logrosgragspa0501_內外宗義論攝義智者意妙嚴論

昂旺羅卓扎巴大師教言集JNLD44ཕྱི་ནང་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་བཞག་གི་བསྡུས་དོན་བློ་གསལ་ཡིད་ཀྱི་རྒྱན་བཟང་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ། 5-4 ༄༅། །ཕྱི་ནང་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་བཞག་གི་བསྡུས་དོན་བློ་གསལ་ཡིད་ཀྱི་རྒྱན་བཟང་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ། ༄༅། །ཕྱི་ནང་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་བཞག་གི་བསྡུས་དོན་ བློ་གསལ་ཡིད་ཀྱི་རྒྱན་བཟང་ཞེས་བྱ་བ་ བཞུགས་སོ། ། ༄༅། །ཀུན་མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་ཟླ་བའི་མ་མ་ལ། ། རབ་ཡངས་ཤེས་བྱ་ཕྱོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ལྟོར། ། ལེགས་ཉེས་རྒྱུ་སྐར་ཡོངས་བཀྲའི་སྣང་བརྙན་དཔལ། ། ཅིག་ཅར་གསལ་བའི་མཁྱེན་མངའ་གང་དེ་རྒྱལ། ། ཐུབ་དགོངས་ཟབ་མོའི་གཏིང་མཐའ་ཀུན་དཔོགས་ཏེ། ། ངེས་དོན་ལྟ་བའི་ལམ་བཟང་འབྱེད་པའི་གཉེན། ། རྒྱལ་ཚབ་མི་ཕམ་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་སོགས། ། ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་དེ་དག་གཙུག་གིས་མཆོད། ། གངས་ལྗོངས་ཡུལ་འདིར་ཡང་དག་ལམ་མཆོག་གིས། ། ངེས་པ་དོན་གྱི་སྙིང་པོ་གསལ་མཛད་པའི། ། རྟོན་བཞི་ལྡན་པ་རིགས་ལྡན་སྤྲུལ་པའི་སྐུ། ། ཡབ་སྲས་བརྒྱུད་འཛིན་བཅས་ལ་གུས་པས་འདུད། ། མཁྱེན་པའི་ཐུགས་མངའ་བརྩེ་བ་ཆེན་པོའི་གཏེར། ། རླབས་ཆེན་མཛད་ཕྲིན་ཟླ་དང་བྲལ་བའི་མགོན། ། 5-5 རང་ལ་རྒྱལ་བའི་ཆོས་ཚུལ་ལེགས་འདོམས་པའི། ། དྲིན་ཅན་བླ་མའི་ཐུགས་རྗེས་རྟག་སྐྱོངས་ཤིག ། ཡང་དག་ལམ་དང་ལམ་མིན་གསལ་བའི་ཕྱིར། ། ཕྱི་ནང་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་མདོ་ཙམ་ཞིག ། དང་པོའི་ལས་ཅན་འགའ་ལ་ཕན་པའི་བློས། ། དམ་པའི་གསུང་ལས་ཆ་ཙམ་འདི་ན་བསྡུ། ། དེ་ལ་འདིར་རང་གཞན་གྱི་གྲུབ་མཐའི་ཚུལ་ལ་ཐོག་མར་རིགས་པས་སྦྱར་བའི་གཞུང་ ལུགས་ལ་མ་བརྟེན་པར་ཚེ་འདིའི་བདེ་བ་ཙམ་དོན་དུ་གཉེར་བའི་གང་ཟག་དེ་གྲུབ་མཐའ་ ལ་མ་ཞུགས་པའི་གང་ཟག་དང་། གཞུང་ལུགས་ལ་སྦྱངས་ནས་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་རྣམ་ གཞག་ལུང་རིགས་ཀྱི་ལམ་ནས་བཤད་པའི་གང་ཟག་དེ་གྲུབ་མཐའ་ལ་ཞུགས་པའི་གང་ ཟག་ཡིན་ལ། ལུང་དང་རིགས་པའི་སྒོ་ནས་རང་རང་གི་འདོད་པའི་ཕྱོགས་གྲུབ་ཅིང་། དེ་ ལས་གཞན་དུ་ལུང་རིགས་ཀྱིས་བཅོས་བསྒྱུར་མེད་པའི་འདོད་པ་མཐར་ཐུག་པ་ཞིག་ལ་གྲུབ་ མཐའ་ཞེས་བརྗོད་པའོ། །དེ་འདྲའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་ལ། ཕྱི་ནང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་ སྐྱབས་སུ་མི་འགྲོ་ཞིང་དབང་ཕྱུག་སོགས་ལྷར་འཛིན་པ་གང་ཞིག རྟག་ཆད་སོགས་མཐའ་ བཞི་ཅི་རིགས་པར་ཁས་ལེན་པའི་གང་ཟག་དེ། ཕྱི་རོལ་པའི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི། དྲང་ སྲོང་སེར་སྐྱ་ལྟ་བུའོ། ། གཉིས་པ་དབྱེ་བ་ལ། བྱེ་རིག་གཉིས། གྲངས་ཅན་པ། ཁྱབ་འཇུག་པ། གཅེར་བུ་པ། རྒྱང་འཕེན་པ་དང་ལྔའོ། ། དང་པོ་ལ། རྩ་བའི་སློབ་དཔོན་ངོས་བཟུང་བ། འདོད་པ་སྟོན་པའི་གཞུང་ལུགས་བཤད་ 5-6 པ། མིང་གི་རྣམ་གྲངས་དང་། སྒྲ་བཤད། དེའི་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་བཤ

【現代漢語翻譯】昂旺·羅卓扎巴大師教言集JNLD44《內外宗義之略義——智者心之妙飾》 5-4 內外宗義之略義——智者心之妙飾內外宗義之略義——智者心之妙飾頂禮全知益西達瓦（梵文：Jñāna Candra，智慧月），于浩瀚知識法界之輪輻中，善惡星辰盡顯光輝之影像，祈願瞬間明晰之智慧尊者獲勝！盡測能仁深邃之意，開啟通往了義正見之善道之友，祈願勝幢無著（梵文：Asaṅga）等菩薩昆仲，以及所有大車乘之祖師，以頭頂禮敬！于雪域藏地，以純正殊勝之道，闡明究竟實義之精髓，具足四依（指依法不依人，依義不依語，依智不依識，依了義不依不了義）之具種姓化身，恭敬頂禮父子傳承諸上師！擁有廣闊之智慧，具足無量之慈悲寶藏，擁有無與倫比之偉大事業， 5-5 並能善巧教導我等解脫之道，祈願恩師慈悲恒常護佑！為闡明正道與非道之差別，略述內外宗義之分別，為利益初學者，于聖者之言中略作輯錄。因此，在此首先區分自他宗義之理。未經理性思辨，僅追求現世安樂者，不屬於宗義之範疇。研習經論，從經論之理路闡述基、道、果之理者，方屬於宗義之範疇。以經論之理路，確立各自所許之宗派，且不為其他經論之理路所改變之究竟主張，方可稱為宗義。宗義之論者，可分為內外兩類。首先，外道宗義，可分為體相和分類兩部分。體相是：不皈依三寶，以大自在天等為神，且承認常斷等四邊之任何一邊者，是為外道之體相。例如：如仙人迦毗羅（梵文：Kapila）。其次，分類包括：順世外道、數論派、自在派、裸形外道、勝論外道五種。第一種，順世外道包括：根本導師之認定、主張之論典闡述 5-6 名稱之分類、詞義解釋及其主張之差別闡述。

【English Translation】 Collected Teachings of Ngawang Lodro Drakpa JNLD44: 'A Good Ornament for the Mind of the Wise: A Summary of the Tenets of Inner and Outer Schools' 5-4 A Good Ornament for the Mind of the Wise: A Summary of the Tenets of Inner and Outer Schools A Good Ornament for the Mind of the Wise: A Summary of the Tenets of Inner and Outer Schools Homage to the all-knowing Yeshe Dawa (Skt: Jñāna Candra, Wisdom Moon), In the vast expanse of the wheel of knowable objects, The splendor of the images of good and bad stars shining forth, May the one who possesses the wisdom to clarify everything at once be victorious! Completely fathoming the profound intent of the Sage, A friend who opens the good path to the view of definitive meaning, May the brothers Asanga (Skt: Asaṅga) and Vasubandhu, And all the great chariot masters, be honored with the crown of my head! In this land of Tibet, with the supreme path of truth, Clarifying the essence of the definitive meaning, The incarnate form possessing the four reliances, I respectfully bow to the lineage of fathers and sons! Possessing a mind of vast wisdom, a treasure of great compassion, A protector with unparalleled great deeds, 5-5 And skillfully teaching me the ways of liberation, May the kindness of the gracious lama always protect me! In order to clarify the difference between the right path and the wrong path, A brief description of the tenets of inner and outer schools, With the intention of benefiting some beginners, I have compiled a small portion from the words of the holy ones. Therefore, here, to distinguish the principles of one's own and others' tenets, first, those who do not rely on reasoned arguments but only seek the happiness of this life are not considered to be within the scope of tenets. Those who study scriptures and explain the principles of the basis, path, and result through the reasoning of scriptures are considered to be within the scope of tenets. Establishing one's own accepted tenets through scriptural reasoning, and having an ultimate assertion that is not altered by other scriptural reasoning, can be called a tenet. Proponents of tenets can be divided into two categories: inner and outer. First, the outer schools can be divided into characteristics and divisions. The characteristic is: not taking refuge in the Three Jewels, considering Ishvara (Shiva) etc. as gods, and accepting any of the four extremes such as permanence or annihilation, is the characteristic of an outsider. For example: like the sage Kapila (Skt: Kapila). Second, the divisions include: Lokayata, Samkhya, Vaisheshika, Nirgrantha, and Ajivika. The first, Lokayata, includes: identifying the root teacher, explaining the scriptures that demonstrate the assertions, 5-6 classifying the names, explaining the meanings of the words, and elaborating on the differences in their assertions.

ད་པ་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། དྲང་སྲོང་འུག་པ། གཟེགས་ཟན། རྐང་མིག་སོགས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། དབང་ཕྱུག་སྒྲ་བསྒྲག་གི་རྒྱུད་དང་། སྨེ་བ་བརྩེགས་པའི་རྒྱུད་སོགས་ཡིན། གསུམ་པ་ནི། དབང་ཕྱུག་པ། བྱེ་བྲག་པ། ཞི་བ་པ། ཡེ་སྲིད་པ། རིག་པ་ཅན། རྐང་མིག་པ་ སོགས་ཡིན། བཞི་པ་ནི། སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གི་ཁྱད་པར་མང་དུ་སྨྲ་བས་ན་བྱེ་བྲག་པ་དང་། དྲང་སྲོང་རྐང་ མིག་གིས་བྱས་པའི་རིགས་པའི་ལྟ་བའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ཕྱིར་རིག་པ་ཅན་ཞེས་བྱའོ། ། ལྔ་པ་ནི། དེ་འདྲའི་བྱེ་རིག་གཉིས་ཀྱི་འདོད་ཚུལ་ཅུང་ཟད་ཙམ་མི་འདྲ་བ་རེ་ཡོད་ཀྱང་ སྤྱིའི་ཚུལ་ལ་མི་འདྲ་བ་མེད་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྤྱིའི་འདོད་ལུགས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྫས་དགུའི་ ནང་དུ་འདུ་བར་འདོད་ཅིང་། རྫས་དགུ་ནི། ས་ཆུ་མེ་རླུང་གི་འབྱུང་བ་བཞི་དང་། ནམ་མཁའ་ བདག་ཡིད་ཕྱོགས་དུས་རྣམས་སོ། །དེ་ལས་ནམ་མཁའ་བདག་ཕྱོགས་དུས་རྣམས་ཆོས་ ཐམས་ཅད་ལ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བའི་རྟག་རྫས་དང་། དེའི་ལྷག་མ་རྣམས་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་མི་འགྲོ་ བའི་མི་རྟག་པའི་རྫས་དང་། རྡུལ་ཕྲ་རབ་རྟག་པ་དང་རགས་པ་མི་རྟག་པར་འདོད། ཚིག་གི་ དོན་དྲུག་ནི། རྫས་དང་ཡོན་ཏན་གཉིས། ལས་དང་འདུ་བ་གཉིས། སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གཉིས་ རྣམས་སོ། །ཁྲུས་དང་། དབང་བསྐུར། བསྙུང་གནས་སོགས་ཐར་ལམ་དུ་ཁས་ལེན་ཞིང་། ནམ་ཞིག་བླ་མའི་མན་ངག་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དེ་ཉིད་ བྱེད་པ་མེད་པར་ཧ་གོ་ནས་ལས་གསར་བ་མི་བསག་ཅིང་། རྙིང་པ་མཐའ་དག་ཟད་ནས་བུད་ ཤིང་ཟད་པའི་མེ་བཞིན་སྐྱེ་བའི་རྒྱུན་ཆད་དེ་བདག་འབའ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་པ་ན་ཐར་པ་ཐོབ་པར་ འདོད་དོ། ། གཉིས་པ་ལ། རྩ་བའི་སློབ་དཔོན་ངོས་བཟུང་བ། འདོད་པ་སྟོན་པའི་གཞུང་ལུགས་ 5-7 བཤད་པ། མིང་གི་རྣམ་གྲངས་དང་། སྒྲ་བཤད། དེའི་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་བཤད་པ་དང་ལྔ་ ལས། དང་པོ་ནི། དྲང་སྲོང་སེར་སྐྱ། མཆོད་འོས། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ། སྟོན་པ་ཆུ་ཀླུང་སོགས་ ཡིན། གཉིས་པ་ནི། དབང་ཕྱུག་ནག་པོའི་རྒྱུད། གཞུང་ལུགས་སུམ་ཅུ་པ། གསེར་བདུན་སུམ་ ཅུ་པ་སོགས་སོ། ། གསུམ་པ་ནི། གྲངས་ཅན་པ། སེར་སྐྱ་པ། གཙོ་བོ་པ། ཤེས་རིག་ཅན། ཡོན་ཏན་གསུམ་ པ་ཅན་སོགས་ཡིན། བཞི་པ་ནི། ཤེས་བྱའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གྲངས་ཉེར་ལྔར་འདུ་བར་འདོད་པས་གྲངས་ཅན་ པ་ཞེས་བརྗོད། ལྔ་པ་ནི། འདིའི་ལུགས་ཀྱི་ཤེས་བྱ་ཉེར་ལྔ་ནི། རང་བཞིན་གཙོ་བོ་དང་། ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ བློ་དང་། ང་རྒྱལ་ཏེ་གསུམ་དང་། གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་སྟེ་དེ་ཙམ་ལྔ་དང་། ས་ཆུ་མེ་རླུང་ ནམ་མཁའ་སྟེ་འབྱུང་བ་ལྔ་དང་། ངག་གི་དབང་པོ། ལག་པའི་དབང་པོ། རྐང་པའི་དབང་ པོ། འདོམས་ཀྱི་དབང་པོ། རྐུབ་ཀྱི་དབང་པོ་སྟེ་ལུས་ཀྱི་དབང་པོ་ལྔ་དང་། མིག་དབང་། རྣ་ དབང་། སྣ་དབང་། ལྕ

【現代漢語翻譯】第五品：第一：如賢者貓頭鷹、食滴者、足目者等。第二：如自在語論和黑點疊加論等。第三：如自在天、勝論派、寂靜者、原生論者、有知者、足目者等。第四：由於他們詳盡地闡述了共相和自相的區別，所以被稱為勝論派；又因為他們追隨賢者足目所創立的理性的觀點，所以被稱為有知者。第五：雖然這兩個派別（勝論派和有知者）的觀點略有不同，但在總體原則上沒有差異，因此這兩個派別共同認為一切法都包含在九種實體中。這九種實體是：地、水、火、風四大元素，以及虛空、我、意、方、時。其中，虛空、我、方、時是隨順一切法的常實體，其餘則是不隨順的無常實體。他們認為極微是常，粗大是無常。六句義是：實體和 गुण（梵文：guṇa， गुण，guna， गुण，性質或屬性）二者， कर्म（梵文：karma， कर्म，karma， कर्म，業）和 समवाय（梵文：samavāya， समवाय，samavaya， समवाय，結合或聯繫）二者，共相和自相二者。他們承認沐浴、灌頂、齋戒等是解脫之道。他們認為，當某人依靠上師的口訣，無為地領悟到遍及一切自性的我，不再積攢新的 कर्म（梵文：karma， कर्म，karma， कर्म，業），舊的 कर्म（梵文：karma， कर्म，karma， कर्म，業）全部耗盡，就像木柴燃盡的火焰一樣，斷絕了生生世世的輪迴，只剩下純粹的自我時，就獲得了 मुक्ति（梵文：mukti， मुक्ति，mukti， मुक्ति，解脫）。第二部分包括五個方面：確認根本導師、闡述表達願望的論典、名稱的分類、詞源解釋以及對其觀點的差異進行解釋。第一：如賢者 कपिल（梵文：Kapila， कपिल，kapila， कपिल，迦毗羅）、應供者、大自在天、導師水流等。第二：如黑自在論、三十論、金七十論等。第三：如數論派、 कपिल（梵文：Kapila， कपिल，kapila， कपिल，迦毗羅）派、主物派、有 ज्ञान（梵文：jñāna， ज्ञान，jnana， ज्ञान，知識）者、三 गुण（梵文：guṇa， गुण，guna， गुण，性質或屬性）者等。第四：由於他們認為一切所知之法都包含在二十五個 तत्व（梵文：tattva， तत्त्व，tattva， तत्त्व，真實或原理）中，所以被稱為數論派。第五：按照這個體系，二十五個所知是：自性主物， महान्（梵文：mahat， महत्，mahat， महत्，大）即 बुद्धि（梵文：buddhi， बुद्धि，buddhi， बुद्धि，智力）， अहंकार（梵文：ahaṃkāra， अहंकार，ahamkara， अहंकार，我慢）這三個，以及色、聲、香、味、觸這五個唯量，地、水、火、風、空這五個大種，語根、手根、足根、生殖根、排泄根這五個 कार्येन्द्रिय（梵文：karmendriya， कर्मेन्द्रिय，karmendriya， कर्मेन्द्रिय，行動根），眼根、耳根、鼻根、舌

【English Translation】 Fifth Section: First: Such as the sage Owl, Gzex Zan, Foot-eye, etc. Second: Such as the 'Power Uttering Sound' Tantra and the 'Stacked Mewa' Tantra, etc. Third: Such as the Ishvara (自在天), Vaisheshika (勝論派), Shanti (寂靜者), Eternalist, Intelligent One, Foot-eye, etc. Fourth: Because they speak extensively about the differences between generalities and particulars, they are called Vaisheshika (勝論派); and because they follow the rational views established by the sage Foot-eye, they are called 'Intelligent Ones'. Fifth: Although there are slight differences in the views of these two schools (Vaisheshika and the 'Intelligent Ones'), there are no differences in the general principles. Therefore, both schools generally agree that all phenomena are included within nine substances. These nine substances are: the four elements of earth, water, fire, and wind; and space, self, mind, direction, and time. Among these, space, self, direction, and time are the permanent substances that accompany all phenomena, while the remainder are impermanent substances that do not accompany them in this way. They believe that atoms are permanent, while gross matter is impermanent. The six meanings of words are: substance and quality (गुण，梵文：guṇa， गुण，guna， गुण，性質或屬性), action (कर्म，梵文：karma， कर्म，karma， कर्म，業) and inherence (समवाय，梵文：samavāya， समवाय，samavaya， समवाय，結合或聯繫), generality and particularity. They accept bathing, empowerment, fasting, etc., as paths to liberation. They believe that when one relies on the oral instructions of a guru and spontaneously understands the self-nature that pervades all beings without any effort, and no longer accumulates new karma (कर्म，梵文：karma， कर्म，karma， कर्म，業), and all old karma (कर्म，梵文：karma， कर्म，karma， कर्म，業) is exhausted, like a fire that goes out when the wood is consumed, the cycle of rebirth is cut off, and one becomes solely the self, then liberation (मुक्ति，梵文：mukti， मुक्ति，mukti， मुक्ति，解脫) is attained. The second part includes five aspects: identifying the root teacher, explaining the scriptures that express desires, the classification of names, etymological explanations, and explaining the differences in their views. First: Such as the sage Kapila (कपिल，梵文：Kapila， कपिल，kapila， कपिल，迦毗羅), the worthy of offerings, the great Ishvara (自在天), the teacher Chu Kung, etc. Second: Such as the 'Black Ishvara' Tantra, the 'Thirty' Treatise, the 'Golden Seventy' Treatise, etc. Third: Such as the Samkhya (數論派), Kapila (कपिल，梵文：Kapila， कपिल，kapila， कपिल，迦毗羅) school, Pradhana (主物派), those with knowledge (ज्ञान，梵文：jñāna， ज्ञान，jnana， ज्ञान，知識), those with three qualities (गुण，梵文：guṇa， गुण，guna， गुण，性質或屬性), etc. Fourth: Because they believe that all knowable phenomena are included within twenty-five tattvas (तत्त्व，梵文：tattva， तत्त्व，tattva， तत्त्व，真實或原理), they are called Samkhya (數論派). Fifth: According to this system, the twenty-five knowables are: nature (Prakriti) as the primary substance, Mahat (महत्，梵文：mahat， महत्，mahat， महत्，大), which is intellect (buddhi，बुद्धि，梵文：buddhi， बुद्धि，buddhi， बुद्धि，智力), ego (ahaṃkāra，अहंकार，梵文：ahaṃkāra， अहंकार，ahamkara， अहंकार，我慢) these three, and the five subtle elements of form, sound, smell, taste, and touch, the five great elements of earth, water, fire, wind, and space, the five active sense organs (karmendriya，कर्मेन्द्रिय，梵文：karmendriya， कर्मेन्द्रिय，karmendriya， कर्मेन्द्रिय，行動根) of speech, hands, feet, genitals, and anus, the five sense organs of eyes, ears, nose, tongue

ེ་དབང་། ལུས་དབང་སྟེ་བློའི་དབང་པོ་ལྔ་དང་། དབང་པོ་དེ་གཉིས་ ཀའི་བདག་ཉིད་ཡུལ་ངེས་པའི་རྣམ་ཅན་གསལ་རིག་གི་ཤེས་རྫས་ཆེ་བ་ཅན་གྱི་ཡིད་ཀྱི་ དབང་པོ་སྟེ། སྤྱིར་དབང་པོ་བཅུ་གཅིག་ཡོད་པ་དང་། བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་སྟེ་ཤེས་ བྱ་ཉེར་ལྔ་ཡོད་པར་འདོད་ཅིང་། དེ་དག་གི་ནང་དུ་མ་འདུས་པའི་ཆོས་གཅིག་ཀྱང་མེད་པར་ འདོད་དོ། །དེ་ལས་གཙོ་བོ་ནི་རང་བཞིན་ཁོ་ན་ལས་རྣམ་འགྱུར་མ་ཡིན་པའི་མུ་དང་། བློ་ དང་ང་རྒྱལ་དང་དེ་ཙམ་ལྔ་སྟེ་བདུན་ནི། རང་བཞིན་རྣམ་འགྱུར་གཉིས་ཀ་ཡིན་པའི་མུ་དང་། དབང་པོ་བཅུ་གཅིག་དང་འབྱུང་བ་ལྔ་སྟེ་བཅུ་དྲུག་ནི། རྣམ་འགྱུར་ཁོ་ན་ལས་རང་བཞིན་མ་ 5-8 ཡིན་པའི་མུ་དང་། བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་ནི། རང་བཞིན་རྣམ་འགྱུར་གཉིས་ཀ་གང་ ཡང་མ་ཡིན་པའི་མུ་དང་བཞིའོ། །གཙོ་བོ་དང་བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་གཉིས་ནི་གནས་ ལུགས་མཐར་ཐུག་ཏུ་ནམ་ཡང་མི་བསླུ་བས་དོན་དམ་བདེན་པ་དང་། ལྷག་མའི་ཤེས་བྱ་ཉེར་ གསུམ་ནི་རྣམ་འགྱུར་གློ་བུར་བ་ཡིན་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡིན་པར་འདོད། བདག་ཤེས་ རིག་ཤེས་པ་ཁོ་ན་དང་། ལྷག་མ་ཉེར་བཞི་བེམ་པོ་ཁོ་ནར་འདོད་ཕྱིར་འདི་བའི་ལུགས་ལ་ བློ་ཡང་བེམ་པོ་ཡིན་དགོས་སོ། །གཙོ་བོ་ནི་རྣམ་འགྱུར་རྣམས་བྱེད་པ་པོ། སྐྱེ་འགག་མི་བྱེད་ པའི་རྟག་པ། དུ་མ་མ་ཡིན་པས་གཅིག་པུ། ཡུལ་ཁོ་ན་ཡིན་པ། སྣོད་བཅུད་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ། སུ་ལའང་མངོན་དུ་མ་གྱུར་པའི་མི་གསལ་བ། རྡུལ་མུན་སྙིང་སྟོབས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གསུམ་ཆ་ མཉམ་པའི་ཁྱད་ཆོས་དུ་མ་དང་ལྡན་པ་ཞིག་གོ།བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་ནི། རྡུལ་མུན་ སྙིང་སྟོབས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་མ་ཡིན་པ། བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་པོ་གང་ཡང་མིན་པ། རྟག་པ་ ཡིན་པ། བདེ་སྡུག་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཟ་བ་པོ། གསལ་རིག་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་སྟེ་ཁྱད་ཆོས་ལྔ་ དང་ལྡན་པའོ། །སྐྱེས་བུ་དེས་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་ཚུལ་ནི། བློ་མེ་ལོང་ངོ་གཉིས་པ་ལྟ་བུ་དེའི་ ནང་ནས་སྐྱེས་བུའི་གཟུགས་བརྙན་འཆར་བ་དང་། ཕྱི་ནས་ཡུལ་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་ འཆར་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་བྱེད་དོ། །འཇིག་རྟེན་ཐ་མལ་པ་རྣམས་བདག་ གཙོ་བོ་གཉིས་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་བའི་དབང་གིས་འཁོར་བར་འཁྱམས་པར་འདོད་ལ། ནམ་ ཞིག་བླ་མའི་མན་ངག་ལ་བརྟེན་ནས་རྣལ་འབྱོར་བས་བསམ་གཏན་གྱི་ལྷའི་མིག་འགྲུབ་པས་ བདག་གཙོ་བོ་གཉིས་ཐ་དད་དུ་ལེགས་པར་གོ་བ་ན་གཙོ་བོས་རྣམ་འགྱུར་རྣམས་བསྡུས་ནས་ རྣལ་འབྱོར་པ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྣང་བ་མཐའ་དག་ལོག་ནས་སྟོང་པ་འབའ་ཞིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ ཚེ་བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུས་ཡུལ་ལ་ཡང་ལོངས་སྤྱོད་པ་མེད་པར་གསལ་རིག་ཁོ་ན་ཙམ་ དུ་ལུས་པ་ན་ཐར་པ་ཐོབ་པར་འདོད་དོ། ། 5-9 གསུམ་པ་ལ། རྩ་བའི་སློབ་དཔོན་ངོས་བཟུང་བ

【現代漢語翻譯】感官能力，即五種感官和身體的控制能力，以及這兩種能力的本質，即具有確定對象的特徵的清晰和敏銳的意識物質，即意根。一般來說，有十一種感官能力，並且認為存在二十五個自性智慧的個體，並且認為沒有一種現象不包含在這些之中。其中，主要的是僅僅作為自性的變異之因（mū）的自性（Prakriti），以及覺（Buddhi）、我慢（Ahamkara）和五唯（Tanmatra）這七者，既是自性又是變異之因（mū）。十一種感官能力和五大元素這十六者，僅僅是變異之因（mū）而不是自性。而自性智慧的個體，既不是自性也不是變異之因（mū），這是第四種情況。主要和自性智慧的個體兩者，由於在究竟的實相中永遠不會被欺騙，所以是勝義諦。其餘的二十三種現象是突發的變異，因此被認為是世俗諦。由於自性智慧僅僅是意識，而其餘的二十四種僅僅是物質，因此按照這種體系，覺也必須是物質。主要的是各種變異的作者，不生不滅的常恒，不是多重而是唯一的，僅僅是對象，遍佈所有容器和內容，不顯現於任何人的不清晰，以及具有微塵（Rajas）、黑暗（Tamas）、光明（Sattva）三種 गुण（Guna）平衡的許多特徵。自性智慧的個體不是微塵、黑暗、光明的性質，既不是行為也不是作者，是常恒的，是享受 सुख（Sukha）和 दुःख（Dukkha）的享受者，是清晰和敏銳的意識的本質，具有五種特徵。個體享受對象的方式是，就像一面雙面鏡子，從內部反映出個體的形象，從外部反映出對象的形象，從而享受對象。世俗之人由於錯誤地將自性和主要兩者視為一體，所以在輪迴中漂泊。當瑜伽士通過依賴上師的口訣，成就了禪定的天眼時，就能很好地理解自性和主要兩者的差異，那時主要就會收攝各種變異，瑜伽士的所有世俗顯現都會消失，變成純粹的空性。當自性智慧的個體不再享受對象，僅僅剩下清晰和敏銳的意識時，就被認為是獲得了 मुक्ति（Mukti）。第三，確定根本上師。

【English Translation】 The sense faculties, namely the five senses and the control of the body, and the essence of both of these faculties, namely the clear and sharp consciousness substance with the characteristic of determining objects, namely the mind faculty. In general, there are eleven sense faculties, and it is believed that there are twenty-five self-awareness individuals, and it is believed that there is not a single phenomenon that is not included among these. Among these, the main one is Prakriti (nature), which is only the cause of transformation (mū) from nature alone, and Buddhi (intellect), Ahamkara (ego), and the five Tanmatras (subtle elements), these seven are both nature and the cause of transformation (mū). The eleven sense faculties and the five elements, these sixteen are only the cause of transformation (mū) and not nature. And the self-awareness individual is neither nature nor the cause of transformation (mū), this is the fourth case. The main and the self-awareness individual, both of them, because they are never deceived in the ultimate reality, are the ultimate truth. The remaining twenty-three phenomena are sudden transformations, therefore they are considered to be the conventional truth. Since self-awareness is only consciousness, and the remaining twenty-four are only matter, therefore according to this system, intellect must also be matter. The main one is the author of various transformations, the eternal that does not arise or cease, not multiple but unique, only the object, pervading all containers and contents, the unclear that does not manifest to anyone, and possessing many characteristics of the balance of the three Gunas (qualities) of Rajas (passion), Tamas (darkness), and Sattva (goodness). The self-awareness individual is not of the nature of Rajas, Tamas, and Sattva, is neither action nor author, is eternal, is the enjoyer who enjoys Sukha (happiness) and Dukkha (suffering), is the essence of clear and sharp consciousness, possessing five characteristics. The way the individual enjoys objects is like a double-sided mirror, the image of the individual is reflected from within, and the images of objects are reflected from without, thereby enjoying objects. Ordinary people wander in Samsara (cyclic existence) because they mistakenly regard the self and the main as one. When a yogi, through relying on the oral instructions of the Guru (teacher), achieves the divine eye of meditation, they can well understand the difference between the self and the main, then the main will gather all the transformations, and all the conventional appearances of the yogi will disappear, becoming pure emptiness. When the self-awareness individual no longer enjoys objects, and only clear and sharp consciousness remains, it is considered to have attained Mukti (liberation). Third, identifying the root Guru.

། འདོད་པ་སྟོན་པའི་གཞུང་ལུགས། མིང་གི་རྣམ་གྲངས། སྒྲ་བཤད། དེའི་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་བཤད་པ་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། ལྷ་ཁྱབ་འཇུག བླ་མ་ཟླ་བ། གཞོན་ནུ་མ་ལེན་སོགས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། རྟོག་པ་ལ་ཕན་པའི་ཡལ་ག་དང་། མཚན་མོ་ལྔ་པ་དང་། གཡུལ་གྱི་ལས་ སྟོན་པའི་ཚིག་སོགས་ཡིན། གསུམ་པ་ནི། ཁྱབ་འཇུག་པ། ཟླ་བ་པ། གླུའི་ཆོས་སྨྲ་བ་སོགས་སོ། །བཞི་པ་ནི། ལྷ་ཁྱབ་ འཇུག་ནི་སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོ་དང་བརྟན་གཡོ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པར་འདོད་པས་ན་ ཁྱབ་འཇུག་པ་ཞེས་བརྗོད། ལྔ་པ་ནི། དེ་འདྲའི་ལྷ་ཁྱབ་འཇུག་ནི། ཚངས་པ་དང་། བརྒྱ་བྱིན་དང་། ཉི་ཟླ་དང་། རིག་ བྱེད་དང་། སྦྱིན་པ་པོ་དང་། ཟ་བ་པོ་སོགས་མཐའ་དག་རང་ཉིད་ཡིན་པར་སྨྲ་བའི་མངོན་པའི་ ང་རྒྱལ་དང་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་རྒྱ་མཚོའི་ནང་དུ་གྲོང་ཁྱེར་སྒོ་ལྡན་ཞེས་བྱ་བ་ན་བུད་མེད་ཀྱི་ འཁོར་ཚོགས་མང་པོ་དང་བཅས་ཏེ་གནས་པར་འདོད་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་ཁྱབ་འཇུག་གི་ངོ་བོ་དེ་ ལ། ཞི་བ། མ་ཞི་བ། འཆི་བ་མེད་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོས་ནི། ལྷ་ཆེན་ཁྱབ་འཇུག་གི་ ངོ་བོ་དེ་ཉིད་ཡོད་པ་ཡང་མ་ཡིན་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་བདག་ཉིད་དུ་ངེས་པར་མཐོང་ནས་ ཐར་པ་ཐོབ་པར་བྱེད། གཉིས་པས་ནི། འཇུག་པ་བཅུའི་སྒོ་ནས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཁྱབ་འཇུག་ གིས་ཉའི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་ནས་རྒྱ་མཚོའི་ནང་ནས་རིག་བྱེད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་བཞི་ལེན་ པ་དང་། ཡང་དེས་རུས་སྦལ་གྱི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་ནས་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འོག་ནས་ བཏེག་སྟེ་གནས་པ་དང་། ཡང་ཕག་རྒོད་ཀྱི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་ནས་སྟེང་ཚངས་པའི་འཇིག་ རྟེན་མན་ཆད་མནན་པ་དང་། ཡང་མིའི་སེང་གེའི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་ནས་ལྷ་མིན་གྱི་དཔོན་པོ་ 5-10 གསེར་ཅན་བསད་པ་དང་། ཡང་མིའུ་ཐུང་གི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་ནས་ལྷ་མིན་སྟོབས་ཅན་ས་ འོག་ཏུ་བཅུག་པ་དང་། ཡང་ཤིང་རྟ་བཅུའི་བུ་ར་མ་ཎའི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་ནས་སྲིན་པོའི་རྒྱལ་ པོ་མགྲིན་བཅུ་བསད་པ་དང་། ཡང་ཛ་མ་ད་ཨགྣེའི་བུ་ར་མ་ཎའི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་ནས་སྲིད་ སྒྲུབ་སོགས་བསད་པས་རྒྱལ་རིགས་བཅད་པ་དང་། ཡང་ནག་པའི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་ནས་ ཆུ་བོ་གངྒཱ་སོགས་དྲངས་ནས་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པར་བྱས་པ་དང་། ཡང་སྲིན་པོ་བསད་པ་ ལ་སོགས་པའི་སྡིག་སྦྱོང་གི་ཆེད་དུ་སྲོད་དུས་སུ་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པའི་གཟུགས་སུ་སྤྲུལ་ནས་སྡིག་པ་ སྦྱོང་བ་དང་། ཡང་དེས་མ་འོངས་པ་ན་བྲམ་ཟེ་གྲགས་པའི་བུ་ཀིརྟི་ཞེས་བྱ་བའི་གཟུགས་སུ་ སྤྲུལ་ནས་འགྲོ་བ་མང་པོ་བཏུལ་བ་སྟེ་དེ་འདྲའི་འཇུག་པ་བཅུའི་སྒོ་ནས་འགྲོ་བའི་དོན་བྱེད་ པར་འདོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པས་ནི། འགྲོ་བ་རྣམས་བསྐྱེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཁྱབ་འཇུག་གི་ལྟེ་བའི་པདྨོ་ལས་ལྷ་ ཚངས་པ་སྐྱེ་བ་དང་། གཞན་ཡང་འགྲོ་བ་སྣ་ཚོགས་པ་མང་

【現代漢語翻譯】揭示慾望的宗義名稱分類：聲音解釋，及其慾望的差別解釋，共五類。第一類：遍入天（Vishnu），月亮上師，童女等。第二類：有益於思慮的枝幹，第五個夜晚，以及揭示戰爭行為的詞語等。第三類：遍入派，月亮派，歌唱教義者等。第四類：遍入天被認為是所有容器和內容物的統治者，遍佈所有穩定和移動的事物，因此被稱為遍入者。第五類：如此的遍入天，聲稱梵天（Brahma），帝釋天（Indra），日月，吠陀，施予者和享用者等一切都是他自己，懷著顯赫的傲慢，在海洋中一個名為門城的城市裡，與眾多婦女眷屬一同居住。如此的遍入天的本質，分為寂靜、非寂靜和不死三種。第一種認為，偉大的遍入天的本質既非存在也非不存在，而是被確定為一種自性，從而獲得解脫。第二種認為，通過十種化身來利益眾生。即遍入天化身為魚，從海洋中取回四部吠陀經；又化身為烏龜，從所有世界的下方抬起並支撐著它們；又化身為野豬，壓制了梵天世界以下的所有世界；又化身為人獅，殺死了阿修羅的首領金光；又化身為侏儒，將強大的阿修羅投入地下；又化身為持斧羅摩，殺死了羅剎王十頸；又化身為 జమাদగ్নি（Jamadagni）之子羅摩，通過殺戮統治者等方式來消滅剎帝利種姓；又化身為黑天，引來恒河等河流，利益眾生；又爲了凈化殺戮羅剎等的罪業，在黃昏時化身為釋迦牟尼來凈化罪業；又在未來化身為婆羅門格爾格（Garga）之子基爾提（Kirti），調伏眾多眾生。因此，他認為通過這十種化身來利益眾生。第三種認為，創造眾生。即從遍入天的肚臍蓮花中生出梵天，以及其他各種各樣的眾生。

【English Translation】 The Doctrine Revealing Desire Classification of Names: Sound explanation, and explanation of the differences in its desires, in five categories. The first category: Vishnu (Lha Khyap Jug), Lunar Guru, Young Maiden, etc. The second category: Branches beneficial for contemplation, the fifth night, and words revealing acts of war, etc. The third category: Followers of Vishnu, Followers of the Moon, Preachers of Songs, etc. The fourth category: Vishnu is said to be the lord of all containers and contents, pervading all that is stable and moving, hence called the Pervader. The fifth category: Such a Vishnu claims that Brahma, Indra, the Sun and Moon, the Vedas, the Giver, and the Enjoyer, etc., are all himself, dwelling with great pride in a city with gates in the ocean, accompanied by a large assembly of women. The essence of such a Vishnu is threefold: peaceful, non-peaceful, and immortal. The first sees the essence of the great god Vishnu as neither existent nor non-existent, but as a self-nature, thereby attaining liberation. The second acts for the benefit of beings through ten incarnations. That is, Vishnu transforms into a fish and retrieves the four Vedas from the ocean; then transforms into a tortoise and lifts and supports all the worlds from below; then transforms into a boar and suppresses all the worlds below Brahma's world; then transforms into a man-lion and kills the demon lord Hiranyakashipu; then transforms into a dwarf and casts the powerful demons into the earth; then transforms into Rama, the son of Dasharatha, and kills the demon king Ravana with ten necks; then transforms into Rama, the son of Jamadagni, and eradicates the Kshatriya race by killing rulers, etc.; then transforms into Krishna and draws the Ganges River, etc., benefiting sentient beings; and again, to purify the sins of killing demons, etc., he transforms into Shakyamuni at dusk to purify sins; and again, in the future, he will transform into Kirti, the son of the Brahmin Garga, and subdue many beings. Therefore, he believes in benefiting beings through these ten incarnations. The third creates beings. That is, Brahma is born from the lotus in Vishnu's navel, and also various other beings.

པོ་དག་ཀྱང་སྤྲུལ་པར་འདོད་དོ། །འདིའི་ནང་གསེས་ལ་དབྱེ་ན། ཚངས་པ་ཆེན་པོ་པ་དང་། སྒྲའི་ཚངས་པ་བ་དང་། དཔྱོད་པ་བ་ དང་། རིག་བྱེད་མཐའ་སྨྲ་བ་དང་། གསང་བ་པ་དང་ལྔ་ལས། དང་པོའི་རྩ་བའི་སློབ་དཔོན། ཚངས་པ་སོགས་ཡིན། འདིའི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཚངས་པ་བ། བྲམ་ཟེ་པ། རིག་བྱེད་པ་ སོགས་ཟེར། ལྷ་ཚངས་པ་ནི་ཁྱབ་འཇུག་གི་ལྟེ་བའི་པདྨོ་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་དང་། དབང་ ཕྱུག་གིས་སྤྲུལ་པའི་སྒོ་ང་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་དང་གཉིས་ཡོད། ཚངས་པ་ལ་དུས་ཀྱི་རིམ་ པས་མིང་བདུན་བྱུང་སྟེ། བསྐལ་པ་དང་པོ་ལ་རང་བྱུང་དང་། གཉིས་པ་ལ་ཚངས་པ་དང་། གསུམ་པ་ལ་སྐྱེ་དགུའི་བདག་པོ་དང་། བཞི་པ་ལ་པདྨའི་སྐྱེ་གནས་ཅན་དང་། ལྔ་པ་ལ་གདོང་ བཞི་པ་དང་། དྲུག་པ་ལ་མེས་པོ་དང་། བདུན་པ་ལ་གསེར་གྱི་སྙིང་པོ་ཅན་དང་བདུན་བྱུང་ བར་འདོད་པའི་ཕྱིར། ལྷ་ཚངས་པས་འཇིག་རྟེན་མ་བརྒྱད་བསྐྱེད་པ་སྟེ། ལྷ་རྣམས་བསྐྱེད་ 5-11 པའི་ཉི་མའི་མ་དང་། ལྷ་མ་ཡིན་རྣམས་བསྐྱེད་པའི་སྦྱིན་བྱེད་མའི་མ་དང་། ཀླུ་རྣམས་བསྐྱེད་ པའི་ཀླུའི་མ་དང་། ནམ་མཁའ་ལྡིང་རྣམས་བསྐྱེད་པའི་ནམ་མཁའ་ལྡིང་གི་མ་དང་བཞི་བསྐྱེད་ པ་དང་། ལྷ་ཚངས་པའི་ཁ་ནས་བྲམ་ཟེའི་རིགས་དང་། དཔུང་པ་ནས་རྒྱལ་རིགས་དང་། བརླ་ ནས་རྗེ་རིགས་དང་། རྐང་མཐིལ་ནས་དམངས་རིགས་རྣམས་བསྐྱེད་པར་འདོད། ཚངས་པའི་ ཞལ་བཞི་ལས་མཆོད་སྦྱིན་གྱི་རིག་བྱེད་དང་། ངེས་བརྗོད་ཀྱི་རིག་བྱེད་དང་། སྙན་ཚིག་གི་ རིག་བྱེད་དང་། སྲིད་སྲུང་གི་རིག་བྱེད་དེ་རིག་བྱེད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་བཞི་བྱུང་བར་འདོད་ལ། བསྟན་བཅོས་བཞི་པོ་དེ་ཡང་གང་ཟག་སུས་ཀྱང་མ་བྱས་པར་ཆ་མེད་རྟག་པ་རང་བྱུང་ནམ་ མཁའ་ལྟ་བུ་ཞིག་ཏུ་འདོད་པ་དང་། རྟའི་མཆོད་སྦྱིན་བྱས་ན་མཐོ་རིས་ཀྱི་བདེ་བ་དང་། ལྷ་ ཚངས་པ་ཆེན་པོའི་གོ་འཕང་འཐོབ་པར་འདོད་པའོ། ། གཉིས་པའི་རྩ་བའི་སློབ་དཔོན་ཚངས་པ་རྟག་ཞི་བ་སོགས་ཡིན། འདིའི་མིང་གི་རྣམ་ གྲངས། སྒྲའི་ཚངས་པ་པ་དང་། བརྡ་སྤྲོད་པ་དང་། སྒྲ་བྱེད་པ་སོགས་ཡིན། སྣོད་བཅུད་སྣ་ ཚོགས་པའི་གཞིར་གྱུར་པའི་སྒྲའི་ཚངས་པའི་ངོ་བོ་ཇི་བཞིན་པ་དེ་ནི་ཡི་གེ་ༀ་རིང་པོ་དོན་ དམ་པར་གནས་པ་ཞིག་ཡིན་ཀྱང་དེའི་ཡིན་ལུགས་མ་ཤེས་པའི་རྨོངས་པས་བསླད་པས་འགྲོ་ བ་རྣམས་ལ་གཟུང་འཛིན་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བར་འདོད། འདི་སང་ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ཐབས་ནི་ ཕྱིའི་མཆོད་སྦྱིན་ཕྱུགས་ཀྱི་སྦྱིན་སྲེག་དང་། ནང་གི་སྦྱིན་སྲེག་བུད་མེད་ཀྱི་སྐྱེ་གནས་སུ་སྐྱེས་ པའི་ཁམས་འཛག་པ་ཉིད་ལ་འདོད་ཅིང་། ཐར་པའི་ངོ་བོ་ཡང་ཁམས་འཛག་དུས་ཀྱི་སྟོང་པ་ དང་བདེ་བ་གཉིས་ལ་འདོད་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཞིག་གོ། གསུམ་པའི་རྩ་བའི་སློབ་དཔོན་ཁྱབ་འཇུག་དང་། རྒྱལ་དཔོག་སོགས་ཡིན། མིང་གི་རྣམ་ གྲངས་ཡང

【現代漢語翻譯】他們也認為這些是化身。如果將此派別進行細分，可分為大梵天派、聲音梵天派、思辨派、吠陀終極論者和秘密派五類。第一派的根本導師是梵天等。此派的名稱有梵天派、婆羅門派、吠陀派等。他們認為梵天神是從遍入天的肚臍蓮花中誕生的，也有人認為是從自在天所化現的卵中誕生的。由於時間的推移，梵天有七個名字：第一個劫時名為自生，第二個劫時名為梵天，第三個劫時名為生主，第四個劫時名為蓮花生，第五個劫時名為四面者，第六個劫時名為祖父，第七個劫時名為金胎。因此，梵天神創造了八位世界之母：創造天人的太陽之母，創造非天（阿修羅）的施捨之母，創造龍族的龍之母，創造迦樓羅的金翅鳥之母。此外，他們認為梵天從口中創造了婆羅門種姓，從肩膀創造了剎帝利種姓，從大腿創造了吠舍種姓，從腳底創造了首陀羅種姓。他們認為從梵天的四個面孔中產生了祭祀吠陀、讚頌吠陀、歌詠吠陀和禳災吠陀，即四部吠陀論典。他們還認為這四部論典並非由任何人所造，而是無始無終、永恒不變、自然而然如虛空一般。他們認為進行馬祭可以獲得天界的快樂，並獲得大梵天神的地位。第二派的根本導師是常寂梵天等。此派的名稱有聲音梵天派、語法學家、聲論者等。他們認為作為各種容器和精華基礎的聲音梵天的真實本質是長音Om（唵）的字母，雖然它真實存在，但由於無知的矇蔽，眾生會產生各種各樣的執著。他們認為獲得解脫的方法是外在的祭祀，即犧牲牲畜；內在的祭祀，即泄露女性生殖器中產生的精液。他們認為解脫的本質是精液泄露時的空性和快樂。第三派的根本導師是遍入天和勝論等。名稱也有很多。

【English Translation】 They also consider these to be emanations. Dividing this further, there are five categories: the Great Brahma school, the Sound Brahma school, the Reasoning school, the Vedic End school, and the Secret school. The root teacher of the first is Brahma, etc. Names for this include Brahma school, Brahmin school, Vedic school, etc. They believe that the god Brahma is born from the lotus in the navel of Vishnu, and others believe he is born from an egg emanated by Ishvara. Brahma has seven names in chronological order: in the first kalpa (aeon) he is called Self-Born, in the second Brahma, in the third Lord of Beings, in the fourth Lotus-Born, in the fifth Four-Faced, in the sixth Forefather, and in the seventh Golden Essence. Therefore, the god Brahma created eight mothers of the world: the mother of the sun who created the gods, the mother of charity who created the asuras, the mother of the nagas who created the nagas, and the mother of the garudas who created the garudas. Furthermore, they believe that Brahma created the Brahmin caste from his mouth, the Kshatriya caste from his shoulders, the Vaishya caste from his thighs, and the Shudra caste from his feet. They believe that the four Vedas—the sacrificial Veda, the expressive Veda, the poetic Veda, and the protective Veda—arose from Brahma's four faces. They also believe that these four treatises were not created by anyone, but are beginningless, endless, eternal, unchanging, and natural like space. They believe that performing a horse sacrifice can bring heavenly bliss and attain the status of the great god Brahma. The root teacher of the second school is Eternal Peaceful Brahma, etc. Names for this include Sound Brahma school, Grammarians, Phonologists, etc. They believe that the true essence of Sound Brahma, which is the basis of various containers and essences, is the long syllable Om (唵), which exists in ultimate reality. However, due to the obscuration of ignorance, beings perceive various forms of grasping and clinging. They believe that the method of attaining liberation is external sacrifice, i.e., sacrificing livestock; and internal sacrifice, i.e., the emission of semen produced in the female genitalia. They believe that the essence of liberation is the emptiness and bliss experienced at the moment of ejaculation. The root teachers of the third school are Vishnu and Nyaya, etc. There are also many names.

་། རྒྱལ་དཔོག་པ་དང་། དཔྱོད་པ་བ་སོགས་ཟེར་བའོ། །འདི་ཚང་ལུགས་ཀྱི་བདག་ ནི། བློའི་ངོ་བོ་སེམས་པ་ཅན་དང་། བེམ་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་རིག་གི་རང་བཞིན་དང་། རྟག་ 5-12 པའི་ངོ་བོ་དང་། ལུས་ལས་ཡན་གར་བའི་སྒོས་རྫས་ཅན་དང་། བདེ་སྡུག་སོ་སོའི་དུས་ཀྱི་མྱོང་ བ་པོ་དང་། གནས་སྐབས་མི་རྟག་ཀྱང་ངོ་བོ་ཆ་ཤས་སོགས་ཕྱེ་བ་མེད་པ་ཅན་དུ་འདོད། དྲི་ མ་སེམས་ཀྱི་གཤིས་སུ་ཞུགས་པས་ཉེས་པ་ཟད་པའི་སྐྱེས་བུ་ཡང་མེད། ཤེས་བྱ་མཐའ་ཡས་ པ་ཡིན་པས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡང་མེད། དེའི་ཕྱིར་ལམ་སྒོམ་པས་སྔར་ཡོད་ཀྱི་སྐྱོན་ཟད་ པ་དང་། སྔར་མེད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་སོགས་གསུངས་པའི་བདེན་པའི་ངག་ཀྱང་མེད་ པར་འདོད་དོ། ། བཞི་པའི་རྩ་བའི་སློབ་དཔོན་ཚངས་པ་སོགས་ཡིན། མིང་གི་རྣམ་གྲངས་ཚངས་པ་དང་། བྲམ་ཟེ་པ་དང་། རིག་བྱེད་པ་སོགས་ཟེར། འདིས་བདག་འདོད་ཚུལ་བརྟན་གཡོ་ཀུན་གྱི་ བྱེད་པ་པོ་བདག་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ། ཆ་ཤས་མེད་པས་གཅིག་པུ། ནམ་ཡང་མི་ཉམས་པས་ རྟག་པ། ཐོག་མཐའ་མེད་པས་འཆི་བ་མེད་པ། ཉི་མའི་མདོག་ཅན་མུན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ ལས་འདས་པ་སོགས་ཁྱད་ཆོས་དུ་མ་དང་ལྡན་པའི་སྐྱེས་བུ་ཞིག་གོ།དེ་ལྟ་བུའི་སྐྱེས་བུ་ཉི་ མའི་མདོག་ཅན་དེ་སྣོད་བཅུད་སྐྱེ་འཇིག་དང་། འགྲོ་བ་འཆིང་གྲོལ་དང་། བདེ་སྡུག་ཀུན་གྱི་ བྱེད་པ་པོ་དང་། ལྷ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བདག་ཉིད་དང་། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་ངོ་བོའང་ཡིན་པར་ འདོད། ནམ་ཞིག་བསམ་གཏན་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་བསྒོམ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་བདག་གི་རང་ བཞིན་དེ་ཉིད་གསེར་གྱི་ཁ་དོག་ཅན་དུ་མཐོང་ནས་བདེ་སྡུག་འཁོར་འདས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ གྱུར་པ་ན་ཐར་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། ། ལྔ་པའི་རྩ་བའི་སློབ་དཔོན་ནི། ཚངས་པ་སོགས་ཡིན། འདིའི་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་རིག་ བྱེད་གསང་བ་པ་ཟེར། འདི་བས་བདག་གིས་འདོད་ཚུལ་བདུད་རྩིའི་ཐིགས་ལུང་ཞེས་བྱ་བའི་ རིག་བྱེད་ལ་བརྟེན་ནས་བདག་ཤེས་རིག་རྟག་པ་ཆ་མེད་གཅིག་པུའི་རང་བཞིན་ཅན་བདེན་ པར་གྲུབ་པ་ཞིག་ཡོད་པར་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ཙམ་མ་གཏོགས་གྲུབ་མཐའ་སྤྱི་ཁོག་ཚངས་ 5-13 པ་རྣམས་དང་འདྲའོ། ། བཞི་པ་ལ། རྩ་བའི་སློབ་དཔོན་ངོས་བཟུང་བ། འདོད་པ་སྟོན་པའི་གཞུང་ལུགས། མིང་ གི་རྣམ་གྲངས། སྒྲ་བཤད། འདོད་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། རྒྱལ་བ་དམ་པ། དྲང་སྲོང་མཆོད་འོས། སྟོན་པ་ཁྱུ་མཆོག་སོགས་ཡིན། གཉིས་པ་ནི། རྒྱས་བྱེད་སྐར་མའི་བསྟན་བཅོས་དང་། དྲང་སྲོང་མཆོད་འོས་ཀྱིས་ བརྩམས་པའི་རྩིས་སྣ་ཚོགས་སོགས་ཡིན། གསུམ་པ་ནི། གཅེར་བུ་པ། ཟད་བྱེད་པ། ཕྱོགས་ཀྱི་གོས་ཅན་པ། ནམ་མཁའི་གོས་ཅན་ པ། རྒྱལ་བ་པ། མཆོད་འོས་པ། ཐལ་བ་པ། ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་རྣམས་ཡིན། བཞི་པ་ནི། ལུས་ལ་གོས་མི་གྱོན་པས་གཅེར་བུ་པ། དཀའ་ཐུབ་ཀྱ

【現代漢語翻譯】被稱為『國王的占卜者』和『論證者』等等。全增派的『我』（藏文：བདག་，梵文天城體：आत्मन्，梵文羅馬擬音：ātman，漢語字面意思：自我）的體性是：具有心識的智慧，非物質的覺知自性，恒常的體性，獨立於身體之外的實體，各自體驗苦樂的體驗者，雖然狀態無常但本體不可分割。他們認為，因為污垢進入了心識的本性，所以沒有罪業完全消除的人。因為所知是無限的，所以也沒有全知者。因此，他們認為通過修道來消除原有的過失，以及生起原本沒有的功德等說法，都不是真實的。第四派的根本導師是梵天（藏文：ཚངས་པ་，梵文天城體：ब्रह्म，梵文羅馬擬音：brahman，漢語字面意思：梵天）等。名稱有梵天、婆羅門（藏文：བྲམ་ཟེ་པ་，梵文天城體：ब्राह्मण，梵文羅馬擬音：brāhmaṇa，漢語字面意思：婆羅門）和吠陀（藏文：རིག་བྱེད་པ་，梵文天城體：वेद，梵文羅馬擬音：veda，漢語字面意思：吠陀）等。他們認為的『我』是：一切有情和無情的造作者，遍佈一切，因為沒有部分所以是唯一的，因為永不衰敗所以是恒常的，因為沒有開始和結束所以是不死的，具有太陽的顏色，超越黑暗的輪廓等諸多特點。他們認為，如此具有太陽顏色的『我』，是器情世界的生滅，眾生的束縛和解脫，苦樂的造作者，一切天神的本體，也是大自在天（藏文：དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ，梵文天城體：महेश्वर，梵文羅馬擬音：maheśvara，漢語字面意思：大自在天）的體性。當依靠禪定，通過修習『我』的力量，見到『我』的自性呈現金黃色，並且苦樂、輪迴和涅槃平等時，就獲得了解脫。第五派的根本導師也是梵天等。他們的名稱是吠陀秘密者。他們認為，依靠名為『甘露滴』的吠陀，『我』是具有恒常、無分、唯一的覺知自性的真實存在，除了這個差別之外，其總體思想與梵天派別相同。第四派包括：根本導師的認定、主張的理論體系、名稱、詞源解釋和主張的特點五個方面。第一是：國王至尊、聖者應供、導師殊勝等。第二是：廣佈星宿的論典，以及聖者應供所著的各種算術等。第三是：裸體者、滅盡者、穿戴方位者、虛空衣者、國王派、應供派、灰燼派、遍行者等。第四是：因為身體不穿衣服所以是裸體者，因為苦行而使罪業滅盡所以是滅盡者。

【English Translation】 They are called 'king's diviners' and 'debaters' and so on. The nature of the 'self' (Tibetan: བདག་, Sanskrit Devanagari: आत्मन्, Sanskrit Romanization: ātman, Chinese literal meaning: self) according to the Samkhya school is: having a mind-like consciousness, a non-material nature of awareness, a constant nature, a substance independent of the body, an experiencer of happiness and suffering at different times, and although the state is impermanent, the essence is indivisible. They believe that because defilements enter the nature of the mind, there is no one who has completely eliminated sins. Because knowledge is infinite, there is no omniscient one. Therefore, they believe that statements such as eliminating existing faults and generating previously non-existent qualities through the path are not true. The root teacher of the fourth school is Brahma (Tibetan: ཚངས་པ་, Sanskrit Devanagari: ब्रह्म, Sanskrit Romanization: brahman, Chinese literal meaning: Brahma) and so on. Names include Brahma, Brahmin (Tibetan: བྲམ་ཟེ་པ་, Sanskrit Devanagari: ब्राह्मण, Sanskrit Romanization: brāhmaṇa, Chinese literal meaning: Brahmin), and Veda (Tibetan: རིག་བྱེད་པ་, Sanskrit Devanagari: वेद, Sanskrit Romanization: veda, Chinese literal meaning: Veda). They believe that the 'self' is: the creator of all sentient and non-sentient beings, pervading all, unique because it has no parts, constant because it never decays, immortal because it has no beginning and end, having the color of the sun, transcending the darkness, and possessing many other characteristics. They believe that such a 'self' with the color of the sun is the creator of the arising and ceasing of the world and beings, the bondage and liberation of beings, happiness and suffering, the essence of all gods, and also the nature of the Great Lord (Tibetan: དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ, Sanskrit Devanagari: महेश्वर, Sanskrit Romanization: maheśvara, Chinese literal meaning: Great Lord). When relying on meditation, through the power of cultivating the 'self', the nature of the 'self' is seen as golden in color, and happiness, suffering, samsara, and nirvana become equal, then liberation is attained. The root teacher of the fifth school is also Brahma and so on. Their name is the Vedic secretist. They believe that relying on the Veda called 'Nectar Drop', the 'self' is a real existence with a constant, indivisible, and unique nature of awareness, and apart from this difference, the overall philosophy is the same as the Brahma schools. The fourth school includes five aspects: the identification of the root teacher, the theoretical system of the doctrine, the name, the etymological explanation, and the characteristics of the doctrine. The first is: King Supreme, Holy One Worthy of Offerings, Teacher Supreme, etc. The second is: the treatise on the spreading stars, and various calculations written by the Holy One Worthy of Offerings, etc. The third is: the naked ones, the exhausters, those who wear the directions, those who wear the sky, the royal school, the worthy-of-offerings school, the ash school, the wanderers, etc. The fourth is: because they do not wear clothes on their bodies, they are the naked ones, and because they exhaust sins through asceticism, they are the exhausters.

