཟབ་མོའི་ངེས་གསང་དུ་ལེགས་པར་མཛད་པ་ཡིན་ཏེ། རིམ་པ་བཞི་པ་ལས། ནང་གི་བདེ་བ་ རྙོག་བྲལ་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སྐད་ཅིག་དག་གིས་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་དོན་ དམ་བདེ་ཆེན་ཡེ་བཞུགས
【現代漢語翻譯】 瑜伽母（Naljorma）和蓮花女（Pema-chan）在續部中所示之理，再次於彼處解釋道：『彼即金剛瑜伽母（Dorje Naljorma）自心之顯現，大手印（Chagya Chenpo）具足一切相之殊勝，般若波羅蜜多（Sherabkyi Paroltu Chinpa），空性（Tongpa Nyid）與如是性（Dezhin Nyid），亦可稱作具種姓女（Rigdenma）與蓮花女（Pema）。』如是等等，十地菩薩（Sa Chui Sempa Chenpo）所造之心釋中，善開甚深密義之門者甚多，然此處暫且如是。如是，依于大密無上乘（Gyangchen Lamed Tekpai Ngagi Gyude）之續部及其殊勝之釋疏，如其所說，現證甚深密意之印度成就者（Druwang）之共同祖師，吉祥薩ra哈（Saraha）亦云：『甚深密義之實相，縱使精通論藏之智者亦難了悟，然大密乘之續部，基續（Zhijyu）與基果（Zhi-bre）無別，于有情眾生之身內，于意之脈中，本具自生俱生智（Lhenkye Yeshe）之體性，若能以師之口訣善爲了知甚深密義之要點，則能證悟本初之佛陀雙運（Zungjuk）究竟果位，故凡解脫之士，無需前往遙遠之地，僅是面見自相續中本具之本初實義雙運之自性而已。』此等為自詡聰明之庸人所不能理解之實相，亦是對大密無上之甚深密意之善妙闡釋。如其親口所言：『智者講經說法，皆未能了悟身中本有佛陀。若能了悟，亦無處可去。智者無慚，故未能了悟。』 如是，依此理，龍樹菩薩（Klu-drub）之意趣亦是，凡修習密咒道者，依于上師口訣，于剎那間現證安住於心中之無壞大樂（De-chen），遠離垢染之究竟實相佛陀菩提之體性，此為自宗所許，亦是究竟甚深密義之確切密意。如《次第四品》（Rimpa Zhipa）所云：『內之安樂，離垢佛陀菩提，于剎那間即可獲得。』等等，即是說實相大樂本自具足。
【English Translation】 The way the Tantra explains the Yogini (Naljorma) and the Lotus Woman (Pema-chan) is further explained there: 'That is the mere appearance of the Vajra Yogini's (Dorje Naljorma) own mind, the Great Seal (Chagya Chenpo) possessing all the supreme aspects, the Perfection of Wisdom (Sherabkyi Paroltu Chinpa), Emptiness (Tongpa Nyid) and Suchness (Dezhin Nyid), and it is said to be the one with the lineage (Rigdenma) and the Lotus (Pema).' Thus, among the mind commentaries made by the great Bodhisattvas (Sa Chui Sempa Chenpo) of the ten bhumis, there are many ways to open the door to the profound definitive meaning, but here it is only so much for now. Thus, as shown by all the tantras of the Great Secret Unexcelled Vehicle (Gyangchen Lamed Tekpai Ngagi Gyude) and their extraordinary commentaries, the great common ancestor of all the accomplished masters (Druwang) of India who have realized the profound meaning, the glorious Saraha, also said: 'The reality of the profound secret meaning is difficult to realize even for the scholars who explain the scriptures, but the basis of the Great Secret Vehicle is that the basis and result (Zhijyu and Zhi-bre) are inseparable, and in the body of sentient beings, in the channels of the mind, the innate, self-born, co-emergent wisdom (Lhenkye Yeshe) is always present. If one can understand the key points of the profound secret meaning through the guru's instructions, then one can realize the ultimate state of primordial Buddha union (Zungjuk), so when those who are liberated do not go anywhere far away, but only see the face of the primordial meaning of union that is inherent in their own being.' This is the reality that is not understood by the pretentious scholars, and it is also a good explanation of the profound meaning of the Great Secret Unexcelled. As he himself said: 'All the scholars who explain the scriptures do not realize that the Buddha is in the body. Even if they realize it, there is nowhere to go. The scholars are shameless, so they do not realize it.' Therefore, according to this way, Nagarjuna's (Klu-drub) intention is also that those who study the mantra path, relying on the guru's instructions, can instantly realize the essence of the indestructible great bliss (De-chen) residing in the heart, the ultimate Buddha Bodhi free from the impurities of adventitiousness, which is very agreeable to one's own system and is well made into the definitive secret of the ultimate profound reality. As it is said in the Fourth Chapter of the Sequence (Rimpa Zhipa): 'Inner bliss, the Buddha Bodhi free from impurities, will be obtained in an instant,' etc., which means that the ultimate great bliss is inherently present.
་མཆོག་གི་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཏུ་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ཕྱིར། དེ་ ལྟར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་གང་གི་སྐབས་སུའང་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་དབྱེ་འདི་ཞིབ་ པར་ཤེས་ན་ཐུབ་པ་མཆོག་གི་བཀའི་དགོངས་པ་ལ་མི་རྨོངས་པས་ལེགས་པར་ཇི་བཞིན་ ཁྱད་འབྱེད་ནུས་ཤིང་མདོ་སྔགས་གང་གི་སྐབས་ལ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་ཤེས་པ་གང་དག་ནི་ མ་ལུས་པའི་ཚོགས་བསགས་སྟོབས་ཆེ་བ་ཅན་དུ་གྱུར་ཏེ་རིམ་གྱིས་མཐར་ཐུག་གི་གོ་འཕང་ ལ་འགྲོ་བ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་སྟེ། ཇི་སྐད་དུ། བདེན་གཉིས་རྣམ་དབྱེ་ཤེས་པ་དག །ཐུབ་པའི་ བཀའ་ལ་མི་རྨོངས་ཏེ། །དེ་དག་མ་ལུས་ཚོགས་བསགས་ཅན། །ཕུན་ཚོགས་ཕ་རོལ་འགྲོ་བ་ ཉིད། །ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སོགས་བཤད་བྱ་མང་ཡང་ མང་དོགས། གཉིས་པ་རིགས་པས་བསྒྲུབ་པ་ནི། དེ་ཡང་གཞིའི་ཡིན་ལུགས་ལ་ཆོས་ཅན། རང་བཞིན་ དང་གློ་བུར་དྲི་མའི་ཁྱད་པར་ལས་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སོ་སོར་བགྲང་དུ་ཡོད་དེ། རང་ལུགས་ ལ་རང་བཞིན་རྣམ་དག་འོད་གསལ་བའི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ནི། མི་རྟོག་པ། ཡེ་ཤེས། མྱང་ འདས། དོན་དམ། ལྷན་སྐྱེས་ཡེ་ཤེས། འཇིག་རྟེན་འདས་པ། སྤྲོས་པའི་གཟུགས་མེད་པ། སངས་རྒྱས། འདུས་མ་བྱས་པ། དུས་གསུམ་ལས་འདས་པ། ཕུང་པོ་དང་བྲལ་བ། རྟེན་ འབྲེལ་ལས་འདས་པ། སྐྱེ་འགག་ཀུན་བྲལ། འགྱུར་བ་མེད་པ། ཆོས་ཉིད། དབུ་མའི་ལམ། སྤང་དུ་མི་རུང་བ། གཞོམ་དུ་མེད་པ། ཟག་མེད་བདེ་ཆེན། འགོག་པའི་བདེན་པ། སྙིང་པོ། མ་ བཅོས་པ། སྒྲོ་མ་བཏགས་པ། རྣམ་པར་སྦྱངས་པ། མཚན་མ་མེད་པ། སྤྲོས་པ་མེད་པ། རྣམ་ པར་བྱང་བ། དབུགས་འགྱུ་བ་དང་བྲལ་བ། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ། སྨོན་པ་མེད་པ། 10-375 མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ཡིན་པ་གང་ཞིག གློ་བུར་དྲི་མ་འོད་གསལ་མ་ཡིན་ པའི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཀྱང་དེ་དག་ལས་བཟློག་པ་སྟེ་རིམ་པ་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ། རྣམ་ ཤེས། འཁོར་བ། ཀུན་རྫོབ། མ་རིག་པ། འཇིག་རྟེན་པ། སྤྲོས་པའི་གཟུགས་བཅས། བདུད། འདུས་བྱས། དུས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པ། ཕུང་པོ་དང་བཅས་པ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་། སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེས་ཤིང་འགག་པ། འགྱུར་བའི་རང་བཞིན། ཆོས་ཅན། མཐར་ལྷུང་བ། སྤང་ དུ་རུང་བ། གཞོམ་དུ་ཡོད་པ། སྡུག་བསྔལ་ལས་མ་འདས་པ། སྡུག་ཀུན་གྱི་བདེན་པ། ཤུན་ པ། བཅོས་མ། སྒྲོ་བཏགས་པ། ཀུན་ནས་མ་དག་པ། མཚན་མ་དང་བཅས་པ། སྤྲོས་པ་དང་ བཅས་པ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ། དབུགས་འགྱུ་བ་དང་བཅས་པ། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་ བཅས་པ། སྨོན་པ་དང་བཅས། མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་གི་སྒྲ་བཤད་ནི་གོང་སྨོས་དག་གིས་ཤེས་ནུས་པས་འདིར་མང་བས་མ་བྲིས་ལ། དེ་ ལས་རང་བཞིན་འོད་གསལ་དང་དོན་དམ་བདེན་པ་དངོས་གཉིས་ཡིན་ཁྱབ་མཉམ་ཡིན་ཡང་
【現代漢語翻譯】 爲了最終確定殊勝者的成佛（mchog gi sangs rgyas byang chub tu gtan la phab pa'i phyir）。因此，無論在因乘還是果乘的情況下，如果能詳細瞭解這二諦的區別，就不會對殊勝者的教誨感到困惑，能夠很好地區分。無論在顯宗還是密宗的情況下，凡是瞭解二諦區別的人，都將成為積累無餘資糧且力量強大的人，並 निश्चित地逐步走向最終的果位。正如所說：『瞭解二諦的區別，就不會對佛陀的教誨感到困惑。這些人積累了無餘的資糧， निश्चित地走向圓滿的彼岸。』等等，因為有廣泛的論述。類似這些還有很多要說的，但爲了避免過多。 第二，以理證來證實。也就是說，作為基礎的實相（gzhi'i yin lugs）是所立宗（chos can）。由於自性和突發性染污的差別，可以分別列舉名稱。就自性而言，自性清凈光明（rang bzhin rnam dag 'od gsal ba）的名稱有：無分別（mi rtog pa）、智慧（ye shes）、涅槃（myang 'das）、勝義諦（don dam）、俱生智（lhan skyes ye shes）、出世間（'jig rten 'das pa）、無戲論（spros pa'i gzugs med pa）、佛（sangs rgyas）、無為法（'dus ma byas pa）、超越三時（dus gsum las 'das pa）、離蘊（phung po dang bral ba）、超越緣起（rten 'brel las 'das pa）、遠離生滅（skye 'gag kun bral）、不變（'gyur ba med pa）、法性（chos nyid）、中道（dbu ma'i lam）、不可捨棄（spang du mi rung ba）、不可摧毀（gzhom du med pa）、無漏大樂（zag med bde chen）、滅諦（'gog pa'i bden pa）、精華（snying po）、無為（ma bcos pa）、無增益（sgro ma btags pa）、完全凈化（rnam par sbyangs pa）、無相（mtshan ma med pa）、無戲論（spros pa med pa）、完全清凈（rnam par byang ba）、離氣息流動（dbugs 'gyu ba dang bral ba）、離我執（bdag tu 'dzin pa dang bral ba）、無愿（smon pa med pa）、離造作（mngon par 'du byed dang bral ba）等等。相反，突發性染污非光明的名稱，與上述相反，依次為：分別（rnam par rtog pa）、識（rnam shes）、輪迴（'khor ba）、世俗諦（kun rdzob）、無明（ma rig pa）、世間（'jig rten pa）、有戲論（spros pa'i gzugs bcas）、魔（bdud）、有為法（'dus byas）、三時所攝（dus gsum gyis bsdus pa）、有蘊（phung po dang bcas pa）、緣起（rten cing 'brel 'byung）、剎那生滅（skad cig gis skyes shing 'gag pa）、變化的自性（'gyur ba'i rang bzhin）、有法（chos can）、墮入邊見（mthar lhung ba）、可捨棄（spang du rung ba）、可摧毀（gzhom du yod pa）、未脫離痛苦（sdug bsngal las ma 'das pa）、苦諦（sdug kun gyi bden pa）、糠秕（shun pa）、有為（bcos ma）、有增益（sgro btags pa）、未完全清凈（kun nas ma dag pa）、有相（mtshan ma dang bcas pa）、有戲論（spros pa dang bcas pa）、完全染污（kun nas nyon mongs pa）、有氣息流動（dbugs 'gyu ba dang bcas pa）、有我執（bdag tu 'dzin pa dang bcas pa）、有愿（smon pa dang bcas）、有造作（mngon par 'du byed pa dang bcas pa）等等。這些詞語的解釋可以通過上述內容理解，因此在此不再贅述。其中，自性光明和勝義諦（don dam bden pa）在本體上是相同且周遍的。
【English Translation】 In order to definitively establish the supreme one's enlightenment (mchog gi sangs rgyas byang chub tu gtan la phab pa'i phyir). Therefore, in the context of either the causal or resultant vehicle, if one can understand the distinction between these two truths in detail, one will not be confused about the teachings of the supreme one and will be able to properly differentiate. In the context of either the Sutra or Tantra, those who understand the difference between the two truths will become powerful individuals who accumulate all the collections of merit and will definitely progress towards the ultimate state. As it is said: 'Those who understand the distinction between the two truths will not be confused about the Buddha's teachings. These individuals accumulate all the collections of merit and will definitely go to the other shore of perfection.' And so on, because there are extensive discussions. There are many other things to say, but to avoid being too verbose. Second, to prove it with reasoning. That is, the reality of the basis (gzhi'i yin lugs) is the subject to be proven (chos can). Due to the difference between intrinsic nature and adventitious defilements, names can be enumerated separately. Regarding intrinsic nature, the names for the self-nature of pure light (rang bzhin rnam dag 'od gsal ba) are: non-conceptualization (mi rtog pa), wisdom (ye shes), nirvana (myang 'das), ultimate truth (don dam), innate wisdom (lhan skyes ye shes), transcendence ( 'jig rten 'das pa), free from elaboration (spros pa'i gzugs med pa), Buddha (sangs rgyas), unconditioned ( 'dus ma byas pa), beyond the three times (dus gsum las 'das pa), separate from aggregates (phung po dang bral ba), beyond dependent origination (rten 'brel las 'das pa), free from birth and cessation (skye 'gag kun bral), immutable ('gyur ba med pa), suchness (chos nyid), the Middle Way (dbu ma'i lam), not to be abandoned (spang du mi rung ba), indestructible (gzhom du med pa), great bliss without outflows (zag med bde chen), the truth of cessation ('gog pa'i bden pa), essence (snying po), unconditioned (ma bcos pa), without superimposition (sgro ma btags pa), completely purified (rnam par sbyangs pa), without characteristics (mtshan ma med pa), without elaboration (spros pa med pa), completely cleansed (rnam par byang ba), free from the movement of breath (dbugs 'gyu ba dang bral ba), free from self-grasping (bdag tu 'dzin pa dang bral ba), without aspiration (smon pa med pa), free from manifestation ('mngon par 'du byed dang bral ba), and so on. Conversely, the names for adventitious defilements that are not light are the opposite of the above, in order: conceptualization (rnam par rtog pa), consciousness (rnam shes), samsara ('khor ba), conventional truth (kun rdzob), ignorance (ma rig pa), mundane ('jig rten pa), with elaboration (spros pa'i gzugs bcas), Mara (bdud), conditioned ('dus byas), encompassed by the three times (dus gsum gyis bsdus pa), with aggregates (phung po dang bcas pa), dependent origination (rten cing 'brel 'byung), arising and ceasing in an instant (skad cig gis skyes shing 'gag pa), the nature of change ('gyur ba'i rang bzhin), the subject to be proven (chos can), falling into extremes (mthar lhung ba), to be abandoned (spang du rung ba), destructible (gzhom du yod pa), not liberated from suffering (sdug bsngal las ma 'das pa), the truth of suffering (sdug kun gyi bden pa), husk (shun pa), artificial (bcos ma), with superimposition (sgro btags pa), not completely pure (kun nas ma dag pa), with characteristics (mtshan ma dang bcas pa), with elaboration (spros pa dang bcas pa), completely afflicted (kun nas nyon mongs pa), with the movement of breath (dbugs 'gyu ba dang bcas pa), with self-grasping (bdag tu 'dzin pa dang bcas pa), with aspiration (smon pa dang bcas), with manifestation ('mngon par 'du byed pa dang bcas pa), and so on. The explanations of these terms can be understood from the above, so I will not elaborate further here. Among them, self-nature luminosity and ultimate truth (don dam bden pa) are the same in essence and coextensive.
འོད་གསལ་དེ་ཉིད་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་ཙམ་དེ་ནི་ཡིན་མི་དགོས་ཏེ། རང་བཞིན་འོད་ གསལ་ཡིན་ན་དོན་དམ་བདེན་པ་དངོས་ཡིན་པས་ཁྱབ་པ་དང་དོན་དམ་བདེན་པ་དངོས་ གནས་ལ་རང་བཞིན་འོད་གསལ་མ་ཡིན་པ་ཡང་མེད་པ་གང་ཞིགརང་བཞིན་འོད་གསལ་ དོན་དམ་རྣམ་ཀུན་པ་དེ་རང་སྟོང་ལུགས་ཀྱི་དགག་བྱ་བཀག་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་སྟོང་རྐྱང་ཅང་ མེད་ཅིག་ནི་ཡིན་མི་རིགས་པའི་ཕྱིར། གློ་བུར་དྲི་མ་དང་ཀུན་རྫོབ་པ་ཡིན་ཁྱབ་མཉམ་མ་ཡིན་ ཏེ། རང་ལུགས་ལ་གློ་བུར་དྲི་མ་ལ་སྤང་བྱ་མ་ཡིན་པ་མེད་པ་གང་ཞིགཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆར་ གཏོགས་པའི་ལམ་བདེན་གཞི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རང་བཞིན་འོད་གསལ་དེ་གོང་དུ་ བཤད་པ་ལྟར་གྱི་ཡེ་གཞི་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་དོན་དམ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཉག་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་བོ། །དེ་ འདྲའི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་དེ་ཆོས་ཅན། (གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི།)གནས་ 10-376 ལུགས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཤིས་ཀྱི་དེ་ཉིད་མཐར་ཐུག་ཤེས་བྱ་ ཀུན་གྱི་གནས་ལུགས་སུ་རྒྱས་འདེབས་བྱེད་ཀྱི་ཡེ་གཞི་གཅིག་ཏུ་ངེས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན། སངས་རྒྱས་ལ་ཇི་བཞིན་མངོན་དུ་གྱུར་ཀྱང་སེམས་ཅན་ལ་མངོན་དུ་མ་གྱུར་པའི་ཀུན་རྫོབ་ ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་གྱི་བདེན་པ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཆོས་སྐུ་དེ་ཉིད་ སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མར་མེ་སྣང་ཡུལ་དུ་ཡོད་པ་ལྟར་ཇི་བཞིན་མངོན་དུ་གཟིགས་པ་གང་ཞིག སེམས་ཅན་གང་དག་ལ་ཆོས་སྐུ་བུམ་ནང་གི་མར་མེ་ལྟར་ཇི་བཞིན་མི་མཐོང་བར་ལྐོག་ཏུ་ གྱུར་པའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་འདྲའི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་ཆོས་ཅན། གཞི་འབྲས་ དབྱེར་མེད་ཀྱི་རང་བྱུང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡིན་ཏེ། གཞི་དང་འབྲས་བུའི་སྐབས་ཀུན་ལ་ཁྱད་ མེད་དུ་ཡེ་ནས་བཞུགས་པའི་བདེ་སྟོང་མི་ཤིགས་པའི་དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་མཆོག་ཏུ་ ངེས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན། སངས་རྒྱས་ལ་ཇི་བཞིན་མངོན་ཡང་སེམས་ཅན་ལ་ལྐོག་གྱུར་ གྱི་ཆོས་ཅན་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་སྣང་ཡུལ་གྱི་ནོར་ བུ་ལྟར་ཆོས་སྐུ་མངོན་དུ་གཟིགས་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྱིས་མི་གཙང་བས་གཡོགས་པའི་ནོར་བུ་ བཞིན་ཇི་བཞིན་མི་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཡང་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཆོས་སྐུ་ཆོས་ཅན། གཞི་ འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་ཟུང་འཇུག་ཆེན་པོའི་ངོ་བོར་གདོད་ ནས་རྟག་པའི་ཁྱབ་བདག་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན། སངས་རྒྱས་ལ་མངོན་ཡང་སེམས་ ཅན་ལ་ལྐོག་གྱུར་གྱི་ཆོས་ཅན་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་ ཡུལ་སྣང་གི་གསེར་གྱི་གོང་བུ་བཞིན་དེ་མངོན་དུ་གཟིགས་ཀྱང་སེམས་ཅན་གྱིས་འདམ་རྫབ་ ཀྱི་གཡོགས་པའི་གསེར་གོང་བཞིན་ཇི་བཞིན་མི་མཐོང་བའི་ཕྱི
{ "translations": [ "光明自性本身不必僅是名相上的勝義諦，因為如果自性是光明，那必然是勝義諦的真實，並且勝義諦的真實必然是自性光明。自性光明、勝義諦周遍一切，並非僅僅是自空宗所破斥的空無所有的空性。突發性的垢染和世俗諦並非周遍相等，因為在自宗，沒有不是突發性垢染所要斷除的，因為屬於世俗諦範疇的道諦是真實存在的。因此，如前所述，自性光明是作為原始基的自生智慧，唯一真實的法身。", "這樣的自性光明智慧法身，是（基果無別的）實相大手印，因為它是諸法自性的究竟，是能擴充套件為一切所知事物實相的唯一原始基。它，對於佛陀來說是如實顯現的，但對於眾生來說卻沒有顯現，是世俗諦的法性勝義諦，因為自性光明法身如佛陀所見，如同燈在明處一樣顯現，而對於某些眾生來說，法身卻像瓶中之燈一樣，無法如實見到，而是隱而不顯。同樣，這樣的自性光明智慧法身，是基果無別的自生金剛薩埵，因為它是無始以來就存在於基和果位的無別，是不可摧毀的樂空勝義菩提心。它，對於佛陀來說是如實顯現的，但對於眾生來說卻是隱而不顯的法性，因為佛陀如實見到如同顯現於眼前的寶珠一樣的法身，而眾生卻像被不凈物覆蓋的寶珠一樣，無法如實見到。同樣，自性光明法身，是基果無別的金剛持，因為它是勝義雙運大樂的自性，是本初以來就恒常存在的遍主。它，對於佛陀來說是顯現的，但對於眾生來說卻是隱而不顯的法性，因為佛陀如實見到如同顯現於眼前的金塊一樣的法身，而眾生卻像被泥土覆蓋的金塊一樣，無法如實見到。" ], "english_translations": [ 'The very nature of luminosity need not only be a nominal ultimate truth, because if the nature is luminosity, then it must be the reality of the ultimate truth, and the reality of the ultimate truth must be the nature of luminosity. The nature of luminosity, the ultimate truth pervades all, is not merely an emptiness that is only the negation refuted by the self-emptiness school. Adventitious stains and conventional truth are not coextensive, because in our own system, there is nothing that is not to be abandoned by adventitious stains, because the path truth belonging to the category of conventional truth is established. Therefore, the nature of luminosity, as mentioned above, is established as the sole true Dharmakaya (chos sku, 法身, kāyadhātu, Dharma body) of primordial wisdom, the original basis.', 'Such a nature of luminosity, wisdom Dharmakaya, is the (inseparability of base and result) Mahamudra (phyag rgya chen po, 大手印, mahāmudrā, great seal), because it is the ultimate nature of all phenomena, the single original basis that expands into the reality of all knowable things. It, for the Buddhas, is manifestly realized, but for sentient beings, it is not manifest, it is the conventional truth of the Dharma nature, because the nature of luminosity Dharmakaya is seen as it is by the Buddhas, just as a lamp is visible in a bright place, while for some sentient beings, the Dharmakaya is like a lamp inside a vase, not seen as it is, but hidden. Similarly, such a nature of luminosity, wisdom Dharmakaya, is the self-born Vajrasattva (rdo rje sems dpa\', 金剛薩埵, vajrasattva, diamond being) inseparable from the base and result, because it is the indestructible bliss-emptiness ultimate Bodhicitta (byang chub sems, 菩提心, bodhicitta, mind of enlightenment) that has been present from the beginning in the base and result. It, for the Buddhas, is manifestly realized, but for sentient beings, it remains hidden as the Dharma nature, because the Buddhas see the Dharmakaya as a jewel manifest before their eyes, while sentient beings, like a jewel covered by impurities, cannot see it as it is. Similarly, the nature of luminosity Dharmakaya is the great Vajradhara (rdo rje \'chang, 金剛持, vajradhara, diamond holder) inseparable from the base and result, because it is the Lord of all, eternally present from the beginning in the nature of the great ultimate union. It, for the Buddhas, is manifest, but for sentient beings, it remains hidden as the Dharma nature, because the Buddhas see it as a lump of gold manifest before their eyes, while sentient beings, like a lump of gold covered by mud, cannot see it as it is.' ] }
ར། ཡང་རང་བཞིན་འོད་ གསལ་ཆོས་ཅན། གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཡིན་ཏེ། ཡེ་གདོད་མ་ནས་ ཐོག་མཐའ་བྲལ་བའི་སྤངས་རྟོགས་ཡོངས་རྫོགས་དོན་དམ་གནས་ལུགས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ངེས་ 10-377 པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་ལ་མངོན་ལྐོག་གི་ཚུལ་དུ་ཡོད་དེ། དེ་གཉིས་ལ་ལོངས་སུ་སྤྱོད་པའི་གཏེར་དང་དབུལ་པོའི་ཁྱིམ་འོག་གི་གཏེར་བཞིན་དེ་མངོན་ དུ་གྱུར་མ་གྱུར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཡང་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཆོས་ཅན། གཞི་འབྲས་དབྱེར་ མེད་ཀྱི་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་ཡིན་ཏེ། གདོད་མ་ནས་འཁོར་འདས་ཀུན་གྱི་དྭངས་མའི་སྲོག་ བཅུད་མི་འགྱུར་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་དང་འོད་གསལ་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་ གཟུགས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་གཉིས་མེད་རོ་མཉམ་ཉིད་དུ་རྟག་བརྟན་གཡུང་དྲུང་ཐེར་ཟུག་ཏུ་ ངེས་པར་བཞུགས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན། སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་ལ་མངོན་ལྐོག་གི་ རྣམ་པར་བཞུགས་ཚུལ་ཡོད་དེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཉིད་ཀྱི་སྤྲིན་བྲལ་མཁའ་ལ་ཉི་ཟླའི་ དཀྱིལ་འཁོར་ལྟར་སྒྲིབ་མེད་དུ་གཟིགས་པ་དང་། སེམས་ཅན་འཁྲུལ་སྣང་ཅན་དག་གིས་ སྤྲིན་སྦུབས་ཀྱི་ཉི་ཟླ་བཞིན་ནམ་ཡང་མི་མཐོང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཡང་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ ཆོས་ཅན། གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་དགྱེས་པ་རྡོ་རྗེ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་གཉུག་མའི་རང་ བཞིན་ཟག་བྲལ་མི་འགྱུར་བདེ་ཆེན་རྣམ་ཀུན་པའི་ངོ་བོར་རྟག་ཏུ་བཞུགས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཆོས་ ཅན། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་གྱི་མཐོང་ཚུལ་ཐ་དད་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱིས་ཤུན་པ་ བྲལ་བའི་སྙིང་པོ་ལྟར་དང་སེམས་ཅན་གྱིས་ཤུན་སྦུབས་ཀྱི་འབྲས་བཞིན་མངོན་ལྐོག་ཐ་དད་ པའི་གཟིགས་མཐོང་གི་ཚུལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། ཡང་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཆོས་ཅན། གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་བདེ་མཆོག་འཁོར་ལོ་ཡིན་ཏེ། ཤིན་ཏུ་དྭངས་པའི་བདེ་ཆེན་རྣམ་ ཀུན་པ་དེ་གཉུག་མ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་གསང་གསུམ་རྒྱན་གྱི་འཁོར་ལོ་ནམ་ཡང་འགག་མེད་ དུ་ཤར་བའི་ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་གྱི་གཟིགས་མཐོང་ཐ་དད་དུ་ངེས་ཏེ། ཀུན་མཁྱེན་མཆོག་གིས་སྦྲང་མ་མེད་པའི་སྦྲང་རྩི་བཞིན་རྗེན་པར་གཟིགས་ཤིང་སེམས་ཅན་ གང་དག་གིས་སྦྲང་མས་གཡོགས་པའི་རྩི་ལྟར་མཐོང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། ཡང་རང་བཞིན་འོད་ 10-378 གསལ་ཆོས་ཅན། གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་མ་ཧཱ་མ་ཡཱ་ཡིན་ཏེ། གདོད་ནས་སྤྲོས་བྲལ་བདེ་ ཆེན་ཉིད་རྣམ་ཀུན་གཟུགས་མེད་གཟུགས་བཟང་དམ་པར་སྲིད་མེད་སྲིད་པར་སྣང་བའི་ འགལ་འདུ་སྐྱོན་མེད་ཀྱི་འཕྲུལ་ཆེན་མཆོག་གི་བདག་ཉིད་དུ་ལེགས་པར་བཞུགས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན། སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་ལ་སྣང་མི་སྣང་གཉིས་སུ་བྱུང་སྟེ། མཁྱེན་བཟང་ མཆོག་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསེར་གཟུགས་ལྷང་ངེ་བ་བཞིན་དང་ད
【現代漢語翻譯】 ར། 此外，自性光明的法性，是基果無別的原始佛，因為從原始以來，就已證得無始無終的斷證圓滿，以及究竟實相的本來面目。因此，它具有佛和有情眾生顯現和隱藏的方式，就像擁有寶藏的人和窮人家下面的寶藏一樣，無論它是否顯現。此外，自性光明的法性，是基果無別的時輪，因為從原始以來，輪涅一切萬法的精華，即是不變大樂的智慧和光明，以及具足一切勝妙相的最勝空色大印，二者無別，是常恒永固不變的。因此，它具有佛和有情眾生顯現和隱藏的方式，就像如來無雲晴空中日月輪一樣無礙顯現，而有情眾生因錯覺，就像雲霧中的日月一樣，永遠無法見到。此外，自性光明的法性，是基果無別的喜金剛，因為究竟的本初自性，是無漏不變大樂一切相的體性，恒常安住。因此，佛和有情眾生的見解各不相同，佛陀能像去除外殼的果核一樣見到，而有情眾生則像外殼包裹的果實一樣，顯現和隱藏的方式各不相同。此外，自性光明的法性，是基果無別的勝樂輪，因為極其清凈的大樂一切相，是本初普賢王如來的身語意秘密莊嚴之輪，永不間斷地顯現。因此，佛和有情眾生的見解必定不同，一切智者能像沒有蜂蜜的蜂蜜一樣直接見到，而有些有情眾生則像被蜂蜜覆蓋的蜂蜜一樣無法見到。此外，自性光明的法性，是基果無別的大幻化網，因為從原始以來，離戲大樂本身就是一切相，無色和妙色，在有和無之間顯現，是無有矛盾過失的大幻化，是殊勝的自性。因此，佛和有情眾生有顯現和不顯現兩種情況，就像賢善者能清楚地看到佛像的金色身軀一樣，而... （種子字：ར，藏文），（梵文天城體：र），（梵文羅馬擬音：ra），（漢語字面意思：火）
【English Translation】 ར། Furthermore, the Dharmata of self-luminous clarity is the primordial Buddha of the ground and result being inseparable, because from the very beginning, it has been ascertained as the complete realization of abandonment and realization, which is without beginning or end, and the ultimate reality of the way things are. Therefore, it has the way of being manifest and hidden to Buddhas and sentient beings, just like the treasure of someone who has it and the treasure under the house of a poor person, whether it is manifest or not. Furthermore, the Dharmata of self-luminous clarity is the Kalachakra (Wheel of Time) of the ground and result being inseparable, because from the very beginning, the essence of all phenomena of samsara and nirvana is the unchanging great bliss wisdom and the clear light, and the supreme form of emptiness, the Mahamudra (Great Seal), which possesses all supreme aspects, is inseparable and of one taste, and is certainly present as eternal, constant, and unchanging. Therefore, it has the way of being present in a manifest and hidden manner to Buddhas and sentient beings, just as the Tathagata (Thus Gone One) sees the mandala of the sun and moon in the cloudless sky without obscuration, and sentient beings with deluded appearances never see it, like the sun and moon in a cloud. Furthermore, the Dharmata of self-luminous clarity is Hevajra (Pleased Vajra) of the ground and result being inseparable, because the ultimate, innate nature is always present as the essence of stainless, unchanging great bliss, possessing all aspects. Therefore, the views of Buddhas and sentient beings are different, because Buddhas see it like the kernel of a fruit without its shell, and sentient beings perceive it in different ways, seeing it as a fruit covered by a shell, in a manifest and hidden manner. Furthermore, the Dharmata of self-luminous clarity is Chakrasamvara (Wheel of Supreme Bliss) of the ground and result being inseparable, because the extremely pure great bliss, possessing all aspects, is the wheel of the secret adornments of the innate Samantabhadra (All Good), which arises without interruption. Therefore, the views of Buddhas and sentient beings are certainly different, because the omniscient ones see it directly like honey without bees, and some sentient beings cannot see it like honey covered with bees. Furthermore, the Dharmata of self-luminous clarity is Mahamaya (Great Illusion) of the ground and result being inseparable, because from the very beginning, the freedom from elaboration, the great bliss itself, is all aspects, formless and beautiful form, appearing as existence and non-existence, and is well-established as the supreme nature of the great miracle, which is free from the fault of contradiction. Therefore, Buddhas and sentient beings have two situations, appearing and not appearing, just as the wise ones clearly see the golden body of the Buddha, and... (Seed Syllable: ར，Tibetan: ར，Sanskrit Devanagari: र，Sanskrit Romanization: ra，Literal Chinese Meaning: Fire)
ྲི་བཅས་སེམས་ཀྱི་པདྨ་ ངན་པའི་སྦུབས་ཀྱི་སྐུ་གཟུགས་ལྟར་མཐོང་མི་མཐོང་གི་ཁྱད་ལྷག་པར་འཐད་པའི་ཕྱིར། ཡང་ རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཆོས་ཅན། གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་གདན་བཞི་ཡིན་ཏེ། དོན་ དམ་རང་བྱུང་གི་གདོད་ནས་གྲུབ་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་མཐའ་ཀླས་འཕོ་ མེད་གཞོམ་བྲལ་རྟག་བརྟན་ཐེར་ཟུག་ཏུ་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན། སངས་ རྒྱས་སེམས་ཅན་ལ་ལྟོས་ན་ཇི་བཞིན་མཐོང་མི་མཐོང་མི་འདྲ་སྟེ། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་ ཀྱིས་ཆོས་སྐུ་མཐོང་མི་མཐོང་ནི་དཔེར་ན་དངུལ་དཀར་དག་པའི་མེ་ལོང་མངོན་སུམ་པ་དང་ ས་རྡུལ་འཐུག་པོས་གཡོགས་པའི་དེ་འདྲའི་མེ་ལོང་གཉིས་གསལ་མི་གསལ་ཡོད་པ་བཞིན་ སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་གཉིས་ལ་ལྟོས་ན་དྲི་མ་ཀུན་བྲལ་གྱི་ཆོས་སྐུ་དང་གློ་བུར་དྲི་བཅས་ཀྱི་ ཆོས་སྐུ་(གཉིས་མཐོང་ཚུལ་ཐ་དད་དུ།)དོན་གྱི་གནས་ལུགས་ཆོས་སྐུ་གཅིག་ལས་མེད་ཀྱང་སྐྱེས་བུའི་ ཤེས་རྒྱུད་དག་མ་དག་གི་དབང་གིས་གཅིག་གིས་མཐོང་བ་ཅིག་ཤོས་ཀྱིས་མི་མཐོང་བ་ངེས་ པར་འབྱུང་ཆོག་པའི་ཕྱིར། ཡང་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཆོས་ཅན། གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ ཀྱི་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་སྟོང་ཆེན་དགའ་མ་རང་བཞིན་གནས་ལུགས་ཀྱི་ཕྱག་ རྒྱ་ཆེན་མོ་མཆོག་ཏུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་གྱི་སྣང་ཚུལ་མི་ མཚུངས་ཏེ། གྲུབ་པའི་རལ་གྲི་ཤུབས་དང་བྲལ་མ་བྲལ་ལྟར་སངས་རྒྱས་དང་སེམས་ཅན་ལ་ མཐོང་མི་མཐོང་གི་ཁྱད་པར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། ཡང་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཆོས་ཅན། གཞི་ 10-379 འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ཡིན་ཏེ། རང་བྱུང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོར་གྲུབ་པའི་ ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་མཐོང་ཚུལ་མི་གཅིག་སྟེ། ནམ་མཁའ་སྤྲིན་དང་ བྲལ་མ་བྲལ་བཞིན་དེ་གཉིས་ལ་མངོན་ལྐོག་གི་མཐོང་ཚུལ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར། ཡང་རང་ བཞིན་འོད་གསལ་ཆོས་ཅན། གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་དོན་དམ་རྒྱལ་བ་རིགས་གསུམ་ མགོན་པོའི་རྣམ་པར་ཡང་བཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། གདོད་ནས་བཞུགས་པའི་གནས་ལུགས་དོན་ དམ་པའི་མཁྱེན་བརྩེ་ནུས་པ་རྒྱ་མཚོའི་མངའ་བདག་ཡེ་ནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་ཆོས་ ཅན། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་ལ་མཐོང་མི་མཐོང་གི་ཁྱད་ཡོད་དེ། གྲུབ་པའི་རྡོ་རྗེ་ཤུབས་ གཡོགས་དང་བྲལ་མ་བྲལ་བཞིན་དེ་གཉིས་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་མེད་པ་དང་ཡོད་པའང་དེ་ལྟར་དུ་ མཚུངས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཆོས་ཅན། གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ ལྷ་ཚོགས་སྔགས་དང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རྣམ་པ་རབ་འབྱམས་ཡོངས་རྫོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྲོག་དང་མགོན་དུ་རང་བཞིན་དོན་དམ་པའི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་རྒྱ་ མཚོའི་བདག་ཉིད་རྣམ་ཀུན་པར་གདོད་ནས་རྟག་ཏུ་བཞུ
【現代漢語翻譯】 就像蓮花藏在污泥中，顯現與不顯現之間存在顯著差異。同樣，自性光明（rang bzhin 'od gsal）的法性，是基果無別的金剛座四處（rdo rje gdan bzhi），因為從勝義（don dam）上講，它是自生（rang byung）的、本初成就（gdod nas grub pa）的法、語、意、智慧（sku gsung thugs ye shes）的無盡顯現，是不可動搖、不可摧毀、恒常穩固的，並且法性（chos nyid）本身就已成就。 這種法性，對於佛（sangs rgyas）和眾生（sems can）而言，顯現與不顯現的情況不同。佛和眾生能否見到法身（chos sku）的差別，就像一面純凈的銀鏡和一面被厚厚的塵土覆蓋的鏡子，清晰度不同一樣。對於佛和眾生而言，一個見到的是無垢的法身，另一個見到的是有暫時性污垢的法身。（二者見到的方式不同。）雖然從究竟的實相（don gyi gnas lugs）而言，只有一個法身，但由於眾生的心識清凈與否，導致一個能見到，另一個不能見到，這是必然會發生的。 此外，自性光明的法性，是基果無別的金剛空行母（rdo rje mkha' 'gro），因為從勝義上講，它是大空性（stong chen）的喜樂之源，是自性本住（rang bzhin gnas lugs）的大手印（phyag rgya chen mo）的至高成就。 這種法性，在佛和眾生的顯現中是不同的，就像一把出鞘的寶劍和未出鞘的寶劍一樣，佛和眾生之間存在顯現與不顯現的差異。此外，自性光明的法性，是基果無別的金剛亥母（rdo rje phag mo），因為它是自生法性的偉大安樂（bde ba chen po）的成就。 這種法性，佛和眾生的見解不同，就像天空有云和無雲一樣，二者在顯現和隱藏方面存在差異。此外，自性光明的法性，也以基果無別的勝義怙主三尊（rgyal ba rigs gsum mgon po）的形象存在，因為它是本初就存在的實相，是勝義的智慧、慈悲和力量的海洋的主宰。 這些法性，佛和眾生之間存在顯現與不顯現的差異，就像一把出鞘的金剛杵和未出鞘的金剛杵一樣，二者之間存在有無遮蔽的差別。此外，自性光明的法性，是基果無別的本尊（lha tshogs）、咒語（sngags）和壇城（dkyil 'khor）的無量圓滿的自性，因為它是所有法的生命和怙主，是自性勝義的法身和智慧海的自性，從本初以來就恒常存在。
【English Translation】 Just as a lotus is hidden in the mud, there is a significant difference between appearing and not appearing. Similarly, the Dharma nature of self-luminous (rang bzhin 'od gsal) is the four Vajra seats (rdo rje gdan bzhi) that are inseparable from the ground and the result, because from the ultimate (don dam) perspective, it is the self-born (rang byung), primordially accomplished (gdod nas grub pa) endless manifestations of Dharma, Speech, Mind, and Wisdom (sku gsung thugs ye shes), which are immovable, indestructible, constant, and stable, and the Dharma nature (chos nyid) itself is already accomplished. This Dharma nature, for Buddhas (sangs rgyas) and sentient beings (sems can), the appearance and non-appearance are different. The difference between whether Buddhas and sentient beings can see the Dharmakaya (chos sku) is like a pure silver mirror and a mirror covered with thick dust, the clarity is different. For Buddhas and sentient beings, one sees the stainless Dharmakaya, and the other sees the Dharmakaya with temporary defilements. (The way they see it is different.) Although from the ultimate reality (don gyi gnas lugs), there is only one Dharmakaya, but because of the purity of sentient beings' minds, one can see it, and the other cannot see it, which is bound to happen. In addition, the Dharma nature of self-luminous is the Vajra Dakini (rdo rje mkha' 'gro) that is inseparable from the ground and the result, because from the ultimate perspective, it is the source of joy of the great emptiness (stong chen), the supreme accomplishment of the Great Seal (phyag rgya chen mo) of self-nature abiding (rang bzhin gnas lugs). This Dharma nature is different in the manifestations of Buddhas and sentient beings, just like a sword drawn from its sheath and a sword not drawn from its sheath, there is a difference between appearance and non-appearance between Buddhas and sentient beings. In addition, the Dharma nature of self-luminous is the Vajravarahi (rdo rje phag mo) that is inseparable from the ground and the result, because it is the accomplishment of the great bliss (bde ba chen po) of self-born Dharma nature. This Dharma nature, the views of Buddhas and sentient beings are different, just like the sky with clouds and without clouds, there is a difference between appearance and concealment between the two. In addition, the Dharma nature of self-luminous also exists in the image of the Three Lords of the World (rgyal ba rigs gsum mgon po) that are inseparable from the ground and the result, because it is the reality that has existed from the beginning, the master of the ocean of wisdom, compassion, and power of the ultimate. These Dharma natures, there is a difference between appearance and non-appearance between Buddhas and sentient beings, just like a Vajra drawn from its sheath and a Vajra not drawn from its sheath, there is a difference between the absence and presence of obscurations between the two. In addition, the Dharma nature of self-luminous is the nature of the immeasurable perfection of the deities (lha tshogs), mantras (sngags), and mandalas (dkyil 'khor) that are inseparable from the ground and the result, because it is the life and protector of all Dharmas, the nature of the Dharmakaya and the ocean of wisdom of self-nature ultimate, which has always existed from the beginning.