ིས་སྡིག་པ་ཟད་པར་ འདོད་པས་ཟད་བྱེད་པ། རྒྱལ་བ་དམ་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བས་རྒྱལ་བ་པ། ཐལ་བ་ལུས་ལ་ བྱུགས་པས་ཐལ་བ་པ། སློང་མོ་བྱ་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་བས་ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་ཞེས་བརྗོད། ལྔ་པ་ནི། འདིའི་ལུགས་ལ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཚིག་དོན་དགུར་འདུ་བར་འདོད་ལ། ཚིག་ དོན་དགུ་ནི། སྲོག་དང་། ཟག་པ། སྡོམ་པ། ངེས་པར་རྒ་བ། འཆིང་བ། ལས། སྡིག་པ། བསོད་ ནམས། ཐར་པ་རྣམས་སོ། །དེ་ལས། སྲོག་ནི་གང་ཟག་དང་སྐྱེས་བུ་སྟེ། དེ་གཉིས་ནི། ངོ་བོ་ རྟག་ལ། གནས་སྐབས་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་ཅན་སྐྱེས་བུ་རྣམས་ཀྱི་ལུས་ཚད་དང་མཉམ་ པ་ཅན་ནོ། ། གཉིས་པ་ནི། འཁོར་བར་ཟག་བྱེད་ཀྱི་དགེ་མི་དགེའི་ལས་རྣམས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ལས་གསར་དུ་མི་བསགས་པས་ཟག་པ་འགོག་པར་བྱེད་དོ། །བཞི་པ་ནི། སྡོམ་པ་དེ་ཉིད་ལ་ གནས་པའི་སྒོ་ནས་ལུས་དཀའ་ཐུབ་དང་སེམས་བསམ་གཏན་སྒོམ་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སྔོན་གྱི་ ལས་རྣམས་ཟད་བྱེད་དོ། །ལྔ་པ་ནི། ལྟ་བ་ངན་པ་རྣམས་སོ། །དྲུག་པ་ལས་ལ་བཞི་སྟེ། ཕྱིས་ 5-14 ནས་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ལས་དང་། ཐ་སྙད་ཀྱི་མིང་དང་། རིགས་རུས་དང་། འཚོ་བྱེད་ཀྱི་ ཚེ་རྣམས་སོ། །བདུན་པ་ནི། ཆོས་མིན་རྣམས་སོ། །བརྒྱད་པ་ནི། ཡང་དག་པའི་ཆོས་རྣམས་ སོ། །དགུ་པ་ནི། ལས་ཐམས་ཅད་ཟད་པས་འཇིག་རྟེན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟེང་ན་འཇིག་རྟེན་ འདས་པ་ཞེས་བྱ་བ་གདུགས་དཀར་པོ་གྱེན་ལ་བསླངས་པ་ལྟ་བུ་ཁ་དོག་དཀར་པོ་རྒྱ་ཁྱོན་ དཔག་ཚད་འབུམ་ཕྲག་རེ་ལྔ་ཡོད་པ་སྲོག་ཡོད་པས་དངོས་པོ་དང་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བས་ དངོས་པོ་ཡང་མེད་པ་ཅན་གྱི་གནས་དེར་འགྲོ་བ་ན་ཐར་པ་ཐོབ་པར་འདོད་དོ། །འདི་བའི་ ལུགས་ལ་སྲོག་ཅན་གྱི་གཙོ་བོ་སྡེ་དགུ་སྟེ། དེ་ཡང་ས་ཆུ་མེ་རླུང་གི་འབྱུང་བ་བཞི་དང་། ཤིང་། སྲིན་བུ། གྲོག་མ། བུང་བ། མི་རྣམས་སོ། །འབྱུང་བཞི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སེམས་ལྡན་ཡིན་ཏེ། ཕན་གནོད་ཀྱི་བྱ་བ་དུས་སུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ལྗོན་ཤིང་ཆོས་ཅན། སེམས་ལྡན་ཡིན་ཏེ། ཤུན་ པ་བཤུས་ན་འཆི་བའི་ཕྱིར། ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། དེ་ཡིན་ཏེ། དགུན་དུས་སུ་གཉིད་ལོག་ཅིང་ དབྱར་དུས་སུ་སད་དེ་རྐང་པས་ཆུ་འཐུང་ནས་མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། འཁྲི་ ཤིང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་མིག་དབང་ཡོད་དེ། ཤིང་གཞན་ལ་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། མེ་ ཏོག་ཕལ་ཆེར་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་དེ་ཡོད་དེ། ཉི་མ་ལ་ཁ་ཕྱོགས་ནས་སྡོད་པའི་ཕྱིར། ཆུ་ཤིང་ ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་རྣ་དབང་ཡོད་དེ། འབྲུག་སྒྲ་གྲགས་པ་ན་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་རྩོམ་པའི་ ཕྱིར། མ་དུ་ལུང་ཀ་ཞེས་པའི་ཤིང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་སྣ་དབང་ཡོད་དེ། ཁྱོད་ཀྱི་རྩར་ཁྱི་རོ་ རུལ་བ་བཞག་ན་འབྲས་བུ་མང་པོ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། སྐྱུ་རུ་རའི་ཤིང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་ལྕེ་ དབང་ཡོད་དེ། ཁྱོད་ཀྱི་རྩར་འོ་མ་བ

【現代漢語翻譯】那些想要滅盡罪業的人被稱為『滅盡者』。追隨神聖勝利者（Jina，意為『征服者』）的人被稱為『勝利者』。在身上塗抹灰燼的人被稱為『灰燼者』。爲了乞討而四處遊走的人被稱為『遍行者』。第五個方面是：根據這個教派的觀點，所有的法都被歸納為九個詞義。這九個詞義是：生命、煩惱、戒律、必然衰老、束縛、業、罪業、功德和解脫。其中，生命是指個體和補特伽羅（Pudgala，意為『人』），這兩者的本體是常恒的，但狀態是無常的，與補特伽羅的身體大小相等。第二個方面是：在輪迴中產生煩惱的善與非善之業。第三個方面是：通過不再積累新的業來阻止煩惱。第四個方面是：通過安住于戒律，依靠身體的苦行和心靈的禪定，來滅盡過去的業。第五個方面是：錯誤的見解。第六個方面是：業有四種，即未來將要體驗的業、名言的名稱、種姓和維持生命的壽命。第七個方面是：非正法。第八個方面是：正確的法。第九個方面是：通過滅盡所有的業，在所有世界的上方，有一個被稱為『超越世界』的地方，像撐起的白色陽傘一樣，顏色是白色的，面積有一千五百萬由旬（Yojana，古印度長度單位），有生命的物體從物質和輪迴中解脫出來，到達那個沒有物質的地方，就被認為是獲得了自由。這個教派認為，有情眾生的主要類別有九種，即地、水、火、風四大元素，以及樹木、昆蟲、螞蟻、蜜蜂和人類。四大元素具有法性，因為它們在適當的時候會做出有利和有害的行為，所以它們是有情識的。樹木具有法性，因為剝掉樹皮就會死亡，所以它們是有情識的。此外，它們還具有法性，因為它們在冬天睡覺，在夏天醒來，用腳喝水，然後開花結果。蔓生植物具有法性，因為它們依靠其他樹木生長，所以它們有眼睛。大多數花朵具有法性，因為它們面向太陽，所以它們有眼睛。水生植物具有法性，因為當雷聲響起時，它們就開始結果，所以它們有耳朵。一種叫做『瑪度隆嘎』（Mādu luṅ ga）的樹具有法性，因為如果在它的根部放置腐爛的狗屍體，它就會結出許多果實，所以它有鼻子。余甘子樹具有法性，因為如果在它的根部放置牛奶，它就會...

【English Translation】 Those who desire to exhaust sins are called 'Exhausters'. Those who follow the holy Jina (meaning 'Conqueror') are called 'Victors'. Those who smear ashes on their bodies are called 'Ash-wearers'. Those who wander in all directions for the sake of begging are called 'Wanderers'. The fifth aspect is: According to this school, all dharmas are categorized into nine word-meanings. These nine word-meanings are: life, defilements, discipline, inevitable aging, bondage, karma, sins, merit, and liberation. Among these, life refers to the individual and the Pudgala (meaning 'person'), whose essence is permanent, but whose state is impermanent, and which is equal in size to the body of the Pudgala. The second aspect is: the virtuous and non-virtuous actions that cause defilements in samsara. The third aspect is: preventing defilements by not accumulating new karma. The fourth aspect is: exhausting past karma by abiding in discipline and relying on physical asceticism and mental meditation. The fifth aspect is: wrong views. The sixth aspect is: karma has four aspects, namely, the karma that will be experienced in the future, the names of conventional terms, lineage, and the lifespan that sustains life. The seventh aspect is: non-dharma. The eighth aspect is: the correct dharma. The ninth aspect is: by exhausting all karma, above all the worlds, there is a place called 'Beyond the World', like a white parasol held upright, the color is white, the area is one hundred and fifty million yojanas (an ancient Indian unit of length), living beings are liberated from matter and samsara, and reaching that place without matter is considered to have attained freedom. This school believes that there are nine main categories of sentient beings, namely the four elements of earth, water, fire, and wind, as well as trees, insects, ants, bees, and humans. The four elements have dharma nature, because they perform beneficial and harmful actions at the appropriate time, so they are sentient. Trees have dharma nature, because they die when their bark is peeled off, so they are sentient. Furthermore, they have dharma nature, because they sleep in winter and wake up in summer, drink water with their feet, and then blossom and bear fruit. Creepers have dharma nature, because they rely on other trees to grow, so they have eyes. Most flowers have dharma nature, because they face the sun, so they have eyes. Aquatic plants have dharma nature, because when thunder sounds, they begin to bear fruit, so they have ears. A tree called 'Mādu luṅ ga' has dharma nature, because if a rotting dog corpse is placed at its roots, it will bear many fruits, so it has a nose. The Emblica tree has dharma nature, because if milk is placed at its roots, it will...

ླུག་ན་འབྲས་བུ་མང་པོ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། མྱ་ངན་མེད་པའི་ ཤིང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་ལུས་དབང་ཡོད་དེ། བུད་མེད་ལང་ཚོ་དར་བའི་རྐང་པ་རྒྱན་དང་ལྡན་ པས་བསྣུན་ན་འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། སིནྡྷུ་ཝ་ར་ཞེས་པའི་མེ་ཏོག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཆགས་ལྡན་ཡིན་ཏེ། བུད་མེད་གཞོན་ནུ་མའི་འགྲམ་ཆུས་བརླན་ན་འདབ་མ་མངོན་པར་ 5-15 བཞད་པའི་ཕྱིར། འདི་བས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་གཏན་ནས་མི་འདོད་པས་སྟོན་པ་ སངས་རྒྱས་ནི་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་ལྟ་བ་བཅུ་བཞི་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པ་དང་། འཁོར་བའི་ཐོག་མ་ མ་ཤེས་པ་དང་། ལྷས་བྱིན་རབ་ཏུ་བྱུང་བར་བྱས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཐམས་ཅད་ མཁྱེན་པའང་མིན་པར་འདོད། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཞབས་ལ་སེང་ལྡེང་གི་ཚལ་བ་ཟུག་ པས་རྣམ་སྨིན་མྱོང་བ་སོགས་ཡོད་ཕྱིར་རང་བཞིན་པའི་སྐྱེས་བུ་ཐ་མལ་པ་ལྟ་བུར་འདོད་པའོ། ། ལྔ་པ་ལ། རྩ་བའི་སློབ་དཔོན་ངོས་བཟུང་བ། འདོད་པ་སྟོན་པའི་གཞུང་ལུགས། མིང་གི་ རྣམ་གྲངས་དང་། སྒྲ་བཤད། དེའི་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། ལྷའི་བླ་མ་ ཕུར་བུ། དྲང་སྲོང་འཇིག་རྟེན་མིག དེའི་སློབ་མ་འཇིགས་སྟོབས་སོགས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་མིག་གིས་བརྩམས་པའི་གཞུང་ལུགས་འབུམ་ཕྲག་གཅིག་པ་ དང་། ཕུར་བུས་བསྟན་པའི་རྒྱུད་སོགས་ཡིན། གསུམ་པ་ནི། ཚུ་རོལ་མཛེས་པ། ཆད་པར་སྨྲ་བ། མེད་པར་སྨྲ་བ། ཕུར་བུ་པ། རྒྱང་ འཕེན་པ་སོགས་ཟེར། བཞི་པ་ནི། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ལས་རྒྱང་རིང་དུ་ཕར་སོང་བས་རྒྱང་འཕེན་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ལྔ་པ་ནི། འདི་བས་སྐྱེ་བ་སྔ་མ་ནས་འདིར་འོང་བ་མེད་པ་དང་། ས་སོགས་འབྱུང་བ་ འདུས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ལུས་བེམ་དེ་ལས་སེམས་གློ་བུར་དུ་སྐྱེ་བ་དང་། ད་ལྟའི་ལུས་སེམས་ རྫས་གཅིག་པས་ཚེ་འདི་ནས་ཕྱི་མར་འགྲོ་བ་ཡང་མེད་པར་འདོད་པ་དང་། གཞལ་བྱ་ལ་སོ་ སྐྱེས་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་ཁོ་ན་མ་གཏོགས་ལྐོག་གྱུར་གང་ཡང་མི་འཐད་པས་ཚད་ མ་ལའང་མངོན་སུམ་གཅིག་པུ་ལས་མེད་པར་འདོད། ཡང་། ཉི་ཤར་ཆུ་བོ་ཐུར་དུ་འབབ་ 5-16 པ་དང་། །སྲན་ཟླུམ་ཚེར་མ་གཟེངས་རིང་རྣོ་བ་དང་། །རྨ་བྱའི་མདོངས་བཀྲ་ལྟ་ན་སྡུག་པ་ སོགས། །སུས་ཀྱང་མ་བྱས་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་བྱུང་། །ཞེས་པ་ལྟར་རྒྱང་འཕེན་པ་ཁ་ཅིག་གིས་ནི་ སྲན་མ་ཟླུམ་པོ་དང་། ཚེར་མའི་རྣོ། མེ་ཏོག་གི་ཚོན་མདངས། རྨ་བྱའི་མདོངས་བཀྲ་ལ་སོགས་ པའི་དངོས་པོ་ཕལ་ཆེར་ལ་བྱེད་མཁན་ཡོད་པ་སུས་ཀྱང་མ་མཐོང་བས་ན་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ རྒྱུ་མེད་རྐྱེན་མེད་དུ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འབྱུང་བར་འདོད་དོ། །དེ་དག་ནི་ཕྱི་རོལ་པའི་རྩ་བའི་གྲུབ་ མཐའ་རྟོག་གེ་སྡེ་ལྔ་དང་དེ་ལས་གྱེས་པའི་ཡན་ལག་གི་གྲུབ་མཐའ་དང་བཅས་པའི་རྣམ་ གཞག་མདོ་ཙམ་མོ། ། གཉིས་པ་རང་སྡེ་ནང་བ་པ་ལ། ཐ

【現代漢語翻譯】譬如，無憂樹（梵文：Aśoka，含義：無憂），因為它能結出許多果實。如果用盛年女子的飾足踢它，它就會結出各種果實。又如，辛度瓦拉花（梵文：Sindhuvara，含義：海濱花），因為它具有情慾。如果被年輕女子的口水潤濕，花瓣就會盛開。他們認為，佛陀並不全知，因為他們不希望瞭解一切知識。他們認為釋迦牟尼佛沒有預言十四個未解釋的問題，不知道輪迴的開端，並且允許提婆達多出家。他們還認為，當如來（梵文：Tathāgata，含義：如實而來者）的腳被金合歡樹的刺扎到時，他會體驗到業報的成熟，因此他們認為佛陀就像一個普通人。第五個外道是順世外道。它包括：確認根本的老師，主張慾望的理論，名稱的類別，詞源解釋，以及其主張的特殊性這五個方面。首先，他們的老師包括：神靈的導師布里哈斯帕蒂（梵文：Bṛhaspati，含義：偉大的主），聖人洛卡亞塔（梵文：Lokāyata，含義：世間眼），以及他們的學生阿吉塔·凱薩坎巴拉（梵文：Ajita Kesakambala，含義：不勝者，發毛衣）等等。其次，他們的理論包括：洛卡亞塔所著的十萬頌的論典，以及布里哈斯帕蒂所宣講的吠陀經等。第三，他們被稱為：悅世者，斷滅論者，虛無論者，布里哈斯帕蒂派，以及順世論者等。第四，之所以稱為順世論者，是因為他們遠離了正確的觀點。第五，他們認為：沒有從前世來到今生的情況，身體是由地等元素結合而成的，心識是從身體中突然產生的，現在的身心是同一物質，因此沒有從今生到後世的延續。他們還認為，只有可以通過感官經驗來衡量的東西才是真實的，任何隱藏的事物都是不可接受的，因此他們只接受現量作為唯一的量。此外，他們還說：『太陽東昇，河流向下流淌，豆子是圓的，荊棘是尖銳的，孔雀的羽毛美麗而迷人，這些都不是任何人創造的，而是自然產生的。』因此，一些順世論者認為，沒有人看到豆子的圓形，荊棘的尖銳，花朵的顏色，孔雀的羽毛等事物的創造者，因此所有這些都是無因無緣，自然產生的。以上是關於外道根本的五種詭辯學派及其分支學派的簡要描述。第二，關於內道自宗，即佛教：

【English Translation】 For example, the Aśoka tree (Sanskrit: Aśoka, meaning: without sorrow), because it produces many fruits. If kicked by the ornamented foot of a woman in her prime, it will produce various fruits. Also, the Sindhuvara flower (Sanskrit: Sindhuvara, meaning: seaside flower), because it is passionate. If moistened by the saliva of a young woman, its petals will bloom openly. They believe that the Buddha is not omniscient because they do not wish to know all knowledge. They believe that Shakyamuni Buddha did not predict the fourteen unelucidated questions, did not know the beginning of samsara, and allowed Devadatta to be ordained. They also believe that when the Tathāgata's (Sanskrit: Tathāgata, meaning: one who comes thus) foot was pierced by a acacia tree thorn, he experienced the maturation of karma, therefore they consider the Buddha to be like an ordinary person. The fifth heretical school is the Lokāyata. It includes: identifying the root teacher, the doctrine that advocates desire, categories of names, etymological explanations, and the particularity of its claims. First, their teachers include: Bṛhaspati (Sanskrit: Bṛhaspati, meaning: great lord), the teacher of the gods, the sage Lokāyata (Sanskrit: Lokāyata, meaning: world-eye), and their student Ajita Kesakambala (Sanskrit: Ajita Kesakambala, meaning: the unconquered, hair-blanket), and so on. Second, their doctrines include: the treatise of one hundred thousand verses composed by Lokāyata, and the Vedas taught by Bṛhaspati, and so on. Third, they are called: the Charvakas, the annihilationists, the nihilists, the followers of Bṛhaspati, and the Lokāyatas, and so on. Fourth, they are called Lokāyatas because they have gone far away from the correct view. Fifth, they believe that there is no coming from a previous life to this life, the body is formed by the combination of elements such as earth, consciousness arises suddenly from the body, the present body and mind are the same substance, therefore there is no continuation from this life to the next. They also believe that only what can be measured by sensory experience is real, anything hidden is unacceptable, therefore they only accept direct perception as the only valid cognition. Furthermore, they say: 'The sun rises in the east, rivers flow downwards, beans are round, thorns are sharp, the peacock's feathers are beautiful and charming, these are not created by anyone, but arise naturally.' Therefore, some Lokāyatas believe that no one has seen the creator of things such as the roundness of beans, the sharpness of thorns, the color of flowers, the peacock's feathers, and so on, therefore all these arise naturally without cause or condition. The above is a brief description of the fundamental five schools of sophistry of the outsiders and their branch schools. Second, regarding the inner school, namely Buddhism:

ེག་དམན་སྡེ་པ་དང་། ཐེག་ཆེན་སྡེ་པ་དང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་དང་། མདོ་སྡེ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། རྩ་བའི་སློབ་དཔོན་ངོས་བཟུང་བ། འདོད་པ་སྟོན་པའི་གཞུང་ལུགས། མཚན་ ཉིད། དབྱེ་བ་དང་སྒྲ་བཤད། དེའི་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། བཙུན་པ་ ཆོས་སྐྱོབ། སློབ་དཔོན་དབྱིག་བཤེས། བཙུན་པ་དབྱངས་སྒྲོགས། སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་ ལྷ། བཙུན་པ་མེའུ་ཐུང་། མཛོད་རྩ་བ་རྩོམ་སྐབས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་སོགས་ཡིན། གཉིས་པ་ལ། བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་གཉིས་ལས་དང་པོ། ཀ་ཏྱ་ནའི་མདོ། གདམས་ ངག་བརྒྱ་བ། མངོན་པ་སྡེ་བདུན་སོགས་དང་། གཉིས་པ་ནི། མཛོད་ཀྱི་རྩ་བའི་ཚིག་ཕལ་ཆེ་ བ་རྣམས་སོ། ། གསུམ་པ་ནི། བྱེ་བྲག་བཤད་མཛོད་ཆེན་མོ་སོགས་དང་མཐུན་པར་རང་ལུགས་འཇོག་ པའི་སངས་རྒྱས་པ་གང་ཞིག རང་རིག་མི་འདོད་ཅིང་ཕྱི་དོན་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཁས་ལེན་པའི་ཆ་ ནས་བཞག་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བའི་གང་ཟག་དེ། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། བཞི་པ་དབྱེ་བ་དང་སྒྲ་བཤད་ནི། བྱེ་སྨྲ་ལ། ཁ་ཆེ་པ་དང་། ཉི་འོག་པ་དང་། ཡུལ་དབུས་ 5-17 ཀྱི་བྱེ་སྨྲ་དང་གསུམ་མོ། །དུས་གསུམ་རྫས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་ན་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་ཞེས་བྱའོ། ། ལྔ་པ་ལ། ཤེས་བྱ་གཞི་ལྔ། བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག འཕྲོས་དོན་གཞན། ལྟ་སྒོམ་ སྤྱོད་གསུམ། གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་ལྔ་ལས། དང་པོ་ལ། གཟུགས། སེམས། སེམས་བྱུང་། ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད། འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་གཞི་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ལའང་ཀ་བུམ་ལྟ་བུའི་བསྟན་ཡོད་ཐོགས་བཅས་ཀྱི་གཟུགས་དང་། དབང་པོ་ལྔ་ སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་བཞིའི་གཟུགས་ལྟ་བུའི་བསྟན་མེད་ཐོགས་བཅས་ཀྱི་གཟུགས་དང་། རིག་ མིན་གྱི་གཟུགས་ལྟ་བུའི་བསྟན་མེད་ཐོགས་མེད་ཀྱི་གཟུགས་དང་གསུམ་མོ། །ཁ་ཅིག་གིས་ འདི་བས་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་འདོད་པས་རྡུལ་ཕྲན་གཅིག་དབུས་སུ་བཞག་རྡུལ་ཕྲན་བཅུས་ ཕྱོགས་མཚམས་ནས་བསྐོར་ཀྱང་དེ་དག་ཕན་ཚུན་མ་རེག་པའི་བར་སྟོང་དུ་འདོད་པར་བཤད་ དོ། །འདོད་པའི་གོང་བུ་ཡིན་ན་འབྱུང་བ་བཞི་འདུས་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཕྱིར་དཔེར་ན་འབྱུང་བ་ ཆུ་ལྟ་བུ་ལ་གྲུ་སོགས་འདེགས་པ་སའི་བྱེད་ལས། ཤིང་ལོ་སོགས་འགྲིལ་བ་མེའི་བྱེད་ལས། ཐུར་དུ་འགྲོ་བ་རླུང་གི་བྱེད་ལས་ཡོད་པ་ལྟར་འབྱུང་བ་རེ་རེ་ལ་འབྱུང་བ་བཞི་བཞིའི་བྱེད་ ལས་ཚང་བར་འདོད། གཉིས་པ་ནི། དོན་གྱི་ངོ་བོ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་མཐོང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཚོགས་དྲུག་ དེ་ཡིན་ལ། དེ་དག་གིས་རང་ཡུལ་འཛིན་པ་ན་ཡུལ་གྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེ་བ་མེད་པར་རྣམ་མེད་ ཐུག་འཕྲད་དུ་འཛིན་པར་འདོད་ཅིང་། དེ་མ་ཟད་མིག་ཤེས་ཁོ་ནས་གཟུགས་མཐོང་ན་རི་ལ་ སོགས་པས་བར་ཆོད་པའི་གཟུགས་མཐོང་དགོས་ཀྱང་དེ་འདྲ་མི་མཐོང་བས་ན་མིག་ཤེས་ དབང་པོ

【現代漢語翻譯】在小乘部和大乘部這兩者中，首先，在說一切有部和經量部這兩者中，首先，有根本的導師認定、意欲闡述的宗義、體相、分類和詞義解釋、以及其意欲的差別這五個方面。第一，是尊者法救（Dharmatrāta），導師世友（Vasumitra），尊者妙音（Ghoṣa），導師佛天（Buddha-deva），尊者彌優童（Me』u thung），以及在造《俱舍論》根本頌時的導師世親（Vasubandhu）等。第二，在佛語（བཀའ།）和論著（བསྟན་བཅོས།）這兩者中，前者如迦旃延的經典（Kātyāyana-sūtra），《教誡百則》（Gadaṁs-ngag brgya-ba），《阿毗達磨七論》（Abhidharma-sapta-prakaraṇa）等；後者如《俱舍論》的根本頌的大部分內容。第三，與《大毗婆沙論》等相符，以自宗觀點安立的佛教徒，不承認自證（rang rig），並且在承認外境真實成立的方面所安立的宗派論者，這就是說一切有部的體相。第四，分類和詞義解釋是：說一切有部有迦濕彌羅（kha che pa）的說一切有部、近邊（nyi 『og pa）的說一切有部、以及中部（yul dbus）的說一切有部這三種。由於宣說三時（過去、現在、未來）的實有差別，因此稱為說一切有部。第五，在所知五事、二諦的分類、其他旁述義、見修行三者、基道果三者這五個方面中，首先，在色、心、心所、不相應行、無為法這五事中：首先，在色法中，有如瓶柱等有指示、有障礙的色法；有如五根和聲香味觸四境等有指示、有障礙的色法；以及有如無表色等無指示、無障礙的色法這三種。有些人認為，比這更微細的是不可分割的極微，將一個極微置於中心，十個極微從四面八方圍繞，即使如此，它們之間也存在互不接觸的空隙。如果是一個聚合體，那麼必然是四大種聚合而成，例如，水能承載船隻等是地的作用，樹葉滾動等是火的作用，向下流動是風的作用，同樣，每個大種都具備四大種的作用。第二，以自力現見事物自性的六識，當它們執取自境時，不產生具有境相的體性，而是以無相的方式直接接觸而執取。不僅如此，如果僅僅是眼識見色，那麼應該能看到被山等阻隔的物體，但實際上看不到，因此眼識是根

【English Translation】 Among the Hīnayāna and Mahāyāna schools, Firstly, among the Sarvāstivāda and Sautrāntika schools, Firstly, there are five aspects: identifying the root teacher, the tenets they wish to expound, the characteristics, the divisions and etymology, and the distinctions of their tenets. First, there are Venerable Dharmatrāta, Master Vasumitra, Venerable Ghoṣa, Master Buddadeva, Venerable Me』u thung, and Master Vasubandhu at the time of composing the root verses of the Abhidharmakośa. Secondly, among the Buddha's words (bka') and treatises (bstan bcos), the former includes the Kātyāyana-sūtra, the 'Hundred Instructions' (Gadaṁs-ngag brgya-ba), the 'Seven Treatises on Abhidharma' (Abhidharma-sapta-prakaraṇa), etc.; the latter includes most of the root verses of the Abhidharmakośa. Thirdly, a Buddhist who establishes his own system in accordance with the Mahāvibhāṣa and other texts, who does not accept self-awareness (rang rig), and who, in terms of accepting the true existence of external objects, is a proponent of philosophical tenets, is defined as a Sarvāstivādin. Fourthly, the divisions and etymology are: the Sarvāstivāda school has three types: the Kashmirian (kha che pa) Sarvāstivāda, the Western (nyi 'og pa) Sarvāstivāda, and the Central (yul dbus) Sarvāstivāda. Because they assert the distinctions of substances in the three times, they are called Sarvāstivādins. Fifthly, among the five categories of knowable objects, the classification of the two truths, other related meanings, the three aspects of view, meditation, and conduct, and the three aspects of ground, path, and result, firstly, among the five categories of form, mind, mental factors, non-associated compositional factors, and unconditioned elements: Firstly, within form, there are forms that are indicative and obstructive, such as pillars and vases; forms that are non-indicative but obstructive, such as the five sense faculties and the four objects of sound, smell, taste, and touch; and forms that are non-indicative and non-obstructive, such as non-revealing forms. Some assert that even finer than this are indivisible atoms, placing one atom in the center and having ten atoms surround it from all directions, yet they maintain that there is empty space between them where they do not touch each other. If it is an aggregate, then it must be composed of the four great elements. For example, water's ability to support boats is the function of earth, the rolling of leaves is the function of fire, and downward movement is the function of wind. Similarly, each element is believed to possess the functions of all four elements. Secondly, the six consciousnesses that directly perceive the nature of objects through their own power. When they apprehend their respective objects, they do not generate the nature of possessing the object's appearance, but rather apprehend them through direct contact without appearance. Moreover, if the eye consciousness alone sees form, then it should be able to see forms that are obstructed by mountains, but since this is not the case, the eye consciousness is a sense faculty.

་བཅས་པས་གཟུགས་མཐོང་བར་ཁས་ལེན་ནོ། ། གསུམ་པ་ནི། ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་འཛིན་པའི་ཀུན་འགྲོ་ལྔ་ལ་སོགས་པའི་སེམས་བྱུང་ རྣམས་ཡིན་ལ། དེ་དག་གྲུབ་མཐའ་གོང་མའི་ལུགས་ལྟར་གྱི་རྩ་ཚིག་མདོ་ཙམ་ནི། ཚོར་འདུ་ 5-18 སེམས་པ་རེག་ཡིད་བྱེད། །དེ་དག་ཀུན་འགྲོ་ལྔ་ཡིན་ནོ། །འདུན་མོས་དྲན་ཏིང་ཤེས་རབ་དང་། །འདི་དག་ཡུལ་ངེས་ལྔ་ཡིན་ནོ། །དད་དང་བག་ཡོད་ཤིན་ཏུ་སྦྱང་། །བཏང་སྙོམས་ངོ་ཚ་ཤེས་ ཁྲེལ་ཡོད། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་གཏི་མུག་མེད། །རྣམ་པར་མི་འཚེ་བརྩོན་འགྲུས་ཏེ། །འདི་ དག་དགེ་བ་བཅུ་གཅིག་ཡིན། །འདོད་ཆགས་ཁོང་ཁྲོ་ང་རྒྱལ་དང་། །མ་རིག་ཐེ་ཚོམ་ལྟ་བ་སྟེ། །དྲུག་པོ་རྩ་བའི་ཉོན་མོངས་ཡིན། །ཁྲོ་དང་འཁོན་འཛིན་འཆབ་དང་འཚིག །ཕྲག་དོག་སེར་ སྣ་སྒྱུ་དང་གཡོ། །རྒྱགས་དང་རྣམ་འཚེ་ངོ་ཚ་མེད། །ཁྲེལ་མེད་རྨུགས་རྒོད་མ་དད་དང་། །ལེ་ ལོ་བག་མེད་བརྗེད་ངས་དང་། །ཤེས་བཞིན་མ་ཡིན་རྣམ་གཡེང་ངོ་། །འདི་རྣམས་ཉེ་ཉོན་ཉི་ ཤུ་ཡིན། །གཉིད་འགྱོད་རྟོག་དང་དཔྱོད་པ་སྟེ། །འདི་ནི་གཞན་འགྱུར་བཞི་ཡིན་ནོ། ། བཞི་པ་ནི། ཐོབ་པ། སྙོམས་པར་འཇུག་པ། མིང་གི་ཚོགས། ཚིག་གི་ཚོགས། ཡི་གེའི་ ཚོགས། སྐྱེ་བ། རྒ་བ། གནས་པ། འཇིག་པ། གང་ཟག འབྱོར་འབྲེལ། གོ་རིམ། གྲངས་ སོགས་སོ། །དེ་དག་ནི་རང་རང་གི་གདགས་གཞི་ལ་མ་ལྟོས་པའི་སྒོས་རྫས་ཅན་དུ་འདོད། ལྔ་པ་ནི། བྱེ་སྨྲ་སྤྱིའི་ལུགས་ལ། ནམ་མཁའ་བརྟགས་འགོག་བརྟགས་མིན་འགོག་ གསུམ་དང་། ཉི་འོག་པ་ལྟར་ན་དེ་གསུམ་གྱི་སྟེང་དུ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རགས་པ་དང་ བཞི་པོ་འདུས་མ་བྱས་རྟག་རྫས་སུ་འདོད་དེ། གོང་གི་སེམས་བྱུང་རྣམས་ལས་ལྟ་བ་ལའང་ལྔ་ སྟེ། དེ་ཡང་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ང་ལ་དམིགས་ནས་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་དུ་ལྟ་བའི་ཤེས་རབ་ ཉོན་མོངས་ཅན་དེ་འཇིག་ལྟ་དང་། འཇིག་ལྟའི་ཞེན་ཡུལ་གྱི་ང་དེ་ཚེ་ཕྱི་མར་རྒྱུན་ཆད་པར་ལྟ་ བའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་དེ་ཆད་ལྟ་དང་། དེ་འདྲའི་ཞེན་ཡུལ་གྱི་ང་དེ་ཚེ་ཕྱི་མར་རྒྱུན་ མི་ཆད་པར་ལྟ་བའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་དེ་རྟག་ལྟ་དང་། ལྟ་བ་དེ་དག་དག་གྲོལ་ངེས་ འབྱིན་གྱི་རྒྱུར་ལྟ་བའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་དེ་ལྟ་བ་མཆོག་འཛིན་དང་། མེ་ལྔ་བསྟེན་པ་ སོགས་ཚུལ་ཁྲིམས་ངན་པ་དང་ཁྱི་དང་བ་གླང་གི་སྤྱོད་པ་སོགས་བརྟུལ་ཞུགས་ངན་པ་རྣམས་ 5-19 དག་གྲོལ་ངེས་འབྱིན་གྱི་རྒྱུར་ལྟ་བའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་དེ་ཚུལ་ཁྲིམས་བརྟུལ་ཞུགས་ མཆོག་འཛིན་དང་། ལས་འབྲས་སོགས་མེད་པར་ལྟ་བའི་ཤེས་རབ་ཉོན་མོངས་ཅན་དེ་ལོག་ ལྟ་སྟེ་གོང་གི་རྟག་ཆད་གཉིས་གཅིག་ཏུ་བྱས་པ་དང་ལྔའོ། ། གཉིས་པ་ལ། ཀུན་རྫོབ་དང་། དོན་དམ་བདེན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བཅོམ་ པའམ་ཆ་ཤས་སོ་སོར་བསལ་བ་ན་རང་འཛིན་གྱི་བློ་འདོར་དུ་རུ

【現代漢語翻譯】因此，他們承認色是可見的。第三個是：屬於對境的差別進行執取的五遍行等心所。關於這些心所，按照上部宗義的宗義概要是：受、想、思、觸、作意，這些是五遍行。欲、勝解、念、定、慧，這些是五別境。信、不放逸、輕安、舍、慚、愧、無貪、無嗔、無癡、不害、精進，這些是十一善心所。貪、嗔、慢、無明、疑、見，這六個是根本煩惱。忿、恨、覆、惱、嫉、慳、誑、諂、憍、害、無慚、無愧、昏沉、掉舉、不信、懈怠、放逸、失念、不正知、散亂，這些是二十隨煩惱。睡眠、惡作、尋、伺，這些是四不定心所。第四個是：獲得、等至、名聚、句聚、字聚、生、老、住、滅、補特伽羅（梵文：Pudgala，人）、聯繫、次第、數等等。他們認為這些不依賴於各自的施設處，而是具有實體的自相。第五個是：按照說一切有部（梵文：Sarvāstivāda）的共同觀點，虛空、擇滅、非擇滅這三種，以及順世外道（梵文：Lokāyata）所說的，在這三種之上加上補特伽羅的粗分人無我，這四者被認為是無為法、常法。在上述心所中，見也有五種。即緣于自相續的我，認為有獨立自主的實體的有漏慧，這是薩迦耶見（梵文：satkāya-dṛṣṭi，有身見）；認為薩迦耶見所執著的我，在來世斷滅的有漏慧，這是斷見（梵文：uccheda-dṛṣṭi）；認為如此執著的我，在來世不會斷滅的有漏慧，這是常見（梵文：śāśvata-dṛṣṭi）；認為這些見是解脫和出離之因的有漏慧，這是見取見（梵文：dṛṣṭi-parāmarśa，見取）；認為修持五火等邪戒，以及狗和牛等的行為等邪禁行，是解脫和出離之因的有漏慧，這是戒禁取見（梵文：śīla-vrata-parāmarśa，戒禁取）；認為沒有業果等的有漏慧，這是邪見（梵文：mithyā-dṛṣṭi），也就是將上述的常見和斷見合二為一，總共五種。第二，分為世俗諦和勝義諦兩種。首先是世俗諦：當分解佛陀或各個部分時，會放棄自執的分別念。

【English Translation】 Therefore, they acknowledge that form is visible. Third: The mental factors such as the five omnipresent ones, which apprehend the distinctions of objects. Regarding these mental factors, according to the tenets of the higher schools, a brief summary is: Feeling, discrimination, intention, contact, and attention. These are the five omnipresent ones. Aspiration, conviction, mindfulness, concentration, and wisdom. These are the five object-determining ones. Faith, conscientiousness, tranquility, equanimity, shame, embarrassment, non-attachment, non-hatred, non-ignorance, non-harmfulness, and diligence. These are the eleven virtuous ones. Attachment, anger, pride, ignorance, doubt, and views. These six are the root afflictions. Wrath, resentment, concealment, vexation, jealousy, stinginess, deceit, slyness, arrogance, harmfulness, shamelessness, lack of embarrassment, lethargy, excitement, disbelief, laziness, recklessness, forgetfulness, non-alertness, and distraction. These are the twenty secondary afflictions. Sleep, regret, investigation, and analysis. These are the four variable ones. Fourth: Attainment, absorption, aggregates of names, aggregates of sentences, aggregates of letters, birth, aging, abiding, disintegration, person (Pudgala), connection, sequence, number, etc. They consider these to be substantially existent in their own right, independent of their respective bases of designation. Fifth: According to the common view of the Sarvāstivāda, space, cessation through discrimination, and cessation without discrimination, these three, and according to the Lokāyata, in addition to these three, the coarse selflessness of the person, these four are considered to be unconditioned, permanent substances. Among the above mental factors, there are also five types of views. That is, the afflicted wisdom that focuses on the 'I' of one's own continuum, viewing it as an independently existing entity, is the view of the aggregates (satkāya-dṛṣṭi). The afflicted wisdom that views the 'I' that is the object of attachment of the view of the aggregates as being terminated in the next life is the annihilationist view (uccheda-dṛṣṭi). The afflicted wisdom that views such an object of attachment as not being terminated in the next life is the eternalist view (śāśvata-dṛṣṭi). The afflicted wisdom that views these views as the cause of liberation and definite emergence is the view of holding views as supreme (dṛṣṭi-parāmarśa). The afflicted wisdom that views the practice of bad ethics such as worshiping the five fires, and bad asceticism such as the behavior of dogs and cows, as the cause of liberation and definite emergence is the view of holding ethics and asceticism as supreme (śīla-vrata-parāmarśa). The afflicted wisdom that views that there is no cause and effect, etc., is the wrong view (mithyā-dṛṣṭi), which is the combination of the above eternalist and annihilationist views, making a total of five. Secondly, there are two truths: conventional truth and ultimate truth. First, conventional truth: When the Buddha or individual parts are disassembled, the mind that grasps at self is abandoned.

ང་བའི་ཆོས་དེ། ཀུན་རྫོབ་ བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་བུམ་པ་དང་། སྣམ་བུ་ལྟ་བུའོ། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གྲུབ་པ། བཏགས་པར་ཡོད་པ་རྣམས་དོན་གཅིག འདི་བའི་ལུགས་ལ། གཞི་ གྲུབ་ན་རྫས་གྲུབ་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཀྱང་རྫས་ཡོད་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། འདི་བའི་རྫས་ཡོད་ ནི་བཅོམ་པའམ་ཆ་ཤས་སོ་སོར་བསལ་བ་ན་རང་འཛིན་གྱི་བློ་འདོར་དུ་མི་རུང་བའི་ཆོས་དེ་ ཡིན་པ་གང་ཞིག ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ལ་དེ་འདྲ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། བུམ་པ་ལྟ་བུ་ནི་བཅོམ་ པས་འཇིག་པ་དང་དབྱིབས་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་དང་། མཆུ་ལྟོ་སོགས་ཀུན་རྫོབ་གཞན་ལ་བརྟེན་ པའི་ཀུན་རྫོབ་དང་། ཆུ་ལྟ་བུ་ནི་བློས་འཇིག་པ་དང་འཚོགས་པའི་ཀུན་རྫོབ་དང་གཟུགས་དྲི་ སོགས་རྫས་གཞན་ལ་བརྟེན་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ལ། དབྱིབས་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་ལ་ཚོགས་པའི་ ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས་ཁྱབ་སྟེ། དབྱིབས་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ཚད་ལ་ཚོགས་པའི་ཀུན་རྫོབ་མ་ཡིན་པ་ མེད་པའི་ཕྱིར། ཚོགས་པའི་ཀུན་རྫོབ་ལ་དབྱིབས་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས་མ་ཁྱབ་སྟེ། འབྱུང་བ་ཆུ་ དེ་ཚོགས་པའི་དེ་ཡིན་ཀྱང་དབྱིབས་ཀྱི་དེ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་གི་ཆ་ ནས་གཙོ་བོར་མ་བཞག་པར་ལུས་ཤེས་ཀྱིས་གཟུང་བྱ་རེག་བྱའི་རྡུལ་རྫས་བརྒྱད་འདུས་ཀྱི་ ཆ་ནས་གཙོ་བོར་བཞག་པ་གང་ཞིག རྡུལ་རྫས་བརྒྱད་པོ་དེ་ཡང་བློས་སོ་སོར་བསལ་བ་ལས་ བཅོམ་པས་སོ་སོར་བསལ་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། བཅོམ་པའམ་ཆ་ཤས་སོ་སོར་བསལ་བ་ན་རང་འཛིན་གྱི་བློ་འདོར་དུ་མི་ 5-20 རུང་བའི་ཆོས་ཏེ། དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ཤེས་པ་དུས་ཀྱི་ཆ་མེད་དང་། རྡུལ་ཕྲན་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་མེད་དང་། འདུས་མ་བྱས་ལྟ་བུའོ། །དོན་དམ་བདེན་པ་དང་། དོན་ དམ་པར་གྲུབ་པ་དང་། རྫས་སུ་ཡོད་པ་རྣམས་དོན་གཅིག འདི་བའི་ལུགས་ལ་གཞི་གྲུབ་ན་ བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་ཁྱབ་ཀྱང་གཞི་གྲུབ་ན་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པས་མ་ཁྱབ་སྟེ། འདིའི་དོན་དམ་ པར་གྲུབ་པ་ནི་བཅོམ་བསལ་གྱིས་རང་གི་ངོ་བོ་འདོར་དུ་མི་རུང་བའི་ཆོས་དེ་ཡིན་པ་གང་ ཞིག གཞི་གྲུབ་ལ་དེ་འདྲ་ཡིན་མིན་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་ཤེས་རེ་རེ་ནས་དོན་དམ་ བདེན་པ་ཡིན་ཡང་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཚོགས་པ་དང་རྒྱུན་ནི་བཅོམ་བསལ་གྱིས་རང་གི་ངོ་བོ་འདོར་ དུ་རུང་བས་ན་དོན་དམ་བདེན་པ་མ་ཡིན་པར་འདོད། གསུམ་པ་ནི། བྱེ་སྨྲའི་ལུགས་ལ་ནམ་མཁའ་སོགས་འདུས་མ་བྱས་རྣམས་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་ ལས་མ་སྐྱེས་པས་ན་འདུས་མ་བྱས་དང་། རང་དབང་བའི་སྒོས་རྫས་ཡིན་པས་རང་བཞིན་གྱི་ དངོས་པོ་དང་། ཤེས་པའི་དམིགས་རྐྱེན་ཡིན་ཕྱིར་དམིགས་པའི་དངོས་པོ་དང་། དུས་སྔ་མ་ ན་ཡོད་པ་དེ་ཉིད་ཕྱི་མ་ན་ཡོད་པས་རྟག་པ་དང་། བློས་ཆ་ཤས་སོ་སོར་བསལ་ན་རང་འཛིན་ གྱི་བློ་འདོར་དུ་མི་རུང་བས་ན་དོ

【現代漢語翻譯】關於世俗諦，其相是，例如瓶子和布匹。世俗諦、世俗成立、假立存在，這些詞意義相同。按照此宗的觀點，如果基成立，則周遍是實物成立，但不能周遍是實物存在。因為此宗的實物存在是指，在分解或分開各個部分時，不能捨棄執著自我的心識的法，而世俗諦不可能如此。例如，瓶子被分解時會消失，形狀的世俗諦，以及依賴於壺嘴、壺腹等其他部分的世俗諦。水被心識分解時會消失，集合的世俗諦，以及依賴於色、香等其他實物的世俗諦。形狀的世俗諦周遍于集合的世俗諦，因為凡是形狀的世俗諦，沒有不是集合的世俗諦的。集合的世俗諦不能周遍于形狀的世俗諦，因為地、水是集合的世俗諦，但不是形狀的世俗諦。因為水不是主要從形狀和顏色方面來確立的，而是主要從身體意識所能感知的觸覺微粒八合的方面來確立的。這八個微粒也是通過心識來一一分解的，而不是通過分解來一一分開的。第二，在分解或分開各個部分時，不能捨棄執著自我的心識的法，這是勝義諦的相。例如，意識在時間上無分，微塵在空間上無分，以及無為法等。勝義諦、勝義成立、實物存在，這些詞意義相同。按照此宗的觀點，如果基成立，則周遍是真實成立，但基成立不能周遍是勝義成立。因為此宗的勝義成立是指，通過分解不能捨棄其自性的法。因為基成立有的是這樣，有的不是這樣。每一個色和識都是勝義諦，但這兩個的集合和相續，由於可以通過分解來捨棄其自性，所以不認為是勝義諦。第三，按照有部宗的觀點，虛空等無為法，由於不是從因緣所生，所以是無為法；由於是獨立的實物，所以是自性之事物；由於是意識的所緣緣，所以是所緣之事物；由於先前存在的事物之後也存在，所以是常法；如果通過心識來一一分解，則不能捨棄執著自我的心識，所以是...

【English Translation】 Regarding conventional truth, its characteristic is, for example, a pot and cloth. Conventional truth, conventionally established, and nominally existent are synonymous. According to this school, if a basis is established, then it is invariably an entity established, but it does not invariably exist as an entity. This is because, in this school, an existent entity is a phenomenon that, when broken down or separated into parts, cannot relinquish the mind's clinging to self. However, this is impossible for conventional truth. For example, a pot disappears when broken, the conventional truth of shape, and the conventional truth that depends on other parts such as the spout and belly. Water disappears when mentally broken down, the conventional truth of aggregation, and the conventional truth that depends on other substances such as color and smell. The conventional truth of shape pervades the conventional truth of aggregation, because whatever is the conventional truth of shape, there is none that is not the conventional truth of aggregation. The conventional truth of aggregation does not pervade the conventional truth of shape, because earth and water are the conventional truth of aggregation, but not the conventional truth of shape. This is because water is not primarily established in terms of shape and color, but primarily in terms of the tactile particles of eight aggregates that can be perceived by the body consciousness. These eight particles are also separated one by one by the mind, but cannot be separated one by one by breaking them down. Second, the characteristic of ultimate truth is a phenomenon that, when broken down or separated into parts, cannot relinquish the mind's clinging to self. Examples include consciousness without temporal parts, atoms without spatial parts, and unconditioned phenomena. Ultimate truth, ultimately established, and substantially existent are synonymous. According to this school, if a basis is established, then it is invariably established as true, but the establishment of a basis does not invariably mean it is ultimately established. This is because, in this school, ultimate establishment refers to a phenomenon that cannot relinquish its own nature through breaking down. Because some established bases are like this, and some are not. Each individual form and consciousness is an ultimate truth, but the collection and continuum of these two are not considered ultimate truths because they can relinquish their own nature through breaking down. Third, according to the Vaibhashika school, unconditioned phenomena such as space are unconditioned because they are not born from causes and conditions; because they are independent entities, they are entities of self-nature; because they are the objective condition of consciousness, they are objective phenomena; because the same thing that existed before exists later, they are permanent; if they are broken down one by one by the mind, then the mind's clinging to self cannot be relinquished, so they are...

ན་དམ་བདེན་པ་དང་། གཟུགས་དང་གཟུགས་ཕུང་གཉིས་ གོ་ལུགས་ཁྱད་ཐང་མི་ཕྱེ་བར་གཞིའི་རྫས་རང་དབང་བར་དམ་དུ་བཟུང་བའི་དབང་གིས་ གཟུགས་ཕུང་ཡང་སྒོས་རྫས་ཅན་དུ་འདོད་པ་བཞིན་ཚོར་ཕུང་སོགས་ཀྱང་དེ་ལྟར་དུ་འདོད་ པ་དང་། དབྱིབས་ཀྱང་ཁ་དོག་ལས་གཞན་པའི་སྒོས་རྫས་ཅན་དུ་འདོད་དོ། །ལུང་གི་རྗེས་ འབྲང་གི་མདོ་སྡེ་པ་ཡན་ཆད་ཀྱིས་ནི་ནམ་མཁའ་སོགས་འདུས་མ་བྱས་རྣམས་ནི་རང་བཞིན་ གྱིས་དངོས་པོ་དང་ཤེས་པའི་དམིགས་རྐྱེན་གང་ཡང་མ་ཡིན་པར་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་པའི་དངོས་ མེད་ཀྱི་ཆོས་སུ་འདོད་པ་དང་། ཕུང་པོ་རྣམས་རང་རང་གི་གདགས་གཞིའི་རྫས་ལ་བཏགས་ པ་ཙམ་ལས་ལོགས་སུ་སྒོས་རྫས་མེད་པ་དང་། དབྱིབས་ཀྱང་ཁ་དོག་གི་རྫས་འཚོགས་ 5-21 ལུགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་རང་རྐྱ་འཛིན་ཐུབ་པའི་རྫས་སུ་མེད་པར་འདོད་ དོ། ། བཞི་པ་ནི། ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ ཤེས་རབ་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ལྟ་བ་དེ་དག་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གོམས་པར་བྱེད་པ་དེའོ། ། གསུམ་པ་ནི། ལྟ་བ་དེ་དག་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་སྦྲེལ་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་དེ་ ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ཚོགས་བསགས་ཚུལ་ནི། བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱིས་ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོ་མན་ ཆད་དུ་བསྐལ་ཆེན་གྲངས་མེད་གསུམ་ལ་ཚོགས་བསགས་ནས་སྦྱོར་ལམ་དྲོད་ཡན་ཆད་ནས་ མི་སློབ་ལམ་མན་ཆད་སྟན་ཐོག་གཅིག་ལ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དང་། རང་རྒྱལ་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་ རིགས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོ་མན་ཆད་དུ་བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཚོགས་བསགས་ ནས་དྲོད་ཡན་ཆད་སྟན་ཐོག་གཅིག་ལ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དང་། ཉན་ཐོས་རིགས་ཅན་རྣམས་ ཀྱིས་སློབ་ལམ་བཞིའི་གནས་སྐབས་སུ་ཚོགས་བསགས་ཤིང་འཕགས་ལམ་ཐོབ་རྗེས་སུ་ད་ དུང་སྐྱེ་སྲིད་བཅུ་བཞིའི་བར་དུ་སློབ་ལམ་ལ་སློབ་དགོས་པ་ཡང་ཡོད་པར་འདོད་དོ། ། ལྔ་པ་ལ་གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། བླང་དོར་བྱ་བའི་གཞི་ཤེས་བྱ་ གཞི་ལྔའི་ནང་དུ་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ་ཡིན། གཉིས་པ་ལ། བྱང་ཆོས་སོ་བདུན་དང་། བསླབ་པ་གསུམ་སོགས་ཡོད་པ་ལས། དང་ པོ་བྱང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཤེས་ཆེད་དུ་ཐེག་ཆེན་སྤྱིའི་ལུགས་ལྟར་མདོ་ཙམ་བཤད་ན། དེ་ ལ། དྲན་པ་ཉེར་བཞག་བཞི། ཡང་དག་སྤོང་བ་བཞི། རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་བཞི། དབང་པོ་ ལྔ། སྟོབས་ལྔ། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་བདུན། འཕགས་པའི་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་དང་སྡེ་ཚན་ བདུན་ལས། དང་པོ་ལ་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། རང་གཞན་གྱི་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལུས་ལ་དམིགས་ནས་མི་གཙང་བའི་རྫས་སོ་ 5-22 གཉིས་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་མི་སྡུག་པ་ཡིན་པ་སོགས་སུ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ལ་དྲན་པས་ གནས་པར་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་མངོན་རྟོགས་དེ་ ལུས་མི་གཙང་བ་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པའོ།

【現代漢語翻譯】關於真諦的理解，經部宗（Sautrantika）認為，不區分色（rūpa，形態）和色蘊（rūpaskandha，色聚集），堅持基本物質的獨立性，因此，色蘊也被認為是物質性的。同樣，形狀也被認為是獨立於顏色的物質。然而，隨經部宗（Sautrantika）及以上宗派認為，虛空等非複合事物，本質上既不是實體，也不是意識的客體條件，因此不被認為是實在的。蘊（skandha，聚集）僅僅是基於各自所依賴的物質的假名安立，沒有獨立的實體。形狀也僅僅是顏色物質聚集方式的差異的假名安立，不被認為是能夠獨立存在的實體。第四個是關於見、修、行三方面。首先，『見』是指證悟人無我的智慧等。第二，『修』是指一心一意地修習這些見解。第三，『行』是指將這些見解與積累資糧結合起來進行實踐。積累資糧的方式是：菩薩們在資糧道大之前，需要經歷無數個大劫來積累資糧，然後從加行道暖位開始，直到無學道之前，可以在一個座上證悟。像犀牛一樣的獨覺根器者，需要在資糧道大之前經歷一百個劫來積累資糧，然後在暖位等一個座上證悟。聲聞根器者需要在有學道的四個階段積累資糧，並在獲得聖道后，還需要在十四個有生之年裡繼續修學有學道。第五個方面包括基、道、果三個方面。首先，『基』是指所有應取捨的事物，這些事物可以歸納為五基（蘊、處、界、緣起、諦）所包含的法。第二，『道』包括三十七道品（bodhipākṣika-dharmāḥ）和三學（tri-śikṣā）等。爲了理解三十七道品的本質，這裡根據大乘的共同觀點簡要解釋一下。它包括七個部分：四念住（catvāri smṛtyupasthānāni），四正斷（catvāri prahāṇāni），四神足（catvāra ṛddhipādāḥ），五根（pañcendriyāṇi），五力（pañca balāni），七覺支（sapta bodhyaṅgāni），八正道（āryāṣṭāṅgamārga）。首先是四念住，包括以下四種：第一，觀察自己和他人不清凈的身體，通過三十二種不凈物等方式，用智慧認識到身體是不凈的，並通過憶念來安住於此。這種以聞、思、修為主的證悟，就是身不凈觀（kāya-aśuci-smṛtyupasthāna）。

【English Translation】 Regarding the understanding of truth, the Sautrantikas (Sūtra followers) hold that without distinguishing between rūpa (form) and rūpaskandha (aggregate of form), they insist on the independence of basic matter. Therefore, rūpaskandha is also considered material. Similarly, shape is also considered a material entity distinct from color. However, those from the Sautrantika school and above believe that unconditioned phenomena such as space are neither inherently entities nor objective conditions of consciousness. Therefore, they are not considered to be real. Skandhas (aggregates) are merely nominal designations based on the substances they rely on, without independent entities. Shape is also merely a nominal designation based on the differences in the arrangement of color substances, and is not considered a substance capable of independent existence. The fourth is about the three aspects of view, meditation, and conduct. First, 'view' refers to the wisdom that realizes the absence of self in a person, etc. Second, 'meditation' refers to single-mindedly practicing these views. Third, 'conduct' refers to practicing these views in conjunction with the accumulation of merit. The ways to accumulate merit are: Bodhisattvas need to accumulate merit for countless great kalpas before the great accumulation path, and then realize it in one sitting from the warm stage of the application path to before the no-learning path. Solitary realizers with rhino-like roots need to accumulate merit for a hundred kalpas before the great accumulation path, and then realize it in one sitting at the warm stage, etc. Hearer-roots need to accumulate merit in the four stages of the learning path, and after attaining the noble path, they still need to study the learning path for up to fourteen lifetimes. The fifth aspect includes the three aspects of base, path, and fruit. First, 'base' refers to all things that should be taken and abandoned, which can be summarized into the Dharma contained in the five bases (skandhas, āyatanas, dhātus, pratītyasamutpāda, satyas). Second, 'path' includes the thirty-seven factors of enlightenment (bodhipākṣika-dharmāḥ) and the three trainings (tri-śikṣā), etc. In order to understand the essence of the thirty-seven factors of enlightenment, here is a brief explanation according to the common view of Mahayana. It includes seven parts: four mindfulnesses (catvāri smṛtyupasthānāni), four right abandonments (catvāri prahāṇāni), four legs of magical power (catvāra ṛddhipādāḥ), five faculties (pañcendriyāṇi), five powers (pañca balāni), seven branches of enlightenment (sapta bodhyaṅgāni), and the eightfold noble path (āryāṣṭāṅgamārga). First are the four mindfulnesses, including the following four: First, observing one's own and others' impure bodies, using wisdom to recognize that the body is impure through the thirty-two impurities, etc., and abiding in this through mindfulness. This realization, which is mainly based on hearing, thinking, and meditation, is the mindfulness of the impurity of the body (kāya-aśuci-smṛtyupasthāna).

། གཉིས་པ་ནི། རང་གཞན་གྱི་ཚོར་བ་བདེ་སྡུག་བཏང་སྙོམས་གསུམ་ལ་དམིགས་ནས་ དེ་དག་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན་པ་སོགས་སུ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ལ། སོགས་ནས། མངོན་རྟོགས་དེ། ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་བ་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པའོ། ། གསུམ་པ་ནི། རང་གཞན་གྱི་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་ལ་དམིགས་ནས་དེ་དག་རང་གི་ མཚན་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཡིན་པ་སོགས་སུ་ཤེས་རབ་ཀྱིས། སོགས་ནས། མངོན་རྟོགས་དེ། སེམས་མི་རྟག་པ་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པའོ། ། བཞི་པ་ནི། རང་གཞན་གྱིས་ལུས་ཚོར་སེམས་གསུམ་ལས་གཞན་པའི་སེམས་བྱུང་གང་ ཡོད་རྣམས་དང་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་རྣམས་རང་གི་མཚན་ཉིད་བདག་མེད་པ་ཡིན་པ་སོགས་ སུ་ཤེས་རབ་ཀྱིས། སོགས་ནས། མངོན་རྟོགས་དེ། ཆོས་བདག་མེད་པ་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་ པའོ། ། གཉིས་པ་ལ་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། རང་གཞན་ཅི་རིགས་པའི་རྒྱུད་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་ མོངས་པའི་ཕྱོགས་སྐྱེས་པ་སྤོང་བ་ལ་སྤྲོ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་མངོན་རྟོགས་ དེ། མི་དགེ་བ་སྐྱེས་པ་སྤོང་བའི་ཡང་དག་སྤོང་བའོ། ། གཉིས་པ་ནི། རང་གཞན་ཅི་རིགས་པའི་རྒྱུད་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ཕྱོགས་མ་ སྐྱེས་པ་མི་སྐྱེ་བའི་ཐབས་ལ་སྤྲོ་བའི། སོགས་ནས། མངོན་རྟོགས་དེ། མི་དགེ་བ་མ་སྐྱེས་པ་མི་ སྐྱེད་པའི་ཡང་དག་སྤོང་བའོ། ། གསུམ་པ་ནི། རང་གཞན་ཅི་རིགས་པའི་རྒྱུད་ལ་རྣམ་བྱང་ཐར་པ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སྐྱེས་པ་ 5-23 སྤེལ་བ་ལ་སྤྲོ་བའི། སོགས་ནས། མངོན་རྟོགས་དེ། དགེ་བ་སྐྱེས་པ་སྤེལ་བའི་ཡང་དག་སྤོང་ བའོ། ། བཞི་པ་ནི། རང་གཞན་ཅི་རིགས་པའི་རྒྱུད་ལ་རྣམ་བྱང་ཐར་པ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་མ་སྐྱེས་པ་ སྐྱེ་བའི་ཐབས་ལ་སྤྲོ་བའི། སོགས་ནས། མངོན་རྟོགས་དེ། དགེ་བ་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེད་པའི་ཡང་ དག་སྤོང་བའོ། ། གསུམ་པ་ལ་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་དོན་དུ་གཉེར་བའི་འདུན་པ་ལ་བརྟེན་ ནས་བསྒོམས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བྱུང་བའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་དེ། འདུན་པའི་རྫུ་ འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པའོ། ། གཉིས་པ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་རྟག་སྦྱོར་གྱི་བརྩོན་འགྲུས་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒོམས་པས་ ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་བྱུང་བའི། སོགས་ནས། རྐང་པ་དེ། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་ པའོ། ། གསུམ་པ་ནི། ཡང་སྔོན་ཡང་ཡང་སེམས་ཤིང་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེས་ཐོབ་ཀྱི་ཏིང་ ངེ་འཛིན་ལས་བྱུང་བའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་དེ་སེམས་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པའོ། ། བཞི་པ་ནི་གཞན་གྱིས་བསྟན་པའི་གདམས་ངག་གི་དོན་ལ་དཔྱོད་ཅིང་རྟོགས་པའི་ཤེས་ རབ་ལ་བརྟེན་ནས་བསྒོམས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་སོགས་ནས་རྐང་པ་དེ་དཔྱོད་པའི་རྫུ་ འཕྲུལ་ཀྱི་རྐང་པའོ། ། བཞི་པ་ལ་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། བདེན་པ་ལ་བསྒོམས་བྱུང་ཐོབ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྣམ་ བྱང

【現代漢語翻譯】第二，以自己和他人的感受，即快樂、痛苦和中立這三種感受為對象，通過智慧認識到這些感受的自性是痛苦等。從『等』字可知，這種證悟是專注于感受是痛苦的近念住。第三，以自己和他人的六識為對象，通過智慧認識到這些識的自性是無常等。從『等』字可知，這種證悟是專注於心是無常的近念住。第四，以自己和他人身、受、心之外的任何心所法和非相應行法為對象，通過智慧認識到這些法的自性是無我等。從『等』字可知，這種證悟是專注於法無我的近念住。第二部分有四點。第一，對於自己和他人相續中生起的煩惱方面，以歡喜之心斷除，這種以精進為主的證悟，是斷除已生不善的正確斷除。第二，對於自己和他人相續中尚未生起的煩惱方面，以歡喜之心令其不生。從『等』字可知，這種證悟是阻止未生不善產生的正確斷除。第三，對於自己和他人相續中生起的清凈解脫方面的法，以歡喜之心增長。從『等』字可知，這種證悟是增長已生善的正確斷除。第四，對於自己和他人相續中尚未生起的清凈解脫方面的法，以歡喜之心令其產生。從『等』字可知，這種證悟是生起未生善的正確斷除。第三部分有四點。第一，依靠希求禪定的意願，通過修習而從禪定中產生的神足，是欲神足。第二，依靠恒常修習禪定的精進，通過修習而從禪定中產生的神足。從『等』字可知，這種神足是精進神足。第三，通過反覆憶念和串習的力量，從與生俱來的禪定中產生的神足，是心神足。第四，依靠對他人所教導的口訣的意義進行觀察和領悟的智慧，通過修習禪定等產生的神足，是觀神足。第四部分有五點。第一，通過修習真諦而獲得的證悟力量，清凈...

【English Translation】 Secondly, focusing on the three feelings of oneself and others—happiness, suffering, and neutrality—through wisdom, one realizes that the nature of these feelings is suffering, etc. From 'etc.,' this realization is the mindfulness of focusing on feeling as suffering. Thirdly, focusing on the six consciousnesses of oneself and others, through wisdom, one realizes that the nature of these consciousnesses is impermanent, etc. From 'etc.,' this realization is the mindfulness of focusing on the mind as impermanent. Fourthly, focusing on any mental factors and non-associated compositional factors other than the body, feelings, and mind of oneself and others, through wisdom, one realizes that the nature of these phenomena is selflessness, etc. From 'etc.,' this realization is the mindfulness of focusing on the selflessness of phenomena. The second part has four points. Firstly, with joy, one abandons the arising of afflictive aspects in the continuum of oneself and others. This realization, which is mainly diligence, is the correct abandonment of abandoning arisen unwholesomeness. Secondly, with joy, one prevents the non-arising of afflictive aspects that have not yet arisen in the continuum of oneself and others. From 'etc.,' this realization is the correct abandonment of preventing the arising of unarisen unwholesomeness. Thirdly, with joy, one increases the arising of pure liberation aspects of the Dharma that have arisen in the continuum of oneself and others. From 'etc.,' this realization is the correct abandonment of increasing arisen wholesomeness. Fourthly, with joy, one causes the arising of pure liberation aspects of the Dharma that have not yet arisen in the continuum of oneself and others. From 'etc.,' this realization is the correct abandonment of causing the arising of unarisen wholesomeness. The third part has four points. Firstly, relying on the aspiration to attain samadhi, the miraculous foot that arises from samadhi through cultivation is the foot of miraculous power of aspiration. Secondly, relying on the diligence of constant practice of samadhi, the miraculous foot that arises from samadhi through cultivation. From 'etc.,' this foot is the foot of miraculous power of diligence. Thirdly, the miraculous foot that arises from innate samadhi through the power of repeated recollection and familiarity is the foot of miraculous power of mind. Fourthly, relying on the wisdom of examining and understanding the meaning of the instructions taught by others, the miraculous foot that arises from the samadhi cultivated is the foot of miraculous power of investigation. The fourth part has five points. Firstly, through the power of realization gained by cultivating the truth, purifying...

་ལ་དབང་བྱེད་པའི་བདེན་པའི་གནས་ལུགས་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་དེ། དད་པའི་ དབང་པོའོ། ། གཉིས་པ་ནི། བདེན་པ་ལ། སོགས་ནས། བདེན་པའི་གནས་ལུགས་ལ་སྤྲོ་བའི་བརྩོན་ 5-24 འགྲུས་དེ། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་དབང་པོའོ། ། གསུམ་པ་ནི། བདེན་པ་ལ་སོགས་ནས། གནས་ལུགས་ཀྱི་དམིགས་རྣམ་མི་བརྗེད་པའི་ དྲན་པ་དེ། དྲན་པའི་དབང་པོའོ། ། བཞི་པ་ནི། བདེན་པ་ལ། སོགས་ནས། གནས་ལུགས་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་ཏིང་ ངེ་འཛིན་དེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དབང་པོའོ། ། ལྔ་པ་ནི། བདེན་པ་ལ། སོགས་ནས། གནས་ལུགས་ཇི་བཞིན་པ་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ ཤེས་རབ་དེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོའོ། ། ལྔ་པ་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། བདེན་པའི་གནས་ལུགས་ལ་ཡིད་མ་ཆེས་པའི་མ་དད་པས་ བརྫི་མི་ནུས་པའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་བདེན་པའི་གནས་ལུགས་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་དེ། དད་པའི་སྟོབས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། ཡང་བདེན་པའི་གནས་ལུགས་ལ་སྒྱིད་ལུག་པའི་ལེ་ལོ་སོགས་ཀྱིས་བརྫི་ མི་ནུས་པའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་བདེན་པའི་གནས་ལུགས་ལ་སྤྲོ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་དེ། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་སྟོབས་སོ། ། གསུམ་པ་ནི། བདེན་པའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དམིགས་རྣམ་བརྗེད་པའི་བརྗེད་ངས་ཀྱིས་ བརྫི་མི་ནུས་པའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་བདེན་པའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་དམིགས་རྣམ་མི་བརྗེད་ པའི་དྲན་པ་དེ། དྲན་པའི་སྟོབས་སོ། ། བཞི་པ་ནི། བདེན་པའི་གནས་ལུགས་ལས་གཞན་དུ་གཡེང་པའི་རྣམ་གཡེང་གིས་བརྫི་ མི་ནུས་པའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་བདེན་པའི་གནས་ལུགས་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་ཏིང་ ངེ་འཛིན་དེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྟོབས་སོ། ། ལྔ་པ་ནི། བདེན་པའི་གནས་ལུགས་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྟོག་པའི་ཤེས་འཆལ་གྱིས་བརྫི་ 5-25 མི་ནུས་པའི་སྟོབས་དང་ལྡན་པའི་བདེན་པའི་གནས་ལུགས་ཇི་བཞིན་པ་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ ཤེས་རབ་དེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་སྟོབས་སོ། ། དྲུག་པ་ལ་བདུན་ལས། དང་པོ་ནི། འཕགས་རྒྱུད་ཀྱི་བདེན་པའི་གནས་ལུགས་མངོན་ སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེས་རང་ཡུལ་གྱི་དམིགས་རྣམ་མི་བརྗེད་པར་དྲན་འདུག་པའི་ ཆའི་སེམས་བྱུང་དེ། དྲན་པ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གོ། གཉིས་པ་ནི། ཡང་འཕགས་རྒྱུད་ཀྱི། སོགས་ནས། ཡེ་ཤེས་དེས། རང་ཡུལ་ལ་སྤྲོ་བའི་ བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ལྡོག་ཆའི་སེམས་བྱུང་དེ། བརྩོན་འགྲུས་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གོ། གསུམ་པ་ནི། འཕགས་རྒྱུད། སོགས་ནས། དེས་རང་ཡུལ་གྱི་གནས་ཚུལ་ཇི་བཞིན་པ་སོ་ སོར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལྡོག་ཆའི་སེམས་བྱུང་དེ། ཆོས་རབ་རྣམ་འབྱེད་ཡང་དག་བྱང་ ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གོ། བཞི་པ་ནི། འཕགས་རྒྱུད་ཀྱི། སོགས་ནས། ཡེ་ཤེས་དེ་རང་ཡུལ་ལ་ཅི་དགར་བཀོལ་དུ་ རུང་བའི་ཐུགས་རྣམ་པར་ཞི་བའི་ཆའི་སེམས་བྱུང་དེ། ཤིན་ཏུ་སྦྱང་བ་ཡང་དག་བྱང

【現代漢語翻譯】確信能夠掌控真理實相的信念，即是信根（dad pa'i dbang po）。第二，對於真理等，樂於追求真理實相的精進，即是精進根（brtson 'grus kyi dbang po）。第三，對於真理等，不忘失實相目標的憶念，即是念根（dran pa'i dbang po）。第四，對於真理等，一心安住于實相的禪定，即是定根（ting nge 'dzin gyi dbang po）。第五，對於真理等，如實分辨實相的智慧，即是慧根（shes rab kyi dbang po）。五種根中的第一種，是確信真理實相，且此信念具有不被不信所動搖的力量，此即信力（dad pa'i stobs）。第二，對於真理實相，具有不被懈怠等動搖的力量，樂於追求真理實相的精進，即是精進力（brtson 'grus kyi stobs）。第三，對於真理實相的目標，具有不被遺忘所動搖的力量，不忘失真理實相目標的憶念，即是念力（dran pa'i stobs）。第四，對於真理實相，具有不被散亂動搖的力量，一心安住于真理實相的禪定，即是定力（ting nge 'dzin gyi stobs）。第五，對於真理實相，具有不被顛倒認知動搖的力量，如實分辨真理實相的智慧，即是慧力（shes rab kyi stobs）。六者（六覺支）分為七個部分，第一，聖者相續中現證真理實相的智慧，不忘失自境目標，具有憶念作用的心所，即是念覺支（dran pa yang dag byang chub kyi yan lag）。第二，聖者相續中的智慧，對於自境具有歡喜的精進作用的心所，即是精進覺支（brtson 'grus yang dag byang chub kyi yan lag）。第三，聖者相續中的智慧，如實分辨自境狀況的智慧作用的心所，即是擇法覺支（chos rab rnam 'byed yang dag byang chub kyi yan lag）。第四，聖者相續中的智慧，能夠隨意運用自境，具有身心調柔作用的心所，即是輕安覺支（shin tu sbyang ba yang dag byang

【English Translation】 The faith that believes in the truth of reality, which has the power to control, is the faculty of faith (dad pa'i dbang po). Secondly, the diligence that rejoices in the truth of reality, starting with 'the truth,' is the faculty of diligence (brtson 'grus kyi dbang po). Thirdly, the mindfulness that does not forget the object of reality, starting with 'the truth,' is the faculty of mindfulness (dran pa'i dbang po). Fourthly, the samadhi that abides single-pointedly in reality, starting with 'the truth,' is the faculty of samadhi (ting nge 'dzin gyi dbang po). Fifthly, the wisdom that individually understands the reality as it is, starting with 'the truth,' is the faculty of wisdom (shes rab kyi dbang po). Among the five faculties, the first is the faith that believes in the truth of reality, which has the power not to be overcome by disbelief, is the power of faith (dad pa'i stobs). Secondly, the diligence that rejoices in the truth of reality, which has the power not to be overcome by laziness, is the power of diligence (brtson 'grus kyi stobs). Thirdly, the mindfulness that does not forget the object of reality, which has the power not to be overcome by forgetfulness, is the power of mindfulness (dran pa'i stobs). Fourthly, the samadhi that abides single-pointedly in reality, which has the power not to be overcome by distraction, is the power of samadhi (ting nge 'dzin gyi stobs). Fifthly, the wisdom that individually understands the reality as it is, which has the power not to be overcome by distorted understanding, is the power of wisdom (shes rab kyi stobs). Among the six, there are seven parts. First, the wisdom that directly realizes the truth of reality in the noble lineage, the mental factor of mindfulness that remembers its own object without forgetting, is the enlightenment factor of perfect mindfulness (dran pa yang dag byang chub kyi yan lag). Secondly, the wisdom in the noble lineage, the mental factor of diligence that rejoices in its own object, is the enlightenment factor of perfect diligence (brtson 'grus yang dag byang chub kyi yan lag). Thirdly, the wisdom in the noble lineage, the mental factor of wisdom that individually understands the state of its own object as it is, is the enlightenment factor of perfect discrimination of dharma (chos rab rnam 'byed yang dag byang chub kyi yan lag). Fourthly, the wisdom in the noble lineage, the mental factor of tranquility that allows the mind to be used freely with its own object, is the enlightenment factor of perfect pliancy (shin tu sbyang ba yang dag byang

་ཆུབ་ཀྱི་ ཡན་ལག་གོ། ལྔ་པ་ནི། འཕགས་རྒྱུད། སོགས་ནས། ཡེ་ཤེས་ལས་རུང་དུ་གྱུར་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ ཐུགས་གཤིས་དགའ་བའི་ཆའི་སེམས་བྱུང་ཚོར་བ་ལ་བཏགས་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་དེ། དགའ་བ་ ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གོ། དྲུག་པ་ནི། འཕགས་རྒྱུད། སོགས་ནས། ཡེ་ཤེས་དེ་རང་ཡུལ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་ པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་གོ། བདུན་པ་ནི། འཕགས་རྒྱུད། སོགས་ནས། ཡེ་ཤེས་དེ་རང་ཡུལ་ལ་གཉེན་པོ་བསྟེན་པའི་ 5-26 རྩོལ་བའི་སྤྲོས་པ་འདུ་བར་མི་བྱེད་པའི་ཆའི་སེམས་བྱུང་དེ། བཏང་སྙོམས་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ ཀྱི་ཡན་ལག་གོ། བདུན་པ་ལ་བརྒྱད་ལས། དང་པོ་ནི། འཕགས་རྒྱུད་ཀྱི་མཉམ་བཞག་ཏུ་བདེན་པའི་ གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་ཚུལ་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཇི་བཞིན་པར་ངེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བའོ། ། གཉིས་པ་ནི། འཕགས་རྒྱུད་ཀྱི་གཞན་ལ་ཆོས་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཡང་དག་པའི་རྟོག་ པའོ། ། གསུམ་པ་ནི། འཕགས་རྒྱུད་ཀྱི་གཞན་ལ་སྟོན་རྒྱུའི་མདོའི་དོན་དང་བདེན་བཞིའི་གནས་ ལུགས་ཇི་བཞིན་པ་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དེ་ཡང་དག་པའི་ངག་གོ། བཞི་པ་ནི། འཕགས་རྒྱུད་ཀྱི་ཉེས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་སྡོམ་པར་བྱེད་པའི་བསྲུང་སེམས་ཀྱི་ ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་ཡང་དག་པའི་ལས་ཀྱི་མཐའོ། ། ལྔ་པ་ནི། འཕགས་རྒྱུད་ཀྱི་འདོད་ཡོན་ལ་ཞེན་པ་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཡང་དག་པའི་ འཚོ་བའོ། ། དྲུག་པ་ནི། འཕགས་རྒྱུད་ཀྱི་ཡུན་རིང་པོར་སྐྱོ་བ་མེད་པར་སྒོམ་སྤང་སོགས་སྒྲིབ་པ་སྤོང་ བ་ལ་འབད་ཅིང་རྩོལ་བའི་བརྩོན་འགྲུས་དེ་ཡང་དག་པའི་བརྩོན་འགྲུས་སོ། ། བདུན་པ་ནི། འཕགས་རྒྱུད་ཀྱི་ཞི་གནས་དང་དམིགས་པ་ལ་སེམས་རབ་ཏུ་འཛིན་པ་ དང་བྱིང་རྒོད་བྲལ་ཚེ་གཉེན་པོ་བསྟེན་པ་ལ་མི་རྩོལ་བའི་བཏང་སྙོམས་རྣམས་མི་བརྗེད་པར་ དྲན་འདུག་པའི་ཆའི་སེམས་བྱུང་དེ་ཡང་དག་པའི་དྲན་པའོ། ། བརྒྱད་པ་ནི། འཕགས་རྒྱུད་ཀྱི་མངོན་ཤེས་དང་གཟུངས་ཀྱི་སྒོ་བརྒྱ་ཕྲག་སོགས་བསྒྲུབ་ པའི་གཞིར་གྱུར་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། ། 5-27 གཉིས་པ་ལ་ལྷག་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་དང་། ལྷག་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བསླབ་པ་ དང་། ལྷག་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་སོགས་སློབ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ལམ་གཞན་ཐམས་ཅད་དོ། ། གསུམ་པ་ནི། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་དགྲ་བཅོམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་སྤངས་རྟོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ ཐམས་ཅད་དང་ལྷག་མེད་མྱང་འདས་སོགས་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་མདོ་སྡེ་པ་ལ། རྩ་བའི་སློབ་དཔོན་ངོས་བཟུང་བ། འདོད་པ་སྟོན་པའི་གཞུང་ ལུགས། དེའི་མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ་དང་སྒྲ་བཤད། འདོད་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ ནི། ཁ་ཆེའི་གནས་བརྟན་བཙུན་པ། བཙུན་པ་དཔལ་ལེན། བཙུན་པ་གཞོན་ནུ་ལེན། བཙུན་ པ་

【現代漢語翻譯】第五個是：從『聖者相續』等處所說，以智慧之力變得堪能，心性喜悅部分的隨心生起的感受，即是喜悅正等覺支。第六個是：從『聖者相續』等處所說，智慧專注于自境的等持，即是等持正等覺支。第七個是：從『聖者相續』等處所說，智慧于自境不作對治的勤作，不生起戲論部分的隨心生起，即是舍正等覺支。七者分為八個方面。第一是：在『聖者相續』的等持中，證悟真實現象的方式，在後得位如實了知的智慧，是正見。第二是：『聖者相續』中為他人講法的智慧，是正思。第三是：『聖者相續』中為他人宣講的經義和四諦的實相如實了知的智慧，是正語。第四是：『聖者相續』中防護一切惡行的守護心的戒律，是正業。第五是：『聖者相續』中遠離對欲妙貪執的智慧，是正命。第六是：『聖者相續』中長久不懈地精進斷除修斷等障礙的精進，是正精進。第七是：『聖者相續』中於止觀和所緣境，心能專注，遠離沉掉時，不作對治的舍，不忘失地憶念的隨心生起，是正念。第八是：『聖者相續』中成就神通和陀羅尼等百千法門的等持，是正定。第二是增上戒學、增上定學和增上慧學等所有修學之道的其他方面。第三是三乘阿羅漢相續中的一切斷證功德和無餘涅槃等。第二，關於經部宗，分為五個方面：確認根本的導師、闡述宗義的主張、宗義的定義、分類和詞義解釋、以及宗義的特點。第一是：克什米爾的住地部的比丘、比丘華蓮、比丘童護、比丘……

【English Translation】 The fifth is: From 'Noble Lineage' etc., the mental feeling of the part of the mind that is happy due to the power of wisdom becoming workable, is the Joyful Perfect Enlightenment Branch. The sixth is: From 'Noble Lineage' etc., the samadhi of wisdom itself abiding single-pointedly on its own object is the Samadhi Perfect Enlightenment Branch. The seventh is: From 'Noble Lineage' etc., the mental event of the part of wisdom itself not engaging in the effort of applying antidotes to its own object, is the Equanimity Perfect Enlightenment Branch. The seven are divided into eight aspects. The first is: In the equipoise of the 'Noble Lineage', the wisdom that realizes the nature of truth and ascertains it as it is during the subsequent attainment is Right View. The second is: The wisdom of teaching the Dharma to others in the 'Noble Lineage' is Right Thought. The third is: The wisdom in the 'Noble Lineage' that realizes the meaning of the sutras to be taught to others and the nature of the Four Noble Truths as they are, individually, is Right Speech. The fourth is: The discipline of the mind of protection in the 'Noble Lineage' that prevents all misdeeds is Right Action. The fifth is: The wisdom in the 'Noble Lineage' that is free from attachment to desirable qualities is Right Livelihood. The sixth is: The diligence in the 'Noble Lineage' that strives to abandon obscurations such as those to be abandoned through meditation without being weary for a long time is Right Diligence. The seventh is: The mental event in the 'Noble Lineage' of not forgetting the equanimity of not striving to apply antidotes when the mind is very focused on calm abiding and the object, and is free from sinking and excitement, is Right Mindfulness. The eighth is: The samadhi in the 'Noble Lineage' that is the basis for accomplishing hundreds of thousands of doors of clairvoyance and dharani etc., is Right Samadhi. The second is all the other aspects of the path of learning, such as the higher training in discipline, the higher training in samadhi, and the higher training in wisdom. The third is all the qualities of abandonment and realization in the continuum of the Arhats of the three vehicles, and the nirvana without remainder, etc. Secondly, regarding the Sutra School, there are five aspects: identifying the root teacher, explaining the tenets of the system, its definition, divisions and etymology, and the distinctions of the tenets. The first is: the Sthavira monks of Kashmir, Bhikshu Valena, Bhikshu Youthful Valena, Bhikshu...

རྟོགས་པའི་ལྷ། མཛོད་རང་འགྲེལ་རྩོམ་སྐབས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན། ཕྱོགས་གླང་། ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་སོགས་སོ། ། གཉིས་པ་ལ། བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། མདོ་རྒྱ་ཆེར་རོལ་པ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་པ། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞི་པའི་གཟུངས། སྒོ་དྲུག་པ་སོགས་ དང་། གཉིས་པ་ནི། མཛོད་རང་འགྲེལ་དང་ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གཉིས་ཀྱི་དངོས་བསྟན་ཕལ་ ཆེ་བ་རྣམས་སོ། ། གསུམ་པ་ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་མདོ་སྡེ་དུ་མའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ནས་རང་ལུགས་ འཇོག་པའི་སངས་རྒྱས་པ་གང་ཞིག རང་རིག་དང་ཕྱི་དོན་གཉིས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཁས་ལེན་ པའི་ཆ་ནས་བཞག་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བའི་གང་ཟག་དེ། མདོ་སྡེ་པའི་མཚན་ཉིད། བཞི་པ་ལ་དབྱེ་བ་སྒྲ་བཤད་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་ས་སྡེ་ལྔའི་ རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ལུང་གི་རྗེས་འབྲང་གི་མདོ་སྡེ་པ་དང་། ཚད་མ་སྡེ་བདུན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་ བའི་རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་གི་མདོ་སྡེ་པ་དང་གཉིས་ཡོད། རྣམ་པའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། ལུང་ 5-28 གི་རྗེས་འབྲང་གི་མདོ་སྡེ་པ་ཁ་ཅིག་ལ་སྣ་ཚོགས་རིམ་འབྱུང་བ་དང་། རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་ གི་མདོ་སྡེ་པ་ལ། སྣ་ཚོགས་གཉིས་མེད་པ་དང་། གཟུང་འཛིན་གྲངས་མཉམ་པ་དང་གསུམ་ མོ། ། གཉིས་པ་ནི། སྤྱིར་ཁྲ་འཛིན་ཤེས་པས་ཁྲ་བོ་འཛིན་པའི་དུས་སུ་ཡུལ་ཁྲ་བོའི་སྟེང་གི་ སྔོ་སེར་སོགས་ཀྱི་གྲངས་དང་མཉམ་པའི་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་རེ་རེ་བ་རིམ་བཞིན་ དུ་སྐྱེ་བར་འདོད་པས་ན་སྣ་ཚོགས་རིམ་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་དེ་ལྟར་འཛིན་པའི་དུས་ སུ་ཡུལ་ཁྲ་བོའི་སྟེང་གི་སྔོ་སེར་སོགས་ཀྱི་གྲངས་དང་མཉམ་པའི་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པའི་རྣམ་ པ་རེ་རེ་བ་མི་སྐྱེ་བར་ཁྲ་བོའི་ཆ་ཤས་སྣ་ཚོགས་སྣང་བའི་ཆ་ཅན་ཁྲ་འཛིན་ཤེས་པ་གཅིག་པུ་ སྐྱེ་བར་འདོད་པས་ན་སྣ་ཚོགས་གཉིས་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་དེ་ལྟར་འཛིན་པའི་དུས་སུ་ ཡུལ་ཁྲ་བོའི་སྟེང་གི་སྔོ་སེར་སོགས་ཀྱི་གྲངས་དང་མཉམ་པའི་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་རེ་ རེ་བ་ཅིག་ཆར་དུ་སྐྱེ་བར་འདོད་པས་ན་གཟུང་འཛིན་གྲངས་མཉམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །གཙོ་བོར་ མདོའི་སྡེ་སྣོད་ལ་བརྟེན་ནས་རང་གི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བས་ན་མདོ་སྡེ་པ་ཞེས་དང་། ཆོས་ཐམས་ ཅད་དཔེའི་སྒོ་ནས་སྟོན་པས་ན་དཔེས་སྟོན་པ་ཡང་ཟེར་རོ། ། ལྔ་པ་ལ་རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་གི་མདོ་སྡེ་པའི་འདོད་པ་གཙོ་བོར་བཤད་ན། དེ་ལ། བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་གསུམ། གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ། འཕྲོས་དོན་ གཞན་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ལ་དོན་དམ་བདེན་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། དེ་ དངོས་དང་། རང་མཚན་བཤད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རྟོག་པས་བཏགས་ཙམ་མ་ཡིན་པར་རང་གི་སྡོད་ལུགས་ཀྱི་ངོས་ནས་རིགས་ པས་དཔྱད་བཟོད་དུ་གྲུབ་པའི

【現代漢語翻譯】證悟者：論藏自釋的作者世親（Vasubandhu），陳那（Dignāga），法稱（Dharmakīrti）等。第二部分包括佛經和論著。首先是佛經：《廣大嬉戲經》（Lalitavistara Sūtra），《二偈經》，《四偈經》，《六門陀羅尼》等。其次是論著：《論藏自釋》和《釋量論》中闡述的主要內容。第三部分：隨學世尊眾多經典，並建立自身宗義的佛教徒，在承認自識和外境二者真實存在的基礎上，所建立的宗派持有者，即是經部宗的特徵。第四部分分為分類和詞義解釋。首先，從本體上分類，有隨學五部律藏的經部宗和隨學量論七論的理隨經部宗兩種。從形態上分類，有些隨學律藏的經部宗主張『雜色漸生』，而隨學理部的經部宗則有『雜色無二』和『能取所取數量相等』三種。其次，詞義解釋：一般來說，在眼識認知雜色時，由於想要認知雜色之上的青、黃等顏色，會逐漸產生與雜色上青、黃等顏色數量相等的有境識的行相，因此稱為『雜色漸生』。同樣，在認知雜色時，不會產生與雜色上青、黃等顏色數量相等的有境識的行相，而是產生一個具有顯現雜色各部分特徵的雜色認知，因此稱為『雜色無二』。同樣，在認知雜色時，會同時產生與雜色上青、黃等顏色數量相等的有境識的行相，因此稱為『能取所取數量相等』。主要依靠經藏來闡述自己的宗義，因此稱為經部宗，也因為用比喻來闡釋一切法，所以也稱為『譬喻者』。第五部分主要闡述隨理經部宗的觀點，包括：二諦的建立，見、修、行三者，基、道、果三者，以及其他相關內容。首先是二諦的建立，分為勝義諦和世俗諦。首先是勝義諦，分為勝義諦的體性和自相的闡述。首先是勝義諦的體性：並非僅僅是分別唸的假立，而是從其存在方式的角度，通過理效能經受分析的。

【English Translation】 Realizers: Vasubandhu (author of the Treasury of Knowledge and its Auto-commentary), Dignāga, Dharmakīrti, etc. The second includes the Buddha's teachings (Kama) and treatises (Tantras). The first is: The Extensive Play Sutra (Lalitavistara Sūtra), the Two-Verse Sutra, the Four-Verse Sutra, the Six-Door Dharani, etc. The second is: most of the direct teachings of the Treasury of Knowledge and its Auto-commentary and the Explanation of Valid Cognition. The third is: Which Buddhist, following many sutras of the Bhagavan, establishes his own system? That person who asserts the tenet established from the perspective of accepting both self-awareness and external objects as truly existent is the characteristic of a Sautrāntika. The fourth has two divisions: classification and etymology. The first is: If divided in terms of essence, there are two types of Sautrāntikas: those who follow the scriptures, following the five Vinaya divisions, and those who follow reasoning, following the seven treatises on valid cognition. If divided in terms of aspects, some Sautrāntikas who follow the scriptures have 'manifold sequential arising,' and the Sautrāntikas who follow reasoning have 'manifold non-duality,' and 'equal number of grasper and grasped.' The second is: In general, when a variegated-apprehending consciousness apprehends a variegated object, it is called 'manifold sequential arising' because it is asserted that each aspect of the object-possessing consciousness, equal in number to the blue, yellow, etc., on the variegated object, arises sequentially. Also, it is called 'manifold non-duality' because it is asserted that when apprehending in that way, instead of each aspect of the object-possessing consciousness, equal in number to the blue, yellow, etc., on the variegated object, arising, only a single variegated-apprehending consciousness arises, possessing the aspect of the various parts of the variegated object appearing. Also, it is called 'equal number of grasper and grasped' because it is asserted that when apprehending in that way, each aspect of the object-possessing consciousness, equal in number to the blue, yellow, etc., on the variegated object, arises simultaneously. Because they mainly rely on the sutras to assert their own tenets, they are called Sautrāntikas, and because they show all phenomena through examples, they are also called 'Exemplifiers'. The fifth mainly explains the tenets of the Sautrāntikas who follow reasoning. This includes: the establishment of the two truths, the three of view, meditation, and conduct, the three of basis, path, and result, and four other related topics. The first is the establishment of the two truths, divided into the ultimate truth and the conventional truth. The first is the ultimate truth, divided into the nature of the ultimate truth and the explanation of its own characteristic. The first is the nature of the ultimate truth: it is not merely imputed by conceptual thought, but is established as being able to withstand analysis by reasoning from the perspective of its own mode of existence.

་ཆོས་དེ། དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་བུམ་ 5-29 པ་ལྟ་བུའོ། །དོན་དམ་བདེན་པ། བདེན་གྲུབ། རང་མཚན། དངོས་པོ་སོགས་དོན་གཅིག གཉིས་པ་ནི། རྟོག་པས་བཏགས་པ་མིན་པར་རང་ངོས་ནས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རང་ བཞིན་དུ་གནས་པའི་དངོས་པོ་དེ། རང་མཚན་གྱི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ཡུལ་དུས་རང་ བཞིན་མ་འདྲེས་པའི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དོ། །དེ་ཡང་ཀ་བ་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིན་ན་ཤར་ལ་རེག་ པའི་ཀ་བའི་རྫས་དེས་ནུབ་ལ་མ་རེག་པ་ལྟ་བུ་ནི་ཡུལ་མ་འདྲེས་པའི་དོན་དང་། སྔ་དྲོའི་ཀ་བ་ དེ་ཉིད་ཕྱི་དྲོ་ན་མེད་པ་ལྟ་བུ་ནི་དུས་མ་འདྲེས་པའི་དོན་དང་། ཀ་བ་ལ་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་དེ་ ཉིད་བུམ་པ་ལ་མེད་པ་ལྟ་བུ་ནི་རང་བཞིན་མ་འདྲེས་པའི་དོན་ནོ། །རང་སྣང་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ བློ་དེས་རང་གི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མཚན་མ་ཤར་བའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་དགོས་པའི་ཆོས་ཡིན་ ཕྱིར་རང་མཚན་ཞེས་བརྗོད། གཉིས་པ་ལ། དེ་དངོས་དང་། སྤྱི་མཚན་གཉིས་ལས། དང་པོ། རྟོག་པས་བཏགས་ཙམ་ དུ་གྲུབ་པའི་ཆོས་དེ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའོ། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ། བརྫུན་པར་གྲུབ་པ། སྤྱི་མཚན། དངོས་མེད་ཀྱི་ཆོས་སོགས་དོན་གཅིག གཉིས་པ་ནི། ཡུལ་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་ངོ་བོ་མ་ཡིན་པར་རྟོག་པས་ བཏགས་པ་ཙམ་གྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་དེ། སྤྱི་མཚན་གྱི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ཡུལ་དུས་རང་ བཞིན་འདྲེས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པའི་གཟུང་ཡུལ་རྣམས་སོ། །དཔེར་ན་ཤར་ནུབ་ཀྱི་ཀ་འཛིན་ རྟོག་པ་ལ་རིགས་སྤྱི་ཀ་བ་གཅིག་པུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བར་སྣང་བ་ནི་ཡུལ་འདྲེས་པར་སྣང་བའི་ དོན་དང་། སྔ་དྲོ་དང་ཕྱི་དྲོའི་ཀ་འཛིན་རྟོག་པ་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ནི་དུས་འདྲེས་པར་སྣང་བའི་ དོན་དང་། རྫ་གསེར་གྱི་བུམ་འཛིན་རྟོག་པ་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ནི་རང་བཞིན་འདྲེས་པར་སྣང་ བའི་དོན་ནོ། །རང་སྣང་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་བློ་དེས་རང་གི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མཚན་མ་ཤར་ རྒྱུ་མེད་པར་སྤྱིའི་རྣམ་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་དགོས་པའི་ཆོས་ཡིན་ཕྱིར་སྤྱི་མཚན་ 5-30 ཞེས་བརྗོད་དོ། ། གཉིས་པ་ལ། ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ དང་། ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྣམས་ལྟ་བུའི་ཡུལ་དང་། དེ་དག་གི་གནས་ཚུལ་ ཇི་བཞིན་པ་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་རྣམས་ནི་ལྟ་བ་དངོས་སོ། །དེ་ལས་བདེན་བཞིའི་ རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ནི། རང་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་པའི་ཆ་ནས་བཞག་པའི་ ཟག་བཅས་ཀྱི་དངོས་པོ་དེ། སྡུག་བསྔལ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་རྣམ་སྨིན་སྐྱེས་ ཀྱི་གཟུགས་ཕུང་ལྟ་བུའོ། །གང་ཟག་ཚོགས་སྦྱོར། བདེན་འཛིན་སོགས་ཆ་བཞག་གིས་སྡུག་ བདེན་ཡིན་པར་གཅོད། སྡུག་བདེན། ཆོས་ཅན། ཁྱོ

【現代漢語翻譯】該法，是勝義諦（藏文：དོན་དམ་བདེན་པ།，含義：究竟真實）的特徵，例如瓶子。勝義諦（藏文：དོན་དམ་བདེན་པ།），真實成立（藏文：བདེན་གྲུབ།），自相（藏文：རང་མཚན།），實事（藏文：དངོས་པོ།）等意義相同。第二，不是由分別念（藏文：རྟོག་པ།）安立，而是從自身具有不共的自性（藏文：རང་བཞིན།）的事物，是自相的特徵，例如處、時、自性不混雜的一切事物。例如柱子，柱子的本體接觸東方，而不接觸西方，這是處不混雜的含義；早晨的柱子，下午就不存在了，這是時不混雜的含義；柱子具有的自性，瓶子不具有，這是自性不混雜的含義。以自顯現作為對境的意識，必須通過顯現自身不共的相（藏文：མཚན་མ།）來認識的法，所以稱為自相。第二，分為實事和總相（藏文：སྤྱི་མཚན།）兩種。第一，僅僅由分別念安立的法，是世俗諦（藏文：ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ།，含義：世間共許的真實）的特徵，例如虛空。世俗諦（藏文：ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ།），虛假成立（藏文：བརྫུན་པར་གྲུབ་པ།），總相（藏文：སྤྱི་མཚན།），無實事之法等意義相同。第二，不是從對境自身成立的處所之理的體性，而是成立為僅僅由分別念安立的法，是總相的特徵，例如處、時、自性混雜執著的分別唸的所取境。例如，在執著東西方的柱子的分別念中，似乎有一個共同的柱子種類在跟隨，這是處混雜顯現的含義；在執著早晨和下午的柱子的分別念中，也是如此顯現，這是時混雜顯現的含義；在執著泥土和黃金的瓶子的分別念中，也是如此顯現，這是自性混雜顯現的含義。以自顯現作為對境的意識，無法顯現自身不共的相，而是通過作意總的相狀來認識的法，所以稱為總相。第二，分為見、修、行三種。第一，四聖諦（藏文：བདེན་བཞི།）的十六種行相（藏文：རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག）和法與補特伽羅（藏文：གང་ཟག་，含義：人）的無我（藏文：བདག་མེད།）等作為對境，以及如實地認識這些對境的智慧，是真實的見。其中，四聖諦的十六種行相是：從自身的原因集諦（藏文：ཀུན་འབྱུང་བདེན་པ།）產生而安立的有漏（藏文：ཟག་བཅས།）的事物，是苦諦（藏文：སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ།）的特徵，例如異熟所生的色蘊（藏文：གཟུགས་ཕུང་）。以補特伽羅的集合、結合，以及對真實的執著等假立為苦諦（藏文：སྡུག་བདེན།）來決斷。苦諦（藏文：སྡུག་བདེན།），有法（藏文：ཆོས་ཅན།），是可知的。

【English Translation】 That dharma (ཆོས་དེ།), is the characteristic of ultimate truth (དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད།), like a vase. Ultimate truth (དོན་དམ་བདེན་པ།), truly established (བདེན་གྲུབ།), self-characteristic (རང་མཚན།), entity (དངོས་པོ།), etc., have the same meaning. Secondly, that which is not established by conceptualization (རྟོག་པས།), but exists from its own side as an uncommon nature (རང་བཞིན།), is the characteristic of self-characteristic, such as all entities where place, time, and nature are not mixed. For example, if it is like a pillar, the substance of the pillar that touches the east does not touch the west, which is the meaning of place not being mixed; the same pillar in the morning does not exist in the afternoon, which is the meaning of time not being mixed; the nature that the pillar has, the vase does not have, which is the meaning of nature not being mixed. Because the mind that takes its own appearance as an object must realize the dharma by way of the uncommon sign that arises from itself, it is called self-characteristic. Secondly, there are two types: entity and general characteristic (སྤྱི་མཚན།). Firstly, the dharma that is established merely by conceptualization is the characteristic of conventional truth (ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ།), such as space. Conventional truth (ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ།), falsely established (བརྫུན་པར་གྲུབ་པ།), general characteristic (སྤྱི་མཚན།), non-entity dharma, etc., have the same meaning. Secondly, that which is not the nature of the way things exist established from the object's own side, but is established as a dharma merely by conceptualization, is the characteristic of general characteristic, such as the objects of perception of conceptualizations that grasp place, time, and nature as mixed. For example, in the conceptualization that grasps the eastern and western pillars, it appears that a single general pillar follows, which is the meaning of place appearing mixed; it appears similarly in the conceptualization that grasps the morning and afternoon pillars, which is the meaning of time appearing mixed; it appears similarly in the conceptualization that grasps the clay and gold vases, which is the meaning of nature appearing mixed. Because the mind that takes its own appearance as an object cannot cause its own uncommon sign to arise, but must realize the dharma by way of attending to the general aspect, it is called general characteristic. Secondly, there are three: view, meditation, and conduct. Firstly, the sixteen aspects of the four noble truths (བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག) and the selflessness (བདག་མེད།) of phenomena and persons (གང་ཟག་), etc., are the objects, and the wisdom that realizes each of their conditions as they are is the actual view. Among these, the sixteen aspects of the four noble truths are: the contaminated (ཟག་བཅས་) entity that is established from the aspect of being born from its own cause, the truth of the origin (ཀུན་འབྱུང་བདེན་པ།), is the characteristic of the truth of suffering (སྡུག་བསྔལ་བདེན་པ།), such as the form aggregate (གཟུགས་ཕུང་) born from maturation. By imputing the aggregation and combination of persons, and the clinging to truth, etc., it is determined to be the truth of suffering (སྡུག་བདེན།). The truth of suffering (སྡུག་བདེན།), the subject (ཆོས་ཅན།), is knowable.

ད་མི་རྟག་པ་ཡིན་ཏེ། རེས་འགའ་སྐྱེ་བའི་ ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན་ཏེ། ལས་ཉོན་གྱི་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པའི་ ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྟོང་པ་ཡིན་ཏེ། ཉེར་ཕུང་ལ་དབང་སྒྱུར་བ་པོ་གང་ཟག་གི་བདག་ གིས་སྟོང་པའི་ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བདག་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཉེར་ཕུང་གང་ཟག་གི་བདག་ ཏུ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རང་འབྲས་སྡུག་བདེན་བསྐྱེད་པའི་ལས་ཉོན་གྱི་ཆ་ནས་བཞག་ པའི་ཟག་བཅས་ཀྱི་དངོས་པོ་དེ། ཀུན་འབྱུང་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་འདོད་ པའི་འདོད་ཆགས་དང་། དེ་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་སེམས་བྱུང་སེམས་པ་ལྟ་བུའོ། །ལས་ཉོན་ མ་ཡིན་པའི་དགེ་བ་དང་ཉོན་མོངས་པ་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་སེམས་སེམས་བྱུང་རྣམས་དང་ སྟོབས་བཞིས་བཤགས་འགྱུར་གྱི་སྲོག་གཅོད་ཀྱི་ལས་སོགས་དང་ཐེག་ཆེན་མཐོང་ལམ་སྐྱེ་ ཁ་མའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཆ་བཞག་གིས་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པར་སྡུད་དོ། །ལས་ ཉོན་གཉིས་ཆོས་ཅན། རྒྱུའི་རྣམ་པ་ཡིན་ཏེ། རང་འབྲས་སྡུག་བདེན་གྱི་རྩ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན། ཀུན་འབྱུང་གི་རྣམ་པ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བདེན་དུས་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། སྲེད་པ་ཆོས་ཅན། རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ཏེ། འཕེན་བྱེད་ཀྱི་ལས་ལ་གསོས་ 5-31 འདེབས་པའི་སྒོ་ནས་སྡུག་བདེན་གྱི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ལས་ཉོན་གཉིས་ ཆོས་ཅན། རབ་སྐྱེའི་རྣམ་པ་ཡིན་ཏེ། མནར་མེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ལྟ་བུའི་སྡུག་བསྔལ་ཤུགས་ དྲག་པོ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། རང་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་སུ་གྱུར་པའི་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱིས་ངོས་ སྐལ་གྱི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་པའི་སོ་སོར་བརྟགས་འགོག་དེ། འགོག་བདེན་གྱི་མཚན་ཉིད། མཚན་ གཞི་མཐོང་སྤངས་སྤངས་པའི་སྤངས་ཆ་ལྟ་བུའོ། །ཉོན་སྒྲིབ་སྤངས་པའི་བྲལ་བ་དེ། ཆོས་ ཅན། འགོག་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་སྤངས་པའི་འགོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཆོས་ ཅན། ཞི་བའི་རྣམ་པ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་སྤངས་པའི་ཞི་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན། གྱ་ ནོམ་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ཏེ། ཕན་པ་དང་བདེ་བའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཐར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཆོས་ ཅན། ངེས་འབྱུང་གི་རྣམ་པ་ཡིན་ཏེ། སླར་ལྡོག་པ་མེད་པར་འཁོར་བ་ལས་གཞན་དུ་ངེས་པར་ འབྱུང་ཟིན་པའི་ཕྱིར། འགོག་བདེན་ཐོབ་བྱེད་ཀྱི་ཐབས་སུ་གྱུར་པའི་ལམ་གྱི་ཆ་ནས་བཞག་ པའི་འཕགས་ལམ་དེ། ལམ་བདེན་གྱི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ནི། བདག་མེད་མངོན་སུམ་ དུ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྟ་བུའོ། །མི་སློབ་པའི་ལམ་བདེན་དེ་ཆ་བཞག་གིས་ལམ་བདེན་དུ་ སྡུད་དོ། །བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ། ཆོས་ཅན། ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ ཏེ། ཐར་པར་བགྲོད་བྱེད་ཀྱི་མ་ནོར་བའི་ལམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན། རིགས་པའི་རྣམ་ པ་ཡིན་ཏེ།

【現代漢語翻譯】它無常，因為會產生。因此，它是法。你（指眾生）是痛苦的，因為你受業和煩惱的支配。因此，它是法。你是空性的，因為你缺少對蘊的支配者——人我。因此，它是法。你是無我的，因為蘊中不存在作為人我的實體。從產生自果——苦諦的業和煩惱的角度來說，有漏之事物是集諦的特徵。例如，欲界的貪慾，以及與之相應的俱生心所。不是業和煩惱的善業，以及與煩惱相應的俱生心和心所，還有通過四力可以懺悔的殺生等業，以及大乘見道即將生起之人的相續中的煩惱，都可以歸類為集諦。業和煩惱二者，是因的相，因為它們是自果——苦諦的根本。因此，它們是法。它們是集起的相，因為它們在任何時間和方式都能產生苦諦。貪愛是緣的相，因為它通過滋養能引業，而成為苦諦的俱生緣。業和煩惱二者，是增上的相，因為它們產生劇烈的痛苦，比如無間地獄的痛苦。通過作為獲得自體之方便的無間道，斷除了份額之障礙的個別自證之滅，是滅諦的特徵。例如，見道和修道所斷之斷分。斷除煩惱障的解脫，是滅的相，因為它是斷除痛苦的滅。因此，它是法。它是寂靜的相，因為它是斷除煩惱的寂靜。因此，它是法。它是殊勝的相，因為它是具有利益和安樂自性的解脫。因此，它是法。它是出離的相，因為它是永不退轉地從輪迴中決定出離。作為獲得滅諦之方便的道之分，聖道是道諦的特徵。例如，現量證悟無我的智慧。無學道諦也可以歸類為道諦。現量證悟無我的智慧，是道的相，因為它是通往解脫的無謬之道。因此，它是法。它是理性的相，因為它...

【English Translation】 It is impermanent because it arises. Therefore, it is a dharma. You (referring to sentient beings) are suffering because you are under the control of karma and afflictions. Therefore, it is a dharma. You are empty because you lack a self of a person who controls the aggregates. Therefore, it is a dharma. You are selfless because there is no entity of a person-self in the aggregates. From the perspective of karma and afflictions that generate the result of suffering, contaminated things are the characteristics of the truth of origin (Samudaya Satya). Examples include desire in the desire realm and the mental factors that accompany it. Virtuous actions that are not karma and afflictions, as well as the minds and mental factors that correspond to afflictions, the karma of killing that can be confessed through the four powers, and the afflictions in the continuum of those about to generate the Mahayana path of seeing, can all be categorized as the truth of origin. Both karma and afflictions are aspects of the cause because they are the root of the result of suffering. Therefore, they are dharmas. They are aspects of accumulation because they generate suffering at all times and in all ways. Attachment is an aspect of the condition because it nourishes the karma that propels, and thus becomes the co-operative condition for suffering. Both karma and afflictions are aspects of increase because they generate intense suffering, such as the suffering of the Avici hell. The individual cessation attained through the path of no-more-learning, which serves as a means of obtaining self-attainment, and which has abandoned the obscurations of the share, is the characteristic of the truth of cessation (Nirodha Satya). Examples include the abandonment of what is abandoned by the path of seeing and the path of meditation. The separation from abandoning afflictive obscurations is an aspect of cessation because it is the cessation of abandoning suffering. Therefore, it is a dharma. It is an aspect of peace because it is the peace of abandoning afflictions. Therefore, it is a dharma. It is an aspect of excellence because it is liberation that is the nature of benefit and happiness. Therefore, it is a dharma. It is an aspect of definite emergence because it is definitely emerging from samsara without returning. The noble path, which is established from the perspective of the path as a means of obtaining the truth of cessation, is the characteristic of the truth of the path (Marga Satya). An example is the wisdom that directly realizes selflessness. The path of no-more-learning can also be categorized as the truth of the path. The wisdom that directly realizes selflessness is an aspect of the path because it is the unerring path to liberation. Therefore, it is a dharma. It is an aspect of reason because it...