གས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེ་དག་ཀྱང་ སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་ལ་སྣང་ཚུལ་མི་མཐུན་པ་དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་གཟའ་སྐར་དག་སྒྲིབ་ བྱེད་སྤྲིན་སོགས་དང་བྲལ་མ་བྲལ་གྱི་དབང་གིས་ཇི་བཞིན་གསལ་མི་གསལ་འབྱུང་བ་བཞིན་ གནས་ལུགས་དོན་དམ་དབྱིངས་ཀྱི་ལྷ་སྔགས་དཀྱིལ་འཁོར་རབ་འབྱམས་དག་མཉམ་ཡེ་ གཞི་གཅིག་པུ་དེ་སྒྲིབ་གཉིས་ཀུན་སངས་པའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་སྤྱན་མཆོག་གིས་སྒྲིབ་མེད་ མངོན་དུ་གཟིགས་མོད་ཀྱང་རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་སྣང་ལ་སྤྱོད་པའི་སེམས་ཅན་གང་དག་གི་ཤེས་ རྒྱུད་ངན་པས་བསྒྲིབས་ཏེ་ཇི་བཞིན་མཐོང་བའི་ཡུལ་དུ་མ་གྱུར་པའོ། །དོན་དམ་བདེ་སྟོང་ ཟུང་འཇུག་གི་གནས་ལུགས་དེ་དག་ཆོས་ཅན། དོན་དམ་རང་ངོས་ནས་མི་སྟོང་ཞིང་ཀུན་རྫོབ་ གཞན་ངོས་ནས་སྟོང་པའི་ངེས་དོན་སྔགས་ཀྱི་དབུ་མ་གཞན་སྟོང་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གནས་ལུགས་ 10-380 ཟུང་འཇུག་དག་མཉམ་དོན་དམ་པའི་རང་གཟུགས་ལྷ་སྔགས་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱ་མཚོས་ཡེ་ ནས་མི་སྟོང་པས་ཆད་མཐའ་ལས་ངེས་པར་གྲོལ་བ་གང་ཞིག ཀུན་རྫོབ་རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་ སྣང་གིས་བསྡུས་པའི་སྤྲོས་མཚན་མཐའ་དག་གིས་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་སྟོང་པས་རྟག་མཐའ་ ལས་ཀྱང་གྲོལ་བའི་དབུ་མ་ཆེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རང་ལུགས་སུ་ཤེས་བྱ་ལ་བེམ་ ཤེས་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་དེ་ཕུང་སུམ་སེལ་བའི་དབྱེ་བ་ཡིན་ཏེ། སྤྱིར་ཤེས་པ་ལ་ཡེ་ཤེས་དང་ རྣམ་ཤེས་གཉིས་ཡེ་ཤེས་ལའང་ཡོངས་གྲུབ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་རང་བྱུང་ཆོས་སྐུ་དོན་ དམ་བདེན་པ་དང་ཡང་དག་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་གསར་བྱུང་ལམ་བདེན་ཀུན་རྫོབ་ བདེན་པ་དང་(རྣམ་ཤེས་ལ།)རྣམ་པར་ཤེས་པ་མཐའ་དག་དང་དེ་དག་གི་སྣང་ཆ་བཏགས་ཡོད་ ཀྱི་རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་གང་རུང་གིས་བསྡུས་པ་ ཡིན་པས་མདོར་ན་ཡེ་ཤེས་རྣམ་ཤེས་མཐའ་དག་ཤེས་པ་ཁོ་ན་དང་དེ་མིན་བཏགས་ཡོད་ཀྱི་ རིགས་ཐམས་ཅད་ཤེས་མིན་བེམ་པོར་ངེས་པས་ཤེས་བྱ་ལ་བེམ་ཤེས་གཉིས་ཡིན་གཉིས་ མིན་གང་གི་ཕུང་གསུམ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་དེར་བརྟེན་ཀུན་རྫོབ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་གཞི་ནི། སྔགས་གཞུང་གཞན་དུ་ཤེས་པར་ བྱ་བ་ལས་འདིར་འཆད་པའི་སྐབས་མིན་ཡང་སྤྱིར་ཡིན་ལུགས་ཙམ་ནི། གོང་དུ་བཤད་པའི་ གསང་ཆེན་ཐེག་པའི་སྔགས་གཞིའི་གནས་ལུགས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་ཡེ་ནས་བཞུགས་པ་ དེ་ལས་ནམ་མཁའ་ལས་སྤྲིན་དང་གསེར་ལས་གཡའ་དང་ཆུ་ལས་རྙོག་ལྟར་རང་བཞིན་དག་ མཉམ་ཡིན་ཡང་གློ་བུར་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ཆ་འཁོར་བའི་སྐྱེ་འཆི་བར་དོ་གསུམ་དང་སྐྱེ་བ་ལ་ དྲུག་ལྡན་རྡོ་རྗེའི་ལུས་ལ་རྩ་རླུང་ཐིག་ལེ་གསུམ་སོགས་རྩ་བའི་རྣམ་ཤེས་བག་ཆགས་ཀྱིས་ དཀྲུགས་པས་ལས་སྣང་སྣ་ཚོགས་སོ་སོར་སྣང་བའི་འཁྲུལ་སྣང་བརྟན་དང་གཡོ་བས་བསྡུས་ པ་མཐའ་དག་ནི་ཡེ་གཞི་གནས་ལུགས་ལ་བརྟེན་པའི་ཀུན
【現代漢語翻譯】 因此，這些（現象） 對於佛和眾生來說，顯現的方式是不同的，例如，天空中的星星，由於有無遮蔽的雲朵等，會顯現出清晰或不清晰的狀態。 同樣，法性勝義界（dbyings）的本尊、咒語、壇城等無量無邊，在平等一味的原始基（ye gzhi）中，被二障完全清凈的遍知之眼無礙地照見，但對於那些沉溺於分別唸錯覺的眾生來說，由於他們的意識受到惡業的遮蔽，因此無法如實地見到。 勝義諦的樂空雙運的實相，從勝義的角度來說，並非空性，而從世俗的角度來說，是空性的，這是了義密咒的他空性（gzhan stong nyid）。因為雙運平等、勝義諦的自性——本尊、咒語、壇城之海，本來就不是空性，所以一定能從斷邊中解脫出來。而且，被世俗分別唸的錯覺所包含的一切戲論和相狀，從各個方面來說都是空性的，所以也能從常邊中解脫出來，因此是偉大的中觀。 因此，在本宗（藏傳佛教）中，將所知分為有情和無情，這是爲了遣除增益、損減、無記三品（phung gsum sel ba）的分類。一般來說，智慧分為本智（ye shes）和分別識（rnam shes）兩種。本智又分為圓成實性（yorugs grub）的如來藏智（de bzhin nyid kyi ye shes），也就是自生法身（rang byung chos sku）的勝義諦，以及正確無謬的智慧，也就是新生的道諦（lam bden）的世俗諦。而一切分別識以及它們的顯現，都包含在假有（btags yod）的範疇中，屬於世俗諦或僅僅是世俗。總之，一切本智和分別識都只是智慧，而除此之外的一切假有都屬於非智慧的無情法。因此，所知分為有情和無情，不存在既不是有情也不是無情的第三品。 第二，關於作為世俗分別識之基礎的問題：在其他的密續經典中應該瞭解，這裡不是闡述的時機。但總的來說，僅僅是普遍的道理是：如上所述，大密乘密續的基礎，其法性的實相本來就存在。就像從天空產生雲朵，從黃金產生雜質，從水中產生污垢一樣，雖然自性是清凈平等的，但由於突如其來的分別念顯現，產生了輪迴的生、死、中有三者，以及在生之中，具備六種特徵的金剛身（rdo rje'i lus），其根本分別識被脈、氣、明點三者以及習氣所擾動，因此各種各樣的業力顯現，由穩定和動搖所包含的一切錯覺，都是依賴於原始基的實相而產生的世俗。
【English Translation】 Therefore, these (phenomena) Appear differently to Buddhas and sentient beings, just as the stars in the sky appear clear or unclear depending on whether they are obscured by clouds or not. Similarly, the deities, mantras, mandalas, and so on, of the Dharmadhatu (dbyings) of ultimate reality, are limitlessly present in the single, equal, and primordial ground (ye gzhi). They are seen without obstruction by the omniscient eye that has completely purified the two obscurations. However, for those sentient beings who are engaged in the illusion of consciousness, their minds are obscured by negative karma, and therefore they do not become objects of true vision. The reality of the union of bliss and emptiness in ultimate truth, from the perspective of ultimate truth, is not empty, and from the perspective of conventional truth, is empty. This is the definitive meaning of the Shentong (gzhan stong nyid) Madhyamaka of mantra. Because the union of equality, the ultimate reality of the self-nature—the ocean of deities, mantras, and mandalas—is not empty from the beginning, it is certain to be liberated from the extreme of nihilism. Moreover, all elaborations and characteristics included in the illusion of conventional consciousness are empty in every way, so they are also liberated from the extreme of eternalism, and therefore it is the great Madhyamaka. Therefore, in our tradition (Tibetan Buddhism), the division of knowable objects into sentient and non-sentient is a classification to eliminate the three categories of addition, subtraction, and non-attention (phung gsum sel ba). Generally speaking, wisdom is divided into two types: primordial wisdom (ye shes) and consciousness (rnam shes). Primordial wisdom is further divided into the wisdom of the Tathagatagarbha (de bzhin nyid kyi ye shes) of the perfectly established reality (yorugs grub), which is the ultimate truth of the self-arisen Dharmakaya (rang byung chos sku), and the correct and unerring wisdom, which is the conventional truth of the newly arisen path truth (lam bden). All consciousnesses and their appearances are included in the category of imputed existence (btags yod), belonging to conventional truth or merely conventional. In short, all primordial wisdom and consciousness are only wisdom, and all other imputed existences are definitely non-wisdom, non-sentient phenomena. Therefore, the knowable is divided into sentient and non-sentient, and there is no third category that is neither sentient nor non-sentient. Second, regarding the basis of conventional consciousness: it should be understood in other tantric scriptures, and this is not the time to explain it here. But in general, the mere universal principle is: as mentioned above, the basis of the Great Secret Vehicle tantra, its reality of Dharmata, exists from the beginning. Just as clouds arise from the sky, impurities arise from gold, and dirt arises from water, although the self-nature is pure and equal, due to the sudden appearance of consciousness, the three of samsara—birth, death, and the intermediate state—arise, and in birth, the Vajra body (rdo rje'i lus) with six characteristics, its fundamental consciousness is disturbed by the channels, winds, bindus, and habitual tendencies, so all the illusions contained by the various karmic appearances, stability and movement, are the conventional that depends on the reality of the primordial ground.
་རྫོབ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་གཞི་ཞེས་བྱ་ 10-381 སྟེ། འདི་ལ་རིགས་པས་དཔྱད་ན། དེར་བརྟེན་ཀུན་རྫོབ་རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་སྣང་གི་གཞི་ཀུན་ ཆོས་ཅན། གནས་ལུགས་ཀྱི་གཞི་ལས་གང་དག་ཤར་ཚུལ་ཡོད་དེ། ཡེ་གཞིའི་ངོ་བོ་དེ་གལ་ ཏེ་མེད་སྲིད་ན་ནམ་མཁའ་མེད་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་བཀོད་པ་འབྱུང་ཚུལ་མེད་པ་བཞིན་རྣམ་ ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་མཐའ་དག་འབྱུང་མི་སྲིད་ཀྱང་ཡེ་གཞི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡོད་པས་ཆོས་ ཅན་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ནམ་མཁའ་ལ་འཇིག་རྟེན་ལྟར་བྱུང་ཡང་ནམ་མཁའ་འཇིག་རྟེན་ བསྐྱེད་པའི་ཐ་སྙད་མེད་པ་ལྟར་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཅན་བསྐྱེད་པ་མ་ཡིན་མོད། འོན་ཀྱང་ ནམ་མཁའ་ལ་བརྟེན་ནས་འཇིག་རྟེན་བྱུང་བ་ལྟར་ཆོས་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་ཅན་དག་ ཀྱང་བྱུང་བ་ནི་ཡིན་ལ། དེ་འདྲ་ཡིན་ཡང་ནམ་མཁའ་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱི་དྲི་མས་གོས་པ་མིན་པ་ བཞིན་ཆོས་ཉིད་ལའང་ཆོས་ཅན་གྱི་དྲི་མས་གོས་མི་སྲིད་ཅིང་རང་བཞིན་དག་མཉམ་འབའ་ ཞིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ངེས་ཀྱང་སེམས་ཅན་གང་དག་ལ་ཡེ་ནས་དག་ཆེན་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ ཤེས་སྐུ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་བཀོད་པ་རབ་འབྱམས་པའི་ཚུལ་དུ་ཆོས་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་ ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་སྒོ་ནས་ནམ་ཡང་གཡེལ་མེད་ལྷན་ཅིག་ཏུ་འགྲོགས་ནའང་ཇི་བཞིན་ངོ་མ་ ཤེས་པའི་རྨོངས་དབང་གིས་བློས་བྱས་མཚན་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་དང་། དེ་ལས་ཚུལ་མིན་ཡིད་ བྱེད་ཀྱི་ཀུན་རྟོག་ཡོད་པ་ལ་སྐུར་འདེབས་དང་མེད་པ་ལ་སྒྲོ་འདོགས་དང་ང་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ དང་ཆགས་སྡང་སོགས་ཀུན་ཉོན་མུ་མཐུད་ཐོག་མེད་ནས་བྱུང་བའི་གོམས་ཆ་བརྟན་པའི་སྒྲིབ་ བྱེད་ཤིན་ཏུ་འཐུག་པས་འཁྲུལ་སྣང་ཅན་གང་དག་གིས་འཁྲུལ་བ་མ་ཟད་བར་དུ་མཐོང་མི་ ནུས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་གཞི་ཡེ་ཤེས་ཡེ་ནས་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རྣམ་ ཤེས་སྣང་ཆ་དང་བཅས་པའི་རྣམ་པ་དག་ཤར་བའོ། །དེ་དག་གིས་ཆོས་རྗེ་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོའི་ རིང་ལུགས་ཀྱི་སྔགས་གཞིའི་གནས་ལུགས་མདོ་ཙམ་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། ། སྨྲས་པ། 10-382 རྣམ་ཀུན་རང་གཟུགས་པྲ་ཕབ་བརྒྱད་ལྡན་པ། ། མི་འགྱུར་བདེ་བའི་འཇོ་སྒེག་ངོམ་པ་ཅན། ། ཀུན་ནས་རབ་དྭངས་འོད་གསལ་དམ་པའི་གཤིས། ། རབ་འབྱམས་དཀྱིལ་འཁོར་རོལ་བ་ཟད་མེད་གཏེར། ། ཞེས་པ་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། ། གཉིས་པ་ལམ་གྱི་གནས་ལུགས་ནི། སྤྱིར་ན་དེ་ལྟར་གོང་དུ་བཤད་པའི་གསང་ཆེན་བླ་ མེད་ཐེག་པའི་ཡེ་གཞི་ཀུན་ཁྱབ་བདེ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གི་དབྱིངས་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཐབས་ ཀྱི་ལམ་གནས་ལུགས་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གཙོས་ཐབས་ཤེས་ཀྱི་ལམ་སྒོམ་ཚུལ་ གྱི་རིམ་པ་ཟབ་མོ་གང་དག་སྟེ། དེ་ཡང་གཞི་དབྱིངས་ཟུང་འཇུག་སྤྲོས་པ་ཀུན་བྲལ་རང་རིག་ འོད་གསལ་དྭངས་པའི་གཤིས་ལུགས་དེ་ཇི་བཞིན་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ནི་མདོ་སྔགས་གང་གིས་
【現代漢語翻譯】 被稱為『虛假顯現之基』。 10-381 對此進行理性分析，可知虛假顯現的基，一切現象的本性，是實相之基所顯現的方式。如果原始基的自性不存在，就像天空不存在，世界的結構就無法產生一樣，一切意識的顯現也不可能產生。然而，因為原始基具有法性的智慧，所以現象界的意識就像世界顯現在天空中一樣。雖然天空不會被稱為創造世界，法性也不會被稱為創造現象，但就像世界依賴天空而產生一樣，現象也依賴法性而產生。即便如此，就像天空不會被世界的污垢所染污一樣，法性也不會被現象的污垢所染污，其自性必然是純凈、平等、唯一的。然而，對於那些從一開始就具有大圓滿自生智慧身和壇城無量莊嚴的眾生來說，現象的自性與法性永不分離，始終相伴。但由於無明，未能如實認識，被虛妄的分別念和執著所矇蔽，從而產生不如理作意的妄念，以及誹謗和增益，我執和貪嗔等煩惱，這些都源於無始以來的串習，形成了堅固的障礙，使得具有迷惑顯現的眾生無法看到真相。 因此，依賴於本來就存在的原始智慧基，各種意識的顯現才會產生。以上簡要闡述了覺囊派大師關於密宗基的實相。 偈曰： 10-382 具足一切相，自性八功德， 不變安樂中，展現妙莊嚴， 一切皆清凈，光明勝妙性， 無量壇城中，嬉戲無盡藏。 這是過渡時期的偈頌。 第二，關於道的實相。總的來說，爲了顯現上述大密無上乘的原始基，即遍一切處樂空雙運的法界，所採用的方便道，包括遠離戲論的無分別智慧，以及方便與智慧相結合的修行次第等甚深法門。也就是說，如實顯現原始法界雙運，遠離一切戲論，自明光明清凈的自性，無論是顯宗還是密宗。
【English Translation】 It is called 'the basis of illusory consciousness'. 10-381 If we analyze this logically, then the basis of illusory consciousness, the nature of all phenomena, is how the basis of reality manifests. If the essence of the original basis did not exist, just as the structure of the world could not arise if the sky did not exist, all appearances of consciousness could not arise either. However, because the original basis has the wisdom of Dharmata (ཆོས་ཉིད།，法性，dharmatā，the nature of reality), the consciousness of phenomena arises like the world in the sky. Although the sky is not said to create the world, Dharmata is not said to create phenomena. Nevertheless, just as the world arises in dependence on the sky, phenomena also arise in dependence on Dharmata. Even so, just as the sky is not stained by the impurities of the world, Dharmata cannot be stained by the impurities of phenomena, and its nature is certainly pure, equal, and unique. However, for those sentient beings who from the beginning have the spontaneously arisen wisdom body and the infinite array of mandalas, the nature of phenomena and Dharmata are inseparable and always together. But due to ignorance, not knowing the truth as it is, they are deluded by fabricated concepts and attachments, which lead to improper thoughts, denial and exaggeration, ego-grasping, attachment, hatred, and other afflictions. These arise from beginningless habits, forming thick obscurations that prevent those with illusory appearances from seeing the truth. Therefore, depending on the original wisdom basis that is inherently present, the appearances of consciousness, along with all phenomena, arise. The above briefly explains the view of the great Jonangpa master regarding the nature of the basis in tantra. Spoken: 10-382 Complete with all aspects, the self-nature possesses eight qualities, Displaying the graceful beauty of unchanging bliss, Completely pure, the nature of clear light, In the infinite mandala, a treasure of inexhaustible play. This is an intermediate verse. Second, regarding the nature of the path. In general, the means to manifest the original basis of the great secret supreme vehicle, the all-pervading union of bliss and emptiness, is the path, including profound methods such as non-conceptual wisdom free from elaboration, and the stages of practice combining skillful means and wisdom. That is, to manifest the original Dharmadhatu (དབྱིངས་，法界，dhātu，sphere) of union, free from all elaboration, the self-aware, clear light nature, whether in Sutra or Tantra.
སྐབས་སུ་གནད་དུ་ངེས་པར་ཆེ་བས་དེ་ལྟར་ན་ལས་དང་པོ་བ་དག་གིས་ཐོག་མ་ཉིད་ནས་ གཞིའི་ངེས་དོན་གྱི་གནས་ལུགས་སྤྲོས་བྲལ་རང་རིག་རང་གསལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཆེན་པོ་ དང་རྣམ་པ་མཐུན་པའི་མཉམ་བཞག་མི་རྟོག་པ་ནི་རྒྱུད་སྨིན་ལ་ཉེ་བའི་སྐལ་བ་ཅན་འགའ་ལ་ བླ་མའི་གདམས་ངག་གིས་བྱིན་རླབས་ཕོག་ཅིང་བརྡས་ཡེ་ཤེས་ཇི་བཞིན་ངོ་འཕྲོད་པ་རེ་ཡོད་ ན་མ་གཏོགས་སྤྱིར་བཏང་ཕལ་ཆེ་བའི་དབང་དུ་ན་སྐྱེ་དཀའ་བའི་ཚོད་དུ་འདུག་པས་ཐབས་ ཀྱིས་རིམ་པར་བསླབ་དགོས་ལ། དེ་ལའང་གང་ཟག་སོ་སོའི་ཁམས་དབང་མི་འདྲ་བའི་དབང་ གིས་རང་བློ་དང་འཚམས་པ་ཉིད་གལ་ཆེ་མོད། འོན་ཀྱང་མདོ་སྔགས་སྤྱིའི་འགྲོས་ལ་མཚན་ མ་བདེན་དངོས་སུ་འཛིན་པ་ཀུན་ནས་གཅོད་དཀའ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཐོག་མར་གནས་ ལུགས་ལྟ་བའི་འཇུག་སྒོར་བདག་མེད་གཉིས་གཏན་ལ་འབེབས་བྱེད་དབུ་མའི་གཞུང་ ལུགས་ལས་བྱུང་བ་བཞིན་དཔྱད་སྒོམ་གཙོར་བྱེད་ཀྱིས་མཐར་མི་རྟོག་དངོས་གནས་ལ་ 10-383 འཇུག་པ་ཆེས་མང་ན་སྤྱིར་བཏང་ནས་དེ་ལུགས་ལྟར་ལམ་གྱི་གོ་རིམ་ཡང་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་ ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་ཞིང་གཞིའི་གནས་ལུགས་མངོན་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་སུ་ལེགས་པ་ཡིན་ནའང་འདིར་ གསང་ཆེན་བླ་མེད་ཐེག་པ་འབྲས་བུའི་སྐབས་འདིར་མན་ངག་ཟབ་མོ་བླ་མས་བྱིན་རླབས་ ཆེས་མྱུར་འབེབས་ཤིང་ནང་རིག་ཡེ་ཤེས་རྗེན་ཆར་བ་ངོ་སྤྲད་པའི་ཉམས་མྱོང་གི་སྒོ་ཁྱད་པར་ བ་ཡོད་ཅིང་རྡོ་རྗེའི་སློབ་མ་དག་ཀྱང་རྒྱུ་ཐེག་གི་སྐབས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་ལས་དབང་པོ་ཆེས་རྣོ་བ་ སོགས་སྒོ་དུ་མ་ནས་བཟང་བའི་གནད་ཀྱིས་མཚན་འཛིན་ཆེ་བ་འགའ་ཞིག་ལ་སྔོན་དུ་རིགས་ པས་བདག་མེད་དཔྱད་སྒོམ་གྱིས་མཚན་འཛིན་རྩེ་གཞིལ་བ་ལྟ་བུ་དམིགས་བསལ་ཡོད་མོད་ ཀྱང་། བླ་མེད་སྔགས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་སྤྱི་ཕྱོགས་ནས་བླ་མའི་མན་ངག་གི་ཐབས་ལ་བརྟེན་ནས་ འཇོག་སྒོམ་གནས་ལུགས་མི་རྟོག་པ་དངོས་གནས་དེ་ཀར་འཇུས་ཏེ་སྤྲོས་བྲལ་རང་རིག་རང་ གསལ་ཆེན་པོའི་ངང་ཇི་བཞིན་བསྐྱངས་ནས་གཞིའི་གཉུག་མ་དོན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་མྱུར་ནས་ རེག་པའི་གསང་ལམ་བཙལ་བ་ཉིད་འབྲས་ཐེག་སྐབས་ཀྱི་ལམ་ཉམས་ལེན་དུས་ཀྱི་གནད་ རྩ་ཆེ་ཤོས་རྒྱུད་སྡེ་རྣམས་དང་འགྲེལ་བ་ཁྱད་འཕགས་བཅས་ཀྱི་དགོངས་མཐིལ་ཟབ་མོའི་ གནད་གསང་དང་སྔགས་རྒྱུད་ཀྱི་རྟོགས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་གྲུབ་པའི་དབང་ཕྱུག་མཐའ་ ཡས་པའི་ཐུགས་བཅུད་གདམས་ཟབ་ཀྱི་ཉིང་ཁུ་ཉམས་མྱོང་གནད་དུ་ཐེབས་ངེས་ཡིན་པས་ ཚུལ་དེ་ལུགས་ལྟར་འདིར་བཤད་བྱ་ལམ་གྱི་གནས་ལུགས་དངོས་ནི་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་རང་ རིག་རང་གསལ་ཆེན་པོ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་དེ་བས་ན་དོན་འདི་ལ། ལམ་གྱི་གནས་ལུགས་དངོས་ སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་དང་། དེ་གསང་ཆེན་ཐེག་པའི་ཐབས་མཁས་ལམ་གྱི་རིམ་པས་ཇི་ ལྟར་མངོན་བྱེད་ཚུལ་གཉིས་ལས། ད
【現代漢語翻譯】 由於時機至關重要，因此，對於初學者來說，從一開始就直接進入與基的確定性狀態，即離戲、自知、自明、無念大圓滿，並與之相應的無念三摩地，對於那些接近成熟的幸運兒，或許可以通過上師的口訣加持，以象徵符號直接認識本覺智慧，否則，對於大多數普通人來說，這幾乎是不可能實現的，因此需要循序漸進地學習。即使這樣，由於每個人的根器和能力不同，與自己的心意相符才是最重要的。然而，按照顯密共有的方式，如果難以完全斷除對錶相和實有的執著，那麼首先要通過中觀宗的論著，確定無我的兩種方式，以思辨為主進行修習，最終進入無念的真實狀態。一般來說，按照這種方式，道路的次第也是生起離戲無念智慧，並作為顯現基之狀態的方法是很好的。但是，在這裡，在偉大的無上密乘果乘中，存在著上師迅速加持的甚深口訣，以及直接展示內在本覺智慧的經驗之門，並且金剛乘的弟子們，也比顯宗的弟子們根器更加敏銳。對於少數執著于表相的人，或許會像以前那樣，通過理性的無我思辨來摧毀執著，但這只是特例。總的來說，無上密乘的弟子們，依靠上師口訣的方法，安住于修習無念的真實狀態，並在離戲、自知、自明的大圓滿狀態中如實修持，從而迅速地與基的原始本覺智慧相遇，尋找秘密的道路，這才是果乘修習時最重要的關鍵。這其中蘊含著續部和殊勝釋論的甚深密意，以及證悟了密續的無量成就自在者的心髓口訣，是經驗的關鍵所在。因此，在這裡所說的道路的真實狀態，一定是離戲、無念、自知、自明的大圓滿。因此，關於這一點，分為兩個方面來講述：道路的真實狀態是離戲無念智慧，以及如何通過偉大的密乘方便道次第來顯現它。 Because the timing is crucial, for beginners, directly entering from the beginning into the state of certainty of the ground, which is the non-conceptual Great Perfection of freedom from elaboration, self-awareness, and self-illumination, and the corresponding non-conceptual Samadhi, is only possible for a few fortunate ones who are close to maturity. Perhaps through the blessing of the Guru's instructions, they can directly recognize the primordial wisdom through symbols. Otherwise, for most ordinary people, it is almost impossible to achieve, so it is necessary to learn gradually. Even so, since each person's disposition and abilities are different, it is most important to be in accordance with one's own mind. However, according to the common approach of Sutra and Tantra, if it is difficult to completely cut off the clinging to appearances and reality, then first, through the treatises of the Madhyamaka school, determine the two ways of selflessness, mainly through contemplation, and finally enter the true state of non-conceptuality. Generally speaking, according to this method, the order of the path is also to generate wisdom free from elaboration and non-conceptuality, and it is good as a method to manifest the state of the ground. However, here, in the Great Secret Anuttara Tantra Fruit Vehicle, there are profound instructions for the Guru to quickly bestow blessings, and the door of experience that directly shows the inner self-aware wisdom, and the Vajra disciples are also more intelligent than the disciples of the Sutra Vehicle. For a few who cling to appearances, perhaps they will destroy clinging through rational selflessness contemplation as before, but this is only an exception. In general, the disciples of Anuttara Tantra, relying on the Guru's instructions, abide in the true state of non-conceptual practice, and truly practice in the Great Perfection state of freedom from elaboration, self-awareness, and self-illumination, so as to quickly encounter the original wisdom of the ground, and seek the secret path. This is the most important key to the practice of the Fruit Vehicle. It contains the profound secret meaning of the Tantras and the excellent commentaries, as well as the heart essence instructions of the immeasurable accomplished masters who have realized the Tantras, which is the key to experience. Therefore, the true state of the path described here must be the Great Perfection of freedom from elaboration, non-conceptuality, self-awareness, and self-illumination. Therefore, regarding this point, it is explained in two aspects: the true state of the path is wisdom free from elaboration and non-conceptuality, and how to manifest it through the skillful means of the Great Secret Vehicle path.
【English Translation】 Because the timing is crucial, for beginners, directly entering from the beginning into the state of certainty of the ground, which is the non-conceptual Great Perfection of freedom from elaboration, self-awareness, and self-illumination, and the corresponding non-conceptual Samadhi, is only possible for a few fortunate ones who are close to maturity. Perhaps through the blessing of the Guru's instructions, they can directly recognize the primordial wisdom through symbols. Otherwise, for most ordinary people, it is almost impossible to achieve, so it is necessary to learn gradually. Even so, since each person's disposition and abilities are different, it is most important to be in accordance with one's own mind. However, according to the common approach of Sutra and Tantra, if it is difficult to completely cut off the clinging to appearances and reality, then first, through the treatises of the Madhyamaka school, determine the two ways of selflessness, mainly through contemplation, and finally enter the true state of non-conceptuality. Generally speaking, according to this method, the order of the path is also to generate wisdom free from elaboration and non-conceptuality, and it is good as a method to manifest the state of the ground. However, here, in the Great Secret Anuttara Tantra Fruit Vehicle, there are profound instructions for the Guru to quickly bestow blessings, and the door of experience that directly shows the inner self-aware wisdom, and the Vajra disciples are also more intelligent than the disciples of the Sutra Vehicle. For a few who cling to appearances, perhaps they will destroy clinging through rational selflessness contemplation as before, but this is only an exception. In general, the disciples of Anuttara Tantra, relying on the Guru's instructions, abide in the true state of non-conceptual practice, and truly practice in the Great Perfection state of freedom from elaboration, self-awareness, and self-illumination, so as to quickly encounter the original wisdom of the ground, and seek the secret path. This is the most important key to the practice of the Fruit Vehicle. It contains the profound secret meaning of the Tantras and the excellent commentaries, as well as the heart essence instructions of the immeasurable accomplished masters who have realized the Tantras, which is the key to experience. Therefore, the true state of the path described here must be the Great Perfection of freedom from elaboration, non-conceptuality, self-awareness, and self-illumination. Therefore, regarding this point, it is explained in two aspects: the true state of the path is wisdom free from elaboration and non-conceptuality, and how to manifest it through the skillful means of the Great Secret Vehicle path.
ང་པོ་ནི། གོང་དུ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལྟར་ཡེ་གཞི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གདོད་ནས་དྲི་ བྲལ་དག་ཆེན་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཆ་མཐའ་དག་རང་གཤིས་ནས་རབ་ཏུ་དྭངས་པའི་ 10-384 རིག་པ་རང་གསལ་གྱི་རྟོག་མེད་ཞི་བའི་གནས་ལུགས་རྣམ་ཀུན་དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་ གཤིས་ཀྱི་དེ་ཉིད་དུ་རང་བྱུང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རང་མདངས་འོད་གསལ་བའི་ཤེས་པ་ནི་ ལམ་གྱི་གནས་ལུགས་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་པ་མཐར་ཐུག་སྟེ། དེ་ཡང་ལམ་སློབ་པ་དག་གིས་ རང་བཞིན་གནས་ལུགས་དེ་ཉིད་ངོ་བོ་ལམ་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་གཞི་དབྱིངས་རང་གསལ་ཞི་བ་ ཆེན་པོ་བཅོས་མ་མཐའ་དག་བྲལ་བའི་རིག་པ་རང་གསལ་འཛིན་མེད་འགྱུ་རྟོག་གི་འཆིང་བ་ གཤིས་ནས་རང་དྭངས་སུ་བྱ་བའི་ངང་རང་བབ་ཤུགས་འབྱུང་གིས་བསྐྱངས་ཏེ་བླ་མའི་མན་ ངག་བཞིན་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་པ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་ནས་ནང་དབྱིངས་ ཀྱི་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཆ་ཅི་རིགས་པར་རང་རང་དང་འཚམས་པ་རེ་མངོན་དུ་བྱ་བའི་ ཉམས་ལེན་ཐོག་ཏུ་གནད་འགེལ་བྱ་ཚུལ་སྔགས་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་སོ་སོར་མན་ངག་འདྲ་མིན་ གྱི་སྒོ་སྣ་ཚོགས་ཡོད་པ་དག་དེ་རྣམས་ལས་ཤེས་དགོས་ཤིང་། འདིར་འཆད་པར་བྱ་བ་རང་ ལུགས་ཀྱི་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་པའི་ཚུལ་ཙམ་སྟེ། དེ་ལའང་ཡིན་ལུགས་ལུང་དང་རིགས་པས་ སྒྲུབ་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གདོད་མའི་གནས་ལུགས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཆེས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་ པ་གང་དེ་མངོན་བྱེད་ཐབས་ཀྱི་མཆོག་ནི་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་རང་རིག་རང་གསལ་ཆེན་པོ་ཟུང་ དུ་འཇུག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁྱད་པར་བ་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་བཞག་ཐབས་ཟབ་མོས་ཇི་ བཞིན་ངོ་སྤྲད་དེ་ཉམས་ལེན་བྱས་པ་ལས་བྱུང་བའི་མཉམ་བཞག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་རྣལ་ འབྱོར་མཆོག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་དབྱིངས་ལ་ཞུགས་ནས་སྒོམ་པ་ལྷུར་ལེན་པ་ཉིད་ཡིན་ པས་དེ་འདྲའི་དངོས་གྲུབ་མཆོག་ནི་མི་རྟོག་རང་རིག་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་ པར་མཉམ་བཞག་བྱས་པས་གནས་ལུགས་ཀྱི་རང་མདངས་མངོན་དུ་གྱུར་ཏེ་ཐོབ་ངེས་ལ་ ཡིད་གཉིས་མི་དགོས་ཚུལ་དཔལ་རྡོ་རྗེ་ཕྲེང་བའི་རྒྱུད་ལས་འདི་ལྟར་གསུངས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ 10-385 དེ་ཉིད་ལས། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་དངོས་གྲུབ་ཆེ། །ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་ཏིང་འཛིན་གྱིས། །རྣམ་ རྟོག་མེད་པར་ཞུགས་ནས་ནི། །ཐོབ་པ་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ འདྲའི་མི་རྟོག་མཆོག་ཀྱང་ཀུན་རྟོག་མཐའ་དག་གི་བཞོན་པའི་གཡོ་བྱེད་རོ་རྐྱང་གི་རྒྱུ་བ་ བཅད་ནས་དབུ་མར་གནས་པའི་རྣམ་རྟོག་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རླུང་ཆེན་པོར་དབྱེར་མེད་རོ་ མཉམ་དུ་བྱེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་སྤྲོས་བྲལ་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་བདེ་བ་ ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་བྱེད་དགོས་ཤིང
【現代漢語翻譯】 第一，如前所述，原始的法界（Chos-kyi-dbyings，法界）本自無染，大清凈，所有分別念（rnam-par-rtog-pa）的邊際，自性清凈的自明覺性（rig-pa-rang-gsal），無念寂靜的實相，一切萬法的究竟自性，本自俱生任運成就的自光明顯智慧，是道路的實相，是離戲無念的究竟。因此，學習道路的人們，應將此自性實相作為道路的本質，使本自明凈寂靜的大法界，遠離一切造作，自明覺性，無執著，自性清凈，從念頭和妄想的束縛中自然解脫，依隨上師的口訣，安住于離戲無念的法界智慧中，並盡力顯現各自相應的內在離戲無念智慧。在實修中，根據不同的密宗經典，有各種不同的口訣方法。需要了解這些方法。這裡要講的是自宗的離戲無念之法。其中又分為以教理和理證來成立兩種方式。 第一，獲得原始實相大手印（Phyag-gya-chen-po，大手印）最勝成就的殊勝方法，是依靠上師的口訣，如實指示，修持離戲無念自明大樂雙運的特殊三摩地（ting-nge-'dzin，三摩地），由此生起如虛空般的禪定（mnyam-bzhag），專注于無念的法界，精進修持。因此，這種殊勝的成就，必定是通過無念自明的禪定，安住于離戲無念之中，從而顯現實相的自光而獲得的，對此無需懷疑。如吉祥《金剛鬘續》（rDo-rje-phreng-ba'i-rgyud）所說：『大手印的最勝成就，以雙運的三摩地，入于無念之中，獲得此成就，毋庸置疑。』因此，這種無念之勝，也能斷除一切分別唸的動搖，止息庸俗的念頭，安住于中脈，將無念的智慧融入于大風（rlung）之中，成為無別的平等味（ro-mnyam）。通過這種瑜伽，就能顯現離戲的心之金剛，無念的大樂智慧。
【English Translation】 Firstly, as explained in detail above, the original Dharmadhatu (Chos-kyi-dbyings, Dharmadhatu), is primordially free from defilements, great purity, all aspects of discriminating thoughts (rnam-par-rtog-pa), the self-illuminating awareness (rig-pa-rang-gsal) that is naturally clear, the state of peace of non-thought, the ultimate nature of all phenomena, the self-existing, spontaneously accomplished self-radiant wisdom, is the state of the path, the ultimate freedom from elaboration and non-thought. Therefore, those who study the path should take this natural state as the essence of the path, making the naturally clear and peaceful great Dharmadhatu, free from all artificiality, the self-illuminating awareness, without attachment, naturally clear from the bondage of wandering thoughts, naturally sustained by spontaneous arising, and according to the Guru's instructions, abide in the non-elaboration and non-thought wisdom of the Dharmadhatu, and strive to manifest the inner non-elaboration and non-thought wisdom of the Dharmadhatu as much as possible. In practice, according to the different tantric scriptures, there are various different oral instructions. It is necessary to know these methods. What is to be explained here is only the method of non-elaboration and non-thought of one's own tradition. Among them, there are two ways to establish it through scripture and reasoning. Firstly, the supreme method for realizing the supreme accomplishment of the primordial state of Mahamudra (Phyag-gya-chen-po, Mahamudra) is to rely on the Guru's instructions, to truly point out, and to practice the special Samadhi (ting-nge-'dzin, Samadhi) of non-elaboration, non-thought, self-illuminating great bliss, from which arises the Samadhi (mnyam-bzhag) like the sky, focusing on the non-thought Dharmadhatu, and diligently practicing. Therefore, this supreme accomplishment is certainly obtained by abiding in non-elaboration and non-thought through the Samadhi of non-thought and self-illumination, thereby manifesting the self-radiance of reality, and there is no need to doubt this. As the glorious Vajra Garland Tantra (rDo-rje-phreng-ba'i-rgyud) says: 'The supreme accomplishment of Mahamudra, through the Samadhi of union, entering into non-thought, there is no doubt about obtaining this.' Therefore, this supreme non-thought can also cut off the movement of all discriminating thoughts, stop the ordinary thoughts, abide in the central channel, and integrate the non-thought wisdom into the great wind (rlung), becoming inseparable equal taste (ro-mnyam). Through this yoga, one can manifest the non-elaboration mind Vajra, the non-thought great bliss wisdom.