རང་གི་ངོ་སྐལ་གྱི་སྒྲིབ་པའི་དངོས་གཉེན་དུ་རིགས་ཤིང་འོས་པའི་ལམ་ཡིན་པའི་ ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན། སྒྲུབ་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་ཏེ། རང་ཡུལ་བདེན་པའི་གནས་ལུགས་ལ་ཕྱིན་ ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཆོས་ཅན། ངེས་འབྱིན་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ཏེ། སླར་མི་ ལྡོག་པར་མྱང་འདས་རྟག་པའི་གནས་སུ་ངེས་པར་འབྱིན་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་དག་ཀྱང་ ཐེག་ཆེན་གྱི་ལུགས་ལྟར་རོ། ། གཉིས་པ་ནི། དེ་འདྲའི་ལྟ་བའི་རིགས་རྒྱུན་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གོམས་པར་བྱེད་པའི་ཞི་ལྷག་ 5-32 ཟུང་འབྲེལ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་སོ། ། གསུམ་པ་ནི། ལྟ་བ་དེ་དག་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཆུང་ངུ་དང་འབྲེལ་ནས་ཉམས་སུ་ ལེན་པ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་འབྲིང་པོ་དང་སྦྲེལ་ནས་ཉམས་ སུ་ལེན་པ་ནི་རང་རྒྱལ་གྱི་སྤྱོད་པ་དང་། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཆེན་པོ་དང་སྦྲེལ་ནས་ཉམས་ སུ་ལེན་པ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྤྱོད་པའོ། ། གསུམ་པ་ལ་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་འདུས་ བྱས་འདུས་མ་བྱས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་སོ། ། གཉིས་པ་ལ། རང་ལམ། བྱང་ཆོས་སོ་བདུན་དང་། རྣམ་ཐར་བརྒྱད། མཐར་གནས་ དགུ་རྣམས་དང་། སྤྱིར་ན། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ། ཕར་ཕྱིན་དྲུག་སོགས་ཡོད་ལ། དེ་ལས་རྣམ་ཐར་ བརྒྱད་སོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཐེག་ཆེན་ལྟར་ན། ཐོག་མར་བསམ་གཟུགས་གང་རུང་གི་སེམས་ཀྱི་ སྟེང་ནས་རང་གི་ལུས་གཟུགས་གཞན་གྱིས་མཐོང་ནུས་སུ་བྱས་ཏེ་དེ་ནས་བསམ་གཏན་བཞི་ པའི་སེམས་ཀྱིས་གཟུགས་ཆེ་ཆུང་བཟང་ངན་གང་འདོད་སྤྲུལ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤེས་རབ་ མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པ་དེ་གཟུགས་ཅན་གཟུགས་ལ་ལྟ་བའི་རྣམ་ཐར་རོ། །ཐོག་མར་ བསམ་གཟུགས་གང་རུང་གི་སེམས་ཀྱི་སྟེང་ནས་རང་གི་ལུས་གཟུགས་གཞན་གྱིས་མི་མཐོང་ བར་བྱས་ཏེ་དེ་ནས་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་སེམས་ཀྱིས། སོགས་ནས། བཅས་པ་དེ་གཟུགས་ མེད་གཟུགས་ལ་ལྟ་བའི་རྣམ་ཐར་རོ། །ཐོག་མར་བསམ་གཟུགས་གང་རུང་གི་སེམས་ཀྱི་སྟེང་ ནས་གཟུགས་སྡུག་མི་སྡུག་རང་ངོས་ནས་ཞེན་པ་སྤངས་པས་དེ་གཉིས་སྤྲུལ་འདོད་མི་འདོད་ མེད་པར་འདྲ་མཉམ་དུ་ཀུན་ནས་མཛེས་པར་མཐོང་བའི་མོས་པ་ཐོབ་སྟེ་དེ་ནས་བསམ་ གཏན་བཞི་པའི་སེམས་ཀྱིས་ནས། བཅས་པ་དེ་སྡུག་པའི་རྣམ་ཐར་རོ། །གཟུགས་མེད་དང་ པོའི་ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་དང་བྲལ་བའི་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་སྙོམས་འཇུག་དག་པ་ 5-33 དེ་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་ཀྱི་རྣམ་ཐར་དང་། དེས་འགྲེས་ཏེ་རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས། ཅི་ཡང་ མེད། ཡོད་མིན་མེད་མིན་གྱི་བར་གྱི་དེ་གསུམ་ནི་དེ་དང་དེའི་རྣམ་ཐར་དང་། ཚོར་འདུ་རགས་ པའི་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བའི་ཚོར་འདུ་རགས་པ་བཀག་པའི་ཆའི་ཡིད་ཤེས་ཕྲ་མོ་དེ་འགོག་ པའི་རྣམ་ཐར་རོ། །ཟག་མེད་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བསམ

【現代漢語翻譯】因為它是適合於對治自身障礙的殊勝之道。因此，它是證悟之相，因為它是不顛倒地通達自性真理的智慧。因此，它是出離之相，因為它能引導眾生永不退轉地進入涅槃寂靜之地。這些也都是大乘的觀點。第二，是指一心一意地修習這種見解傳承的止觀雙運的禪定。第三，是指將這些見解與微小的福德資糧相結合而修持是聲聞乘的行為；與中等的福德資糧相結合而修持是緣覺乘的行為；與廣大的福德資糧相結合而修持是大乘的行為。第三部分包括基、道、果三個方面。首先，基是指蘊、界、處以及有為法和無為法所包含的一切法。第二部分包括道。自道方面，有三十七道品、八解脫、九次第定等；總的來說，有大悲心、六波羅蜜等。其中，如果按照大乘的觀點來看八解脫等的體性，首先，在任何一種色界的禪定之上，使自己的身體能夠被他人看見，然後以第四禪的禪定，隨心所欲地變現身體的大小美醜，這種包含智慧的禪定就是有色觀色的解脫。首先，在任何一種色界的禪定之上，使自己的身體不被他人看見，然後以第四禪的禪定，等等，這種包含智慧的禪定就是無色觀色的解脫。首先，在任何一種色界的禪定之上，從自身斷除對美與醜的執著，從而獲得無論變不變現都無所謂，平等地視一切為美好的意樂，然後以第四禪的禪定，等等，這種包含智慧的禪定就是不凈觀的解脫。與第一無色界的煩惱現行相分離的空無邊處等持是空無邊處的解脫；通過這種方式，識無邊處、無所有處、非想非非想處之間的關係是它們各自的解脫；與粗大的受想的障礙相分離，阻斷粗大的受想部分的意意識細微部分是滅盡定的解脫。無漏的具有真諦之相的禪

【English Translation】 Because it is a superior path suitable for directly counteracting the obscurations of one's own nature. Therefore, it is an aspect of realization, because it is the undistorted wisdom that understands the true nature of reality. Therefore, it is an aspect of liberation, because it leads beings to the unchanging state of Nirvana without regression. These are also according to the Mahayana view. Secondly, it refers to the single-pointed samadhi of Shamatha and Vipassana combined, which cultivates the lineage of such views. Thirdly, practicing these views in conjunction with a small accumulation of merit is the practice of the Shravakas; practicing them in conjunction with a medium accumulation of merit is the practice of the Pratyekabuddhas; and practicing them in conjunction with a large accumulation of merit is the practice of the Mahayana. The third part includes the three aspects of base, path, and fruit. Firstly, the base refers to all phenomena encompassed by the skandhas, dhatus, ayatanas, conditioned phenomena, and unconditioned phenomena. Secondly, regarding the path: In terms of the individual path, there are the thirty-seven factors of enlightenment, the eight liberations, and the nine successive abidings; generally, there is great compassion, the six paramitas, etc. Among these, if we consider the nature of the eight liberations etc. according to the Mahayana view, firstly, upon any of the form realm dhyanas, making one's own body visible to others, and then with the mind of the fourth dhyana, transforming the body into whatever size, beauty, or ugliness one desires, this samadhi, together with wisdom, is the liberation of 'form seeing form'. Firstly, upon any of the form realm dhyanas, making one's own body invisible to others, and then with the mind of the fourth dhyana, etc., this samadhi, together with wisdom, is the liberation of 'formless seeing form'. Firstly, upon any of the form realm dhyanas, abandoning attachment to beauty and ugliness from one's own side, thereby attaining the aspiration to see everything as equally beautiful, regardless of whether one transforms or not, and then with the mind of the fourth dhyana, etc., this samadhi, together with wisdom, is the liberation of 'the beautiful'. The pure samapatti of infinite space, separated from the manifest afflictions of the first formless realm, is the liberation of infinite space; in this way, the relationship between infinite consciousness, nothingness, and neither perception nor non-perception is their respective liberation; the subtle part of the mind-consciousness that blocks the coarse sensations and perceptions, separated from the obscurations of coarse sensations and perceptions, is the liberation of cessation. The flawless dhyana with the aspect of truth

་གཟུགས་བརྒྱད་ཀྱི་སྙོམས་ འཇུག་དང་འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་རྣམས་ནི་མཐར་གནས་དགུའོ། །སེམས་ཅན་མཐའ་ དག་གི་སྡུག་བསྔལ་རང་གིས་བསྒྲལ་འདོད་ཀྱི་བློ་དེ་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཡིན། སྤྱིར་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་ ནི། ཆོས་བཞི་ལྡན་གྱི་གཏོང་བའི་སེམས་པའི་ཆ་ནས་བཞག་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ། སྦྱིན་པའི་ཕར་ ཕྱིན་གྱི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ལྟ་བུའོ། །དེས་འགྲེས་ཏེ་ཚུལ་ ཁྲིམས་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་བར་ལ་བསྲུང་བའི་སེམས་པ། ཁོང་མི་འཁྲུགས་པའི་སེམས་པ། རྣམ་དཀར་དགེ་བ་ལ་སྤྲོ་བའི་བརྩོན་འགྲུས། དགེ་བའི་དམིགས་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་ པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན། ཆོས་ཀྱི་གནས་ཚུལ་ཇི་བཞིན་པ་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་རྣམས་ལ་ སྦྱར་བས་ཕར་ཕྱིན་ལྷག་མ་རྣམས་ཤེས་སོ། །དེ་ལས་ཆོས་བཞི་ནི། སེར་སྣ་སོགས་རང་རང་ གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཉམས་པ་དང་། གྲོགས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་ལྡན་པ་དང་། བྱེད་ལས་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་པ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་སྨིན་ པར་བྱེད་པ་དང་བཞིའོ། །དེ་ལྟར་གོང་གི་བྱང་ཆོས་དང་འདི་དག་གི་སྐོར་བྱེ་མདོའི་རང་ ལུགས་ཁོ་ན་མ་ཡིན་པར་ཐེག་ཆེན་སྡེ་པའི་ལུགས་ལྟར་བྱས་ནས་ཟུར་དུ་བཤད་དོ། །འདི་ བའི་ལམ་གྱི་སྤང་བྱ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་རྩ་ཉོན་ཉེ་ཉོན་དང་བཅས་པ་ཉོན་སྒྲིབ་ དང་། ཉོན་མོངས་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མི་ཤེས་པའི་རྨོངས་པ་སོགས་ཐ་སྙད་ཙམ་རེ་བྱེད་པ་མ་ གཏོགས་ཤེས་སྒྲིབ་ཁས་ལེན་པའི་ཉན་ཐོས་རྩ་བའི་སྡེ་པ་ནི་སྤྱིར་མེད་དོ། །གསུམ་པ་འབྲས་ བུ་ནི་གོང་སྨོས་བྱེ་སྨྲ་དང་ཕལ་ཆེར་འདྲའོ། ། 5-34 བཞི་པ་འཕྲོས་དོན་གཞན་བཤད་པ་ནི། མདོ་སྡེ་པའི་རང་ལུགས་ལ་དངོས་པོ་རྣམས་ སྐད་ཅིག་མའི་མི་རྟག་པ་དང་། མངོན་པ་སྡེ་བདུན་ནི་རྒྱལ་བའི་བཀའ་མ་ཡིན་པར་ཤཱ་རིའི་ བུ་སོགས་ཀྱིས་བརྩམས་པ་དང་། མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་ནི་མདོ་དང་འདུལ་བའི་ནང་ནས་རང་ སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་བཤད་པའི་ཚིག་ཐམས་ཅད་དང་། སྤྱིར་བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་གང་ཡིན་ ཡང་ཚིག་གི་ཕྲེང་བ་ཡིན་ཕྱིར་གཟུགས་སུ་འདོད། འདི་བ་ལ་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དང་ཆ་བཅས་ སུ་འདོད་པ་གཉིས་ཡོད་ཅིང་། དེ་ལས་ཆ་མེད་འདོད་པ་པ་ལ་རྡུལ་ཕྲན་རྣམས་ནང་ཕན་ཚུན་ བར་བཅས་དང་བར་མེད་དུ་འདོད་མཁན་གཉིས་ཀྱང་ཡོད། རྡུལ་ཕྲན་བསགས་རྡུལ་མིན་ ཡང་རྡུལ་རྫས་བརྒྱད་འདུས་ཡིན་པ་དང་། རིག་མིན་གྱི་གཟུགས་གཟུགས་མཚན་ཉིད་པ་མ་ ཡིན་པ་དང་། ཤེས་པ་ཁོ་ནས་ཡུལ་མཐོང་བ་ལས་དབང་པོ་དང་བཅས་པས་ཡུལ་མཐོང་མི་ སྲིད་པ་དང་། ཤེས་པས་ཡུལ་མཐོང་ཚུལ་དེ་ཡང་ཤེས་པ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེ་བའི་སྒོ་ནས་ མཐོང་དགོས་ཤིང་། རྟག་པ་རྣམས་རྟོག་བཏགས་དངོས་མེད་ཀྱི་ཆོས་ཁོ་ན་དང་། ལྡན་མིན་ལ་བེམ་པོ་མེད་པར་གཟ

ུགས་ཤེས་གང་རུང་གི་རྫས་ལ་བཏགས་པའི་རང་སྐྱ་ འཛིན་མི་ཐུབ་པའི་དངོས་པོ་དང་། ཡུལ་ཡུལ་ཅན་རྒྱུ་འབྲས་རྣམས་སྔ་ཕྱི་ལས་དུས་མཉམ་མི་ སྲིད། བསམ་གཏན་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་ཡན་ལག་གི་བདེ་བ་ནི་ལུས་ཤེས་འཁོར་གྱི་ཚོར་བདེ་ ལ་འདོད་ཅིང་། དགྲ་བཅོམ་ཉམས་པའི་ཆོས་ཅན་མི་སྲིད་ཅིང་། བྱང་འཕགས་ལ་མཉམ་ བཞག་གིས་མ་ཁྱབ་པ་དང་། འདི་བས་ཆོས་སྐུ་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་འདོད་པ་དང་། སངས་ རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་ཕུང་ཡང་སངས་རྒྱས་སུ་ཁས་ལེན་ནོ། ། གཉིས་པ་ཐེག་ཆེན་སྡེ་པ་ལ། སེམས་ཙམ་པ་དང་། དབུ་མ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། རྩ་བའི་སློབ་དཔོན་ངོས་བཟུང་བ། འདོད་པ་སྟོན་པའི་གཞུང་ལུགས། དེའི་ མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ་དང་སྒྲ་བཤད། འདོད་པའི་ཁྱད་པར་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི་འཕགས་པ་ 5-35 ཐོགས་མེད། རྣམ་བཤད་རིགས་པ་སོགས་རྩོམ་སྐབས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན། གནས་ བསྟན་ཆོས་སྐྱོང་། ཕྱོགས་གླང་། ཆོས་གྲགས། གསེར་གླིང་པ་དང་། ཤནྟི་པ་སོགས་སོ། ། གཉིས་པ་ལ་བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། མདོ་ལང་ཀར་གཤེགས་ པ། དགོངས་འགྲེལ། རྒྱན་སྟུག་པོ་བཀོད་པ། མདོ་སྡེ་ཕལ་བོ་ཆེ་སོགས་དང་། གཉིས་པ་ནི། ཐོགས་མེད་ཀྱིས་མཛད་པའི་ས་སྡེ་ལྔ་དང་། སྡོམ་རྣམ་གཉིས་སོགས་དང་། དབྱིག་གཉེན་གྱི་ཉི་ཤུ་པ་སུམ་ཅུ་པ་སོགས་ཀྱི་དངོས་བསྟན་ཕལ་ཆེ་བ་རྣམས་སོ། ། གསུམ་པ་ནི། གང་སྣང་རང་གི་སེམས་ཀྱི་སྣང་བར་ཁས་ལེན་པའི་སངས་རྒྱས་པ་གང་ ཞིག ཕྱི་དོན་ཁས་མི་ལེན་ཅིང་རྣམ་ཤེས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཁས་ལེན་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བའི་ གང་ཟག་དེ། སེམས་ཙམ་པའི་མཚན་ཉིད། བཞི་པ་ལ་དབྱེ་བ་དང་སྒྲ་བཤད་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། མདོ་ སྡེ་པ་ལྟར་ལུང་རིགས་ཀྱི་རྗེས་འབྲང་གི་སེམས་ཙམ་པ་གཉིས་ཡོད། རྣམ་པའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ ན། རྣམ་བདེན་པ་དང་། རྣམ་བརྫུན་པ་གཉིས་ཡོད། གཉིས་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཙམ་དུ་སྨྲ་བས་ན་སེམས་ ཙམ་པ་ཞེས་དང་། རྣལ་འབྱོར་པས་གཞིའི་སྒོ་ནས་ལམ་གྱི་སྤྱོད་པ་ཉམས་ལེན་གཏན་ལ་ འབེབས་པས་ན་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པ་ཞེས་བྱའོ། ། ལྔ་པ་ལ། གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་བཞག མཚན་ཉིད་གསུམ། འཕྲོས་དོན་གཞན་བཤད་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། བདེན་གཉིས་ ཀྱི་དབྱེ་གཞི་དང་། བདེན་གཉིས་དངོས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། མདོ་ལས། ཤེས་པར་བྱ་བ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་གཉིས་ པོ་འདིར་ཟད་དོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་སྤྱིར་བདེན་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་གཞི་ནི་ཤེས་བྱ་ཡིན་པར་ 5-36 འདོད་དོ། ། གཉིས་པ་ལ། ཀུན་རྫོབ་དང་། དོན་དམ་བདེན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། རྣམ་གྲངས། སྒྲ་བཤད་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། རང་འཛིན་སྟངས་སུ་བྱས་ཏེ་བས

【現代漢語翻譯】任何依附於意識或任何物質的，都無法獨立存在。境與有境、因與果，在時間上不可能同時存在。初禪和二禪的喜悅被認為是身體和意識的快樂感受。阿羅漢不可能退轉。北宗不遍及於等持。他們認為法身和色身是二元的，並且承認佛陀的色身也是佛陀。第二，大乘宗派分為唯識宗和中觀宗。首先，關於唯識宗，包括：根本論師的認定、所主張的教義、其定義、分類和詞源解釋、以及所主張的特點這五個方面。第一，聖者無著（འཕགས་པ་ཐོགས་མེད།，Arya Asanga）是《攝大乘論》（Mahāyānasaṃgraha）的作者，世親（དབྱིག་གཉེན།，Vasubandhu）在撰寫《成唯識論》（Vijñaptimātratāsiddhi）等著作時的論師，還有堅意（Sthiramati）、護法（Dharmapāla）、陳那（Dignāga）、法稱（Dharmakīrti）、金洲大師（Suvarṇadvīpa）和寂天（Śāntideva）等。第二，包括佛語（བཀའ།，bka'）和論著（བསྟན་བཅོས།，bstan bcos）兩類。第一類包括：《楞伽經》（Laṅkāvatāra Sūtra）、《解深密經》（Saṃdhinirmocana Sūtra）、《大寶積經》（Ratnakūṭa Sūtra）、《華嚴經》（Avataṃsaka Sūtra）等。第二類包括：無著所著的《五部大論》（Pañcaskandhaprakaraṇa）和《攝論》（Saṃgraha）二論等，以及世親的《唯識二十論》（Viṃśatikāvijñaptimātratāsiddhi）和《唯識三十論》（Triṃśikāvijñaptimātratāsiddhi）等所直接闡述的大部分內容。第三，凡是認為一切顯現都是自心的顯現的佛教徒，不承認外境的存在，並且主張阿賴耶識是真實存在的宗派論者，就是唯識宗的定義。第四，分為分類和詞源解釋兩類。第一，從本體的角度分類，有隨順經部（Sautrāntika）的理智唯識宗和隨順律部（Vinaya）的經量部唯識宗兩種。從現象的角度分類，有真唯識和假唯識兩種。第二，因為主張一切法都只是自心的體性，所以稱為唯識宗（Cittamātra）；又因為瑜伽行者從基礎的角度來實踐和確定道路的行為，所以稱為瑜伽行派（Yogācāra）。第五，包括基礎、道路和結果三個方面。第一，包括二諦的建立、三自性、以及其他相關內容。第一，包括二諦的區分依據和二諦與二實。第一，經中說：『應知一切法，皆攝於世俗諦與勝義諦之中。』因此，普遍認為二諦的區分依據是所知。第二，包括世俗諦和勝義諦。第一，包括定義、分類、名稱和詞源解釋四個方面。第一，定義：以自以為是的方式...

【English Translation】 Anything that is attached to consciousness or any substance cannot exist independently. Object and subject, cause and effect, cannot exist simultaneously in time. The joy of the first and second Dhyanas is considered the pleasant feeling of body and consciousness. An Arhat cannot regress. The Northern School does not pervade Samadhi. They believe that Dharmakaya and Rupakaya are dualistic, and they acknowledge that the physical body of the Buddha is also the Buddha. Second, the Mahayana school is divided into the Cittamatra (Mind-Only) and Madhyamaka (Middle Way) schools. First, regarding the Cittamatra school, it includes: the identification of the root teachers, the doctrines they advocate, its definition, classification and etymological explanation, and the characteristics they advocate. First, Arya Asanga (འཕགས་པ་ཐོགས་མེད།) is the author of the Mahāyānasaṃgraha, Vasubandhu (དབྱིག་གཉེན།) was the teacher when writing the Vijñaptimātratāsiddhi and other works, as well as Sthiramati, Dharmapāla, Dignāga, Dharmakīrti, Suvarṇadvīpa, and Śāntideva, etc. Second, it includes two categories: the Buddha's words (བཀའ།) and treatises (བསྟན་བཅོས།). The first category includes: the Laṅkāvatāra Sūtra, the Saṃdhinirmocana Sūtra, the Ratnakūṭa Sūtra, the Avataṃsaka Sūtra, etc. The second category includes: Asanga's Pañcaskandhaprakaraṇa and Saṃgraha, etc., and most of what is directly explained in Vasubandhu's Viṃśatikāvijñaptimātratāsiddhi and Triṃśikāvijñaptimātratāsiddhi, etc. Third, the definition of a Cittamatra is any Buddhist who believes that all appearances are appearances of one's own mind, does not acknowledge the existence of external objects, and asserts that Alaya-vijñāna is truly existent. Fourth, it is divided into two categories: classification and etymological explanation. First, from the perspective of essence, there are two types of Cittamatra: those who follow reason according to the Sautrāntika and those who follow the Vinaya according to the Sautrāntika. From the perspective of phenomena, there are true Cittamatra and false Cittamatra. Second, because it asserts that all dharmas are merely the nature of one's own mind, it is called Cittamatra; and because Yogis practice and determine the conduct of the path from the perspective of the basis, it is called Yogācāra. Fifth, it includes three aspects: the basis, the path, and the result. First, it includes the establishment of the two truths, the three self-natures, and other related content. First, it includes the basis for distinguishing the two truths and the two truths and two realities. First, the sutra says: 'It should be known that all dharmas are included in the two truths of conventional truth and ultimate truth.' Therefore, it is generally believed that the basis for distinguishing the two truths is the knowable. Second, it includes conventional truth and ultimate truth. First, it includes four aspects: definition, classification, name, and etymological explanation. First, definition: Taking it as self-grasping...

ྒོམས་པས་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་ བའི་དམིགས་པ་མཐར་ཐུག་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་དེ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། མཚན་ གཞི་གཞན་དབང་ཀུན་བཏགས་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོ། ། གཉིས་པ་ནི། ཀུན་རྫོབ་ལ་དབྱེ་ན། བཏགས་པའི་ཀུན་རྫོབ་དང་། ཤེས་པའི་ཀུན་རྫོབ་ དང་། བརྗོད་པའི་ཀུན་རྫོབ་གསུམ་མོ། ། གསུམ་པ་ནི། ཐ་སྙད་བདེན་པ། བརྫུན་པ། བསླུ་བའི་ཆོས། སྣང་གནས་མི་མཐུན་པའི་ ཆོས་སོགས་སོ། ། བཞི་པ་ནི། བཏགས་པ་དང་ཤེས་པ་དང་བརྗོད་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ངོར་བདེན་པས་ན་ ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། གཉིས་པ་ལ། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། མིང་གི་རྣམ་གྲངས། སྒྲ་བཤད་དང་བཞི་ལས། དང་ པོ་ནི། རང་འཛིན་སྟངས་སུ་བྱས་ཏེ་བསྒོམས་པས་སྒྲིབ་པ་རྣམ་པར་དག་པར་འགྱུར་བའི་ དམིགས་པ་མཐར་ཐུག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ཏེ། དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ བདག་མེད་གཉིས་ལྟ་བུའོ། ། གཉིས་པ་ནི། འདི་ལ་བསྡུས་པར་དབྱེ་ན་བདག་མེད་གཉིས་དང་། རྒྱས་པར་དབྱེ་ན་ སྟོང་ཉིད་བཅུ་དྲུག་སོགས་ཡོད། དེ་ལས་སྟོང་ཉིད་བཅུ་དྲུག་ནི། ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་མིང་གི་ འཇུག་གཞི་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་དེ། ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ནང་གི་སྐྱེ་ མཆེད་དང་། ནང་སྟོང་པ་ཉིད། བར་གྱི་དབང་རྟེན་དང་། ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་ཉིད། ཀུན་བཏགས་ 5-37 རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད། ཕྱོགས་བཅུ་པོ་དང་། ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད། སྟོང་ཉིད་དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ་དེ་ཉིད་དང་། དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད། འདུས་བྱས་དང་། འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད། འདུས་མ་བྱས་དང་། འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད། འཁོར་བ་ལ་དེ་ལ་ཐོག་མ་ཡོད་པ་རྟག་མཐའ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་ཆད་མཐའ་དང་དེ་གཉིས་ཀྱི་ བར་ན་གནས་པའི་འཁོར་བ་དེ་ཉིད་མིང་གི་འཇུག་གཞི་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པ་བར་མཐའ་ སྟེ་དེ་འདྲའི་མཐའ་གསུམ་ལས་འདས་པ་དེ་ཉིད་དང་། མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད། འཁོར་བ་ལ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་དེ་ཉིད་དང་། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད། ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ནམ་ཡང་དོར་བ་མེད་པ་དེ་ཉིད་དང་། དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད། ཆོས་ རྣམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་བཞིན་ཉིད་དབང་ཕྱུག་སོགས་བྱེད་པོ་མེད་པར་ཐོག་མ་ནས་རང་ བཞིན་དུ་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་དེ་ཉིད་དང་། རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད། གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་ གྱི་བར་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ རྣམས་དང་། རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད། དུས་གསུམ་དུས་མཉམ་དུ་དམིགས་པ་མེད་པ་ དེ་ཉིད་དང་། མི་དམིགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད། ཆོས་རྣམས་རང་འཛིན་རྟོག་པའི་ཞེན་གཞིར་རང་ མཚན་དུ་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་རང་འཛིན་རྟོག་པའི་ཞེན་

【現代漢語翻譯】通過修習能使遮障完全清凈，但並非究竟目標的法，即是世俗諦的體性。其所依是遍計所執和依他起二者所攝的一切法。第二，從世俗諦的分類來說，有假立的世俗諦、認識的世俗諦和言說的世俗諦三種。第三，世俗諦又可稱為名言諦、虛假的、欺騙性的法，以及顯現與實相不符的法等等。第四，因為在假立、認識和言說的世俗諦層面是真實的，所以稱為世俗諦。第二部分包括：體性、分類、名稱和詞源解釋四個方面。首先是體性：通過將自性執著作為對境進行修習，能使遮障完全清凈，並且成為究竟目標的法，即是勝義諦的體性。例如，二無我。第二是分類：如果簡略地分類，有二無我；如果詳細地分類，有十六空等等。其中的十六空是：外處（指眼、耳、鼻、舌、身、意六根）的各個法，由於其名稱所指的自相成立而為空，這稱為外空；同樣地，內處（指色、聲、香、味、觸、法六境）和內空；內外之間的所依和內外空；遍計所執由於自相成立而為空性，這稱為空性空；十方和大的空性；空性以勝義的方式成立，這本身和勝義空；有為法和有為空；無為法和無為法空；輪迴中，有始端的常邊和無終點的斷邊，以及存在於二者之間的輪迴本身，由於其名稱所指的自相成立，是中間的邊，因此超越了這樣的三邊，這本身和超越邊空；輪迴沒有起始和終結，這本身和無始無終空；大乘道永遠不會捨棄，這本身和無捨棄空；諸法的實相，如如性，沒有自在等作者，從一開始就自性成立而為空，這本身和自性空；從色法到一切智之間的所有法和一切法空；諸法的體性和自性空；三時無有同時的對境，這本身和不可得空；諸法在自性執著的分別唸的執著境中，沒有以自相成立的事物，但卻是自性執著的分別唸的執著

【English Translation】 That which, through cultivation, purifies obscurations, but is not the ultimate object, is the characteristic of conventional truth. Its basis is all phenomena encompassed by the two, other-powered and imputed. Secondly, in terms of the divisions of the conventional, there are three: imputed conventional, cognized conventional, and expressed conventional. Thirdly, conventional truth can also be called nominal truth, false, deceptive phenomena, and phenomena where appearance and reality differ, and so on. Fourthly, because it is true on the level of imputed, cognized, and expressed conventionals, it is called conventional truth. The second part includes: characteristic, divisions, names, and etymological explanation. First, the characteristic: that which, by taking self-grasping as the object and cultivating, purifies obscurations and becomes the ultimate object, is the characteristic of ultimate truth. For example, the two selflessnesses. Secondly, the divisions: if divided concisely, there are the two selflessnesses; if divided extensively, there are the sixteen emptinesses, and so on. Among these, the sixteen emptinesses are: the external sense bases (referring to the six sense faculties of eye, ear, nose, tongue, body, and mind), each phenomenon is empty because its name is established by its own characteristic, this is called external emptiness; similarly, the internal sense bases (referring to the six sense objects of form, sound, smell, taste, touch, and phenomena) and internal emptiness; the support between internal and external and internal-external emptiness; the imputed is empty because it is established by its own characteristic, this is called emptiness of emptiness; the ten directions and the emptiness of the great; emptiness is established in the ultimate way, this itself and ultimate emptiness; conditioned phenomena and emptiness of conditioned phenomena; unconditioned phenomena and emptiness of unconditioned phenomena; in samsara, the constant extreme with a beginning and the annihilationist extreme without an end, and samsara itself existing between the two, because its name is established by its own characteristic, is the middle extreme, therefore surpassing such three extremes, this itself and emptiness of surpassing extremes; samsara has no beginning and no end, this itself and emptiness of no beginning and no end; the Mahayana path is never abandoned, this itself and emptiness of non-abandonment; the reality of phenomena, suchness, without a maker such as Ishvara, is empty from the beginning because it is naturally established, this itself and emptiness of nature; all phenomena from form to omniscience and emptiness of all phenomena; the characteristics of phenomena and emptiness of self-characteristic; the three times have no simultaneous object, this itself and emptiness of non-object; phenomena, in the object of grasping at self in conceptual thought, have no entity established by its own characteristic, but are the object of grasping at self in conceptual thought

གཞི་ཙམ་དུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ ཡོད་པ་དེ་ཉིད་དང་། དངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་རྣམས་ལ་སྟོང་གཞིའི་སྒོ་ནས་ འགྲེས་སྦྱར་བས་ཤེས་སོ། ། གསུམ་པ་ནི། སྟོང་ཉིད། ཆོས་དབྱིངས། ཡོངས་གྲུབ། དོན་དམ་བདེན་པ། ཡང་དག་ མཐའ། དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམས་སོ། ། བཞི་པ་ནི། དགག་བྱ་ཆོས་བདག་གིས་སྟོང་པས་ན་སྟོང་ཉིད་དང་། འཕགས་པའི་ཆོས་ ཀྱི་རྒྱུ་བྱེད་པས་ན་ཆོས་དབྱིངས་དང་། གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཏུ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པས་ན་ 5-38 ཡོངས་གྲུབ་དང་། འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་བདེན་པས་ན་དོན་དམ་བདེན་ པ་དང་། ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡུལ་ཡིན་པས་ན་ཡང་དག་མཐའ་དང་། རྟག་ཏུ་མི་འགྱུར་བར་ གནས་པས་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་པའོ། །འདི་བས་བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་ དད་དུ་འདོད་དོ། ། གཉིས་པ་ལ། ཀུན་བཏགས། གཞན་དབང་། ཡོངས་གྲུབ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། མཚན་ཉིད། སྒྲ་བཤད། དབྱེ་བ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། གཞི་གང་ལ་སྒྲ་དང་རྟོག་པའམ་ མིང་བརྡ་ཅི་རིགས་ཀྱིས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཆ་དེ་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ ཤེས་བྱ་དང་བདག་གཉིས་ལྟ་བུའོ། ། གཉིས་པ་ནི། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པར་མིང་བརྡས་བཞག་ཙམ་ཡིན་པས་ན་ མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཞེས་དང་། རྟོག་པས་ཀུན་ནས་བཏགས་པའི་ཆ་ཙམ་ཡིན་པས་ ན་ཀུན་བཏགས་ཞེས་བྱའོ། ། གསུམ་པ་ལ། ཤེས་བྱ་ལྟ་བུའི་རྣམ་གྲངས་པའི་ཀུན་བཏགས་དང་། གང་ཟག་གི་བདག་ ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་སུ་ཆད་པའི་ཀུན་བཏགས་དང་གཉིས་ཡོད་དོ། ། གཉིས་པ་ལ། མཚན་ཉིད། སྒྲ་བཤད། དབྱེ་བ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། རྒྱུ་རྐྱེན་ གཞན་ལས་བྱུང་བའི་དངོས་པོ་དེ། གཞན་དབང་གི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ ཚོགས་བརྒྱད་ལྟ་བུའོ། ། གཉིས་པ་ནི། སྐྱེ་ནས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལས་སྡོད་མི་ཐུབ་པས་ན་གཞན་དབང་དང་། རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་སྐྱེ་ཡང་རང་དབང་དུ་སྐྱེ་བ་མེད་པས་ན་སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཞེས་སོ། ། གསུམ་པ་ལ། འཕགས་པའི་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་དང་མཚན་དཔེ་ལྟ་བུའི་དག་པའི་གཞན་ དབང་དང་། ཀུན་ཉོན་དང་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྟ་བུའི་མ་དག་པའི་གཞན་དབང་དང་ 5-39 གཉིས་ཡོད། གསུམ་པ་ལ། མཚན་ཉིད། སྒྲ་བཤད། དབྱེ་བ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། བདག་ འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལྟར་དུ་གྲུབ་པས་སྟོང་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ། ཡོངས་གྲུབ་ ཀྱི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ཆོས་ཉིད་ལྟ་བུའོ། ། གཉིས་པ་ནི། རྣམ་པ་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བའི་རྣམ་དག་ལམ་གྱི་དམིགས་པ་མཐར་ཐུག་ ཡིན་པས་ན་ཡོངས་གྲུབ་དང་། དོན་དམ་པའི་རང་བཞིན་ལ་དགག་བྱ་ཆོས་བདག་གི་ངོ་བོ་ ཉིད་མེད་པས་ན་དོན་དམ་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཞེས་བརྗོད། གསུམ་པ་ལ། འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་ལྟ་བུའི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡོངས་གྲུབ་ ད

【現代漢語翻譯】第三，空性（Śūnyatā，一切法皆無自性），法界（Dharmadhātu，一切法的本性），圓成實（Pariniṣpanna，究竟成就），勝義諦（Paramārthasatya，最高的真理），真實邊際（Bhūtatathatā，真實的界限），如是（Tathatā，事物的真實狀態）。第四，因其空無所破之法我，故為空性；因其為聖者之法的因，故為法界；因其于究竟之境圓滿成就，故為圓成實；因其為聖者等持之行境，故為勝義諦；因其為不顛倒之境，故為真實邊際；因其恒常不變，故名為如是。因此，二諦被認為是本體一而側面不同。第二，分為遍計所執（Parikalpita，虛妄分別）、依他起（Paratantra，依賴於其他因素而生起）、圓成實三種。首先，遍計所執分為體性、詞義解釋、分類三種。第一，于任何基上，以聲音和概念或任何名稱施設的方面，即是遍計所執的體性。例如，所知和二我。第二，因其非由自性成立，而是僅由名稱安立，故名為無自性；因其僅是由分別假立的方面，故名遍計所執。第三，有如所知般的假名遍計所執，以及如人我般的體性完全斷絕的遍計所執兩種。第二，分為體性、詞義解釋、分類三種。第一，由其他因緣所生的事物，即是依他起的體性。例如，八識聚。第二，因其生起后連一剎那也無法停留，故名依他起；因其雖由因緣而生，卻不能自主生起，故名為生無自性。第三，有如聖者無分別智和相好般的清凈依他起，以及如具染污和有漏蘊般的不清凈依他起兩種。第三，分為體性、詞義解釋、分類三種。第一，如以我執二取假立般，空性的如是，即是圓成實的體性。例如，法性。第二，因其是不變異的清凈道之究竟所緣，故名圓成實；因其勝義自性中，無有可破之法我的體性，故稱為勝義無自性。第三，有如聖者等持般的不顛倒圓成實。

【English Translation】 Third, emptiness (Śūnyatā, the nature of all dharmas is without self-nature), Dharmadhatu (Dharmadhātu, the essence of all dharmas), Pariniṣpanna (Pariniṣpanna, ultimate accomplishment), Paramārthasatya (Paramārthasatya, the highest truth), Bhūtatathatā (Bhūtatathatā, the real limit), and Suchness (Tathatā, the real state of things). Fourth, because it is empty of the Dharma-self to be refuted, it is emptiness; because it is the cause of the Dharma of the noble ones, it is Dharmadhatu; because it is completely accomplished in the ultimate state, it is Pariniṣpanna; because it is the object of the Samadhi of the noble ones, it is Paramārthasatya; because it is the non-inverted object, it is Bhūtatathatā; because it is constantly unchanging, it is called Suchness. Therefore, the two truths are considered to be one in essence but different in aspects. Second, it is divided into three types: Parikalpita (imaginary, imputation), Paratantra (dependent origination), and Pariniṣpanna (perfected nature). First, Parikalpita is divided into three types: nature, etymology, and classification. First, the aspect of imputation by sound and concept or any kind of name on any basis is the nature of Parikalpita. For example, knowable objects and the two selves. Second, because it is not established by its own nature, but is only established by name, it is called 'without self-nature'; because it is only the aspect of being imputed by concept, it is called 'Parikalpita'. Third, there are two types: Parikalpita of nominal categories such as knowable objects, and Parikalpita whose nature is completely cut off, such as the self of a person. Second, it is divided into three types: nature, etymology, and classification. First, the object that arises from other causes and conditions is the nature of Paratantra. For example, the eight aggregates of consciousness. Second, because it cannot stay for even a moment after arising, it is called Paratantra; because it arises from causes and conditions, but does not arise independently, it is called 'without self-nature of arising'. Third, there are two types: pure Paratantra such as the non-conceptual wisdom and signs of the noble ones, and impure Paratantra such as the aggregates of defilement and contaminated aggregates. Third, it is divided into three types: nature, etymology, and classification. First, the suchness of emptiness, as if imputed by the clinging to self and duality, is the nature of Pariniṣpanna. For example, the nature of Dharma. Second, because it is the ultimate object of the pure path that does not change in other ways, it is called Pariniṣpanna; because in its ultimate nature, there is no nature of the Dharma-self to be refuted, it is called 'ultimate without self-nature'. Third, there is the non-inverted Pariniṣpanna, such as the Samadhi of the noble ones.

ང་། སྟོང་ཉིད་ལྟ་བུའི་འགྱུར་མེད་ཡོངས་གྲུབ་དང་གཉིས་ཡོད་པ་ལས་སྔ་མ་བཏགས་པ་བ་ དང་ཕྱི་མ་དངོས་སོ། ། གསུམ་པ་འཕྲོས་དོན་གཞན་བཤད་པ་ལ། རྫས་བཏགས་ཀྱི་ཁྱད་པར། རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ གྲངས་མང་ཉུང་། སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་བརྫུན་གྱི་ཁྱད་པར་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ ལ། ཡོད་མེད་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དང་། དངོས་པོ་དངོས་མེད་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དང་། རང་རྐྱ་ འཛིན་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་དང་དེ་མི་ཐུབ་པའི་བཏགས་ཡོད་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འཇོག་ཚུལ་ དང་གསུམ་ལས། སྔ་མ་གཉིས་རྫས་བཏགས་བཏགས་པ་བ་དང་། ཕྱི་མ་ནི་རྫས་བཏགས་ མཚན་ཉིད་པའོ། །དེ་ལས་རང་རྐྱ་འཛིན་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་ནི། རང་འཛིན་པའི་དུས་སུ་ ཆོས་གཞན་བཟུང་བ་ལ་མ་ལྟོས་པར་རང་ཉིད་བློ་ཡུལ་དུ་འཆར་ཐུབ་པའི་ཆོས་དང་། དེ་མི་ ཐུབ་པའི་བཏགས་ཡོད་ནི། དེ་ལས་ལྡོག་པའི་ཆོས་སོ། །དེ་ལས་རང་རྐྱ་འཛིན་ཐུབ་པའི་རྫས་ ཡོད་ནི་བློ་ལ་འཆར་ཚུལ་གྱིས་དེ་ལྟར་བཞག་ལ། རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ཡོད་ནི་ཆོས་རང་གི་ གདགས་གཞི་རྣམས་ལ་མ་ལྟོས་པར་རང་དབང་བའི་ཚུགས་ཐུབ་ལ་གོ་རྒྱུ་ཡིན་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ 5-40 མི་འདྲའོ། །རང་རྐྱ་འཛིན་མི་ཐུབ་པའི་བཏགས་ཡོད་ལ་ནི་རང་རྐྱ་མི་ཐུབ་པའི་བཏགས་ཡོད་ མ་ཡིན་པ་མེད་དོ། ། གཉིས་པ་ལ། ཀུན་གཞིའམ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཁོ་ན་སྟེ་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་གཅིག་ཏུ་འདོད་ པ་དང་། ཉོན་ཡིད་དང་འཇུག་ཤེས་ཏེ་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་གཉིས་སུ་འདོད་པ་དང་། མིག་གི་ རྣམ་ཤེས་ནས་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་བར་ཏེ་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དྲུག་ཏུ་འདོད་པ་དང་། རྣམ་ ཤེས་ཚོགས་དྲུག་དང་ཉོན་ཡིད་དེ་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བདུན་དུ་འདོད་པ་དང་། ཚོགས་དྲུག་ཉོན་ ཡིད་ཀུན་གཞི་སྟེ་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་དུ་འདོད་པ་དང་། དེ་བརྒྱད་ཀྱི་སྟེང་དུ་དེ་བཞིན་ ཉིད་དམིགས་པར་བྱེད་པའི་དྲི་མ་མེད་པའི་རྣམ་ཤེས་ཏེ་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་དགུ་རུ་འདོད་ཚུལ་ དང་དྲུག་ཡོད་པ་ལས། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་འདོད་པ་ནི་ལུང་གི་རྗེས་འབྲང་གི་སེམས་ ཙམ་པ་དང་། ཚོགས་དྲུག་འདོད་པ་ནི་རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་གི་སེམས་ཙམ་པའོ། །དེ་དག་ ལས་ཉོན་ཡིད་ནི། དམིགས་པ་ཀུན་གཞི་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་ང་དང་ང་ཡི་བ་འཛིན་པ་ ཅན་འཁོར་ཀུན་འགྲོ་ལྔ་དང་། འདོད་ཆགས། མ་རིག་པ། ང་རྒྱལ། བདག་ལྟ་སྟེ་སེམས་ བྱུང་དགུ་པོ་ཁོ་ན་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་སྒྲིབ་ལུང་མ་བསྟན་གྱི་གཙོ་སེམས་ ཤིག་གོ།ཀུན་གཞི་ནི། རང་གི་ངོ་བོ་མ་སྒྲིབ་ལུང་མ་བསྟན་འཁོར་ཀུན་འགྲོ་ལྔ་དང་མཚུངས་ པར་ལྡན་པ་དུས་ཐོག་མེད་ནས་བརྒྱུད་དེ་འོང་བ་ལས་བཟང་ངན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བག་ཆགས་ ཀྱི་བགོ་གཞིར་གྱུར་པ་དམིགས་པ་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་བག་ཆགས་སོགས་བག་ཆགས་ བཞི་པོ་ཅི་རིགས་ལ་དམིགས་ནས་རྣམ་པ་སྣོད་བཅུད་སོགས་ཅི་རིགས་སྣང་ཡང་དེ

【現代漢語翻譯】我，認為空性猶如不變的圓滿，在二者（有和無）中，前者是假名安立，後者是實有。第三，解釋其他相關內容，包括：假立和實法的區別；識的數目多少；唯識宗在心識是真還是假的觀點上的區別。首先，從有和無的角度；從實物和非實物的角度；以及從能夠獨立自主的實有和不能獨立自主的假有這三個方面來闡述。前兩者是假立和假名安立，後者是假立的定義。其中，能夠獨立自主的實有是：在認知時，不需要依賴於其他事物，自身就能在意識中顯現的事物。而不能獨立自主的假有是：與此相反的事物。因此，能夠獨立自主的實有是根據在意識中顯現的方式來安立的，而能夠獨立自主的實有是指不依賴於事物自身的基質而獨立存在的自性，因此二者不同。對於不能獨立自主的假有來說，沒有不是不能獨立自主的假有的情況。第二，關於識的數目：有人認為只有阿賴耶識（kun gzhi，梵文：ālayavijñāna，梵文羅馬轉寫：ālayavijñāna，漢語字面意思：一切種識）或意（yid）識，即只有一個識蘊；有人認為有染污意（nyon yid）和現識，即有兩個識蘊；有人認為從眼識到意識，即有六個識蘊；有人認為有六識和染污意，即有七個識蘊；有人認為有六識、染污意和阿賴耶識，即有八個識蘊；還有人在八識的基礎上加上以真如（de bzhin nyid）為對境的無垢識，即有九個識蘊。在這六種觀點中，認為有八識的是隨順經教的唯識宗，認為有六識的是隨順理證的唯識宗。其中，染污意是指：以阿賴耶識為對境，執著『我』和『我的』，與五遍行心所（kun 'gro lnga）——作意（yid la byed pa，梵文：manasikāra，梵文羅馬轉寫：manasikāra，漢語字面意思：作意），觸（reg pa，梵文：sparśa，梵文羅馬轉寫：sparśa，漢語字面意思：觸），受（tshor ba，梵文：vedanā，梵文羅馬轉寫：vedanā，漢語字面意思：感受），思（sems pa，梵文：cetanā，梵文羅馬轉寫：cetanā，漢語字面意思：思），和行（'du shes，梵文：saṃjñā，梵文羅馬轉寫：saṃjñā，漢語字面意思：行）——以及貪（'dod chags）、無明（ma rig pa）、慢（nga rgyal）、我見（bdag lta）這九種心所相應，其自性是無覆無記的主要心識。阿賴耶識是指：其自性是無覆無記，與五遍行心所相應，從無始以來流轉，是所有善惡業習氣的儲藏處，以顯現的習氣等四種習氣為對境，顯現器界和有情等各種現象，但這些現象...

【English Translation】 I, hold that emptiness is like immutable perfection. Between the two (existence and non-existence), the former is nominally established, while the latter is real. Thirdly, to explain other related topics, including: the difference between imputed and substantial entities; the number of consciousnesses; and the differences in the Mind-Only school's views on whether consciousness is true or false. Firstly, from the perspective of existence and non-existence; from the perspective of substantial and non-substantial entities; and from the perspective of substantial entities that can be self-sufficient and imputed entities that cannot. The first two are imputation and nominal establishment, while the latter is the definition of imputation. Among these, a substantial entity that can be self-sufficient is: a phenomenon that, when cognized, does not need to rely on other phenomena and can appear in the mind on its own. An imputed entity that cannot be self-sufficient is: a phenomenon that is the opposite of this. Therefore, a substantial entity that can be self-sufficient is established according to how it appears in the mind, while a substantial entity that can be self-sufficient refers to an independent nature that does not rely on the bases of imputation of the phenomenon itself, so the two are different. For an imputed entity that cannot be self-sufficient, there is no case where it is not an imputed entity that cannot be self-sufficient. Secondly, regarding the number of consciousnesses: some believe that there is only the ālaya-vijñāna (kun gzhi, Sanskrit: ālayavijñāna, Romanized Sanskrit: ālayavijñāna, literal meaning: all-ground consciousness) or the mind (yid) consciousness, i.e., only one aggregate of consciousness; some believe that there are afflicted mind (nyon yid) and manifest consciousness, i.e., two aggregates of consciousness; some believe that there are six aggregates of consciousness, from eye consciousness to mind consciousness; some believe that there are six consciousnesses and afflicted mind, i.e., seven aggregates of consciousness; some believe that there are six consciousnesses, afflicted mind, and ālaya-vijñāna, i.e., eight aggregates of consciousness; and some add the stainless consciousness that takes Suchness (de bzhin nyid) as its object on top of the eight consciousnesses, i.e., nine aggregates of consciousness. Among these six views, those who believe in eight consciousnesses are the Mind-Only followers of scripture, and those who believe in six consciousnesses are the Mind-Only followers of reasoning. Among these, the afflicted mind is: a primary consciousness that takes the ālaya-vijñāna as its object, grasps 'I' and 'mine', is associated with the five ever-present mental factors (kun 'gro lnga, Sanskrit: manasikāra, Romanized Sanskrit: manasikāra, literal meaning: attention), contact (reg pa, Sanskrit: sparśa, Romanized Sanskrit: sparśa, literal meaning: touch), feeling (tshor ba, Sanskrit: vedanā, Romanized Sanskrit: vedanā, literal meaning: feeling), intention (sems pa, Sanskrit: cetanā, Romanized Sanskrit: cetanā, literal meaning: thought), and attention ( 'du shes, Sanskrit: saṃjñā, Romanized Sanskrit: saṃjñā, literal meaning: discrimination) and the nine mental factors of desire ('dod chags), ignorance (ma rig pa), pride (nga rgyal), and self-view (bdag lta), and whose nature is obscured and unspecified. The ālaya-vijñāna is: whose nature is obscured and unspecified, is associated with the five ever-present mental factors, flows from beginningless time, is the basis for storing all good and bad karmic imprints, takes as its object the four types of imprints, such as manifest imprints, and manifests various phenomena such as the container world and sentient beings, but these phenomena...

་ལ་ངེས་ པ་འདྲེན་མི་ནུས་པའི་དམིགས་རྣམ་མི་གསལ་བའི་གཙོ་སེམས་ཤིག་གོ།དེའི་དམིགས་ཡུལ་ གྱི་བག་ཆགས་བཞི་ནི། སྔོ་འཛིན་མིག་ཤེས་ལ་སྔོན་པོ་རང་འཛིན་རྟོག་པའི་ཞེན་གཞིར་རང་ མཚན་གྱིས་གྲུབ་པར་སྣང་བ་ལ་དབང་བྱེད་པའི་བག་ཆགས་ལྟ་བུ་ནི་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་ 5-41 བག་ཆགས་དང་། བདག་གཞན་རིས་སུ་བཅད་ནས་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ལྟ་བ་ལ་དབང་ བྱེད་པའི་བག་ཆགས་ལྟ་བུ་ནི། བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་བག་ཆགས་དང་། འཁོར་བར་འཕེན་བྱེད་ ཀྱི་དགེ་སྡིག་གི་ལས་ཀྱི་བག་ཆགས་ལྟ་བུ་ནི། སྲིད་པའི་ཡན་ལག་གི་བག་ཆགས་དང་། སྔོ་ འཛིན་མིག་ཤེས་ལ་སྔོན་པོ་སྔོན་པོར་སྣང་བ་ལ་དབང་བྱེད་པའི་བག་ཆགས་ལྟ་བུ་ནི། རིགས་ མཐུན་གྱི་བག་ཆགས་ཡིན་ནོ། །འདི་བའི་ལུགས་ལ། ཤེས་པ་ཡིན་ན་རྐྱེན་བཞི་ཀ་ཡོད་པས་ ཁྱབ་ཅིང་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱི་དམིགས་རྐྱེན་ལ་བག་ཆགས་འཇོག་གོ།དེ་ཡང་སྔོ་འཛིན་མིག་ ཤེས་ལ། རང་གི་རྒྱུའི་རྐྱེན་ནི་རང་ཉིད་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་དང་། དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་ནི་རང་གི་སྔ་ ལོག་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་རྣམས་དང་། དམིགས་རྐྱེན་ནི་ཡུལ་སྔོན་པོ་དང་། བདག་ རྐྱེན་ནི་ནང་གི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ཡིན་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ཡང་སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་ པོས། ལྷན་ཅིག་བྱེད་དབང་ནུས་པ་ཡི། །ངོ་བོ་གང་ཡིན་དབང་པོའང་ཡིན། །དེ་ཡང་རྣམ་རིག་ ལ་མི་འགལ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་སེམས་ཙམ་རང་ལུགས་ལ་དོན་དམ་པར་ན་དབང་པོ་ གཟུགས་ཅན་པའི་བེམ་པོ་མི་འདོད་ཅིང་དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་གྱི་ཤེས་པ་སྔ་མའི་སྟེང་གི་དབང་ ཤེས་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཙམ་ལ་དབང་པོ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། ། གསུམ་པ་ནི། འཇུག་ཤེས་མངོན་སུམ་ལ་སྔོན་པོ་སོགས་ཁ་དོག་དང་། གྲུ་བཞི་སོགས་ དབྱིབས་དང་། སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་སོགས་རྒྱུན་དུ་སྣང་བ་རྣམས་ནི་སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་རྫུན་ གཉིས་ཀྱི་རྩོད་གཞི་ཡིན་ལ། སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་པས་ནི་སོ་སྐྱེས་རྒྱུད་ཀྱི་གཟུགས་འཛིན་ མངོན་སུམ་ལ་གཟུགས་ཕྱི་དོན་སོགས་སུ་སྣང་བའི་ཆ་ལ་མ་རིག་པས་བསླད་པ་ཞུགས་ཀྱང་ གཟུགས་གཟུགས་སུ་སྣང་བ་དང་གཟུགས་རགས་པར་སྣང་བའི་ཆ་ལ་མ་རིག་པས་བསླད་པ་ ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་ཞུགས་པར་འདོད། སེམས་ཙམ་རྣམ་བརྫུན་པས་སོ་སྐྱེས་རྒྱུད་ཀྱི་གཟུགས་ འཛིན་མངོན་སུམ་ལ་གཟུགས་ཕྱི་དོན་སོགས་སུ་སྣང་བའི་ཆ་ལ་མ་རིག་པས་བསླད་པ་ 5-42 ཞུགས་པ་མ་ཟད་གཟུགས་གཟུགས་སུ་སྣང་བ་དང་གཟུགས་རགས་པར་སྣང་བའི་ཆ་ལའང་ མ་རིག་པས་བསླད་པ་ཞུགས་པར་འདོད་དོ། །དེས་ན། སེམས་ཙམ་པ་གང་ཞིག སོ་སྐྱེས་རྒྱུད་ ཀྱི་གཟུགས་འཛིན་མངོན་སུམ་ལ་གཟུགས་རགས་པར་སྣང་བའི་ཆ་ལ་མ་རིག་པས་བསླད་ པ་མ་ཞུགས་པར་འདོད་པ་དེ། སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། འདི་ལ་དབྱེ་ན། གཟུང་འཛིན་གྲངས་མཉམ་པ། སྒོ་ང་ཕྱེད་ཚལ་པ། སྣ་ཚོ

【現代漢語翻譯】是一種無法確定且目標不明確的主要心識。其目標的四種習氣是：對於認知藍色的眼識，將藍色顯現為由自相成立的執著之基礎的習氣，如顯現的習氣；將自他區分開來並執著于自我的見解的習氣，如執著于自我的習氣；推動輪迴的善惡業的習氣，如有支的習氣；對於認知藍色的眼識，將藍色顯現為藍色的習氣，如同類習氣。按照此派的觀點，如果存在心識，那麼必然具備四種緣，並且在各種分別唸的目標緣上安立習氣。例如，對於認知藍色的眼識，其自生之緣是產生自身的因，其等無間緣是緊隨其後產生的各種心識，其目標緣是藍色，其增上緣是內在的有色根識。正如世親菩薩所說：『同時作用的能力，其自性即是根識，這與唯識宗並不矛盾。』因此，在唯識宗的自宗觀點中，實際上並不承認有色根識的實體，而僅僅認為先前心識上產生根識的能力才是根識。第三，顯現的入定現量中，藍色等顏色、方形等形狀以及前後剎那等連續顯現的事物，是唯識宗真假二分的爭論點。唯識宗真實現象認為，凡夫相續中的取色現量，雖然在外境等顯現的部分受到了無明的染污，但色法顯現為色法以及色法顯現為粗大的部分，則沒有受到絲毫無明的染污。唯識宗虛假現象認為，凡夫相續中的取色現量，不僅在外境等顯現的部分受到了無明的染污，而且色法顯現為色法以及色法顯現為粗大的部分，也受到了無明的染污。因此，任何一個唯識宗，如果認為凡夫相續中的取色現量，色法顯現為粗大的部分沒有受到無明的染污，那麼這就是唯識宗真實現象的特徵。對此進行分類，有能取所取數量相等、半個雞蛋等。

【English Translation】 is a primary consciousness that cannot ascertain and whose object is unclear. The four habitual imprints of its object are: For the eye consciousness that apprehends blue, the habitual imprint that dominates the appearance of blue as being established by its own characteristics as the basis of attachment is like the habitual imprint of manifestation; the habitual imprint that dominates the view of distinguishing self from others and clinging to self is like the habitual imprint of clinging to self; the habitual imprint of virtuous and non-virtuous actions that propel samsara is like the habitual imprint of the limb of existence; and the habitual imprint that dominates the appearance of blue as blue to the eye consciousness that apprehends blue is like the habitual imprint of the same kind. According to this system, if there is consciousness, it is necessarily pervaded by the four conditions, and habitual imprints are placed on the objective condition of all conceptualizations. For example, for the eye consciousness that apprehends blue, its causal condition is the cause that produces itself, its immediately preceding condition is all the consciousnesses that occurred immediately before it, its objective condition is the object blue, and its dominant condition is the internal sense faculty that is corporeal. As stated by Master Dignāga: 'The power of acting together, whatever its essence, is also the sense faculty. This does not contradict the Mind-Only school.' Thus, in the Mind-Only school's own system, it does not assert that the sense faculty is a corporeal entity, but only considers the power on the preceding consciousness of the immediately preceding condition to generate sense consciousness as the sense faculty. Third, the appearance of colors such as blue, shapes such as squares, and continuous phenomena such as earlier and later moments in manifest cognition are the basis of the debate between the two aspects of truth and falsehood in Mind-Only. The Mind-Only school, which asserts true aspects, believes that although the part of the form-apprehending manifest cognition in the continuum of ordinary beings that appears as external objects is tainted by ignorance, the part where form appears as form and form appears as coarse is not tainted by ignorance at all. The Mind-Only school, which asserts false aspects, believes that not only is the part of the form-apprehending manifest cognition in the continuum of ordinary beings that appears as external objects tainted by ignorance, but also the part where form appears as form and form appears as coarse is tainted by ignorance. Therefore, any Mind-Only proponent who believes that the part of the form-apprehending manifest cognition in the continuum of ordinary beings where form appears as coarse is not tainted by ignorance is a characteristic of the Mind-Only school that asserts true aspects. This can be divided into equal numbers of apprehended and apprehending aspects, half an egg, etc.