་དེ་ཡང་དྲུག་ལྡན་ལུས་ཀྱི་རྩ་རླུང་ཐིག་ལེ་ལ་ ཐབས་མཁས་ཀྱིས་གནད་དུ་བསྣུན་པ་ལས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་མངོན་པའི་ལམ་གྱི་རྐྱེན་ཉེ་བར་ བསྒྲུབ་དགོས་ཚུལ་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་ལས་འདི་ལྟར་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ ལས། རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རླུང་གཉིས་ནི། །དེ་ནས་རྣམ་པར་བཅད་ནས་འགྲོ། །རྣམ་རྟོག་མེད་ པའི་རླུང་ཆེན་པོ། །སྐུ་གསུང་རྡོ་རྗེས་བཅད་ནས་ནི། །རྣམ་རྟོག་མེད་པའི་བདེ་བ་སྟེར། །སྔགས་ཀྱི་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཐོབ། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཐབས་མཁས་ཀྱི་ལམ་དེ་འདྲ་ལ་ བརྟེན་ནས་འདོད་པའི་རྣམ་རྟོག་མཐའ་དག་སྤངས་ཏེ་རིག་པ་རང་གསལ་གྱི་དབྱིངས་སུ་ བཅོས་ཞེན་ཀུན་བྲལ་གྱིས་མཉམ་བཞག་གི་སྦྱོར་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རང་བབས་ཤུགས་ འབྱུང་ལ་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་གནས་པ་འདི་གལ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བའི་ཚུལ་ཡང་སྟོན་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ ཉིད་ཀྱི་བཀའ་བསྩལ་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་ཁ་སྦྱོར་ལས། འདོད་པ་ཐམས་ཅད་རབ་སྤངས་ཏེ། །མཁས་པས་རང་རིག་ཙམ་གྱིས་ནི། །སྦྱོར་བའི་མཐར་ཐུག་བསམ་གཏན་གནས། །ཉིན་དང་ མཚན་དུ་གོམས་པར་མཛོད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཇི་བཞིན་ སྒོམ་ནུས་ན། །མཆོག་གི་དངོས་གྲུབ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད་ངེས་ཀྱི་ཚུལ་སླར་ཡང་འདི་ལྟར་གསུངས་ ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། རྟོག་པའི་གནས་ནི་བཏང་ནས་སུ། །བློ་ལྡན་གང་གིས་མི་རྟོག་གནས། །ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེས་གསུངས་པ་བཞིན། །དེ་ལ་དངོས་གྲུབ་ཐེ་ཚོམ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ 10-386 ཕྱིར། རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་སྤངས་ན་འཁོར་བ་ལས་མི་ཐར་ཞིང་དེ་སྤངས་ན་སྡུག་བསྔལ་མེད་ པའི་ཞི་བ་མཆོག་གི་གནས་སུ་འགྲོ་ངེས་ཀྱི་ཚུལ་རྒྱུད་དེ་ཉིད་ལས་ཀྱང་གསུངས་པ་འདི་ལྟར་ སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། རྟོག་པས་དམྱལ་བར་འགྲོ་འགྱུར་ཞིང་། །འགྲོ་དྲུག་རྒྱ་མཚོར་འཁོར་བར་ འགྱུར། །རྟོག་པ་ལས་ནི་རྣམ་གྲོལ་ན། །དྲི་མེད་ཞི་བའི་གནས་སུ་འགྲོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ ཕྱིར། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཇི་བཞིན་སྒོམ་པས་ལས་རླུང་མཐའ་དག་ཀྱང་དབུ་མར་ལེགས་ པར་འཆིང་ཐུབ་པ་ཡིན་ཏེ། མི་གཡོ་བླ་མེད་ཀྱི་རྒྱུད་ལས། སེམས་ནི་འཆིང་པར་འགྱུར་བ་ ཡིས། །རླུང་ཡང་འཆིང་བར་འགྱུར་བའོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ རྒྱུར་གྱུར་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་མ་སྤངས་པར་སངས་རྒྱས་ཐོབ་ཚུལ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་སྣང་མངོན་བྱང་གི་རྒྱུད་ལས། རྟོག་པ་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུར་གྱུར་པ། །ཇི་སྲིད་མ་སྤངས་བར་ དུ་ནི། །འཇིག་རྟེན་འདི་ན་སངས་རྒྱས་མིན། །ཀུན་མཁྱེན་ཞེས་ཀྱང་མི་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་ པའི་ཕྱིར། མཐར་ཐུག་ཀུན་མཁྱེན་མཆོག་གི་གོ་འཕང་ཐོབ་འདོད་དག་གིས་སྤྲོས་བྲལ་མི་ རྟོག་པ་ཇི་བཞིན་སྒོམ་པ་ལ་རྟག་པར་ལྷུར་ལེན་གྱིས་འབད་པ་བྱ་དགོས་ཚུལ་སླར་ཡང་རྒྱུད་ དེ་ཉིད་ལས་
【現代漢語翻譯】 此外，對於具備六種特徵之身體的脈、氣、明點， 通過巧妙的方法將其引導至關鍵之處，以此作為顯現大智慧之道的近取因，必須加以修持。正如吉祥《密集金剛》中所說： 其中提到：『分別念之二氣，由此完全斷除而執行。無分別念之大氣，身語金剛斷除后，賜予無分別念之樂，通過真言之實性而獲得。』 因此，依靠如此巧妙的方法，斷除一切貪慾之分別念，于自明本覺之界中，以無有造作執著的等持之瑜伽，任運自成，如流水般安住，這一點至關重要。此乃持金剛尊者親口所宣說。 《合續》中說：『完全斷除一切貪慾后，智者僅以自明，安住于瑜伽之究竟禪定。日夜勤修習。』 若能如實修習離戲無分別智，對於獲得殊勝成就，毫無疑問。再次如此說道： 其中提到：『捨棄分別念之所依，具慧者安住于無分別。如金剛心所說，于彼成就無疑慮。』 若不捨棄分別念，則無法從輪迴中解脫；若能捨棄，則必能到達無苦之寂靜勝地。此理亦見於該續： 其中提到：『分別念使墮入地獄，於六道輪迴中流轉。若從分別念中解脫，則至無垢寂靜處。』 如實修習無分別，亦能善巧地將一切業氣束縛于中脈。如《無動無上續》所說：『心若被束縛，氣亦被束縛。』 若不捨棄作為痛苦之根源的分別念，則無有成佛之理。如《現觀莊嚴經》所說：『分別念乃痛苦之根源，若不捨棄，則於此世間不成佛，亦不應稱為一切智者。』 因此，欲求獲得究竟一切智者之果位者，應恒常精勤修習離戲無分別。
【English Translation】 Furthermore, regarding the channels, energies, and bindus of the body with six characteristics, skillfully guiding them to the essential points serves as the proximate cause for manifesting the great wisdom path, which must be cultivated. As stated in the glorious Guhyasamaja Tantra (密密集金剛): It says: 'The two winds of conceptual thought, from there, completely cut off and move. The great wind of non-conceptual thought, cut off by the body, speech, and vajra, bestows the bliss of non-conceptual thought, attained through the very nature of mantra.' Therefore, relying on such skillful methods, abandoning all conceptual thoughts of desire, and in the realm of self-illuminating awareness, abiding in the yoga of equanimity, free from all artificial clinging, spontaneously arising and flowing like a river, is of utmost importance. This is what the Vajradhara (持金剛) himself proclaimed. The Samputa Tantra (合續) says: 'Having completely abandoned all desires, the wise, with mere self-awareness, abide in the ultimate meditation of yoga. Practice diligently day and night.' If one can genuinely meditate on non-conceptual wisdom, free from elaboration, there is no doubt about attaining supreme accomplishment. Again, it is said: It says: 'Having abandoned the abode of conceptual thought, the wise abide in non-conceptuality. As spoken by the Vajra Heart, there is no doubt of accomplishment in that.' If one does not abandon conceptual thought, one cannot be liberated from samsara; if one abandons it, one will surely reach the supreme state of peace, free from suffering. This is also stated in the same tantra: It says: 'Conceptual thought causes one to go to hell, and to wander in the ocean of the six realms. If one is liberated from conceptual thought, one goes to the stainless state of peace.' By genuinely meditating on non-conceptuality, one can also skillfully bind all karmic energies into the central channel. As stated in the Achala Supreme Tantra (無動無上續): 'When the mind is bound, the energy is also bound.' Without abandoning conceptual thoughts, which are the source of suffering, there is no way to attain Buddhahood. As stated in the Vairochana Abhisambodhi Tantra (現觀莊嚴經): 'Conceptual thought is the source of suffering; as long as it is not abandoned, one is not a Buddha in this world, nor should one be called omniscient.' Therefore, those who wish to attain the ultimate state of perfect omniscience should always diligently strive to cultivate non-conceptual thought, free from elaboration.
འདི་ལྟར་གསུངས་ཏེ། ཀུན་མཁྱེན་གོ་འཕང་འདོད་པ་ཡིས། །རྟོག་པ་རྣམ་པ་སྣ་ ཚོགས་པ། །དེ་ཀུན་གང་ལ་མེད་གྱུར་པ། །དེ་ལ་རྟག་ཏུ་བརྩོན་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ ཕྱིར། སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་རྩ་བ་རྟོག་པ་ཡིན་པས་རྟོག་པ་མཐའ་དག་སྤངས་པས་མཐར་ཐུག་གི་ ཀུན་མཁྱེན་མཆོག་ངེས་པར་ཐོབ་ཚུལ་རྒྱུད་སཾ་བུ་ཊ་ལས་འདི་ལྟར་གསུངས་ཏེ། དེ་ཉིད་ལས། རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་སྤངས། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཚོགས། །ཡེ་ཤེས་སྐུ་ ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཡེ་གཞི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་མཉམ་པར་ བཞག་ཚུལ་ཡང་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་མཐའ་དག་སྤངས་པའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་སྤྲོས་བྲལ་ ཆོས་དབྱིངས་ཉག་གཅིག་ཏུ་རང་རིག་རང་གསལ་གྱི་ལྟ་བས་ཇི་བཞིན་རྗེན་ཆར་དུ་ལེགས་ 10-387 པར་བལྟ་ནུས་ན་ཆོས་དབྱིངས་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་ བ་འབྱམས་ཀླས་པ་ཀུན་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་གཟིགས་སྣང་ནམ་ཡང་འགོག་པ་མེད་ པའི་ཚུལ་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མངའ་བདག་སྟོན་པ་སྐུ་བཞིའི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་ དཔལ་གྱི་མགུར་ནས་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་འགྱུར་བ་མེད་པས་བཀའ་བསྩལ་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་ པའི་མཚན་བརྗོད་པ་ལས། ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་དབྱིངས་མི་ ཟད། །ཆོས་དབྱིངས་དམ་པ་ཟད་མི་ཤེས། །ཞེས་གསུངས་པ་སོགས་གནས་ལུགས་དེ་ཁོ་ན་ ཉིད་ཀྱི་ཟབ་མོའི་གནད་གསང་ཆེས་མང་བའི་ཕྱིར། ཚུལ་དེ་དང་མཐུན་པར་རྣམ་པར་རྟོག་ པའི་སྒོམ་ལས་འདས་པའི་སྟོང་གཟུགས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མི་འགྱུར་བདེ་བའི་རང་བཞིན་དེ་ གཟུང་འཛིན་གྱི་མཚན་མ་གང་དང་ཡང་མ་འདྲེས་པར་སྒྲ་རྟོག་གི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་མེད་པའི་ སྤྲོས་བྲལ་འབའ་ཞིག་ཏུ་ཇི་བཞིན་མངོན་བྱེད་ཐབས་ཀྱིས་མཉམ་པར་འཇོག་དགོས་ཚུལ་ འཕགས་པ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གི་ཞལ་སྔ་ནས་ལེགས་པར་གསུངས་པ་སྟེ། རྒྱས་འགྲེལ་ དྲི་མེད་འོད་ལས། རྣམ་རྟོག་སྒོམ་པ་ལས་འདས་པ། །ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་མི་འགྱུར་བདེ། །གཟུང་ དང་འཛིན་པ་དབྱིབས་དག་དང་། །རྟོག་དང་བརྗོད་པ་རྣམ་པར་སྤངས། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་ པ་གནས་ལུགས་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཇི་བཞིན་ཉམས་སུ་ལེན་ཚུལ་ཞིབ་རྒྱས་སུ་གསུངས་ པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེ་ཉིད་དང་ཞལ་མཐུན་པར་གསང་བདག་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེའི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་ ལེགས་པར་གསུངས་ཏེ། ཉིད་ཀྱི་མཛད་པའི་རྒྱུད་འགྲེལ་ལས། དེའི་ཕྱིར་སོ་སོར་སྡུད་པ་ བསྒོམ་པ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བསྒོམ་པ་དམིགས་སུ་མེད་པའོ། །ཞེས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ ཀྱིས་གསུངས་སོ། །ཞེས་སོགས་མདོ་སྔགས་གནད་གཅིག་པར་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་པ་ལྟ་བའི་ གཞི་རྩ་མཐར་ཐུག་གཅིག་པུར་ངེས་ཚུལ་རྒྱས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་གི་དགོངས་ པ་མངོན་གྱུར་གྱི་གྲུབ་པའི
་དབང་ཕྱུག་དཔལ་ས་ར་ཧས་ཀྱང་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་པ་བསམ་ 10-388 མེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་མཆོག་དཔལ་ལྡན་བླ་མའི་མན་ངག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ལེགས་པར་འབད་ན་ བདེ་སྟོང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་སྒོ་ནས་འབྱུང་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་ ཡང་གསུངས་པ་སྟེ། ཉིད་ཀྱི་ཞལ་ནས། བསམ་དང་བསམ་བྱ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་ནི། །ཇི་ ལྟར་བུ་ཆུང་ཚུལ་དུ་འདུག་པ་ཡིས། །བླ་མ་དམ་པའི་ལུང་ལ་གུས་འབད་ན། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ པ་འབྱུང་བར་ཐེ་ཚོམ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་བླ་མའི་མན་ངག་བཞིན་ བསམ་མེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་སྐྱོང་ཚེ་གདོད་ནས་དག་པའི་རང་བཞིན་གཞི་དབྱིངས་སྤྲོས་བྲལ་ ནམ་མཁའི་གནས་ལུགས་ལ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འཛིན་པ་ཀུན་བྲལ་གྱིས་ཡང་ཡང་ བལྟས་པས་སྤྲོས་མཚན་མཐའ་དག་གི་མཐོང་སྣང་འགག་བཞིན་འོད་གསལ་གནས་ལུགས་ ཇེ་གསལ་དུ་ངེས་པར་འགྱུར་ཚུལ་གྲུབ་པའི་དབང་ཕྱུག་གིས་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་ལས་སླར་ཡང་ གསུངས་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། གདོད་ནས་དག་པའི་རང་བཞིན་ནམ་མཁའ་ལ། །བལྟས་ཤིང་ བལྟས་ཤིང་མཐོང་བ་དགག་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ཕྱིར། འོད་གསལ་གནས་ ལུགས་ཀྱི་མཐོང་ཚུལ་ཡང་དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་གཟུགས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་རྣམ་ ཀུན་མཆོག་གི་བཀོད་པ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་དྭངས་ཤིང་གསལ་བ་ཕྲ་བའི་ལུས་སྣ་ཚོགས་པ་ཀུན་ ནས་འཛིན་པའི་འཆར་སྒོ་གང་དག་བེམ་རྫས་རེག་མཐོང་གི་རྣམ་པ་མེད་པར་ཡིད་མིག་རླུང་ གསུམ་གྱི་གཡོ་བྱེད་འགོག་པས་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཀྱི་རང་ཞལ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ལ་ མངོན་པ་ཡིན་ཚུལ་རྡོ་རྗེའི་ཉམས་མགུར་གྱིས་ཇི་བཞིན་གསུངས་པ་ཡང་འདི་ལྟར་སྟེ། གྲུབ་ པའི་དབང་ཕྱུག་ཉིད་ཀྱི་ཞལ་ནས། སྔོན་མེད་དཔྱིད་འབྱུང་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་འབྲས། །ལག་ པས་མཐོང་རེག་བྱར་མེད་ས་ར་ཧ། །མིག་མི་འཛུམ་པར་ལྟ་དང་མི་བསམ་དང་། །རླུང་འགོག་ པ་ནི་བླ་མ་དམ་པའི་གསུངས། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཆེས་མང་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་དུ་སློབ་ དཔོན་ཀླུས་ཀྱང་བླ་མེད་ཐེག་པའི་སྐབས་སུ་སྣང་མཆེད་ཐོབ་པའི་སྟོང་པ་གསུམ་རྣམ་པར་ 10-389 དག་པའི་རང་བཞིན་གཉུག་མའི་ཡེ་ཤེས་འོད་གསལ་བ་སྤྲོས་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་ པའི་གཤིས་དག་པ་དྭངས་གསལ་གྱི་རྨད་དུ་བྱུང་བ་ཆེན་པོ་དེ་བླ་མའི་མན་ངག་ལ་བརྟེན་ནས་ རྡོ་རྗེའི་སློབ་མ་དག་གིས་ཇི་བཞིན་མཐོང་དགོས་ཚུལ་འདི་ལྟར་གསུངས་ཏེ། གསང་འདུས་ རིམ་ལྔ་ལས། ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་རྨད་པོ་ཆེ། །དྭངས་ཤིང་གསལ་བ་ཡེ་ཤེས་ཆེ། །བླ་མ་ཉིད་ ཀྱི་དྲིན་གྱིས་ནི། །དེ་ནི་དེ་ནས་གསལ་མཐོང་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་གཉུག་མའི་ཡེ་ཤེས་མངོན་བྱེད་སྐབས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཟུང་འཇུག་དམ་ པའི་རྣལ་འབྱོར་ཞིག་གནད་དུ་ཆེ་ཚུལ་སླར་ཡང་གསུངས་པ་འདི་བཞ
【現代漢語翻譯】 大成就者薩ra哈（藏文：ས་ར་ཧ，含義：箭師）也說，如果像具德上師的口訣那樣，努力修持離戲無分別的不可思議瑜伽，那麼通過現證樂空俱生智，毫無疑問會生起。正如他自己所說：『斷除能思與所思，如幼兒般安住，若敬重努力上師之教言，則俱生必生無疑。』因此，如果按照這樣的上師口訣修持無思瑜伽，那麼從原始清凈的自性，法界離戲虛空的本性，以自證智慧反覆觀照，斷除一切執著，一切戲論相的顯現都會止息，光明本性必定會越來越清晰。成就自在者再次以金剛語說道：『從原始清凈的自性虛空，反覆觀照，所見將會止息。』等等。光明本性的見解，也是勝義法性的自相，一切種類的最勝莊嚴，極其清凈明澈，種種微細之身，從各方面執持的顯現之門，所有無有實體觸可見之相，止息意、眼、氣三者的運作，本性實相會在自證智慧中顯現。金剛歌中也如實宣說了這一點。成就自在者自己說道：『前所未有如春至，虛空之花結果實，薩ra哈，手不能觸亦不能見，眼不眨動而觀，不起分別念，氣不妄動，乃上師之教言。』等等，說了非常多。同樣，阿阇黎龍樹（梵文：Nāgārjuna）也在無上乘的場合中說，獲得覺受增長的空性三者，完全清凈的自性，本具的智慧光明，遠離一切戲論的空性，清凈明澈的偉大奇蹟，必須依靠上師的口訣，讓金剛弟子如實見到。如《密集五次第》所說：『一切皆空甚奇哉，清凈明澈乃大智，依憑上師之恩德，彼者從此得明見。』等等。因此，在現證本具智慧時，能所二取的雙運殊勝瑜伽至關重要，這一點再次被強調。 Lord Saraha (Tibetan: ས་ར་ཧ, meaning: arrow master) also said that if one diligently practices the inconceivable yoga of non-elaboration and non-discrimination, as instructed in the oral instructions of the glorious Lama, there is no doubt that the innate wisdom of bliss and emptiness will arise through manifestation. As he himself said: 'Having abandoned thought and object of thought, abiding like a young child, if one reverently strives in the Lama's teachings, then the co-emergent will undoubtedly arise.' Therefore, if one cultivates the yoga of non-thought according to such a Lama's instructions, then from the original purity of self-nature, the nature of reality, the non-elaborate space of the basic sphere, by repeatedly contemplating with self-aware wisdom, abandoning all grasping, all appearances of conceptual proliferation will cease, and the luminosity of the natural state will surely become clearer and clearer. The accomplished master again said in Vajra words: 'From the original purity of the self-nature of space, by looking and looking again, seeing will cease.' etc. The way of seeing the luminosity of the natural state is also the self-form of the ultimate reality of Dharma, all kinds of supreme arrangements, extremely pure and clear, all kinds of subtle bodies, all the doors of manifestation that hold from all aspects, all forms without tangible substance, stopping the movement of mind, eye, and wind, the natural state of being will manifest in self-aware wisdom. This is also truthfully stated in the Vajra doha. The accomplished master himself said: 'Unprecedented spring comes, the flowers of space bear fruit, Saraha, cannot be touched or seen by hand, looking without blinking the eyes, without thinking, stopping the wind is the word of the holy Lama.' and so on, there are very many. Similarly, Acharya Nagarjuna also said in the context of the Unsurpassed Vehicle that the three emptinesses of gaining experience and increasing, the completely pure self-nature, the innate wisdom of luminosity, the emptiness of all conceptual proliferations, the pure and clear great wonder, must rely on the Lama's oral instructions for the Vajra disciples to see as they are. As it says in the Guhyasamaja Five Stages: 'All is emptiness, how wonderful, pure and clear is great wisdom, by the grace of the Lama himself, that will then become clearly visible.' etc. Therefore, when manifesting such innate wisdom, the union of the two truths, the supreme yoga, is of great importance, this is emphasized again.
【English Translation】 The great accomplished Saraha also said that if one diligently practices the inconceivable yoga of non-elaboration and non-discrimination, as instructed in the oral instructions of the glorious Lama, there is no doubt that the innate wisdom of bliss and emptiness will arise through manifestation. As he himself said: 'Having abandoned thought and object of thought, abiding like a young child, if one reverently strives in the Lama's teachings, then the co-emergent will undoubtedly arise.' Therefore, if one cultivates the yoga of non-thought according to such a Lama's instructions, then from the original purity of self-nature, the nature of reality, the non-elaborate space of the basic sphere, by repeatedly contemplating with self-aware wisdom, abandoning all grasping, all appearances of conceptual proliferation will cease, and the luminosity of the natural state will surely become clearer and clearer. The accomplished master again said in Vajra words: 'From the original purity of the self-nature of space, by looking and looking again, seeing will cease.' etc. The way of seeing the luminosity of the natural state is also the self-form of the ultimate reality of Dharma, all kinds of supreme arrangements, extremely pure and clear, all kinds of subtle bodies, all the doors of manifestation that hold from all aspects, all forms without tangible substance, stopping the movement of mind, eye, and wind, the natural state of being will manifest in self-aware wisdom. This is also truthfully stated in the Vajra doha. The accomplished master himself said: 'Unprecedented spring comes, the flowers of space bear fruit, Saraha, cannot be touched or seen by hand, looking without blinking the eyes, without thinking, stopping the wind is the word of the holy Lama.' and so on, there are very many. Similarly, Acharya Nagarjuna also said in the context of the Unsurpassed Vehicle that the three emptinesses of gaining experience and increasing, the completely pure self-nature, the innate wisdom of luminosity, the emptiness of all conceptual proliferations, the pure and clear great wonder, must rely on the Lama's oral instructions for the Vajra disciples to see as they are. As it says in the Guhyasamaja Five Stages: 'All is emptiness, how wonderful, pure and clear is great wisdom, by the grace of the Lama himself, that will then become clearly visible.' etc. Therefore, when manifesting such innate wisdom, the union of the two truths, the supreme yoga, is of great importance, this is emphasized again.
ིན་ཏེ། ཟུང་འཇུག་གི་ རིམ་པ་ལས། གཟུང་བ་དང་ནི་འཛིན་པ་ཞེས། །རྣམ་གཉིས་བློ་ནི་ཡོད་མིན་གྱི། །གང་དུ་མི་ བྱེད་བློ་ཡོད་པ། །དེ་ནི་ཟུང་འཇུག་ཅེས་བྱར་བཤད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཉམས་ ལེན་སྒོམ་པའི་སྐབས་དག་གི་མཉམ་བཞག་གི་ཚུལ་ཡང་ཡུལ་གང་ལའང་སེམས་ཀྱིས་ དམིགས་པ་མེད་ཅིང་འཛིན་མེད་སྤྲོས་བྲལ་འབའ་ཞིག་པས་གནས་པ་སྟོང་པ་ནམ་མཁའི་ མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་ནུས་ན་དེ་ནི་ནམ་མཁའི་རྣལ་འབྱོར་ཟབ་མོ་ཡིན་པའི་ ཚུལ་ཡང་སླར་གསུངས་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཉིད་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས་ཀྱང་། སེམས་ལ་དམིགས་པ་ མེད་པ་ཡིས། །གནས་པ་ནམ་མཁའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །དེ་དག་སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་པ་ནི། །ནམ་ མཁའ་སྒོམ་པར་བཞེད་པ་ཡིན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ཡང་ཆེས་མང་ བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། འདིར་འབྲས་ཐེག་སྐབས་གཅིག་ཏུ་མ་ཟད་པར་རྒྱུ་ཐེག་དང་བཅས་པའི་ སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་ལྟ་བའི་མཆོག་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་ནི་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ ཞིང་དེ་ཇི་བཞིན་སྐྱེ་བའི་ཐབས་མཚན་འཛིན་གཅོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པའི་སྒོ་རྣམ་གྲངས་མང་ པོ་བཀའི་དགོངས་འགྲེལ་ཀླུ་ཐོགས་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་སོ་སོར་བྱུང་བ་ཇི་བཞིན་གྱིས་ཀུན་ རྫོབ་མཚན་མའི་བདག་དགག་པར་བྱ་བ་སོགས་ལམ་ཡན་ལག་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་མི་ 10-390 རྟོག་མཆོག་གི་ཡེ་ཤེས་བསྐྱེད་པའམ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཐབས་འབའ་ཞིག་ཏུ་ངེས་པས་ཚུལ་ དེ་ལུགས་ལ་དགོངས་ནས་རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་མཆོག་གིས་ཀྱང་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པའི་དགོངས་ འགྲེལ་ཁྱད་འཕགས་རྣམས་སུ། མངོན་པར་ཞེན་པའི་རྟོག་པ་ཡང་དག་སྤང་བར་བྱ། ཞེས་པ་ ལ་སོགས་པ་མདོ་སྔགས་གང་གི་སྐབས་སུའང་རྣམ་རྟོག་ཉེས་པའི་རྩ་བ་ཆེན་པོར་གསུངས་ ནས་དེ་འགོག་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་པ་ཉིད་ལྟ་བའི་རྒྱལ་པོ་ཉིད་དུ་ཆེར་ བསྔགས་མཛད་པ་ཆེས་མང་ནའང་འདིར་རེ་ཞིག་དེ་ཙམ་དུ་བཞག་གོ ། གཉིས་པ་རིགས་པས་སྒྲུབ་ཚུལ་ནི། སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་ པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྒྲིབ་པ་མཐའ་དག་གི་གཞིར་ཇི་ལྟར་གྱུར་པའི་ཚུལ་ལེགས་པར་བརྗོད་ དུ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། སྤྱིར་སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་ཕྱོགས་སོ་སོར་དབྱེ་ན། བདེན་པའི་གནས་ལུགས་ལ་ རྨོངས་ཙམ་གྱི་མ་རིག་པ་དང་། གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་དང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཆགས་སྡང་ སོགས་རྩ་བ་དང་། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་སུ་གཏོགས་པ་གང་དག་ནི་ཉོན་སྒྲིབ་ཡིན་ལ། གནས་ ལུགས་གཤེགས་སྙིང་དང་སྤྲོས་བྲལ་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་རྨོངས་ཙམ་གྱི་མ་རིག་པ་དང་དེ་ལས་ བྱུང་བའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་འཁོར་གསུམ་བདེན་དངོས་སུ་རྟོག་ཅིང་འཛིན་པ་ལ་ སོགས་པ་ནི་ཤེས་སྒྲིབ་(ཀྱི་ཚུལ་གོང་ལྟར།)ཡིན་པས་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྩ་བར་གྱུར་པ་བདེན་པ་དང་ གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་གི་ད
【現代漢語翻譯】 因此，在雙運（藏文：ཟུང་འཇུག་，含義：雙運）的次第中，經文中說：『能取與所取，二者心皆無，何處無作意，是名雙運。』因此，在修習禪定時，安住于任何對境皆無心執著，無執著，離戲論的空性狀態，如果能夠修習如虛空般空性的瑜伽，那就是甚深的虛空瑜伽。正如上師所說：『心無所緣故，安住虛空性，彼等修空性，是為修虛空。』等等，還有很多。因此，在此果乘（藏文：འབྲས་ཐེག་）的場合，不僅是因乘（藏文：རྒྱུ་ཐེག་），在一切場合中，見解之最勝，即是果，就是離戲論、無分別。爲了如實生起此見，斷除實執的各種理證方法，在龍樹（藏文：ཀླུ་，梵文天城體：Nāgārjuna，梵文羅馬擬音：Nāgārjuna，漢語字面意思：龍樹）和無著（藏文：ཐོགས་，梵文天城體：Asaṅga，梵文羅馬擬音：Asaṅga，漢語字面意思：無著）的論典中都有詳細闡述，如實地破斥世俗名相之自性等，所有道之支分，都必定是生起或顯現無分別智慧的方便。因此，米龐仁波切（藏文：མི་ཕམ་མཆོག་）也考慮到這種方式，在殊勝的般若波羅蜜多（藏文：ཕར་ཕྱིན་，含義：般若波羅蜜多）釋論中說：『應徹底斷除實執之分別念。』等等，無論顯宗密宗，都說分別念是罪惡之根源，因此，斷除分別唸的對治法，就是離戲論、無分別，這被極力讚揚為見解之王。此處暫且講到這裡。 第二，以理證成立的方式：作為二障之基礎的分別念，你如何成為一切障礙的基礎呢？如果分別二障，愚昧於真諦的無明，以及對人我的執著，由此產生的貪嗔等根本和近分的煩惱，是為煩惱障。愚昧於實相、如來藏（藏文：གཤེགས་སྙིང་，含義：如來藏）和離戲論深義的無明，以及由此產生的對法我的執著，認為三輪（能作者、所作、動作）是真實存在的，這些是所知障。因此，二障的根本，就是對真諦和究竟實相的無明。
【English Translation】 Therefore, in the stages of Yuganaddha (Tibetan: ཟུང་འཇུག་, meaning: Yuganaddha), it is said in the scriptures: 'The grasper and the grasped, the mind is without both, where there is no intention, that is called Yuganaddha.' Therefore, in the practice of meditation, abiding in a state of emptiness where there is no mental clinging to any object, no clinging, and free from elaboration, if one can practice yoga like the emptiness of space, that is the profound yoga of space. As the master said: 'Because the mind has no object, abiding in the nature of space, those who meditate on emptiness, that is considered meditating on space.' And so on, there are many more. Therefore, in this context of the Fruition Vehicle (Tibetan: འབྲས་ཐེག་), not only in the context of the Causal Vehicle (Tibetan: རྒྱུ་ཐེག་), but in all contexts, the most supreme of views, which is the fruit, is non-elaboration and non-discrimination. In order to truly generate this view, various methods of reasoning to cut off the clinging to reality are explained in detail in the treatises of Nāgārjuna (Tibetan: ཀླུ་, Sanskrit Devanagari: Nāgārjuna, Sanskrit Romanization: Nāgārjuna, Chinese literal meaning: Dragon Tree) and Asaṅga (Tibetan: ཐོགས་, Sanskrit Devanagari: Asaṅga, Sanskrit Romanization: Asaṅga, Chinese literal meaning: Unobstructed), such as truly refuting the self-nature of conventional phenomena, all the limbs of the path are definitely the means to generate or manifest non-discriminating wisdom. Therefore, Mipham Rinpoche (Tibetan: མི་ཕམ་མཆོག་) also considered this method and said in the excellent commentary on the Prajñāpāramitā (Tibetan: ཕར་ཕྱིན་, meaning: Prajñāpāramitā): 'One should completely abandon the discriminating thoughts of clinging to reality.' And so on, whether in the context of Sutra or Tantra, it is said that discriminating thoughts are the root of evil, therefore, the antidote to eliminate discriminating thoughts is non-elaboration and non-discrimination, which is highly praised as the king of views. Let's stop here for now. Second, the way to establish it with reasoning: The discriminating thought that is the basis of the two obscurations, how do you become the basis of all obscurations? If we distinguish the two obscurations, the ignorance that is merely ignorant of the truth, and the attachment to the self of a person, and the fundamental and near afflictions such as greed and hatred that arise from it, are the afflictive obscurations. The ignorance that is merely ignorant of the true nature, the Tathāgatagarbha (Tibetan: གཤེགས་སྙིང་, meaning: Tathāgatagarbha), and the profound meaning of non-elaboration, and the clinging to the self of phenomena that arises from it, thinking that the three wheels (agent, object, and action) are real, these are the cognitive obscurations. Therefore, the root of the two obscurations is ignorance of the truth and ultimate reality.
ོན་ལ་བློ་མི་གསལ་བའི་རྨོངས་པ་དེ་གཉིས་ཀྱང་བློས་བྱས་ཀྱི་ རྟོག་པ་མཚན་མར་རིས་སུ་གཅོད་པ་ཕྲ་བ་རེས་དབང་གིས་རང་ཡུལ་གྱི་དོན་མི་གསལ་བ་ ཡིན་གྱི་མཚན་མར་རིས་གཅོད་ཀྱི་རིགས་བློས་བྱས་རྟོག་བློ་ཀུན་ནས་ཟད་ན་རྣམ་པ་མ་ལུས་ པ་འབད་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱིས་ཅིག་ཆར་མཁྱེན་པ་ལ་གེགས་མཐའ་དག་ཟད་ཕྱིར་དེ་ལུགས་ ལྟར་མི་མཁྱེན་པ་མི་སྲིད་པས་ན་རྨོངས་པ་ཀུན་གྱི་གཞི་རྩ་བློས་བྱས་རྟོག་བློ་ཉིད་ལ་ཐུག་ཡོད་ པ་ཚད་མས་དམིགས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་པའི་རྟོག་པ་ 10-391 ནི་ཡུལ་གང་ལ་དམིགས་པ་ན་ཆེད་ཀྱི་འགྱུ་རྟོག་རགས་པ་ཡོད་མེད་གང་ཡིན་ཡང་མཚན་མར་ སོ་སོར་གཅོད་པའི་རྩོལ་བ་ཅི་རིགས་དང་བཅས་པའི་རང་ཡུལ་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་འཛིན་ སྒོ་མི་ལྷོད་ཅིང་རིས་སུ་ཆད་འདུག་པའི་བློ་ཕྱོགས་རེ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་ཞིག་ཡིན་ནོ། །དེའི་ གཉེན་པོ་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཇི་བཞིན་བཤད་དུ་ཡོད་ དེ། གཞི་དབྱིངས་མཐར་ཐུག་གི་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་མངོན་ཐབས་སུ་དེའི་ ངོ་བོ་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་སློབ་པའི་དུས་སུ་མཚན་མར་སོ་སོར་གཅོད་པའི་རྩོལ་བའི་ རིགས་མཐའ་དག་རང་དྭངས་སུ་བྱས་ཏེ་དུས་གསུམ་དུ་གཏོགས་པའི་འགྱུ་སྒོ་རགས་པ་མ་ ཟད་ཆེས་ཕྲ་མོའི་རང་ཡུལ་གྱི་ཆ་གང་ལའང་ཕྱོགས་གཅིག་པའི་འཛིན་སྒོ་གང་ཡང་མེད་པར་ རིས་སུ་མ་ཆད་པའི་འཛིན་མེད་ཕྱོགས་ལྷུང་དང་བྲལ་བའི་ཉམས་ཡངས་ཤིང་ཤིན་ཏུ་རྒྱ་ཆེ་ བའི་སྤྲོས་བྲལ་དག་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཞིག་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་ཇི་བཞིན་ངོ་སྤྲད་པ་དེ་ཉིད་ རྩ་བྲལ་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་རང་ཤུགས་ཀྱིས་ངང་བསྐྱངས་ཏེ་རིམ་གྱིས་ལམ་བདེན་མཐར་ཐུག་གི་ སྐབས་གནས་ལུགས་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་གྱུར་ཏེ་ཇི་བཞིན་མངོན་སུམ་དུ་རྣམ་པ་ ཡོངས་རྫོགས་རྗེན་ཆར་གྱི་ཚུལ་གྱིས་ལྷང་ངེར་གྱུར་པའི་བར་ལས་འདིར་གཉེན་པོར་གང་ གྱུར་པ་གནས་ལུགས་ཉིད་སློབ་པའི་དུས་རྣམས་ཆ་ཇི་བཞིན་གསལ་མི་ཐུབ་པའི་ལམ་གྱི་ སྣང་ཆར་གྱུར་པའི་ཆའི་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་པའི་ཕྱོགས་རྣལ་འབྱོར་པའི་ཉམས་མྱོང་གི་བློ་ ཚོད་དང་བསྟུན་པའི་སློབ་ལམ་རྣམས་རང་རང་གི་ངོས་སྐལ་གྱི་སྤང་བྱ་དག་གི་གཉེན་པོར་ སོང་བའི་ཆ་ནས་དེ་དང་དེའི་གཉེན་པོ་ཉིད་དུ་རིགས་ཤིང་འཐད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ གནས་ལུགས་ཡེ་བཞུགས་ཀྱི་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ། ཆོས་ཅན། རང་གི་ སྡོད་ལུགས་ཀྱི་ཚུལ་དང་སློབ་པའི་སྣང་ཚུལ་གཉིས་འཇོག་ཏུ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། གནས་ལུགས་ རང་གི་སྡོད་ལུགས་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་དོན་དམ་བདེན་པ་ཉག་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་གང་ 10-392 ཞིག སློབ་པའི་སྣང་ཚུལ་ལ་གནས་ལུགས་ཀྱི་རང་མདངས་ཕྱོགས་
【現代漢語翻譯】 此外，對於那些心智不清晰的愚昧，細微的分別念執著于相，由於業力的影響，對自境之義理不明。如果執著于相的分別念全部止息，那麼一切顯現都將毫不費力地自然成就，並同時被證知，一切障礙都將止息。因此，不可能不證知，愚昧的根源在於分別念。這是通過量成立的。 如此一來，作為二障之基礎的分別念，無論其所緣為何，無論是否存在粗大的分別念，都必然伴隨著以各種方式分別取相的努力，並且對自境的某一方面執著不放，是一種具有片面性的心識狀態。而其對治法，離戲無分別之智慧，其自性是可以被描述的。爲了證悟究竟的離戲無分別自生智慧，在修學時，要將一切分別取相的努力都轉化為自凈，對於過去、現在、未來三時的一切粗細念頭，都不執著于自境的任何一個方面，不作任何分別，不偏袒任何一方，以一種開闊而廣大的離戲清凈瑜伽，通過上師的口訣如實認識，並在根本上自然而然地保持這種離戲無分別的狀態，逐漸地，在道諦的究竟階段，轉化為離戲無分別的自性，如實地、完全地、赤裸裸地顯現出來。在此過程中，作為對治法，在修學時，對於那些無法完全明瞭實相，而僅僅是作為道之顯現的部分離戲無分別，瑜伽士根據自己的經驗來修學，這些修學之道，各自成為其所斷之法的對治，因此，它們是合理且恰當的。 因此，安住于本然狀態的離戲無分別大智慧，既可以安住于其自身的狀態，也可以顯現為修學的現象。安住于自身的狀態，即是基果無二的究竟勝義諦。而顯現為修學的現象，則是實相的自性。
【English Translation】 Furthermore, for those obscured by unclear minds, the subtle conceptualizations that cling to characteristics arise due to the influence of karma, obscuring the meaning of their own objects. If all conceptual thoughts clinging to characteristics cease, then all appearances will effortlessly and spontaneously be known simultaneously, and all obstacles will cease. Therefore, it is impossible not to know, as the root of all obscurations lies in conceptual thought. This is established through valid cognition. Thus, the conceptual thought that forms the basis of the two obscurations, regardless of its object or whether it involves coarse conceptualization, is inevitably accompanied by various efforts to discriminate characteristics, clinging steadfastly to one aspect of its own object. It is a state of mind characterized by partiality. Its antidote, the wisdom of non-elaboration and non-discrimination, can be described as it is. To realize the ultimate non-elaborate, non-discriminating, self-arising wisdom of the ground, during the practice, all efforts to discriminate characteristics are transformed into self-purification. Without clinging to any aspect of one's own object, whether coarse or extremely subtle, belonging to the three times, without any discrimination, without partiality, in a vast and expansive non-elaborate pure yoga, one recognizes it as it is through the guru's instructions, and naturally maintains this state of non-elaboration and non-discrimination from the root. Gradually, at the ultimate stage of the path, it transforms into the nature of non-elaboration and non-discrimination, manifesting fully, completely, and nakedly. In this process, as an antidote, during the practice, those aspects of non-elaboration and non-discrimination that cannot fully clarify the reality but merely appear as aspects of the path, are practiced by yogis according to their own experiences. These paths of practice each become the antidote to what is to be abandoned in their respective domains. Therefore, they are reasonable and appropriate as antidotes. Therefore, the great wisdom of non-elaboration and non-discrimination that abides in its natural state can both abide in its own state and appear as a phenomenon of practice. Abiding in its own state is the single ultimate truth of the inseparability of ground and result. Appearing as a phenomenon of practice is the self-radiance of reality.
ཙམ་མངོན་པའི་དོན་ དམ་གྱི་སྣང་ཆ་དང་རྣམ་ཤེས་རྒྱུད་བསྡུས་ཀྱི་རང་སྣང་ཡེ་གཞིའི་ཆ་ཀུན་(ཇི་བཞིན་)མི་གསལ་ བའི་ཀུན་རྫོབ་འཁྲུལ་སྣང་གི་ཆ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། དཔེར་ན་སྤྲིན་སྲབ་མོའི་ སྦུབས་ཀྱི་ཉི་འོད་སྤྲིན་མདངས་ལ་འཕོས་ནས་དེས་དངོས་སུ་མུན་པ་བཅོམ་པ་བཞིན་ནང་ དབྱིངས་དོན་དམ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གསལ་མདངས་རྣལ་འབྱོར་པའི་རྒྱུད་བསྡུས་ཀྱི་ཤེས་ངོར་ འཕོས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ཚུལ་དེ་ལུགས་ལྟར་རང་རྒྱུད་ངོས་སྐལ་གྱི་དྲི་མ་རྟོག་ཚོགས་ཀུན་ ལེགས་པར་གཞོམ་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་རྣལ་འབྱོར་པའི་བློ་ངོར་འཕོས་པའི་ལམ་གྱི་ཆ་དེ་ ཉིད་དེ་གཉེན་པོ་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་པར་འཇོག་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་དངོས་སུ་སློབ་ལམ་དུ་སྤང་ བྱ་རྟོག་ཚོགས་རྣམས་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དངོས་སུ་གཉེན་པོ་དེ་ལྟར་བྱེད་ པ་ཡང་ཕུགས་ཀྱི་གནད་གནས་ལུགས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མདངས་འོད་འཕོས་པ་ལ་ཐུག་པས་ཉེས་ རྩ་རྟོག་ཚོགས་གཞོམ་པར་བྱེད་ནུས་པ་ནི་ཡེ་གཞི་གནས་ལུགས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་སྟོབས་ཁོ་ ནར་དོན་གྱི་གནས་ཚོད་དུ་ངེས་ཕྱིར་གནས་ལུགས་མེད་ན་དྲི་མ་གློ་བུར་བ་དང་དེ་སྤངས་པ་ གང་ཡང་བྱེད་པ་མེད་དོ། །དེ་འདྲའི་གཉེན་པོ་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཉེས་ རྩ་རྟོག་ཚོགས་མཐའ་དག་བཅོམ་པའི་གཉེན་པོ་མཆོག་ཏུ་ལེགས་པར་གྲུབ་སྟེ། ཉེས་པ་ཀུན་ ནས་ཉོན་མོངས་པ་དག་གི་གཞིར་གྱུར་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་འཛིན་སྟངས་དངོས་སུ་ འགལ་བའི་གཉེན་པོ་མཐར་ཐུག་པ་ཁྱོད་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། རྟོག་པ་གང་དག་རང་ རང་གི་ཡུལ་སོ་སོར་གཅོད་པའི་མཚན་མར་དམིགས་པ་ཅི་རིགས་དང་བཅས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ ལ། སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་པ་ནི་དེ་དག་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤྲོས་པའི་ཆ་མཐའ་དག་བྲལ་བའི་ སོ་སོར་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་ཀུན་རྟོག་ཐམས་ཅད་རྩ་བ་ནས་འཇོམས་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་ པོ་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་བླ་མེད་དུ་ལུང་དང་རིགས་པས་གྲུབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དཔེར་ན་མུན་ 10-393 པའི་ཁྲོད་དུ་ཉིན་བྱེད་ཀྱི་འོད་མདངས་ཆེས་ཟིལ་བཟོད་དཀའ་བ་ལྷག་པ་བཞིན་ནོ། །ལམ་ གྱི་གནས་ལུགས་དེ་འདྲའི་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་གོམས་པ་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པ་ན་གཞི་ དབྱིངས་གནས་ལུགས་ཉིད་དང་དབྱེར་མེད་རོ་མཉམ་ཡང་ཡིན་ཏེ། གཞིའི་གནས་ལུགས་ དོན་དམ་ཡེ་ཤེས་རང་བྱུང་བ་གཅིག་པུ་ཉིད་མི་གསལ་བ་དང་གསལ་བའི་ཁྱད་ཙམ་ལས་ དོན་ལ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། མཐར་ཐུག་གི་རོ་མཉམ་གཅིག་པུ་ གཉུག་མ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་གནས་ལུགས་མི་རྟོག་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ ཡེ་ནས་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་དུ་ངེས་པའི་གནས་ལུགས་ཉག་གཅིག་གི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་གྱི་
【現代漢語翻譯】 僅僅顯現的勝義諦景象和心識相續所攝的自顯現本始俱生部分（如是）不明顯的世俗錯覺景象部分二者皆有。因為，譬如稀薄雲層縫隙中的陽光照射到雲彩上，從而真實地驅散黑暗一樣，內在法界勝義智慧的光芒照耀在瑜伽士相續所攝的識面前，也同樣能很好地摧毀自身相續部分的垢染分別念。這樣，在瑜伽士的智慧面前所顯現的道的部分，就被安立為對治戲論的無分別，因為它真實地成為在學道中捨棄所捨棄的分別唸的對治。真實地成為這樣的對治，也取決於根本的要點，即法性智慧的光芒照耀，因此能夠摧毀罪惡之根分別念，這完全取決於本始法性大智慧的力量，因為在究竟的境地上是確定的，如果沒有法性，那麼就不會有突如其來的垢染以及捨棄它。這樣的對治戲論無分別，你作為法，是徹底摧毀罪惡之根分別唸的殊勝對治，因為你必定是對治一切煩惱之基的分別念和執著的究竟對治。因為，凡是分別念，都是各自在自己的對境上以行相而緣取，而離戲無分別則是與這些相違背的，是遠離一切戲論部分的各自自證智慧，因此從根本上摧毀一切分別唸的對治，是具有力量的無上，這通過教證和理證都成立。譬如在黑暗中，白天的陽光極其強烈難以忍受一樣。像這樣道的法性離戲無分別智慧串習到極點時，與本始法界法性無二無別，也是一體的，因為本始法性勝義智慧僅僅是自生，只是不明顯和明顯的差別，實際上在無分別智慧的部分上沒有差別。究竟的一體俱生自生智慧法性無分別，你作為法，是本來就確定為基果無二的唯一法性自性，從有情到佛陀之間。 The reason is that there are two aspects: the aspect of the ultimate truth that is merely manifest, and the aspect of the conventional truth of illusory appearance, where the self-appearance of the fundamental innate nature, gathered by the stream of consciousness, is not (as it is) clear. For example, just as the sunlight through the thin clouds shines on the colors of the clouds and actually dispels the darkness, so too, the radiance of the inner dimension, the ultimate wisdom, shines on the consciousness gathered by the stream of the yogi, and in that way, it thoroughly destroys all the defilements and conceptual thoughts that are part of one's own stream of consciousness. Thus, the aspect of the path that appears in the mind of the yogi is established as the antidote to the non-conceptual, free from elaboration, because it actually acts as the antidote that abandons the conceptual thoughts to be abandoned on the path of learning. The fact that it actually acts as such an antidote also depends on the essential point of the ground, the radiance of the wisdom of reality, and therefore the ability to destroy the root of evil, conceptual thoughts, is determined in terms of its meaning only by the power of the great wisdom of the fundamental reality, because if there is no reality, then there is nothing to do with sudden defilements and their abandonment. Such an antidote, non-conceptual and free from elaboration, as a phenomenon, is perfectly established as the supreme antidote that destroys all the roots of evil, because you are definitely the ultimate antidote that directly contradicts the conceptualization and grasping that are the basis of all defilements. Because, whatever conceptual thoughts there are, they are only those that focus on the characteristics that cut off each of their respective objects, while non-conceptual, free from elaboration, is the opposite of these, the self-aware wisdom that is free from all aspects of elaboration, and therefore the antidote that destroys all conceptual thoughts from the root is established by scripture and reasoning as the supreme power. For example, like the unbearable radiance of the sun in the darkness. When such a path, the non-conceptual wisdom free from elaboration, is fully accustomed to the extreme, it is also inseparable and of one taste with the fundamental dimension of reality, because the fundamental reality, the ultimate wisdom, is only self-arisen, and there is only the difference between being unclear and clear, but in reality there is no difference in the aspect of non-conceptual wisdom. The ultimate one taste, the innate, co-emergent, self-arisen wisdom, the non-conceptual reality, as a phenomenon, is definitely the nature of the single reality that is inseparable from the ground and the result, from sentient beings to Buddhas.
【English Translation】 The reason is that there are two aspects: the aspect of the ultimate truth that is merely manifest, and the aspect of the conventional truth of illusory appearance, where the self-appearance of the fundamental innate nature, gathered by the stream of consciousness, is not (as it is) clear. For example, just as the sunlight through the thin clouds shines on the colors of the clouds and actually dispels the darkness, so too, the radiance of the inner dimension, the ultimate wisdom, shines on the consciousness gathered by the stream of the yogi, and in that way, it thoroughly destroys all the defilements and conceptual thoughts that are part of one's own stream of consciousness. Thus, the aspect of the path that appears in the mind of the yogi is established as the antidote to the non-conceptual, free from elaboration, because it actually acts as the antidote that abandons the conceptual thoughts to be abandoned on the path of learning. The fact that it actually acts as such an antidote also depends on the essential point of the ground, the radiance of the wisdom of reality, and therefore the ability to destroy the root of evil, conceptual thoughts, is determined in terms of its meaning only by the power of the great wisdom of the fundamental reality, because if there is no reality, then there is nothing to do with sudden defilements and their abandonment. Such an antidote, non-conceptual and free from elaboration, as a phenomenon, is perfectly established as the supreme antidote that destroys all the roots of evil, because you are definitely the ultimate antidote that directly contradicts the conceptualization and grasping that are the basis of all defilements. Because, whatever conceptual thoughts there are, they are only those that focus on the characteristics that cut off each of their respective objects, while non-conceptual, free from elaboration, is the opposite of these, the self-aware wisdom that is free from all aspects of elaboration, and therefore the antidote that destroys all conceptual thoughts from the root is established by scripture and reasoning as the supreme power. For example, like the unbearable radiance of the sun in the darkness. When such a path, the non-conceptual wisdom free from elaboration, is fully accustomed to the extreme, it is also inseparable and of one taste with the fundamental dimension of reality, because the fundamental reality, the ultimate wisdom, is only self-arisen, and there is only the difference between being unclear and clear, but in reality there is no difference in the aspect of non-conceptual wisdom. The ultimate one taste, the innate, co-emergent, self-arisen wisdom, the non-conceptual reality, as a phenomenon, is definitely the nature of the single reality that is inseparable from the ground and the result, from sentient beings to Buddhas.
དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་སྤྱི་ནོར་ཆེན་པོ་གཅིག་ ཏུ་ཡེ་གདོད་མ་ནས་བཞུགས་པའི་ཕྱིར། གནས་སྐབས་ལམ་གྱི་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་མཆོག་དེ་ ཆོས་ཅན། འཇིག་རྟེན་པའི་མི་རྟོག་པ་ཕལ་པ་གང་གིས་ནམ་ཡང་འགྲན་མེད་ཀྱི་ལྟ་བའི་རྒྱལ་ པོ་ཟླ་བྲལ་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་པའི་བསམ་གཏན་དང་པོའི་སྙོམས་འཇུག་ནི་འོག་སའི་འདོད་ རྟོག་ཙམ་བཀག་ནས་རང་སའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རོ་ལ་ཆགས་པ་སོགས་ལྷག་མའི་གཟུགས་ ཁམས་པའི་སྙོམས་འཇུག་གསུམ་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་བཞི་རྣམས་ནི་རང་རང་གི་འོག་སའི་ མཚན་རྟོག་རགས་པ་ཙམ་ཆེད་དུ་བཀག་ནས་རང་རང་གི་ས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རོ་མྱང་ ཞིང་ཆགས་ཞེན་གྱི་འཛིན་པ་ཆེས་མ་ལྷོད་པ་ཤ་སྟག་དང་ཧྭ་ཤང་གི་ལྟ་བ་བསམ་མེད་ཧར་ སྒོམ་སོགས་དང་གཞན་སྡེའི་རྟོག་ཚོགས་རགས་པ་ཞི་བའི་མི་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཕྱོགས་ རེར་ཞེན་རྟོག་གི་ཆ་བཀག་ཀྱང་ཕྱོགས་གང་ཡང་རུང་བ་རེ་ལ་མཚན་མར་ཞེན་རྟོག་མ་ཆོད་པ་ མ་ཟད་རང་རང་གི་ཞེ་འདོད་འདྲ་མིན་གྱི་ཁྱད་པར་ལས་མཚན་མ་སྣ་ཚོགས་སུ་ཞེན་ལུགས་ འདྲ་མིན་གྱི་སྒོ་ཆེས་མང་བས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པའི་འཆིང་བ་དམ་པོ་ཅན་འབའ་ཞིག་ཏུ་ངེས་ ལ། སྤྲོས་བྲལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མཐའ་དག་དང་ 10-394 རང་གི་དམིགས་པའི་ཆ་གང་ལའང་མཚན་མའི་རིས་སུ་གཅོད་པ་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་མ་དམིགས་ ཤིང་རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་ནམ་མཁའི་རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་རྒྱ་ཆད་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་བ་དག་ མཉམ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ཆེས་འོད་གསལ་བ་ཉེས་རྟོག་མ་ལུས་པ་འཇོམས་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་བླ་མེད་དུ་ངེས་པས་འཇིག་རྟེན་ལས་མ་འདས་པ་དང་འདས་པ་ སྤྲོས་བཅས་རྣམས་དང་སྨོས་མ་ཐག་པའི་སྤྲོས་མེད་ཀྱི་ཆ་གཉིས་ནི་མཐུན་པ་མ་ཟད་མུན་པ་ དང་སྣང་བ་བཞིན་དུ་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་འགལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གི་ཚུལ་ལས་ཁ་ཅིག་གསང་ཆེན་ཐེག་པའི་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གཟིགས་ ངོའི་སྟོང་གཟུགས་རྣམས་ལ་དོགས་པ་འདི་ལྟར་སྐྱེ་སྲིད་དེ་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པའི་སྐབས་ལང་ གཤེགས། རྒྱན་སྟུག་པོའི་མདོ་གཉིས་ལས། བསམ་གཏན་བཞིའི་སྐབས་སུ། རྣལ་འབྱོར་ ཅན་གྱི་བརྩོན་བྱས་ན། །ཟླ་བ་ཉི་མའི་དབྱིབས་འདྲ་དང་། །འོད་དང་པདྨ་ལྟ་བུ་དང་། །རི་ མོའི་ནམ་མཁའི་མེ་འདྲ་མཐོང་། །མཚན་མ་སྣ་ཚོགས་དེ་དག་ནི། །མུ་སྟེགས་ཅན་ལམ་འཁྲིད་ པར་བྱེད། །ཉན་ཐོས་དང་ནི་རང་རྒྱལ་གྱི། །སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ཡང་ལྷུང་བར་བྱེད། །ཅེས་གསུངས་ པ་སོགས་ཀྱི་ལུང་དོན་ལ་འཁྲུལ་ནས་ལམ་གྱི་རྟགས་སྣང་སྟོང་གཟུགས་ལ་བརྟེན་ནས་མུ་ སྟེགས་ཅན་དང་ཐེག་དམན་དུ་གོལ་བར་འགྱུར་རམ་སྙམ་པ་བྱུང་ན། དེ་ལྟར་བསམ་པར་ མི་བྱ་སྟེ། ལུང་དེའི་སྐབས་ཀྱི་བསམ་གཏན་བཞི་ཡང
【現代漢語翻譯】 因為究竟法性之法身大總集從原始以來就存在，所以暫時的道路之離戲非概念是具有法相的。任何世俗的非概念都無法與之相比，它是無與倫比的見解之王。世俗的第一禪定只是阻止了地獄的慾念，並執著于自身禪定的滋味。其餘的上界色界的三禪定和無色界的四禪定，都只是爲了阻止各自地獄的粗略分別念，而品嚐各自的禪定滋味，並且執著不放。華尚的無思哈爾冥想等，以及其他宗派的粗略分別念寂止的非概念等，雖然在某個方面阻止了執著分別念，但在任何一個方面都沒有停止對相的執著分別念。不僅如此，由於各自不同的慾望，執著于各種各樣的相的方式非常多，因此肯定是充滿了束縛的牢籠。而離戲的無分別念，是對三界的一切分別念，以及對自己的目標沒有任何相的執著，完全不執著于任何事物，自性離戲，如同虛空般廣闊無垠，不落入任何偏頗，清凈平等，自證智慧極其光明，是摧毀一切錯誤念頭的對治，肯定是超越世間的無上之法。因此，世間和超世間，有戲和無戲，以及前面提到的無戲的兩個方面，不僅不一致，而且像黑暗和光明一樣，是互相妨礙、不能共存的矛盾。 從這些情況來看，有些人可能會對大密宗的離戲非概念智慧的顯現空像產生這樣的疑問：在波若乘的《楞伽經》和《寶積經》中，關於四禪定時說：『瑜伽士若精進，見如日月之形狀，光明蓮花之類，如繪畫之虛空火焰。種種之相乃，引入外道之歧途，亦落入聲聞及，緣覺之行境中。』等等經文的含義產生誤解，認為依靠道路的徵象空像會導致墮入外道和小乘。不應該這樣想。因為該經文中的四禪定也是……
【English Translation】 Because the Dharmakaya (法身, Dharmakāya) of ultimate Dharma-nature, the Great Collective, has existed primordially, the temporary path of non-conceptual freedom from elaboration (離戲, niṣprapañca) is characterized by Dharma. No mundane non-conceptuality can ever compete with it; it is the unparalleled king of views. Mundane first Dhyana (禪定, dhyāna) merely blocks desires of the lower realms and clings to the taste of its own Samadhi (三摩地, samādhi). The remaining three Dhyanas of the Form Realm (色界, Rūpadhātu) and the four of the Formless Realm (無色界, Arūpadhātu) each block only the gross conceptualizations of their respective lower realms, tasting the flavor of their own Samadhi and clinging to it without loosening their grip. The view of Hwashang (和尚宗) with its mindless, rigid meditation, and the non-conceptualities that pacify the gross conceptual constructs of other schools, though blocking attachment to concepts in one aspect, fail to sever attachment to characteristics in any aspect. Moreover, due to the differences in their various desires, there are many different ways of clinging to various characteristics, thus they are definitely tight bonds that are completely entangled. Non-conceptual freedom from elaboration does not fixate on any of the conceptualizations of the three realms, nor does it fixate on any aspect of its own object of focus, not fixating on anything at all. Its nature is freedom from elaboration, like the vastness of space, not falling into any bias. Pure, equal, self-aware wisdom is extremely clear, and is the antidote that destroys all erroneous thoughts, definitely the unsurpassed transcendence of the world. Therefore, the mundane and the transcendent, the elaborate and the non-elaborate, and the two aspects of non-elaboration just mentioned, are not only inconsistent, but like darkness and light, they are mutually obstructive and cannot coexist. From these circumstances, some may have doubts about the appearances of emptiness in the wisdom of non-conceptual freedom from elaboration in the Great Secret Vehicle (大密宗, Mahāyoga), such as: In the Prajnaparamita Vehicle (波若乘, Prajñāpāramitāyāna), in the Lankavatara Sutra (楞伽經, Laṅkāvatāra Sūtra) and the Ratnagotravibhāga (寶積經, Ratnagotravibhāga), regarding the four Dhyanas, it is said: 'If a yogi strives, he sees shapes like the sun and moon, light and lotuses, like painted space and flames. These various signs lead to the wrong path of the Tirthikas (外道, Tīrthika), and also fall into the realm of the Sravakas (聲聞, Śrāvaka) and Pratyekabuddhas (緣覺, Pratyekabuddha).' If one misunderstands the meaning of these sutras and thinks that relying on the signs of the path and the appearances of emptiness will lead to falling into the path of the Tirthikas and the Hinayana (小乘, Hīnayāna), one should not think that way. Because the four Dhyanas in that sutra are also...
་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་སོགས་སྒོམ་ པ་བྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་དང་། བདག་མེད་གཉིས་དོན་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱིས་སོ་སོར་རྟོགས་པ་ཆོས་ རབ་འབྱེད་པ་དང་། སྦྱོར་ལམ་ཡན་དུ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གསལ་སྣང་ཐོབ་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ དམིགས་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་མཉམ་བཞག་དེ་བཞིན་གཤེགས་ དགེའི་བསམ་གཏན་དང་བཞི་པོ་ཡིན་ལ། སྐབས་ཀྱི་ལུང་དོན་ཡང་དེ་འདྲའི་བསམ་གཏན་ གསུམ་མན་ཆད་དུ་མཐོང་སྣང་གི་རྟགས་ཟླ་ཉིའི་དབྱིབས་སོགས་མཐོང་བ་དང་། མུ་སྟེགས་ 10-395 དང་ཐུན་མོང་གི་བསམ་གཟུགས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡང་མང་དུ་འཆར་ཞིང་། བསམ་གཏན་ བཞི་པའི་དུས་སུ་ཡང་ཉན་རང་དང་ཐུན་མོང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡང་མང་དུ་འབྱུང་ལ་དེ་དག་གི་ སྐབས་གང་དུ་ཡང་རྣམ་རྟོག་དང་འབྲེལ་བའི་ཀུན་རྫོབ་འཁྲུལ་སྣང་གི་ཆ་ཤས་རེ་ཡོད་ཆོག་ ཅིང་ཁྱད་པར་དེ་དག་ལ་ལས་དང་པོ་པའི་སྐབས་མཚན་འཛིན་མངོན་ཞེན་སོགས་ཀྱིས་ཆེས་ བསླད་པར་བྱས་ན་མུ་སྟེགས་ཅན་དང་ཐེག་དམན་གང་རུང་དུ་ལྷུང་ཉེན་ཡོད་པར་གསུངས་པ་ ཡིན་གྱི་སྤྱིར་རྟགས་སྣང་དེ་དག་གིས་ལམ་ལོག་པར་ཁྲིད་པར་གསུངས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྤྱིར་རྟགས་སྣང་འཆར་ཚུལ་ཡང་ལས་རླུང་རགས་འབྲིང་ཕྲ་བ་གསུམ་ཅི་རིགས་འགག་ཚུལ་ གྱི་བྱེད་པས་ཐ་འབྲིང་རབ་གསུམ་ཡོད་མོད་ཀྱང་བླ་མེད་ཐེག་པའི་གསང་ལམ་གྱི་རྟགས་ཇི་ བཞིན་པ་རྣམས་ནི་ཐབས་ཆེས་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་ཕྱིར་སྟོང་གཟུགས་ཀྱི་གཙོ་ བོ་རྣམས་དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རང་མདངས་སུ་ངེས་(ཕྱིར་རྟགས་སྣང་ཕལ་བ་རྣམས་དང་དོན་དམ་དང་ཀུན་ རྫོབ་ཀྱི་ཁྱད་ཆེས་ཡོད་པས་)སོ། །འདི་དག་ལ་ཞིབ་དཔྱད་ཡོད་ནའང་མང་བས་བཞག གཉིས་པ་གསང་ཆེན་ཐེག་པའི་ཐབས་མཁས་ལམ་གྱི་རིམ་པས་ཇི་ལྟར་མངོན་བྱེད་ ཚུལ་ནི་རྒྱས་པར་སྔགས་གཞུང་སོ་སོར་ཤེས་དགོས་ཤིང་འདིར་ས་བཅད་མ་སྟོང་ཙམ་ལས་ ཆེར་སྤྲོ་བའི་སྐབས་མིན་པས་དེ་ལུགས་ལྟར་ན་གོང་དུ་བཤད་པའི་ལམ་གྱི་གནས་ལུགས་ སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་པ་དེ་འདིར་གསང་ཆེན་བླ་མེད་ཀྱི་ཐེག་པ་མཐའ་དག་གི་ལམ་གྱི་སྲོག་ཏུ་ བྱས་ནས་སྔགས་གཞུང་དག་གི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་མན་ངག་སོ་སོའི་རིམ་པ་དང་བཅས་ཆེས་ མང་བར་བཞུགས་པ་དག་ལས་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་མཛད་པའི་གསང་ འདུས་རིམ་ལྔ་སོགས་ལས་བྱུང་བ་ལྟར། ལུས་དབེན། ངག་དབེན། སེམས་དབེན། སྒྱུ་ ལུས། འོད་གསལ། ཟུང་འཇུག་གི་རིམ་པ་རྣམས་དང་། སློབ་དཔོན་དྲིལ་བུ་པའི་ལུགས་ཀྱི་ བདག་བྱིན་རླབས་པ། སྣ་ཚོགས་རྡོ་རྗེ། ནོར་བུ་འགེངས་པ། ཛ་ལན་དྷ་ར། བསམ་མི་ཁྱབ་ 10-396 པ་རྣམས་དང་། སློབ་དཔོན་ནག་པོ་སྤྱོད་པའི་ལུགས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་རིམ་པ། སྔགས་ཀྱི་རིམ་པ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རིམ་པ། གསང་བའི་རིམ་པ་རྣམས་སོགས་བླ་མེད་སྦས་པའི་རྒྱུད་དག་གི་ཟ
【現代漢語翻譯】 四種禪定分別是：觀修人無我等同於孩童的遊戲；通過辨別智慧，分別理解兩種無我的含義，稱為『分別法』；在加行道之前，獲得對真如的清晰顯現，稱為『真如所緣』；以及現量證悟真如的等持，稱為『如來藏禪定』。至於此處經文的含義，是指在上述四種禪定中的前三種禪定中，可能會看到日月形狀等景象；也可能會出現與外道和聲聞緣覺共有的禪定境界。即使在第四禪定時，也可能會出現與聲聞緣覺共有的禪定境界。在這些情況下，都可能存在與分別念相關的世俗錯覺成分。特別是，對於初學者來說，如果被名相執著和實執等嚴重污染，則有墮入外道或小乘的危險。這裡所說的是這個意思，並不是說這些景象本身會導致誤入歧途。 一般來說，景象的顯現方式取決於業風的粗、中、細三種狀態的止息方式，因此有下、中、上三種不同的顯現。然而，無上瑜伽密道的景象，由於是依靠極為殊勝的方便力而產生的，因此空色（指空性的顯現）的主要部分必定是勝義法性的自性光明（因此，一般的景象與勝義和世俗之間存在巨大差異）。關於這些，雖然有詳細的分析，但因為內容過多，所以在此省略。 第二，關於大密宗通過巧妙方便道次第如何顯現，需要詳細瞭解各個密續的教義。這裡只是簡單地列出綱要，不作詳細闡述。按照上述觀點，先前所說的離戲、無分別的道之實相，在此被視為大密宗無上瑜伽一切道法的核心。然後，從各個密續的道次第和口訣次第中，選取最重要的部分，如龍樹菩薩所著的《密集五次第》等，包括身遠離、語遠離、意遠離、幻身、光明、雙運等次第。還有鈴鐺派的自入加持、種種金剛、寶瓶圓滿、扎爛達拉、不可思議等次第。以及黑行派的續部次第、明咒次第、智慧次第、秘密次第等，這些都是無上密續的精要。
【English Translation】 The four dhyanas (meditative absorptions) are: meditating on the selflessness of individuals, which is like children's play; separately understanding the meaning of the two selflessnesses through discriminating wisdom, which is called 'Dharma Discrimination'; obtaining a clear appearance of Suchness before the path of joining, which is called 'Suchness Object'; and the samadhi (meditative stabilization) that directly sees Suchness, which is called 'Tathagatagarbha Dhyana'. As for the meaning of the scriptures here, it refers to seeing images such as the shapes of the sun and moon in the first three of the above four dhyanas; also, meditative states common to non-Buddhists and Shravakas and Pratyekabuddhas may appear. Even in the fourth dhyana, meditative states common to Shravakas and Pratyekabuddhas may also appear. In these cases, there may be some part of the conventional illusory appearance associated with conceptual thoughts. In particular, for beginners, if they are severely defiled by clinging to characteristics and inherent existence, there is a danger of falling into non-Buddhist paths or the Lesser Vehicle. This is what is being said here, not that these appearances themselves lead to straying from the path. Generally, the way appearances manifest depends on how the coarse, medium, and subtle states of karmic winds cease, so there are three different manifestations: lower, medium, and upper. However, the appearances of the unsurpassed secret path of the Highest Yoga Tantra arise from the power of extremely special methods, so the main parts of the empty form (referring to the appearance of emptiness) are definitely the self-luminous nature of the ultimate Dharmata (therefore, there is a huge difference between ordinary appearances and the ultimate and conventional). Although there is detailed analysis on these, it is omitted here because of the excessive content. Secondly, regarding how the Great Secret Vehicle manifests through the skillful means of the path's stages, it is necessary to understand the teachings of each tantra in detail. Here, only a simple outline is listed, without detailed elaboration. According to the above view, the previously mentioned reality of the path, which is free from elaboration and non-conceptual, is regarded here as the core of all the paths of the Great Secret Unsurpassed Yoga Tantra. Then, from the stages of the path and the stages of oral instructions of each tantra, the most important parts are selected, such as the 'Guhyasamaja Five Stages' written by Acharya Nagarjuna, including the stages of body isolation, speech isolation, mind isolation, illusory body, clear light, and union. There are also the stages of the Bell tradition's self-entry blessing, various Vajras, filling the vase, Jalandhara, and the inconceivable. And the stages of the lineage of Krishnacharya's tantra sequence, mantra sequence, wisdom sequence, and secret sequence, etc., these are the essence of the unsurpassed secret tantras.
བ་ དོན་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ཆེས་མང་པོ་དང་ཁྱད་པར་རྒྱུད་རྒྱལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་རང་ལུགས་ཀྱི་ ལམ་རིམ་པ་གཉིས་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་རྫོགས་རིམ་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་སོར་བསམ་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་ རྣལ་འབྱོར། སྲོག་འཛིན་གསུང་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར། དྲན་ཏིང་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་ རིམ་པ་སྟེ་རྒྱུད་སྡེ་སོ་སོའི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་མི་འདྲ་བ་དེ་དག་ཀྱང་དོན་གནད་ཀྱི་དགོངས་པ་ གཅིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡེ་གཞི་སྔགས་ཀྱི་རྒྱུད་ཟུང་འཇུག་བདེ་སྟོང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་གཉུག་ མ་རང་བྱུང་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉག་གཅིག་མངོན་དུ་བྱེད་ཐབས་ཀྱི་ཚུལ་ལས་མ་ འདས་པས་ཀུན་གྱི་ཟབ་གནད་ལམ་གྱི་རིམ་པ་ཡང་མིང་ཐ་དད་པའི་རྣམ་གྲངས་ཙམ་ལས་ ལམ་གྱི་ངོ་བོ་ཡང་སྙིང་མི་གཅིག་པ་མེད་པ་ཁོ་ན་ལྟ་བུ་སྟེ། འདི་ལ་རིགས་པས་དཔྱད་ན། གསང་ཆེན་ལམ་གྱི་རིམ་པ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དག་གིས་ནང་དབྱིངས་དོན་གྱི་ཟུང་འཇུག་ མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་ལམ་གྱི་རིམ་པ་དོན་གནད་ཀྱི་ངོ་བོ་མཐུན་པའི་སྒོ་ནས་ཇི་ལྟར་མངོན་དུ་ བྱེད་ཚུལ་ཡོད་དེ། སློབ་དཔོན་ཀླུའི་ལུགས་ཀྱི་ལུས་དབེན་དང་། དྲིལ་བུའི་ལུགས་ཀྱི་ས་བོན་ མེད་པའི་བདག་བྱིན་རླབས་པ་དང་། ནག་པོའི་ལུགས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་རིམ་པ་དང་། དུས་འཁོར་ ལུགས་ཀྱི་སྐུ་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱིས་སྔགས་རྒྱུད་ཡེ་བཞུགས་ཀྱི་ཟུང་འཇུག་དེ་སྤྲོས་ བྲལ་མི་རྟོག་པ་དང་སྟོང་གཟུགས་རྣམ་ཀུན་པ་དབྱེར་མེད་རོ་མཉམ་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ དག་པའི་སྐུ(འི་རྣམ་པར་)མངོན་དུ་བྱེད་པ་དང་། ཀླུའི་ལུགས་ཀྱི་ངག་དབེན་སེམས་དབེན་ གཉིས་དང་། དྲིལ་བུའི་ལུགས་ཀྱི་ས་བོན་དང་བཅས་པའི་བདག་བྱིན་རླབས་པ་སྣ་ཚོགས་ རྡོ་རྗེའི་རིམ་པ་གཉིས་དང་། ནག་པོའི་ལུགས་ཀྱི་སྔགས་ཀྱི་རིམ་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རིམ་ པའི་སྟོད་ཙམ་དང་། དུས་འཁོར་ལུགས་ཀྱི་གསུང་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱིས་སྔགས་ 10-397 རྒྱུད་ཡེ་བཞུགས་ཀྱི་ཟུང་འཇུག་སྲོག་གཟུགས་བདེ་བའི་ངོ་བོ་དང་དབྱེར་མེད་རྣམ་ཀུན་དག་ མཉམ་གྱི་གཞོམ་མེད་གསུང་(གི་རྣམ་པར་)མངོན་དུ་བྱེད་པ་དང་། ཀླུའི་ལུགས་ཀྱི་སྒྱུ་ལུས་འོད་ གསལ་ཟུང་འཇུག་གསུམ་དང་། དྲིལ་བུའི་ལུགས་ཀྱི་ནོར་བུ་འགེངས་པ་ཛ་ལནྡྷ་ར་བསམ་ མི་ཁྱབ་པ་གསུམ་དང་། ནག་པོའི་ལུགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རིམ་པའི་སྨད་དང་གསང་བའི་རིམ་ པ་གཉིས་དང་། དུས་འཁོར་ལུགས་ཀྱི་ཐུགས་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་རྣམས་ཀྱིས་སྔགས་རྒྱུད་ཡེ་ བཞུགས་ཟུང་འཇུག་ཉིད་བེམ་རྫས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལུས་སུ་གནས་སྣང་འགྱུར་ཏེ་རིམ་གྱིས་འོད་ གསལ་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་དངོས་སུ་གྱུར་ནས་སྤྲོས་བྲལ་མི་རྟོག་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་གནས་ལུགས་དང་ མི་གཉིས་པ་སྔགས་ཀྱི་གཞི་རྒྱུད་ངེས་པ་དོན་གྱི་ཟུང
【現代漢語翻譯】 此外，還有許多道次第，特別是勝樂金剛續（རྒྱུད་རྒྱལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ，rgyud rgyal dus kyi 'khor lo，Chakrasamvara Tantra）的自生次第的兩種次第，總的來說，特別是圓滿次第金剛瑜伽，如身金剛瑜伽、命勤語金剛瑜伽、憶念意金剛瑜伽等次第，這些不同續部的道次第，都以要義的意趣，不離於顯現唯一本基真言續的俱生樂空雙運（ཟུང་འཇུག་བདེ་སྟོང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ，zung 'jug bde stong lhan cig skyes pa，Sahaja-sukha-sunyata-yuganaddha）的本初自生離戲無分別的智慧的方法，因此一切甚深要義的道次第，也只是名稱不同的名相而已，道的體性也都是一樣的，沒有不一樣的情況。對此以理智進行分析： 偉大的秘密道次第，你們如何以內心深處的究竟雙運，通過道次第的要義體性相同的方式來顯現呢？如龍樹（ཀླུ，Klu，Nagarjuna）派的身遠離（ལུས་དབེན，lus dben，kaya vivikta）和鈴（དྲིལ，Dril，Ghantapada）派的無種子自加持（ས་བོན་མེད་པའི་བདག་བྱིན་རླབས་པ，sa bon med pa'i bdag byin rlabs pa，anabija-svadhishthana）和黑行（ནག་པོ，Nag po，Krishnacharya）派的續部次第和時輪（དུས་འཁོར，Dus 'khor，Kalachakra）派的身金剛瑜伽等，通過真言續的本有雙運，將離戲無分別和空色一切種類的無別大平等自性清凈的身（之相）顯現出來。龍樹派的語遠離（ངག་དབེན，ngag dben，vak vivikta）、心遠離（སེམས་དབེན，sems dben，citta vivikta）二者和鈴派的具種子自加持（ས་བོན་དང་བཅས་པའི་བདག་བྱིན་རླབས་པ，sa bon dang bcas pa'i bdag byin rlabs pa，sabija-svadhishthana）的各種金剛次第二者和黑行派的真言次第和智慧次第的上半部分及時輪派的語金剛瑜伽等，通過真言續的本有雙運，將命色樂的體性和無別的一切種類清凈平等的不壞語（之相）顯現出來。龍樹派的幻身（སྒྱུ་ལུས，sgyu lus，maya kaya）、光明（འོད་གསལ，'od gsal，prabhasvara）、雙運三者和鈴派的寶瓶圓滿（ནོར་བུ་འགེངས་པ，nor bu 'gengs pa，ratna-purna）、札蘭達拉（ཛ་ལནྡྷ་ར，dza lan dha ra，Jalandhara）、不可思議三者和黑行派的智慧次第的下半部分和秘密次第二者及時輪派的意金剛瑜伽等，通過真言續的本有雙運，將有質物質智慧之身轉變為次第的光明金剛身，與離戲無分別法界（ཆོས་དབྱིངས，chos dbyings，dharmadhatu）的體性無二，是真言的基續決定意義的雙運。
【English Translation】 Furthermore, there are many stages of the path, especially the two stages of the self-generation order of the Shri Chakrasamvara Tantra (རྒྱུད་རྒྱལ་དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ，rgyud rgyal dus kyi 'khor lo, Chakrasamvara Tantra), in general, and in particular, the completion stage Vajra Yoga, such as Body Vajra Yoga, Life-Force Speech Vajra Yoga, and Remembrance Mind Vajra Yoga. These different stages of the path of different tantras, with the intention of the essential meaning, do not deviate from the method of manifesting the unique primordial self-arisen free from elaboration non-conceptual wisdom of the co-emergent bliss-emptiness union (ཟུང་འཇུག་བདེ་སྟོང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ，zung 'jug bde stong lhan cig skyes pa, Sahaja-sukha-sunyata-yuganaddha) of the basic mantra tantra. Therefore, all the profound essential stages of the path are merely different names, and the essence of the path is the same, without any difference. If we analyze this with reason: The great secret stages of the path, how do you manifest the ultimate union of inner space meaning through the essential nature of the stages of the path being the same? For example, Nagarjuna's (ཀླུ，Klu, Nagarjuna) Body Isolation (ལུས་དབེན，lus dben, kaya vivikta), Ghantapada's (དྲིལ，Dril, Ghantapada) Seedless Self-Blessing (ས་བོན་མེད་པའི་བདག་བྱིན་རླབས་པ，sa bon med pa'i bdag byin rlabs pa, anabija-svadhishthana), Krishnacharya's (ནག་པོ，Nag po, Krishnacharya) Tantra Order, and Kalachakra's (དུས་འཁོར，Dus 'khor, Kalachakra) Body Vajra Yoga, etc., through the inherent union of the mantra tantra, manifest the nature of the pure body (aspect) of non-elaboration, non-conceptual, and emptiness-form all kinds of inseparable great equality. Nagarjuna's Speech Isolation (ངག་དབེན，ngag dben, vak vivikta) and Mind Isolation (སེམས་དབེན，sems dben, citta vivikta), Ghantapada's Seeded Self-Blessing (ས་བོན་དང་བཅས་པའི་བདག་བྱིན་རླབས་པ，sa bon dang bcas pa'i bdag byin rlabs pa, sabija-svadhishthana) and various Vajra Orders, Krishnacharya's Mantra Order and the upper part of the Wisdom Order, and Kalachakra's Speech Vajra Yoga, etc., through the inherent union of the mantra tantra, manifest the indestructible speech (aspect) of the nature of life-form bliss and inseparable all kinds of pure equality. Nagarjuna's Illusory Body (སྒྱུ་ལུས，sgyu lus, maya kaya), Light (འོད་གསལ，'od gsal, prabhasvara), and Union, Ghantapada's Vase Completion (ནོར་བུ་འགེངས་པ，nor bu 'gengs pa, ratna-purna), Jalandhara (ཛ་ལནྡྷ་ར，dza lan dha ra, Jalandhara), and Inconceivable, Krishnacharya's lower part of the Wisdom Order and the Secret Order, and Kalachakra's Mind Vajra Yoga, etc., through the inherent union of the mantra tantra, transform the material substance wisdom body into a gradual light Vajra body, which is non-dual with the nature of the non-elaboration non-conceptual Dharmadhatu (ཆོས་དབྱིངས，chos dbyings, dharmadhatu), the definitive meaning union of the basic tantra of mantra.