གས་གཉིས་མེད་པ་དང་གསུམ་ཡོད་ པ་ལས། དང་པོའི་ལུགས་ལ་ཁྲ་འཛིན་མིག་ཤེས་ཀྱིས་ཁྲ་བོ་ལ་བལྟས་པའི་ཚེ་ཡུལ་ཁྲ་བོའི་ སྟེང་གི་སྔོ་སེར་སོགས་ཀྱི་གྲངས་དང་མཉམ་པའི་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་རེ་རེ་བ་སྐྱེ་བར་ འདོད་པ་ནི་སློབ་དཔོན་ཤཱཀྱ་བློ་དང་། གཉིས་པའི་ལུགས་ལ་སྔོན་པོ་དང་སྔོ་འཛིན་གཉིས་ གྲུབ་དུས་ལ་ལྟོས་ནས་སྔ་ཕྱི་རྫས་ཐ་དད་ཀྱང་དམིགས་དུས་ལ་ལྟོས་ནས་རྫས་གཅིག་པར་སྨྲ་ བ་ནི་བྲམ་ཟེ་བདེ་བྱེད་དགའ་བ་དང་། གསུམ་པའི་ལུགས་ལ་ཁྲ་འཛིན་མིག་ཤེས་ཀྱིས་ཁྲ་བོ་ལ་བལྟས་པའི་ཚེ་ཡུལ་ཁྲ་བོའི་ སྟེང་གི་སྔོ་སེར་གྱི་གྲངས་དང་མཉམ་པའི་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པའི་རྣམ་པ་རེ་རེ་བར་མི་སྐྱེ་བར་ཁྲ་ བོའི་ཆ་ཤས་སྣ་ཚོགས་སྣང་བའི་ཆ་ཅན་ཁྲ་འཛིན་ཤེས་པ་གཅིག་པུ་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་ནི་སློབ་ དཔོན་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའོ། །ཡང་སེམས་ཙམ་པ་གང་ཞིག སོ་སྐྱེས་རྒྱུད་ཀྱི་གཟུགས་འཛིན་ མངོན་སུམ་ལ་གཟུགས་རགས་པར་སྣང་བའི་ཆ་ལ་མ་རིག་པས་བསླད་པ་ཞུགས་པར་འདོད་ པ་དེ། སེམས་ཙམ་རྣམ་བརྫུན་པའི་མཚན་ཉིད། འདི་ལ་དབྱེ་ན་རྣམ་བརྫུན་དྲི་བཅས་པ་དང་། དྲི་མེད་པ་གཉིས་ཡོད། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་མ་རིག་བག་ཆགས་ཀྱི་དྲི་ མས་བསླད་མ་བསླད་ཀྱི་སྟེང་ནས་འཇོག་ཚུལ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་མ་རིག་པ་མེད་ཀྱང་ འཁྲུལ་སྣང་ཡོད་མེད་ཀྱི་སྟེང་ནས་འཇོག་ཚུལ་དང་གཉིས་ཡོད་དོ། ། གཉིས་པ་ལམ་ལ། ཐེག་དམན་དང་། ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། ཉན་ 5-43 ཐོས་དང་། རང་རྒྱལ་གྱི་ལམ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་རིགས་དང་། ལམ་དངོས་ གཉིས་ལས། དང་པོ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཆོས་གནས་པ་དང་འཕེལ་བར་བྱེད་རུང་བའི་ནུས་པ་ཐོག་མ་མེད་ པའི་དུས་ནས་སྐད་ཅིག་ཀྱང་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་ཡོད་པ་དེ་ཡིན་ལ། རིགས་ཀྱི་རྟགས་ནི་ལུས་ ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཆགས་ཞེན་ཆུང་བ། འཁོར་བ་ལ་སྐྱོ་ཤས་ཆེ་བ། བག་ཡོད་དང་ལྡན་ཞིང་མི་ དགེ་བ་ལ་འཛེམ་པ། བདེན་བཞིའི་ཆོས་ཚུལ་ཐོས་པ་ན་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་སྐྱེ་བ། སོ་ ཐར་གྱི་སྡོམ་པ་ལེན་ཅིང་བསླབ་པ་སྲོག་ལ་བབས་ཀྱང་མི་གཏོང་བ། རང་གིས་དགེ་བ་གང་ བསགས་རྣམས་འཁོར་བ་ལས་གྲོལ་བའི་རྒྱུར་བསྔོ་བ་དང་དྲུག་དེའོ། ། གཉིས་པ་ལམ་དངོས་ནི། ཆེད་དུ་བྱ་བ་ནི་རང་ཉིད་གཅིག་པུར་འཁོར་བ་མཐའ་དག་ ལས་གྲོལ་འདོད་པའི་བསམ་པའི་ཀུན་སློང་གི་སྒོ་ནས་བསླབ་པ་གསུམ་ལ་སློབ་པར་བྱེད་པ་ དེ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལས་ལྷག་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ནི་སོ་ཐར་རིས་བརྒྱད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་གོ། སོ་ཐར་རིས་བརྒྱད་ནི། བསྙེན་གནས་དགེ་བསྙེན་ཕ་མ། དགེ་ཚུལ་ཕ་མ། དགེ་སློབ་ མ། དགེ་སློང་ཕ་མ་དང་བརྒྱད་དོ། །ལྷག་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བསླབ་པ་ནི། འདོད་སེམས་ དགུ་དང་སྟོབས་དྲུག་དང་ཡིད་བྱེད

【現代漢語翻譯】關於二元對立和三元並存的觀點：第一種觀點認為，當眼識觀察到雜色時，會產生與雜色物體上藍、黃等顏色數量相等的多個有境識的顯現，這是學派大師釋迦智的觀點。第二種觀點認為，藍色和藍色認知在成立的時間上是不同的實體，但在指向的目標上是同一實體，這是婆羅門德瓦達塔的觀點。第三種觀點認為，當眼識觀察到雜色時，不會產生與雜色物體上藍、黃等顏色數量相等的多個有境識的顯現，而是產生一個具有雜色部分顯現的雜色認知，這是學派大師法稱的觀點。此外，任何唯識宗，如果認為凡夫相續中的現量根識在顯現粗大色法時，都受到了無明的染污，那麼這就是唯識假相派的特徵。此派可分為有垢假相和無垢假相兩種。這兩者的區別在於，是否受到無明習氣的染污，以及在佛地是否存在錯亂顯現。第二，關於道：分為小乘道和大乘道。首先，小乘道又分為聲聞道和獨覺道。首先，聲聞道又分為聲聞種性和真實道。第一，聲聞種性：是指從無始以來，就具備使聲聞法得以安住和發展的能力，且從未間斷過。種性的標誌是：對身體和受用執著小，對輪迴厭離心大，具有正念且對不善業謹慎，聽聞四諦法時生起信解，受持別解脫戒並誓死不捨，將自己所積累的一切善根迴向于從輪迴中解脫，以上六點。第二，真實道：是指以希求獨自從一切輪迴中解脫的意樂為動機，而修學三學。其中，增上戒學是指八種別解脫戒中的任何一種。八種別解脫戒是：近住戒、男女居士戒、男女沙彌戒、式叉摩那戒、男女比丘戒。增上定學是九種住心和六力以及作意。

【English Translation】 Regarding the views of duality and the existence of three: The first view holds that when eye consciousness observes variegated colors, it generates multiple appearances of object-possessing consciousness equal to the number of blue, yellow, etc., colors on the variegated object. This is the view of Master Shakya-buddhi. The second view holds that blue and the apprehension of blue are different entities in terms of the time of their establishment, but are the same entity in terms of the object they point to. This is the view of the Brahmin Devadatta. The third view holds that when eye consciousness observes variegated colors, it does not generate multiple appearances of object-possessing consciousness equal to the number of blue, yellow, etc., colors on the variegated object. Instead, it generates a single variegated consciousness that possesses the appearance of various parts of the variegated object. This is the view of Master Dharmakirti. Furthermore, any Mind-Only proponent who believes that the direct perception of form by an ordinary being's continuum is tainted by ignorance in the aspect of appearing as coarse form is a characteristic of the Mind-Only False Aspectarian. This can be divided into two types: False Aspectarian with Taint and without Taint. The difference between the two lies in whether the essence of the mind is tainted by the defilement of the habitual imprints of ignorance, and whether there are deluded appearances in the state of Buddhahood. Second, regarding the path: There are two paths, the Lesser Vehicle and the Greater Vehicle. First, the Lesser Vehicle is divided into the Hearer's Path and the Solitary Realizer's Path. First, the Hearer's Path is divided into the Hearer's Lineage and the Actual Path. First, the Hearer's Lineage: This refers to the capacity to maintain and develop the Hearer's Dharma, which has existed without interruption from beginningless time. The signs of the lineage are: little attachment to body and possessions, great weariness with samsara, possessing mindfulness and being cautious of non-virtue, generating faith upon hearing the teachings of the Four Noble Truths, taking the vows of individual liberation and not abandoning them even at the cost of one's life, and dedicating all the virtues one has accumulated as a cause for liberation from samsara. These are the six. Second, the Actual Path: This refers to training in the three trainings with the motivation of desiring to liberate oneself alone from all of samsara. Among these, the higher training in morality is any of the eight vows of individual liberation. The eight vows of individual liberation are: the one-day vow, male and female lay vows, male and female novice vows, probationary nun vow, and male and female fully ordained vows. The higher training in concentration is the nine mental abidings, the six powers, and attention.

་བཞིའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབས་པའི་ཤིན་སྦྱངས་ཁྱད་པར་ཅན་ གྱིས་ཟིན་པའི་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དེ་ཡིན། ལྷག་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་ པ་ནི། དེ་འདྲའི་ཞི་གནས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བརྟེན་ནས་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ ཡང་ཡང་དཔྱད་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པའི་ཤིན་སྦྱངས་དང་བཅས་པའི་ཤེས་རབ་ལྷག་མཐོང་གི་ ཕྱོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པ་ཞིག་ཡིན་ལ། དེ་ལས་ལྷག་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་དང་གང་ཟག་ གི་བདག་མེད་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཐོས་བྱུང་དང་བསམ་བྱུང་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་སྐབས་ 5-44 ཀྱི་ལམ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཚོགས་ལམ་དང་། སྒོམ་བྱུང་གཙོ་བོར་གྱུར་པས་གང་ཟག་གི་བདག་ མེད་དོན་སྤྱིའི་ཚུལ་གྱིས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་ལམ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྦྱོར་ལམ་དང་། གང་ཟག་གི་ བདག་མེད་གསར་དུ་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་དང་། དེ་ འདྲའི་བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ཟིན་དེ་ལ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་གོམས་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྒོམ་ལམ་དང་། དེ་འདྲའི་རང་ལམ་གྱི་བགྲོད་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་ལམ་ནི་ཉན་ ཐོས་ཀྱི་མི་སློབ་ལམ་མོ། ། གཉིས་པ་ལ། རང་རྒྱལ་གྱི་རིགས་དང་། ལམ་དངོས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རང་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་གནས་པ་དང་འཕེལ་བར་བྱེད་རུང་བའི་ནུས་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་སྤྱིར་ གོང་ཉན་ཐོས་དང་འདྲ། རིགས་ཀྱི་རྟགས་ནི་ཉོན་མོངས་ཆུང་ཞིང་འདུ་འཛི་ལ་མི་དགའ་བ་ དང་། སྙིང་རྗེ་ཆུང་ཞིང་སེམས་ལས་ཆུང་ངུར་གནས་པ་དང་། ང་རྒྱལ་ཆེ་ཞིང་རང་བཞིན་གྱི་ དབང་པོ་འབྲིང་ཞིག་གོ།རང་རྒྱལ་བསེ་རུ་ལྟ་བུ་ནི་རང་རྒྱལ་རིགས་ངེས་དང་། རང་རྒྱལ་ ཚོགས་སྤྱོད་པ་དང་ཞིང་སྤྱོད་པ་གཉིས་ནི་མ་ངེས་པའི་རིགས་སོ། ། གཉིས་པ་ལམ་དངོས་ནི། རང་རྒྱལ་གྱི་ལམ་ནི་སྤྱིར་ཉན་ཐོས་དང་འདྲ་བ་ལས་རྟེན་ འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་ལུགས་འབྱུང་ལྡོག་སྒོམ་པ་དང་། གཉིས་སྟོང་སྒོམ་པ་རྣམས་ནི་ཁྱད་པར་ རོ། །རང་རྒྱལ་དགྲ་བཅོམ་པའི་བྲལ་འབྲས་ནི་ཉོན་སྒྲིབ་དང་ཤེས་སྒྲིབ་རགས་པ་ཙམ་སྤངས་ པའི་འགོག་བདེན་ནོ། ། གཉིས་པ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ལ། རིགས་དང་། ལམ་དངོས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། རང་ བཞིན་གནས་རིགས་དང་། རྒྱས་འགྱུར་གྱི་རིགས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་སྟེང་གི་ཟག་མེད་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་དེ་ཡིན། ལུང་གི་རྗེས་འབྲང་གི་སེམས་ཙམ་པས། སྤྱིར་སེམས་ཅན་རྣམས་ 5-45 ལ་རྐྱེན་གང་གིས་བསྒྱུར་དུ་མེད་པའི་ཐེག་པ་གསུམ་པོ་ལ་སོ་སོར་ངེས་པའི་རིགས་ཤིག་དང་། རྐྱེན་གྱིས་བསྒྱུར་དུ་ཡོད་པའི་མ་ངེས་པའི་རིགས་ཤིག་དང་། ལམ་གང་བསྒོམས་ཀྱང་རྒྱུད་ ལ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་རིགས་ཆད་པ་ཞིག་དང་གསུམ་ཡོད་པར་འདོད་ཕྱིར་འདི་བས་མཐར་ཐུག་ ཐེག་པ་གསུམ་གྲུབ་དང་རིགས་ཆད་འ

【現代漢語翻譯】這是通過四種方式修習而成的殊勝輕安所攝持的專注一境的等持。殊勝智慧的修習是：依靠這樣的止觀等持，通過各別自證的智慧，反覆以觀察之力引發的，伴隨輕安的智慧勝觀之品。此外，殊勝戒律的修習和確定人無我的，以聽聞和思惟為主的道，是聲聞的資糧道；以修習為主，以總義的方式作意人無我的道，是聲聞的加行道；全新現量見到人無我的智慧，是聲聞的見道；對於已經現量見到的人無我，反覆串習的智慧，是聲聞的修道；像這樣，自道修習達到究竟的道，是聲聞的無學道。第二，關於緣覺，分為自宗和真實道。第一，自宗：除了具有使緣覺的法得以安住和增長的能力之外，總體上與上述聲聞相同。種性的標誌是煩惱微小，不喜歡喧囂，慈悲心小，心安住于微小之處，我慢大，自性根器中等。像犀牛一樣的緣覺是緣覺種性決定的；緣覺的群聚行者和曠野行者兩種是不決定的種性。第二，真實道：緣覺的道總體上與聲聞相同，但修習十二緣起流轉還滅，以及修習二千是其特點。緣覺阿羅漢的解脫果是斷除了煩惱障和粗分所知障的滅諦。第二，關於大乘道，分為種性和真實道。第一，關於種性，分為自性住種性和增上生種性。第一種是阿賴耶識上的無漏心之種子，是生起無上菩提的能力。隨順經典的唯識宗認為，一般眾生有三種決定的種性，即對於三乘各自決定的種性，這種種性不會被任何因緣所改變；還有一種是隨因緣可以改變的不決定的種性；還有一種是無論修習什麼道都不會在相續中生起的斷滅種性。因此，最終成立三乘和斷滅種性。

【English Translation】 That is the samadhi (定，concentration) of single-pointedness, seized by the extraordinary shin-sbyangs (輕安，equanimity) accomplished through the four means. The training in higher wisdom (lhagpa shesrab kyi bslabpa) is: relying on such a zhi-gnas (止，calm abiding) samadhi, the wisdom that individually discerns, repeatedly drawn by the power of analysis, a shesrab lhag-mthong (勝觀，vipassanā) aspect of wisdom accompanied by shin-sbyangs. Furthermore, the training in higher ethics (tshul-khrims) and the path of establishing the selflessness of the person (gangzag gi bdag med), primarily based on hearing and thinking, is the accumulation path (tshogs lam) of the Hearers (nyan thos); the path of mentally engaging with the selflessness of the person in a general way, primarily based on meditation, is the joining path (sbyor lam) of the Hearers; the wisdom that newly directly sees the selflessness of the person is the seeing path (mthong lam) of the Hearers; the wisdom of repeatedly familiarizing oneself with that selflessness already directly seen is the meditation path (sgom lam) of the Hearers; and the path of completing the progression of such a personal path is the no-more-learning path (mi slob lam) of the Hearers. Secondly, regarding the rang-rgyal (緣覺，Pratyekabuddha), there are the own school and the actual path. Firstly, the own school: in general, it is similar to the aforementioned Hearers, except that it possesses only the ability to allow the Dharma of the rang-rgyal to abide and increase. The sign of the lineage is that afflictions are small, one dislikes busyness, compassion is small, the mind abides in a small place, pride is great, and the natural faculties are middling. The rang-rgyal like a rhinoceros is a determined rang-rgyal lineage, and the two types of rang-rgyal, the communal practitioner and the field practitioner, are undetermined lineages. Secondly, the actual path: the path of the rang-rgyal is generally similar to that of the Hearers, but the meditation on the arising and ceasing of the twelve links of dependent origination (rten 'brel bcu gnyis) and the meditation on the two thousand are distinctive features. The liberation result (bral 'bras) of the rang-rgyal Arhat (dgra bcom pa) is the cessation truth ('gog bden) in which only the coarse obscurations of affliction (nyon sgrib) and the obscurations of knowledge (shes sgrib) have been abandoned. Secondly, regarding the path of the Great Vehicle (theg chen), there are the lineage and the actual path. Firstly, regarding the lineage, there are the naturally abiding lineage and the developing lineage. The first is the seed of stainless mind on the kun gzhi'i rnam shes (阿賴耶識，ālaya-vijñāna, store consciousness) , the ability to generate unsurpassed enlightenment (byang chub). The Mind-Only School (sems tsam pa) that follows the scriptures believes that, in general, sentient beings have three types of determined lineages, namely, a lineage determined for each of the three vehicles, which cannot be changed by any condition; there is also an undetermined lineage that can be changed by conditions; and there is also a lineage that is cut off (rigs chad pa), which will not arise in the continuum no matter what path is meditated upon. Therefore, the ultimate establishment of the three vehicles and the cut-off lineage...

དོད་ལ། རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་གི་སེམས་ཙམ་པས་ ནི། སེམས་ཅན་གྱི་ནང་ལ་གནས་སྐབས་ལམ་ཤེས་སྐྱེ་མི་སྐྱེ་རེ་ཡོད་ཀྱང་དེ་དག་གི་སེམས་ དྲི་མ་འབྲལ་རུང་མ་ཡིན་པ་གཅིག་ཀྱང་མེད་པས་མཐར་སངས་རྒྱ་བའི་རིགས་ཡོད་པས་ཁྱབ་ པར་འདོད་དོ། ། གཉིས་པ་ནི། དེ་འདྲའི་རིགས་ལ་ཐོས་སོགས་གོམས་པར་བྱས་པས་གསོས་བཏབ་པའི་ སྟོབས་ཀྱིས་སྔར་ལས་རྒྱས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིར་དབང་པོ་ཤིན་ཏུ་རྣོ་བ། གཞན་ ཕན་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་ཞུགས་པ། ཤེས་བྱའི་གནས་རྒྱ་ཆེན་པོ་ལ་མཁས་པར་བྱ་བ་རང་འབྲས་ བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ་ཁྱད་ཆོས་བཞིའི་སྒོ་ནས་ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་འདི་ཐེག་ དམན་ལས་ཁྱད་དུ་འཕགས་སོ། །རིགས་ཀྱི་རྟགས་ནི་རང་བཞིན་གྱི་སྙིང་རྗེ་ཆེ་བ། ཐེག་ཆེན་ གྱི་ཆོས་ལ་མོས་པ། ཆོས་ཀྱི་ཕྱིར་དཀའ་སྤྱད་ལ་བཟོད་པ། ཕྱིན་དྲུག་སོགས་ཡང་དག་པར་ སྤྱོད་པ་དང་བཞི་དེའོ། །རིགས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་ནི་ངན་སོང་དུ་སྐྱེ་དཀའ་ཞིང་གལ་ཏེ་སྐྱེས་ཀྱང་ ཚོར་བ་མི་བཟོད་པ་མི་མྱོང་བར་དེ་ལས་མྱུར་དུ་ཐར་བ་དང་། དེས་ཀྱང་ཡིད་སྐྱོ་ནས་སེམས་ ཅན་ལ་སྙིང་ལྷག་པར་བརྩེ་བ་དང་། སེམས་ཅན་རྣམས་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་བྱ་བ་ལ་ཆེད་དུ་ བརྩོན་པ་རྣམས་སོ། ། གཉིས་པ་ལམ་བཤད་པ་ལ། ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། བདེན་བཞིའི་རྣམ་ པ་བཅུ་དྲུག་སོགས་ནི་ལྟ་བའི་ཡུལ་ཙམ་དང་གཟུགས་སོགས་ཕྱི་དོན་དུ་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་དང་ ཆོས་རྣམས་རང་འཛིན་རྟོག་པའི་ཞེན་གཞིར་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་གཉིས་ནི་ལྟ་ 5-46 བའི་ཡུལ་གྱི་གཙོ་བོ་དང་། དེ་དག་གི་གནས་ཚུལ་ཇི་བཞིན་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་རྣམས་ནི་ ལྟ་བ་དངོས་སོ། །ལྟ་བའི་སྤང་བྱ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་དང་དེས་བསྐྱེད་པའི་རྩ་ཉོན་ ཉེ་ཉོན་དང་བཅས་པའི་ཉོན་སྒྲིབ་དང་། གཟུགས་སོགས་ཕྱི་དོན་དང་མིང་གི་འཇུག་གཞིར་ རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པར་འཛིན་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་རྣམས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། དེ་དག་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གོམས་པར་བྱེད་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། ལྟ་བ་དེ་དག་ བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་སྦྲེལ་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་དེ་ཡིན་ནོ། ། གསུམ་པ་ལ། ཐེག་དམན་དང་། ཐེག་ཆེན་གྱི་འབྲས་བུ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་ ཉན་རང་གཉིས་ཀ་ལ་མཐོང་སྤང་སྤངས་པའི་ཆ་ནས་རྒྱུན་ཞུགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་དང་། འདོད་ ཉོན་དྲུག་པ་སྤངས་པའི་ཆ་ནས་ཕྱིར་འོང་གི་འབྲས་བུ་དང་། འདོད་ཉོན་དགུ་པ་སྤངས་པའི་ ཆ་ནས་ཕྱིར་མི་འོང་གི་འབྲས་བུ་དང་། སྲིད་ཉོན་དགུ་པ་སྤངས་པའི་ཆ་ནས་དགྲ་བཅོམ་པའི་ འབྲས་བུ་རྣམས་འཇོག་པ་ཡོད་ཕྱིར་འདི་གཉིས་ལ་ཞུགས་འབྲས་བརྒྱད་ཀྱི་དབྱེ་ཚུལ་མི་འདྲ་ བ་མེད་ཀྱང་ཚོགས་བསགས་ཚུལ་མང་ཉུང་ཡོད་པས་རང་ལམ་གྱི་ཐོབ་བྱ་མཐར་ཐུག་པའི་ འབྲས་བུ་ལ་མཆོག་དམན་ཡོད་པར་འདོད་དོ། །

【現代漢語翻譯】對於唯識宗中隨理行派的觀點，雖然眾生內心有時會生起或不生起通達道路的智慧，但由於沒有任何眾生的心識能夠脫離垢染，因此普遍認為一切眾生最終都能成佛。第二，對於這樣的種性，通過修習聽聞等，以培養的力量使其比以前更加增長。一般來說，根器非常敏銳，爲了利益他人而精進，對於廣大的知識領域精通，這些都是獲得無上菩提的殊勝之因，即通過四種特點，大乘種性勝過小乘。種性的標誌是：具有強烈的自然慈悲心，對大乘佛法有信心，爲了佛法能夠忍受苦行，以及正確地修持六度等。種性的利益是：很難墮入惡道，即使墮入惡道，也不會遭受難以忍受的痛苦，並且能夠迅速從中解脫。因此，更加悲憫眾生，並且特別努力地從事成熟眾生的事業。第二，關於道路的闡述，分為見、修、行三個方面。首先，關於見，十六種諦相只是所見的對境，色等外境成立為空性，諸法成立為自相，執著的對境也為空性，這二者是所見對境的主要內容。如實通達這些內容，就是真正的見。見的所斷是：人我執以及由此產生的包括根本煩惱和隨煩惱在內的煩惱障，以及執著色等外境和名言所指為自相成立的所知障。第二，一心一意地修習這些。第三，將這些見解與福德資糧結合起來進行修持。第三，分為小乘和大乘的果位。首先，一般來說，聲聞和緣覺都存在通過斷除見斷所斷而證得的預流果，通過斷除欲界第六品煩惱而證得的一來果，通過斷除欲界第九品煩惱而不還果，以及通過斷除有頂第九品煩惱而證得的阿羅漢果。因此，這二者在證得八種沙門果位的分類上沒有差別，但由於積累資糧的多少不同，因此認為各自道路上所能獲得的最終果位存在高下之分。

【English Translation】 According to the Mind-Only school following the path of reasoning, although sentient beings may or may not temporarily generate wisdom that understands the path, since none of their minds can be separated from defilements, it is generally believed that all sentient beings will eventually attain Buddhahood. Secondly, for such a lineage, through cultivating hearing and so on, the power of cultivation makes it grow more than before. Generally speaking, having extremely sharp faculties, engaging for the benefit of others, and being proficient in vast fields of knowledge are the excellent causes for attaining unsurpassed Bodhi. That is, through four characteristics, the Mahayana lineage surpasses the Hinayana. The signs of the lineage are: having great natural compassion, having faith in the Mahayana Dharma, being able to endure asceticism for the sake of the Dharma, and correctly practicing the six perfections, etc. The benefits of the lineage are: it is difficult to be born in the lower realms, and even if one is born there, one will not experience unbearable suffering, and one will quickly be liberated from it. Therefore, one will have even greater compassion for sentient beings, and one will especially strive to engage in the work of maturing sentient beings. Secondly, regarding the explanation of the path, it is divided into view, meditation, and conduct. First, regarding the view, the sixteen aspects of the four noble truths are merely objects of the view, and external phenomena such as forms are established as emptiness, and phenomena are established as self-characteristics, and the objects of attachment are also emptiness. These two are the main contents of the objects of the view. The wisdom that realizes these contents as they are is the actual view. The objects to be abandoned by the view are: the self-grasping of the person and the afflictive obscurations, including the root and secondary afflictions, generated by it, and the cognitive obscurations that grasp external phenomena such as forms and the referents of names as being established by their own characteristics. Secondly, to cultivate these single-mindedly. Thirdly, to practice these views in conjunction with the accumulation of merit. Thirdly, it is divided into the fruits of the Hinayana and the Mahayana. First, in general, both Shravakas and Pratyekabuddhas have the fruit of Stream-enterer from the aspect of abandoning what is to be abandoned by seeing, the fruit of Once-returner from the aspect of abandoning the sixth affliction of the desire realm, the fruit of Non-returner from the aspect of abandoning the ninth affliction of the desire realm, and the fruit of Arhat from the aspect of abandoning the ninth affliction of existence. Therefore, although there is no difference in the classification of the eight fruits of entering the stream for these two, since there is a difference in the amount of accumulated merit, it is believed that there is a difference in the ultimate fruit to be attained on their respective paths.

གཉིས་པ་ནི། ལུང་གི་རྗེས་འབྲང་གི་སེམས་ཙམ་པས་ནི། ཐེག་དམན་དགྲ་བཅོམ་ཞི་ བ་བགྲོད་པ་ཕྱོགས་གཅིག་པའི་རིགས་ཅན་རྣམས་ནི་རང་ལམ་གྱི་ལྷག་བཅས་དགྲ་བཅོམ་ ཐོབ་པའི་རྗེས་སུ་ལྷག་མེད་མྱང་འདས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་ཀ་ལ་བཞུགས་པའི་ཚེ་སྒྲིབ་པ་ཀུན་དང་ བྲལ་བ་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་སྔོན་གྱི་དུས་སུ་སྨོན་ལམ་རླབས་ པོ་ཆེ་མ་བཏབ་པ་དང་ཞི་བདེའི་དབྱིངས་ལས་བཞེངས་འདོད་མེད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་ གྱིས་ཉེར་ཞིའི་གོ་འཕང་ཙམ་ལ་རྟག་ཏུ་བཞུགས་པ་ལས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མཛད་པ་གང་ཡང་ མི་མཛད་པ་དང་། ཐེག་དམན་དགྲ་བཅོམ་བྱང་ཆུབ་ཡོངས་གྱུར་གྱི་རིགས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ 5-47 རང་ལམ་གྱི་ལྷག་བཅས་དགྲ་བཅོམ་ཐོབ་པའི་རྗེས་སུ་ལྷག་མེད་མྱང་འདས་མ་ཐོབ་པའི་ མཚམས་དེ་ནས་སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་ཀྱིས་བསྐུལ་བ་ལ་བརྟེན་ནས་རྫུ་འཕྲུལ་གྱིས་སྤྲུལ་ པའི་ལུས་ཙམ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་ཚུལ་མཛད་ནས་སྔར་གྱི་ལུས་དེ་ཉིད་མྱ་ངན་ལས་མི་འདའ་ བར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་གཞན་གྱིས་མི་མཐོང་བར་བྱས་ཏེ་དབེན་པར་སོང་ནས་ཐེག་ ཆེན་གྱི་ལམ་རྣམས་ལ་རིམ་གྱིས་སློབ་པར་འདོད་པ་དང་། རིགས་པའི་རྗེས་འབྲང་གི་སེམས་ ཙམ་པས་ཐེག་དམན་དགྲ་བཅོམ་ཡིན་ན་མཐར་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་དུ་ཞུགས་པས་ཁྱབ་པར་ འདོད་དོ། །ཐེག་ཆེན་གྱི་འབྲས་བུ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལྟ་བ་དེ་དག་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་རྒྱ་ ཆེན་པོ་དང་སྦྲེལ་ནས་བསྐལ་ཆེན་གྲངས་མེད་གསུམ་དུ་གོམས་པའི་མཐར་འོག་མིན་གྱི་རྟེན་ ལ་ཆོས་སྐུ་དང་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དང་། མིའི་ལུས་རྟེན་ལ་གསར་དུ་འཚང་ རྒྱ་བར་འདོད་མཁན་ཡང་ཡོད། འདི་བས་ཡེ་ཤེས་ལྔ་འདོད་ཅིང་ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་ནི་ངོ་ བོ་ཉིད་སྐུ་དང་། མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་སོགས་བཞི་ནི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་ཡིན་པར་བཤད་ལ། བཙུན་ པ་ཟླ་བས་ཀུན་གཞི་གནས་འགྱུར་ཆོས་སྐུ་དང་ཉོན་ཡིད་གནས་འགྱུར་ལོངས་སྐུ་དང་སྒོ་ལྔའི་ དབང་ཤེས་གནས་འགྱུར་སྤྲུལ་སྐུ་ཡིན་པར་གསུངས་ཤིང་། འདི་བའི་ལུགས་ཀྱི་བླ་མེད་བྱང་ ཆུབ་ནི། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་དམ་པ་བདུན་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པར་གསུངས་ཏེ། དེ་ ཡང་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་བརྒྱན་པས་སྐུ་དམ་པ་དང་། རང་གཞན་གྱི་ཕན་བདེ་མ་ལུས་ པ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་དུ་ཞུགས་པས་སྒྲུབ་པ་དམ་པ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྟ་བ་དང་ཆོ་ག་ དང་འཚོ་བ་ཕུན་ཚོགས་དང་ལྡན་པས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དམ་པ་དང་། ཆོས་དོན་ངེས་ཚིག་ སྤོབས་པ་སྟེ་སོ་སོར་ཡང་དག་པར་རིག་པ་བཞི་དང་ལྡན་པས་ཡེ་ཤེས་དམ་པ་དང་། ལྷའི་ མིག་དང་རྣ་བ་དང་གཞན་སེམས་ཤེས་པ་དང་རྫུ་འཕྲུལ་དང་སྔོན་གནས་རྗེས་དྲན་དང་ཟག་ པ་ཟད་པའི་མངོན་ཤེས་ཏེ་མངོན་ཤེས་དྲུག་དང་ལྡན་པས་མཐུ་དམ་པ་དང་། སྒྲིབ་གཉིས་ 5-48 མཐའ་དག་སྤངས་པས་སྤངས་པ་དམ་པ་དང་

【現代漢語翻譯】第二種是，隨順聖教的唯識宗認為，小乘阿羅漢寂滅行者，即具有趨向寂滅一途的種姓者，在獲得有餘依阿羅漢果之後，安住于無餘涅槃的境界中，此時雖然已遠離一切障礙，與如來無有差別，但由於往昔未發廣大誓願，且不願從寂靜的境界中出起等原因，便恒常安住于寂滅的果位，不再行作任何佛陀的事業。而小乘阿羅漢迴心向大乘的種姓者，在獲得有餘依阿羅漢果之後，尚未證得無餘涅槃之際，依靠諸佛菩薩的勸請，以神通力示現化身入滅之相，而先前的身體則不入涅槃，而是受到加持而不為他人所見，之後便前往寂靜之處，次第修學大乘道。隨順理性的唯識宗則認為，凡是小乘阿羅漢，最終都必然會進入大乘道。大乘的果位，是將這些大乘的見解與廣大的福德資糧相結合，並在三大阿僧祇劫中串習，最終在色究竟天的處所顯現法身和色身二者。也有人認為可以在人身的基礎上新成佛。此宗認為有五種智慧，法界體性智即是自性身，而大圓鏡智等四種智慧則是智慧法身。僧人月稱認為，阿賴耶識轉為法身，染污意轉為報身，五根識轉為化身。此宗認為的無上菩提，聖者無著曾說具有七種功德，即以妙相好莊嚴之故，具足身之功德；為令自他一切利樂生起之故，具足成辦之功德；具足戒律、見地、儀軌和生活之圓滿故，具足圓滿之功德；具足義、法、詞、辯四無礙解故，具足智慧之功德；具足天眼、天耳、他心通、神足通、宿命通和漏盡通這六種神通故，具足神力之功德；斷除一切二障故，具足斷證之功德。

【English Translation】 Secondly, the Mind-Only School that follows the scriptures believes that the Hearer Arhats (the vanquishers of foes) of the Lesser Vehicle who are inclined towards peace, those of the lineage who are of one kind of path, after attaining the Arhatship with remainder of aggregates of Lesser Vehicle, abide in the realm of Nirvana without remainder, at which time, although they are free from all obscurations and are no different from the Thus-Gone Ones (Tathagatas), due to reasons such as not having made great aspirations in the past and not wishing to arise from the realm of peace, they constantly abide only in the state of near-peace and do not perform any of the deeds of the Buddhas. And those of the lineage of Hearer Arhats of the Lesser Vehicle who have fully transformed towards enlightenment, after attaining the Arhatship with remainder of aggregates of their own path, from the point when they have not yet attained Nirvana without remainder, relying on the encouragement of the Buddhas and Bodhisattvas, perform the act of passing into sorrow only with a body emanated by magical power, and the previous body itself is not passed into sorrow, but is blessed so that it is not seen by others, and then they go to a solitary place and gradually study the paths of the Great Vehicle. The Mind-Only School that follows reasoning believes that if one is a Hearer Arhat of the Lesser Vehicle, then it is necessarily the case that one will eventually enter the path of the Great Vehicle. The result of the Great Vehicle is to combine these views of the Great Vehicle with a vast accumulation of merit and to become accustomed to them for three great countless eons, and finally to manifest the two, Dharmakaya and Rupakaya, on the basis of Akanistha. There are also those who wish to newly attain Buddhahood on the basis of a human body. This school asserts five wisdoms, and the Dharmadhatu Wisdom is the Essence Body, and the four, Mirror-like Wisdom, etc., are said to be the Wisdom Dharmakaya. The monk Chandrakirti said that the Alaya Consciousness transforms into the Dharmakaya, the Klesha-mind transforms into the Sambhogakaya, and the five sense consciousnesses transform into the Nirmanakaya. The Unsurpassed Enlightenment of this school, the noble Asanga said, possesses seven perfections, namely, because it is adorned with signs and marks, it possesses the perfection of body; because it engages in the benefit and happiness of self and others without exception, it possesses the perfection of accomplishment; because it possesses the perfection of discipline, view, ritual, and livelihood, it possesses the perfection of abundance; because it possesses the four analytical knowledges of meaning, dharma, etymology, and eloquence, it possesses the perfection of wisdom; because it possesses the six superknowledges of divine eye, divine ear, knowledge of others' minds, magical power, recollection of past lives, and exhaustion of defilements, it possesses the perfection of power; because it has abandoned all two obscurations, it possesses the perfection of abandonment.

། བླ་ན་མེད་པའི་འཕགས་པ་མཆོག་གི་གོ་ འཕང་ན་གནས་པས་གནས་པ་དམ་པ་སྟེ་བདུན་ནོ། ། གཉིས་པ་དབུ་མ་པ་ལ། འཁོར་ལོ་བར་བའི་རྗེས་འབྲང་གི་དབུ་མ་པ་དང་། ཐ་མའི་རྗེས་ འབྲང་གི་དབུ་མ་པ་དང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། རྩ་བའི་སློབ་དཔོན་ངོས་བཟུང་བ། འདོད་པ་སྟོན་པའི་གཞུང་ལུགས། དེའི་ མཚན་ཉིད། རྣམ་གྲངས་དང་སྒྲ་བཤད། དེའི་ལྟ་བ་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་ལུང་། དབྱེ་བ་སོ་སོའི་སྒོ་ནས་ རྒྱས་པར་བཤད་པ་དང་དྲུག་ལས། དང་པོ་ནི། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་ཨཱརྱ་དེ་བ་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་བཀའ་དང་ བསྟན་བཅོས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བློ་གྲོས་མི་ཟད་པའི་མདོ་དང་། ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་ སོགས་འཁོར་ལོ་བར་བའི་གཞུང་རྣམས་དང་། གཉིས་པ་ནི། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་མཛད་པའི་མདོ་ཀུན་བཏུས་དང་། དབུ་མ་རྩ་བ་ཤེས་རབ། སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པ། རྩོད་པ་བཟློག་པ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པ། ཞིབ་མོ་རྣམ་འཐག རིན་ཆེན་ ཕྲེང་བ་རྣམས་དང་། ཨཱརྱ་དེ་བས་མཛད་པའི་དབུ་མ་བཞི་བརྒྱ་པ་དང་། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོས་ མཛད་པའི་ཀུན་བཏུས་སོགས་སོ། ། གསུམ་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་མཐའ་བྲལ་དུ་འདོད་པའི་སངས་རྒྱས་པ་གང་ཞིག བདེན་གྲུབ་ཀྱི་ཆོས་རྡུལ་ཙམ་ཡང་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་དེ། འཁོར་ ལོ་བར་བའི་རྗེས་འབྲང་གི་དབུ་མ་པའི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་ བསྐྱངས་ལྟ་བུའོ། ། བཞི་པ་ལ། གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྣང་མེད་དབུ་མ་པ། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བ། རང་སྟོང་པ་རྣམས་སོ། ། 5-49 གཉིས་པ་ནི། མཉམ་བཞག་གི་སྐབས་སུ་ཅི་ཡང་བཟུང་དུ་མེད་པ་དང་མཐའ་གཉིས་ དང་བྲལ་བའི་དབུས་ཁས་ལེན་པས་ན་སྣང་མེད་དབུ་མ་པ་དང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདེན་ གྲུབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བས་ན་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བ་དང་། དགག་བྱ་བདེན་གྲུབ་ བཀག་ཙམ་གྱི་མེད་དགག་དེ་སྟོང་ཉིད་མཐར་ཐུག་ཏུ་སྨྲ་བས་ན་རང་སྟོང་ཞེས་བརྗོད་དོ། ། ལྔ་པ་ནི། ཆོས་ཡང་དག་པར་སྡུད་པ་ལས། ཅི་ཡང་མ་མཐོང་བ་ནི་མཐོང་བ་དམ་པའོ། །ཞེས་དང་། བདེན་གཉིས་ལས། འདི་ལྟར་སྣང་བའི་དངོས་པོ་འདི། །རིགས་པས་བརྟགས་ ན་འགའ་མི་རྙེད། །མ་རྙེད་པ་དེ་དོན་དམ་མོ། །ཞེས་དང་། ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་མདོ་ལས། སེམས་ཙམ་ལས་ནི་འདས་ནས་ཀྱང་། །སྣང་བ་མེད་ལ་གནས་པར་བྱ། །ཞེས་སོགས་ལུང་དུ་ མ་ཡོད། དྲུག་པ་ལ། དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་དང་། ཐལ་འགྱུར་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། མདོ་སྡེ་སྤྱོད་པའི་རང་རྒྱུད་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་རང་རྒྱུད་པ་གཉིས་ ལས། དང་པོ་ལ། རྩ་བའི་སློབ་དཔོན་ངོས་བཟུང་བ། འདོད་པ་སྟོན་པའི་གཞུང་ལུགས། སྤྱི་ དང་བྱེ་བྲག་གི་མཚན་ཉིད། སྒྲ་བཤད། དེའི་ཁྱད་པར་དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་ ལེགས་ལྡན་འབྱེད་དང་། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་སོགས་སོ། །

【現代漢語翻譯】處於無上聖者果位，即為第七聖位。第二，中觀宗分為隨順中轉法輪的中觀宗和隨順末轉法輪的中觀宗兩種。第一種又分為六點：確認根本論師、闡述宗義、宗義的定義、名稱和詞源、闡述宗義的理證、以及從不同角度詳細解釋宗義。第一點：聖者龍樹（Nāgārjuna）和聖天（Āryadeva）。第二點分為經和論兩類。第一類是《不退轉法輪經》（Akṣayamati-sūtra）、《般若波羅蜜多經》（Prajñāpāramitā-sūtra）等中轉法輪的經典。第二類是龍樹所著的《經集》（Sūtra-samuccaya）、《中論》（Mūlamadhyamakakārikā）、《七十空性論》（Śūnyatāsaptati）、《回諍論》（Vigrahavyāvartanī）、《六十正理論》（Yuktiṣaṣṭikā）、《廣破論》（Vaidalya-prakaraṇa）、《寶鬘論》（Ratnāvalī），以及聖天所著的《四百論》（Catuḥśataka）和智藏（Jñānagarbha）所著的《集論》（Abhisamaya-alaṃkāra）等。第三點：凡是認為一切法皆離邊，不承認有絲毫實有之法的，宣說大乘宗義者，即為隨順中轉法輪的中觀宗的定義。例如論師寂護（Śāntarakṣita）。第四點分為兩類。第一類是無相中觀宗，也稱為無自性論者、自空論者。第二類是由於在等持（samāhita）狀態中，不執著任何事物，並承認遠離二邊的中道，所以稱為無相中觀宗；由於宣說一切法皆無實有的自性，所以稱為無自性論者；由於認為對所破的實有進行破斥的僅僅是破除的遮遣，即為究竟的空性，所以稱為自空論者。第五點：如《法集經》（Dharma-saṃgraha-sūtra）所說：『不見任何事物，是為殊勝之見。』又如《二諦論》（Satyadvaya-avatāra）所說：『如此顯現之事物，若以理智分析之，則無絲毫可得。不得即是勝義諦。』又如《楞伽經》（Laṅkāvatāra-sūtra）所說：『唯心所現已超越，安住于無相之中。』等等，有諸多理證。第六點分為自續派（Svātantrika）和應成派（Prāsaṅgika）兩種。自續派又分為隨經行自續派和隨瑜伽行自續派兩種。第一種又分為五點：確認根本論師、闡述宗義、總相和別相的定義、詞源、以及宗義的差別。第一點：論師清辨（Bhāviveka）和智藏（Jñānagarbha）等。

【English Translation】 Being in the state of the supreme noble one, which is the seventh noble state. Secondly, the Madhyamaka school is divided into the Madhyamaka following the intermediate turning of the wheel of Dharma and the Madhyamaka following the final turning. The first is further divided into six points: identifying the root teacher, explaining the tenets, the definition of the tenets, names and etymology, the reasoning that demonstrates the view, and a detailed explanation from various perspectives. The first point: the noble Nāgārjuna and Āryadeva. The second point is divided into two categories: the words of the Buddha and the treatises. The first category includes the scriptures of the intermediate turning of the wheel of Dharma, such as the Akṣayamati-sūtra and the Prajñāpāramitā-sūtra. The second category includes Nāgārjuna's Sūtra-samuccaya, Mūlamadhyamakakārikā, Śūnyatāsaptati, Vigrahavyāvartanī, Yuktiṣaṣṭikā, Vaidalya-prakaraṇa, Ratnāvalī, Āryadeva's Catuḥśataka, and Jñānagarbha's Abhisamaya-alaṃkāra, etc. The third point: Whoever, as a Buddhist, believes that all dharmas are free from extremes and does not accept even a particle of truly existent dharma, and proclaims the tenets of the Mahāyāna, is the definition of the Madhyamaka following the intermediate turning of the wheel of Dharma. An example is the teacher Śāntarakṣita. The fourth point is divided into two categories. The first is the non-apprehending Madhyamaka, also known as those who speak of no self-nature, the self-empty ones. The second is called the non-apprehending Madhyamaka because in the state of samāhita, nothing is apprehended and the middle way that is free from the two extremes is accepted; it is called those who speak of no self-nature because they proclaim that all dharmas have no truly existent self-nature; it is called the self-empty ones because they say that the mere negation of the truly existent, which is to be refuted, is the ultimate emptiness. The fifth point: As it is said in the Dharma-saṃgraha-sūtra, 'Not seeing anything is the supreme seeing.' And as it is said in the Satyadvaya-avatāra, 'If these appearing things are analyzed with reason, nothing at all is found. That which is not found is the ultimate truth.' And as it is said in the Laṅkāvatāra-sūtra, 'Having transcended mere mind, abide in the absence of appearance.' And so on, there are many proofs. The sixth point is divided into two schools: Svātantrika and Prāsaṅgika. The Svātantrika is further divided into the Sūtra-following Svātantrika and the Yoga-following Svātantrika. The first is further divided into five points: identifying the root teacher, explaining the tenets, the definition of the general and specific characteristics, etymology, and the differences of the tenets. The first point: the teachers Bhāviveka and Jñānagarbha, etc.

གཉིས་པ་ནི། ལེགས་ལྡན་འབྱེད་ཀྱིས་མཛད་པའི་དབུ་མ་སྙིང་པོ། དེའི་རང་འགྲེལ་རྟོག་ གེ་འབར་བ་དང་། རྩ་ཤེས་ཀྱི་འགྲེལ་བ་རིན་ཆེན་སྒྲོན་མེ་དང་། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོས་མཛད་པའི་ དབུ་མ་བདེན་གཉིས་རང་འགྲེལ་དང་བཅས་པ་རྣམས་སོ། ། གསུམ་པ་ལ་སྤྱི་དང་། བྱེ་བྲག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བདེན་མེད་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ ཀྱི་ཚུལ་གསུམ་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་པའི་དབུ་མ་པ་དེ། དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པའི་ མཚན་ཉིད། རང་རྒྱུད། རང་དབང་། རང་བཞིན་རྣམས་དོན་གཅིག གཉིས་པ་ནི། རང་རིག་ཁས་མི་ལེན་ཅིང་ཕྱི་དོན་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་ 5-50 པའི་དབུ་མ་པ་དེ། མདོ་སྡེ་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པའི་མཚན་ཉིད། བཞི་པ་ལ། སྤྱི་དང་། བྱེ་བྲག་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་ཕྱི་རྒོལ་གྱི་ཁས་བླངས་ཙམ་ལ་ མ་འཁྲིས་པར་གདགས་གཞིའི་རང་དབང་གིས་ཕྱི་རྒོལ་གྱི་ཚད་མ་མ་འཁྲུལ་བ་ལ་ཆོས་ཅན་ མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་ཅིང་ཆོས་ཅན་དེའི་སྟེང་དུ་ཚུལ་གསུམ་ངེས་པར་བྱས་ནས་སྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་ པའི་རྗེས་དཔག་བསྐྱེད་པར་འདོད་པས་ན་རང་རྒྱུད་པ་ཞེས་བརྗོད། གཉིས་པ་ནི། ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཕལ་ཆེར་མདོ་སྡེ་པ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བས་ན་མདོ་ སྡེ་སྤྱོད་པའི་རང་རྒྱུད་པ་ཞེས་སོ། ། ལྔ་པ་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་བཤད་པ་ལ། གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། མཚན་ཉིད་གསུམ། བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག འཕྲོས་དོན་གཞན་བཤད་པ་དང་གསུམ་ ལས། དང་པོ་ལ། དེ་དངོས་དང་། དེའི་སྒྲ་བཤད་དང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་རྒྱ་མཚོས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། གང་དག་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་བ། །དེ་དག་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་གཟུགས་སོགས་སྟོང་གཞིར་གྱུར་པའི་ དངོས་པོ་རྣམས་གཞན་དབང་ངོ་། ། གཉིས་པ་ནི། ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་མདོ་ལས། བློ་ཡིས་རྣམ་པར་གཞིག་ན་ནི། །གཞན་དབང་མེད་ཅིང་བརྟགས་པའང་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་གཟུགས་སོགས་ལ་ བདེན་གྲུབ་ཀྱི་སྒྲོ་བཏགས་པའི་ཆ་དེ་ཀུན་བཏགས་སོ། ། གསུམ་པ་ནི། དབུ་མ་སྣང་བ་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་རྟག་ཏུ་རང་བཞིན་གྱི་ ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཁོ་ནར་གནས་པ་དེ་ནི་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཞེས་གསུངས་ པ་ལྟར་ཆོས་རྣམས་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་དེ་ཡོངས་གྲུབ་བོ། ། 5-51 གཉིས་པ་སྒྲ་བཤད་ནི། གཞན་དབང་རྣམས་གཞན་ལ་ལྟོས་ནས་སྐྱེ་ཞིང་རང་དབང་ དུ་སྐྱེ་བ་མེད་པས་ན་སྐྱེ་བ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཞེས་དང་། ཀུན་བཏགས་རྣམས་དོན་དམ་པར་ ཀུན་བཏགས་པའི་མཚན་ཉིད་ལྟར་དུ་མ་གྲུབ་པས་ན་མཚན་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ཞེས་དང་། ཆོས་ཉིད་ནི་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བས་ན་དོན་དམ་པར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་ ཞེས་བརྗོད། གཉིས་པ་ལ། བདེན་གཉི

【現代漢語翻譯】第二部分是：萊格丹杰（Lega Denjey）所著的《中觀心要》（Madhyamakahrdaya），及其自釋《思擇焰》（Tarkajvala），以及《根本慧論》的註釋《寶燈論》（Ratnavali），還有耶謝寧波（Yeshe Nyingpo）所著的《中觀二諦論》（Madhyamika-satyadvaya），包括其自釋。第三部分分為總說和別說。首先是：承認以無自性的理由成立的三相，這樣的中觀派被稱為中觀自續派。自續、自主、自性和自性空，這些詞意義相同。其次是：不承認自識，但承認外境以自相成立的中觀派，被稱為經部行中觀自續派。第四部分分為總說和別說。首先是：不依賴外方（指論辯對手）的承認，而是以外方不顛倒的量（指認知方式）在外境的自主性上，作為共同的顯現而成立，並且在這個外境上確定三相，從而生起對所立的證悟，因此被稱為自續派。其次是：由於在名言的安立上，大多與經部相同，所以被稱為經部行自續派。第五部分是解釋宗義的差別，分為基、道、果三部分。首先是基，分為三個方面：三種自性，二諦的安立，以及其他補充說明。首先是三種自性，分為自性之體和自性之釋。首先是自性之體，分為三個方面：首先是：如《龍王請問經》（Nagaraja-pariprccha-sutra）所說：『凡是依緣而生的，其自性皆空。』因此，色等作為空性之基礎的事物，是依他起性。其次是：如《楞伽經》（Lankavatara Sutra）所說：『若以智慧分析，則依他起性不存在，所分別的也不存在。』因此，在色等事物上附加的真實存在的虛假概念，是遍計所執性。第三是：如《中觀光明論》（Madhyamika-aloka）所說：『一切法在勝義諦中，恒常安住于無自性的狀態，這就是圓成實性。』因此，諸法空性，即遠離真實存在的空性，是圓成實性。其次是自性之釋：依他起性依賴於其他條件而生起，不能自主生起，因此被稱為生無自性；遍計所執性在勝義諦中，不能如遍計所執的特徵那樣成立，因此被稱為相無自性；法性是指宣說沒有真實存在的自性，因此被稱為勝義無自性。第二部分是二諦的安立：

【English Translation】 The second is: Madhyamakahrdaya (Essence of Madhyamaka) by Lega Denjey, with its auto-commentary Tarkajvala (Blazing Intellect), and Ratnavali (Garland of Jewels), a commentary on the Root Verses, and Madhyamika-satyadvaya (Madhyamaka on the Two Truths) by Yeshe Nyingpo, including its auto-commentary. The third is divided into general and specific. The first is: The Madhyamaka who admits that the three aspects of the reason for proving emptiness are established from their own side is called Madhyamaka Svatantrika. Svatantra, autonomy, self-nature, and emptiness of self-nature are synonymous. The second is: The Madhyamaka who does not admit self-awareness but admits that external objects are established by their own characteristics is called Madhyamaka Svatantrika who follows the Sutra school. The fourth is divided into general and specific. The first is: Without relying solely on the opponent's admission, but rather on the autonomy of the basis of imputation, the opponent's non-erroneous valid cognition is established as a common appearance, and upon that basis, the three aspects are necessarily determined, thereby generating a subsequent inference that realizes the object to be proven, hence it is called Svatantrika. The second is: Because it speaks in accordance with the Sutra school in most of the nominal designations, it is called Svatantrika who follows the Sutra school. The fifth is explaining the differences in tenets, divided into three parts: basis, path, and result. The first is the basis, divided into three aspects: the three natures, the establishment of the two truths, and other supplementary explanations. The first is the three natures, divided into the nature itself and the explanation of the nature. The first is the nature itself, divided into three aspects: The first is: As stated in the Nagaraja-pariprccha-sutra (Sutra of the Questions of the Dragon King): 'Whatever arises dependently, its essence is empty.' Therefore, phenomena such as form, which are the basis of emptiness, are other-powered nature (paratantra). The second is: As stated in the Lankavatara Sutra (Descent into Lanka Sutra): 'If analyzed with wisdom, the other-powered nature does not exist, and what is analyzed also does not exist.' Therefore, the aspect of falsely imputing true existence to phenomena such as form is the completely imputed nature (parikalpita). The third is: As stated in the Madhyamika-aloka (Light of the Middle Way): 'All phenomena, in the ultimate truth, always abide in the state of being without self-nature, that is the thoroughly established nature (parinispanna).' Therefore, the emptiness of phenomena, that is, the emptiness devoid of true existence, is the thoroughly established nature. The second is the explanation of the nature: Other-powered nature arises in dependence on other conditions and does not arise independently, therefore it is called the nature of no-birth; the completely imputed nature, in the ultimate truth, is not established according to the characteristics of the completely imputed, therefore it is called the nature of no-characteristics; the nature of phenomena is said to be without the nature of true existence, therefore it is called the nature of no-ultimate existence. The second part is the establishment of the two truths:

ས་ཀྱི་གྲངས་ངེས། འདོད་ཚུལ་ལོག་པའི་སྐྱོན། ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ ལྡོག་པ་ཐ་དད་དུ་བསྒྲུབ་པ། བདེན་གཉིས་དངོས་བཤད་པ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། ཡབ་སྲས་མཇལ་བའི་མདོ་ལས། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པས་གཞན་ལ་མ་གསན་ པར། །བདེན་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ནི་སྟོན་པར་མཛད། །གང་ཞིག་ཀུན་རྫོབ་དེ་བཞིན་དོན་དམ་ སྟེ། །བདེན་པ་གསུམ་པ་ནམ་ཡང་མ་མཆིས་སོ། །ཞེས་པའི་ལུང་དང་ཤེས་བྱ་ལ་བདེན་རྫུན་ གཉིས་ཡིན་གྱི་གཞི་མཐུན་མི་སྲིད་པ་དང་། བདེན་རྫུན་གཉིས་གང་རུང་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་བྱ་ མི་སྲིད་པའི་རིགས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཤེས་བྱ་ལ་བདེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་ འདི་ཕུང་སུམ་སེལ་བའི་དབྱེ་བའོ། ། གཉིས་པ་ནི། མདོ་དགོངས་འགྲེལ་ལས། བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་ཐ་དད་དང་ལྡོག་པ་གཅིག་ ཏུ་འདོད་པ་ལ་སྐྱོན་བཞི་བཞིར་ཡོད་པར་གསུངས་ཚུལ་ནི། གཟུགས་དང་གཟུགས་ཀྱི་ཆོས་ ཉིད་གཉིས་ངོ་བོ་ཐ་དད་ཡིན་ན་གཟུགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་དེས་གཟུགས་ བདེན་གྲུབ་དུ་འཛིན་པའི་བློ་ལ་མི་གནོད་པར་ཐལ་བ་དང་། གཟུགས་ཀྱི་བདེན་སྟོང་ གཟུགས་ཀྱི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བ་དང་། གཟུགས་ལ་བདེན་གྲུབ་ ཀྱི་སྤྲོས་བྲལ་བཀག་ཙམ་དེ་གཟུགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བ་དང་། སངས་འཕགས་ ཀྱིས་གཟུགས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་གཟིགས་ཤིང་བདེན་སྟོང་ལོགས་སུ་གཟིགས་པར་ཐལ་བ་སྟེ་ 5-52 བཞི་དང་། གཟུགས་དང་གཟུགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་གཉིས་ལྡོག་པ་གཅིག་ཡིན་ན། སོ་སོའི་སྐྱེ་ བོས་གཟུགས་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་ལྟར་གཟུགས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ཀྱང་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་ བར་ཐལ་བ་དང་། གཟུགས་ལ་དམིགས་ནས་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བ་ལྟར་གཟུགས་ ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་དམིགས་ནས་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་སྐྱེ་བར་ཐལ་བ་དང་། གཟུགས་ཀྱི་ ཆོས་ཉིད་ལ་རྣམ་པ་མི་འདྲ་བའི་དབྱེ་བ་མེད་པ་ལྟར་གཟུགས་ལའང་མི་འདྲ་བའི་དབྱེ་བ་མེད་ པར་ཐལ་བ་དང་། གཟུགས་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བ་ལས་གཞན་པའི་གཟུགས་ཀྱི་གནས་ ལུགས་རྟོགས་པའི་ཐབས་ལ་འབད་མི་དགོས་པར་ཐལ་བ་སྟེ་བཞིའོ། །དེ་འདྲའི་གཅིག་དང་ ཐ་དད་འགོག་པ་ནི་ཐ་སྙད་ཚད་མས་འགོག་ཚུལ་དང་དོན་དམ་ཚད་མས་འགོག་ཚུལ་ཡིན་ལ། བདེན་གཉིས་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་ཡང་མིན་པར་གསུངས་པ་ནི་བདེན་གྲུབ་ལ་དགོངས་པ་ ཡིན་པར་དབུ་མ་སྣང་བ་ལས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། ། གསུམ་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། ཀུན་རྫོབ་ལས་ནི་ཐ་དད་པར། །དེ་ཉིད་ དམིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཀུན་རྫོབ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཤད། །སྟོང་ཉིད་ཁོ་ན་ཀུན་རྫོབ་ཡིན། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་པའི་ཕྱིར། །བྱས་དང་མི་རྟག་དག་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ བདེན་པ་གཉིས་ནི་བྱས་མི་རྟག་བཞིན་དུ་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་དོ། ། བཞི་པ་ལ། དོན་དམ་དང་། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་གཉིས་ལས། དང

【現代漢語翻譯】四種主題：地之數量的確定，持有錯誤觀點的過失，在一個本體上建立不同的反體，以及真實二諦的直接闡述。

第一，在《父子相會經》中說：'世間知者未經他人教導，以這真理本身作為導師。何為世俗諦，何為勝義諦，絕無第三種真理。' 這段引文以及知識是真或假二者之一，不存在共同基礎，並且不存在既非真也非假的知識的邏輯等原因，將知識分為兩種真理，這是一種消除三重錯誤的區分。

第二，在《經莊嚴論》中，關於認為二諦本體不同而反體相同有四種過失的說法是：如果色和色的法性二者本體不同，那麼認識色法性的量（pramana， प्रमाण，pramāṇa，量）不應妨礙認為色是真實成立的意識；色之真性空性不應是色的究竟實相；對色之真實成立的無遮止僅僅是色的法性；聖者不應將色視為真實成立，而將空性視為獨立存在。這四種過失。

如果色和色的法性二者反體相同，那麼如同各個凡夫直接見到色一樣，也應直接見到色的法性；如同緣於色而生起貪等煩惱一樣，也應緣於色的法性而生起貪等煩惱；如同色的法性沒有不同種類的區分一樣，色也應沒有不同種類的區分；不應需要努力尋求除了直接見到色之外，認識色之實相的方法。這四種過失。遮破這種一和異，有通過世俗量遮破的方式，也有通過勝義量遮破的方式。如《中觀光明論》所說，說二諦既非一也非異，是指真實成立而言。

第三，在《菩提心釋》中說：'勝義諦與世俗諦不同，並非是勝義諦的對境。世俗諦即是空性，空性即是世俗諦。若無則不生，如所作和無常。' 如是說，二諦如同所作和無常一樣，本體相同而反體不同。

第四，關於勝義諦和世俗諦二者，直接闡述如下：

【English Translation】 The definite number of grounds, the fault of wrong views, establishing different negations on one entity, and directly explaining the two truths.

First, in the Sutra of the Meeting of Father and Son, it says: 'The Knower of the World, without listening to others, teaches with this very truth. Whatever is conventional is also ultimate; there is never a third truth.' This quote, along with the reasons such as knowledge being either true or false, with no common basis possible, and the logic that there is no knowledge that is neither true nor false, dividing knowledge into two truths is a distinction that eliminates the three errors.

Second, in the Explanation of the Intent of the Sutra, the way it is said that there are four faults in considering the two truths to have different entities and the same negation is: if form and the nature of form are different entities, then the pramana ( प्रमाण，pramāṇa，cognition, valid cognition) that realizes the nature of form should not harm the mind that apprehends form as truly established; the emptiness of form should not be the ultimate reality of form; the mere negation of the proliferation of truly established form should not be the nature of form; and the Buddhas and Noble Ones should see form as truly established and see emptiness separately. These are the four faults.

If form and the nature of form have the same negation, then just as ordinary beings directly see form, they should also directly see the nature of form; just as attachment and other afflictions arise from focusing on form, attachment and other afflictions should also arise from focusing on the nature of form; just as there is no distinction of different kinds in the nature of form, there should also be no distinction of different kinds in form; and there should be no need to strive for a method to realize the reality of form other than directly seeing form. These are the four faults. Negating such oneness and difference is done through the way of negating with conventional pramana and the way of negating with ultimate pramana. As explained in the Light on the Middle Way, saying that the two truths are neither one nor different refers to true establishment.

Third, in the Commentary on the Mind of Enlightenment, it says: 'The ultimate is different from the conventional; it is not the object of the ultimate. The conventional is said to be emptiness; emptiness alone is the conventional. If it does not exist, it will not arise, like the made and the impermanent.' As it is said, the two truths, like the made and the impermanent, have the same entity but different negations.

Fourth, regarding the two truths, the ultimate truth and the conventional truth, the direct explanation is as follows:

་པོ་ལ། མཚན་ཉིད། སྒྲ་བཤད། དབྱེ་བ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། མཐར་ཐུག་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་ཤེས་ཚད་ མས་རྙེད་དོན་དེ། དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་བུམ་པ་བདེན་སྟོང་ལྟ་བུའོ། །འདི་ནི་སློབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་གྱི་སངས་རྒྱས་ལྟ་བུའི་མི་སློབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན། མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིགས་ཤེས་ཀྱིས་རང་ཉིད་ལ་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིགས་ཤེས་སུ་ སོང་བའི་རྙེད་དོན་དེ་དེའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། 5-53 གཉིས་པ་ནི། ཆོས་ཉིད་ནི་མཉམ་བཞག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྙེད་དོན་དང་། སྣང་གནས་མཐུན་ པ་ཡིན་པས་ན་དོན་དམ་བདེན་པ་ཞེས་བརྗོད། སྤྱིར་དོན་དམ་ཞེས་པ་ལ་དོན་དང་དམ་པ་ གཉིས་ཀ་ཡུལ་ལ་གོ་ལུགས་དང་། དོན་ཡུལ་དང་། དམ་པ་ཡུལ་ཅན་ལ་གོ་ལུགས་དང་། དོན་ དང་དམ་པ་གཉིས་ཀ་ཡུལ་ཅན་ལ་གོ་ལུགས་དང་གསུམ་ཡོད། གསུམ་པ་ལ། རྒྱས་པར་དབྱེ་ན་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་སོགས་སྟོང་ཉིད་བཅུ་དྲུག་དང་། འབྲིང་དུ་ དབྱེ་ན་དངོས་པོ་དངོས་མེད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་རང་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་བཞི་དང་། བསྡུས་པར་དབྱེ་ན་ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་གཉིས། སྒྲས་བརྗོད་རིགས་ཀྱིས་ དབྱེ་ན་ཡུལ་ཅན་དོན་དམ་དང་ཡུལ་དོན་དམ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་འཕགས་པའི་མཉམ་ བཞག་ལྟ་བུའི་ཡུལ་ཅན་དོན་དམ་དངོས་དང་། སྟོང་ཉིད་དཔྱོད་པའི་རིགས་ཤེས་རྟོག་བཅས་ ལྟ་བུའི་ཡུལ་ཅན་དོན་དམ་རྗེས་མཐུན་པ་དང་གཉིས་ཡོད། གཉིས་པ་ལ། སྟོང་ཉིད་ལྟ་བུའི་ཡུལ་དོན་དམ་དངོས་དང་། སྣང་སྟོང་གཉིས་ཚོགས་ལྟ་ བུའི་ཡུལ་དོན་དམ་རྗེས་མཐུན་པ་དང་གཉིས་ཡོད་དོ། ། གཉིས་པ་ལ། མཚན་ཉིད། སྒྲ་བཤད། དབྱེ་བ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཐ་སྙད་ དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མས་རྙེད་དོན་དེ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་བུམ་པ་ ལྟ་བུའོ། །དེ་ཡང་མི་སློབ་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན། ཐ་སྙད་དཔྱོད་པའི་ཚད་མས་རང་ཉིད་ལ་ཐ་ སྙད་དཔྱོད་པའི་ཚད་མར་སོང་བའི་རྙེད་དོན་དེ། དེའི་མཚན་ཉིད་དོ། ། གཉིས་པ་ནི། བུམ་པ་ལྟ་བུ་ནི་བློ་ཀུན་རྫོབ་པ་ཐ་སྙད་ཚད་མའི་ངོར་བདེན་པས་ན་ཀུན་ རྫོབ་བདེན་པ་ཞེས་བརྗོད། སྤྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་པ་ལ། བདེན་འཛིན་མ་རིག་པ་ལྟ་བུའི་བློ་ ཀུན་རྫོབ་པ་ལ་གོ་ལུགས་དང་། སྟོང་ཉིད་རྟེན་འབྱུང་ཡིན་པ་ལ་གོ་ལུགས་དང་། ཀ་བུམ་ སོགས་ཐ་སྙད་པའི་ཆོས་ལ་གོ་ལུགས་དང་གསུམ་ཡོད། 5-54 གསུམ་པ་ལ། ཡང་དག་དང་། ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་དང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རང་ གསལ་བར་སྣང་བའི་ཐ་སྙད་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལྟར་དུ་འཇིག་རྟེན་ན་ཡུལ་ཕྱིན་ ཅི་མ་ལོག་པར་གྲགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཆ་ནས་བཞག་པའི་དོན་དེ། ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མཚན་ ཉིད། མཚན་གཞི་བུམ་པ་ལྟ་བུའོ། ། གཉིས་པ་ནི། རང་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཐ་སྙད་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལྟར་ད

【現代漢語翻譯】定義：語源：分為三種，第一種是：通過最終分析的智慧——量（pramana，量），所獲得的結論，即是勝義諦（paramārtha-satya， परमार्थसत्य，paramārthasatya，最終真理）的定義。例如，瓶子是空性的。這指的是學習者的角度，如果從佛陀等非學習者的角度來看，通過最終分析的智慧，轉化為對自身進行最終分析的智慧，那麼其所獲得的結論就是它的定義。第二種是：法性（dharmatā，法性）是等持（samāhita，三摩地）智慧所獲得的結論，並且與顯現相一致，因此被稱為勝義諦。一般來說，勝義（paramārtha， परमार्थ，paramārtha，最終目的）這個詞有三種理解方式：一是將『勝』和『義』都理解為對境；二是將『義』理解為對境，『勝』理解為有境；三是將『勝』和『義』都理解為有境。第三種是：如果詳細劃分，有外空性等十六空性；如果中等劃分，有事物和非事物的空性，以及自性和他性的空性等四種；如果簡略劃分，有法（dharma，法）和我（pudgala，補特伽羅）的無我兩種。如果從能詮（abhidhāna，名稱）的角度劃分，有有境勝義和對境勝義兩種。第一種，例如聖者的等持，是真正的有境勝義；例如分析空性的有分別智，是隨順的有境勝義。第二種，例如空性，是真正的對境勝義；例如顯現和空性二者的集合，是隨順的對境勝義。第二，世俗諦（saṃvṛti-satya， संवृतिसत्य，saṃvṛtisatya，世俗真理）：定義：語源：分為定義、語源和分類三種。第一種是：通過名言分析的量所獲得的結論，即是世俗諦的定義。例如，瓶子。同樣，如果從非學習者的角度來看，通過名言分析的量，轉化為對自身進行名言分析的量，那麼其所獲得的結論就是它的定義。第二種是：例如瓶子，在心識（buddhi，覺悟）和世俗名言的量面前是真實的，因此被稱為世俗諦。一般來說，世俗（saṃvṛti， संवृति，saṃvṛti，覆蓋）這個詞有三種理解方式：一是理解為像實執（satya-graha， सत्यग्रह，satyagraha，抓住真理）無明（avidyā，無明）這樣的世俗心識；二是理解為空性是緣起（pratītyasamutpāda，緣起）；三是理解為柱子、瓶子等名言法。第三種是：分為正確和錯誤的世俗兩種。第一種是：在自明顯現的名言識（vyavahāra-jñāna，व्यवहारज्ञान，vyavahārajñāna，慣例知識）中，事物如其所顯現的那樣，在世間上被普遍認可，並且在法的角度上沒有顛倒，這就是正確世俗的定義。例如，瓶子。第二種是：在自明顯現的名言識中，事物如其所顯現的那樣

【English Translation】 Definition: Etymology: Divided into three types. The first is: the conclusion reached by the ultimate analytical wisdom—pramana (量)—is the definition of ultimate truth (paramārtha-satya). For example, a vase is emptiness. This refers to the perspective of a learner. If viewed from the perspective of a non-learner, such as a Buddha, the conclusion reached by the ultimate analytical wisdom transforming into the ultimate analytical wisdom of oneself is its definition. The second is: dharmata (法性) is the conclusion reached by samahita (等持) wisdom, and it is consistent with the appearance, therefore it is called ultimate truth. Generally, the term 'paramārtha' (勝義) has three ways of understanding: one is to understand both 'param' and 'artha' as objects; the second is to understand 'artha' as the object and 'param' as the subject; and the third is to understand both 'param' and 'artha' as the subject. The third is: If divided in detail, there are sixteen emptinesses, such as outer emptiness; if divided in medium, there are four types: the emptiness of things and non-things, and the emptiness of self-nature and other-nature; if divided briefly, there are two types: the selflessness of dharma (法) and the selflessness of pudgala (我). If divided from the perspective of expression, there are two types: subject ultimate and object ultimate. The first type, such as the samahita of noble ones, is the real subject ultimate; such as the conceptual wisdom analyzing emptiness, is the conforming subject ultimate. The second type, such as emptiness, is the real object ultimate; such as the collection of appearance and emptiness, is the conforming object ultimate. Second, conventional truth (saṃvṛti-satya): Definition: Etymology: Divided into three types: definition, etymology, and classification. The first is: the conclusion reached by the pramana (量) of conventional analysis is the definition of conventional truth. For example, a vase. Similarly, if viewed from the perspective of a non-learner, the conclusion reached by the pramana of conventional analysis transforming into the pramana of conventional analysis of oneself is its definition. The second is: for example, a vase is true in the face of consciousness (buddhi) and conventional pramana, therefore it is called conventional truth. Generally, the term 'saṃvṛti' (世俗) has three ways of understanding: one is to understand it as conventional consciousness such as the ignorance (avidyā) of grasping at truth (satya-graha); the second is to understand that emptiness is dependent origination (pratītyasamutpāda); and the third is to understand it as conventional dharmas such as pillars and vases. The third is: divided into correct and incorrect conventional truths. The first is: in the self-manifesting conventional consciousness (vyavahāra-jñāna), things are as they appear, universally recognized in the world, and not reversed in terms of dharma, this is the definition of correct conventional truth. For example, a vase. The second is: in the self-manifesting conventional consciousness, things are as they appear

ུ་ འཇིག་རྟེན་ན་ཡུལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྲགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཆ་ནས་བཞག་པའི་དོན་དེ། ལོག་པའི་ ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ནི་མདོ་སྡེ་སྤྱོད་པའི་རང་རྒྱུད་པའི་ དབང་དུ་བྱས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་རང་རྒྱུད་པའི་ལུགས་ལ། དེ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི། རང་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཐ་སྙད་པའི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་གང་ཞིག འཇིག་རྟེན་ན་ཡུལ་ཕྱིན་ ཅི་མ་ལོག་པར་གྲགས་པའི་ཆ་ནས་བཞག་པའི་དོན་དེ་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ དང་རང་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཐ་སྙད་པའི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་གང་ཞིག འཇིག་རྟེན་ན་ཡུལ་ ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྲགས་པའི་ཆ་ནས་བཞག་པའི་དོན་དེ་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་ འཇོག་དགོས་པ་ནི་འདི་བས་ཕྱི་དོན་མི་འདོད་པའི་གནད་ཀྱིས་སོ། ། གསུམ་པ་འཕྲོས་དོན་གཞན་ནི། འདི་བས་ཚོགས་དྲུག་གི་རྣམ་ཤེས་ལས་ཀུན་གཞི་རང་ རིག་གཉིས་མི་འདོད་ཅིང་། མདོ་སེམས་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ཀྱིས་མངོན་སུམ་ལ་རྟོག་བྲལ་ གྱིས་ཁྱབ་པ་དང་། དཔྱད་ཤེས་ལ་ཚད་མིན་གྱིས་ཁྱབ་པར་འདོད་ལ། མདོ་ལས་ཕྱི་དོན་མེད་ པར་གསུངས་པ་ཡང་བདེན་གྲུབ་ལ་དགོངས་པ་དང་། ཆོས་ཀུན་སེམས་ཙམ་དུ་གསུངས་ པ་ནི་རྟག་བདག་དགག་པའི་ཆེད་དུ་ཡིན་པར་འདོད་ཕྱིར་འདི་བས་ཕྱི་དོན་གྱི་རྣམ་གཞག་ ལེགས་པར་ཁས་ལེན་ཞིང་། བུམ་པ་ལྟ་བུ་ནི་བསགས་པ་རྫས་ཡོད་དང་། དམག་དང་ཕྲེང་བ་ ལྟ་བུ་ནི་འདུས་པ་བཏགས་ཡོད་དུ་འདོད་དོ། ། 5-55 གཉིས་པ་ལ། ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། གང་ཟག་རང་སྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་། ཆོས་ཀུན་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པར་རྟོགས་ པའི་ཤེས་རབ་རྣམས་སོ། །ལྟ་བའི་སྤང་བྱ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་དང་རྩ་ཉོན་ཉེ་ཉོན་ དང་བཅས་པ་ནི་ཉོན་སྒྲིབ་དང་། ཆོས་རྣམས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་ཤེས་སྒྲིབ་ཏུ་འདོད་ པས་དེ་དག་རྣམས་ཀྱང་ངོ་། ། གཉིས་པ་ནི། ལྟ་བ་དེ་དག་གི་གཙོ་བོར་གྱུར་པའི་ལམ་མཐའ་དག་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གོམས་ པར་བྱེད་པའི་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ལྟ་བ་དེ་དག་ བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་སྦྲེལ་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་དེའོ། ། གསུམ་པ་འབྲས་བུ་ནི། ཐེག་དམན་ཉན་རང་གཉིས་ལ་ཞུགས་འབྲས་བརྒྱད་ཀྱི་རྣམ་ བཞག་ཡོད་ཅིང་རྟོགས་བྱའི་བདག་མེད་ལ་ཕྲ་རགས་མེད་ཀྱང་ཚོགས་བསགས་ཚུལ་གྱིས་ འབྲས་བུ་ལ་མཆོག་དམན་ཡོད་པར་འདོད། ཐེག་ཆེན་གྱི་ས་བརྒྱད་པ་ན་ཉོན་སྒྲིབ་དང་། སངས་རྒྱས་པ་ན་ཤེས་སྒྲིབ་སྤངས་པར་འདོད་ཅིང་། འོན་ཀྱང་ཐལ་འགྱུར་བ་ལྟར་ཉོན་སྒྲིབ་ མ་སྤངས་པར་ཤེས་སྒྲིབ་སྤངས་པའི་མགོ་མི་རྩོམ་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་རང་རྒྱུད་པ་ལ། རྩ་བའི་སློབ་དཔོན་ངོས་བཟུང་བ། འདོད་པ་སྟོན་

【現代漢語翻譯】在世俗中，被認為是顛倒的法，其所安立的意義，是顛倒的世俗的特徵。例如，水中的月亮就是它的例子。這是就經部行自續派而言的。對於瑜伽行自續派的觀點，這兩者的特徵是：在顯現為自明的名言識中，所顯現的任何事物，在世俗中，被認為是不顛倒的，其所安立的意義，是真實的世俗的特徵。在顯現為自明的名言識中，所顯現的任何事物，在世俗中，被認為是顛倒的，其所安立的意義，必須被認為是顛倒的世俗的特徵，這主要是因為他們不承認外境的緣故。第三個是其他附帶的意義：他們不承認六識中的阿賴耶識和自證識。經部宗和唯識宗的自續派認為，現量遍於離分別，而比量遍於非量。他們認為，經典中說沒有外境，是指沒有真實成立。說一切法唯心，是爲了破除常我和實我。因此，他們很好地承認外境的分類，例如瓶子，認為是積聚的實有；軍隊和念珠，認為是聚合的假有。第二，分為見、修、行三部分。第一，是證悟補特伽羅自性獨立的實有空性的智慧，以及證悟一切法真實成立空性的智慧。見的所斷是補特伽羅我執，以及與其相關的根本煩惱和近取煩惱，這些是煩惱障。認為諸法是真實成立的執著是所知障，這些也都是所斷。第二，是將這些見解中最主要的道，一心一意地修習止觀雙運的等持。第三，是將這些見解與福德資糧相結合而修持。第三，關於果：小乘的聲聞和緣覺有預流果等八果的分類。雖然所證悟的無我沒有粗細之分，但由於積聚資糧的方式不同，果位也有高下之分。大乘的八地菩薩斷除了煩惱障，成佛時斷除了所知障。然而，他們並不像應成派那樣，認為在沒有斷除煩惱障的情況下，就開始斷除所知障。第二，瑜伽行自續派，首先要確認根本上師，然後闡述其觀點。

【English Translation】 In the world, the meaning established from the perspective of what is known as inverted is the characteristic of inverted convention. An example is the moon in water. This is according to the Svatantrika of the Sutra school. According to the Yogachara Svatantrika, the characteristics of these two are: whatever appears in the nominal consciousness that appears as self-illuminating, the meaning established from the perspective of what is known as non-inverted in the world is the characteristic of valid convention. Whatever appears in the nominal consciousness that appears as self-illuminating, the meaning established from the perspective of what is known as inverted in the world must be considered the characteristic of inverted convention, mainly because they do not accept external objects. The third is another incidental meaning: they do not accept the Alaya consciousness and self-awareness among the six consciousnesses. The Svatantrikas of the Sutra and Mind-Only schools believe that direct perception pervades non-conceptualization, and inference pervades non-validity. They believe that the sutras say there is no external object, which means there is no true establishment. Saying that all dharmas are only mind is to refute permanence and self. Therefore, they well acknowledge the classification of external objects, such as a vase, which is considered an existing aggregate; an army and a rosary are considered imputed aggregates. Second, divided into view, meditation, and conduct. First, it is the wisdom that realizes the emptiness of a person's independent self-established reality, and the wisdom that realizes the emptiness of all dharmas' true establishment. The object to be abandoned by view is the ego-grasping of a person, and the associated root afflictions and near afflictions, which are the afflictive obscurations. Considering that dharmas are grasped as truly established is the cognitive obscuration, and these are also to be abandoned. Second, it is the samadhi of Shamatha-Vipassana union, which single-mindedly practices all the paths that are the most important of these views. Third, it is to practice these views in conjunction with the accumulation of merit. Third, regarding the result: the Hearers and Solitary Realizers of the Lesser Vehicle have a classification of eight fruits such as Stream-enterer. Although the selflessness to be realized has no coarse or subtle distinctions, the results are considered to have superior and inferior distinctions due to the different ways of accumulating merit. The eighth-level Bodhisattva of the Great Vehicle abandons the afflictive obscurations, and the Buddha abandons the cognitive obscurations. However, they do not, like the Consequentialists, believe that they begin to abandon the cognitive obscurations without abandoning the afflictive obscurations. Second, the Yogachara Svatantrika, first identify the root guru, and then elaborate on their views.

པའི་གཞུང་ལུགས། མཚན་ཉིད་དང་སྒྲ་བཤད། དབྱེ་བ། འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། མཁན་ཆེན་ཞི་འཚོ། བཙུན་པ་གྲོལ་སྡེ། སློབ་དཔོན་སེང་གེ་བཟང་ པོ། ཀ་མ་ལ་ཤི་ལ་སོགས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། ཞི་འཚོའི་དབུ་མ་རྒྱན། གྲོལ་སྡེའི་ཉི་ཁྲི་སྣང་བ། སེང་གེ་བཟང་པོའི་སྡུད་ འགྲེལ། རྒྱན་སྣང་། འགྲེལ་བ་དོན་གསལ། ཀ་མ་ལ་ཤི་ལའི་དབུ་མ་སྣང་བ་དང་སྒོམ་རིམ་ སོགས་སོ། ། 5-56 གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཐ་སྙད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཕལ་ཆེར་སེམས་ཙམ་པ་ དང་སྒོ་བསྟུན་ནས་སྨྲ་བའི་དབུ་མ་པ་དེ། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པའི་མཚན་ ཉིད། གཉིས་པ་ནི། གཞིའི་རྣམ་གཞག་ཕལ་ཆེར་སེམས་ཙམ་པ་དང་མཐུན་པར་སྨྲ་བས་ན། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་ཞེས་བརྗོད། བཞི་པ་ལ། མཁན་ཆེན་ཞི་འཚོ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཙམ་རྣམ་བདེན་པ་དང་མཐུན་པའི་དབུ་ མ་པ་དང་། སློབ་དཔོན་སེང་གེ་བཟང་པོ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཙམ་རྣམ་རྫུན་པ་དང་མཐུན་པའི་ དབུ་མ་པ་དང་གཉིས་ཡོད། དེ་ལས་རྣམ་པ་ལ་སློབ་དཔོན་ཛེ་ཏཱ་རི་ལྟ་བུའི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་ དྲི་མས་བསླད་པར་འདོད་པའི་རྣམ་རྫུན་དྲི་བཅས་པ་དང་མཐུན་པའི་དབུ་མ་པ་དང་། སློབ་ དཔོན་ལྭ་བ་པ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་འཁྲུལ་ཀྱང་དེའི་ངོ་བོ་ལ་དྲི་མས་མ་བསླད་པར་ འདོད་པའི་རྣམ་རྫུན་དྲི་མེད་པ་དང་མཐུན་པའི་དབུ་མ་པ་དང་གཉིས་སོ། ། ལྔ་པ་ལ། གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཕྱི་དོན་ཁས་མི་ལེན་པ་ཙམ་ ལས་གོང་རང་རྒྱུད་པ་དང་འདྲའོ། ། གཉིས་པ་ལ། ལྟ་སྤྱོད་སྒོམ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། གང་ཟག་རང་སྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་ གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལྟ་བའི་གཙོ་བོ་དང་། གཟུགས་ སོགས་ཕྱི་དོན་གྱིས་སྟོང་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ནི་རང་རྒྱལ་གྱི་ལྟ་བའི་གཙོ་བོ་དང་། ཆོས་རྣམས་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ནི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལྟ་བའི་གཙོ་བོ་ དང་གསུམ་མོ། །ལྟ་བའི་སྤང་བྱ་ནི་གང་ཟག་རང་རྐྱ་ཐུབ་པའི་རྫས་གྲུབ་ཏུ་འཛིན་པ་དང་། གཟུགས་སོགས་ཕྱི་དོན་དུ་འཛིན་པ་དང་། ཆོས་རྣམས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འཛིན་པ་རྣམས་རིམ་ བཞིན་ཉོན་སྒྲིབ་དང་ཤེས་སྒྲིབ་རགས་པ་དང་ཕྲ་མོ་ཡིན་པས་དེ་དག་རྣམས་སོ། ། 5-57 གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་ནི་གོང་ལྟར་རོ། །གསུམ་པ་འབྲས་བུ་ལ་དངོས་དང་ལམ་གྱི་ བགྲོད་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཉོན་སྒྲིབ་ཙམ་སྤངས་པའི་མི་སློབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ དང་། ཉོན་སྒྲིབ་དང་ཤེས་སྒྲིབ་རགས་པ་ཙམ་སྤངས་པའི་མི་སློབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་རང་རྒྱལ་ གྱི་དེ་དང་། ཉོན་སྒྲིབ་དང་ཤེས་སྒྲིབ་མ་ལུས་པ་སྤངས་པའི་མི་སློབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཐེག་ཆེན་ གྱི་དེའོ། ། གཉིས་པ་ལམ་གྱི་བགྲོད་ཚུལ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེ

【現代漢語翻譯】關於自續派的宗義，包括其定義、詞源解釋、分類和觀點差異等五個方面。首先是寂護（堪布寂護），解脫軍（比丘解脫軍），師子賢（論師師子賢），蓮花戒（卡瑪拉希拉）等。其次是寂護的《中觀莊嚴論》，解脫軍的《二萬頌光明論》，師子賢的《攝略釋》、《莊嚴光明論》、《釋義明論》，蓮花戒的《中觀光明論》和《修習次第》等。第三個方面分為兩點。第一點是：名言的安立大多與唯識宗相同，這樣說的中觀派，是瑜伽行自續中觀派的定義。第二點是：由於基的安立大多與唯識宗相同，所以稱為瑜伽行中觀派。第四個方面：如寂護那樣，與唯識宗的真實顯現派觀點相同的中觀派；以及如師子賢那樣，與唯識宗的虛妄顯現派觀點相同的中觀派，有兩種。其中，在顯現方面，如論師杰達日那樣，認為心的自性被垢染所染污的虛妄顯現有垢派觀點相同的中觀派；以及如論師拉瓦巴那樣，認為心的顯現是錯亂的，但其自性未被垢染所染污的虛妄顯現無垢派觀點相同的中觀派，有兩種。第五個方面：包括基、道、果三個方面。首先是：除了不承認外境之外，其餘與自續派相同。其次是：包括見、行、修三個方面。首先是：證悟到補特伽羅（梵文：Pudgala，梵文羅馬擬音：Pudgala，漢語字面意思：人）無自性的智慧是聲聞乘見解的主要內容；證悟到色等外境為空性的智慧是緣覺乘見解的主要內容；證悟到諸法無實性的智慧是大乘見解的主要內容，共有三種。見解的所斷是執著補特伽羅有自性，執著色等外境，以及執著諸法有實性，這些分別是煩惱障和粗細二種所知障。第二和第三與上述相同。第三個方面，果包括本體和道之行進方式兩方面。首先是：僅僅斷除煩惱障的無學智是聲聞乘的果；斷除煩惱障和粗品所知障的無學智是緣覺乘的果；斷除所有煩惱障和所知障的無學智是大乘的果。第二，道的行進方式是菩提心。

【English Translation】 Regarding the tenets of the Svatantrika school, there are five aspects: definition, etymological explanation, classification, and differences in views. The first concerns figures such as: Abbot Shantarakshita (Khenchen Zhiwa Tsho), the monk Drolde, Master Simhabhadra (Sengge Sangpo), and Kamalashila. The second concerns texts such as: Shantarakshita's 'Madhyamakalankara', Drolde's 'Twenty Thousand Verses Illumination', Simhabhadra's 'Compendium Commentary', 'Ornament Illumination', 'Commentary on Meaning Illumination', Kamalashila's 'Madhyamaka Illumination' and 'Stages of Meditation'. The third aspect is divided into two points. The first point is: The Madhyamikas who mostly speak in accordance with the Chittamatra regarding the establishment of terminology are defined as Yogachara Svatantrika Madhyamikas. The second point is: Because the establishment of the basis mostly agrees with the Chittamatra, they are called Yogachara Madhyamikas. The fourth aspect: There are two types of Madhyamikas: those who agree with the true aspect of Chittamatra, such as Abbot Shantarakshita, and those who agree with the false aspect of Chittamatra, such as Master Simhabhadra. Among them, regarding appearance, there are Madhyamikas who agree with the false aspect with defilement, who believe that the nature of the mind is defiled by impurities, such as Master Jetari; and Madhyamikas who agree with the false aspect without defilement, who believe that the appearance of the mind is mistaken, but its nature is not defiled by impurities, such as Master Lavapa. The fifth aspect: It includes the three aspects of base, path, and result. The first is: Except for not accepting external objects, it is the same as the Svatantrika. The second is: It includes the three aspects of view, conduct, and meditation. The first is: The wisdom that realizes the emptiness of a person (Pudgala,梵文天城體：पुद्गल，梵文羅馬擬音：Pudgala，漢語字面意思：人) as being self-sufficient and substantially established is the main point of the view of the Shravakas; the wisdom that realizes the emptiness of external objects such as form is the main point of the view of the Pratyekabuddhas; the wisdom that realizes the emptiness of phenomena as being truly established is the main point of the view of the Mahayana. There are three types. The objects to be abandoned by the view are the clinging to a person as being self-sufficient and substantially established, the clinging to external objects such as form, and the clinging to phenomena as being truly established. These are respectively the coarse and subtle obscurations of afflictions and obscurations of knowledge. The second and third are the same as above. The third aspect, the result, includes two aspects: the entity and the way of traversing the path. The first is: The wisdom of no more learning that only abandons the obscurations of afflictions is the result of the Shravakas; the wisdom of no more learning that abandons the obscurations of afflictions and the coarse obscurations of knowledge is the result of the Pratyekabuddhas; the wisdom of no more learning that abandons all the obscurations of afflictions and the obscurations of knowledge is the result of the Mahayana. The second, the way of traversing the path, is Bodhicitta.

མས་བཅོས་མིན་སྐྱེས་པ་ན་ཐེག་ཆེན་ ཚོགས་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ནས་ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོའི་སྐབས་སུ་ཆོས་རྒྱུན་གྱི་ཏིང་ ངེ་འཛིན་ལ་བརྟེན་ནས་མཆོག་གི་སྤྲུལ་སྐུ་ལས་གདམས་ངག་དངོས་སུ་ཉན་ནས་དེ་ལ་ཐོས་ བསམ་བྱས་པས་སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཐོག་མར་སྐྱེས་པ་ན་སྦྱོར་ལམ་དུ་འཕོས་སོ། །སྦྱོར་ ལམ་དྲོད་རྩེ་གཉིས་ཀྱིས་མཐོང་སྤང་ཀུན་ཉོན་དང་རྣམ་བྱང་གཟུང་རྟོག་རྣམས་ཉམས་སྨད་ པར་བྱེད། སྦྱོར་ལམ་བཟོད་ཆོས་གཉིས་ཀྱིས་རྫས་འཛིན་བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་རྣམས་ ཉམས་སྨད་པར་བྱེད་དོ། །མཐོང་ལམ་དུ་ཉོན་ཤེས་ཀུན་བཏགས་ས་བོན་དང་བཅས་པ་ སྤངས་ཤིང་། སྒོམ་ལམ་སྐོར་དགུས་ཉོན་ཤེས་ལྷན་སྐྱེས་ས་བོན་དང་བཅས་པ་སྤངས་པའི་ སྒོ་ནས་མཐར་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་མངོན་དུ་བྱེད་པའོ། །སེམས་ཙམ་པས་འཁོར་ལོ་དང་པོ་དང་ བར་པ་གཉིས་དྲང་དོན་དང་ཐ་མ་ངེས་དོན་དུ་འདོད། འདི་བས་འཁོར་ལོ་ཐོག་མཐའ་གཉིས་ དྲང་དོན་དང་། བར་བ་ལ་དྲང་ངེས་ཀྱི་ཆ་གཉིས་ཡོད་པར་འདོད་དོ། ། གཉིས་པ་ཐལ་འགྱུར་བ་ལ། རྩ་བའི་སློབ་དཔོན་ངོས་བཟུང་བ། འདོད་པ་སྟོན་པའི་ གཞུང་ལུགས། མཚན་ཉིད། མིང་གི་རྣམ་གྲངས་དང་སྒྲ་བཤད། འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ལ། གཞུང་ཕྱི་མོའི་སློབ་དཔོན་དང་། ཕྱོགས་འཛིན་པའི་སློབ་དཔོན་ 5-58 དང་། ཕྱོགས་མི་འཛིན་ཅིང་ལྟ་བ་ཙམ་འཛིན་པའི་སློབ་དཔོན་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་དང་། ཨཱརྱ་དེ་བའོ། ། གཉིས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས། ཟླ་བ་གྲགས་པ། ཞི་བ་ལྷ་སོགས་སོ། །གསུམ་པ་ ནི། སློབ་དཔོན་དཔའ་བོ། ཤཱཀྱ་བཤེས་གཉེན། ཀླུའི་བྱང་ཆུབ། རིགས་པའི་ཁུ་བྱུག་སོགས་ སོ། ། གཉིས་པ་ལ། བཀའ་དང་བསྟན་བཅོས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཤེར་ཕྱིན་གྱི་མདོ་ རྣམས་དང་། བློ་གྲོས་མི་ཟད་པའི་མདོ་དང་། མདོ་ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ། ཀླུའི་རྒྱལ་པོ་མ་དྲོས་ པས་ཞུས་པའི་མདོ་དང་། མདོ་སྡེ་ས་བཅུ་པ་སོགས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དབུ་མ་རིག་ཚོགས་དྲུག་དང་། ཨཱརྱ་དེ་བའི་དབུ་མ་བཞི་བརྒྱ་པ་ དང་། སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་ཀྱི་བུདྡྷ་པ་ལི་ཏ་དང་། ཟླ་བ་གྲགས་པའི་དབུ་མ་འཇུག་པ་དང་། རྩ་ཤེས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་ཚིག་གསལ། རིགས་པ་དྲུག་ཅུ་པའི་འགྲེལ་བ། དབུ་མ་བཞི་བརྒྱ་པའི་ འགྲེལ་བ། འཇུག་པའི་རང་འགྲེལ་རྣམས་དང་། ཞི་བ་ལྷའི་བསླབ་བཏུས་སྤྱོད་འཇུག་གཉིས་ དང་། ཇོ་བོ་རྗེའི་བྱང་ཆུབ་ལམ་སྒྲོན་སོགས་སོ། ། གསུམ་པ་ནི། གཞན་གྲགས་ཀྱི་ཐལ་འགྱུར་ཙམ་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའི་སྒོ་ནས་བདེན་ དངོས་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་མི་འདོད་པའི་དབུ་མ་པ་དེ། དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་མཚན་ཉིད། བཞི་པ་ལ། གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཐལ་འགྱུར་བ། སྣང་ཙམ་པའི་དབུ་མ་པ། རབ་ཏུ་ མི་གནས་པའི་དབུ་མ་པ་རྣམས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། གཞན་ལ་བསྒ

【現代漢語翻譯】從無造作的生起，即進入大乘的資糧道。之後，在資糧道大階段，依靠法流的禪定，從至上的化身處直接聽聞訣竅，並對此進行聞思，當生起最初的修所生慧時，便轉入加行道。加行道的暖位和頂位，能使見道所斷的俱生煩惱和遍計煩惱的執著逐漸衰減。加行道的忍位和勝法位，能使實物執和假立執的分別念逐漸衰減。在見道中，斷除煩惱障和所知障的一切遍計種子。通過修道九次第斷除煩惱障和所知障的俱生種子，最終現證無上菩提。唯識宗認為初轉法輪和中轉法輪是不了義，末轉法輪是了義。而此宗認為初轉法輪和末轉法輪是不了義，中轉法輪具有了義和不了義兩方面。第二，關於應成派：根本上師的認定、闡述宗義的論典、體性、名稱的分類和詞義解釋、宗義的差別，共五點。第一點：分為論典的作者、隨宗派的上師、不隨宗派而只隨見解的上師三種。第一種是聖龍樹和聖天。第二種是佛護、月稱、寂天等。第三種是導師英雄、釋迦友、龍菩提、理智杜鵑等。第二點：分為佛語（經）和論著兩種。第一種是《般若波羅蜜多經》等、《無盡慧經》、《三摩地王經》、《龍王無熱惱請問經》、《十地經》等。第二種是龍樹的《中觀理聚六論》、聖天的《中觀四百論》、佛護的《佛陀波利多論》、月稱的《入中論》和《根本慧論釋·明句論》,《六十正理論釋》，《中觀四百論釋》，《入中論自釋》等，以及寂天的《集學論》和《入行論》，覺沃杰的《菩提道燈論》等。第三點：僅僅承認他宗所許的應成，而不承認自宗有真實和名言的宗義，這樣的中觀派，就是中觀應成派的體性。第四點：分為兩種。第一種是：應成派、唯名派的中觀派、無住的中觀派等。第二點是：為他者辯論。

【English Translation】 From uncontrived arising, one enters the Accumulation Path (Tshogs Lam) of the Great Vehicle (Theg Chen). Then, during the great Accumulation Path, relying on the Samadhi of the Dharma Stream, one directly hears instructions from the Supreme Emanation Body and, through contemplation and reflection on them, when the Wisdom Arising from Meditation first arises, one transitions to the Path of Preparation (Sbyor Lam). The Heat and Peak of the Path of Preparation cause the grasping at both the afflicted and purified conceptualizations to diminish. The Patience and Supreme Dharma of the Path of Preparation cause the conceptualizations of substance-grasping and imputation-grasping to diminish. On the Path of Seeing (Mthong Lam), one abandons all conceptual seeds of afflictive and cognitive obscurations. Through the nine stages of the Path of Meditation (Gom Lam), one abandons the innate seeds of afflictive and cognitive obscurations, ultimately manifesting unsurpassed Enlightenment. The Mind-Only School asserts that the first and second turnings of the Dharma Wheel are provisional (Drang Don), while the final turning is definitive (Nges Don). This school, however, asserts that the first and last turnings of the Dharma Wheel are provisional, while the middle turning has both provisional and definitive aspects. Second, concerning the Prasangika (Thal 'gyur ba): the identification of the root teacher, the treatises that expound the tenets, the nature, the classification of names and etymological explanations, and the differences in tenets, are the five points. The first point: divided into the authors of the treatises, the teachers who adhere to a sect, and the teachers who do not adhere to a sect but only adhere to a view, are the three. The first are the noble Nagarjuna (Klu sgrub) and Aryadeva (AArya de ba). The second are Buddhapalita (Sangs rgyas bskyangs), Chandrakirti (Zla ba grags pa), Shantideva (Zhi ba lha), etc. The third are Acharya Shura (Slob dpon dpa' bo), Shakya Mitra (Shaakya bshes gnyen), Nagarjuna Bodhi (Klu'i byang chub), Logic Cuckoo (Rigs pa'i khu byug), etc. The second point: divided into the Buddha's words (Bka') and the treatises (Bstan bcos), are the two. The first are the Sutras of the Perfection of Wisdom (Sher phyin gyi mdo rnams), the Inexhaustible Intelligence Sutra (Blo gros mi zad pa'i mdo), the Samadhiraja Sutra (Mdo ting 'dzin rgyal po), the Sutra Requested by the Naga King Anavatapta (Klu'i rgyal po ma dros pas zhus pa'i mdo), the Ten Bhumi Sutra (Mdo sde sa bcu pa), etc. The second are Nagarjuna's Six Collections of Reasoning on Madhyamaka (Klu sgrub kyi dbu ma rig tshogs drug), Aryadeva's Four Hundred Verses on Madhyamaka (AArya de ba'i dbu ma bzhi brgya pa), Buddhapalita's Buddhapalita (Sangs rgyas bskyangs kyi buddha pa li ta), Chandrakirti's Entering the Middle Way (Zla ba grags pa'i dbu ma 'jug pa) and the Commentary on the Root Wisdom, Clear Words (Rtsa shes kyi 'grel pa tshig gsal), Commentary on the Sixty Stanzas of Reasoning, Commentary on the Four Hundred Verses on Madhyamaka, Self-Commentary on Entering the Middle Way, and Shantideva's Compendium of Trainings (Bslab btus) and Engaging in the Bodhisattva Deeds (Spyod 'jug), and Jowo Je's Lamp for the Path to Enlightenment (Byang chub lam sgron), etc. The third point: The Madhyamika who only acknowledges the Prasangika as asserted by others, and does not accept true existence or conventional existence in his own system, is the definition of the Madhyamaka Prasangika. The fourth point: divided into two. The first are: the Prasangika, the Mind-Only Madhyamika, the Non-Abiding Madhyamika, etc. The second point is: arguing for others.

ྲུབ་བྱ་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་སྐྱེད་བྱེད་ཐལ་འགྱུར་གཙོ་ བོར་བཞེད་པས་ན་ཐལ་འགྱུར་བ་ཞེས་དང་། མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པར་རྐྱེན་གྱི་སྣང་བ་འདི་ ཀ་ཙམ་ཁས་ལེན་པས་ན་སྣང་ཙམ་པའི་དབུ་མ་པ་ཞེས་དང་། རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་གང་ལ་མི་ 5-59 གནས་པས་ན་རབ་ཏུ་མི་གནས་པའི་དབུ་མ་པ་ཞེས་བརྗོད། ལྔ་པ་ལ། གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། གཞིའི་ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་ ཚུལ་དང་། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་དང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་དང་། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ གཏན་ལ་འབེབས་ཚུལ་དང་། འཕྲོས་དོན་གཞན་བཤད་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་ རང་རྒྱུད་པ་མན་ཆད་ཀྱིས་ཉོན་སྒྲིབ་ཙམ་སྤངས་པ་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཕྲ་མོ་ཙམ་ ལས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཕྲ་མོ་རྟོགས་མི་དགོས་པར་འདོད་ཀྱང་། ཞི་བ་ལྷས། གང་ཕྱིར་ལུང་ ལས་ལམ་འདི་ནི། །མེད་པར་བྱང་ཆུབ་མེད་པར་གསུངས། །ཞེས་པ་ལྟར་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་ བས་ནི་དངོས་པོའི་འདུ་ཤེས་ཅན་ལ་ཐར་པ་མེད་པར་གསུངས་པའི་ལུང་ལ་བརྟེན་ནས་གང་ ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཕྲ་མོ་གཉིས་མ་རྟོགས་པར་བྱང་ཆུབ་གསུམ་པོ་གང་ཡང་ཐོབ་པ་ མེད་པར་བཞེད་ལ། བདག་མེད་གཉིས་ནི་སྟོང་གཞིའི་སྒོ་ནས་ཁྱད་ཕྱེ་བ་མ་གཏོགས་དགག་ བྱའི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་མི་འབྱེད་ཅིང་། དེ་ཡང་གང་ཟག་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཕྲ་མོ་དང་། ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་ནི། ཆོས་ ཀྱི་བདག་མེད་ཕྲ་མོའོ། །དེས་ན་བདེན་པར་གྲུབ་པ། དོན་དམ་པར་གྲུབ་པ། ཡང་དག་པར་ གྲུབ་པ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ། རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་རྣམས་ དགག་བྱ་ཆོས་བདག་གོ།ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་གཏན་ལ་འབེབས་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་ནི། སྐྱེ་ ལྡན་གྱི་དངོས་པོ་མྱུ་གུ་ལྟ་བུ་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་བདག་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་མཐའ་ བཞི་སྐྱེ་འགོག་གི་རིགས་པ་དང་། ཡང་དེ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་སྒོ་ནས་ཡོད་པར་སྐྱེ་བ་ མེད་པ་མེད་པར་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀར་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཡོད་མེད་གཉིས་གང་ཡང་ 5-60 མ་ཡིན་པར་སྐྱེ་བ་མེད་པ་སྟེ། ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགོག་གི་རིགས་པ་དང་། སྤྱིར་དོན་དམ་པར་རྒྱུ་ གཅིག་གིས་འབྲས་བུ་གཅིག་བསྐྱེད་པ་མེད་པ་དང་། རྒྱུ་དུ་མས་འབྲས་བུ་གཅིག་བསྐྱེད་པ་ མེད་པ་དང་། རྒྱུ་གཅིག་གིས་འབྲས་བུ་དུ་མ་བསྐྱེད་པ་མེད་པ་དང་། རྒྱུ་དུ་མས་འབྲས་བུ་དུ་ མ་བསྐྱེད་པ་མེད་པ་སྟེ་མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་གི་རིགས་པ་རྣམས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་བདག་ཕུང་གཅིག་ཏུ་མེད་པ་དང་། དེ་འདྲའི་ བདག་ཕུང་ཐ་

【現代漢語翻譯】由於他們主要認為『歸謬論式』(prasanga)是產生『通達之確證』(rtogs pa)的『后比量』(rjes dpag)之方法，所以被稱為『歸謬論者』(thal 'gyur ba)。由於他們不進行詳細的考察和分析，僅僅承認現象是因緣和合的顯現，所以被稱為『唯名論中觀派』(snang tsam pa'i dbu ma pa)。由於他們不執著于常斷二邊中的任何一邊，所以被稱為『不住中觀派』(rab tu mi gnas pa'i dbu ma pa)。第五部分，分為『基』(gzhi)、『道』(lam)、『果』(bras bu)三部分。首先，關於『基』，分為『如何確立基之見』(gzhi'i lta ba gtan la 'bebs tshul)和『基於此的二諦之建立』(de la brten nas bden gnyis kyi rnam gzhag)兩部分。首先，關於『如何確立法無我』(chos kyi bdag med gtan la 'bebs tshul)，分為『如何確立法無我』(chos kyi bdag med gtan la 'bebs tshul)、『如何確立人無我』(gang zag gi bdag med gtan la 'bebs tshul)和『其他補充說明』(phros don gzhan bshad pa)三部分。首先，一般來說，自續派(rang rgyud pa)等僅僅斷除了煩惱障(nyon sgrib)，認為只需要證悟粗分的人無我(gang zag gi bdag med phra mo)，不需要證悟細分的法無我(chos kyi bdag med phra mo)。但寂天(zhi ba lha)說：『因為經中說，沒有此道，就沒有菩提。』(gang phyir lung las lam 'di ni / med par byang chub med par gsungs /)因此，歸謬論中觀派(dbu ma thal 'gyur ba)依據經文，認為執著于實有觀念的人無法獲得解脫，如果沒有證悟人無我和法無我這兩種細微的無我，就無法獲得三種菩提(byang chub gsum po)。這兩種無我，只是從所空之『基』(stong gzhi)的角度來區分，從所破的角度則沒有區別。也就是說，人以自性成立而空，是細微的人無我；諸法以自性成立而空，是細微的法無我。因此，『以諦實成立』(bden par grub pa)，『以勝義成立』(don dam par grub pa)，『以真實成立』(yang dag par grub pa)，『以自性成立』(rang bzhin gyis grub pa)，『以自相成立』(rang mtshan gyis grub pa)，『以自體成立』(ngo bo nyid kyis grub pa)等，都是所破的法我(chos bdag)。確立法無我的理證是：對於有生之物，如苗芽(myu gu)，從其以自性成立的角度來說，不存在從自生(bdag las skye ba)，不存在從他生(gzhan las skye ba)，不存在從二者生(gnyis ka las skye ba)，不存在無因生(rgyu med las skye ba)這四種情況，這就是『四邊生滅之理』(mtha' bzhi skye 'gog gi rigs pa)。同樣，從其以自性成立的角度來說，不存在有而生(yod par skye ba)，不存在無而生(med par skye ba)，不存在亦有亦無而生(yod med gnyis kar skye ba)，不存在非有非無而生(yod med gnyis gang yang ma yin par skye ba)，這就是『有無生滅之理』(yod med skye 'gog gi rigs pa)。一般來說，從勝義諦(don dam par)的角度來說，不存在一個因產生一個果，不存在多個因產生一個果，不存在一個因產生多個果，不存在多個因產生多個果，這就是『四句生滅之理』(mu bzhi skye 'gog gi rigs pa)。第二，以自性成立的『我』(bdag)不存在於『蘊』(phung)中，這樣的『我』與『蘊』是不同的。

【English Translation】 Because they mainly consider 'reductio ad absurdum' (prasanga) as the method of generating 'ascertainment of realization' (rtogs pa), they are called 'Consequentialists' (thal 'gyur ba). Because they do not engage in detailed examination and analysis, but merely acknowledge that phenomena are appearances arising from conditions, they are called 'Mere Appearance Madhyamikas' (snang tsam pa'i dbu ma pa). Because they do not abide by either extreme of permanence or annihilation, they are called 'Non-abiding Madhyamikas' (rab tu mi gnas pa'i dbu ma pa). The fifth part is divided into three parts: 'Base' (gzhi), 'Path' (lam), and 'Result' (bras bu). First, regarding the 'Base', it is divided into two parts: 'How to Establish the View of the Base' (gzhi'i lta ba gtan la 'bebs tshul) and 'The Establishment of the Two Truths Based on This' (de la brten nas bden gnyis kyi rnam gzhag). First, regarding 'How to Establish the Absence of Self of Phenomena' (chos kyi bdag med gtan la 'bebs tshul), it is divided into three parts: 'How to Establish the Absence of Self of Phenomena' (chos kyi bdag med gtan la 'bebs tshul), 'How to Establish the Absence of Self of Persons' (gang zag gi bdag med gtan la 'bebs tshul), and 'Other Supplementary Explanations' (phros don gzhan bshad pa). First, in general, the Svatantrikas (rang rgyud pa) and others only abandon the afflictive obscurations (nyon sgrib), believing that it is only necessary to realize the coarse absence of self of persons (gang zag gi bdag med phra mo), and that it is not necessary to realize the subtle absence of self of phenomena (chos kyi bdag med phra mo). However, Shantideva (zhi ba lha) said: 'Because the scriptures say that without this path, there is no enlightenment.' (gang phyir lung las lam 'di ni / med par byang chub med par gsungs /) Therefore, the Consequentialist Madhyamikas (dbu ma thal 'gyur ba), based on the scriptures, believe that those who cling to the concept of inherent existence cannot attain liberation, and that without realizing the two subtle absences of self of persons and phenomena, none of the three enlightenments (byang chub gsum po) can be attained. These two absences of self are distinguished only from the perspective of the 'basis of emptiness' (stong gzhi), and there is no distinction from the perspective of what is to be negated. That is, the emptiness of a person established by its own nature is the subtle absence of self of persons; the emptiness of phenomena established by their own nature is the subtle absence of self of phenomena. Therefore, 'established as true' (bden par grub pa), 'established as ultimate' (don dam par grub pa), 'established as real' (yang dag par grub pa), 'established by its own nature' (rang bzhin gyis grub pa), 'established by its own characteristic' (rang mtshan gyis grub pa), 'established by its own essence' (ngo bo nyid kyis grub pa), etc., are all objects to be negated as the self of phenomena (chos bdag). The reasoning for establishing the absence of self of phenomena is: for things that arise, such as a sprout (myu gu), from the perspective of its being established by its own nature, there is no arising from self (bdag las skye ba), no arising from other (gzhan las skye ba), no arising from both (gnyis ka las skye ba), and no arising from no cause (rgyu med las skye ba). This is the 'reasoning of the four extremes of arising and ceasing' (mtha' bzhi skye 'gog gi rigs pa). Similarly, from the perspective of its being established by its own nature, there is no arising from existence (yod par skye ba), no arising from non-existence (med par skye ba), no arising from both existence and non-existence (yod med gnyis kar skye ba), and no arising from neither existence nor non-existence (yod med gnyis gang yang ma yin par skye ba). This is the 'reasoning of arising and ceasing from existence and non-existence' (yod med skye 'gog gi rigs pa). In general, from the perspective of ultimate truth (don dam par), there is no one cause producing one effect, no multiple causes producing one effect, no one cause producing multiple effects, and no multiple causes producing multiple effects. This is the 'reasoning of the four sentences of arising and ceasing' (mu bzhi skye 'gog gi rigs pa). Second, the 'self' (bdag) established by its own nature does not exist in the 'aggregates' (phung), and such a 'self' is different from the 'aggregates'.

དད་དུ་མེད་པ་དང་། དེ་འདྲའི་བདག་ལ་ཕུང་པོ་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ པ་དང་། བདག་དང་ཕུང་པོ་གཉིས་ནོར་ལྡན་དང་ནོར་གྱི་ཚུལ་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་ ལྡན་པ་མེད་པ་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་བདག་ལ་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་ཚུལ་དུ་ཕུང་ པོ་ངོ་བོ་ཐ་དད་དུ་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པ་དང་། དེ་འདྲའི་ཕུང་པོའི་ཚོགས་ཙམ་རང་བཞིན་གྱིས་ གྲུབ་པའི་བདག་མ་ཡིན་པ་དང་། དེ་འདྲའི་ཕུང་པོའི་དབྱིབས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ བདག་མ་ཡིན་པ་སྟེ་ཤིང་རྟ་རྣམ་བདུན་གྱི་རིགས་པའོ། །རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རིགས་པ་ནི་བདག་ མེད་གཏན་ལ་འབེབས་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཙོ་བོའོ། ། གསུམ་པ་འཕྲོས་དོན་གཞན་ནི། ཐལ་འགྱུར་བས། རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རྟགས་ཀྱིས་བདེན་ སྟོང་གྲུབ་པའི་ཆ་ནས་རྟག་མཐའ་སེལ་བ་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པའི་རྟགས་ ཀྱིས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྣང་བ་གྲུབ་པའི་ཆ་ནས་ཆད་མཐའ་སེལ་བར་འདོད་ཕྱིར་སྟོང་པས་མེད་ མཐའ་དང་སྣང་བས་ཡོད་མཐའ་སེལ་ཚུལ་ཁྱད་པར་བ་བཞེད་པས་འདི་བ་ནི་སྟོང་པ་རྟེན་ འབྱུང་གི་དོན་དང་རྟེན་འབྱུང་སྟོང་པའི་དོན་དུ་འགྲོ་ཚུལ་ལ་ལེགས་པར་མཁས་པས་རང་སྡེའི་ གྲུབ་མཐའ་མཆོག་གཅིག་གོ།རང་རྒྱུད་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བློ་གནོད་མེད་ལ་སྣང་བའི་ དབང་གིས་མ་བཞག་པར་མེད་པའི་ཆ་ནས་རྟག་མཐའ་སེལ་བ་དང་། ཆོས་ཀུན་རང་མཚན་ གྱིས་གྲུབ་པའི་ཆ་ནས་ཆད་མཐའ་སེལ་བར་འདོད་པ་དང་། སེམས་ཙམ་པས་གཟུགས་ 5-61 སོགས་ཕྱི་དོན་དུ་མེད་པ་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་མིང་གི་འཇུག་གཞིར་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་ པ་མེད་པའི་ཆ་ནས་རྟག་མཐའ་སེལ་བ་དང་། ཆོས་ཀུན་ཤེས་པ་དང་བདག་ཉིད་གཅིག་ཏུ་ བདེན་པ་ཡིན་པའི་ཆ་ནས་ཆད་མཐའ་སེལ་བར་འདོད་པ་དང་། མདོ་སྡེ་པས་དངོས་པོ་རྣམས་ སྐད་ཅིག་མའི་མི་རྟག་པ་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཆ་ནས་རྟག་མཐའ་ སེལ་བ་དང་། ཕྱི་དོན་རང་རིག་སོགས་བདེན་པར་ཡོད་པའི་ཆ་ནས་ཆད་མཐའ་སེལ་བར་ འདོད་པ་དང་། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བས་འདུས་བྱས་རྣམས་རྒྱུན་གྱི་མི་རྟག་པ་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ བདག་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཆ་ནས་རྟག་མཐའ་སེལ་བ་དང་། ཆོས་ཀུན་རྫས་སུ་གྲུབ་པའི་ཆ་ ནས་ཆད་མཐའ་སེལ་བར་འདོད་པ་དང་། དེ་མ་ཟད་མུ་སྟེགས་རྒྱང་འཕེན་པས་ཀྱང་ཚེ་ཕྱི་མ་ དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མ་གྱུར་པས་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཆ་ནས་རྟག་མཐའ་སེལ་བ་དང་། ད་ལྟ་ དབང་པོ་མངོན་སུམ་གྱི་ཡུལ་འདི་ཀ་རྣམས་མི་བསླུ་བའི་ཆ་ནས་ཆད་མཐའ་སེལ་བར་འདོད་ དེ། དེ་ལྟར་ན། མྱུ་གུ་ཆོས་ཅན། རྟེན་འབྲེལ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ ཕྱིར། ཞེས་པའི་ཐལ་འགྱུར་ལ་ཕྱི་རོལ་པས་འདོད་ལན་དང་། རང་སྡེ་རང་རྒྱུད་པ་མན་ཆད་ ཀྱིས་ཁྱབ་མེད་ཀྱི་ལན་དང་། ཐལ་འགྱུར་པས་རྟགས་མ་གྲུབ་པའི་ལན་འདེབས་ཕྱིར་དེ་དག་ ལ

【現代漢語翻譯】沒有自性存在的『我』，因此，蘊（梵文：skandha，skandha，五蘊，積聚之意）與『我』並非本體同一；『我』與蘊二者，不具備如『有財富者』與『財富』般，以自性成立的體性；對於以自性成立的『我』，蘊並非以所依和能依的方式，本體各異地存在；僅僅是蘊的集合，並非自性成立的『我』；蘊的形狀，也並非自性成立的『我』——這就是『七相車喻』的推理方式。緣起的推理，是確立無我的所有推理中最主要的一種。第三，關於其他補充說明：中觀應成派認為，通過緣起的理證成立『空性』，從而遣除『常邊』；通過自性本空的理證，成立緣起顯現，從而遣除『斷邊』。因此，他們認為以『空性』遣除『無邊』，以『顯現』遣除『有邊』的方式非常獨特。所以，應成派精通『空性』即是『緣起』之義，『緣起』即是『空性』之義的道理，是自宗最殊勝的宗義。自續派認為，一切法並非僅由無錯亂的意識所安立，而是從無有（的角度）遣除『常邊』；從諸法皆以自相成立（的角度）遣除『斷邊』。唯識宗認為，色等外境並不存在，一切法在名言的施設處，皆不以自相成立，從而遣除『常邊』；一切法與識為一體，是真實的，從而遣除『斷邊』。經部宗認為，諸事物是剎那生滅的無常，一切法是無我的，從而遣除『常邊』；外境、自證等是真實存在的，從而遣除『斷邊』。毗婆沙宗認為，有為法是相續的無常，一切法是無我的，從而遣除『常邊』；一切法以實有存在，從而遣除『斷邊』。不僅如此，甚至順世外道也認為，後世不是感官所能體驗的，因此是不存在的，從而遣除『常邊』；現在感官所直接體驗的對境是不會欺騙人的，從而遣除『斷邊』。因此，對於『苗芽』這個法，如果推出『不依賴緣起』的結論，原因是『以自相成立』。對於這樣的推論，外道會給出認可的回答，而自宗的自續派及以下宗派會給出不遍的回答，應成派會給出因不成（理證不成立）的回答。因此，他們...