་འཇུག་མཐར་ཐུག་ཏུ་(རྣམ་པ་ཡོངས་རྫོགས་) ཇི་བཞིན་མངོན་དུ་བྱས་ནས་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཐུགས་ཆོས་སྐུ་གཅིག་གི་དགོངས་པ་ རོ་མཉམ་དུ་གྱུར་པ་སོགས་སྔགས་རྒྱུད་དེ་དག་གི་ལམ་གྱི་རིམ་པ་མིང་འདོགས་ཐ་དད་ཙམ་ མ་གཏོགས་དོན་གྱི་གནད་དགོངས་པ་གཅིག་ཁོ་ན་ལ་གཞོལ་ཞིང་འབབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ དག་གིས་ཆོས་རྗེ་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོའི་རང་ལུགས་ལྟར་སྔགས་ལམ་གྱི་གནས་ལུགས་མདོ་ ཙམ་སོང་ཟིན་ཏོ། ། སྨྲས་པ། གནས་ལུགས་ཆོས་དབྱིངས་མི་འགྱུར་བདེ་ཆེན་ཉིད། ། དཔག་ཡས་རྒྱུད་སྡེའི་དོན་དམ་ལྷའི་འཁོར་ལོ། ། གདོད་ནས་ཡོངས་རྫོགས་གཤིས་ལ་རྨོངས་དེ་གང་། ། ལམ་བཟང་འཕྲུལ་གྱིས་ཇི་བཞིན་མངོན་འདི་མཚར། ། ཞེས་པ་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། ། གསུམ་པ་འབྲས་བུའི་གནས་ལུགས་ནི། ཡེ་གཞི་སྔགས་རྒྱུད་དོན་དམ་རང་བྱུང་གི་ཟུང་ 10-398 འཇུག་དེ་ཉིད་གོང་དུ་བཤད་པ་བཞིན་གདོད་ནས་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ངོ་བོ་རང་བྱུང་ ཡེ་ནས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་འཁོར་འདས་ཀུན་ལ་ཆོས་ཉིད་དམ་ པའི་ཚུལ་དུ་ཆ་མེད་ཀུན་འགྲོ་གཅིག་པུས་རྟག་པར་ཁྱབ་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་གཤིས་ལ་ཐོག་བར་ མཐའ་གསུམ་དུས་རྣམ་ཐམས་ཅད་དུ་བཟང་ངན་གྱི་བྱེ་བྲག་འབྱེད་དུ་མེད་པར་རང་བཞིན་ ཆེས་དག་མཉམ་འབའ་ཞིག་ཡིན་པ་ལ་གནས་ལུགས་དེའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཚུལ་དུ་ཡོད་པའི་ སེམས་ཅན་གྱི་ཤེས་རྒྱུད་དེ་ཉིད་མཐར་ཐུག་ལ་རྨོངས་པའི་འཁྲུལ་སྣང་ཅན་གང་དག་གིས་ ནམ་ཞིག་ལམ་ཡང་དག་པ་ལ་སློབ་པའི་དུས་འགྲིག་པ་གང་གི་ཚེ་ལམ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་ཤེས་ རྒྱུད་ངན་པའི་འཁྲུལ་སྣང་རིམ་པས་སངས་པ་ན་མཐོང་སྣང་ཡང་རྣལ་འབྱོར་སློབ་པ་རང་ རང་གི་བློ་ཚོད་དང་འཚམས་པའི་(མི་ཟབ་ཟབ་པ་དང་དམན་མཐོ་)སྣ་ཚོགས་པ་ཡོད་པའི་དབང་གིས་ གཞིའི་ཆོས་ཉིད་དག་མཉམ་ཉིད་དེ་ཅུང་ཟད་དག་པ་དང་ཆེས་དག་པ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་དག་པའི་ རྣམ་པར་མཐོང་བའི་སྒོ་ནས་མཐར་ཐུག་གི་དོན་དམ་གཞི་དབྱིངས་མངོན་དུ་བྱེད་དགོས་པ་ དེ་བས་ན་གཞིའི་གནས་ཚུལ་དང་རྣལ་འབྱོར་པའི་མཐོང་ཚུལ་གཉིས་ཀྱི་ཆ་ནས་རང་བཞིན་ བྲལ་འབྲས་དང་གློ་བུར་བསྐྱེད་འབྲས་སུ་འཇོག་དགོས་ཤིང་། དེ་ཡང་འདིར་བཤད་བྱ་གཙོ་ བོ་དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་བྲལ་བའི་འབྲས་བུ་དང་། ཞར་བྱུང་མཚོན་ཙམ་ཀུན་རྫོབ་གློ་ བུར་བའི་བསྐྱེད་འབྲས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། དོན་དམ་པའི་སྐུ་དང་། ཡེ་ཤེས་དང་། ཡོན་ཏན་དང་། ཕྲིན་ལས་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། གདོད་ནས་རང་བྱུང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གནས་ལུགས་དོན་དམ་བདེ་སྟོང་ཟུང་ འཇུག་གི་ཤིན་ཏུ་དྭངས་ཤིང་འོད་གསལ་བའི་རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པ་གཞི་འབྲས་ དབྱེར་མེད་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཆོས་སྐུ་རྟག་བརྟན་ཞི་བ་གཡུང་དྲུང་ཐེར་ཟུག་གི་ངོ་བོ་ འགྱུར་མེད་ལྷན་སྐྱེས་དོན
【現代漢語翻譯】 最終徹底地（以完整的方式） 如實顯現，基與果無別的法身，一體之意 融為一體等等，這些密續道的次第，僅僅是名稱上的不同 除此之外，實際要點都專注于同一個意義和目標。因此， 他們按照喬囊巴大師的自宗，稍微講述了密法的狀態。 說道： 實相法界不變大樂。 無量續部的究竟本尊壇城。 本來圓滿的自性，迷惑的是什麼？ 殊勝之道以神通如實顯現，真是奇妙！ 這是中間的偈頌。 第三，果位的狀態是：原始的基，密續的究竟，自生的雙 運，如上所述，從一開始就是基與果無別的自性，自生 本初普賢王如來，一切之大主宰，輪迴涅槃一切法性 以無分、遍在、唯一的方式恒常遍佈的自性，在起始、中間、 終結三時一切時處，都無法區分好壞，自性 最為清凈平等，安住於此狀態的，作為有法存在的 眾生的心識，對於最終極的真理迷惑的那些具有錯覺者， 何時學習正道之時，當條件成熟之時，以道的威力，心 識惡劣的錯覺逐漸清醒，所見也隨著瑜伽士學習的 各自的根器和適應程度（不深不淺和低高）的不同， 基之法性清凈平等，稍微清凈、非常清凈、極其清凈 通過顯現的方式，必須證悟最終的究竟基界， 因此，從基的狀態和瑜伽士的見解兩個方面來看，自性 離果和驟然生起果，而且，這裡主要講述的是 究竟的自性離果，順便提及的是世俗驟然生起的生起果。 首先，有究竟的法身、智慧、功德和事業四種， 第一是：從一開始就自生任運成就的狀態，究竟的樂空雙 運的極其清澈光明的狀態，具足一切殊勝，基果 無別的原始佛陀法身，恒常穩固寂靜永恒不變的自性 俱生義。
【English Translation】 Ultimately and thoroughly (in a complete manner) Manifesting as it is, the Dharmakaya (chos sku) of the ground and result being inseparable, the intention of one mind Becoming of one taste, etc. These stages of the path of tantric lineages are merely different in name, Apart from that, the actual key points are all focused on and flow into the same meaning and goal. Therefore, They briefly explained the state of the tantric path according to the self-tradition of the great Jonangpa master. It is said: The true nature, the Dharmadhatu (chos dbyings), is unchanging great bliss. The ultimate mandala of deities of immeasurable tantras. What is it that is confused about the nature of being complete from the beginning? The excellent path manifests as it is through miraculous power, how wonderful! This is an intermediate verse. Third, the state of the fruition is: the original ground, the ultimate of the tantras, the spontaneously arisen pair As mentioned above, from the beginning, it is the nature of the ground and result being inseparable, spontaneously arisen Primordial Samantabhadra (kun tu bzang po), the great lord of all, the nature of all samsara and nirvana The nature of being constantly pervasive in an indivisible, pervasive, and unique way, at the beginning, middle, And end, at all times and places, without being able to distinguish between good and bad, the nature Being the most pure and equal, abiding in this state, as the subject of the state, The mindstream of sentient beings, those with illusions who are confused about the ultimate truth, When the time comes to learn the right path, when the conditions are ripe, by the power of the path, the mind The bad illusions of consciousness gradually clear up, and what is seen also follows the learning of the yogi Depending on their respective capacities and adaptations (not deep or shallow, low or high), The pure and equal nature of the ground, slightly pure, very pure, extremely pure Through the way of manifestation, it is necessary to realize the ultimate ground-sphere, Therefore, from the perspective of the state of the ground and the yogi's view, the nature Separate fruit and suddenly arising fruit, and here, the main thing to be discussed is The ultimate nature of the separate fruit, and incidentally, the conventional suddenly arising arising fruit. First, there are four kinds of ultimate Dharmakaya, wisdom, merit, and activity, The first is: the state of spontaneously arising and naturally accomplished from the beginning, the ultimate bliss-emptiness pair The extremely clear and luminous state of union, possessing all excellence, the ground-fruit The inseparable primordial Buddha Dharmakaya, the eternal, stable, peaceful, unchanging nature Co-emergent meaning.
་དམ་མཆོག་གི་སྐུ་གཅིག་པུ་དང་། དོན་དམ་པའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་ 10-399 སྐུ་དེ་ཉིད་ལ་རང་བྱུང་འོད་གསལ་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་དང་། ཤིན་ཏུ་ཕྲ་ཞིང་དྭངས་པའི་རྣམ་ཀུན་ དོན་དམ་པའི་རང་གཟུགས་ཆེས་ངོ་མཚར་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཡུལ་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ ནས་དོན་དམ་པའི་ཆོས་སྐུ་དང་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་གཉིས་དང་། དེ་འདྲའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་རང་ བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དང་། དོན་དམ་རང་གཟུགས་རང་སྣང་དག་པའི་ལོངས་སྐུ་དང་། རང་ སྣང་གི་སྤྲུལ་པ་མཆོག་གི་སྐུ་སྟེ་དོན་དམ་པའི་སྐུ་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་འཇོག་ཏུ་ཡོད་ཅིང་། དེ་དག་ཏུ་མ་ཟད་སྐུ་བཞི་དང་ལྔ་དང་དྲུག་སོགས་འཇོག་ཚུལ་གཞན་ཡང་ཆེས་མང་མོད་ཀྱང་ འདིར་ནི་སྐུ་བཞི་ལྔ་དྲུག་གི་ཡིན་ལུགས་མདོ་ཙམ་འཆད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཡེ་གཞི་གནས་ལུགས་ མཆོག་གི་ཟུང་འཇུག་དོན་དམ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོན་དམ་ཆགས་ཆེན་པོ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆགས་ པས་ནམ་ཡང་མ་གོས་པ་ཐབས་ཤེས་ཀྱི་སྤྲོས་མཚན་གང་གི་ངོ་བོར་རིས་སུ་གཅོད་དུ་མེད་ པའི་རང་གཤིས་སྤྲོས་བྲལ་དག་པའི་བདེ་སྟོང་ལྷན་སྐྱེས་རང་བྱུང་བ་ཉག་མ་གཅིག་གི་ཆ་དེ་ དོན་དམ་ངོ་བོ་ཉིད་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་སྐུ་དང་། དོན་དམ་རྣམ་ཀུན་པའི་ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་རང་ བཞིན་ཆེན་པོ་ངེས་པར་སྤྲོས་མཚན་གྱི་རྟག་མི་རྟག་གཅིག་དུ་མ་དངོས་པོ་དངོས་མེད་གང་ གི་མཚན་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་པས་རང་བཞིན་གསལ་བ་ལ་སྤྲོས་ཚོགས་ཀྱི་མུན་པ་བྲལ་བའི་དག་ ཆེན་འབའ་ཞིག་པའི་ཆ་དེ་དོན་དམ་ཆོས་སྐུ་དང་། རང་བཞིན་དག་མཉམ་གཞོམ་མེད་གསུང་ རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་སྒྲ་བརྙན་ལྟ་བུའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྤྲོས་མེད་སེམས་ཅན་མཐའ་ཡས་ པ་ལ་སྒྲ་སྐད་དེ་སྙེད་ཀྱིས་ཆོས་སྟོན་བྱེད་དག་གི་གནས་ལུགས་སུ་གྱུར་པའི་ཆ་དེ་དོན་དམ་ ལོངས་སྐུ་དང་། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་གཤིས་ཉིད་ ལས་ཤར་བའི་རྣམ་པར་འཁྲུལ་བ་ཆེན་པོ་སེམས་ཅན་གང་དག་སྨིན་བྱེད་ཀྱི་སླད་དུ་རང་རང་ གི་མོས་པ་སྣ་ཚོགས་དང་མཐུན་པའི་བསམ་པའི་རེ་འདོད་རྫོགས་པར་མཛད་པའི་སྤྲུལ་པ་ མཆོག་གི་བཀོད་པ་གང་དག་གི་གནས་ལུགས་སུ་གྱུར་པའི་ཆ་དེ་དོན་དམ་པའི་སྤྲུལ་སྐུ་ཡིན་ 10-400 ཏེ། བསྡུས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་ཡེ་ཤེས་ལེའུ་ལས། ཤེས་རབ་མ་ཡིན་ཐབས་ཀྱང་མིན་པ་ འདི་ནི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུ་སྟེ་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་གྱུར་པ། །ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་ངེས་ པར་མུན་པ་དང་བྲལ་ཡེ་ཤེས་དང་ནི་རྣམ་ཤེས་དབྱེ་བ་ལས། །འདི་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་ པའི་སྐུ་སྟེ་སྒྲ་བརྙན་ལྟ་བུ་སེམས་ཅན་དུ་མའི་དོན་ནི་བྱེད་པ་པོ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་སྨིན་ པའི་སླད་དུ་སླར་ཡང་འདི་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་རུ་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ ཤིང་། དེ་དག་གི་དོན་གསལ་བྱེད་འགྲེལ་
【現代漢語翻譯】 至高無上的法身（dharma-kāya），以及勝義諦（paramārtha）的 10-399 實相之身，具有自生光明大智慧（ye-shes）。極其微細而清凈的圓滿 勝義諦的自性，極其稀有，不可思議。通過二者的途徑， 勝義諦的法身和色身（rūpa-kāya）二者，以及如是實相的自 生智慧之身，勝義自性自顯清凈的報身（saṃbhogakāya），以及自 顯的化身（nirmāṇakāya），即勝義諦的三身（trikāya）之分類可以成立。 不僅如此，四身、五身、六身等的安立方式也很多， 此處僅簡述四身、五身、六身的道理。即是說，原始基位（ye-gzhi）實相 至高無上的雙運（zung-'jug）勝義諦，即勝義大圓滿（rdzogs-chen-po），從未被世俗（kun-rdzob）所染污， 無法以任何方便智慧的戲論之名相來界定，其自性離戲清凈的樂空（sukha-śūnyatā）俱生自生，是獨一無二的， 勝義自性俱生之身，以及勝義圓滿的智慧方便大自性， 必定不以戲論之常與無常、一與多、有與無等任何名相來成立，因此自性光明，遠離戲論之黑暗的純粹 清凈之部分，是勝義法身。自性清凈平等，不可摧毀的語， 一切形象皆如聲音和影像般，以其自性無戲論地向無量 眾生以如是音聲宣說佛法，成為其存在方式的部分，是勝義報身。自生智慧具足一切殊勝之自性 所顯現的巨大幻化，爲了成熟任何眾生，隨順各自 的意樂，圓滿其願望的殊勝化身之顯現，成為其存在方式的部分，是勝義化身。 10-400 《總集經》（bsdus-pa'i rgyud）之王——《智慧品》（ye-shes le'u）中說：『非智慧亦非方便， 此乃俱生之身，成為法身。 智慧方便之自性，必定遠離黑暗，智慧與識（vijñāna）之差別。 此乃報身，如聲音和影像般，是眾多有情之利益的作者。 爲了眾產生熟，再次此乃諸佛之化身。』 以上是其意義的闡釋。
【English Translation】 The supreme Dharma-kāya (法身, ultimate body of truth), and the ultimate (paramārtha) state of 10-399 reality itself, possessing the great spontaneously luminous wisdom (ye-shes). The exceedingly subtle and pure, all-encompassing ultimate nature, the most wondrous and inconceivable, through the gateway of these two aspects, the ultimate Dharma-kāya and Rūpa-kāya (色身, form body), and the self-arisen wisdom body of such a state, the ultimate self-nature, the self-manifesting pure Saṃbhogakāya (報身, enjoyment body), and the self-manifesting supreme Nirmāṇakāya (化身, emanation body), thus the classification of the ultimate three bodies (trikāya) can be established. Moreover, there are many other ways to establish the four, five, and six bodies, but here I will briefly explain the nature of the four, five, and six bodies. That is to say, the primordial ground (ye-gzhi), the supreme state of union (zung-'jug), the ultimate Suchness (tathatā), the great perfection (rdzogs-chen-po) of the ultimate, never stained by the conventional (kun-rdzob) creation, whose intrinsic nature, free from elaboration, pure bliss-emptiness (sukha-śūnyatā), spontaneously arisen, cannot be categorized by any means or conceptual designation, that single aspect of the ultimate intrinsic nature, the spontaneously born body, and the ultimate all-encompassing wisdom, the great nature of skillful means, certainly not established by any designation of permanence or impermanence, one or many, existence or non-existence, thus its self-nature is clear, free from the darkness of elaborations, that pure and great aspect is the ultimate Dharma-kāya. The self-nature is pure, equal, and indestructible speech, all forms are like sound and images, whose intrinsic nature is free from elaboration, teaching the Dharma to limitless sentient beings with as many sounds and voices, becoming the state of their existence, is the ultimate Saṃbhogakāya. The self-arisen wisdom, possessing all supreme qualities, the great manifestation arising from its nature, in order to ripen any sentient beings, according to their various inclinations, fulfilling the aspirations of their minds, the supreme arrangement of the Nirmāṇakāya, becoming the state of their existence, is the ultimate Nirmāṇakāya. 10-400 From the Wisdom Chapter of the King of Condensed Tantras: 'Neither wisdom nor means, this is the spontaneously born body, becoming the Dharma-kāya. The self-nature of wisdom and means, certainly free from darkness, the distinction between wisdom and consciousness (vijñāna). This is the Saṃbhogakāya, like sound and images, the doer of the benefit of many sentient beings. For the sake of ripening sentient beings, again this becomes the Nirmāṇakāya of the Buddhas.' The explanation clarifying their meaning.
ཆེན་ལས་ཀྱང་། རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ལྡན་པའི། །སྐུ་ནི་མོས་པ་སྣ་ཚོགས་ལས། །རང་རང་བསམ་པས་སེམས་ཅན་གྱིས། །མཐོང་བ་སྤྲུལ་པའི་ མཚན་ཉིད་དོ། །གང་ཞིག་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སྒྲས། །རྫུ་འཕྲུལ་བདག་ཉིད་རབ་གསལ་བྱེད། །སེམས་ཅན་བསམ་པའི་དབང་གིས་འདི། །ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུའི་མཚན་ཉིད་དོ། །མི་ རྟག་པ་མིན་རྟག་པའང་མིན། །གཅིག་མིན་དུ་མའི་མཚན་ཉིད་མིན། །དངོས་མིན་དངོས་པོ་ མེད་པའང་མིན། །འདི་ནི་རྟེན་བྲལ་ཆོས་སྐུའོ། །སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་དབྱེར་མེད་ཅིང་། །ཆགས་ དང་ཆགས་བྲལ་རྣམ་པར་སྤངས། །ཤེས་རབ་མ་ཡིན་ཐབས་ཀྱང་མིན། །འདི་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ སྐུ་གཞན། །ཞེས་གསུངས་པའི་སྒོ་ནས་རྩ་འགྲེལ་ཤན་སྦྱར་གྱི་ཚུལ་གྱིས་རང་བྱུང་དོན་དམ་ པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུའམ་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་སྐུ་དང་། སྤྲོས་བྲལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་ པའི་སྐུ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་བཞི་པོ་རྩ་ཚིག་ཡས་རིམ་དང་འགྲེལ་ཚིག་མས་ རིམ་གྱིས་རྩ་འགྲེལ་དུ་སྦྱར་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཡང་གནས་ལུགས་ཟུང་འཇུག་དེ་དོན་དམ་པའི་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་ལྔའི་བདག་ཉིད་དུ་བཞུགས་ཚུལ་ཡང་གཉུག་མ་གདོད་ནས་དག་པའི་རང་ བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་བདག་ཉིད་དེ་དོན་དམ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ གཟུགས་ཕུང་མཐའ་ཡས་པའི་བདག་དམ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དང་། དོན་དམ་ སྒྲ་སྐད་ཐམས་ཅད་པའི་སྒྲ་ཡི་ཕུང་པོ་མཐའ་ཡས་པའི་བདག་དམ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ལོངས་ 10-401 སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་དང་། དོན་དམ་ཆོས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་མཐའ་ཡས་ པའི་བདག་དམ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་། དོན་དམ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོ་མཐའ་ཡས་པའི་བདག་དམ་པའི་རང་བཞིན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་དང་། དོན་དམ་བདེ་ཆེན་གྱི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་བདེ་བའི་ཕུང་པོ་མཐའ་ཡས་པའི་བདག་དམ་ པའི་རང་བཞིན་གྱི་བདེ་བའི་སྐུ་གདོད་ནས་འགྱུར་བ་མེད་པའི་མཆོག་ཏུ་ཡེ་ནས་དག་མཉམ་ འབའ་ཞིག་གི་ངོ་བོར་བཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་མཚན་བརྗོད་ལས། སངས་རྒྱས་སྐུ་ལྔའི་ བདག་ཉིད་ཅན། །ཞེས་གསུངས་པའི་དགོངས་དོན་གསལ་བྱེད་ལྟ་འདོད་མདོར་བསྟན་ལས་ ཀྱང་། གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་མཐའ་ཡས་པ། །བདག་གི་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་མཆོག་གོ །སྒྲ་ཡི་ཕུང་པོ་ མཐའ་ཡས་པ། །བདག་གི་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་མཆོག །ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་མཐའ་ཡས་པ། །བདག་གི་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་རབ་བསྒྲགས། །ཡེ་ཤེས་ཕུང་པོ་མཐའ་ཡས་པ། །བདག་གི་ཡེ་ཤེས་ སྐུར་རབ་བསྒྲགས། །བདེ་བའི་ཕུང་པོ་མཐའ་ཡས་པ། །བདག་གི་བདེ་སྐུ་འགྱུར་མེད་མཆོག །ཅེས་གསུངས་པའི་སྒོ་ནས་དོན་དམ་པའི་སྤྲུལ་སྐུ་ལོངས་སྐུ་ཆོས་སྐུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་བདེ་བའི་ སྐུ
【現代漢語翻譯】 甚於一切，具備一切殊勝之相的 身是因眾生的各種希求，各自以自己的想法， 所見到的化身之相。任何眾生的聲音， 都能清楚地顯現神變自在，隨眾生所想而示現， 這是報身之相。非恒常亦非無常， 非一亦非多之相，非實有亦非非實有， 此乃離於所依之法身。空性與悲心無二無別， 遠離貪執與無貪執之相，非智慧亦非方便， 此乃自性身。以上是從根本與註釋相結合的角度，說明了自生真實自性身或俱生身，以及離戲法身、報身和佛的化身四身，以根本詞句由上而下，註釋詞句由下而上，將根本與註釋結合起來的緣故。另外，安住之法性雙運，即是真實勝義的五種佛身之體性，也是本初以來清凈的自生智慧聚圓滿之體性，即是真實勝義一切形象的無量色蘊之主，殊勝自性之化身；真實勝義一切音聲的無量聲蘊之主，殊勝自性之報身；真實勝義一切法相的無量法蘊之主，殊勝自性之法身；真實勝義一切智慧相的無量智慧蘊之主，殊勝自性之智慧身；真實勝義一切大樂相的無量安樂蘊之主，殊勝自性之安樂身，本初以來不變的至高無上、本來清凈、平等一味之體性而安住。如《真實勝義名句》中所說：『具有五佛身之體性。』爲了闡明此意，在《略示見解要義》中也說：『無量之色蘊，是我之殊勝化身。無量之聲蘊，是我之殊勝報身。無量之法蘊，被宣說為我之法身。無量之智慧蘊，被宣說為我之智慧身。無量之安樂蘊，是我不變之安樂身。』以上是從真實勝義的化身、報身、法身、智慧身、安樂身的角度來說明的。
【English Translation】 More than anything, possessing all excellent aspects, The body is the manifestation of various aspirations of sentient beings, each seeing according to their own thoughts, This is the characteristic of the Emanation Body. Whatever sound of all sentient beings, Clearly reveals the nature of miraculous power, manifesting according to the thoughts of sentient beings, This is the characteristic of the Enjoyment Body. Neither impermanent nor permanent, Neither one nor many characteristics, neither real nor unreal, This is the Dharmakaya free from support. Emptiness and compassion are inseparable, Completely abandoning attachment and non-attachment, neither wisdom nor means, This is the Otherness Essence Body. Through these words, from the perspective of combining the root text and commentary, it explains the spontaneously arisen true Essence Body or the Innate Body, as well as the Dharmakaya free from elaboration, the Sambhogakaya, and the Nirmanakaya of the Buddha. The root verses are arranged from top to bottom, and the commentary verses from bottom to top, thus combining the root and commentary. Furthermore, the state of union, which is the essence of the five Buddha bodies of ultimate truth, is also the nature of the complete collection of spontaneously arisen wisdom that is pure from the beginning. It is the master of the infinite aggregate of forms of all true and ultimate appearances, the supreme Emanation Body of self-nature; the master of the infinite aggregate of sounds of all true and ultimate sounds, the supreme Enjoyment Body of self-nature; the master of the infinite aggregate of dharmas of all true and ultimate dharmas, the Dharmakaya of supreme self-nature; the master of the infinite aggregate of wisdoms of all true and ultimate wisdom appearances, the Wisdom Body of supreme self-nature; the master of the infinite aggregate of bliss of all true and ultimate great bliss appearances, the Bliss Body of supreme self-nature, abiding in the essence of supreme, primordially pure, and uniquely equal, unchanging from the beginning. As stated in the 'True Meaning of Names': 'Possessing the nature of the five Buddha bodies.' To clarify this meaning, it is also said in the 'Brief Explanation of the Essential Points of View': 'The infinite aggregate of forms is my supreme Emanation Body. The infinite aggregate of sounds is my supreme Enjoyment Body. The infinite aggregate of dharmas is proclaimed as my Dharmakaya. The infinite aggregate of wisdoms is proclaimed as my Wisdom Body. The infinite aggregate of bliss is my supreme, unchanging Bliss Body.' These are explained from the perspective of the true and ultimate Emanation Body, Enjoyment Body, Dharmakaya, Wisdom Body, and Bliss Body.
་ལྔ་པོ་རྩ་བས་མདོར་བསྟན་དང་འགྲེལ་བས་གསལ་བཤད་མཛད་པའི་ཕྱིར། ཡང་གནས་ ལུགས་ཀུན་ཁྱབ་ཟུང་འཇུག་ཉིད་ཡེ་གདོད་མ་ནས་ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་རང་ བཞིན་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་གྱི་འཁོར་ལོའི་རིགས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། དེ་ བཞིན་དུ་ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་ཚོར་བའི་རང་བཞིན་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་རིན་ཆེན་གྱི་ རིགས་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན་དང་། ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་འདུ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དག་པའི་ ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་གྱི་པདྨའི་རིགས་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་དང་། ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་འདུ་བྱེད་ ཀྱི་རང་བཞིན་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་གྱི་རལ་གྲིའི་རིགས་དོན་ཡོད་གྲུབ་པ་དང་། ཆོས་ ཅན་ཀུན་རྫོབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་གྱི་རྡོ་རྗེའི་རིགས་རྡོ་རྗེ་ 10-402 སེམས་དཔའ་དང་། ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་ གྱི་གྲི་གུག་གི་རིགས་མི་བསྐྱོད་པ་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོར་ཡང་རྟག་ཏུ་བཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། བསྡུས་ པའི་རྒྱུད་རྒྱལ་ལས། འཁོར་ལོ་སྲིད་གསུམ་ཀུན་ནས་དྭངས་པ་ཞེས་པའོ། །བདེ་བ་རིན་ཆེན་ འདི་ཡི་ཆགས་པ་ཉིད་དག་ནི། །པདྨའོ་ཉོན་མོངས་ཟད་པ་རལ་གྲི་རྡོ་རྗེ་དག་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་སྐུ་ ཆེན་རྣམ་པར་མི་ཕྱེད་པའོ། །མི་ཤེས་གཅོད་པ་གྲི་གུག་མཆོག་གི་རིགས་དྲུག་རྣམས་ཏེ་འདི་ དག་རྣམས་ཀྱིས་སྐྱེད་པ་གང་ཡིན་པ། །ཕུང་པོ་ཁམས་དང་དབང་པོ་ལ་སོགས་མཁའ་བཞིན་ རོ་མཉམ་དེ་དག་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་རིག་པར་བྱ། །ཞེས་ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཕུང་པོ་ དྲུག་གི་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་པའི་རྒྱལ་བ་རིགས་དྲུག་ཡིན་པ་བཞིན་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཁམས་དང་ དབང་པོ་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་དོན་དམ་པའི་རྒྱལ་བ་དྲུག་གི་སྐུར་བཞུགས་ཚུལ་དེ་འདྲའི་ སྒོ་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དྲུག་ཚན་གང་དག་མི་བདེན་པ་རང་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་ཞིང་དོན་ དམ་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་རིགས་དྲུག་པོ་གཤིས་ལུགས་ཇི་བཞིན་བདེན་ངེས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ མཐར་ཐུག་གི་ཚུལ་དུ་ངོ་བོ་ནམ་ཡང་མི་སྟོང་པའི་སྔགས་ཀྱི་ཡེ་གཞི་ངེས་པ་དོན་གྱི་གཞན་ སྟོང་དུ་བཞུགས་པའི་གསང་དོན་ཇི་བཞིན་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་དོན་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། ཡེ་གཞི་རང་བྱུང་དོན་དམ་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་གདོད་ ནས་བཞུགས་ཚུལ་ཡང་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཉིད་དེ་གདོད་ནས་སྤྲོས་ཀུན་བྲལ་བའི་ སྟོང་པ་ཉིད་ཆེན་པོ་ཡིན་པས་ཀུན་རྫོབ་དངོས་སྣང་གི་བཏགས་ཡོད་ཀྱི་གཟུགས་བེམ་དུ་མ་ གྲུབ་པར་རང་བཞིན་སྤྲོས་ཚོགས་ཀྱིས་སྟོང་ཡང་ཅང་མེད་སྟོང་རྐྱང་དུ་མ་ཟད་པར་མེ་ལོང་ ལ་གཞོན་ནུ་མས་པྲ་ཕབ་པའི་སྣང་བརྙན་བཞིན་སྤྲོས་མེད་རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་བདག་ཉིད་དུ་རང་ གཤིས་ཆེས་གསལ་བའི་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་དེ་དོན་དམ་པའི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའ
【現代漢語翻譯】 爲了通過根本概要地展示和通過解釋來闡明這五者，此外，普遍存在的勝義雙運（含義：N/A）本身，從原始之初，作為具有法性的世俗的色的自性清凈的法性，顯現勝義法輪的種姓；同樣，作為具有法性的世俗的受的自性清凈的法性，顯現勝義寶生的種姓寶生；作為具有法性的世俗的想的自性清凈的法性，顯現勝義蓮花的種姓無量光；作為具有法性的世俗的行的自性清凈的法性，顯現勝義寶劍的種姓不空成就；作為具有法性的世俗的識的自性清凈的法性，顯現勝義金剛的種姓金剛薩埵；以及作為具有法性的世俗的識的自性清凈的法性，顯現勝義彎刀的種姓不動尊，也恒常安住于這些的體性之中。正如《總集續王》所說：『法輪從三有中完全清凈。』安樂珍寶此乃貪執之清凈，蓮花煩惱盡除寶劍金剛亦然，乃是大智慧身不可分割之相。斷除無明彎刀乃是殊勝之種姓，此等所生乃是蘊、界、處等如同虛空般味一，彼等亦應如是了知。』正如具有法性的世俗的六蘊的法性是勝義的六種姓佛，同樣，世俗的界和處等的法性也以勝義的六佛身安住的方式，世俗的六聚凡是不真實的，都以各自的自性空性，而勝義法界的六種姓，其本性如實，是真實確定的究竟實相，其體性永不空性的咒語的原始基礎，如實地展示了安住于意義上的他空的秘密意義。 第二，關於勝義智慧：原始基礎自生勝義的五種智慧，其安住的方式也是自生大智慧本身，從原始之初就遠離一切戲論的大空性，因此，世俗顯現的假有之色並非實體，雖然自性空性遠離戲論，但並非一無所有的空無，而是像鏡子上少女映出的影像一樣，以無戲論的姿態，自性極其明亮，勝義智慧的這一部分就像一面鏡子。
【English Translation】 In order to briefly show the five points by root and to explain them by commentary, moreover, the all-pervading union of the two truths (meaning: N/A) itself, from the very beginning, as the nature of the phenomenal, the nature of the pure essence of the conventional form, manifests the family of the wheel of ultimate truth; similarly, as the nature of the phenomenal, the nature of the pure essence of the conventional feeling, manifests the family of the jewel of ultimate truth, Ratnasambhava; as the nature of the phenomenal, the nature of the pure essence of the conventional perception, manifests the family of the lotus of ultimate truth, Amitabha; as the nature of the phenomenal, the nature of the pure essence of the conventional volition, manifests the family of the sword of ultimate truth, Amoghasiddhi; as the nature of the phenomenal, the nature of the pure essence of the conventional consciousness, manifests the family of the vajra of ultimate truth, Vajrasattva; and as the nature of the phenomenal, the nature of the pure essence of the conventional consciousness, manifests the family of the curved knife of ultimate truth, Akshobhya, also always abides in the essence of these. As it is said in the Condensed Tantra King: 'The wheel is completely purified from all three realms.' Blissful jewel, this very attachment is pure, lotus, afflictions are exhausted, sword and vajra are also the great body of wisdom, indivisible. Cutting ignorance, the curved knife is the supreme family, whatever is generated by these, aggregates, elements, and faculties, etc., are like space, of one taste, those should also be understood in the same way.' Just as the nature of the phenomenal six aggregates is the six families of the victorious ones of ultimate truth, similarly, the nature of the phenomenal elements and faculties, etc., also abides in the form of the six victorious ones of ultimate truth, in such a way that whatever is untrue in the phenomenal six groups is empty of its own essence, and the six families of the ultimate truth of dharmadhatu, whose nature is as it is, are the ultimate state of truth and certainty, whose essence is never empty, the original basis of mantra, the secret meaning of the definitive other-emptiness, is shown as it is. Secondly, the ultimate wisdom: the way in which the five self-arisen ultimate wisdoms of the original basis abide is also that the great self-arisen wisdom itself, from the very beginning, is the great emptiness free from all elaborations, therefore, the imputed form of the conventional appearance is not established as a material object, although the self-nature is empty of elaborations, it is not merely an empty void, but like the reflection of a young woman on a mirror, in the form of non-elaboration, the part of the self-arisen wisdom whose self-nature is extremely clear, is like a mirror of ultimate truth.
ི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ ཏེ། དུས་འཁོར་རྩ་བའི་རྒྱུད་རྒྱལ་ལས། སྟོང་པ་ལ་ནི་དངོས་པོའི་ཚོགས། །བརྟགས་པའི་ 10-403 གཟུགས་སྤངས་བེམ་པོ་མིན། །འདི་ནི་མཐོང་སྟེ་མེ་ལོང་ལ། །པྲ་ཕབ་གཞོན་ནུ་མ་ཡི་བཞིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཡེ་གཞི་གནས་ལུགས་ཀྱི་ཟུང་འཇུག་མཆོག་དེ་ཀུན་རྫོབ་ ཀྱི་དངོས་སྣང་མཐའ་དག་རང་བཞིན་དག་མཉམ་དུ་སོང་ནས་གནས་ལུགས་དོན་དམ་པའི་ དངོས་གཅིག་རྣམ་ཀུན་པ་གདོད་ནས་འགྱུར་མེད་དུ་བཞུགས་པས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དག་སྣང་ཆད་ པ་མེད་བཞིན་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སྣང་ཆ་ཀུན་ནས་དག་ཅིང་རྟག་པ་མ་ཡིན་པའི་རང་བྱུང་ ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་དེ་དོན་དམ་པའི་མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་དེ་ཉིད་ལས། དངོས་ཀུན་ མཉམ་པ་ཉིད་གྱུར་ནས། །དངོས་པོ་གཅིག་ཏུ་མི་འགྱུར་གནས། །མི་འགྱུར་ཡེ་ཤེས་ལས་བྱུང་ བ། །ཆད་པ་མ་ཡིན་རྟག་པའང་མིན། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཡེ་གཞི་ཟུང་འཇུག་ཉིད་ ཀུན་རྫོབ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེའི་སྤྲོས་པ་མེད་ཀྱང་དོན་དམ་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཨ་ཡིག་ གཞི་དབྱིངས་ཉིད་དོན་དམ་པའི་མིང་གི་བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་དུ་ཡེ་ནས་གཤིས་སུ་ལྷུན་ གྲུབ་ཏུ་རྫོགས་པའི་གདོད་ནས་མི་འགྱུར་ཆེན་པོ་དོན་དམ་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གནས་ཐོབ་པ་ སྤྲོས་བཅས་མིང་མེད་དང་མིང་ཅན་གང་གིས་མ་བསླད་པའི་རང་བཞིན་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ ཆ་དེ་དོན་དམ་པའི་སོར་རྟོགས་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་དེ་ཉིད་ལས། མིང་གི་བདག་ཉིད་ཡི་ གེ་ཀུན། །ཨ་ཡིག་རིགས་ལས་ཡང་དག་བྱུང་། །མི་འགྱུར་ཆེན་པོའི་གནས་ཐོབ་པ། །མིང་ མེད་མིང་ཅན་དག་ཀྱང་མེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཡེ་གཞི་ཟུང་འཇུག་ཉིད་གདོད་ ནས་མ་སྐྱེས་དག་པའི་ཆོས་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་འདུ་བྱེད་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་ཀུན་བྲལ་ གྱི་དབྱིངས་རང་གི་ངོས་ན་སྔར་མེད་གསར་ཐོབ་ཀྱི་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་དང་སྔར་ཡོད་ཕྱིས་ སུ་མེད་པ་ཅན་གྱི་སེམས་ཅན་སྲོག་ཅེས་བྱ་བ་གང་ཡང་མེད་ཅིང་དག་མཉམ་འབའ་ཞིག་གི་ ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་དེ་དོན་དམ་པའི་བྱ་གྲུབ་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་དེ་ཉིད་ལས། སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་པ་ ཡི་ཆོས། །འདུ་བྱེད་བྲལ་བ་རྣམས་ལ་ཡང་། །སངས་རྒྱས་ཉིད་མེད་བྱང་ཆུབ་མེད། །སེམས་ 10-404 ཅན་མེད་ཅིང་སྲོག་ཉིད་མེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཡེ་གཞི་ཟུང་འཇུག་མཆོག་དེ་ ཉིད་ཀུན་རྫོབ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་མཐའ་དག་ལས་འདས་ཤིང་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡེ་ནས་དྲི་མ་ གང་གིས་གོས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་གནས་ལུགས་དོན་དམ་པའི་ ཆོས་མ་ལུས་པའི་རྣམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཆོས་དབྱིངས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་ དེ་དོན་དམ་པའི་ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་དེ་ཉིད་ལས། རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཆོས་ ཉིད་འདས། །ཡེ་ཤེས་དག་པ་གོས་པ
【現代漢語翻譯】 是智慧。 如《時輪根本續》中所說：『空性之中有事物之集合，並非是可被觀察的無情之物。這就像在鏡子中看到少女的面容。』 此外，原始基位實相的至高雙運，是所有世俗顯現皆已達到自性清凈平等的狀態，因此，實相勝義諦的唯一事物，從本初以來即不變地存在，所以，智慧的清凈顯現不會中斷，並且所有識的顯現都是完全清凈且非永恒的自生智慧之部分，即是勝義諦的平等性智。如該續中所說：『萬物成為平等性之後，不會變成單一事物而存在，從不變的智慧中產生，既非斷滅亦非永恒。』 此外，原始基位的雙運，雖然沒有世俗言語的戲論，但勝義無二智慧的偉大「阿」字（藏文：ཨ，梵文天城體：अ，梵文羅馬擬音：a，漢語字面意思：無），其基界本身即是勝義諦之名的自性，一切皆從本初自成圓滿，獲得不變之偉大勝義自生智慧的地位，未被有戲論無名和有名所染污的自性清凈智慧之部分，即是勝義諦的妙觀察智。如該續中所說：『名字的自性，一切字母，皆從「阿」字之族類中真實產生，獲得不變之偉大的地位，無名和有名皆不存在。』 此外，原始基位的雙運，是本初不生清凈之法的自生智慧之體性，遠離一切造作戲論之相的法界，在其自身之中，既沒有先前沒有後來新獲得的佛陀菩提，也沒有先前存在後來消失的所謂有情眾生，唯有清凈平等之智慧的部分，即是勝義諦的成所作智。如該續中所說：『非是已生之法，對於遠離造作之眾生而言，既沒有佛陀，也沒有菩提，沒有有情，也沒有生命。』 此外，原始基位的至高雙運，超越了一切世俗的識之法，自生智慧從本初以來未被任何垢染所玷汙，其自性即是光明，實相勝義諦圓滿了所有法之形象的法界，如是之自性，即是勝義諦的法界體性智。如該續中所說：『超越了識之法性，清凈的智慧未被玷汙。』
【English Translation】 is wisdom. As stated in the Root Tantra of Kalachakra: 'Within emptiness is the collection of things, not an inanimate object to be examined. This is seen like the face of a young woman in a mirror.' Furthermore, the supreme union of the original ground of reality is the state where all mundane appearances have reached the purity of their own nature equally. Therefore, the one thing of ultimate reality exists immutably from the beginning. Thus, the pure appearance of wisdom is uninterrupted, and all aspects of consciousness are completely pure and the non-eternal part of self-originated wisdom is the wisdom of equality of ultimate reality. As stated in the same tantra: 'When all things become equality, they do not remain as a single unchanging thing. Arising from unchanging wisdom, it is neither annihilation nor eternal.' Moreover, the union of the original ground, although devoid of the elaborations of mundane expression, the great letter 'A' (藏文：ཨ，梵文天城體：अ，梵文羅馬擬音：a，漢語字面意思：無) of the ultimate non-dual wisdom, its basic sphere itself is the nature of the ultimate name, all spontaneously perfected from the beginning, attaining the state of the great immutable ultimate self-originated wisdom, the part of the self-purified wisdom unstained by elaborations of namelessness and name, is the discriminating wisdom of ultimate reality. As stated in the same tantra: 'The nature of names, all letters, truly arise from the lineage of the letter 'A', attaining the state of the great immutable, neither nameless nor named exist.' Furthermore, the union of the original ground is the nature of self-originated wisdom of the primordially unborn pure Dharma, the realm free from all characteristics of conceptual elaboration. In its own aspect, there is neither a Buddha enlightenment newly attained that was not there before, nor sentient beings called life that existed before and later disappeared. Only the part of pure equality wisdom is the accomplishing wisdom of ultimate reality. As stated in the same tantra: 'Not being born of Dharma, for those free from conceptualization, there is neither Buddha nor enlightenment, no sentient beings and no life itself.' Furthermore, the supreme union of the original ground transcends all mundane consciousness phenomena, and the self-originated wisdom is inherently unstained by any impurity. Its nature is luminosity, the ultimate reality of the Dharmadhatu, which is the perfection of all aspects of Dharma, is the wisdom of the Dharmadhatu of ultimate reality. As stated in the same tantra: 'Transcending the nature of consciousness, pure wisdom is unstained.'