【English Translation】 There is no self-existent 'I', therefore, aggregates (Skt: skandha, skandha, meaning five aggregates, accumulation) and 'I' are not of the same essence; 'I' and aggregates do not possess the nature of being established by themselves, like 'the wealthy' and 'wealth'; for the self-existent 'I', aggregates do not exist as the dependent and the depended, with different essences; merely the collection of aggregates is not the self-existent 'I'; the shape of the aggregates is not the self-existent 'I' - this is the reasoning of the 'Sevenfold Chariot'. The reasoning of dependent origination is the most important of all reasonings that establish selflessness. Third, regarding other supplementary explanations: The Prasangika Madhyamaka believes that by establishing 'emptiness' through the reasoning of dependent origination, the 'extreme of permanence' is eliminated; by establishing the appearance of dependent origination through the reasoning of inherent emptiness, the 'extreme of annihilation' is eliminated. Therefore, they believe that the way of eliminating the 'extreme of non-existence' with 'emptiness' and eliminating the 'extreme of existence' with 'appearance' is very unique. Therefore, the Prasangika is proficient in the principle that 'emptiness' is the meaning of 'dependent origination', and 'dependent origination' is the meaning of 'emptiness', which is the most excellent tenet of their own school. The Svatantrika believes that all dharmas are not merely established by unerring consciousness, but from the aspect of non-existence, the 'extreme of permanence' is eliminated; from the aspect that all dharmas are established by their own characteristics, the 'extreme of annihilation' is eliminated. The Yogacara believes that external objects such as form do not exist, and all dharmas are not established by their own characteristics in the place of the application of names, thus eliminating the 'extreme of permanence'; all dharmas are one with consciousness and are true, thus eliminating the 'extreme of annihilation'. The Sautrantika believes that things are momentary and impermanent, and all dharmas are selfless, thus eliminating the 'extreme of permanence'; external objects, self-awareness, etc., are truly existent, thus eliminating the 'extreme of annihilation'. The Vaibhashika believes that conditioned things are continuous and impermanent, and all dharmas are selfless, thus eliminating the 'extreme of permanence'; all dharmas exist as substance, thus eliminating the 'extreme of annihilation'. Moreover, even the materialist heretics believe that the afterlife cannot be experienced by the senses, so it does not exist, thus eliminating the 'extreme of permanence'; the objects directly experienced by the senses now are not deceptive, thus eliminating the 'extreme of annihilation'. Therefore, for the dharma 'sprout', if the conclusion 'not dependent on dependent origination' is deduced, the reason is 'established by its own characteristics'. For such a inference, the outsiders would give an affirmative answer, while the Svatantrika and the schools below would give an unpervaded answer, and the Prasangika would give an answer of unestablished reason (the reasoning is not established). Therefore, they...

་དེ་ཐལ་འགྱུར་ཡང་དག་ཏུ་མི་འགྲོ་ཡང་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་ཁ་མའི་རང་རྒྱུད་པ་ཁ་ཅིག་ལ་ ཐལ་འགྱུར་ཡང་དག་ཏུ་འགྲོ་ཚུལ་རེ་ཡོད་པར་བཤད་དོ། ། གཉིས་པ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བཤད་པ་ལ། བདེན་གཉིས་ཀྱི་ དབྱེ་གཞི། དེ་དངོས། འཕྲོས་དོན་གཞན་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ། སྤྱིར་བོད་སྔ་རབས་པ་ རྔོག་ལོ་ཡབ་སྲས་ཀྱིས་དོན་དམ་བདེན་པ་ཤེས་བྱ་མིན་པར་འདོད་པའི་གནད་ཀྱིས་བདེན་ གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་གཞི་སྣང་ཙམ་དེ་ཡིན་པར་བཤད་པ་དང་། ཞང་ཐང་སག་པས་བདེན་གཉིས་ ཀྱི་དབྱེ་གཞི་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ངོ་བོ་དེ་ཡིན་པར་འདོད་པ་དང་། བོད་ཀྱི་ 5-62 དབུ་ཚད་པ་ཁ་ཅིག་གིས་དེ་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་གཞི་སྒྲོ་མ་བཏགས་པའི་ཡུལ་དེ་ཡིན་པར་འདོད་ པ་དང་། སྟག་ཚང་ལོ་ཙཱ་བ་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པས་དེ་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་གཞི་མ་བརྟགས་མ་ དཔྱད་པའི་ཤེས་བྱ་ཙམ་དེ་ཡིན་པར་འདོད་པ་དང་། ཚིག་ལ་རྨོངས་པ་ཁ་ཅིག་གིས་དེ་གཉིས་ ཀྱི་དབྱེ་གཞི་བདེན་པ་ཙམ་དེ་ཡིན་པར་འདོད་པ་སོགས་འདྲ་མིན་མང་པོ་ཡོད་ཀྱང་རང་ ལུགས་ལ་ཡབ་སྲས་མཇལ་བའི་མདོ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་དེ་གཉིས་ཀྱི་དབྱེ་གཞི་ཤེས་བྱ་ འཇོག་ཚུལ་གྲུབ་མཐའ་འོག་མ་རྣམས་དང་འདྲའོ། ། གཉིས་པ་ལ། ཀུན་རྫོབ་དང་། དོན་དམ་བདེན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། མཚན་ཉིད། སྒྲ་བཤད། དབྱེ་བ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཐ་སྙད་དཔྱོད་པའི་ཚད་མ་རང་ཉིད་ལ་ཐ་སྙད་ དཔྱོད་པའི་ཚད་མར་སོང་བའི་རྙེད་དོན་དེ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ བུམ་པ་ལྟ་བུའོ། ། གཉིས་པ་ནི། བུམ་པ་ལྟ་བུ་ནི་བློ་ཀུན་རྫོབ་པ་ཐ་སྙད་ཚད་མའི་ངོར་བདེན་པས་ན་ཀུན་ རྫོབ་བདེན་པ་ཞེས་བརྗོད། གསུམ་པ་ནི། སྤྱིར་རང་རྒྱུད་པ་མན་ཆད་ཀྱིས་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པ་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་ པར་འདོད་པའི་གནད་ཀྱིས་ཡུལ་ཅན་ལ་ཡང་ལོག་གཉིས་མི་འབྱེད་པར་ཡུལ་གྱི་སྟེང་ནས་ ཡང་ལོག་གཉིས་ཕྱེ་ཡང་འདིར་ནི་དོན་དམ་པར་ན་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གང་ལའང་ཡང་དག་པ་ མེད་པར་རྫུན་པ་ཁོ་ནར་བཞེད་པས་ཡང་ལོག་གཉིས་མི་འཐད་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་ཤེས་ངོ་ཙམ་ ལ་ལྟོས་ན་སྣང་ཙམ་གྱི་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་དང་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་གཉིས་ཡོད་ཆོག་པས་དེ་ ལྟར་ན། གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། འཇིག་རྟེན་པའི་ཤེས་པ་རང་ག་བ་ལ་སྣང་བ་གང་ཞིག ཡུལ་ཡིན་ན་རང་ཉིད་ སྣང་བ་ལྟར་མ་གྲུབ་པ་དང་། ཡུལ་ཅན་ཡིན་ན་རང་ཉིད་འཁྲུལ་ཤེས་སུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་བློ་ཁ་ 5-63 མ་ཕྱོགས་པའི་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་མི་རྟོགས་པ་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ཤེས་ངོ་ལ་ལྟོས་པའི་ཡང་ དག་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་གཟུགས་སོགས་དང་འཕྲལ་གྱི་འཁྲུལ་རྒྱུས་མ་ བསླད་པའི་དབང་ཤེས་ལྔ་ལྟ་བུའོ། ། གཉིས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་པའི་ཤེས་པ་རང་ག་བ་ལ་སྣང་བ་གང་ཞིག ཡུལ་ཡིན་ན་རང་ ཉིད་སྣང་བ་ལྟར་མ་གྲ

【現代漢語翻譯】雖然對於某些順世論者來說，勝義諦的證悟並非完全正確，但據說對於某些自續派的空性證悟者來說，勝義諦的證悟在某種程度上是正確的。第二，基於此解釋二諦的體系，包括二諦的分類基礎、其實質以及其他相關內容三個方面。第一，通常，西藏早期譯師俄·洛扎瓦（Rngog lo yab sras）父子認為勝義諦不是所知，因此將顯現本身作為二諦的分類基礎。香塘·薩巴（Zhang thang sag pa）認為二諦的分類基礎是從色法到一切智智的自性。一些藏地的量論師認為二諦的分類基礎是未加虛構的對境。達倉·洛扎瓦（Stag tshang lo tsA ba）及其追隨者認為二諦的分類基礎是未經觀察和分析的所知本身。一些拘泥於字面意義的人認為二諦的分類基礎是真理本身。雖然有許多不同的觀點，但在我們自己的體系中，正如《父子相會經》所說，二諦的分類基礎與較低宗派建立所知的方式相同。第二部分包括世俗諦和勝義諦。首先是世俗諦，包括定義、詞源和分類三個方面。第一，定義是：在名言概念的量（pramana， प्रमाण， pramāṇa，有效認知）面前，成為名言概念的量的對境，即是世俗諦的定義。例如瓶子。第二，詞源是：像瓶子這樣的事物，在世俗概念和名言量的面前是真實的，因此被稱為世俗諦。第三，分類是：一般來說，自續派以下各派認為有境識以自相成立，因此不區分有境的正確與錯誤，而是從對境的角度區分正確與錯誤。但在這裡，勝義中，無論對境還是有境，都沒有真實存在，一切皆是虛假，因此正確與錯誤的區分並不成立。但如果僅從世間共許的角度來看，則可以有顯現的正確世俗和錯誤的世俗兩種。因此，有兩種：第一種是：對於世間人的自發意識所顯現的，如果是對境，則不是如其顯現般成立；如果是有境，則不是迷惑識，即對於實相，心不朝向它的名言量所不能證知的。這是相對於世間共許的正確世俗的定義。例如色法等，以及未被直接錯亂因染污的五根識。第二種是：對於世間人的自發意識所顯現的，如果是對境，則不是如其顯現般成立；如果是有境，則不是迷惑識，即對於實相，心不朝向它的名言量所不能證知的。

【English Translation】 Although the realization of ultimate truth is not entirely correct for some Svātantrikas, it is said that for some Svātantrika realizers of emptiness, the realization of ultimate truth is correct in some way. Second, based on this, explaining the system of the two truths, including the basis of division of the two truths, its substance, and three other related topics. First, in general, the early Tibetan translators, the father and son Ngok Lowa (Rngog lo yab sras), considered that ultimate truth is not knowable, and therefore explained that appearance itself is the basis of division of the two truths. Zhangtang Sagpa (Zhang thang sag pa) considered that the basis of division of the two truths is the nature from form to omniscience. Some Tibetan logicians considered that the basis of division of the two truths is the object without fabrication. Tagtsang Lotsawa (Stag tshang lo tsA ba) and his followers considered that the basis of division of the two truths is merely the knowable that has not been investigated or analyzed. Some who are ignorant of the words considered that the basis of division of the two truths is merely truth itself. Although there are many different views, in our own system, as stated in the Sutra of the Meeting of Father and Son, the basis of division of the two truths is similar to how the lower schools establish knowables. The second part includes conventional truth and ultimate truth. First is conventional truth, including definition, etymology, and classification. First, the definition is: that which, in the face of a valid cognition of conventional terms, becomes the object of a valid cognition of conventional terms, is the definition of conventional truth. For example, a vase. Second, the etymology is: something like a vase is true in the face of conventional concepts and valid cognitions, therefore it is called conventional truth. Third, the classification is: In general, the Svātantrika and lower schools consider that the object-possessing consciousness is established by its own characteristics, and therefore do not distinguish between the correctness and incorrectness of the object-possessing consciousness, but rather distinguish between correctness and incorrectness from the perspective of the object. But here, in ultimate truth, there is no true existence in either the object or the object-possessing consciousness, and everything is false, so the distinction between correctness and incorrectness is not established. But if we look only from the perspective of worldly convention, then there can be two types: apparent correct conventional truth and incorrect conventional truth. Therefore, there are two: The first is: whatever appears to the spontaneous consciousness of worldly people, if it is an object, then it is not established as it appears; if it is an object-possessing consciousness, then it is not a deluded consciousness, that is, it is not cognized by the conventional valid cognition whose mind does not turn towards reality itself. This is the definition of correct conventional truth relative to worldly convention. For example, forms and the five sense consciousnesses that are not contaminated by immediate causes of delusion. The second is: whatever appears to the spontaneous consciousness of worldly people, if it is an object, then it is not established as it appears

ུབ་པ་དང་། ཡུལ་ཅན་ཡིན་ན་རང་ཉིད་འཁྲུལ་ཤེས་སུ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་ བློ་ཁ་མ་ཕྱོགས་པའི་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མས་རྟོགས་པ་དེ། འཇིག་རྟེན་ཤེས་ངོ་ལ་ལྟོས་ནས་ ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་སྒྱུ་མའི་དཔེ་དང་འཕྲལ་གྱི་འཁྲུལ་རྒྱུས་ བསླད་པའི་དབང་ཤེས་ལྔ་ལྟ་བུའོ། ། གཉིས་པ་ལ། མཚན་ཉིད། སྒྲ་བཤད། དབྱེ་བ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དོན་དམ་ དཔྱོད་པའི་ཚད་མ་རང་ཉིད་ལ་དོན་དམ་དཔྱོད་པའི་ཚད་མར་སོང་བའི་རྙེད་དོན་དེ། དོན་ དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་བུམ་པ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པས་སྟོང་པ་ལྟ་བུའོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རང་མཁྱེན་ཚུལ་ལ་སྤྱིར་བོད་ཀྱི་མཁས་པ་རྣམས་འདོད་ཚུལ་ མི་འདྲ་བ་དང་། ཁྱད་པར་རྗེ་ཡབ་སྲས་རྣམས་ཀྱང་གསུངས་ཚུལ་མི་མཐུན་ཏེ། དེ་ཡང་རྗེ་ བདག་ཉིད་ཆེན་པོས་རྣམ་པར་ཤར་བའི་སྒོ་ནས་མཁྱེན་པར་གསུངས་པ་དང་། རྒྱལ་ཚབ་ རྗེས་མི་སྣང་བར་རྟོགས་པར་གསུངས་པ་དང་། མཁས་གྲུབ་རྗེས་རྣམ་པ་མི་ཤར་བར་མཁྱེན་ པར་གསུངས་ཀྱང་དེ་དག་གི་དགོངས་པ་དངོས་ནི་རང་དང་གྲུབ་བདེ་རྫས་གཅིག་པའི་ཆོས་ མཐའ་དག་རྣམ་པ་ཤར་བའི་སྒོ་ནས་མཁྱེན་ན་དེ་ལས་ལོག་གི་མཁྱེན་ཚུལ་མི་དགོས་པ་དེ་ ཡིན་པར་བཤད་དོ། ། གཉིས་པ་ནི། སེམས་བདེན་སྟོང་ལྟ་བུ་དེ་མཉམ་བཞག་ཟག་མེད་ཀྱིས་རྙེད་དོན་ཡིན་ ཕྱིར་དོན་དང་། སྣང་གནས་མཐུན་ཕྱིར་དམ་པ་དང་། གནས་ལུགས་ཡང་དག་པ་ཡིན་ཕྱིར་ 5-64 བདེན་པ་ཞེས་སོ། ། གསུམ་པ་ལ། རྒྱས་པར་དབྱེ་ན་སྟོང་ཉིད་བཅུ་དྲུག འབྲིང་དུ་དབྱེ་ན་དངོས་པོ་དངོས་ མེད་སྟོང་ཉིད་དང་། རང་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་དེ་བཞི། བསྡུས་པར་དབྱེ་ན་ཆོས་དང་ གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་སྟེ་གཉིས། མཁྱེན་ཚུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དངོས་རྗེས་གཉིས། བརྗོད་ རིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སོ། ། གསུམ་པ་འཕྲོས་དོན་གཞན་ནི། སྤྱིར་བློ་ལ་ཚད་མ་དང་ཚད་མིན་གཉིས། ཚད་མ་ལ་ མངོན་རྗེས་གཉིས་དང་། དེ་ལས་མངོན་སུམ་ཚད་མ་ལ་སྒྲ་མི་རྟག་པ་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་ སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ལྟ་བུའི་རྟོག་བཅས་ཞིག་དང་། སྔོ་འཛིན་དབང་མངོན་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ ལྟ་བུའི་རྟོག་མེད་ཅིག་དང་གཉིས་ཡོད། རང་གི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་མི་བསླུ་བའི་ཤེས་ པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད། ཚད་མ་གང་ཞིག རང་གི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་གྱི་གཞལ་བྱ་མངོན་ སུམ་པ་ལ་མི་བསླུ་བའི་ཤེས་པ། མངོན་སུམ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད། རང་རྒྱུད་པ་མན་ཆད་ ཀྱིས་འཕགས་ལམ་གྱི་སྐབས་ཁོ་ན་མ་གཏོགས་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གང་ཡང་མེད་པར་ འདོད་ཀྱང་འདི་བས་སོ་སྐྱེས་ལམ་ལ་ཡང་བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་དང་གང་ཟག་གི་ བདག་མེད་རགས་པ་ཙམ་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་རེ་ཡོད་པར་འདོད་ལ། ཡིད་ མངོན་ལ་རྟོག་བྲལ་ཞིག་མི་དགོས་པར་མངོན་སུ

【現代漢語翻譯】如果是有境識，那麼由未將心轉向真如實相的世俗量所證悟的，自身即是錯覺識的現象，就觀察世間知識而言，是虛假的世俗諦的定義。例如幻術的例子，以及被暫時的錯覺因所矇蔽的五種感官意識。關於第二點，分為定義、詞源解釋和分類三部分。首先，對於以勝義諦理進行觀察的量而言，其自身成為勝義諦理觀察量的所得，是勝義諦的定義。例如，瓶子自性成立而空性。關於諸佛的智慧如何自知，總的來說，藏族學者們的觀點各不相同，特別是宗喀巴師徒三人的說法也不一致。宗喀巴大師說通過顯現的方式了知，賈曹杰說不顯現而證悟，克主杰說不顯現而了知，但他們的真實意圖是，對於與自身是同一本體、容易成立、同一實體的所有法，通過顯現的方式了知，除此之外不需要其他的了知方式。第二，像心識的真性空性，因為是無漏禪定所獲得的，所以是『義』；因為顯現和存在一致，所以是『勝』；因為是正確的存在方式，所以是『諦』。第三，如果詳細分類，有十六空性；如果中等分類，有事物空性和非事物空性，以及自性和他性空性這四種；如果簡略分類，有法無我和人無我這兩種；從了知方式的角度，有現量和比量兩種；從表達方式的角度，有境和有境識兩種。第三個附加內容是，一般來說，心識分為量和非量兩種。量又分為現量和比量兩種。其中，現量又分為兩種：一種是具有分別唸的，例如通過比量證悟聲音是無常的第二個剎那；另一種是沒有分別唸的，例如取藍色感官現量的第二個剎那。不欺騙自身執持方式的對境的意識，是量的定義。什麼是量？不欺騙自身執持方式的對境的可量現前的意識，是現量的定義。自續派以下認為，除了聖道之外，沒有任何瑜伽現量，但此派認為，即使在凡夫道上，也有證悟十六行相和粗分人無我的瑜伽現量。對於意現量，不需要無分別念，現量就足夠了。

【English Translation】 If it is a consciousness with an object, then the phenomenon of itself being an erroneous consciousness, which is realized by a conventional valid cognition that has not turned its mind towards suchness, is the definition of false conventional truth in relation to worldly knowledge. Examples include the example of illusion, and the five sense consciousnesses tainted by temporary causes of error. Regarding the second point, there are three parts: definition, etymological explanation, and classification. First, for a valid cognition that investigates ultimate truth, the attainment of that which has become a valid cognition that investigates ultimate truth for itself is the definition of ultimate truth. An example is a vase being empty of inherent existence. Regarding how the wisdom of the Buddhas knows itself, in general, Tibetan scholars have different views, and in particular, Je Yabse (Tsongkhapa and his two main disciples) also have different statements. Je Tsongkhapa said that it is known through the way of appearing, Gyaltsab Je said that it is realized without appearing, and Khedrup Je said that it is known without appearing, but their actual intention is that for all dharmas that are the same entity, easy to establish, and the same substance as oneself, if they are known through the way of appearing, then no other way of knowing is needed. Secondly, like the emptiness of the mind, it is called 'truth' (དོན་，artha, meaning) because it is attained by uncontaminated meditative equipoise; it is called 'supreme' (དམ་པ་，parama, supreme) because appearance and existence are consistent; it is called 'truth' (བདེན་པ་，satya, truth) because it is the correct way of existence. Thirdly, if classified in detail, there are sixteen emptinesses; if classified in medium, there are the emptiness of things and the emptiness of non-things, and the four emptinesses of self-nature and other-nature; if classified briefly, there are the two of the selflessness of phenomena and the selflessness of persons; from the perspective of the way of knowing, there are the two of direct perception and inference; from the perspective of the way of expression, there are the two of object and object-possessor. The third additional point is that, in general, consciousness is divided into valid cognition and non-valid cognition. Valid cognition is further divided into direct perception and inference. Among these, direct perception is further divided into two types: one is with conceptual thought, such as the second moment of inference that realizes that sound is impermanent; the other is without conceptual thought, such as the second moment of the blue-grasping sense direct perception. The definition of valid cognition is a consciousness that does not deceive its object of apprehension. What is valid cognition? The definition of direct perception is a consciousness that does not deceive the measurable manifest object of its apprehension. The Svatantrika school and below believe that there is no yogic direct perception except in the case of the noble path, but this school believes that even on the path of ordinary beings, there is a yogic direct perception that realizes the sixteen aspects of the four truths and the coarse selflessness of persons. For mental direct perception, there is no need for non-conceptual thought; direct perception is sufficient.

མ་དང་རྗེས་དཔག་གིས་དྲངས་པའི་དཔྱད་ ཤེས་ལྟ་བུས་ཀྱང་ཆོག་པར་བཞེད་ལ། ནང་གི་བདེ་སོགས་མྱོང་བའི་ཡིད་མངོན་ཡང་མྱོང་བྱ་ མྱོང་བྱེད་ཐ་དད་དུ་སྣང་ཕྱིར་རང་རིག་དང་མི་འདྲ། སྤྱིར་རྟགས་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོགས་དགོས་ རྒྱུའི་ཆོས་དེ་གཞལ་བྱ་ལྐོག་གྱུར་དང་རྟགས་ལ་མ་བརྟེན་ཀྱང་རྟོགས་ཐུབ་པའི་ཆོས་དེ་གཞལ་ བྱ་མངོན་གྱུར་རོ། །རྟགས་ལ་དངོས་སུ་བརྟེན་ནས་རང་གི་གཞལ་བྱ་ཅུང་ཟད་ལྐོག་གྱུར་པ་ ལ་མི་བསླུ་བའི་ཤེས་པ་དེ། རྗེས་དཔག་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད། འདི་ལ་དབྱེ་ན་དངོས་སྟོབས། 5-65 གྲགས་པ། ཡིད་ཆེས། དཔེ་ཉེར་འཇལ་རྗེས་དཔག་དང་བཞི་ཡོད། འདི་བ་ལ་ཐལ་འགྱུར་ ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས་གཞལ་བྱ་ལྐོག་གྱུར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་དང་། ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་ རྟགས་ལ་བརྟེན་ནས་གཞལ་བྱ་ལྐོག་གྱུར་རྟོགས་པའི་རྗེས་དཔག་དང་གཉིས་ཡོད། སྔོ་འཛིན་ ཤེས་པས་རང་ཉིད་གྲུབ་ཚུལ་ནི། སྔོ་འཛིན་ཤེས་པ་ལ་ཕྱི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་འཆར་བའི་དབང་ གིས་རྟོགས་བྱ་རྟོགས་བྱེད་ཐ་དད་དུ་སྣང་ཕྱིར་རང་རིག་དང་མི་མཚུངས། དེ་མ་ཟད་སྔོ་འཛིན་ དབང་ཤེས་ཀྱིས་དྲངས་པའི་དྲན་ཤེས་དེས་ཀྱང་ཡུལ་སྔོན་པོ་དྲན་པ་དང་སྦྲེལ་ནས་ཡུལ་ ཅན་སྔོ་འཛིན་གྱི་ངོ་བོ་དྲན་ཞིང་རྟོགས་པར་འདོད། འདི་བས་ཚོགས་དྲུག་གི་རྣམ་ཤེས་ལས་ ཀུན་གཞི་རང་རིག་གཉིས་མི་འདོད། རང་རྒྱུད་པའི་སྦྱོར་བས་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ ལྟ་བ་བསྐྱེད་པར་མི་འདོད། སྣང་ཙམ་གྱི་ཤེས་པ་ཡོད་པ་ལྟར་སྣང་ཙམ་གྱི་ཕྱི་དོན་ཡང་ཡོད་ པར་འདོད་ལ། ཉན་རང་གཉིས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཕྲ་མོ་རྟོགས་པ་དང་། སྤྱིར་ཆོས་ ཀྱི་བདག་འཛིན་ཉོན་སྒྲིབ་ཏུ་འདོད། ཞིག་པ་དངོས་པོར་འདོད་པའི་གནད་ཀྱིས་དུས་གསུམ་ འཇོག་ལུགས་གྲུབ་མཐའ་འོག་མ་རྣམས་དང་མི་འདྲ། དུས་གསུམ་མྱུ་གུ་ལྟ་བུ་ལ་མཚོན་ན། སྐྱེས་ཟིན་གྱི་མྱུ་གུ་རང་དུས་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་ཞིག་པ་དེ། མྱུ་གུའི་འདས་པའི་དུས་དང་། སྤྱིར་མྱུ་གུ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡོད་ཀྱང་རེ་ཞིག་རྒྱུ་རྐྱེན་མ་ཚང་བའི་དབང་གིས་ཡུལ་དེར་མྱུ་གུ་ མ་སྐྱེས་པ་དེ། མྱུ་གུའི་མ་འོངས་པའི་དུས་དང་། སྐྱེས་ཟིན་གྱི་མྱུ་གུ་སྐྱེས་ལ་མ་འགགས་པ་དེ་ མྱུ་གུའི་ད་ལྟ་བའི་དུས་སོ། །སྤྱིར་ད་ལྟ་བ་ཡིན་ན་དངོས་པོ་ཡིན་པར་འདོད་པ་ལ་གྲུབ་མཐའ་ གོང་འོག་ཀུན་འདྲ་ཡང་འདས་མ་འོངས་གཉིས་དངོས་པོ་ཡིན་མིན་མི་འདྲའོ། ། གཉིས་པ་ལ། ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་རྣམས་སོ། །ལྟ་བའི་སྤང་བྱ་ནི་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་དང་རྩ་ཉོན་ཉེ་ ཉོན་བདེན་འཛིན་དང་བཅས་པའི་ཉོན་སྒྲིབ་དང་། བདེན་སྣང་དང་གཉིས་སྣང་འཁྲུལ་བའི་དྲི་ 5-66 མ་དང་བདེན་གཉིས་འགལ་འཛིན་གྱི་དྲི་མའི་ཤེས་སྒྲིབ་རྣམས་ཡིན།

【現代漢語翻譯】他們認為，通過推理和後續推斷得出的分析性知識也是可以接受的。對於體驗內在快樂等感受的意識而言，由於體驗的對象和體驗的主體顯得不同，因此它與自證智不同。一般來說，必須依賴於理證才能理解的法，是可量度的隱蔽事物；而無需依賴理證也能理解的法，是可量度的顯現事物。對於直接依賴於理證，且對自身可量度的稍微隱蔽的事物不欺騙的知識，是量度推斷的特徵。這種推斷可以分為四種：自力、名聲、信任、類比衡量。此外，還有僅依賴於反駁就能理解可量度的隱蔽事物的推斷，以及依賴於具備三種特徵的理證來理解可量度的隱蔽事物的推斷這兩種。對於認知藍色的意識如何證明自身，由於認知藍色的意識中顯現出外境的形象，因此認知的主體和認知的客體顯得不同，所以它與自證智不同。此外，由認知藍色的根識所引發的憶念，也會與憶念的藍色對像相關聯，從而憶念並理解具有藍色認知性質的對境。因此，他們不承認六識之外的阿賴耶識和自證智。自續派不認為通過自身的論證可以使外道產生對勝義諦的見解。他們認為，既然存在顯現的意識，那麼也存在顯現的外境。聲聞乘和獨覺乘都證悟了細微的法無我，並且普遍認為法執是煩惱障。由於他們認為事物是壞滅的，因此他們安立三時的方式與下部宗派不同。以苗芽為例，已經生長的苗芽在第二個剎那壞滅，這是苗芽的過去時；普遍來說，雖然存在產生苗芽的因，但由於暫時缺乏因緣，因此該處沒有生長苗芽，這是苗芽的未來時；已經生長的苗芽正在生長且沒有停止，這是苗芽的現在時。一般來說，所有宗派都認為如果是現在，那麼它就是事物，但在過去和未來是否是事物這一點上存在差異。第二部分包括見、修、行三個方面。首先是見，即證悟人無我和法無我的智慧。見解所要斷除的是人我執，以及包括根本煩惱、近分煩惱和實執在內的煩惱障，還有實相顯現和二取顯現的迷惑，以及對勝義諦和世俗諦的矛盾執著的垢染所造成的所知障。

【English Translation】 They consider that analytical knowledge derived from reasoning and subsequent inference is also acceptable. For the consciousness that experiences inner happiness, etc., it is different from self-awareness because the object of experience and the subject of experience appear to be different. In general, the dharma that needs to be understood by relying on reasoning is the measurable hidden object; and the dharma that can be understood without relying on reasoning is the measurable manifest object. The knowledge that directly relies on reasoning and is not deceptive about its own measurable, slightly hidden object is the characteristic of valid inference. This inference can be divided into four types: self-force, fame, trust, and analogy measurement. In addition, there are two types of inference: one that understands the measurable hidden object by relying only on refutation, and one that understands the measurable hidden object by relying on reasoning that possesses three characteristics. Regarding how the consciousness that cognizes blue proves itself, since the appearance of external objects appears in the consciousness that cognizes blue, the subject of cognition and the object of cognition appear to be different, so it is different from self-awareness. In addition, the memory generated by the root consciousness that cognizes blue is also associated with the remembered blue object, thereby remembering and understanding the object with the nature of blue cognition. Therefore, they do not accept the Alaya consciousness and self-awareness outside of the six consciousnesses. The Svatantrika school does not believe that through its own arguments, it can cause outsiders to generate a view of ultimate truth. They believe that since there is an appearing consciousness, there is also an appearing external object. Both the Shravakas and Pratyekabuddhas realize the subtle absence of self of phenomena, and universally consider the clinging to the self of phenomena to be afflictive obscurations. Because they believe that things are destructible, their way of establishing the three times is different from the lower schools. Taking a sprout as an example, the destruction of the sprout that has already grown in the second moment is the past time of the sprout; generally speaking, although there is a cause for producing the sprout, the sprout has not grown in that place because of the temporary lack of causes and conditions, this is the future time of the sprout; the sprout that has already grown is growing and has not stopped, this is the present time of the sprout. In general, all schools agree that if it is the present, then it is a thing, but there is a difference as to whether the past and future are things. The second part includes three aspects: view, meditation, and conduct. First is the view, which is the wisdom that realizes the absence of self of persons and the absence of self of phenomena. What the view needs to abandon is the clinging to the self of persons, and the afflictive obscurations including the root afflictions, secondary afflictions, and clinging to reality, as well as the delusion of the appearance of reality and the appearance of duality, and the cognitive obscurations caused by the defilements of contradictory clinging to the two truths.

གཉིས་པ་ལ། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་སྒོམ་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། མཉམ་བཞག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་སྒོམ་ཚུལ་དང་། རྗེས་ཐོབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སྒོམ་ ཚུལ་དང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། རང་ལུགས་དང་། གཞན་ལུགས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ ནི། དགག་བྱ། གཅིག དུ་བྲལ། ཁྱབ་པ་སྟེ། གནད་བཞིའི་རིགས་པ་སོགས་ལ་བརྟེན་ནས་ གང་ཟག་གི་བདག་གཅིག་ཐ་དད་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པར་སེམས་ཐག་ཆོད་པའི་ངེས་ཤེས་དེ་ དོན་དམ་དཔྱོད་པའི་རིགས་ཤེས་ཡིན་ལ། རིགས་ཤེས་དེའི་འཛིན་སྟངས་ཤུགས་ཞན་དུ་མ་ སོང་བའི་ངང་ནས་ཐོག་མར་འཇོག་སྒོམ་གཙོ་བོར་བྱས་ཏེ་བསྒོམས་པས་གནས་ཆ་རྙེད་པ་ན་ དཔྱད་འཇོག་ཅི་རིགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གོམས་འདྲིས་བྱེད་པ་དེ་ཡིན། གཉིས་པ་ལ། བོད་ཀྱི་མཁས་པ་ཁ་ཅིག་གིས་གནད་བཞིའི་རིགས་པ་སོགས་མི་བསམ་ པར་ངེས་ཤེས་སྔ་མའི་ཤུགས་མ་ཡལ་ཙམ་གྱི་ངང་ནས་བདག་མེད་པ་དེ་ཡང་ཡང་དྲན་པའི་ སྒོ་ནས་ལྟ་བ་སྐྱོང་བར་འདོད་པ་དང་། ཁ་ཅིག་གིས། གང་ཟག་གི་བདག་ཡིད་ཞབས་སུ་བྱས་ ནས་དེ་མེད་པ་དེ་ཡང་ཡང་བསམ་པའི་སྒོ་ནས་ལྟ་བ་སྐྱོང་བར་འདོད་པ་དང་། ཁ་ཅིག་གིས་ གཅིག་དུ་བྲལ་གྱི་རིགས་པས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ངེས་པ་ན་དེའི་ངང་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་ བཞག་ནས་གཞན་དུ་མི་གཡེང་པར་ལྷན་གྱིས་སྡོད་པའི་སྒོ་ནས་ལྟ་བ་སྐྱོང་བར་འདོད་པ་དང་ གསུམ་ཡོད། གཉིས་པ་ལ། མཉམ་བཞག་གི་སྟོབས་ཀྱིས་སྣང་བ་ལ་རང་བཞིན་མེད་པའི་སྣང་སྟོང་ གཉིས་འཚོགས་སུ་ཤར་ཚུལ་ཞིག་དང་། ཆེད་དུ་སྒོམ་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྣང་ལ་རང་བཞིན་ མེད་པའི་སྣང་སྟོང་གཉིས་འཚོགས་སུ་ཤར་ཚུལ་ཞིག་དང་གཉིས་ཡོད། གཉིས་པ་ལ། འདུས་བྱས་དང་། འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་སྟེང་ནས་སྒོམ་ཚུལ་ 5-67 གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བེམ་པོ་རྣམས་རང་རང་གི་ཕྱོགས་ཆ་དང་རྡུལ་ཕྲན་སོགས་ལ་ བཏགས་པ་དང་། ཤེས་པ་རྣམས་རང་རང་གི་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་སོགས་ལ་བཏགས་པ་དང་། ལྡན་མིན་རྣམས་རང་རང་གི་གདགས་གཞི་དག་ལ་བཏགས་པ་ཡིན་པའི་སྟེང་ནས་དཔྱད་ དགོས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། ནམ་མཁའ་སོགས་འདུས་མ་བྱས་རྣམས་ཀྱང་རང་རང་གི་ཆ་ཤས་དུ་མའི་ སྟེང་ནས་འཇོག་དགོས་པའི་ཚུལ་ལ་དཔྱད་དེ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། གསུམ་པ་སྤྱོད་པ་ནི། ཟིན་བྱེད་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱིས་ཟིན་པའི་སྒོ་ནས་ཟིན་བྱ་ཕར་ཕྱིན་ དྲུག་སོགས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་དེའོ། ། གསུམ་པ་འབྲས་བུ་ལ། སྐུ་བཞི་མངོན་དུ་བྱེད་ཚུལ། དེ་སོ་སོའི་ཁྱད་པར། ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ ལས་རྣམ་གཞག་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་སྒོམ་ལམ་རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་བར་ཆད་ མེད་ལམ་གྱི་དུས་སུ་སྒྲིབ་པ་གང་ཡང་མེད་ཀྱང་ད་དུང་སྤངས་པ་མིན། དེའི་རྒྱུན་རྣམ་གྲོལ་ ལམ་དུ་གྱུར་པ་ན་སྔར་གྱི་བར་ཆད་མེད་ལམ་གྱི་རྒྱུན་དེ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུར་གནས་འགྱུར་བ་ དང་། སྔར་

【現代漢語翻譯】第二，關於修習人無我和法無我的方法，分為兩種：第一，關於修習止觀的方法，分為如虛空般的等持和如幻化般的后得兩種。第一，又分為自宗和他宗兩種。第一種是：通過破除一、多、有無自性等四句推理，確定人我在一體或異體上都不成立的定解，這是以理智分析勝義諦的理智識。在理智識的執持力沒有減弱的情況下，首先主要進行止觀的修習，當獲得穩固的止觀時，通過分析和安住相結合的方式進行串習。第二，一些藏族學者認為，不思索四句推理等，在先前定解的力量尚未消失時，通過反覆憶念無我來培養見解。另一些學者認為，將人我置於腳下，通過反覆思索無我來培養見解。還有一些學者認為，通過一多相離的推理確定人無我后，一心專注於此，不向外散亂，以安住的方式來培養見解。共有這三種觀點。第二，有兩種情況：一種是通過等持的力量，使顯現中出現無自性的顯現與空性雙運；另一種是通過刻意修習的力量，使顯現中出現無自性的顯現與空性雙運。第二，關於在有為法和無為法上修習的方法，分為兩種：第一種是：對於物質，要分析其組成部分和微塵等；對於意識，要分析其前後剎那等；對於非相應行，要分析其所依處。需要在這些基礎上進行分析。第二種是：對於虛空等無為法，也要分析其各個部分，並在此基礎上進行修習。第三，關於行為：以攝持的菩提心來攝持，從而修習六度等。第三，關於果：分為四身顯現的方式、各自的特點以及功德事業的分類三種。第一種是：大乘的修道，在金剛喻定般的無間道時，雖然沒有任何障礙，但尚未斷除。當其相續轉為解脫道時，先前無間道的相續便轉為智慧法身；先前

【English Translation】 Secondly, regarding the methods of meditating on the absence of self of persons and the absence of self of phenomena, there are two types: First, regarding the methods of cultivating Samatha-vipassana (止觀), there are two types: Samatha (止) like the sky and Vipassanā (觀) like illusion. First, there are two types: one's own system and others' systems. The first is: based on the reasoning of the four key points, such as negating one, many, existence, and non-existence, the definitive understanding that the self of a person is not established as either one or different is the wisdom consciousness that analyzes the ultimate truth. While the grasping of that wisdom consciousness has not weakened, initially, mainly cultivate Samatha (止), and when a stable state is found, familiarize oneself through various methods of analysis and placement. Secondly, some Tibetan scholars believe that without contemplating the reasoning of the four key points, etc., while the force of the previous definitive understanding has not yet faded, cultivating the view by repeatedly remembering the absence of self. Some scholars believe that by placing the self of a person underfoot, cultivating the view by repeatedly thinking about its absence. Still others believe that once the absence of self of a person is determined by the reasoning of being separate from one and many, cultivating the view by staying single-pointedly in that state without distraction and remaining together. Secondly, there are two ways in which appearance and emptiness, where appearance is without inherent existence, arise simultaneously: one is through the power of Samatha (止), and the other is through the power of deliberate meditation. Secondly, regarding the methods of meditating on conditioned and unconditioned phenomena, there are two types: The first is: material objects are attributed to their respective parts and atoms, etc.; consciousnesses are attributed to their respective preceding and following moments, etc.; and non-associated formations are attributed to their respective bases of imputation. Analysis must be done on these bases. The second is: even unconditioned phenomena such as space should be analyzed in terms of their many parts, and meditation should be done by contemplating this method. Third, regarding conduct: taking the six perfections, etc., into practice by being seized by the seizing Bodhicitta (菩提心). Third, regarding the result: there are three aspects: the way the four Kayas (身) are manifested, their individual characteristics, and the classification of qualities and activities. The first is: in the Mahayana (大乘) path of cultivation, during the Vajra-like (金剛) unobstructed path, although there are no obscurations, they have not yet been abandoned. When that continuum transforms into the liberation path, the continuum of the previous unobstructed path transforms into the Dharmakaya (法身) of wisdom; the previous

གྱི་འགོག་བདེན་དེ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུར་གནས་འགྱུར་བ་དང་། བྱང་སེམས་རྒྱུན་མཐའ་ བའི་མཚན་དཔེས་བརྒྱན་པའི་སྐུ་དེ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུར་གནས་འགྱུར་བ་དང་མཉམ་དུ་ མཆོག་གི་སྤྲུལ་སྐུ་སོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འབད་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱིས་འགྲོ་དོན་བྱེད་ཐུབ་པའོ། ། གཉིས་པ་ལ། ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ། ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ། ལོངས་སྐུ། སྤྲུལ་སྐུ་སྟེ་བཞི་ལས། དང་པོ་ ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་སྟོང་པ་དེ་རང་བཞིན་རྣམ་དག་ གི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་དང་། དེའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་སྟེང་གི་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་མཐའ་དག་ཟད་པའི་ ཆ་དེ་གློ་བུར་དྲི་བྲལ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུའོ། །དེ་འདྲའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ནི། སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་ དང་བྲལ་བས་འདུས་མ་བྱས་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་དབྱེར་མེད་པས་ཐ་མི་དད་པ་དང་། 5-68 མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་ཅིང་ གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་ཟད་པས་དྲི་མེད་རྣམ་དག་དང་། སོ་སོར་རང་རིག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་ཕྱིར་ན་ འོད་གསལ་བ་སྟེ་མཚན་ཉིད་ལྔ་དང་། ཡོན་ཏན་རྒྱ་ཆེ་བས་གཞལ་དུ་མེད་པ་དང་། ཡོན་ཏན་ བགྲང་ལས་འདས་པས་གྲངས་མེད་པ། རྟོག་གེའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་བསམ་དུ་མེད་པ། འདིའི་དོན་མ་རྟོགས་པ་རྣམས་དང་མི་འདྲ་བས་མཉམ་པ་མེད་པ། སྒྲིབ་པ་བག་ཆགས་དང་ བཅས་པ་མེད་པས་རྣམ་པར་དག་པ་སྟེ་ཡོན་ཏན་ལྔ་དང་ལྡན་པར་རྒྱུད་བླ་མ་ལས་གསུངས་ པ་ལྟར་རོ། ། གཉིས་པ་ནི། ཇི་ལྟ་ཇི་སྙེད་ཀྱི་ཤེས་བྱའི་རྣམ་པ་མ་ལུས་པ་ཅིག་ཅར་མངོན་སུམ་དུ་ མཁྱེན་པའི་མཐར་ཐུག་གི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཡིན་ལ། འདི་ལ་བསྡུས་པར་དབྱེ་ན་མཁྱེན་པ་གཉིས་ དང་། འབྲིང་དུ་དབྱེ་ན་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་། རྒྱས་པར་དབྱེ་ན་ཟག་མེད་ཀྱི་ཆོས་སྡེ་ཚན་ཉེར་ གཅིག་སོགས་ཡོད། གསུམ་པ་ནི། འདིའི་བཞུགས་གནས་གཟུགས་ཁམས་གནས་རིགས་ བཅུ་བདུན་པའི་ཡང་ཐོག་ན་འོག་མིན་སྟུག་པོ་བཀོད་པའི་ཞིང་ཁམས་ཞེས་བྱ་བ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ བསགས་པ་ལས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ཆ་ལས་གྲུབ་པའི་དག་པའི་ཞིང་ཁམས་ ཁྱད་པར་ཅན་དེ་ཡིན་ལ། ཞིང་དེའི་གཙོ་བོ་ལོངས་སྐུ་དངོས་ནི་སྐུ་མཚན་དཔེ་རིགས་འདྲ་ རྒྱུན་མི་ཆད་པ། གསུང་རིགས་འདྲ་རྒྱུན་མི་ཆད་པས་ཆོས་སྟོན་པ། ཐུགས་མཁྱེན་བརྩེ་རྒྱུན་མི་ ཆད་པ། དེ་གསུམ་འབད་རྩོལ་ལ་མ་ལྟོས་པ་དང་། རྒྱུད་ཐ་དད་མིན་ཡང་མཆོག་སྤྲུལ་སོགས་ ཀྱི་མཛད་པ་སྟོན་པ་སྟེ་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལྡན་དུ་རྒྱུད་བླ་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། བཞི་པ་ནི། ངེས་པ་ལྔ་དང་མི་ལྡན་པའི་གཟུགས་སྐུ་མཐར་ཐུག་པ་དེ་ཡིན་ལ། འདི་ལ་ སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པའི་བཟོ་རྒྱལ་ཀརྨ་བི་ཤྭ་ལྟ་བུའི་བཟོའི་སྤྲུལ་སྐུ་དང་། དྲི་ཟའི་རྒྱལ་པོ་ འདུལ་བྱེད་དུ་པི་ཝང་མཁན་དུ་སྤ

【現代漢語翻譯】通過斷滅之真諦，轉化為法性身（藏文：ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ།，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：，漢語字面意思：自性身）；菩薩以常恒之相好莊嚴之身，轉化為報身（藏文：ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ།，梵文天城體：，梵文羅馬擬音：，漢語字面意思：圓滿受用身），同時以殊勝化身等方式，不費力氣自然成就地利益眾生。第二，有法性身、智慧法身、報身、化身四種。第一，如來佛的空性之身語意，是自性清凈的法性身；其身語意上所有的暫時性污垢都已斷盡的部分，是暫時離垢的法性身。這樣的法性身，遠離生、住、滅三者，因此是無為法；與法界無別，因此是無異體；遠離二邊，因此是不顛倒；自性清凈且暫時性的污垢已斷盡，因此是無垢清凈；因為是各自自證的行境，所以是光明，具備五種特徵。又因功德廣大而不可衡量，功德超勝數量而無數，不是思辨的行境而不可思議，與未證悟此理者不同而無等同，沒有包括習氣在內的所有遮障而完全清凈，具備五種功德，如《寶性論》中所說。第二，是如所有性（梵文：yathāvadbhāva）和盡所有性（梵文：yāvatbhāva）的一切所知之法，全部同時現量證知的究竟智慧。簡而言之，可分為二智；中而言之，可分為五智；廣而言之，有無漏的二十一種法蘊等。第三，此報身的住處，在色界十七處之頂端，名為密嚴凈土（梵文：Ghanavyūha），並非由微塵積聚而成，而是由智慧的顯現所成之特殊清凈剎土。此剎土之主，真正的報身，其身相好與種姓無有間斷，語宣說佛法種姓無有間斷，意之智慧與慈悲無有間斷，此三者不依賴勤作，雖本體無有差別，卻示現殊勝化身等事業，具備五種功德，如《寶性論》中所說。第四，是不具足五種決定的究竟色身。對此，如佛陀所化現的工巧之王噶瑪比瓦（梵文：Karma Viśva）般的工巧化身，以及調伏樂神之王，化現為琵琶師等。

【English Translation】 Through the truth of cessation, it transforms into the Svabhavikakaya (Tibetan: ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ།, Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Literal meaning: Essence Body); the Bodhisattva, with a body adorned with the marks and signs of permanence, transforms into the Sambhogakaya (Tibetan: ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ།, Sanskrit Devanagari:, Sanskrit Romanization:, Literal meaning: Enjoyment Body), and simultaneously, effortlessly and spontaneously benefits beings through supreme Nirmanakayas and other means. Secondly, there are four: Svabhavikakaya, Jñanakaya, Sambhogakaya, and Nirmanakaya. First, the emptiness of the Tathagata's body, speech, and mind is the Svabhavikakaya of self-nature purity; the aspect where all temporary defilements on that body, speech, and mind have been exhausted is the Svabhavikakaya of temporary defilement removal. Such a Svabhavikakaya is unconditioned because it is free from arising, abiding, and ceasing; it is non-dual because it is inseparable from the Dharmadhatu; it is non-inverted because it is free from the two extremes; it is stainlessly pure because it is naturally pure and temporary defilements have been exhausted; it is luminous because it is the object of individual self-awareness, possessing five characteristics. It is immeasurable because its qualities are vast, countless because its qualities are beyond enumeration, inconceivable because it is not the object of speculation, unequaled because it is different from those who have not realized this meaning, and completely pure because it is without obscurations including habitual tendencies, possessing five qualities, as stated in the Uttaratantra. Secondly, it is the ultimate wisdom that directly knows all aspects of knowable things, both as they are (yathāvadbhāva) and as many as they are (yāvatbhāva), simultaneously. Briefly, it can be divided into two knowledges; moderately, it can be divided into five wisdoms; extensively, it includes the twenty-one categories of undefiled dharmas, etc. Thirdly, the abode of this Sambhogakaya is the Akaniṣṭha Ghanavyūha pure land at the top of the seventeen realms of the form realm, which is not formed by the accumulation of particles but is formed by the appearance of wisdom, a special pure land. The chief of that land, the actual Sambhogakaya, has a body with marks and signs of the same lineage without interruption, speech that teaches the Dharma of the same lineage without interruption, and a mind of wisdom and compassion without interruption. These three do not rely on effort, and although the essence is not different, it demonstrates the activities of supreme emanations, possessing five qualities, as stated in the Uttaratantra. Fourthly, it is the ultimate Rupakaya that does not possess the five certainties. Regarding this, such as the Nirmanakaya of craftsmanship like the craftsman king Karma Viśva emanated by the Buddha, and transforming into a lute player to subdue the king of the Gandharvas.

ྲུལ་པ་ལྟ་བུའི་སྐྱེ་བ་སྤྲུལ་སྐུ་དང་། བདག་ཅག་གི་སྟོན་པ་ལྟ་ 5-69 བུའི་མཆོག་གི་སྤྲུལ་སྐུ་དང་གསུམ་མོ། ། གསུམ་པ་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་ནི། ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུས་བདག་རྐྱེན་བྱས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ རྣམ་དཀར་གྱི་ཡོན་ཏན་དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཡིན་ལ། འདི་ལ་དབྱེ་ན་ལམ་དངོས་ལ་ འགོད་པ་ཉེར་དྲུག་དང་། ལམ་གྱི་འབྲས་བུ་ལ་འགོད་པ་གཅིག་སྟེ་ཉེར་བདུན་ཡོད་དོ། ། གཉིས་པ་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་རྗེས་འབྲང་གི་དབུ་མ་པ་ལ་རྩ་བའི་སློབ་དཔོན་ངོས་བཟུང་ བ། འདོད་པ་སྟོན་པའི་གཞུང་ལུགས། དེའི་མཚན་ཉིད། སྒྲ་བཤད། འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ དང་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། འཕགས་ཡུལ་གྱི་སློབ་དཔོན་རྗེ་བཙུན་བྱམས་པ་མགོན་པོ། ཐོགས་ མེད་སྐུ་མཆེད། ཕྱོགས་གླང་། ཆོས་གྲགས། ཙནྡྲ་གོ་མི། གནས་བརྟན་ཆོས་སྐྱོང་། རིན་ཆེན་ འབྱུང་གནས་ཞི་བའི་ཞབས་སོགས་དང་། བོད་ཡུལ་གྱི་སློབ་དཔོན་གཟི་དགའ་བའི་རྡོ་རྗེ། བཙན་ཁ་བོ་ཆེ། ཀརྨ་པ་རང་བྱུང་རྡོ་རྗེ། ཀུན་མཁྱེན་ཇོ་ནང་པ་ཡབ་སྲས་རྣམས་དང་། པཎ་ ཆེན་ཤཱཀྱ་མཆོག་ལྡན། རྗེ་ཀུན་དགའ་གྲོལ་མཆོག མཁན་ཆེན་ལུང་རིགས་རྒྱ་མཚོ། ཏཱ་ར་ནཱ་ ཐ་བརྒྱུད་པ་དང་བཅས་པ་རྣམས་སོ། །དེ་མ་ཟད་རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དབྱངས་ཀྱིས་མཛད་ པའི་ལྟ་འདོད་མདོར་བསྟན་དང་། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་མཛད་པའི་ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་ པ་སོགས་སུ་གཞན་སྟོང་དབུ་མའི་དོན་གསལ་བར་བསྟན་ཕྱིར་དེ་གཉིས་ཀྱང་རང་ལུགས་ཀྱི་ རྩ་བའི་སློབ་དཔོན་ནོ། ། གཉིས་པ་ལ། བཀའ་དང་། བསྟན་བཅོས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། མདོ་སྔགས་གཉིས་ ལས། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་ན་འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་མདོ་ཐམས་ཅད་དང་། ཁྱད་པར་ཀཏྱ་ནའི་ གདམས་ངག་གི་མདོ་སོགས་འཁོར་ལོ་དང་པོའི་མདོ་མང་པོ་དང་། བྱམས་ཞུས་ཀྱི་ལེའུ་དང་ ཤེར་ཕྱིན་ལྔ་བརྒྱ་པ་སོགས་འཁོར་ལོ་བར་བའི་མདོ་མང་པོ་དང་། མདོ་དགོངས་འགྲེལ། ལང་ཀར་གཤེགས་པ། རྒྱན་སྟུག་པོ་བཀོད་པ། མདོ་སྡེ་ཕལ་བོ་ཆེ་སྟེ་ཡོངས་གྲུབ་བདེན་ 5-70 གྲུབ་ཏུ་སྟོན་པའི་སེམས་ཙམ་པ་དང་ཐུན་མོང་པའི་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་མདོ་མང་པོ་དང་། རང་ ལུགས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མདོ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་མདོ། རྔ་བོ་ཆེའི་ མདོ། སོར་ཕྲེང་ལ་ཕན་པའི་མདོ། དཔལ་ཕྲེང་སེང་གེའི་ང་རོས་ཞུས་པའི་མདོ། མྱང་འདས་ ཆེན་པོའི་མདོ། དཀོན་མཆོག་སྤྲིན་གྱི་མདོ། རབ་ཏུ་ཞི་བ་རྣམ་པར་ངེས་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་གྱི་མདོ་ སོགས་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་སྟོན་པའི་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་མདོ་རྣམས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། དཔུང་བཟང་གིས་ཞུས་པའི་རྒྱུད་དང་། འདུས་པ་བདེ་དགྱེས་ཀྱི་རྒྱུད་དང་། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་རྒྱུད་སོགས་གསར་རྙིང་གི་རྒྱུད་སྡེ་ཤིན་ཏུ་མང་པོ་ཡོད། གཉིས་པ་བསྟན་བཅོས་ནི། བྱམས་པ་མགོན་པོས་མཛད་པའི་མདོ་སྡེ་

【現代漢語翻譯】化身如幻化之生，以及如我等導師般的殊勝化身，共有三種。第三，功德與事業：由智慧法身作為增上緣所產生的善妙功德，即是佛陀的事業。對此進行分類，可分為安立於真實道上的二十六種，以及安立於道之果上的唯一一種，共計二十七種。第二，關於隨行最後法輪的自續派，需要確定根本導師、所欲宣說的經論體系、其特徵、詞源解釋以及所欲之差別，共五個方面。首先，印度的導師有至尊彌勒菩薩、無著兄弟、陳那、法稱、旃陀羅瞿彌、住持護法、寶生寂靜等。藏地的導師有孜嘎瓦多吉、藏卡波切、噶瑪巴讓炯多吉、全知覺囊巴父子、班禪釋迦喬丹、杰袞噶卓喬、堪欽隆日嘉措、達熱那他傳承等。此外，至尊文殊菩薩所著的《見解要義略示》以及聖龍樹所著的《法界贊》等，都清晰地闡述了其他空性的意義，因此這兩者也是自宗的根本導師。第二方面，分為佛語（經）和論著兩類。首先是佛語，又分為顯宗和密宗。首先是顯宗，一般而言，三法輪的所有經典，特別是迦旃延教誡經等初法輪的眾多經典，以及《慈氏請問經》的章節和《五百般若經》等中法輪的眾多經典，還有《解深密經》、《楞伽經》、《莊嚴經飾論》、《大方廣佛華嚴經》等，這些是與唯識宗共同宣說圓成實性和真實存在的最後法輪的眾多經典。而自宗不共的經典有：《如來藏經》、《大鼓經》、《能醫治索朗之經》、《功德鬘獅子吼請問經》、《大涅槃經》、《寶積經》、《寂靜決定神變經》等，這些都是宣說究竟真實義的最後法輪的經典。第二是密宗，有《大勝金剛手灌頂經》、《集密歡喜金剛經》、《時輪金剛經》等新舊密續的眾多經典。第二是論著，有彌勒菩薩所著的《經莊嚴論》等。

【English Translation】 Emanations are like illusory births, and supreme emanations are like our teachers. There are three types. Third, qualities and activities: The virtuous qualities arising from the Dharmakāya of wisdom as the primary condition are the activities of the Buddha. These can be divided into twenty-six that are established on the actual path, and one that is established on the fruit of the path, making a total of twenty-seven. Second, regarding the Madhyamaka followers of the final turning of the wheel, there are five aspects to identify: the root teachers, the system of scriptures that express the desired meaning, its characteristics, etymological explanations, and the distinctions of the desired meaning. First, the Indian teachers include venerable Maitreya, the brothers Asanga and Vasubandhu, Dignāga, Dharmakīrti, Candragomin, Sthavira Dharmapāla, Ratnākaraśānti, and others. The Tibetan teachers include Zigawa Dorje, Tsankha Bochhe, Karma Pakshi Rangjung Dorje, Kunchen Jonangpa and his sons, Panchen Shakya Chokden, Je Kunga Drolchok, Khenchen Lungrik Gyatso, the Tāranātha lineage, and others. Furthermore, 'A Brief Exposition of Views' by venerable Mañjuśrī and 'In Praise of Dharmadhātu' by venerable Nāgārjuna clearly explain the meaning of other-emptiness Madhyamaka, so these two are also root teachers of our system. In the second aspect, there are two categories: the Buddha's words (sutras) and treatises. First, the Buddha's words are divided into exoteric and esoteric. First, the exoteric includes all the sutras of the three turnings of the wheel in general, and in particular, many sutras of the first turning of the wheel, such as the Katyayana's Instructions Sutra, and many sutras of the intermediate turning of the wheel, such as the chapter of the Maitreya's Questions Sutra and the Five Hundred Prajñāpāramitā Sutra, as well as the Saṃdhinirmocana Sūtra, the Laṅkāvatāra Sūtra, the Mahāyānasaṃgraha, and the Avataṃsaka Sūtra, which are many sutras of the final turning of the wheel that are commonly shared with the Cittamātra school, which teaches the perfection of reality and true existence. The uncommon sutras of our system are: the Tathāgatagarbha Sūtra, the Drum Sound Sūtra, the Sutra Beneficial to Angulimāla, the Sutra Requested by Glorious Garland Lion's Roar, the Mahāparinirvāṇa Sūtra, the Ratnamegha Sūtra, the Sutra of Miraculous Transformations of Perfect Tranquility, and other sutras of the final turning of the wheel that teach the ultimate definitive meaning. Second, the esoteric includes the Guhyasamāja Tantra, the Hevajra Tantra, the Kālacakra Tantra, and many other tantras of the old and new traditions. Second are the treatises, such as the Abhisamayalankara by Maitreya.