་མེད། །རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཆོས་རྣམས་ནི། །ཆོས་ ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་བགྲོད་པར་གནས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་དོན་དམ་པའི་ཡོན་ཏན་ནི། རང་བཞིན་གཤིས་ལུགས་སྔགས་གཞི་ཟབ་མོ་ བདེ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གི་རང་མདངས་ལས་མངོན་པར་ཤེས་པའི་ཡོན་ཏན་མངོན་ཚུལ་ཡང་ གཉུག་མ་བདེ་ཆེན་གྱི་ཡེ་ཤེས་དོན་དམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་ཐབས་ཀྱི་རང་བཞིན་ དུ་བཞུགས་པའི་རྣམ་པ་ཀུན་ལྡན་གྱི་སྐུ་དང་། སྒྲ་སྐད་ཐམས་ཅད་པའི་གསུང་དང་། དོན་དམ་ ཆོས་ཀུན་གཟིགས་པའི་ཐུགས་གསུམ་གྱི་མཐུ་ལས་རྣལ་འབྱོར་པ་དག་ལ་ལྷའི་སྤྱན་དང་། ལྷའི་རྣ་བ་དང་། གཞན་སེམས་ཤེས་པའི་མངོན་ཤེས་གསུམ་དང་། གཉུག་མ་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ ལྡན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དོན་དམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་གཙོ་མོ་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ དུ་བཞུགས་པའི་དེ་འདྲའི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་གསུམ་གྱི་མཐུ་ལས་རྣལ་ འབྱོར་པ་དག་ལ་སྔོན་གནས་རྗེས་དྲན་དང་། རྫུ་འཕྲུལ་དང་། ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་བདེ་ མཉམ་མཆོག་གཞོམ་དུ་མེད་པའི་མངོན་ཤེས་གསུམ་དང་དེ་འདྲའི་མངོན་ཤེས་དྲུག་དང་ གཞན་ཡང་མངོན་ཤེས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མང་པོ་བཅས་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་སྐབས་ཀྱི་གཞིའི་དོན་ དམ་པའི་ཐབས་ཤེས་ཟུང་འཇུག་གི་གསང་བ་གསུམ་ཚན་གཉིས་ཏེ་གནས་ལུགས་དྲུག་གི་ ཆར་གྱུར་པའི་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་གང་དག་ནི་དོན་དམ་པའི་མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་ 10-405 གི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ཏེ། བསྡུས་པའི་རྒྱུད་རྒྱལ་ལས། གཙོ་བོའི་སྐུ་ཡི་མཐུ་ལས་རྣལ་འབྱོར་པ་ རྣམས་དག་གི་མཆོག་གི་ལུས་ལ་ལྷའི་སྤྱན་དུ་འགྱུར། །དེ་ཡི་གསུང་གི་མཐུ་ལས་རྣ་བ་དེ་ཡི་ ཐུགས་ལས་གཞན་གྱི་སྙིང་ལ་གནས་པ་ཤེས་པར་འགྱུར། །ཤེས་རབ་སྐུ་ཡི་མཐུ་ལས་རྣམ་ གསུམ་སྲིད་པ་ལ་གནས་སྔོན་གྱི་སྐྱེ་བ་རྗེས་སུ་དྲན་པར་འགྱུར། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ནི་གསུང་གི་ མཐུ་ལས་མཁའ་མཉམ་ཐམས་ཅད་དུས་སུ་ཀུན་འགྲོའི་རྫུ་འཕྲུལ་དུ་རབ་འགྱུར། །ཤེས་རབ་ ཐུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས་ནི་གང་ཞིག་བདེ་མཉམ་ཐམས་ཅད་དུས་སུ་གཞོམ་དུ་མེད་པར་ འགྱུར། །ཞེས་སོགས་རྒྱས་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་དོན་དམ་པའི་ཕྲིན་ལས་ནི། གཞི་དབྱིངས་སྔགས་ཀྱི་དེ་ཉིད་ཟབ་མོ་གདོད་ནས་ བཞུགས་པའི་དོན་དམ་ཟུང་འཇུག་བྲལ་འབྲས་ཆོས་སྐུ་ཉག་གཅིག་ལས་རྟག་པར་གཡོ་བ་ མི་མངའ་བའི་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་མཛད་པ་བཟང་པོ་ནམ་ཡང་དུས་ཀུན་ཏུ་རྒྱུན་ཆད་པ་མེད་ པའི་ཚུལ་དཔེར་ན་ཟླ་བ་དང་ཆུ་ཤེལ་ལས་རྟོག་པ་མེད་བཞིན་རང་ཤུགས་ཀྱིས་ཆུ་འབྱུང་བ་ བཞིན་གནས་ལུགས་དོན་དམ་པའི་རྒྱལ་བའི་བདག་པོ་དོན་དམ་རྣམ་ཀུན་མཁྱེན་པ་རྟོག་ མེད་ཡེ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལས་རྟོག་པས་འབད་མེད་ཀྱི་ངང་ནས་མཐའ་ཡས་ པའི་གདུལ་བྱ་གང་དག་ལ་རང་རང་དང་འཚམས་པར་ཟབ་རྒ
【現代漢語翻譯】 因為（經中）說：『自性光明諸法，安住於法界之行境。』 第三，勝義諦的功德是：從自性本性咒語之基的甚深樂空雙運的自光中，顯現出證知的功德。證知的顯現方式是：本初大樂的智慧，勝義諦壇城的主尊，以方便的自性而安住，具備一切形象的身；一切音聲的語；以及照見勝義一切法的意。從這三者的力量中，瑜伽士們獲得天眼、天耳和他心通這三種神通。本初具足一切殊勝的空性智慧，勝義諦壇城的主母，以智慧的自性而安住，從這樣一切形象的身語意三者的力量中，瑜伽士們獲得宿命通、神足通和一切法自性平等無有能勝的智慧。像這樣六種神通以及其他許多神通的差別顯現出來的時候，其根本是勝義諦的方便智慧雙運的秘密三處，成為二組六種狀態的自生智慧的體性，這些就是勝義諦的六種證知的功德。正如《集密總續》中所說：『從主尊身的力量中，瑜伽士們獲得殊勝的身體，成為天眼。從他的語的力量中，獲得天耳。從他的意的力量中，能夠知曉安住於他人心中的想法。從智慧身的力量中，能夠憶起安住於三有之中的過去生。從智慧語的力量中，能夠自在地在虛空般的一切處所隨意遊行，獲得神足通。從智慧意的自性中，無論何時都能獲得安樂平等，並且無有能勝。』等等廣說。 第四，勝義諦的事業是：從基界咒語的甚深實相中，本初安住的勝義雙運離果法身唯一之中，恒常不動的任運成就的善妙事業，無論何時都永不間斷。例如，如同月亮和水晶一般，無需分別念，自然而然地涌出水流一般。安住于勝義諦的勝者之主，勝義諦一切遍知，從無分別念本來自成的法身中，無需分別唸的努力，對於無邊無際的所化眾生，根據他們各自的根器，給予深廣的教法。
【English Translation】 Because it is said: 'The self-luminous dharmas abide in the realm of the Dharmadhatu.' Third, the qualities of the ultimate truth are: From the self-radiance of the profound union of bliss and emptiness, which is the basis of the self-nature mantra, the qualities of direct perception manifest. The way in which direct perception manifests is also: The primordial great bliss wisdom, the main deity of the ultimate truth mandala, abides in the nature of skillful means, with a body that possesses all aspects; the speech of all sounds; and the mind that sees all ultimate truths. From the power of these three, yogis obtain the divine eye, the divine ear, and the three kinds of direct perception of knowing the minds of others. The primordial, all-supreme, emptiness wisdom, the main mother of the ultimate truth mandala, abides in the nature of wisdom. From the power of such a body, speech, and mind that possess all aspects, yogis obtain the ability to remember past lives, miraculous powers, and the wisdom that all things are naturally equal in bliss and unsurpassed. Like these six kinds of direct perception, and many other differences of direct perception, when they manifest, the basis is the secret three places of the union of skillful means and wisdom of the ultimate truth, which become the nature of the self-born wisdom that is the six states of two groups. These are the qualities of the six direct perceptions of the ultimate truth. As it is said in the Root Tantra of Samputa: 'From the power of the main deity's body, yogis obtain a supreme body that becomes a divine eye. From the power of his speech, they obtain a divine ear. From his mind, they become aware of what dwells in the hearts of others. From the power of the wisdom body, they remember past lives in the three realms of existence. From the power of the wisdom speech, they attain miraculous powers that travel everywhere in space. From the nature of the wisdom mind, they attain unwavering bliss and equality at all times.' And so on, it is extensively explained. Fourth, the activity of the ultimate truth is: From the profound reality of the base realm mantra, the spontaneously accomplished virtuous activity that is always unmoving from the single ultimate truth union of the primordial abiding result Dharmakaya, never ceases at any time. For example, just as water naturally flows from the moon and crystal without conceptualization, the lord of the victors who abides in the ultimate truth, the all-knowing of the ultimate truth, from the Dharmakaya that is spontaneously accomplished from the beginning without conceptualization, without the effort of conceptualization, gives profound and vast teachings to the infinite number of disciples according to their respective capacities.
ྱས་ཀྱི་ཆོས་རྒྱུན་ངེས་པར་ འབྱུང་ཞིང་། ཟླ་བ་ཆུ་ཤེལ་ལས་བྱུང་བའི་ཆུ་ས་ལ་གནས་པའི་ས་བོན་གྱི་ཁམས་དག་ལ་ ཞུགས་ནས་རོ་མཉམ་དུ་གྱུར་ཏེ་འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་བསྐྱེད་པའི་ཕན་འདོགས་པ་བཞིན་དོན་ དམ་རྒྱལ་བའི་ཆོས་གང་དག་གདུལ་བྱ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དག་པའི་སེམས་ལ་ཉེ་བར་ ཞུགས་ཏེ་རོ་མཉམ་པའི་སྒོ་ནས་གདུལ་བྱ་རང་རང་གི་ཁམས་དབང་སྔོན་ལས་སོགས་དང་ མཐུན་པའི་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་ཕན་བདེ་སྤེལ་བར་མཛད་པའི་རང་བཞིན་ ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་མཛད་བཟང་དུས་འཁོར་མོར་འབྱུང་བའི་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་སུ་གྱུར་པའི་ 10-406 དག་མཉམ་འབའ་ཞིག་པའི་ཆ་དེ་དོན་དམ་པའི་ཕྲིན་ལས་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ལས། དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་དང་ནི་ཆུ་ཤེལ་རྣམ་རྟོག་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལས་ནི་ཆུ་འབྱུང་བ། །དེ་ བཞིན་འཇིག་རྟེན་དུ་ནི་རྒྱལ་བའི་བདག་པོའི་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཆོས་ འཛག་སྟེ། །ཆུ་ནི་ས་བོན་ཁམས་ལ་ཀུན་ཏུ་བརྟེན་ནས་རོ་མཉམ་འགྱུར་བ་ཇི་བཞིན་ཉིད་དུ་ ཆོས་དག་ནི། །སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་དག་པའི་སེམས་ཀྱིས་རྣམ་པ་མང་པོར་འགྱུར་ཏེ་སྔོན་ གྱི་ལས་ཀྱི་མཐུ་ལས་སོ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་དོན་དམ་དབྱིངས་གཅིག་པུའི་མཐུ་ ལས་(རང་སྣང་ལ་བསམ་མི་ཁྱབ་པའི་ཚུལ་གྱིས་)མཛད་ཕྲིན་གང་འདུལ་གྱི་གདུལ་བྱ་གཞན་སྣང་ངོར་ འབད་མེད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་གནས་ཀྱི་བར་ནམ་དུ་ཡང་རིས་སུ་མ་ཆད་ པར་འཇུག་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་མཛད་པ་ཀུན་ཀྱང་རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་སྣང་བཞིན་གང་ འདུལ་གྱི་མཛད་པ་འཇུག་ཡུལ་གྱི་གདུལ་བྱ་རང་རང་གི་སྔོན་བསགས་ཀྱི་བསོད་ནམས་རབ་ འབྲིང་ཐ་མ་ཅི་རིགས་དང་ལྡན་པའི་དབང་གིས་རང་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་དེ་ལུགས་ལྟར་གྱི་ རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བ་མ་གཏོགས་དོན་གྱི་གནས་ལུགས་ཆོས་སྐུ་རང་བྱུང་གི་ཆོས་ཉིད་ ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་དུས་ནམ་དུ་ཡང་སྐྱེ་འགག་སོགས་སྤྲོས་པ་གང་གིས་ཕྱོགས་རིས་སུ་མ་ཆད་པའི་ དག་མཉམ་འབའ་ཞིག་གཅིག་པུ་ཉིད་དུ་ངེས་པ་སྟེ། འགྲེལ་ཆེན་དྲི་མེད་འོད་ལས། དེའི་ ཕྱིར་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྐྱེ་བ་གཞན་གྱི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་རྨི་ལམ་དུ་མ་སྐྱེས་པའི་ ལུས་བཞིན་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྐུ་ཡི་སྣང་བ་དང་གསུང་གི་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །ཇི་ ལྟར་རྨི་ལམ་དུ་སློབ་མ་རྣམས་ཀྱིས་མཁན་པོ་མཐོང་ནས་ཐེ་ཚོམ་གྱི་དོན་འདྲི་བར་བྱེད་ཅིང་། མཁན་པོས་ཀྱང་སློབ་མ་རྣམས་ཀྱི་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་བྱེད་ཀྱང་དེ་ན་མཁན་པོ་མེད་དེ་སློབ་མ་ རྣམས་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྣང་བའོ། །དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་བསོད་ནམས་དང་ ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱི་རང་གི་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་སྟེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་སྐྱེས་པ་མ་ཡིན་ཞིང་ 10-407 འགག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱི
【現代漢語翻譯】 必然產生業的法流。如同月亮（藏文：ཟླ་བ།，梵文天城體：चन्द्र，梵文羅馬擬音：candra，漢語字面意思：月亮）和水晶（藏文：ཆུ་ཤེལ།，梵文天城體：स्फटिक，梵文羅馬擬音：sphaṭika，漢語字面意思：水晶）產生的水進入存在於地上的種子界，融為一體，產生各種果實一樣，究竟勝義的佛法融入所化眾生清凈的心中，以融為一體的方式，根據所化眾生各自的根器、意樂、前世業力等，增進暫時和究竟的利益安樂，這種自性任運成就的善行，是時輪圓滿執行的常態。 這種純粹清凈的層面就是究竟的利他事業。如《續王經》所說：『殊勝月亮和水晶，從無分別的自性中生出水。同樣，世間中依于勝者之身，流出一切智的法。如水依于種子界而融為一體，法也是如此。眾生以清凈之心，變化為多種形態，皆由前世業力的力量所致。』 如上所說，僅僅憑藉究竟一味的威力（在自顯中以不可思議的方式），隨順所調伏的眾生，在其他眾生的顯現中，毫不費力地任運成就，直至輪迴存在之間，永不間斷地進行。因此，所有這些事業都如夢境一般，隨順所調伏的眾生，根據各自前世積累的福德大小，各自心中的顯現也隨之呈現出各種形態。但就實義而言，法身自生的法性本質，無論何時都不會被生滅等戲論所侷限，始終是純粹清凈的唯一狀態。 《大疏·無垢光》中說：『因此，由於眾生其他生的習氣力量，就像在夢中出現未曾出生的身體一樣，會顯現出薄伽梵的身相和語相。就像在夢中，弟子們見到堪布（藏文：མཁན་པོ།，梵文天城體：उपाध्याय，梵文羅馬擬音：upādhyāya，漢語字面意思：親教師），提出疑問，堪布也消除弟子們的疑惑，但實際上那裡並沒有堪布，只是弟子們心中的習氣顯現而已。』 『同樣，對於具有福德的眾生來說，這是他們自己心中的顯現。薄伽梵不是生，也不是滅。』
【English Translation】 The Dharma stream of karma inevitably arises. Just as water from the moon (Tibetan: ཟླ་བ།, Sanskrit Devanagari: चन्द्र, Sanskrit Romanization: candra, Chinese literal meaning: moon) and crystal (Tibetan: ཆུ་ཤེལ།, Sanskrit Devanagari: स्फटिक, Sanskrit Romanization: sphaṭika, Chinese literal meaning: crystal) enters the seed elements existing on the earth, becoming one and producing various fruits, similarly, the ultimate victorious Dharma closely enters the pure minds of the beings to be tamed. Through becoming one, it increases the temporary and ultimate benefit and happiness in accordance with the respective dispositions, powers, and previous karma of the beings to be tamed. This spontaneously accomplished virtuous activity is the nature of the Kalachakra's perfect operation. This aspect of pure equality is the ultimate activity. As stated in the 'King of Tantras': 'The glorious moon and crystal, from the nature without conceptualization, water arises. Likewise, in the world, relying on the body of the victorious one, the Dharma of omniscience flows. Just as water relies on the seed element and becomes one, so too are the Dharmas. Beings, with pure minds, transform into various forms, all due to the power of previous karma.' As mentioned above, solely through the power of the ultimate single essence (in a manner inconceivable in self-appearance), in accordance with the beings to be tamed, in the appearance of other beings, effortlessly and spontaneously accomplished, until the existence of samsara, it continuously engages without interruption. Therefore, all such activities are like dream experiences, in accordance with the beings to be tamed, due to the varying degrees of merit accumulated in their previous lives, the appearances of their own minds manifest in various forms. However, in terms of the actual meaning, the essence of the Dharma nature of the self-born Dharmakaya is never limited by elaborations such as birth and death, but is always definitely in a state of pure equality. The 'Great Commentary, Stainless Light' states: 'Therefore, due to the power of the habitual tendencies of other births of sentient beings, just as in a dream a body that has not been born appears, so too do the appearances of the body and speech of the Bhagavan appear. Just as in a dream, students see the Khenpo (Tibetan: མཁན་པོ།, Sanskrit Devanagari: उपाध्याय, Sanskrit Romanization: upādhyāya, Chinese literal meaning: preceptor), ask questions of doubt, and the Khenpo also removes the doubts of the students, but in reality there is no Khenpo there, it is merely the appearance of the habitual tendencies of the students' minds.' 'Similarly, for sentient beings endowed with merit, it is the appearance of their own minds. The Bhagavan is neither born nor does he cease.'
ར། འདིར་དེ་ལྟར་བཤད་པའི་དོན་དམ་དབྱིངས་ ཀྱི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་དང་བཅས་པ་གང་དག་ནི་གནས་ལུགས་དོན་དམ་ འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ངེས་དོན་ཉག་གཅིག་ཡིན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་པའི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ ལས་སུ་ནི་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ། གསང་ཆེན་ཐེག་པའི་སྔགས་ཀྱི་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ བྲལ་འབྲས་རྒྱུད་སྡེ་དག་གིས་འདིར་བསྟན་པ་གང་དག་ནི་དོན་དམ་གནས་ལུགས་ཀྱི་དབང་ དུ་བྱས་ནས་བསྟན་པ་ལས་ཀུན་རྫོབ་པའི་གཟུགས་སྐུ་སོགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་མིན་པ་ལ་ དགོངས་ནས་རྗེ་བཙུན་སྤྱན་རས་གཟིགས་དབང་ཕྱུག་གིས་ཀྱང་། འདི་སྐད་དུ་སངས་རྒྱས་ བཅོམ་ལྡན་འདས་གཟུགས་ཀྱི་སྐུར་མི་འགྱུར་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་ནམ་མཁའ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ དང་། རང་བྱུང་བའི་ཕྱིར་དང་། རྣམ་པ་ཀུན་ལྡན་རྣམ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཞེས་པ་ནས། མཁའ་ལྟར་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་པའི་བར་གྱིས་བླ་མེད་སྔགས་རྒྱུད་ ཀྱི་བསྟན་བྱའི་མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུ་ངེས་དོན་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་ ལེགས་པར་ཕབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུའི་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་གི་སྐུ་ དང་ཡེ་ཤེས་སོགས་ནི་སྦྱང་བྱ་ཀུན་རྟོག་གི་བཞོན་པའི་ལས་རླུང་མཐའ་དག་མངོན་གྱུར་ཙམ་ རེ་ཞིག་འགགས་པས་མི་ཆོག་པར་གཞི་ནས་གཏན་འགགས་སུ་སོང་སྟེ་སྦྱང་བྱ་དྲི་མ་ཟད་ པའི་སྦྱང་གཞི་དོན་དམ་རང་བྱུང་གི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སོགས་གཞི་ན་བཞུགས་པ་དེ་ཀ་ཉིད་ཀྱི་ ཚུལ་དུ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། མཐར་ཐུག་གི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སོགས་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ལ་ ལས་རླུང་མཐའ་དག་གཏན་འགག་དགོས་པར་དཔལ་གསང་བ་འདུས་པའི་རྒྱུད་དུ། རླུང་ནི་ ཐམས་ཅད་འགོག་པ་ཡང་། །ཡང་དག་རིག་པ་བདག་གིས་བཤད། །ཅེས་སོགས་གསུངས་ ཤིང་། རྒྱུད་རྒྱལ་ལས་ཀྱང་། རླུང་དང་ཟླ་བ་ཉི་མ་འགགས་པར་གྱུར་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ དང་ནི་ཡེ་ཤེས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་རོ་རྐྱང་གི་རྒྱུ་བ་ལས་རླུང་ཐིག་ལེ་བཅས་ 10-408 མཐའ་དག་ལེགས་པར་འགག་དགོས་པར་ཞིབ་རྒྱས་སུ་གསུངས་པ་སོགས་བླ་མེད་ཀྱི་རྒྱུད་ སྡེ་མང་པོར་དེ་ལུགས་ལྟར་ཡང་ཡང་བྱུང་བ་གང་ཞིག རྒྱུད་ལས། སྲིད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ དག །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སྲིད་བྲལ་བྱས། །རང་བཞིན་དག་པའི་སེམས་དཔའ་ཡིས། །སྲིད་པ་ དམ་པ་བྱེད་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་སྦྱང་བྱ་དྲི་མ་སྦྱང་བའི་གཞི་དོན་དམ་པའི་ སྲིད་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག་ཅིང་ཀུན་རྫོབ་སྲིད་པ་ཀུན་དང་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་དག་ཆེན་ མཆོག་གི་སེམས་དཔའ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པ་དེ། རྒྱུད་རྒྱལ་ལས། ཐེར་ཟུག་ ཏུ་གནས་སྙན་དང་ཤངས་དང་ཞལ་དང་སྤྱན་དང་དབུ་དང་ཕྱག་དང་ཞབས་ནི་ཐམས་ཅད་ པ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་གྱི་གནས་ལུགས་དོན་དམ་པའི་
【現代漢語翻譯】 ར། 在這裡，如此講述的真實勝義法界（藏文：དོན་དམ་དབྱིངས་，含義：ultimate expanse）之身、智慧、功德和事業等，是不可思議的真實勝義，是唯一的實相，不會轉變為世俗的身、智慧、功德和事業。大密宗的密續所說的基果無別的解脫果位，都是從勝義實相的角度來闡述的，而不是從世俗色身等角度來闡述的。因此，至尊觀世音自在也曾說過：『佛陀薄伽梵不會轉變為色身，因為他從虛空中來，因為他是自生的，因為他具足一切相又無相。』直到『安住于如虛空般的平等性中。』這之間，已經很好地確定了無上密續所要闡述的最終果位，即勝義諦的真實佛陀。因此，這種基果無別的最終身和智慧等，不能僅僅通過暫時止息所調伏的分別念之『乘騎』業風來達到，而是要從根本上徹底止息，使所調伏的垢染完全消除，從而使本來就存在於基位的真實自生身和智慧等顯現出來。要顯現最終的身和智慧等，必須徹底止息一切業風。正如《密集金剛》中所說：『風息滅一切，我說是真實智慧。』密續之王也說：『風、月、日止息時，識與智慧合一。』等等，詳細說明了要徹底止息包括命勤氣在內的一切風息和明點。在許多無上密續中，都反覆出現這樣的觀點。正如密續中所說：『有寂自性清凈，自性遠離有寂，自性清凈之菩薩，將成殊勝有寂。』意思是說，調伏所調伏的垢染之基，即勝義諦的有寂，其自性是清凈的，遠離一切世俗的有寂，安住于自性大清凈的菩薩，將成為法性。正如密續之王所說：『恒常安住，耳、鼻、口、面、眼、頭、手、足皆是。』指的是安住于真實勝義的 法性。
【English Translation】 ར། Here, the ultimate expanse (藏文：དོན་དམ་དབྱིངས་，meaning: ultimate expanse) of body, wisdom, qualities, and activities as explained here, is the single definitive meaning of the uncompounded ultimate reality, and does not transform into conventional body, wisdom, qualities, and activities. The basis-fruit indivisibility of the Great Secret Vehicle's tantras, which are the result of separation, are shown here as being taught from the perspective of ultimate reality, and not from the perspective of conventional form bodies, etc. Considering this, the venerable Avalokiteśvara also said: 'The Buddha, the Bhagavan, does not transform into a form body, because he arises from the sky, because he is self-born, because he possesses all aspects and yet is without aspects,' and so on, up to 'because he abides in equality like the sky.' In between, it has been well established that the ultimate fruit to be taught by the supreme tantras is the definitive meaning of the ultimate Buddha. Therefore, such an ultimate body and wisdom, etc., of basis-fruit indivisibility, cannot be achieved merely by temporarily stopping the winds of karma, the 'mount' of conceptual thoughts to be purified, but must be completely and permanently stopped from the root, so that the ultimate, self-born body and wisdom, etc., which are the basis for purification, manifest in the same way that they abide in the basis. To manifest the ultimate body and wisdom, etc., all the winds of karma must be completely stopped. As it is said in the tantra of the glorious Guhyasamāja: 'When all the winds are stopped, I will explain the true wisdom.' And in the King of Tantras it is also said: 'When the winds and the moon and the sun are stopped, consciousness and wisdom become one.' And so on, it is explained in detail that all the winds and bindus, including the life-sustaining wind, must be completely stopped. In many supreme tantras, this view is repeatedly presented. As it is said in the tantra: 'Existence is pure by its very nature, by its very nature it is free from existence. The hero of the pure essence will become the supreme existence.' This means that the basis for purifying the impurities to be purified, the ultimate existence, is pure by its very nature and is free from all conventional existence. The hero of the great purity of essence abides as the nature of reality. As it is said in the King of Tantras: 'He abides eternally, and all of his ears, nose, mouth, face, eyes, head, hands, and feet are,' referring to abiding in the true ultimate nature of reality.
སྐུའི་རྣམ་ཆ་མ་ལུས་པ་ཡོངས་ སུ་རྫོགས་ཤིང་དེ་ཡང་ཀུན་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་ཉིད་དུ་ཡེ་གདོད་མ་ནས་གཞི་འབྲས་ དབྱེར་མེད་དུ་བཞུགས་པ་དེ་ཉིད་ལས་རླུང་མཐའ་དག་དེས་བསྐྱེད་ཀྱི་འཁྲུལ་སྣང་བཅས་ གཏན་ཟད་དུ་ལམ་ཡང་དག་གིས་བྱས་པ་ན་ཇི་བཞིན་མངོན་དུ་གྱུར་པའང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ནི་སྔགས་བླ་མེད་ཀྱི་བྲལ་འབྲས་དོན་དམ་གནས་ལུགས་ཀྱི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སོགས་ བཞུགས་ཚུལ་ཉུང་བསྡུས་ཙམ་སྟེ་འདིས་བླ་མེད་ཀུན་ལ་འགྲེལ་དགོས་པ་ལས་ཆེར་སྤྲོས་ན་ མང་བས་འཇིགས་སོ། །སྡེ་འོག་མ་རྣམས་ཀྱང་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་བླ་མེད་དང་གཅིག་ མོད་ཀྱང་ལམ་ཉམས་ལེན་སྐབས་མཚན་བཅས་མཚན་མེད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་སོགས་སྒོམ་ཚུལ་ དང་སྤྱོད་པའི་ཁྱད་པར་མཐོ་དམན་གྱི་རིམ་པ་མི་འདྲ་བ་ཡོད་ནའང་འདིར་ཆེར་བཤད་སྐབས་ ཀྱང་མིན་པ་དང་ཡི་གེའང་མང་དོགས་ནས་མ་སྤྲོས། དེ་འདྲའི་རང་བཞིན་དག་པའི་གསང་ ཆེན་མཆོག་གི་བྲལ་འབྲས་ཡེ་བཞུགས་མཐར་ཐུག་གི་ཟུང་འཇུག་དེ་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ ཉིད་དུ་ལུང་དང་། རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བླ་མེད་ཐེག་པའི་ལམ་གྱིས་མངོན་དུ་གྱུར་བྱ་མཐར་ཐུག་གི་བྲལ་འབྲས་ཟུང་ 10-409 འཇུག་དེ་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བའི་སེམས་གཅིག་པུ་དོན་དམ་གཉུག་མའི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་ རིགས་ལྔའི་བདག་ཉིད་(གོང་སྨོས་དག་)ལས་རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གཞན་ཆེས་མང་པོ་རྣལ་འབྱོར་ པའི་བློས་རྟོགས་ཚུལ་གྱི་དབང་གིས་འབྱེད་ཀྱང་དོན་དམ་པར་ན་རང་བཞིན་དག་མཉམ་གྱི་ བདེ་ཆེན་མཆོག་ཏུ་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཉིད་དུ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། དགྱེས་རྡོར་གྱི་རྒྱུད་ལས། སེམས་ནི་ཆེན་པོ་གཅིག་ཉིད་ལས། །ལྔ་ཡི་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་མཚོན། །རིགས་ནི་ལྔ་པོ་ དེ་ཉིད་ལས། །སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད། །དེ་ཕྱིར་འདི་དག་རང་བཞིན་གཅིག །བདེ་ཆེན་ མཆོག་ཏུ་ཕན་པ་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་གནས་ལུགས་བྲལ་འབྲས་ཟུང་ འཇུག་དག་ཆེན་མཆོག་དེ་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ ཀུན་གྱི་གནས་གཅིག་པ་འདི་ཉིད་ཀུན་ཉོན་འཁོར་བ་དང་རྣམ་བྱང་ཐར་པ་གཉིས་ཀྱི་ཡེ་གཞི་ འཁོར་འདས་རོ་མཉམ་གྱི་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཀྱང་ཡིན་ཏེ། ཀྱེ་རྡོ་རྗེ་དེ་ཉིད་ལས་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། །རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱི་གནས། །འདི་ཉིད་འཁོར་ བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། །འདི་ཉིད་མྱ་ངན་འདས་པ་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་པའི་ ཐབས་ཤེས་ཟུང་འཇུག་གི་སྔགས་ཀྱི་བྲལ་འབྲས་དེ་ཡང་གནས་ལུགས་དོན་དམ་སྟོང་ཆེན་གྱི་ ཕྱག་རྒྱ་ལས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བྱུང་བའི་གཞི་འབྲས་གཉིས་སུ་དབྱེར་མེད་པའི་འབྲས་མཆོག་ དམ་པ་རང་བཞིན་དོན་དམ་རྣམ་ཀུན་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཤེས་རབ་ལས་མ་སྐྱེས་པས་རང་བྱུང་ འདུས་མ་
【現代漢語翻譯】 所有身相都完全圓滿，並且從一開始就以一切方式存在，基與果無別地安住，從那之中，所有風所產生的錯覺都完全止息，通過正確的道路實現，因此如實顯現。 這些是無上密乘的離系果位，勝義諦實相的佛身和智慧等的簡略安住方式，以此需要解釋所有無上密，如果過於 विस्तृत，則會因為內容過多而令人畏懼。下部各部雖然究竟實相與無上密相同，但在道路修持時，有相和無相瑜伽等的修習方式和行為的高低次第的不同，但此處不是詳細解釋的時候，並且也擔心文字過多，所以沒有 विस्तृत。如此自性清凈的大秘密至高無上的離系果位，本來安住的究竟雙運，基果無別，可以通過教證和理證兩種方式來證明。 首先，通過無上乘的道路所要實現的究竟離系果位雙運，是自性光明的心，唯一勝義諦本初的五種智慧和五種姓的自性（如上所述），從種姓的差別來看，瑜伽士通過智慧所認識到的差別非常多，但在勝義諦中，自性清凈平等的大樂中，基果無別是確定的。如《喜金剛本續》所說： 『心乃 महान् एकत्व (藏文：སེམས་ནི་ཆེན་པོ་གཅིག་ཉིད་ལས།，梵文天城體：महान् एकत्व，梵文羅馬擬音：mahān ekatva，漢語字面意思：大一性) 之中， ལྔ་ཡི་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་མཚོན། (藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思：五種形象之中)， རིགས་ནི་ལྔ་པོ་དེ་ཉིད་ལས། (藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思：五種形象之中)， སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད། (藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思：生出無數)， དེ་ཕྱིར་འདི་དག་རང་བཞིན་གཅིག (藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思：因此這些自性一)， བདེ་ཆེན་མཆོག་ཏུ་ཕན་པ་ཉིད། (藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思：大樂之中利益)』 因此，如此實相離系果位的大樂，是勝義諦的佛、菩薩、金剛持一切的唯一安住處，這也是輪涅輪迴和解脫二者的本基，輪涅一味的基果無別。如《喜金剛》所說： 『佛、菩薩和金剛持的安住處，此即名為輪迴，此即涅槃』 勝義諦方便智慧雙運的密咒離系果位，也是從實相勝義諦大空性手印中，自性產生的基果無別的殊勝果位，自性勝義諦一切圓滿，並非由世俗的智慧所生，而是自生本具。
【English Translation】 All bodily forms are completely perfect, and from the very beginning, they exist in every way, residing inseparably as the basis and the result. From that, all illusions created by the winds are completely ceased, realized through the correct path, and therefore manifest as they are. These are brief descriptions of how the ultimate result of the highest tantra, the Dharmakaya (body of truth) and wisdom of ultimate reality, reside. This needs to explain all the highest tantras, but if it is too detailed, it will be frightening because of too much content. Although the lower sections are the same as the ultimate reality of the highest tantra, during the practice of the path, there are differences in the ways of practicing yoga with and without signs, and in the levels of behavior, but this is not the time to explain in detail, and I am also worried about too many words, so I have not elaborated. Such a great secret of self-nature purity, the supreme inseparable result, the ultimate union that originally resides, the basis and result are inseparable, which can be proved by both scriptural and logical evidence. First, the ultimate inseparable result to be realized through the path of the highest vehicle is the self-nature luminous mind, the only ultimate primordial five wisdoms and the nature of the five families (as mentioned above). From the difference of the families, there are many differences that yogis realize through wisdom, but in the ultimate truth, it is certain that the basis and result are inseparable in the self-nature pure and equal great bliss. As it is said in the Hevajra Tantra: 'In the great one mind, five forms are shown. From those five families, thousands are born. Therefore, these are of one nature, beneficial in the great bliss.' Therefore, such a state of inseparable result, the great bliss, is the only abode of all Buddhas, Bodhisattvas, and Vajradharas of ultimate truth. This is also the basis of both cyclic existence and liberation, the basis and result of samsara and nirvana being of one taste, inseparable. As it is said in the Hevajra Tantra: 'The abode of Buddhas, Bodhisattvas, and Vajradharas, this is called cyclic existence, this is nirvana.' The inseparable result of the mantra of the ultimate truth, the union of skillful means and wisdom, is also the supreme result of the basis and result being inseparable, arising from the ultimate truth of the great emptiness mudra, the self-nature ultimate truth, all-encompassing, not born from conventional wisdom, but self-arisen and inherent.
བྱས་པ་རྟེན་འབྲེལ་ལས་རྣམ་པར་འདས་པའི་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཤེར་ཕྱིན་ བླ་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཏེ། དུས་འཁོར་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། ཤེས་རབ་རྒྱུ་ལས་མ་སྐྱེས་ཕྱིར། །ཤེས་རབ་ལས་སྐྱེས་རྒྱུ་སྐྱེས་མིན། །དེ་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་རྒྱུ་སྐྱེས་མིན། །ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་བླ་ན་ མེད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། བྲལ་འབྲས་ཟུང་འཇུག་ཆེན་པོ་རང་བཞིན་ཆོས་སྐུའི་གནས་ ཚུལ་ཡང་དཔེར་ན་གྲིབ་མས་བསྒྲིབས་པ་དང་མ་བསྒྲིབས་པ་ལ་ཟླ་བ་ཉམས་པ་དང་རྫོགས་ 10-410 པ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱང་དོན་ལ་ཟླ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཉིད་བྲི་བ་དང་འཕེལ་བ་མེད་པར་གནས་ པ་ལྟར་གཉེན་པོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གློ་བུར་དྲི་མ་མ་བཅོམ་པ་དང་བཅོམ་པ་དག་ལ་སངས་རྒྱས་ཡེ་ ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ཆད་པ་དང་རྫོགས་པར་མི་མཁས་པ་འགའ་ཞིག་གིས་བརྟགས་ཀྱང་། དོན་དམ་ཡེ་ ཤེས་དེ་ནམ་ཡང་ཆད་པ་དང་འཕེལ་བ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་སྔར་བཞིན་ཕྱིས་དེ་བཞིན་དུ་འགྱུར་ བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དུ་རྟག་པར་བཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། རྩ་བའི་རྒྱུད་ཀྱི་དུམ་བུ་དབང་མདོར་ བསྟན་ལས། ཇི་ལྟར་ཟླ་ཤར་རིམ་པ་ཡིས། །ཆ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རྫོགས་པར་འགྱུར། །གྲིབ་མ་ ཉམས་པ་རྫོགས་པ་སྟེ། །ཟླ་བ་ཆད་དང་རྫོགས་པ་མིན། །དེ་བཞིན་ཡེ་ཤེས་ཤར་རིམ་པས། །ས་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རྫོགས་པར་འགྱུར། །ཉོན་མོངས་ལ་སོགས་ཉམས་པ་རྫོགས། །ཡེ་ཤེས་ ཆད་དང་རྫོགས་པ་མིན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་འདྲའི་དོན་དམ་ཤེས་རབ་ དང་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་མཐར་ཐུག་གི་བྲལ་འབྲས་དེ་སྔགས་རྒྱུད་སྟོན་པ་པོ་མཆོག་ གིས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ་གང་ དག་གི་ངོ་བོར་དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་གདོད་ནས་བཞུགས་པར་གསུངས་པ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་ཅིང་དོན་དམ་རང་གཤིས་མཆོག་གི་ངོ་བོ་དངོས་དེ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པར་ ནམ་ཡང་མི་འགྱུར་བའི་ཐོག་མ་གཞི་དུས་དང་ཐ་མ་འབྲས་བུའི་དུས་ཀྱི་དབྱེ་བ་མེད་པའི་རང་ བཞིན་ཞི་བ་ཆེན་པོ་ཟུང་འཇུག་དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། འགྲེལ་ཆེན་ ལས། ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱི་བདག་ཉིད་སྦྱོར། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་རྡོ་རྗེ་སེམས། །བྱང་ ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེ། །དམ་ཚིག་སེམས་དཔར་གསུངས་པ་གང་། །དངོས་ དང་དངོས་མེད་ཟད་པའི་གཙོ། །ཐོག་མཐའ་མེད་ཅིང་ཞི་བ་ཡི། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དེ་ལ་ ཕྱག་འཚལ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་འཕགས་པ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་གིས་ གཞི་དུས་ཀྱི་གློ་བུར་དྲི་མ་ཟད་པས་ནང་དབྱིངས་དོན་དམ་སངས་རྒྱས་མངོན་དུ་གྱུར་པ་བྲལ་ 10-411 འབྲས་ཡིན་པ་ནི་དཔེར་ན་ཆུ་ཤིང་ཉམས་པ་ལས་དེའི་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་གྱུར་ཅིང་སྨིན་པ་ དང་མཚུངས་པར་ཡང་གསུངས་ཏེ། ཉིད་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས། འཁོར་བ་སྙིང་པོ་མེད་དེ་ཟད་གྱུར་ པ།
【現代漢語翻譯】 通過因緣超越了行為，基礎與結果無別的般若波羅蜜多是無上的智慧。如《時輪根本續》所說：『智慧非因所生，由智慧生非因生。是故智慧非因生，智慧般若無有上。』因此，解脫果位的大雙運是自性法身的境界。例如，雖然說被陰影遮蔽和未被遮蔽的月亮有盈虧，但實際上月亮的圓滿本身並沒有減少或增加。同樣，對於尚未消除和已經消除了對治智慧的暫時性污垢，一些不精通的人認為佛陀的智慧身有缺失和圓滿。然而，真實的智慧永遠不會減少或增加，而是像以前一樣，以後也一樣，恒常不變地存在於法性之中。正如《根本續》的《攝略品》所說：『如月亮漸升起，以各部分而圓滿。陰影消退即圓滿，月亮非減亦非增。如是智慧漸升起，以各階段而圓滿。煩惱等消退即圓滿，智慧非減亦非增。』 因此，具有真實智慧和方便的究竟解脫果位，被密續的導師宣說為金剛薩埵（藏文：རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ，梵文天城體：वज्रसत्त्व，梵文羅馬擬音：Vajrasattva，漢語字面意思：金剛勇識）、大菩薩和三昧耶薩埵（藏文：དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ，梵文天城體：समयासत्त्व，梵文羅馬擬音：Samayasattva，漢語字面意思：誓言勇識）的體性，從本初就存在於勝義法性之中。這既不是世俗諦的實有，也不是勝義諦的自性實有，而是永恒不變的，沒有初始基礎和最終結果之分的自性，是寂靜大雙運的勝義菩提心之體性。如《釋論》所說：『智慧方便之體性，如來宣說金剛心，菩提薩埵大勇識，亦說為是誓言心。有無二者皆已盡，無始無終寂靜者，菩提心者我敬禮。』 此外，聖觀自在（Avalokiteśvara）也說，基礎時期的暫時性污垢消除后，內在的勝義佛陀顯現，這就是解脫果位，就像樹木凋零后，它的果實顯現併成熟一樣。他親自說道：『輪迴無有實義，已經耗盡。』
【English Translation】 The Prajñāpāramitā (Perfection of Wisdom), which transcends actions through dependent origination and is the inseparability of the ground and result, is the unsurpassed wisdom. As stated in the Root Tantra of Kālacakra: 'Wisdom is not born from a cause, that which is born from wisdom is not born from a cause. Therefore, wisdom is not born from a cause, wisdom and prajñā are unsurpassed.' Therefore, the great union of liberation, the state of the Svābhāvikakāya (Nature Body), is like the moon, which, although said to wane and wax when obscured and unobscured by shadows, in reality, the orb of the moon itself neither decreases nor increases. Similarly, some who are not skilled may think that the Buddha's wisdom body diminishes or becomes complete when the adventitious stains of the antidote wisdom have not been removed or have been removed. However, that ultimate wisdom never diminishes or increases, but remains eternally in the nature of reality, unchanging as it was before and as it will be later. As stated in the Compendium of Empowerment from the Root Tantra: 'As the moon rises gradually, it becomes complete with its parts. The waning of shadows is completion, the moon neither decreases nor increases. Likewise, wisdom rises gradually, it becomes complete with its stages. The waning of afflictions and so on is completion, wisdom neither decreases nor increases.' Therefore, that ultimate liberation, possessing the nature of true wisdom and skillful means, is proclaimed by the supreme teacher of the tantric lineage to be the essence of Vajrasattva (藏文：རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ，梵文天城體：वज्रसत्त्व，梵文羅馬擬音：Vajrasattva，漢語字面意思：Diamond Being), the great Bodhisattva, and the Samayasattva (藏文：དམ་ཚིག་སེམས་དཔའ，梵文天城體：समयासत्त्व，梵文羅馬擬音：Samayasattva，漢語字面意思：Pledge Being), which has existed from the beginning in the ultimate nature of reality. It is neither the existence of conventional reality nor the non-existence of the supreme essence of ultimate reality, but the unchanging nature of great peace, the essence of ultimate Bodhicitta (Enlightenment Mind), without the distinction of the initial ground and the final result. As stated in the Great Commentary: 'The nature of wisdom and skillful means, the Tathāgata (Thus-Gone One) proclaimed as Vajrasattva, the Bodhisattva, the great being, also said to be the Samayasattva. The chief of those who have exhausted existence and non-existence, without beginning or end, peaceful, to that Bodhicitta I pay homage.' Furthermore, Ārya Avalokiteśvara (Holy Lord of the World) also said that the exhaustion of the adventitious stains of the ground state reveals the inner ultimate Buddha, which is the liberation result, just as the withering of a tree reveals and ripens its fruit. He himself said: 'Saṃsāra (Cyclic Existence) is without essence, it has been exhausted.'
།དེ་ལས་སྐྱེས་བུའི་སངས་རྒྱས་ཡིན་འབྲས་ཏེ། །ཆུ་ཤིང་གི་ནི་འབྲས་བུ་སྨིན་པ་དག །ཆུ་ ཤིང་ཉམས་པས་ཡང་དག་འབྱུང་བ་བཞིན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། སྔགས་རྒྱུད་ རྩ་འགྲེལ་དེ་དག་གི་དགོངས་པ་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ གཅིག་པུ་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀྱི་ཡེ་གཞི་མཐར་ཐུག་ཏུ་གྱུར་པའི་གནས་ལུགས་ཉག་གཅིག་ ཏུ་དཔལ་ས་ར་ཧས་ཀྱང་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཉིད་གཅིག་པུ་ཀུན་གྱི་ས་བོན་ཏེ། །གང་ ལས་སྲིད་དང་མྱ་ངན་འདས་འཕྲཽ་བ། །འདོད་པའི་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་སྟེར་བྱེད་པའི། །ཡིད་བཞིན་ནོར་འདྲའི་སེམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་སྔགས་ ཀྱི་བྲལ་འབྲས་མཐར་ཐུག་གི་གནས་ལུགས་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཡིན་པ་ལྟར་ཕར་ཕྱིན་ ཐེག་པར་ཡང་མཐར་ཐུག་གི་ངེས་པ་དོན་གྱི་མྱང་འདས་དེ་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་གཞི་དུས་ སུ་དོན་དམ་སྤྲོས་བྲལ་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་དེ་ཉིད་མཁའ་ལ་ཉི་མ་བཞིན་གློ་བུར་དྲི་མ་ སྤྲིན་སྦུབས་ལྟ་བུའི་ནང་ན་དོན་དམ་སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་ཀུན་ལྡན་རྟག་བརྟན་གཡུང་དྲུང་ དུ་གདོད་ནས་བཞུགས་པ་ཉིད་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལམ་གྱིས་མངོན་དུ་བྱེད་དགོས་ཚུལ་རྒྱལ་ ཚབ་མི་ཕམ་མཆོག་གིས་འདི་ལྟར་གསུངས་ཏེ། རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཞེས་བརྗོད་གང་ཡིན་ ཉི་དང་མཁའ་བཞིན་གློ་བུར་གྱི། །ཉོན་མོངས་ཤེས་བྱའི་སྤྲིན་ཚོགས་སྟུག་པོའི་སྒྲིབ་པ་ཡིས་ ནི་སྒྲིབས་གྱུར་པ། །དྲི་མེད་སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་ཀུན་ལྡན་རྟག་བརྟན་གཡུང་དྲུང་སངས་རྒྱས་ ཉིད། །དེ་ནི་ཆོས་ལ་མི་རྟོག་རྣམ་འབྱེད་ཡེ་ཤེས་དག་ལ་བརྟེན་ནས་འཐོབ། །ཅེས་གསུངས་ པའི་ཕྱིར་དང་། མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་ལྟར་དུ་དགོངས་པ་གཅིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྙིང་ པོ་མེད་པའི་འཁོར་བ་ཉོན་མོངས་པའི་གློ་བུར་དྲི་མའི་སྦུབས་ཀྱི་གཟེབ་དང་བྲལ་བར་གྱུར་ན་ 10-412 ཉོན་མོངས་དང་བྲལ་བའི་འབྲས་བུ་གཞི་དུས་སུ་གདོད་ནས་བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་དོན་ དམ་པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བཞུགས་པ་དེ་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་ཆོས་ཅན་གྱི་ཚུལ་དུ་གནས་པའི་ ལུས་ཅན་གང་དག་གི་རང་གཞན་ལ་ཕན་པའི་སྨན་མཆོག་གི་བདུད་རྩིར་གྱུར་ནས་གནས་ ལུགས་དོན་དམ་པའི་བྲལ་འབྲས་ཇི་བཞིན་མངོན་དུ་བྱེད་པར་ཡང་གསུངས་ཏེ། སློབ་དཔོན་ ཉིད་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས། སྙིང་པོ་མེད་པའི་འཁོར་བ་ལས། །ཉོན་མོངས་གཟེབ་དང་བྲལ་གྱུར་ ན། །དེ་ཡི་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཉིད། །ལུས་ཅན་ཀུན་གྱི་བདུད་རྩིར་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་ གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་རིགས་པས་སྒྲུབ་པ་ནི། དེ་ལྟར་གྱི་དོན་དམ་པའི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སོགས། ཆོས་ ཅན། གདོད་ནས་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཉིད་དུ་ངེས་པར་གྲུབ་སྟེ། ཡེ་ནས་དོན་དམ་པའི་ སྐུ་སོགས་དག་མཉམ་དུ་ཡོད་པ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་
【現代漢語翻譯】 因此，如經中所說，『從人而生的是佛的果實，就像樹木的果實成熟一樣，樹木凋零後會真實地顯現。』因此，根據密續根本釋論的意旨，自性光明的法性之心，是輪涅二者的根本，是達到究竟的唯一處所，吉祥薩ra哈（梵文：Saraha）也曾說：『唯一的心是萬物的種子，從中產生輪迴和涅槃，它能給予想要的果實——佛陀，我向如意寶般的心頂禮。』因此，如同密續的離繫果位是究竟的處所，基果無別一樣，在波羅蜜多乘中，究竟的真實涅槃也是基果無別，在基礎時，實相離戲，自性光明，如同天空中的太陽一般，原本就具備了所有真實佛陀的功德，恆常不變，永恆存在，需要通過無分別智慧的道路來顯現，嘉察·米龐（藏文：རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་མཆོག）如此說道：『所謂的自性光明，就像太陽和天空一樣，被突如其來的煩惱和所知障的濃密雲層所遮蔽，原本就具備了無垢佛陀的所有功德，恆常不變，永恆存在的佛陀，需要依靠對法的無分別分別智慧才能獲得。』 因此，怙主龍樹（梵文：Nāgārjuna）也以同樣的意旨認為，如果從無有實質的輪迴中，脫離煩惱的遮蔽，那麼其果實就是佛陀，對於所有有情來說，會變成甘露，從而如實地顯現實相的離繫果位，導師本人曾說：『從無有實質的輪迴中，如果脫離煩惱的遮蔽，那麼其果實就是佛陀，會變成所有有情的甘露。』 第二，以理證成立：如是的實相身和智慧等，法性，必定成立為原本就是基果無別，因為從一開始，實相身等就同時存在，這是成立的理由。
【English Translation】 Therefore, as it is said in the scriptures, 'The Buddha's fruit is born from a person, just as the fruit of a tree ripens, and when the tree withers, it truly appears.' Therefore, according to the meaning of the root commentary of the tantras, the naturally luminous mind of Dharma-nature is the root of both samsara and nirvana, and the only place to reach the ultimate. The glorious Saraha also said: 'The one mind is the seed of all things, from which arise samsara and nirvana. It can give the desired fruit—the Buddha. I prostrate to the mind like a wish-fulfilling jewel.' Therefore, just as the detached fruit position of tantra is the ultimate place, the base and fruit are inseparable. In the Paramita Vehicle, the ultimate true nirvana is also inseparable from the base and fruit. At the time of the base, the true nature is free from elaboration and naturally luminous, like the sun in the sky. Originally, it possessed all the qualities of the true Buddha, constant and eternal. It needs to be manifested through the path of non-discriminating wisdom. Gyaltsap Mipham said: 'The so-called self-luminous nature is like the sun and the sky, obscured by the sudden dense clouds of disturbing emotions and cognitive obscurations. Originally, it possessed all the qualities of the immaculate Buddha, constant and eternal Buddha. It needs to be obtained by relying on the non-discriminating discriminating wisdom of the Dharma.' Therefore, Lord Nāgārjuna also believed in the same meaning that if one is free from the obscuration of disturbing emotions from the insubstantial samsara, then its fruit is the Buddha, which will become nectar for all sentient beings, thereby truly manifesting the detached fruit position of reality. The teacher himself said: 'From the insubstantial samsara, if one is free from the obscuration of disturbing emotions, then its fruit is the Buddha, which will become nectar for all sentient beings.' Second, establishing by reasoning: The Dharmakaya and wisdom of such reality, etc., the Dharma-nature, must be established as originally inseparable from the base and fruit, because from the beginning, the Dharmakaya, etc., have existed simultaneously. This is the reason for the establishment.
ཡང་དག་ཡོད་ཅིང་གནོད་བྱེད་གང་ཡང་མེད་ པ་གང་ཞིག དེ་ལྟར་དུ་གྲུབ་པའི་གདོད་མའི་སྐུ་སོགས་ཡོད་ན་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ཡིན་ ངེས་པར་དགོས་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་གྲུབ་སྟེ། དོན་དམ་གདོད་མའི་སྐུ་སོགས་ཡེ་བཞུགས་ཀྱི་ ཚུལ་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་རྣམས་དང་བླ་མེད་ཀྱི་རྒྱུད་སྡེ་གང་དག་ཏུ་ཆེས་རྒྱ་ཆེར་བྱུང་ཚུལ་གོང་ དུ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་དག་གིས་ཤེས་ནུས་པས་ལུང་ཡང་དག་གིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། སྤྱིར་ སེམས་ཅན་དག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་དྲི་མ་རྣམས་གློ་བུར་བ་འབྲལ་རུང་ཁོ་ནར་ངེས་པ་དང་། སེམས་ ཅན་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བར་དུ་ཤེས་པ་ཙམ་ནམ་ཡང་མི་ཟད་པ་དང་། གཞི་འབྲས་དབྱེར་ མེད་ཀྱི་ཡིན་ལུགས་དོན་དམ་གཟིགས་པ་མཆོག་གིས་ཇི་བཞིན་དེ་ལུགས་ཁོ་ནར་མངོན་སུམ་ དུ་གཟིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་རིགས་པ་ཡང་དག་གིས་ཀྱང་ལེགས་པར་གྲུབ་པའི་ ཕྱིར། གཉིས་པ་གྲུབ་སྟེ། གདོད་ནས་གྲུབ་པའི་རང་བྱུང་གི་སྐུ་སོགས་དོན་གྱི་གནས་ཚོད་དུ་ ཇི་བཞིན་བདེན་པ་ཡིན་ན་གདོད་མའི་སྐུ་སོགས་ནི་ཡེ་ནས་དག་མཉམ་འབའ་ཞིག་པ་དོན་ 10-413 དམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་སྤངས་རྟོགས་རང་ཆས་སུ་ཡོངས་རྫོགས་ཡིན་པས་སྔ་མ་ཇི་བཞིན་ཕྱིས་ སུའང་དེ་ཀ་ཁོ་ན་ལྟར་དུ་ཡིན་ཤིན་ཏུ་རིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སོགས་བཤད་བྱ་མང་ཡང་ཡི་ གེར་འཇིགས་སོ། ། གཉིས་པ་ཞར་བྱུང་མཚོན་ཙམ་ཀུན་རྫོབ་གློ་བུར་བའི་བསྐྱེད་འབྲས་ནི་གོང་ཕར་ཕྱིན་ ཐེག་པར་བཤད་ཟིན་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་སོགས་ཡེ་ཤེས་བཞི་དང་གདུལ་བྱ་ གཞན་སྣང་ངོར་ཤར་བའི་གཟུགས་སྐུ་རྣམ་གཉིས་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་དང་བཅས་པ་རྣམས་ སྟེ་མདོ་སྔགས་གང་གི་སྐབས་སུའང་མཐར་ཐུག་དོན་དམ་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་གཞི་འབྲས་ དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་མངོན་དུ་གྱུར་སྐབས་གང་འདུལ་གྱི་གདུལ་བྱ་མཐའ་ཡས་པ་དག་གི་ རང་རང་དང་འཚམས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་སྐུའི་སྣང་བ་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་བཅས་ཀྱི་མཛད་ རིམ་བཀོད་པ་སྣ་ཚོགས་པ་ཀུན་རྫོབ་གཞན་བྱུང་གིས་བསྡུས་པ་ཐམས་ཅད་ཡིན་ཞིང་། འདི་ དག་གི་ཚུལ་རྒྱུ་ཐེག་གི་སྐབས་སུའང་ཅུང་ཟད་བཤད་ཟིན་ཅིང་རྒྱས་པར་གཞུང་ལུགས་ གཞན་དུ་ཤེས་དགོས་ཏེ། འདིར་རྒྱས་པར་མི་འཆད་ལ་ཚུལ་དེ་དག་ཏུ་རིགས་པས་མདོ་ ཙམ་དཔྱད་ན། སློབ་ལམ་དུ་དོན་དམ་རང་བྱུང་དང་ཀུན་རྫོབ་གཞན་བྱུང་གི་ཁྱད་འཇོག་ཏུ་ ཡོད་དེ། སློབ་ལམ་དུས་ཀྱི་གཞིའི་གནས་ལུགས་རང་གི་ཚུལ་དེ་དོན་དམ་རང་བྱུང་ཡིན་པར་ འཇོག་པ་གང་ཞིགསློབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་རང་རང་གི་སྣང་བའི་མཐོང་ཚུལ་དེ་ཀུན་རྫོབ་ གཞན་བྱུང་དུ་འཇོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མི་སློབ་ལམ་གྱི་མངོན་དུ་གྱུར་བྱ་གནས་ལུགས་དོན་ དམ་ཟུང་འཇུག་མཐར་ཐུག་གིས་བསྡུས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་མཐར་ཐུག་ལ་ལྟོས་ནས་དོན་ དམ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་དུ་ངེས་ཏེ།
【現代漢語翻譯】 如果存在真實且無害的事物，例如本初之身（Kāya，佛身），那麼基與果必然無別。因為第一個前提是成立的：在究竟意義上，本初之身等始終存在，這在許多了義經和無上瑜伽續部中都有廣泛的闡述，正如之前詳細解釋的那樣，因此可以通過正確的教證來證明。一般來說，眾生相續中的垢染一定是暫時性的、可以分離的；從眾生到佛陀，覺性（Śeṣa）永不消逝；基與果無別，這是通過對究竟實相的卓越洞察而如實證悟的，因此也可以通過正確的理證來充分證明。第二個前提也成立：如果本初就存在的自生之身等在究竟的層面是真實的，那麼本初之身等必然是完全清凈和平等的，因為究竟的法性（Dharmatā）已經完全具備了斷證的自性，所以先前如何，之後也必然如此，這是非常合理的。雖然還有很多要說的，但限於篇幅，就此打住。 其次，作為附帶說明，對世俗的、暫時的生起之果的描述是，正如在般若乘（Pāramitāyāna）中所解釋的，佛陀的如鏡智（Ādarśa-jñāna）等四智（Catur-jñāna），以及顯現在被調伏者面前的色身（Rūpakāya）二身（Dvikāya），包括功德和事業。無論在顯宗（Sūtra）還是密宗（Tantra）的語境中，當究竟的、真實的、自生的智慧（Jñāna）以基果無別的方式顯現時，爲了調伏無邊無際的眾生，會根據他們的根器，以各種方式展現智慧、身相、功德和事業。所有這些都包含在世俗的、他生之法中。這些道理在因乘（Hetuyāna）中也有所提及，更詳細的內容需要參考其他論典。這裡不再詳述，但如果用理智對這些道理稍作分析，就會發現在修道位（Śikṣā-mārga）上，究竟的自生和世俗的他生是有區別的：修道位的基礎是安住于自身的狀態，這被認為是究竟的自生；而修行者的顯現和見解則被認為是世俗的他生。非修道位（Aśikṣā-mārga）所證悟的，是包含究竟實相雙運（Yuganaddha）的最終狀態。就其本質而言，你（指最終狀態）必然是究竟自生的智慧。
【English Translation】 If there exists something that is truly existent and harmless, such as the Primordial Kāya (Buddha's body), then the ground and result must necessarily be inseparable. This is because the first premise is established: in the ultimate sense, the Primordial Kāya and so on always exist, which is extensively explained in many definitive Sūtras and the unsurpassed Yoga Tantras, as discussed in detail above. Therefore, it can be proven by valid scriptural authority. Generally, the defilements in the minds of sentient beings are definitely temporary and separable; from sentient beings to Buddhas, consciousness (Śeṣa) never ceases; the inseparability of the ground and result is realized as it is through the supreme vision of ultimate reality. Therefore, it can also be well proven by valid reasoning. The second premise is also established: if the self-arisen Kāya, which has existed from the beginning, is true in the ultimate sense, then the Primordial Kāya and so on must be completely pure and equal from the beginning, because the ultimate Dharmatā (nature of reality) has fully possessed the self-nature of abandonment and realization. Therefore, how it was before, it will definitely be the same afterwards, which is very reasonable. Although there is much more to say, I will stop here due to the length of the text. Secondly, as an incidental explanation, the description of the conventional, temporary arising result is, as explained in the Pāramitāyāna (Perfection Vehicle), the four wisdoms (Catur-jñāna) such as the Mirror-like Wisdom (Ādarśa-jñāna) of the Buddha, and the two form bodies (Dvikāya) that appear to those to be tamed, including qualities and activities. Whether in the context of Sūtra or Tantra, when the ultimate, true, self-arisen Jñāna (wisdom) manifests in the manner of the ground and result being inseparable, in order to tame limitless beings, various arrangements of wisdom, body appearance, qualities, and activities are displayed according to their individual capacities. All of these are included in the conventional, other-arisen phenomena. These principles have also been mentioned somewhat in the Hetuyāna (Causal Vehicle), and more detailed information needs to be understood in other treatises. I will not elaborate here, but if one analyzes these principles with reason, one can see that in the path of learning (Śikṣā-mārga), there is a distinction between the ultimate self-arisen and the conventional other-arisen: the basis of the path of learning is abiding in its own state, which is considered the ultimate self-arisen; while the appearances and views of the practitioners are considered the conventional other-arisen. What is realized in the path of no-more-learning (Aśikṣā-mārga) is the ultimate state encompassing the union (Yuganaddha) of ultimate reality. By its nature, you (referring to the ultimate state) are definitely the ultimate self-arisen wisdom.
གང་དེ་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་རང་བཞིན་གྱིས་ འོད་གསལ་བའི་ཟུང་འཇུག་ཆེན་པོ་ཉག་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པར་གདོད་ནས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། མི་སློབ་སྐབས་ཀྱི་གདུལ་བྱའི་སྣང་ངོར་གྱི་ཡེ་ཤེས་སྐུ་སོགས་ཆོས་ཅན། ཀུན་རྫོབ་གཞན་ 10-414 བྱུང་ཉིད་དུ་ངེས་ཏེ། དེ་དག་གང་འདུལ་གྱི་གདུལ་བྱ་གཞན་དག་ལ་སྔར་མེད་གསར་བྱུང་གི་ ཚུལ་དུ་སྣང་བའི་ཡེ་ཤེས་དང་སྐུ་སོགས་ཡིན་པས་ཀུན་རྫོབ་གཞན་བྱུང་དུ་བཞག་པའི་ཕྱིར། གདོད་མ་དང་པོའི་ཆོས་སྐུ་ཇི་བཞིན་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མཆོག་དེ་ཆོས་ ཅན། རང་སྣང་དང་གཞན་སྣང་གི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཛད་ཕྲིན་ཐམས་ཅད་ནི་འབད་མེད་ ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་ནམ་ཡང་མཐའ་ཡས་པའི་གདུལ་བྱ་ཀུན་ལ་རེས་འཇོག་མེད་པར་མཐའ་དག་ ལ་སྙོམསཔའི་ཁྱབ་བརྡལ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་མཛད་བཟང་ཆེས་བླ་ན་མེད་པའི་རྨད་དུ་བྱུང་ བ་ཡང་ཡིན་ཏེ། ཆོས་སྐུ་ཟུང་འཇུག་དོན་དམ་པ་ཉག་གཅིག་རང་སྣང་གི་དགོངས་པ་འབའ་ ཞིག་ལ་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་དང་ཡོན་ཏན་དང་ཕྲིན་ལས་མཐའ་ཀླས་པ་ཆེས་གསང་བ་ལས་ཀྱང་ གསང་བའི་གནས་མཐར་ཐུག་པ་ཀུན་ནས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པ་བསམ་མི་ཁྱབ་པའི་ཡུལ་ རྟག་པར་རྒྱན་གྱི་འཁོར་ལོ་ཐེར་ཟུག་གཡུང་དྲུང་གི་ཆོས་ཉིད་གདོད་ནས་འགྱུར་མེད་མཆོག་ ཏུ་བཞུགས་པ་གང་ཞིག དོན་དམ་པའི་གནས་ལུགས་དེ་དང་མཉམ་ཏུ་རྟག་པར་ཁོར་མོ་ ཡུག་སྲིད་པ་ཇི་སྲིད་གནས་ཀྱི་བར་དུ་གང་འདུལ་གྱི་མཛད་པ་གཞན་སྣང་གི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ ཆེས་མཐའ་ཡས་པ་དག་ཀྱང་མཛད་པ་ལྷུན་གྲུབ་ཐུགས་རྗེ་ནུས་མཐུ་དུས་ལས་མི་ཡོལ་བར་ རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཆད་པ་མི་མངའ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡན་ཆད་ཀྱིས་སྔགས་འབྲས་ཀྱི་གནས་ ལུགས་དང་བཅས་རྫོགས་པར་གྲུབ་སྟེ། དེ་དག་གིས་ནི་ཆོས་རྗེ་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོ་དང་འཇམ་ མགོན་བླ་མ་མཆོག་གི་རང་ལུགས་ལས་བརྩམས་ཏེ་རང་བློས་གང་དཔོག་པའི་ཚོད་ཙམ་ངེས་ པར་བརྗོད་ཁུལ་བགྱིས་ནས་རྩ་བའི་སྤྱི་སྡོམ་ཀྱི་ས་བཅད་གཉིས་པ་ཞར་བྱུང་འབྲས་ཐེག་གི་ གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་གྱི་ཟབ་གནད་ཅུང་ཟད་ཕྱེ་བའི་ཚུལ་དེ་རྫོགས་པར་བྱས་ཟིན་ཏོ། ། སྨྲས་པ། མ་ལུས་རིགས་ཀྱི་བདག་པོའི་སྤྱི་དཔལ་ཆེ། ། 10-415 གདོད་མ་དང་པོའི་སངས་རྒྱས་ཟུང་འཇུག་སྐུ། ། དོན་དམ་གཟུགས་མེད་གཟུགས་བཟང་སྣང་བའི་གར། ། ཀུན་རྫོབ་འགལ་འདུའི་གྲངས་སུ་གཏོགས་པ་མིན། ། ཞེས་པ་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། ། གསུམ་པ་ཐ་མར་དེ་ལས་འཕྲོས་པའི་བཤད་བྱ་ཡོངས་རྫོགས་ཀྱི་མཇུག་བསྡུ་བ་ནི། དེ་ ལྟར་ངེས་དོན་དབུ་མའི་རིང་ལུགས་ཀྱི་རྒྱུ་ཕར་ཕྱིན་གྱི་ཐེག་པ་རྒྱས་བཤད་དང་འབྲས་བུ་ གསང་ཆེན་བླ་མེད་ཀྱི་ཐེག་པ་ཞར་བྱུང་བསྡུས་པའི་སྒོ་ནས་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་རྣམ་གཞག་ གི་ཚུལ་གྱི་རྣམ་པར་བཤད་པ་སོང་ཟིན་ནས་མཇུག་གི་གཏམ་བརྗོད་པ་ནི་སྤྱིར་ན་
【現代漢語翻譯】 因為那一切都已從根本上融入了自性光明的偉大雙運之中。 對於未學道者的境界中，所顯現的智慧身等法，一定是世俗顯現，因為對於所化眾生來說，那些智慧和身等，是以從未有過的全新方式顯現，所以被安立為世俗顯現。 如實顯現原始本初法身的如來至尊，其自顯和他顯的身和智慧事業，都是毫不費力自然成就的，對於無邊無際的一切所化眾生，沒有先後次第地平等遍佈，這是最殊勝的偉大悲憫事業，也是最卓越的奇蹟。法身雙運是唯一的勝義諦，唯有自顯的意，身、智、功德和事業無邊無際，是極密中的極密，是究竟的境界，一切都不可思議，是常恒的莊嚴輪，是永恒不變的法性，從本初以來就是不變的至高存在。與勝義諦的實相同時，恒常周遍，乃至輪迴未空之際，對於所化眾生的事業，也都是他顯的境界，極其廣大，事業自然成就，悲憫的力量不會過期，在一切方面都不會斷絕。以上完整地闡述了密咒果位的實相。 這些都是從法王覺囊巴大師和嘉言至尊上師的自宗出發，盡我所能地嘗試確定地表達，從而完成了根本總綱的第二部分，即略微剖析支分果乘之基、道、果三者的甚深要點。 說道： 一切種姓之主的共同榮耀偉大！ 原始本初佛陀雙運之身！ 勝義諦無色，妙色顯現之舞！ 不屬於世俗矛盾之列！ 以上是中間的偈頌。 第三，最後總結由此延伸出的所有應說內容：如是，以確定究竟中觀宗的因——般若波羅蜜多乘的廣說，以及果——大密無上乘的略攝，對基、道、果的體性進行了闡述，現在要講述結尾之語，總的來說
【English Translation】 Because all of that has been fundamentally integrated into the great union of self-illuminating nature. For the perceptions of disciples in the state of non-learning, the wisdom body and other phenomena are definitely relative appearances, because for the disciples to be tamed, those wisdom and body, etc., appear in a completely new way that has never existed before, so they are established as relative appearances. The Tathagata, the supreme one who manifests the original and primordial Dharmakaya as it is, all of his self-appearing and other-appearing body and wisdom activities are effortlessly and spontaneously accomplished, and are equally and extensively present to all limitless disciples without any order. This is the most supreme and wonderful activity of great compassion. The Dharmakaya union is the only ultimate truth, and only the self-appearing intention has limitless body, wisdom, qualities, and activities, which are the most secret of secrets, the ultimate state of being beyond comprehension, the wheel of eternal adornment, the immutable nature of eternity, and the supreme existence that has been unchanging from the beginning. Simultaneously with the reality of the ultimate truth, it is constantly pervasive, and as long as samsara exists, the activities for the disciples to be tamed are also the realm of other-appearance, which are extremely vast, and the activities are spontaneously accomplished, and the power of compassion does not expire, and in all aspects, there is no cessation. The above completely explains the reality of the Mantrayana fruit. These are all based on the self-tradition of Dharma Lord Jonangpa and the supreme Lama Jamyang Khyentse, and I have tried to express it with certainty to the best of my ability, thereby completing the second part of the fundamental summary, which is to slightly analyze the profound essence of the base, path, and fruit of the branch fruit vehicle. Said: The common glory of the lord of all lineages is great! The original and primordial Buddha's union body! The ultimate truth is formless, the dance of beautiful form appears! It does not belong to the category of relative contradictions! The above is the intermediate verse. Third, the final conclusion of all the statements derived from this: Thus, with the explanation of the cause of the definitive meaning Madhyamaka, the extensive explanation of the Paramita Vehicle, and the brief summary of the result, the Great Secret Supreme Vehicle, the nature of the base, path, and fruit has been explained. Now, the concluding remarks are to be made, in general
རྒྱལ་བ་ ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་བདག་ཅག་གི་སྟོན་པ་བསྟན་པ་ཡོངས་རྫོགས་ཀྱི་མངའ་བདག་ལྷ་དང་ བཅས་པའི་འགྲོ་བ་མཐའ་དག་གི་བླ་མ་མ་འདྲིས་པའི་མཛའ་བཤེས་ཆེན་པོ་གང་ཉིད་ཀྱིས་ རྒྱུ་ཐེག་སྐབས་བཀའ་དང་པོར་དགག་བྱ་གང་ཟག་གི་བདག་གཙོ་བོར་བཀག་པ་དང་བཀའ་ བར་བར་དགག་བྱ་ཆོས་ཀྱི་བདག་གཙོ་བོར་བཀག་པ་དང་བཀའ་ཐ་མར་དགག་བྱ་དེ་གཉིས་ བཀག་གཞི་སྟོང་ཉིད་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པ་ཡོངས་རྫོགས་དང་འབྲས་ཐེག་གསང་ཆེན་བླ་ མེད་ཀྱི་རྒྱུད་སྡེ་གང་དག་ཏུ་བདག་གཉིས་བཀག་གཞི་སྟོང་ཉིད་དོན་དམ་པ་དེ་མི་འགྱུར་བདེ་ ཆེན་རྣམ་ཀུན་པ་ཉིད་དུ་གཙོ་བོར་གསལ་བསྟན་བྱས་པ་ཡིན་ཚུལ་གོང་དུ་ཞིབ་པར་བཤད་ པ་ལྟར་ཡིན་པས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་དག་གི་མཐར་ཐུག་གི་དགོངས་གནདུ་གནས་ ལུགས་གཅིག་ཉིད་དུ་ངེས་པས་གནས་སྐབས་ལམ་ཁྱད་ཙམ་ལས་མཐར་ཐུག་དགོངས་པ་ མི་འགལ་བ་བཞིན་དེ་དག་གི་ཟབ་དགོངས་ཇི་བཞིན་བཀྲོལ་མཛད་རྒྱལ་ཚབ་བྱམས་པ་དང་ འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་གཉིས་ཀྱང་གློ་བུར་དྲི་མ་ཀུན་རྗོབ་ཀྱི་རིགས་ཀུན་བདེན་པས་སྟོང་ཞིང་ གནས་ལུགས་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་སྔ་ཕྱི་ཁྱད་མེད་དུ་གཤིས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཏུ་ངེས་ 10-416 པར་བདེན་པའི་ཟབ་དགོངས་གཅིག་ཅིང་མི་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། མི་ཕམ་མཆོག་གིས། སྔ་མ་ ཕྱི་མའི་ཁྱད་མེད་ཀྱང་། །སྒྲིབ་པ་ཀུན་གྱི་དྲི་མེད་པ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་སངས་རྒྱས་འདོད། །དག་པ་མ་ཡིན་མ་དག་མིན། །ཞེས་སོགས་གསུངས་ཤིང་། འཕགས་པ་ཀླུས་ཀྱང་། ཀུན་ རྟོག་ཐམས་ཅད་སྤང་བའི་ཕྱིར། །སྟོང་ཉིད་བདུད་རྩི་སྟོན་མཛད་ན། །གང་ཞིག་དེ་ལ་ཞེན་ གྱུར་པ། །དེ་ཉིད་ཁྱོད་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་སྨད། །བེམ་པོ་གཞན་དབང་སྟོང་པ་ཉིད། །སྒྱུ་མ་བཞིན་ དུ་རྐྱེན་འབྱུང་བར། །མགོན་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཆོས་ཀུན་གྱི། །དངོས་མེད་གོམས་པར་མཛད་པ་ ལགས། །ཁྱོད་ཀྱིས་ཅུང་ཞིག་མ་བསྐྱེད་ཅིང་། །འགའ་ཡང་བཀག་པ་མ་མཆིས་ལ། །སྔོན་གྱི་ དེ་བཞིན་ཕྱིས་དེ་བཞིན། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་ཐུགས་སུ་ཆུད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་དུ་ཀུན་ རྗོབ་བདེན་མེད་དང་དོན་དམ་བདེན་པར་ཡོད་པའི་ཚུལ་དུ་ཕན་ཚུན་དགོངས་པ་མི་འགལ་ ཞིང་ངེས་པར་གཅིག་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་བྱམས་པའི་དངོས་སློབ་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་དང་ ཀླུ་སྒྲུབ་དགོངས་པ་འགལ་མེད་དུ་གནས་པ་མ་ཟད་ཀླུ་ཐོགས་གཉིས་ཀྱི་རྗེས་འབྲང་ཕལ་ མོ་ཆེ་གང་དག་ཀྱང་དགོངས་པ་ངེས་པར་གཅིག་པ་ནས་བཟུང་འཕགས་ཡུལ་གྱི་པཎ་གྲུབ་ ཆེས་མང་པོ་དགོངས་པ་ཕན་ཚུན་འགལ་མེད་དུ་གནས་པ་བཞིན་བསིལ་ལྡན་བོད་ལྗོངས་ ཀྱི་སྔ་ཕྱིའི་མཁས་གྲུབ་གཉིས་ལྡན་གྱི་སྐྱེས་ཆེན་དམ་པ་དག་ཀྱང་ཟབ་དགོངས་མཐར་ཐུག་ གཅིག་ཏུ་གཞོལ་བ་ནི་ངེས་པར་ཡིན་རུང་བས་དེ་ལུགས་ལྟར་འཁོར་ལོ་གསུམ་སྔགས་དང་ བཅས་པ་དང་དེ་དག་གི་དགོངས་འགྲེལ་མཛད་པོ་བྱམས་ཀླ
【現代漢語翻譯】 諸佛（རྒྱལ་བ་，Gyalwa），全知者，我等之導師，圓滿教法之主，與天神（ལྷ་，Lha）等一切眾生之至上導師，無偏之大善友。彼于因乘（རྒྱུ་ཐེག་，gyu thek）之初，主要遮止補特伽羅之我（གང་ཟག་གི་བདག་，gang zag gi bdag）；于中，主要遮止法之我（ཆོས་ཀྱི་བདག་，chos kyi bdag）；于末，遮止二者之所依，即空性（སྟོང་ཉིད་，stong nyid），究竟實相之圓滿相。于果乘（འབྲས་ཐེག་，'bras thek）無上密續（གསང་ཆེན་བླ་མེད་ཀྱི་རྒྱུད་སྡེ་，gsang chen bla med kyi rgyud sde）中，於何等處，二我之所依，即空性究竟實相，主要闡明為不變大樂（མི་འགྱུར་བདེ་ཆེན་，mi 'gyur bde chen）之圓滿相。如上所述，因果二乘之究竟意趣，必安住于同一實相，故僅于方便道有差別，而究竟意趣不相違。如是，如實闡釋甚深意趣者，即彌勒（བྱམས་པ་，Byams pa）與聖龍樹（འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་，'phags pa klu sgrub）二者，皆已清凈一切客塵，於世俗（ཀུན་རྗོབ་，kun rdzob）之諸法皆空，而究竟實相之佛，于先後無別中，必于自性究竟處安住。 彌龐仁波切（མི་ཕམ་མཆོག་，Mi pham mchog）云：『先後雖無別，然離一切垢，如是之自性，即名為佛陀，非凈亦非不凈。』聖龍樹亦云：『為斷一切分別念，故示空性甘露法，若有於此生執著，汝應極力呵責之。』『如幻緣起他性空，尊主汝令諸法之，無實性中得串習。』『汝未曾生少許法，亦未曾遮止任何法，昔日如何今亦然，如是之性汝已悟。』如是，於世俗無自性與勝義有自性之理，彼此意趣不相違，且必為一。故彌勒之親傳弟子無著（ཐོགས་མེད་，Thogs med）兄弟與龍樹之意趣無有相違。不僅龍樹、無著之追隨者大多意趣相同，而且自彼時起，印度之眾多班智達（པཎ་གྲུབ་，paN grub）之意趣亦彼此不相違。同樣，雪域藏地（བོད་ལྗོངས་，bod ljongs）之先後賢哲大德，亦必趨入同一甚深究竟意趣。故當依此理，三轉法輪（འཁོར་ལོ་གསུམ་，'khor lo gsum）及密咒（སྔགས་，sngags）等，以及彼等之釋論作者彌勒、龍樹等。
【English Translation】 The Victorious Ones (རྒྱལ་བ་, Gyalwa), the all-knowing ones, our teacher, the master of the complete teachings, the supreme guru of all beings including gods (ལྷ་, Lha), the great impartial friend. He, in the initial stage of the cause vehicle (རྒྱུ་ཐེག་, gyu thek), mainly refutes the self of the person (གང་ཟག་གི་བདག་, gang zag gi bdag); in the middle, mainly refutes the self of phenomena (ཆོས་ཀྱི་བདག་, chos kyi bdag); and in the end, refutes the basis of these two, which is emptiness (སྟོང་ཉིད་, stong nyid), the complete aspect of ultimate reality. In the supreme secret tantras (གསང་ཆེན་བླ་མེད་ཀྱི་རྒྱུད་སྡེ་, gsang chen bla med kyi rgyud sde) of the result vehicle (འབྲས་ཐེག་, 'bras thek), in which, the basis of the two selves, which is emptiness, the ultimate reality, is mainly clarified as the unchanging great bliss (མི་འགྱུར་བདེ་ཆེན་, mi 'gyur bde chen), the complete aspect. As explained in detail above, the ultimate intention of the cause and result vehicles must reside in the same reality, so there is only a difference in the path of means, but the ultimate intention is not contradictory. Thus, those who truly explain the profound intention, Maitreya (བྱམས་པ་, Byams pa) and the noble Nagarjuna (འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་, 'phags pa klu sgrub), have purified all adventitious stains, and in the conventional (ཀུན་རྗོབ་, kun rdzob), all phenomena are empty, and the Buddha of ultimate reality must reside in the ultimate nature without difference between before and after. Mipham Rinpoche (མི་ཕམ་མཆོག་, Mi pham mchog) said: 'Although there is no difference between before and after, that which is free from all stains is considered the Buddha, neither pure nor impure.' The noble Nagarjuna also said: 'To abandon all conceptual thoughts, you teach the nectar of emptiness, if someone clings to it, you should strongly rebuke them.' 'Like an illusion, dependently originated other-powered emptiness, you, the protector, have made the practice of non-existence of all phenomena familiar.' 'You have not created anything, nor have you prohibited anything, as it was in the past, so it is now, you have realized suchness.' Thus, the intentions of conventional non-self and ultimate self are not contradictory and must be one. Therefore, the intentions of the direct disciples of Maitreya, the brothers Asanga (ཐོགས་མེད་, Thogs med), and Nagarjuna are not contradictory. Not only are the followers of Nagarjuna and Asanga mostly of the same intention, but also from that time on, many Indian pandits (པཎ་གྲུབ་, paN grub) have intentions that are not contradictory to each other. Similarly, the earlier and later wise and accomplished great beings of the snowy Tibetan region (བོད་ལྗོངས་, bod ljongs) must also converge on the same profound ultimate intention. Therefore, according to this principle, the three turnings of the wheel of Dharma (འཁོར་ལོ་གསུམ་, 'khor lo gsum) and mantras (སྔགས་, sngags), and their commentators Maitreya, Nagarjuna, etc.
ུ་ནས་བཟུང་བོད་སྔ་ཕྱིའི་སྐྱེས་ ཆེན་དག་གི་དགོངས་པ་བཅས་ཕན་ཚུན་འགལ་མེད་དུ་ལེགས་པར་བསྒྲུབ་ནས་ངེས་དོན་ དབུ་མའི་རང་ལུགས་ཕར་ཚད་སོགས་གཞུང་ཆེན་སྤྱིའི་རིགས་ལམ་གྱི་བབས་དང་བསྟུན་ ནས་ཐུན་མོང་གི་ཁས་ལེན་སྤྱིའི་འཛིན་མཚམས་བྱས་ཏེ་ངེས་དོན་དབུ་མའི་ཚུལ་གསལ་བྱེད་ ཀྱི་རྣམ་པར་བཤད་པ་བདག་ཅག་གི་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་ངག་དབང་ཚོགས་གཉིས་རྒྱ་མཚོ་གང་ 10-417 གི་མཛད་པ་གང་དག་ནི་ཆེས་ངོ་མཚར་བའི་ལེགས་བཤད་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། སྤྱིར་རྒྱུ་ འབྲས་ཀྱི་ཐེག་པ་མཐའ་དག་གི་ཟབ་མོའི་ངེས་གསང་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་གི་དགོངས་ གནད་མི་འགལ་བར་མ་ཟད་དགོངས་འགྲེལ་ཁྱད་འཕགས་ཀྱི་མཛད་པོ་རྒྱལ་ཚབ་མཆོག་ དང་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཕྱོགས་གླང་ཆོས་གྲགས་ཙནྡྲ་གོ་མི་ལ་སོགས་པ་ངེས་དོན་དབུ་མའི་ ལུགས་གཙོར་འཛིན་གྱི་པཎ་གྲུབ་ཆེས་མང་པོ་དང་། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ། ཨརྱ་དེ་ཝ། སློབ་ དཔོན་ཀླུ་བོས། དཔའ་བོ་སོགས་དབུ་མ་སྤྱིའི་ལུགས་འཛིན་ཕལ་མོ་ཆེ་གང་དག་དང་ཕན་ ཚུན་འགལ་མེད་ཀྱི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་སོགས་འཕགས་ཡུལ་གྱི་པཎ་ གྲུབ་མཆོག་མང་པོ་ཐུགས་ཀྱི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་ཆེས་མི་འགལ་བའི་ཚུལ་དང་། གངས་ ལྗོངས་སུའང་ངེས་དོན་དབུ་མའི་རང་ལུགས་འཛིན་པ་རྗེ་ཇོ་ནང་པ་བརྒྱུད་འཛིན་དང་བཅས་ པའི་དགོངས་པ་ཕྱག་ཆེན་ཕྱོགས་ཀྱི་མར་མི་དྭགས་གསུམ་ཕག་གྲུ་རྗེས་འབྲང་བཅས་དང་རྗེ་ རང་བྱུང་རྡོ་རྗེ་སོགས་ཀརྨ་བཀའ་བརྒྱུད་ཀྱི་མཁས་གྲུབ་མང་པོ་དང་ལམ་འབྲས་བཀའ་སྲོལ་ འཛིན་པའི་ས་སྐྱ་པའི་གོང་མ་རྣམ་ལྔ་སོགས་དང་ཀུན་མཁྱེན་ཀློང་ཆེན་པ་སྨིན་གླིང་སྐུ་མཆེད་ རིག་འཛིན་འཇིགས་གླིང་སོགས་གསང་སྔགས་རྙིང་མའི་མཁས་གྲུབ་མང་པོ་དང་ཕྱག་རྡོར་ གྱིས་འོད་གསལ་རྩད་གཅོད་ཀྱི་གདམས་ངག་བསྩལ་པ་ཇི་བཞིན་ཐུགས་མངོན་བྱས་པ་རྗེ་བླ་ མ་བློ་བཟང་གྲགས་པ་འཇམ་དབྱངས་ཆོས་རྗེ་ཡབ་སྲས་སོགས་དགེ་ལུགས་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱེས་ ཆེན་དམ་པ་དུ་མ་སོགས་བོད་སྔ་ཕྱིའི་མཁས་གྲུབ་ཀྱི་དབང་པོ་ཆེས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་གང་ དག་གི་དགོངས་གནད་མཐར་ཐུག་དང་འགལ་མེད་ཡིན་ཚུལ་དང་ཕར་ཚད་སོགས་གཞུང་ ཆེན་སྤྱིའི་གོ་བ་ལ་ལྷག་པར་སྨན་པ་ནི་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་མཆོག་གི་ལེགས་པར་བཤད་པ་དག་ དེང་དུས་སུ་གཞན་ལས་ཁྱད་མཚར་ངེས་པར་ཆེ་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་འཕགས་བོད་ཀྱི་བསྟན་ འཛིན་ཕལ་མོ་ཆེའི་དགོངས་པའི་ཟབ་གནད་མི་འགལ་བར་བྱས་ཏེ་ངེས་དོན་དབུ་མ་གསལ་ 10-418 བཤད་མཛད་པ་ནི་རང་གཞན་གྱི་མཁས་གྲུབ་ཕལ་མོ་ཆེའི་ཟབ་དགོངས་ཀྱི་དོན་རྟོགས་བྱེད་ ཀྱི་ཐབས་ཁྱད་པར་བ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་འགལ་མེད་རྟོགས་པ་དང་། གསུང་རབ་མ་ལུས་གདམས་པར་འཆར་ནུས་པ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བསྟན་པ་མཐའ་ དག་འགལ་མེད་དུ་ལེགས་སྒྲུབ་བྱས་
【現代漢語翻譯】 從那時起，藏地前後諸位大德的見解互不衝突，被完善地闡述，並且與勝義中觀的自性，以及般若等所有大論典的理路相符，以共同認可的普遍界限為基礎，來闡明勝義中觀的宗義。我們尊貴的喇嘛阿旺·洛桑嘉措（Ngagwang Tsoknyi Gyatso）的一切事業，都是極其稀有且無與倫比的善說。一般來說，不僅沒有違背所有因果乘甚深秘密的究竟實相之見解，而且像嘉曹杰（Gyaltsab Je）和無著昆仲（Thokme brothers）、陳那（Dignāga）、法稱（Dharmakīrti）、月稱（Chandrakīrti）、寂天（Śāntideva）等許多以勝義中觀為主要宗義的班智達和成就者，以及聖者龍樹（Nāgārjuna）、聖天（Āryadeva）、龍菩提（Nāgabodhi）、英雄（Vīra）等大多數中觀宗的持有者，他們的究竟見解都互不衝突，確定為一體。印度許多偉大的班智達的究竟見解也極其一致。在雪域藏地，持有勝義中觀自性的覺囊派傳承持有者，以及大手印方面的瑪爾巴（Marpa）、米拉日巴（Milarepa）、岡波巴（Gampopa）三師徒和帕木竹巴（Phagmo Drupa）的追隨者，還有如讓炯多吉（Rangjung Dorje）等噶瑪噶舉派的許多智者和成就者，以及持有道果教法的薩迦派五祖，還有全知隆欽巴（Longchenpa）、敏林昆仲（Mingling brothers）、持明吉美林巴（Jigme Lingpa）等寧瑪派的許多智者和成就者，以及如金剛手（Vajrapāṇi）般親證光明心髓的格魯派創始人宗喀巴（Tsongkhapa）師徒等許多藏地前後的大成就者，他們究竟的見解互不衝突，並且尊貴的喇嘛的善說對於理解般若等所有大論典的意義特別有幫助，因此在當今時代，他的善說比其他任何說法都更加卓越。因此，通過使印度和西藏大多數持教者的甚深見解互不衝突，來闡明勝義中觀，是通達自他宗派大多數智者和成就者的甚深見解的殊勝方法。正如所說：『通達一切教法互不衝突，所有經論皆能顯現為竅訣。』因此，一切教法都被完善地整合，互不衝突。
【English Translation】 From that time onwards, the views of the great beings of Tibet, both past and present, have been well-established without contradiction, and in accordance with the tenets of definitive meaning Madhyamaka (Middle Way), as well as the general reasoning of all the great treatises such as Prajñāpāramitā (Perfection of Wisdom), based on the common acceptance of general boundaries, to clarify the nature of definitive meaning Madhyamaka. All the deeds of our glorious Lama Ngagwang Tsoknyi Gyatso are supremely wonderful and unsurpassed excellent explanations. In general, not only do they not contradict the ultimate state of the profound secret of all the vehicles of cause and effect, but also the authors of excellent commentaries such as Gyaltsab Je and the Thokme brothers, Dignāga, Dharmakīrti, Chandrakīrti, Śāntideva, and many other paṇḍitas and siddhas who mainly uphold the definitive meaning Madhyamaka, as well as the noble Nāgārjuna, Āryadeva, Nāgabodhi, Vīra, and most of the holders of the general Madhyamaka tenets, their ultimate views are not contradictory and are determined as one. The ultimate thoughts of many great Indian paṇḍitas are also extremely consistent. In the snowy land of Tibet, the holders of the definitive meaning Madhyamaka nature, including the Jonangpa lineage holders, and Marpa, Milarepa, Gampopa of the Mahāmudrā tradition, and the followers of Phagmo Drupa, as well as many wise and accomplished masters of the Karma Kagyu lineage such as Rangjung Dorje, and the five Sakya patriarchs who hold the Lamdre tradition, as well as omniscient Longchenpa, the Mingling brothers, Rigdzin Jigme Lingpa, and many wise and accomplished masters of the Nyingma tradition, and Je Lama Tsongkhapa, Jamyang Choje, and his sons of the Gelug tradition, who realized the clear light essence as taught by Vajrapāṇi, and many other great beings of the Gelug tradition, the ultimate essence of the thoughts of all the great masters and siddhas of Tibet, both past and present, are not contradictory, and the glorious Lama's excellent explanations are particularly helpful for understanding the general meaning of Prajñāpāramitā and other great treatises, so in this day and age, his explanations are definitely more extraordinary than others. Therefore, by making the profound essence of the thoughts of most of the upholders of the teachings of India and Tibet non-contradictory, clarifying the definitive meaning Madhyamaka is a special method for realizing the profound meaning of most of the wise and accomplished masters of both one's own and other traditions. As it is said: 'Understanding all teachings without contradiction, and being able to make all scriptures appear as instructions.' Therefore, all teachings have been perfectly integrated without contradiction.
ཏེ་གསུང་རབ་མ་ལུས་པ་གདམས་པར་ཤར་བའི་སྒོ་ ནས་ངེས་དོན་དབུ་མའི་ཚུལ་མཆོག་གི་ཟབ་གནད་ལུང་རིགས་དྲི་མེད་ཀྱི་ལམ་ནས་གཞན་ དྲིང་མི་འཇོག་པར་ཇི་བཞིན་འཆད་པ་ནི་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་ཟབ་དོན་གྱི་མདོ་ འགགས་བཀྲོལ་བྱེད་ཀྱི་ལེགས་བཤད་ཉིད་དུ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་རང་གིས་འཆད་ ལུགས་ཀྱང་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཐེག་པའི་མཐར་ཐུག་གི་ཟབ་དགོངས་གཅིག་ཏུ་གཞོལ་ཞིང་ དགོངས་འགྲེལ་ཁྱད་འཕགས་ཀྱི་མཛད་པོ་མཆོག་གྱུར་རྒྱལ་ཚབ་བྱམས་པ་དང་འཕགས་ པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཟུང་གི་དགོངས་པ་འགལ་མེད་ཀྱི་དོན་རྫོགས་ལྡན་ཆོས་མཆོག་བྱང་ཆུབ་སེམས་ དཔའི་འགྲེལ་བ་སྐོར་གསུམ་གྱི་ཟབ་མོའི་དོན་གྱི་གནད་གསང་ལ་བརྟེན་ནས་ངེས་པ་རང་ བྱན་ཚུད་ཅིང་གངས་ཅན་གྱི་ཁྲོད་དུ་རྫོགས་ལྡན་ཆོས་མཆོག་ངཻས་དོན་དབུ་མ་ཆེན་པོས་ཆོས་ གྱི་དུང་སྒྲ་སྔར་མེད་ཆེས་ཆེར་སྒྲོགས་པར་མཛད་པ་ཆོས་ཀྱི་རྗེ་ཀུན་མཁྱེན་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོ་ རྟོན་པ་བཞི་ལྡན་ཞབས་པ་དང་གང་དེའི་ངཻས་དོན་བསྟན་པ་ཡོངས་རྫོགས་ཀྱི་མངའ་བདག་ འཇམ་མགོན་བླ་མ་ཀུན་དགའ་སྙིང་པོ་རྣམ་གཉིས་ཀྱི་རང་ལུགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཁས་ ལེན་གྱི་འཛིན་མཚམས་ལྟར་བྱས་ཏེ་མདོ་སྔགས་ཀྱི་ངེས་པ་དོན་གྱི་གནས་ལུགས་ཡེ་གཞིའི་ བཞུགས་ཚུལ་གཙོ་བོར་བྱས་ནས་གཞན་རྣམས་ཞར་བྱུང་གི་ཚུལ་དུ་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་ རྣམ་བཞག་ཡོངས་རྫོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་བཤད་པ་ཞིག་གི་ཁུལ་བགྱིས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་རྗེ་ཇོ་ ནང་པ་ཆེན་པོ་ཡབ་སྲས་རྣམས་དང་འཇམ་མགོན་བླ་མ་མཆོག་གིས་ངེས་དོན་དབུ་མའི་རང་ ལུགས་ཀྱི་ལེགས་པར་བཤད་པའི་གསུང་རབ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཆེས་མང་མོད་དེ་དག་གཞུང་ 10-419 ཚན་འཐོར་ཐབས་སུ་བཞུགས་ཤིང་དེང་དུས་ཐོས་བསམ་བྱེད་པ་ཤིན་ཏུ་དཀོན་སྟབས་ཀྱིས་ རང་གཞུང་མེད་མེད་སྐད་ཀྱིས་ཁ་ཕོ་སྒྲོག་བཞིན་འདི་ལྟར་རྩོམ་བསྐུལ་བ་ཡང་འགའ་རེ་བྱུང་ ཞིང་། རང་གིས་ཀྱང་གནས་ལུགས་ཟབ་དོན་བཤད་པའི་སྤོབས་པ་ཆེས་ཉག་ཕྲ་ཞིང་རང་ ལུགས་གསལ་བྱེད་དུ་འོང་བའི་རེ་བ་ཅི་ཡང་མེད་ཀྱང་སྤྱིར་ན་ངཻས་དོན་ཟབ་མོ་ལ་དད་གུས་ ཙམ་གྱིས་ཕན་ཡོན་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་མཐའ་ཡས་པ་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་སོགས་ལྟར་ལ་བསམ་ན་ ཟབ་མོའི་གནས་འདི་ལ་ཆེས་ཆེར་ངོ་མཚར་ཞིང་ཡིད་ལ་དད་གུས་ཆེ་རབ་བྱུང་བའི་རྐྱེན་གྱིས་ ཚུལ་འདི་ལ་བག་ཆགས་རེ་འཇོག་འདོད་ཆེ་ཞིང་། ཟབ་དོན་གནས་ལུགས་ལ་མོས་པས་སྒྲིབ་ སྦྱང་ཁྱད་པར་བར་འགྱུར་ཚུལ་ལ་བསམ་ནས་རང་གི་ཡང་ཉེས་ལྟུང་གི་སྒོ་རེ་ཉམས་དམའ་ བའི་ཆེད་དང་། རང་གི་མེ་ཏོག་ལྷ་བབས་སྐལ་བ་དུས་སུ་ཐོབ་པ་འདི་ཡང་སྔོན་བྱོན་གོང་མ་ དག་གི་བཀའ་དྲིན་ལས་ངེས་པར་བྱུང་བའི་དེ་དག་གི་སྐུ་དྲིན་གསོ་བའི་ཐབས་སུའང་བསམ་ སྟེ་ཀུན་མཁྱེན་རྒྱལ་བ་གཉིས་པའི་གསུང་རབ་ཀྱིས་ཕུགས་བྱས། རྗེ་འཇམ་མ
【現代漢語翻譯】 因此，所有經論都以竅訣的方式顯現，通過無垢的理性和教證之路，毫不依賴他者地如實闡釋究竟意義中觀之殊勝深奧要點，這無疑是開啟深奧意義之關鍵的殊勝論述。在此，我自己的闡釋方式也專注于因果乘的究竟深意，並且憑藉殊勝釋經者的典範——彌勒菩薩和聖者龍樹菩薩二者的無違背之意，以及圓滿具足法之殊勝菩提心釋三論的深奧意義要點，從而獲得確定的理解。在雪域藏地，圓滿具足法之殊勝究竟意義中觀以空前的巨大聲勢鳴響法之號角，這正是法王一切智覺囊巴大師四依賢者及其究竟意義教法的圓滿持有者——蔣貢喇嘛袞噶寧波二者的不共宗見的執持界限。主要以經續究竟意義的實相——本初存在的方式為基礎，並將其他作為附帶，以完整的方式闡釋基、道、果的分類。這也是我嘗試進行論述的方式。而且，覺囊巴大師父子和蔣貢喇嘛以究竟意義中觀的自宗所作的殊勝論述的經典非常之多，但這些典籍卻以零散的方式存在，如今研習的人非常稀少，因此有人以『沒有自宗』的名義來催促我寫作。我自己也缺乏闡釋實相深意的能力，也完全不期望能闡明自宗，但總的來說，僅僅是對究竟深意的虔誠和恭敬，其利益也如前所述是極其廣大的。考慮到這些，我對這深奧之處感到非常驚歎，心中充滿了虔誠和恭敬，因此非常希望在這種方式上留下一些印記。考慮到對深奧實相的信奉能夠帶來凈障的殊勝效果，爲了減少自己的過失和墮落，也爲了使自己獲得如蓮花般從天而降的幸運，這必定是源於先前上師們的恩德，也爲了報答他們的恩情，我以一切智第二佛的經典為根本，並以蔣貢喇嘛... Thus, all the scriptures manifest as a key to instruction, and through the path of impeccable reasoning and scriptural authority, without relying on others, they explain the profound essence of the ultimate meaning Madhyamaka (中觀). This is undoubtedly an excellent discourse that unlocks the key to profound meaning. Here, my own method of explanation also focuses on the ultimate profound meaning of the vehicle of cause and effect, and relies on the impeccable intention of the excellent commentators Maitreya (彌勒) and the venerable Nāgārjuna (龍樹), as well as the profound meaning of the three commentaries on the complete Dharma of Supreme Bodhicitta (菩提心), to attain definite understanding. In the land of Tibet, the complete Dharma of Supreme Ultimate Meaning Madhyamaka (中觀) sounds the horn of Dharma with unprecedented momentum. This is precisely the holding of the uncommon tenets of the wise Kunkhyen Jho Nangpa (覺囊巴) master, who possesses the four reliances, and Jamgon Lama Kunga Nyingpo (蔣貢喇嘛袞噶寧波), the complete master of his ultimate meaning teachings. Based primarily on the way things exist in the ultimate meaning of the sutras and tantras—the primordial ground—and treating others as incidental, the complete presentation of the ground, path, and fruit is explained in its entirety. This is also the way I have attempted to discourse. Moreover, there are many excellent scriptural discourses by the Jho Nangpa (覺囊巴) master and his sons, and Jamgon Lama (蔣貢喇嘛), on the self-tradition of the ultimate meaning Madhyamaka (中觀), but these texts exist in a scattered manner, and nowadays very few people study them. Therefore, some people have urged me to write, claiming that there is 'no self-tradition'. I myself lack the ability to explain the profound meaning of reality, and I do not expect to clarify the self-tradition at all, but in general, the benefits of mere devotion and reverence for the ultimate profound meaning are extremely vast, as mentioned above. Considering these things, I am very amazed at this profound place, and my heart is filled with devotion and reverence. Therefore, I very much want to leave some impressions on this method. Considering that faith in the profound reality can bring about the excellent effect of purifying obscurations, in order to reduce my own faults and downfalls, and also to obtain the fortune of the lotus-like descent from the heavens, which must have come from the kindness of the previous masters, and also to repay their kindness, I take the scriptures of the omniscient Second Buddha as the foundation, and Jamgon Lama...
【English Translation】 Therefore, all the scriptures manifest as a key to instruction, and through the path of impeccable reasoning and scriptural authority, without relying on others, they explain the profound essence of the ultimate meaning Madhyamaka. This is undoubtedly an excellent discourse that unlocks the key to profound meaning. Here, my own method of explanation also focuses on the ultimate profound meaning of the vehicle of cause and effect, and relies on the impeccable intention of the excellent commentators Maitreya and the venerable Nāgārjuna, as well as the profound meaning of the three commentaries on the complete Dharma of Supreme Bodhicitta, to attain definite understanding. In the land of Tibet, the complete Dharma of Supreme Ultimate Meaning Madhyamaka sounds the horn of Dharma with unprecedented momentum. This is precisely the holding of the uncommon tenets of the wise Kunkhyen Jho Nangpa master, who possesses the four reliances, and Jamgon Lama Kunga Nyingpo, the complete master of his ultimate meaning teachings. Based primarily on the way things exist in the ultimate meaning of the sutras and tantras—the primordial ground—and treating others as incidental, the complete presentation of the ground, path, and fruit is explained in its entirety. This is also the way I have attempted to discourse. Moreover, there are many excellent scriptural discourses by the Jho Nangpa master and his sons, and Jamgon Lama, on the self-tradition of the ultimate meaning Madhyamaka, but these texts exist in a scattered manner, and nowadays very few people study them. Therefore, some people have urged me to write, claiming that there is 'no self-tradition'. I myself lack the ability to explain the profound meaning of reality, and I do not expect to clarify the self-tradition at all, but in general, the benefits of mere devotion and reverence for the ultimate profound meaning are extremely vast, as mentioned above. Considering these things, I am very amazed at this profound place, and my heart is filled with devotion and reverence. Therefore, I very much want to leave some impressions on this method. Considering that faith in the profound reality can bring about the excellent effect of purifying obscurations, in order to reduce my own faults and downfalls, and also to obtain the fortune of the lotus-like descent from the heavens, which must have come from the kindness of the previous masters, and also to repay their kindness, I take the scriptures of the omniscient Second Buddha as the foundation, and Jamgon Lama...
གོན་བླ་མའི་ ལེགས་བཤད་ཀྱིས་ཟུར་བརྒྱན་ཏེ་མདོ་དང་སྔགས་ཀྱི་ངེས་དོན་དབུ་མ་གཞན་སྟོང་གི་རྣམ་ བཤད་འདི་བྱས་ཤིང་། དེ་ཡང་སྤྱིར་ན་སྟོན་པ་མཆོག་མྱ་ངན་ལས་འདས་རྗེས་སུ་དད་པའི་ སེམས་ཀྱིས་གཞན་ལ་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་སྙིང་པོ་ཡོད་པར་བཤད་པའི་གང་ཟག་དག་བསྟན་པ་ཡོངས་ཀྱི་མངའ་བདག་སྟོན་པ་ མཆོག་གི་བཀའ་དྲིན་གྱི་ལན་ལོན་པར་རྒྱལ་བ་ཉིད་ཀྱི་དཔལ་གྱི་མགུར་ནས་བཀའ་བསྩལ་ པ་ལྟར་ཏེ། (ངེས་དོན་གྱི་སྡེ་སྣོད།) འཕགས་པ་ཐར་པ་ཆེན་པོ་ཕྱོགས་སུ་རྒྱས་པ་ལས། སངས་རྒྱས་ མྱ་ངན་འདས་ཕྱི་ན། །རྟག་ཏུ་དད་པའི་སེམས་བསྐྱེད་དེ། །སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །བདག་ཉིད་ཡོད་པར་བཤད་པ་ནི། །དེ་ལྟ་བུ་ཡི་གང་ཟག་རྣམས། །རྒྱལ་བའི་དྲིན་ལན་ལོན་ ཞེས་བྱ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་གྱི་བསམ་པ་ཡང་རང་ནས་ངེས་པར་བསྐྱེད་ཁུལ་བགྱིས་ 10-420 པའི་ཕྱིར། དེ་བས་ན་རྣམ་པར་བཤད་པ་འདིའི་བརྗོད་བྱ་གཙོ་བོ་ངེས་དོན་གནས་ལུགས་ཀྱི་ དབུ་མ་ཡིན་ཞིང་དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་རྟག་པའི་ངོ་བོ་གདོད་མ་ནས་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཡོད་ པར་བཤད་པས་ལྷ་ལ་སོགས་པ་དབང་དུ་(བསྡུས་ཏེ་སྐྱབས་དཔང་མཆོག་ཏུ་)གྱུར་བྱེད་ཀྱི་ཟབ་དོན་ མཐར་ཐུག་ཏུ་ངེས་པས་འཇིགས་མེད་སེངྒེའི་སྒྲ་སྒྲོགས་པ་ཡིན་ཕྱིར་རྣམ་བཤད་འདིའི་མིང་ ལ་འཇིགས་མེད་གདོང་ལྔའི་ང་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། མདོ་དེ་ཉིད་ལས། སེང་གེའི་སྒྲ་ཞེས་བྱ་བ་ ནི་ངེས་པའི་ཚིག་གི་བསྟན་པའོ། །ངེས་པའི་ཚིག་བསྟན་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྟག་པར་ འཚོ་སྐྱོང་ཞིང་གཞེས་ཏེ། མྱ་ངན་ལས་མི་འདའ་བར་རིག་པའོ། །ཡང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་དོ་ཞེས་བསྟན་པ་དང་། ལྷའི་བདུད་དང་མུ་སྟེགས་ལ་སོགས་ པ་སྤ་ཀོང་སྟེ། སྐྱབས་ཀྱི་དབང་དུ་གྱུར་པས་ན་སེང་གེའི་སྒྲ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ ལྟ་བ་ལོག་པའི་སྨྲ་ངན་རི་དྭགས་ཕྲ་མོ་དག་སྐྲག་བྱེད་ཀྱི་ངེས་དོན་ཟབ་མོ་སྨྲ་བ་ལ་འཇིགས་ པ་མེད་པའི་གདོང་ལྔའི་ང་རོའི་དབྱངས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གིས་ མཇུག་ལེགས་པར་རྫོགས་ཟིན་པ་ལགས། འདིར་སྨྲས་པ། མ་སྨད་ཟབ་པའི་མཐར་ཐུག་ཆོས་དབྱིངས་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཤེར་ཕྱིན་མ། ། ཀུན་ནས་རྣམ་པར་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཤེས་རབ་མཆོག་གི་རྣམ་པ་ཀུན། ། ཕྲ་བའི་རང་བཞིན་དྲི་བྲལ་རབ་དྭངས་དྭངས་གསལ་རྣམ་ཀུན་གཟུགས་བཟང་ཕྲ། ། འོད་གསལ་ཆོས་ཉིད་དག་ཆེན་རབ་འབྱམས་འབྱམས་ཀླས་དོན་དམ་སྣང་བའི་འོད། ། གང་དེའི་རང་མདངས་རྣམ་ཀུན་སྒྱུ་མའི་གཟུགས། ། མི་འགྱུར་བདེ་ཆེན་གཤིས་སུ་མངོན་བཀྲ་ཞིང་། ། ཟག་བྲལ་དོན་དམ་དབྱིངས་ཀྱི་རྣམ་ཆ་ཀུན། ། 10-421 མ་ལུས་རྒྱལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཉིད་རྫོགས། ། རང་བཞིན་གཤིས
【現代漢語翻譯】 以此賢善之論作為裝飾，我闡述了關於經部和密部的究竟意義，即中觀的他空宗。總的來說，自從導師（指釋迦牟尼佛）示現涅槃之後，那些以虔誠之心向他人，向一切眾生宣說具有如來藏（梵文：Tathāgatagarbha，漢語：如來藏）——即佛性的補特伽羅（梵文：Pudgala，漢語：人），他們報答了導師的恩德，正如勝者（指佛陀）在自己的榮耀之歌中所說的那樣（究竟意義的寶藏）。在《聖大解脫經》中說：『佛陀涅槃之後，若人常懷虔誠心，向一切眾生宣說，皆具如來之佛性，如是之人乃報佛恩。』因此，我努力生起這樣的想法。 因此，此論述的主要內容是究竟意義上的實相中觀，即宣說佛陀恒常的體性，從本初就存在於一切眾生心中，因此，（將天神等）納入（皈依和依怙之中），成為最究竟的皈依處，因為確定了甚深究竟的意義，所以發出了無畏雄獅的吼聲，因此，此論述被命名為《無畏五面獅吼》。正如經中所說：『獅子吼，是指究竟之語的教法。究竟之語的教法，是指如來恒常存活，不入涅槃。』又說：『宣說一切眾生皆具佛性，天魔外道等皆被降伏，成為皈依之處，故稱獅子吼。』因此，爲了使那些持有邪見的惡語如小鹿般驚恐，我追隨這無畏的五面獅吼之聲，宣說這甚深究竟的意義。這些都已圓滿結束。 在此說道： 不欺甚深究竟法界性，般若波羅蜜多母！ 周遍清凈智慧，殊勝般若之諸相！ 微細自性離垢極凈，澄澈明晰諸妙相！ 光明法性大清凈，無邊無際勝義光明！ 彼之自光諸相皆幻化！ 不變大樂自性中顯現， 無漏勝義法界之諸分！ 無餘勝者之壇城即此圓滿！ 自性本然。
【English Translation】 Adorned with the excellent teachings of the Gon Lama, I have made this explanation of the definitive meaning of the sutras and tantras, the Madhyamaka Shentong. In general, after the Teacher (referring to Shakyamuni Buddha) passed into Nirvana, those who, with faithful minds, explain to others, to all sentient beings, that they possess the essence of the Buddha, the Tathagatagarbha (藏文： དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ། , 梵文天城體：तथागतगर्भ, 梵文羅馬擬音：Tathāgatagarbha, 漢語：如來藏) – the Buddha-nature, are repaying the kindness of the Teacher, the master of all teachings, as the Victor (referring to the Buddha) himself declared in his song of glory (the treasury of definitive meaning). In the 'Great Liberation Sutra', it says: 'After the Buddha's Nirvana, if one constantly generates a mind of faith and explains to all sentient beings that they possess the nature of the Buddha, such a person repays the kindness of the Victor.' Therefore, I have tried to generate such a thought from within myself. Therefore, the main subject of this explanation is the Madhyamaka of ultimate reality in definitive meaning, which explains that the eternal nature of the Buddha has been present in all sentient beings from the beginning. Therefore, (including deities, etc.) (gathering into refuge and reliance), it becomes the ultimate refuge. Because the profound and ultimate meaning is ascertained, the roar of the fearless lion is proclaimed. Therefore, this explanation is named 'The Fearless Five-Faced Lion's Roar'. As the sutra says: 'The lion's roar refers to the teaching of definitive words. The teaching of definitive words means that the Tathagata lives and sustains eternally and does not pass into Nirvana.' It also says: 'Explaining that all sentient beings possess the nature of the Buddha, and that demons, heretics, etc., are subdued and become a place of refuge, is called the lion's roar.' Therefore, to frighten those who hold wrong views and speak evil like small deer, I follow the sound of this fearless five-faced lion's roar, proclaiming this profound and ultimate meaning. These have been perfectly completed. Here it is said: Non-deceptive, profound, ultimate Dharmadhatu nature, Prajnaparamita Mother! All-pervading, pure wisdom, excellent aspects of Prajna! Subtle nature, stainless and extremely pure, clear and distinct, all beautiful forms! Luminous Dharmata, great purity, boundless and limitless, ultimate light of appearance! Its own radiance, all aspects are illusory forms! Manifest and radiant in the nature of unchanging great bliss! All parts of the uncontaminated ultimate Dharmadhatu! The mandala of all the remaining victors is complete in this! The nature of being.
་ཀྱི་གནས་ལུགས་རྣམ་ཀུན་པ། ། གང་དེར་མི་གནས་མྱང་འདས་མཆོག་གི་མཚན། ། སྤྲོས་བྲལ་བདེ་ཆེན་གཤིས་སུ་ཟུང་འཇུག་སོགས། ། རྣམ་གྲངས་མཚན་གྱིས་བསྙད་ཚུལ་ཐེག་པའི་ཁྱད། ། ཡེ་བཞུགས་དོན་དམ་ཡུམ་ཆེན་ཤེར་ཕྱིན་མོ། ། གནས་ལུགས་གདོད་ནས་དག་པའི་རང་མདངས་ལས། ། འཕགས་མ་མཛེས་སྡུག་ཕྲིན་ལས་མྱུར་མའི་གཟུགས། ། གང་དེས་ལེགས་བརྩམས་བར་ཆད་གཡུལ་རྒྱལ་བྱས། ། རྒྱུ་འབྲས་ཐེག་པའི་གནས་ལུགས་ངེས་དོན་ཇི་བཞིན་འབྱེད་མཛད་རྟོན་བཞི་ལྡན་པ་ རིགས་ལྡན་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། ། གང་གི་ངེས་དོན་བསྟན་པའི་རྒྱན་གཅིག་འཇམ་དབྱངས་ངུར་སྨྲིག་གར་གྱི་རྣམ་རོལ་རྗེ་ བཙུན་སྒྲོལ་བའི་མགོན། ། རྣམ་གཉིས་མཆོག་གི་ལེགས་པར་བཤད་པས་ངེས་དོན་ཟབ་མོའི་ཆོས་མཛོད་སྒོ་འཕར་ འབྱེད་པའི་ལྡེ་མིག་བྱས། ། ཚུལ་འདིས་ཟབ་དོན་བཀྲོལ་བར་བགྱིས་འདི་བསྟན་པའི་ཉག་མར་སེམས་པ་ཡིན་གྱི་ འཇིག་རྟེན་གྲགས་ཕྱིར་མིན། ། བྱེའུའི་གཤོག་པས་མཁའ་མཐའ་གཞལ་བ་བཞིན། ། བྱིས་བློས་ཟབ་དོན་ཚུལ་ལ་གང་དཔོག་པ། ། འདི་ལས་ཉེས་བཤད་གང་མཆིས་མཁས་ལ་བཤགས། ། 10-422 ལེགས་ཆ་སྲིད་ན་ཆོས་རྗེར་མཆོད་སྤྲིན་བསྟར། ། འཛམ་གླིང་ས་འཛིན་དབང་པོ་རབ་བརྟན་ཁམས། ། རྟ་ལྗང་བསིལ་ཟེར་ཟུང་གིས་ཇི་སྲིད་དུ། ། གཡོ་བྱེད་འཕྲུལ་འདེགས་ཟེར་གྱིས་སྐྱོང་གི་བར། ། ལེགས་བྱས་གང་དེ་ནུབ་མེད་ཡོངས་རྒྱས་ཤོག ། འདིར་བསྐྲུན་ལེགས་བྱས་རྣམ་པར་དག་པ་ཟླ་ཤེལ་ཀུན་ད་ལྟར། ། དྲི་མེད་བསོད་ནམས་རབ་ཏུ་དཀར་བའི་ཕུང་པོ་ཇི་མཆིས་དེས། ། མ་ལུས་སྐྱེ་དགུས་རྫོགས་ལྡན་ཆོས་ལ་སྤྱོད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་ཏེ། ། རིང་མིན་གཞི་དབྱིངས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་རང་ཞལ་མངོན་གྱུར་ཅིག ། ཁྱད་པར་འདིར་ཞུགས་ལེགས་པའི་མཐུན་རྐྱེན་དུ། ། ཡིག་རིས་འབྲི་ཞིང་འབྲི་གཞིའི་བྱ་ལས་སོགས། ། སྒོ་ཐད་གང་ནས་རེམ་པ་ལྷུར་ལེན་དག ། སྔགས་རིག་ཞིང་དུ་སྙིང་པོའི་དོན་རྟོགས་ཤོག ། བདག་ཀྱང་འདི་དང་ཚེ་རབས་ཕྲེང་བ་རུ། ། ངེས་དོན་ཐེག་པ་མཆོག་དང་འབྲལ་མེད་ཅིང་། ། སྙིང་པོ་རྟག་བརྟན་ཐེར་ཟུག་གཤིས་ཀྱི་ལུགས། ། དཔྱིས་ཕྱིན་དོན་རྟོགས་རང་ཞལ་མཇལ་གྱུར་ཅིག ། རྟག་བརྟན་གཡུང་དྲུང་ཐེར་ཟུག་སྙིང་པོ་གདོད་ནས་འགྱུར་བ་མེད་པ་དམ་པའི་བདག ། ཆོས་ཅན་ཀུན་གྱི་རང་གཤིས་ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་མི་འགྱུར་མཆོག་གི་བདེ་བ་ཆེ། ། 10-423 ཡེ་ནས་ཆོས་སྐུ་ཡི་དམ་མཆོག་གསུམ་ཆོས་སྲུང་ངོ་བོར་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་ཉིད། ། ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མའི་གནས་ལུགས་གཅིག་པུར་བདེན་པ་དེས་ཀྱང་ཟབ་ཆོས་རྟག་འཕེལ་ ཤོག ། ཅེས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་མཆོག་གི་གནས་ལུགས་ཟབ་མོའི་དོན་རྣམ་པར་ངེས་ པ་རྗེ་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོའི་རིང་ལུགས་འཇིགས་མེད་གདོང་ལྔའི་ང་རོ་ཞེས་བྱ་བ་སྔ་སོར་རིང་ མོའི་དུས་ནས་ཀུན་མཁ
【現代漢語翻譯】 一切法之實相乃是普遍存在之狀態。 不住于彼處，即是涅槃寂靜之至高境界。 離戲大樂之自性，雙運等， 以各種名相來闡述，乃是大乘之殊勝之處。 本自存在之勝義大母般若波羅蜜多， 從其本初清凈之自性光明中， 顯現聖母之美妙身姿，迅速成就事業。 彼者善巧地戰勝了各種障礙。 以具足四依的方式，如實辨析因果乘之實相。 具種姓之化身。 以其勝義諦之教言莊嚴，文殊之藍黑色舞姿，至尊度母之主尊。 二者之善說，開啟了通往甚深法藏之門。 以此方式闡釋甚深之義，乃是爲了佛法之延續，而非爲了世間名聲。 如同小鳥試圖以翅膀丈量天空的邊際， 孩童以稚嫩之心揣測甚深之義。 若有任何錯誤之言，于智者前懺悔。 若有任何優點，則獻給法王作為供養。 愿贍洲大地之守護者，堅固之界， 如綠馬與清涼之光芒般， 以其搖曳之光芒，守護世間。 愿所有善行，永不衰竭，圓滿增長。 愿此處所造之清凈善業，如明月般皎潔。 愿所有無垢之功德，如雪山般潔白。 愿一切眾生皆能行持圓滿之佛法。 愿不久之後，便能證悟本初法界如來藏之自性。 特別是，愿參與此次善行之所有助緣， 無論是書寫文字，還是從事寫作之事， 以及所有盡心盡力之人， 皆能在密咒之田中，證悟心髓之義。 愿我亦能於此生及生生世世之中， 與勝義大乘永不分離。 愿我能徹底證悟心髓之常恒不變之自性， 並親見其真實面目。 常恒、永恒、不變、心髓，本初不變之神聖自性。 一切法之自性，法性，勝義，不變之至高喜樂。 本初即是法身，本尊，三寶，護法之本體。 愿以世俗如幻之狀態，增長甚深之佛法。 如是，爲了明確因果乘之甚深實相，尊貴的覺囊巴之宗風，無畏雄獅之吼聲，從久遠之前便已響徹。
【English Translation】 The nature of all phenomena is the all-encompassing state. Not abiding therein is the supreme state of Nirvana. The nature of great bliss, free from elaboration, Yuganaddha (Tibetan: Zung-jug), etc., The way of expressing various names is the distinction of the Vehicle. The great mother Prajnaparamita (Tibetan: Sher phyin mo), the ultimate truth that has always existed, From the self-radiance of her originally pure nature, Appears the beautiful form of the noble mother, swiftly accomplishing activities. She skillfully overcomes all obstacles. With the four reliances, she accurately distinguishes the meaning of the causal and resultant vehicles. The incarnate of the lineage holder. With the ornament of definitive meaning teachings, Manjushri's (Tibetan: Jamyang) dark blue dance, the lord of the venerable Tara (Tibetan: Drolma). The excellent explanations of the two open the door to the treasury of profound Dharma. This way of explaining the profound meaning is for the sake of the teachings, not for worldly fame. Like a bird trying to measure the sky with its wings, A child tries to fathom the profound meaning with a naive mind. Whatever wrong explanations there may be, I confess to the wise. If there is any good, I offer it to the Dharma Lord as a cloud of offerings. May the lord of the earth, the steadfast realm of Jambudvipa, As long as the green horse and the cool rays exist, May it be protected by the rays of the moving illusion. May all good deeds never wane and increase completely. May the pure good deeds created here, like the clear moon, be like the present. May all the immaculate merits, as white as snow, be the cause for all beings to enjoy the perfect Dharma. May the self-face of the Sugata-garbha (Tibetan: bde gshegs snying po), the basis of reality, be realized soon. Especially, may all the favorable conditions that participate in this good deed, Such as writing letters and engaging in writing activities, And all those who diligently take on the work, May they realize the essence of meaning in the field of mantra. May I also, in this life and in the chain of lifetimes, Be inseparable from the supreme definitive vehicle. May I fully realize the essence of the eternal, steadfast, and inherent nature, And see its true face. Eternal, steadfast, unchanging, essence, the sacred nature that has never changed from the beginning. The nature of all phenomena, the Dharma nature, the ultimate truth, the unchanging supreme bliss. From the beginning, it is the Dharmakaya (Tibetan: chos sku), the Yidam (Tibetan: yi dam), the Three Jewels, and the essence of the Dharma protectors. May the profound Dharma increase through the illusory state of conventional truth. Thus, in order to clarify the profound meaning of the causal and resultant vehicles, the tradition of the esteemed Jonangpas, the roar of the fearless lion, has resounded since ancient times.
ྱེན་དོལ་པོའི་རྣམ་འཕྲུལ་དུ་གྲགས་པ་ཚེས་བཅུའི་རཏྣ་ཀིརྟིའི་སྐུ་ཕྲེང་ བརྒྱད་པ་ཆེན་པོ་གང་ཉིད་ཀྱིས་འདི་ལྟ་བུའི་རྣམ་བཤད་ཅིག་ངེས་པར་དགོས་པའི་བཀའ་ བསྩལ་གསེར་གྱི་མེ་ཏོག་སྤྱི་བོའི་རྒྱན་དུ་ལྷུང་བ་ལ་བརྟེན་རང་ནས་དེ་ལུགས་བྱེད་འདོད་ ཀྱི་བསམ་པ་ཡོད་པའི་ཁར་སླད་ནས་རྗེ་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོའི་བཀའ་འབུམ་ཡོངས་རྫོགས་ཀྱི་ བཀླག་ལུང་ཟབ་མོ་བསླབ་གསུམ་གྱིས་མཛེས་པའི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་རཏྣའི་མཚན་ཅན་ གྱི་ཞལ་ནས་ལེགས་པར་མནོས་པས་ཆེས་སྐལ་པ་བཟང་པོར་གྱུར་ཅིང་། སློབ་དཔོན་ཉིད་ ཀྱི་གསུང་གིས་ཀྱང་དེ་ལུགས་ཀྱི་བསྐུལ་གནང་མཛད་པའི་དགྱེས་ཚོར་ཆེ་རབ་བཅས་དང་། གཞན་ཡང་རབ་བྱུང་གཙང་མར་བརྩོན་པ་གྲྭ་བཙུན་ཆོས་རིན་སོགས་དོན་གཉེར་ཅན་དུ་མས་ བསྐུལ་མ་ཆེད་གཉེར་ཡང་ཡང་བགྱིས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འདིར་རང་གི་ཉེ་ཆར་དུ་གཏོགས་ པ་ལྷག་བསམ་གྱི་བློ་ཅན་བིདྱ་ཤྲིས་ཡི་གེ་འབྲི་གཞིའི་ལས་ཀྱི་མཐུན་རྐྱེན་ཆེད་བསྒྲུབ་དང་། ཁྱད་པར་རང་ལ་ཕ་མ་བཞིན་བརྩེ་གཟིགས་ཆེ་ཞིང་ཡང་དག་ཆོས་ལ་བློ་མིག་རྒྱས་ཤིང་ངང་ ཚུལ་གྱི་གཤིས་རྒྱུད་དག་པའི་མཆེད་ཟླ་མཆོག་གུ་ཎ་བྷ་དྲ་ཞེས་པས་ངེས་དོན་ཟབ་མོའི་ཆོས་ ཀྱི་ཆེ་བའི་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་མཚོན་སྒོ་བསྟན་པའི་བདག་པོའི་སྐུ་བརྙན་ལྷུང་བཟེད་བཅས་དང་། གོས་བཟང་གི་རྒྱལ་མཚན་ཟུང་དང་དར་བོ་ཆེ་བུ་རམ་གོར་མོའི་བཞེས་སྤྲོ་བཅས་ཀྱི་དགའ་ 10-424 སྟོན་རྒྱ་ཆེ་བའི་སྒོ་ནས་ཁོང་ཉིད་ཡིད་དད་མོས་དང་བཅས་པས་ཡིག་རིས་ལེགས་འབྲི་བྱེད་ པོའི་ཁུར་བླངས་ཏེ་སྣ་ཚོགས་དབྱིག་ཅེས་པ་ཤིང་སྦྲུལ་ལོའི་ཟླ་བ་ལྔ་པའི་ཚེས་བཞི་རྒྱལ་ཕུར་ འཛོམས་པའི་ཉིན་རྩོམ་པའི་མགོ་བཟུང་བ་ནས་ཕྱི་ནང་གི་ལེགས་ཚོགས་ཀྱི་དགེ་མཚན་རེ་ ཡང་འགྲིག་ཅིང་མཚམས་རེ་ལ་མཚན་མ་རྩུབ་ཉམས་རེ་བྱུང་ཚེ་འཕགས་མ་ལ་ཐུགས་བསྐུལ་ མཆོད་པས་ཕྲིན་ལས་བཅོལ་ཏེ་བར་བར་ལོངས་སྐབས་གང་ཡོད་རྣམས་སུ་ལེགས་བརྩམ་ གྱི་བྱ་བ་ཅི་འགྲུབ་ལ་རེམ་པས་ལོ་དེའི་ཟླ་བ་བདུན་པ་ཕྱི་ཤར་གྱི་ཚེས་བརྒྱད་གཟའ་སྐར་ཕུན་ སུམ་ཚོགས་པ་ལ་ཇི་བཞིན་གྲུབ་ནས་རྫོགས་པར་བྱས་ཏེ་དཔལ་འཛམ་ཐང་བསམ་འགྲུབ་ ནོར་བུའི་གླིང་དུ་དཔལ་ལྡན་ཇོ་ནང་པའི་ཆོས་བརྒྱུད་དུ་སྐྱེས་པ་ཝཀྐིནྡྲ་མ་ཏི་ཀིརྟི་ཞེས་པས་ ལེགས་པར་སྦྱར་པའོ། །འདིས་ཀྱང་རྒྱལ་བ་གཉིས་པ་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོའི་ལུགས་བཟང་ ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་དུ་རྒྱས་པར་གྱུར་ཅིག་གུ།། །། དགེའོ། །སརྦ་མངྒ་ལཾ།
目錄 རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་མཆོག་གི་གནས་ལུགས་ཟབ་མོའི་དོན་རྣམ་པར་ངེས་པ་རྗེ་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོའི་རིང་ལུགས་འཇིགས་མེད་གདོང་ལྔའི་ང་རོ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། །