རྒྱན། འབྱེད་རྣམ་ གཉིས། སྙིང་པོའི་མདོའི་དགོངས་འགྲེལ། རྒྱུད་བླ་མ། ཐོགས་མེད་ཀྱི་རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་བ། དབྱིག་གཉེན་གྱི་ཡུམ་གསུམ་གནོད་འཇོམས། ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་འགྲེལ་བ་ སོགས་སྐུ་མཆེད་གཉིས་ཀྱིས་མཛད་པའི་བསྟན་བཅོས་ཕལ་ཆེ་བ་དང་། གཞན་ཡང་འཇམ་ དཔལ་གྱིས་མཛད་པའི་ལྟ་འདོད་མདོར་བསྟན་སོགས་དང་སེམས་འགྲེལ་སྐོར་གསུམ་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་མཛད་པའི་ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པ་སོགས་རྒྱ་གཞུང་རྣམས་དང་། བོད་ཡུལ་གྱི་ མཁས་མཆོག་རྣམས་ཀྱིས་མཛད་པའི་བསྟན་བཅོས་ནི། ཀརྨ་པ་རང་བྱུང་རྡོ་རྗེས་མཛད་པའི་ བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་མཛེས་རྒྱན། ཀུན་མཁྱེན་ཇོ་ནང་པ་ཆེན་པོས་མཛད་པའི་རི་ཆོས་ངེས་ དོན་རྒྱ་མཚོ། བཀའ་བསྡུ་བཞི་པའི་འགྲེལ་བ། ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གསལ་བྱེད་ ལྟ་ངན་མུན་སེལ། རྒྱུད་བླའི་འགྲེལ་བ་ལེགས་བཤད་ཉི་མའི་འོད་ཟེར་སོགས་དང་། པཎ་ ཆེན་ཤཱཀྱ་མཆོག་ལྡན་གྱིས་མཛད་པའི་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་གཉིས་རྣམ་འབྱེད་རྒྱ་མཚོའི་ སྤྲིན་གྱི་འབྲུག་སྒྲ་དང་། རྗེ་ཏཱ་ར་ནཱ་ཐས་མཛད་པའི་ཐེག་མཆོག་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པའི་དབུ་མ་ཆེན་ པོའི་རྣམ་ངེས་དང་། ཤེས་རབ་སྙིང་པོའི་འགྲེལ་བ་སྔོན་མེད་ལེགས་བཤད། རྒྱུ་འབྲས་དབུ་ 5-71 མའི་ཐིག་ལེ། གཞན་སྟོང་སྙིང་པོ། གཞན་སྟོང་དབུ་མའི་རྒྱན། དབུ་མ་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ། ཚུལ་གཉིས་རྣམ་འབྱེད་ངེས་པའི་དོན་གྱི་འཇུག་ངོགས་སོགས་སོ། ། གསུམ་པ་ནི། དབུ་མ་པ་གང་ཞིག ཡོངས་གྲུབ་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གཤིས་ལ་རང་ གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་ཞིང་གཞན་དབང་ཀུན་བཏགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་ གཤིས་ལ་རང་གི་ངོ་བོས་མ་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་པའི་གང་ཟག་དེ། འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་རྗེས་ འབྲང་གི་དབུ་མ་པའི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ལྟ་བུའོ། ། བཞི་པ་ནི། སྟོང་གཞི་དོན་དམ་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དེ་རང་ངོས་ནས་མི་སྟོང་པར་ གཞན་གཟུང་འཛིན་སོགས་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་གིས་གདོད་ནས་སྟོང་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་གློ་ བུར་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་དོན་དམ་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་སྟོང་པའི་སྟེང་དུ་ཀུན་རྫོབ་རང་ གི་ངོ་བོས་ཀྱང་སྟོང་པར་སྨྲ་བས་ན་དབུ་མ་གཞན་སྟོང་པ་ཞེས་བརྗོད། ལྔ་པ་ལ། གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། གཞིའི་བཞེད་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་ བཤད་པ། རང་ལུགས་ཐུན་མིན་གྱི་ཁྱད་པར། བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག བདེན་བཞིའི་ རྣམ་གཞག་བཤད་པ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ལ། མཛོད་ལས། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་ པོ་ལྔ། །དེ་དག་ཉིད་དུས་གཏམ་གཞི་དང་། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཕུང་ པོ་ལྔས་བསྡུས་པའི་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་གཏམ་གྱི་གཞི་ཡིན་པའི་ཆ་ནས་གཞི་ཡིན་ པར་གསུངས་པ་དང་། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། དེ་ནས་

【現代漢語翻譯】裝飾品。區分兩種：心髓經的釋義，《寶性論》，無著的《寶性論》釋，世親的《三品除障》，《法與法性分別經》的釋等，以及無著、世親兩兄弟所著的大部分論典；此外，還有文殊所著的《見欲略標》等，以及心釋三論；龍樹所著的《法界贊》等印度論典；以及藏地諸位大學者所著的論典，如噶瑪巴·讓炯多吉所著的《如來藏莊嚴》，全知覺囊巴大師所著的《山法了義海》，第四結集釋，了義究竟唯識明燈破暗，以及《寶性論》釋·善說日光等；班禪釋迦秋丹所著的《二諦分別大海云之雷聲》，杰達拉那他所著的《大乘至極廣佈中觀之抉擇》，《般若心經》釋·前所未有之善說，因果中觀之明點，他空心髓，他空中觀莊嚴，中觀如意寶，二諦分別決定義之入門等。第三，如果一位中觀派人士，承認圓成實性二無別的智慧，其自性是實有的，並且承認被依他起和遍計所攝的諸法，其自性不是實有的，那麼這位人士就是隨順后法輪的中觀派的特徵。例如，無著兄弟就是其典範。第四，空性的基礎，即二無別的勝義智慧，從其自身角度而言並非空性，而是從客體的能取所取等一切戲論上，本來就是空性的；並且，對於被世俗所攝的諸法而言，勝義是從他性的角度上是空性的，而且世俗從自性的角度上也是空性的，因此被稱為他空中觀派。第五，分為基、道、果三個方面。首先，在基的方面，分為：宣說對基的不同觀點，自宗不共的特點，二諦的安立，以及四諦的安立。首先，在第一個方面，《俱舍論》中說：『色等五蘊，即是彼等言說之基』等等，意思是說，被色等五蘊所攝的，有為法，從它們是言說之基礎的方面來說，就是基。此外，《現觀莊嚴論》中說：

【English Translation】 Ornament. Distinguishing two aspects: Interpretations of the Essence Sutra, the Uttaratantra, Asanga's commentary on the Uttaratantra, Dignāga's Trisamayavyavalokana, commentaries on the Dharma and Dharmata-vibhanga, and most of the treatises composed by the two brothers Asanga and Vasubandhu; Furthermore, Jampal's (Manjushri's) brief exposition of views, the three sections on mind commentary, Nagarjuna's Dharmadhatu Stotra, and other Indian texts; and the treatises composed by the great scholars of Tibet, such as Karma Pakshi's Dechen Nyingpo Dzegyen (Ornament of the Sugata-garbha), Kunkhyen Jonangpa Chenpo's Mountain Dharma Definitive Meaning Ocean, the commentary on the Fourth Council, the Definitive Ultimate Thatness Illuminating Lamp Dispelling Wrong Views, and the commentary on the Uttaratantra, Rays of the Sun of Good Explanation; Panchen Shakya Chokden's Two Systems of Great Madhyamaka, the Thunder of the Clouds of the Ocean of Distinction, and Je Tāranātha's Great Madhyamaka of the Supreme Vehicle, the Determination of the Very Extensive, the commentary on the Heart Sutra, Unprecedented Good Explanation, the Bindu of Cause and Effect Madhyamaka, the Essence of Other-Emptiness, the Ornament of Other-Emptiness Madhyamaka, the Wish-Fulfilling Jewel of Madhyamaka, the Entrance to the Definitive Meaning of the Two Systems of Distinction, and so on. Third, any Madhyamika who accepts that the wisdom of the indivisible two truths of the consummated nature is established by its own nature, and who accepts that the dharmas included in the other-powered and the imputed are not established by their own nature, that person is the characteristic of a Madhyamika who follows the final turning of the wheel. An example is the brothers Asanga. Fourth, the basis of emptiness, the non-dual wisdom of ultimate truth, is not empty from its own side, but is primordially empty of all elaborations such as grasping and apprehending; and the dharmas included in the conventional, adventitious, are empty of the nature of the ultimate other, and also empty of the nature of the conventional self, therefore it is called Other-Empty Madhyamaka. Fifth, concerning the three aspects of ground, path, and fruition. First, in the aspect of the ground, there are four parts: explaining the various views on the ground, the unique characteristics of one's own system, the establishment of the two truths, and the explanation of the four truths. First, in the first aspect, the Abhidharmakosha says: 'The five aggregates, such as form, are the basis of speech,' etc., meaning that the conditioned dharmas included in the five aggregates, such as form, are the ground in terms of being the basis of speech. Furthermore, the Abhisamayalankara says:

ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད། །ཅེས་ སོགས་ཀྱིས་ཕུང་ཁམས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཁྱད་ཆོས་ཀྱི་རྟེན་ཆོས་ཅན་ཡིན་པའི་ ཆ་ནས་གཞི་ཡིན་པར་གསུངས་པ་དང་། ཆོས་མངོན་གྱི་མདོ་ལས། ཐོག་མ་མེད་པ་དུས་ཀྱི་ ཁམས། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་ལུང་དོན་ཐེག་བསྡུས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལྟར་ན་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ དགེ་མི་དགེའི་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བགོ་གཞི་ཡིན་པའི་ཆ་ནས་གཞི་ཡིན་པར་གསུངས་ 5-72 པ་དང་། རྣམ་འགྲེལ་ལས། བརྡ་ཡི་བྱེ་བྲག་རྟོག་པ་པོ། །འདོད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་གཞི། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་སྒྲས་བརྗོད་བྱ་ཡིན་པའི་ཆ་ནས་གཞི་ཡིན་པར་གསུངས་པ་ དང་། གཞན་ཡང་གང་ལས་ཡལ་ག་འབྱུང་བའི་རྩ་བ་ལ་གཞི་ཞེས་དང་། དབྱེ་ཆོས་གྱེས་གཞི་ ལ་གཞི་ཞེས་བརྗོད་པ་སོགས་མང་པོ་ཡོད་དོ། ། གཉིས་པ་ལ། མཐར་ཐུག་གི་གཞི་ངོས་བཟུང་བ། གཞི་དེ་རང་གཞན་ཐམས་ཅད་ལ་ ཡོད་པར་བསྟན་པ། དེ་ཉིད་འཁོར་འདས་ཀུན་གྱི་གཞིར་བསྟན་པ། གཞི་བདེ་གཤེགས་ སྙིང་པོ་དེ་ཉིད་མཚན་ཉིད་དགུ་ལྡན་དུ་བསྟན་པ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། དོན་དམ་པའི་ ཆོས་དབྱིངས་དེ་ཉིད་གདོད་ནས་ཉེས་སྐྱོན་གང་གིས་གོས་མ་མྱོང་ཞིང་། དོན་དམ་པའི་ཡོན་ ཏན་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་རང་ཆས་སུ་རྫོགས་པའི་རང་བྱུང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ སེམས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ ལ་ཁྱབ་པར་གནས་པ་དེ་ཉིད་དོ། ། གཉིས་པ་ལ། མདོ་ལུང་དང་། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་མདོ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་དག་དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཁྱིམ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་འོག་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པའི་སྙིང་པོ་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་དང་མ་འདྲེས་པ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ ཀྱི་མཛོད་ཀྱི་གཏེར་ཆེན་པོ་ཡོད་ཀྱང་། ཞེས་སོགས་དང་། གཞན་ཡང་མྱང་འདས་ཆེན་པོའི་ མདོ་དང་། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལ་འཇུག་པའི་གཟུངས་སོགས་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོ་སྡེ་དུ་མ་ ལས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གློ་བུར་དྲི་མའི་སྦུབས་ན་དོན་དམ་པའི་ སངས་རྒྱས་ཆོས་སྐུ་ཡོན་ཏན་ཀུན་ལྡན་དུ་ཡོད་པར་ཡང་ཡང་གསུངས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། ཇི་ལྟར་མི་དབུལ་ཁྱིམ་ནང་ས་འོག་ན། །མི་ཟད་པ་ཡི་ 5-73 གཏེར་ནི་ཡོད་གྱུར་ལ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་དབུལ་བོའི་ཁྱིམ་གྱི་འོག་ཏུ་གཏེར་ཡོད་པ་ལྟར་ སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིད་ཀྱི་ནང་དུ་ཆུད་པའི་སེམས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་ བའི་ཡེ་ཤེས་རིན་པོ་ཆེའི་གཏེར་ལྟ་བུ་ཡོད་ཚུལ་རྒྱས་པར་གསུངས་ལ། གཞན་ཡང་བྱང་ས་ སོགས་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་ཀྱིས་མཛད་པའི་རྒྱ་གཞུང་དུ་མར་དེ་མཐུན་གྱི་ཚུལ་གསལ་བར་ གསུངས་པ་ཆེས་མང་ངོ་། ། གས

【現代漢語翻譯】一切智性（thams cad shes pa nyid）等等，從蘊、界所攝之法，作為具有特殊性質之所依的角度來說，被認為是基礎。如《阿毗達磨經》中說：『無始時際之界（thog ma med pa dus kyi khams）』等等的經文意義，在《攝大乘論》中也有闡述，即阿賴耶識（kun gzhi'i rnam shes）作為一切善與非善習氣的承擔者，因此被認為是基礎。如《釋量論》中說：『名言差別分別者，隨欲而行之基礎（brda yi bye brag rtog pa po，'dod pa'i rjes su byed pa'i gzhi）』等等，說明諸法作為語言表達的對象，因此是基礎。此外，從其生出枝幹的樹根被稱為基礎，作為分類依據的來源也被稱為基礎等等，例子很多。第二，關於最終基礎的認定：指出此基礎存在於一切自他之中；指出此基礎是一切輪迴與涅槃的基礎；指出此基礎，即如來藏（bde gshegs snying po），具有九種功德。首先：從根本上講，勝義法界（chos dbyings）從未被任何過失所染污，並且從根本上就自然具備一切勝義功德，這種自生俱生智（rang byung lhan cig skyes pa'i ye shes），即自性光明的如來藏（bde gshegs snying po），遍在於一切眾生的心中。第二，分為經文和論典兩種依據。首先，在《如來藏經》中說：『善男子們，同樣，在一切眾生顯現執著的意識之下，如同房屋一般，有如來藏（de bzhin gshegs pa'i snying po），它是力量、無畏、不混雜和一切佛法的寶藏。』等等。此外，在《大涅槃經》和《入無分別陀羅尼》等大乘經典中，也多次提到一切眾生的心性，在突如其來的垢染之中，存在著具足一切功德的勝義佛法身（sangs rgyas chos sku）。第二，在《寶性論》中說：『如貧者家中，地下有無盡之寶藏（ji ltar mi dbul khyim nang sa 'og na，mi zad pa ya yi gter ni yod gyur la）』等等，說明如同貧窮人家地下有寶藏一樣，一切眾生心中都蘊藏著自性光明的智慧，如同珍寶的寶藏。此外，在《瑜伽師地論》等無著、世親所著的眾多印度論典中，也清楚地闡述了類似的觀點。

【English Translation】『All-knowingness (thams cad shes pa nyid)』 etc., it is stated that the phenomena encompassed by the aggregates and elements are the basis in the sense that they are the support of specific characteristics. As stated in the Sutra of Abhidharma: 『The realm of beginningless time (thog ma med pa dus kyi khams)』 etc., the meaning of which is explained in the Compendium of the Great Vehicle, the Alaya-vijñana (kun gzhi'i rnam shes) is the basis in the sense that it is the foundation for all virtuous and non-virtuous imprints. As stated in the Commentary on Valid Cognition: 『The discriminator of verbal distinctions, the basis for acting according to desire (brda yi bye brag rtog pa po, 'dod pa'i rjes su byed pa'i gzhi)』 etc., it is stated that phenomena are the basis in the sense that they are objects expressed by words. Furthermore, the root from which branches emerge is called the basis, and the source of differentiation is called the basis, and so on. Second, regarding the identification of the ultimate basis: Showing that this basis exists in all self and others; Showing that it is the basis of all samsara and nirvana; Showing that this basis, the Tathagatagarbha (bde gshegs snying po), possesses nine qualities. First: The Dharmadhatu (chos dbyings) of ultimate reality has never been stained by any faults from the beginning, and all ultimate qualities have been naturally perfected from the beginning, this self-arisen co-emergent wisdom (rang byung lhan cig skyes pa'i ye shes), the naturally luminous Tathagatagarbha (bde gshegs snying po), pervades the minds of all sentient beings. Second, divided into sutra and shastra. First, in the Tathagatagarbha Sutra it is said: 『Sons of the lineage, similarly, beneath the mind of manifest clinging of all sentient beings, which has become like a house, there is the Tathagatagarbha (de bzhin gshegs pa'i snying po), a great treasure of strength, fearlessness, non-mixture, and all the Buddha-dharmas.』 etc. Furthermore, in the Mahaparinirvana Sutra and the Entering Non-Conceptualization Dharani, etc., in many Mahayana sutras, it is repeatedly stated that the nature of the minds of all sentient beings, within the sheath of adventitious stains, possesses the Dharmakaya (sangs rgyas chos sku) of ultimate reality, complete with all qualities. Second, in the Uttaratantra it is said: 『Just as in the house of a poor person, under the ground, there is an inexhaustible treasure (ji ltar mi dbul khyim nang sa 'og na, mi zad pa ya yi gter ni yod gyur la).』 etc., explaining in detail that just as there is a treasure under the house of a poor person, similarly, within the minds of all sentient beings, there is a treasure like a jewel of naturally luminous wisdom. Furthermore, in the Yogacarabhumi Shastra, etc., in many Indian treatises composed by Asanga and Vasubandhu, similar views are clearly explained.

ུམ་པ་ལ། ལུང་དགོད་པ་དང་། ལུང་དོན་འཁོར་འདས་ཀྱི་གཞི་བྱེད་ཚུལ་དང་། གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། མདོ་དང་། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཐེག་ པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་མངོན་གྱི་མདོ་ལས། ཐོག་མ་མེད་དུས་ཅན་གྱི་དབྱིངས། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་ གྱི་གནས་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཡོད་པས་ནི་འགྲོ་ཀུན་ལ། །མྱ་ངན་འདས་པའང་ཐོབ་པ་ཡིན། །ཞེས་ སོགས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། དེ་བཞིན་ཕུང་པོ་ཁམས་དབང་རྣམས། །ལས་དང་ཉོན་ མོངས་དག་ལ་གནས། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་ཚུལ་བཞིན་མིན། །ཡིད་ལ་བྱེད་ལ་རྟག་ཏུ་ གནས། །ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་ཡིད་བྱེད་ནི། །སེམས་ཀྱི་དག་པ་ལ་རབ་གནས། །ཞེས་སོགས་ སོ། ། གཉིས་པ་ལ། མྱང་འདས་འཁོར་བའི་གཞི་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དོན་དམ་པའི་ཆོས་ དབྱིངས་རང་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ་དོན་དམ་པའི་མྱང་འདས་ཡིན་ལ། དེ་ལ་དམིགས་ཏེ་བསྒོམས་ པས་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་ཟད་པའི་མྱང་འདས་ཐོབ་དགོས་ཕྱིར་དེ་གསར་བྱུང་གི་མྱང་འདས་ཐོབ་ བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཆ་ནས་དེ་དེའི་གཞི་ཡིན་པར་བསྟན། གཉིས་པ་ནི། ཆོས་དབྱིངས་དེ་ཉིད་འཁོར་བའི་རྒྱུ་དངོས་མ་ཡིན་ཡང་དཔེར་ན་གསེར་ གྱི་གཡའ་དང་ཆུའི་རྙོག་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་གློ་བུར་བའི་འཁོར་བ་དེ་ཡང་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ 5-74 བའི་སེམས་དང་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གྱི་ཚུལ་དུ་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་སྒོ་ནས་གནས་ཡོད་པའི་ ཆ་ནས་དེ་དེའི་གཞི་ཡང་ཡིན་པར་བསྟན་ཏོ། ། བཞི་པ་ལ། ཡོངས་གཅོད་ཀྱི་མཚན་ཉིད། རྣམ་བཅད་ཀྱི་མཚན་ཉིད། ཐུང་མོང་གི་ མཚན་ཉིད་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དེ་ཉིད་རྟག་བརྟན་ཞི་བ་ གཡུང་དྲུང་ཡིན་པའི་ཆ་ནས་རྟག་པར་བསྟན་པ་དང་། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དེ་ཉིད་འཁོར་ འདས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་ཅིང་ཡུལ་དུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་དང་བྲལ་ཞིང་ཉེ་རིང་ཕྱོགས་ལྷུང་མེད་པར་ཆོས་ ཀུན་གྱི་སྲོག་དང་མགོན་དུ་བཞུགས་པ་ཡིན་པའི་ཆ་ནས་ཀུན་ཁྱབ་ཏུ་བསྟན་པ་དང་། སྤྱིར་ ཆོས་ཉིད་དེ་རྔོག་ལོས་སྟོང་ཉིད་མེད་དགག་ལ་དང་བུ་སྟོན་པས་ཀུན་གཞི་ལ་འདོད་པ་ལྟ་ བུའི་མི་མཐུན་པ་ཡོད་ཀྱང་། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། རིགས་ཁམས་སྦྲང་རྩི་དང་འདྲ་འདི་གཟིགས་ ནས། །ཞེས་དང་། ལུས་ཅན་ལ་ཡོད་ཟག་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་སྦྲང་མའི་རྩི་དང་འདྲ། །ཞེས་ སོགས་གསུངས་པ་ལྟར་རང་ལུགས་ལ་འཕགས་པའི་སོ་སོར་རང་གིས་རིག་བྱར་གྱུར་པའི་ གཟུང་འཛིན་གཉིས་བྲལ་གྱི་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་ཡེ་ཤེས་སུ་བཞེད་ཕྱིར་ བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དེ་ཉིད་སོ་སོར་རང་གིས་རིག་བྱར་བསྟན་པ་དང་། དཔལ་ཕྲེང་གི་མདོ་ ལས། རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་ བྱེ་མ་ལས་འདས་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་བསྟན་པ་སྟེ། ཞེས་ སོགས་དང་། མྱང་འ

【現代漢語翻譯】關於『母巴』(Uma)，有引用經文，以及闡述輪迴與涅槃之基礎的方式。分為兩種，第一種是引用經文，分為經和論兩種。首先是，在《大乘法界無差別經》中說：『無始時來界，是諸法之所依，由此有諸有情，證得涅槃果。』等等。第二種是，在《寶性論》中說：『如來藏於蘊、界、處，煩惱及業皆依彼，業及煩惱非如理，作意恒時依于彼，不如理之作意者，依於心之清凈性。』等等。第二種，關於涅槃與輪迴的兩個基礎：第一，勝義諦的法界本身就是勝義涅槃。因為專注於此並禪修，就能獲得去除暫時性污垢的涅槃，所以它被認為是獲得新涅槃的因素，因此被認為是涅槃的基礎。第二，雖然法界本身不是輪迴的直接原因，但就像金礦中的雜質和水中的渾濁一樣，世俗的、暫時的輪迴也以自性光明的心和法與有法的形式，通過依存關係存在，因此也被認為是輪迴的基礎。第四，有遣除的定義、區分的定義和共同的定義這三種。第一，就如來藏本身是常、恒、寂、永恒的方面而言，它被認為是常；就如來藏本身遍及輪迴和涅槃，超越時間和空間的限制，沒有親疏遠近的偏頗，作為一切法的生命和怙主而存在而言，它被認為是遍及一切；一般來說，雖然對於法性，有人認為龍樹（Nāgārjuna）是空性無遮，無著（Asaṅga）認為是阿賴耶識，但如《寶性論》中說：『觀此如蜜之自性。』以及『有情有此無漏智，猶如蜂採蜜。』等等，按照自宗，由於聖者各自將二取分別的自性光明心視為各自所證悟的對境，因此如來藏本身被認為是各自所證悟的對境；在《華嚴經》中說：『無分別、不可思議的佛法，具有超過恒河沙數的功德，這被認為是如來法身。』等等；以及《涅槃經》中說：

【English Translation】 Regarding 'Uma', there are scriptural quotations and explanations of how it serves as the basis for both samsara and nirvana. There are two types: the first is scriptural quotations, divided into sutras and treatises. The first is from the Mahayana Dharmadhatu Aviseṣa Sutra: 'The beginningless realm is the basis of all dharmas; because of it, all beings attain nirvana.' etc. The second is from the Uttaratantra: 'The Tathagatagarbha is in the skandhas, dhatus, and ayatanas; afflictions and karma all depend on it; karma and afflictions are not as they should be; constant attention is paid to it; those who do not pay attention properly rely on the purity of mind.' etc. The second type concerns the two bases of nirvana and samsara: First, the Dharmadhatu itself, in its ultimate truth, is ultimate nirvana. Because by focusing on it and meditating, one can attain nirvana that removes temporary defilements, it is considered a factor in attaining new nirvana, and therefore considered the basis of nirvana. Second, although the Dharmadhatu itself is not the direct cause of samsara, like impurities in gold and turbidity in water, the conventional, temporary samsara also exists in the form of the self-luminous mind and dharma and dharmata through dependent relationships, and is therefore also considered the basis of samsara. Fourth, there are three types of definitions: the definition of exclusion, the definition of distinction, and the common definition. First, in terms of the Tathagatagarbha itself being permanent, stable, peaceful, and eternal, it is considered permanent; in terms of the Tathagatagarbha itself pervading samsara and nirvana, transcending the limitations of time and space, without partiality of near and far, existing as the life and protector of all dharmas, it is considered all-pervading; generally, although there are disagreements regarding Dharmata, with some considering Nagarjuna to be emptiness without negation and Asaṅga considering it to be the Alaya-vijnana, as stated in the Uttaratantra: 'Observe this nature like honey.' and 'Beings have this uncontaminated wisdom, like bees collecting honey.' etc., according to our own tradition, since the self-luminous mind of the two graspers is regarded by the noble ones as the object of their own realization, the Tathagatagarbha itself is considered the object of their own realization; in the Avatamsaka Sutra it says: 'The non-differentiated, inconceivable Buddha-dharma, possessing merits exceeding the sands of the Ganges, is considered the Dharmakaya of the Tathagata.' etc.; and in the Nirvana Sutra it says:

དས་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྟོབས་བཅུ་དང་། ཞེས་ པ་ནས། ཚད་མེད་མཐའ་ཡས་པ་སྙེད་དང་དེ་ལྟ་བུ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་ པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོགས་དང་། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། འོད་གསལ་བྱས་ མིན་དབྱེར་མེད་པར། །འཇུག་ཅན་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་ནི། །རྡུལ་ལས་འདས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་དང་ལྡན་པ་ཉིད། །ཅེས་སོགས་དང་། བསྡུས་རྒྱུད་ལས། ཁྱོད་ནི་སྲིད་པ་ 5-75 གསུམ་ལས་འདས་ཀྱང་སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན། །ཕྲ་རབ་རྡུལ་གྱི་ཆོས་དང་བྲལ་ཡང་ བརྟན་དང་གཡོ་བ་ཀུན་གྱི་གཟུགས། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་ཆོས་དབྱིངས་དྭངས་པའི་ཡེ་ཤེས་ རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་པར་བསྟན་པ་ལྟར། སྤྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ པ་ལ་རྩོད་པ་མེད་ཅིང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་དབྱིངས་དེ་དང་། གཞིའི་སེམས་ཅན་གྱི་ཆོས་ དབྱིངས་གཉིས་ཀ་དབྱེར་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་ཆོས་དབྱིངས་དེས་ཀྱང་ ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་རྣམ་པ་འཛིན་པའི་ཆ་ནས་དེ་ཡང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ པར་བསྟན་པ་དང་བཞི་ཡོད་དོ། ། གཉིས་པ་ལ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། ཡོད་མིན་མེད་མིན་དེ་བཞིན་མིན་གཞན་མིན། །སྐྱེ་ དང་འགག་མེད་བྲི་བར་མི་འགྱུར་ཞིང་། །འཕེལ་བ་མེད་ཅིང་རྣམ་པར་དག་པའང་མེད། །རྣམ་པར་དག་འགྱུར་དེ་ནི་དོན་དམ་མཚན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་དོན་དམ་པའི་ཆོས་ དབྱིངས་དེ་ཉིད་ཀྱི་གཤིས་ལ་ཀུན་བཏགས་གཞན་དབང་གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོར་ཡོད་པ་ཡང་མ་ ཡིན། དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོར་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན། དེ་གཉིས་དང་དོན་དམ་པར་གཅིག་ དང་ཐ་དད་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་སྐྱེ་འགག་འཕེལ་འགྲིབ་ཀྱི་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་གིས་གདོད་ ནས་དག་པ་ལས་སྔར་ཡོད་བསལ་བ་མ་ཡིན་པའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཆ་ནས་ ཆོས་དབྱིངས་སྤྲོས་བྲལ་དུ་བསྟན་པ་དང་། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། ཇི་ལྟར་ནམ་མཁའ་ཀུན་སོང་བ། །གང་ཕྱིར་ཉེ་བར་གོས་པ་མེད། །དེ་བཞིན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ། །གནས་འདི་ཉེ་བར་ གོས་པ་མེད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་དེ་གཟུགས་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ཀུན་ ལ་ཁྱབ་ཀྱང་གཟུགས་ཅན་གྱི་ཉེས་པས་མ་གོས་པ་ལྟར་ཆོས་དབྱིངས་དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ ཅད་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་ཁྱབ་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་སྟེང་གི་གློ་བུར་དྲི་མས་རང་གཤིས་ལ་ ནམ་ཡང་གོས་པ་མེད་པའི་ཆ་ནས་ཆོས་དབྱིངས་སྤྲོས་པའི་མཚན་མས་མ་གོས་པར་བསྟན་པ་ 5-76 དང་གཉིས་ཡོད་དོ། ། གསུམ་པ་ལ། ཟུང་འཇུག རང་བཞིན་གྱི་རིགས། དོན་དམ་པའི་ཁམས་བཤད་པ་དང་ གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དོན་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་ཀུན་རྫོབ་གཟུང་འཛིན་གྱིས་སྟོང་ ཞིང་དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་མི་སྟོང་པའི་སྟོང་མི་སྟོང་ཟུང་དུ་འཇུག་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་དེ་ ཡིན། གཉིས་པ་

【現代漢語翻譯】此後，『種姓之子，如來十力』等，乃至『無量無邊之法，皆為如來佛性』等等。《寶性論》中說：『光明非作異無別，有性恒河沙數過，佛法皆具勝義諦。』等等。《攝經》中說：『汝雖超脫三有，然具三有之相；雖離微塵之法，然為堅固動搖之體。』等等，如是宣說，法界清凈智慧具足一切相。一般而言，佛之法界具足一切相，對此並無諍論。而佛之法界與根本有情之法界二者無別，以是之故，有情之法界亦能于了知一切所知之究竟實相之分位上，顯示其具足一切相，此為四種情況。第二，于《經莊嚴論》中說：『非有非無亦非如，異體不生亦不滅，不減不增亦非凈，彼凈轉變是真諦。』如是所說，就勝義法界之自性而言，並非存在於遍計所執與依他起二者之體性中，亦非不存在於真如之體性中。與二者而言，勝義既非一體亦非異體，乃是遠離生滅增減等一切戲論，從本以來即清凈，並非由去除先前存在之物而得之實相智慧，就此而言，是為宣說遠離戲論之法界。又如《寶性論》中說：『如是虛空無所至，何以不近無染污，如是普于諸有情，此性不近無染污。』如是所說，譬如虛空周遍一切有色之物，然不為有色之過失所染污；如是法界周遍一切有情之心性，然於心上之客塵，從未染污其自性，就此而言，是為宣說不為戲論之相所染污之法界，此為二種情況。第三，講到雙運、自性之種姓、勝義之界，共分三種。第一種，勝義之法界，是空性與非空性雙運之體性，即空于名言之能取所取，而不空于勝義之法性。

【English Translation】 Furthermore, 'Son of lineage, the ten powers of the Tathagata,' etc., up to 'immeasurable and boundless dharmas are the nature of the Buddha Tathagata,' etc. In the Uttaratantra it says: 'Light and non-created are indistinguishable, possessing the qualities exceeding the Ganges' sands, all the Buddha's dharmas are endowed with the ultimate truth.' etc. In the Condensed Sutra it says: 'Although you transcend the three realms, you possess the aspects of the three realms; although you are free from the dharmas of subtle particles, you are the form of all that is stable and moving.' etc. As such, it is taught that the Dharmadhatu's pure wisdom is all-encompassing. In general, there is no dispute that the Dharmadhatu of the Buddha is all-encompassing. And because the Dharmadhatu of the Buddha and the Dharmadhatu of the basic sentient beings are inseparable, the Dharmadhatu of sentient beings also demonstrates being all-encompassing in terms of holding the ultimate aspect of all knowable objects. These are the four aspects. Secondly, in the Ornament of the Sutras it says: 'Not existent, not non-existent, not thus, not other, without arising and ceasing, not decreasing, not changing, without increasing, and not purified; that which is purified is the ultimate characteristic.' As it is said, regarding the nature of the ultimate Dharmadhatu itself, it is not existent in the essence of the imputed and the dependent; nor is it non-existent in the essence of Suchness. In relation to these two, the ultimate is neither one nor different, being the wisdom of the state of affairs that is primordially pure from all elaborations of arising, ceasing, increasing, and decreasing, not eliminating what was previously there. In this respect, it is taught as the Dharmadhatu free from elaboration. Furthermore, as it says in the Uttaratantra: 'Just as the sky pervades all, because it is not closely stained, so too, this dwells in all sentient beings, without being closely stained.' As it is said, for example, just as the sky pervades all objects with form, yet is not stained by the faults of form, so too, the Dharmadhatu pervades the nature of the minds of all sentient beings, yet the adventitious stains on the mind never stain its inherent nature. In this respect, it is taught as the Dharmadhatu unstained by the characteristics of elaboration. These are the two aspects. Thirdly, regarding union, the lineage of self-nature, and the explanation of the ultimate realm, there are three aspects. The first is that the Dharmadhatu of the ultimate truth is the nature of the union of emptiness and non-emptiness, being empty of the grasping and the grasped of conventional reality, and not empty of the Dharmata of ultimate truth.

ལ། རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ། སྒྲ་བཤད་དང་བཞི་ལས། དང་ པོ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་གི་ཁྱད་པར་རམ་ཆོས་ཉིད། གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་ དེ་འོང་བ། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ཅན་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཐོབ་པ་རྣམས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། གདོད་ནས་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གནས་པའི་ཡོན་ཏན་ཀུན་ལྡན་གྱི་ ནང་རིག་འགྱུར་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་གང་ཞིག ཁྱོད་ལ་དམིགས་ཏེ་ལམ་ལ་འབད་ན་དྲི་མ་འབྲལ་ རུང་དང་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་མངོན་དུ་འགྱུར་རུང་གི་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་དགེ་བ་དེ། རིགས་ཀྱི་ མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་བྱང་སེམས་ཚོགས་ལམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཀུན་གཞིའི་ཡེ་ཤེས་ལྟ་བུའོ། ། གསུམ་པ་ལ། རང་བཞིན་གནས་རིགས་དང་། རྒྱས་འགྱུར་གྱི་རིགས་གཉིས་ལས། དང་ པོ་གོང་གི་རིགས་དང་འདྲ། གཉིས་པ་ལ་མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ་གཉིས་ལས་དང་པོ་ནི་རང་བཞིན་གྱི་རིགས་ལ་བརྟེན་ ནས་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་འདུས་བྱས་ཀྱི་དགེ་བ་དེ། རྒྱས་འགྱུར་ གྱི་རིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་བྱང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཚོགས་ལམ་ལྟ་བུའོ། ། གཉིས་པ་ལ། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་རྒྱས་འགྱུར་གྱི་རིགས་གསུམ་ཡོད། དེ་དག་གི་མཚན་ ཉིད་ཀྱང་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་དགེ་བ་འདུས་བྱས་དེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ རྒྱས་འགྱུར་གྱི་རིགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད། དེས་འགྲེས་ཏེ། རང་རྒྱལ་བྱང་ཆུབ་དང་། ཉན་ཐོས་ 5-77 བྱང་ཆུབ་ལ་སྦྱར་ན་དེ་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཤེས་ནུས་སོ། ། བཞི་པ་ནི། རིགས་ཀྱི་སྐད་དོད་གོ་དྲ་ཞེས་བྱ་ཞིང་དེ་ཡང་ཤུན་པ་འདྲ་བའི་དོན་དང་། སྙིང་པོའི་སྐད་དོད་གྷརྦྷ་ཞེས་བྱ་ཞིང་། དེ་ཡང་ཕྱི་རོལ་ནས་གཞན་གྱིས་གཡོགས་ཤིང་དབུས་ ན་ཡོད་པའི་དོན་གྱིས་རིགས་ཀྱི་སྒྲ་བཤད་པར་བྱ་དགོས་སོ། ། གསུམ་པ་ལ། ཁམས་ཀྱི་དོན་དང་། དེ་ལ་ལོག་རྟོག་སྤང་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་ཁམས་ཀྱི་འཇོག་ཚུལ་ལ་རྒྱུ་དང་རིགས་འཛིན་པའི་ཆ་སོགས་ནས་འཇོག་ཚུལ་འདྲ་མིན་ ཡོད་ཀྱང་རང་ལུགས་ཀྱི་ཁམས་ནི་ཆོས་ཅན་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ཆོས་ཉིད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ ཤེས་མི་གསལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་གནས་པ་ལ་འཇོག་ཅིང་། དེ་འདྲའི་ཆོས་ཉིད་ལ་སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱི་ དྲི་མ་སྟོན་བྱེད་ཀྱི་དཔེ་དགུ་ནི་པདྨ་ངན་པའི་ནང་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་དང་། སྦྲང་མའི་དབུས་ ན་སྦྲང་རྩི་དང་། སྦུན་པའི་ནང་ན་སྙིང་པོ་དང་། མི་གཙང་བའི་ནང་ན་གསེར་དང་། སའི་འོག་ གི་གཏེར་དང་། ལྗོན་ཤིང་གི་མྱུ་གུ་སོགས་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཤུན་པའི་ནང་ན་གནས་པ་དང་། གོས་ཧྲུལ་གྱི་ནང་ན་རྒྱལ་བའི་གསེར་སྐུ་དང་། བུད་མེད་ངན་མའི་ལྟོ་བར་མི་བདག་དང་། འདམ་ནང་གི་གསེར་གྱི་གཟུགས་བརྙན་ཏེ་དེ་དག་གཡོག་བྱེད་དགུ་དེ་དྲི་མ་ཡིན། དེ་དག་གི་ དཔེ་ཅན་དག་ནི། ད

【現代漢語翻譯】第一，關於種姓的差別、體性、分類和詮釋這四點：首先，是菩薩的六種生處（藏文：སྐྱེ་མཆེད་དྲུག，含義：六處）的差別或法性，從一處傳遞到另一處，是無始時期的法性所獲得的。第二，從一開始就存在於心之自性中的，具足一切功德的不變內識智慧，如果你專注於此並努力修行，就能去除污垢，所有功德都能顯現，這種非造作的善，就是種姓的體性。例如，菩薩資糧道行者的相續中的阿賴耶識。第三，分為自性住種姓和增長種姓兩種。前者與上述種姓相同。後者分為體性和分類兩種。首先，依賴於自性種姓，由因緣所生的菩提之因，這種造作的善，就是增長種姓的體性。例如，菩薩相續中的資糧道。其次，有三種乘的增長種姓。它們的體性是，成為圓滿菩提之因的造作之善，是大乘增長種姓的體性。以此類推，將此體性與獨覺菩提和聲聞菩提結合，就能瞭解這二者的體性。第四，種姓的梵語是Gotra，意思是類似於外殼；精華的梵語是Garbha，意思是外部被覆蓋，內部存在。因此，需要這樣詮釋種姓。第三，關於界（藏文：ཁམས，含義：界）的意義以及遣除對它的邪見：首先，一般來說，界的安立方式有從因、種姓等角度安立的不同方式，但自宗的界是指，法爾如是安住於心之自性中的，不明顯之自生智慧。對於這種法性，有九種譬喻來顯示遮蔽它的污垢：蓮花中的佛像，蜂蜜中的蜂蜜，穀殼中的精華，不凈物中的黃金，地下的寶藏，樹木的幼苗等生長的能力存在於外殼中，破布中的佛像，惡婦腹中的人主，泥土中的金像。這九種覆蓋物就是污垢。這些譬喻所代表的是：

【English Translation】 Firstly, regarding the four aspects of lineage: differences, characteristics, divisions, and explanations. The first is the difference or nature of the six sources (Skt: Shadayatana) of a Bodhisattva, transmitted from one to another, obtained through beginningless Dharmata. Secondly, the unchanging inner awareness wisdom that inherently resides in the nature of mind, possessing all qualities. If you focus on this and strive on the path, it is possible to remove defilements and manifest all qualities. This unconditioned virtue is the characteristic of lineage. An example is the Alaya-jnana (藏文：ཀུན་གཞིའི་ཡེ་ཤེས，梵文：ālaya-jñāna，梵文羅馬擬音：ālaya-jñāna，漢語字面意思：阿賴耶識) in the continuum of a Bodhisattva on the Accumulation Path. Thirdly, there are two types: the naturally abiding lineage and the developing lineage. The former is similar to the lineage mentioned above. The latter is divided into characteristics and divisions. Firstly, relying on the naturally abiding lineage, the conditioned virtue that becomes the cause of Bodhi due to conditions is the characteristic of the developing lineage. An example is the Accumulation Path in the continuum of a Bodhisattva. Secondly, there are three developing lineages of the three vehicles. Their characteristic is that the conditioned virtue that becomes the cause of perfect Bodhi is the characteristic of the developing lineage of the Great Vehicle. By analogy, if this characteristic is combined with Pratyekabuddha Bodhi and Shravaka Bodhi, one can understand the characteristics of those two. Fourthly, the Sanskrit word for lineage is Gotra, which means something like a husk; the Sanskrit word for essence is Garbha, which means being covered from the outside and existing in the middle. Therefore, the explanation of lineage should be done in this way. Thirdly, regarding the meaning of Dhatu (藏文：ཁམས，梵文：dhātu，梵文羅馬擬音：dhātu，漢語字面意思：界) and refuting wrong views about it: Firstly, in general, there are different ways of establishing Dhatu, such as from the perspective of cause and lineage, but the Dhatu in our system refers to the naturally abiding, non-manifest innate wisdom in the nature of mind. For this Dharmata, there are nine metaphors to show the obscuring defilements: the Buddha image in a bad lotus, the honey in the honey, the essence in the husk, the gold in the impurity, the treasure under the ground, the ability to generate seedlings of trees existing in the husk, the golden statue of the Victorious One in rags, the lord of men in the womb of a bad woman, and the golden image in the mud. These nine coverings are the defilements. What these metaphors represent are:

ུག་གསུམ་གྱི་བག་ལ་ཉལ་གསུམ་དང་། དེ་གསུམ་མངོན་འགྱུར་རྣམས་ གཅིག་ཏུ་བྱས་པ་དང་། མ་རིག་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་དང་། མཐོང་སྤང་དང་། སྒོམ་སྤང་དང་། མ་དག་ས་བདུན་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་དྲི་མ་དང་། དག་ས་གསུམ་གྱི་དྲི་མ་ཕྲ་མོ་དང་དགུ་དེ་ ཡིན་ནོ། ། གཉིས་པ་ནི། དོན་དམ་པའི་ཆོས་དབྱིངས་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་སྤངས་རྟོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཚུལ་ཡང་དྲི་མ་གདོད་ནས་རང་བཞིན་དུ་དག་པའི་དོན་དམ་པའི་སྤངས་པ་ མཐར་ཐུག་དང་། སོ་སོར་རང་རིག་པའི་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་དོན་དམ་པའི་རྟོགས་པ་མཐར་ 5-78 ཐུག་གཉིས་ཡེ་ནས་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པ་ལ་གོ་བ་མ་གཏོགས་ཀུན་རྫོབ་གསར་བྱུང་གི་སྤངས་ རྟོགས་མཐར་ཕྱིན་པ་ལ་གོ་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་གཞན་བྱུང་གི་སངས་རྒྱས་སུ་འཛིན་ པའི་ལོག་རྟོག་སྐྱེ་ན་མི་རུང་ངོ་། །ཁ་ཅིག་གིས་ཚོགས་མ་བསགས་པའི་སངས་རྒྱས་མི་འཐད་ ཅེ་ན། ཀུན་བཏགས་དང་རྣམ་བཏགས་ཀྱི་ཚོགས་ནི་གསར་དུ་མ་བསགས་པར་གདོད་ནས་ ཐོབ་པ་མེད་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚོགས་ནི་ཡེ་ནས་རང་ཆས་སུ་རྫོགས་པ་ཤིན་ཏུ་འཐད་དོ། ། གསུམ་པ་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་བཤད་པ་ལ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ། དོན་དམ་ བདེན་པ། གཅིག་དང་ཐ་དད། འཕྲོས་དོན་གཞན་བཤད་པ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ལ། མཚན་ཉིད་སྒྲ་བཤད། མིང་གི་རྣམ་གྲངས། དབྱེ་བ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། རྣམ་ཤེས་ དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ལས་རྣམ་ཤེས་འཁོར་བཅས་ཀྱི་ཡུལ་གང་ཞིག གནས་ཚུལ་ལ་རང་གི་ངོ་ བོ་བདེན་གྲུབ་གྱིས་སྟོང་པའི་ཆོས་དེ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་གཞན་ དབང་ཀུན་བཏགས་གཉིས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དོ། ། གཉིས་པ་ནི། དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་རྣམས་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་གནས་ ཚུལ་ཡང་དག་པར་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་པར་བྱེད་པས་ན་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཞེས་བརྗོད། གསུམ་པ་ནི། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ། ཐ་སྙད་བདེན་པ། བརྫུན་པའི་ཆོས། བསླུ་བའི་ཆོས། སྣང་གནས་མི་མཐུན་པའི་ཆོས་རྣམས་དོན་གཅིག བཞི་པ་ལ། ལོག་པ་དང་། ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རང་གསལ་ བར་སྣང་བའི་བློ་ལ། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལྟར་དོན་བྱེད་མི་ནུས་ཤིང་། འཇིག་རྟེན་ན་བརྫུན་པར་ གྲགས་པའི་ཆོས་དེ། ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ཆུ་ཟླ་དང་སྨིག་རྒྱུ་ལྟ་ བུའོ། ། གཉིས་པ་ནི། རང་གསལ་བར་སྣང་བའི་བློ་ལ། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ལྟར་དོན་བྱེད་ནུས་ཤིང་། 5-79 འཇིག་རྟེན་ན་ཡང་མི་བསླུ་བར་གྲགས་པའི་ཆོས་དེ། ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་དོན་ལྔའི་གཟུགས་ལྟ་བུའོ། ། གཉིས་པ་ལ། མཚན་ཉིད། སྒྲ་བཤད། མིང་གི་རྣམ་གྲངས། དབྱེ་བ་དང་། བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། རྣམ་ཤེས་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ལས་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ནའི་ཡུལ་གང་ཞིག གནས་ཚུལ་ལ་རང་ གི་ངོ་བོ་བདེན་པར་གྲུབ་པའི

【現代漢語翻譯】將三毒（貪嗔癡）的潛在習氣三種，以及這三種習氣的顯現，合為一體；再加上無明習氣的地基，以及見道所斷、修道所斷的煩惱，還有七種不清凈地的違品之垢染，以及三種清凈地的細微垢染，總共是九種。第二，關於勝義法界自性的斷證功德圓滿之理，是指從根本上，自性清凈的勝義斷證達到究竟；以及各自證悟的自生智慧，勝義證悟達到究竟。要理解為本來就具備這些，而不是理解為世俗新生的斷證達到究竟，如果這樣，就會產生認為一切眾生都是外在成就的佛陀的邪見，這是不行的。有些人說，沒有積累資糧就成佛是不合理的。但世俗和分別的資糧，如果不是新積累的，就根本無法獲得，而法性的資糧，本來就自性圓滿，這是非常合理的。第三，講述二諦的分類，包括世俗諦、勝義諦、一與異、以及其他相關內容。首先，講述世俗諦，包括定義、詞源解釋、名稱分類和差別四部分。第一部分是定義：在名識和智慧二者中，名識及其所包含的對境，就其存在方式而言，其自性是空性的法，這就是世俗諦的定義。例子包括由依他起和遍計所攝的一切法。第二部分是詞源解釋：有別於勝義法性的諸法，會障蔽對法界實相的正確認知，因此被稱為世俗諦。第三部分是名稱分類：世俗諦、名言諦、虛假的法、欺騙性的法、顯現與存在不一致的法，這些都是同義詞。第四部分是差別：分為顛倒世俗和真實世俗兩種。首先是顛倒世俗：對於顯現清晰的意識而言，不能如其所顯現的那樣發揮作用，並且在世間被認為是虛假的法，這就是顛倒世俗的定義。例如水中的月亮和海市蜃樓。第二是真實世俗：對於顯現清晰的意識而言，能夠如其所顯現的那樣發揮作用，並且在世間也被認為是不欺騙的法，這就是真實世俗的定義。例如五根所取的色法。第二部分，講述勝義諦，包括定義、詞源解釋、名稱分類和差別四部分。第一部分是定義：在名識和智慧二者中，僅僅是智慧的對境，就其存在方式而言，其自性是真實成立的

【English Translation】 The three latent tendencies of the three poisons (greed, hatred, and delusion), and the manifestation of these three, combined into one; plus the ground of ignorance's habitual imprints, the afflictions to be abandoned by seeing the path, the afflictions to be abandoned by cultivating the path, the impurities of the seven impure grounds that are the opposite side, and the subtle impurities of the three pure grounds, totaling nine. Secondly, regarding the complete perfection of the qualities of abandonment and realization of the ultimate Dharma realm's own nature, it refers to the ultimate abandonment of the ultimate truth, which is fundamentally and naturally pure; and the self-arisen wisdom of individual self-awareness, the ultimate realization of the ultimate truth. It should be understood that these are inherent, not understood as the ultimate perfection of newly arisen abandonment and realization in the conventional sense. If so, it would give rise to the wrong view of considering all sentient beings as Buddhas achieved externally, which is not acceptable. Some say that becoming a Buddha without accumulating merit is unreasonable. However, conventional and conceptual accumulations are not obtained without new accumulation, but the accumulation of Dharma nature is inherently complete, which is very reasonable. Thirdly, explaining the classification of the two truths, including the conventional truth, the ultimate truth, one and different, and other related topics. First, explaining the conventional truth, including definition, etymological explanation, classification of names, and differences. The first part is the definition: among the two, consciousness and wisdom, whatever is the object of consciousness along with its retinue, whose mode of existence is the emptiness of inherent existence, that Dharma is the definition of conventional truth. Examples include all Dharmas included in other-powered and imputed natures. The second part is the etymological explanation: Dharmas other than the ultimate Dharma nature obscure the correct cognition of the reality of the Dharma realm, hence it is called conventional truth. The third part is the classification of names: conventional truth, nominal truth, false Dharma, deceptive Dharma, Dharmas whose appearance and existence are inconsistent, these are synonymous. The fourth part is the differences: divided into false conventional and true conventional. The first is false conventional: for the mind that appears clearly, it cannot function as it appears, and it is known as false in the world, that is the definition of false conventional. Examples are the moon in water and mirages. The second is true conventional: for the mind that appears clearly, it can function as it appears, and it is also known as non-deceptive in the world, that is the definition of true conventional. An example is the form perceived by the five senses. The second part, explaining the ultimate truth, including definition, etymological explanation, classification of names, and differences. The first part is the definition: among the two, consciousness and wisdom, only the object of wisdom, whose mode of existence is truly established

་ཆོས་དེ། དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ཡོངས་ གྲུབ་ཆོས་ཉིད་ཁོ་ནའོ། ། གཉིས་པ་ནི། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དོན་ཡིན་པས་དོན་དང་། གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་ཡིན་པས་དམ་པ་དང་། འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ དུ་བདེན་པས་བདེན་པ་ཞེས་བརྗོད། གསུམ་པ་ནི། དོན་དམ་བདེན་པ། སྟོང་ཉིད། ཡང་དག་མཐའ། མཚན་མ་མེད་པ། ཆོས་ ཀྱི་དབྱིངས་རྣམས་དོན་གཅིག བཞི་པ་ལ། ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་དབྱེ་བ་མེད་ཀྱང་སྒྲས་བརྗོད་རིགས་ ཀྱིས་དབྱེ་ན། རྣམ་གྲངས་དང་། རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། བདེན་གྲུབ་བཀག་པའི་ཆའི་མེད་དགག་གི་སྟོང་ཉིད་དང་། མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་སོགས་ཡིན། གཉིས་པ་ནི། ཆོས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའི་གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་ ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གདོད་ནས་བརྒྱན་པ་སྤྲོས་བྲལ་རྣམ་པ་ཀུན་ལྡན་འགྱུར་མེད་ཀྱི་ ཡོངས་གྲུབ་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་དོ། །དབྱེ་སྒོ་གཞན་ཡང་ཡོངས་གྲུབ་ཆོས་ཉིད་ལྟ་བུའི་དོན་དོན་ དམ་དང་། མཐར་ཐུག་གི་མྱང་འདས་ལྟ་བུའི་ཐོབ་པ་དོན་དམ་དང་། ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ལྟ་ བུའི་སྒྲུབ་པ་དོན་དམ་དང་གསུམ་ཡོད། གསུམ་པ་ནི། མདོ་དགོངས་འགྲེལ་ལས། འདུ་བྱེད་ཁམས་དང་དོན་དམ་མཚན་ཉིད་ 5-80 རྣམས། །གཅིག་དང་ཐ་དད་བྲལ་བའི་མཚན་ཉིད་དེ། །གཅིག་དང་ཐ་དད་ཉིད་དུ་གང་རྟོག་ པ། །དེ་དག་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་ཞུགས་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བདེན་པ་གཉིས་ནི་ ངོ་བོ་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་དུ་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་པར་གཅིག་པ་བཀག་པའི་ཐ་དད་དུ་ཁས་ ལེན་ལ། དེ་ཡང་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ཀྱི་གོ་བའི་གནད་དང་ཅུང་མི་གཅིག་གོ། དེ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་དང་ཐ་དད་དུ་འདོད་ན་བློ་གྲོས་རྣམ་དག་གི་ལེའུ་དང་། དགོངས་ འགྲེལ་ལས་བཤད་པའི་རིགས་པ་བཞི་བཞིས་གནོད་དོ། ། བཞི་པ་ལ། དོན་དམ་བདེན་པ་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ནའི་ཡུལ་དུ་བསྟན་པ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡེ་ ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་པར་བསྟན་པ། དེ་མ་ཡིན་ཀྱང་མི་མཁྱེན་པའི་སྐྱོན་མེད་པར་བཤད་པ་ དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དོན་དམ་བདེན་པ་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ནའི་ཡུལ་ཡིན་པར་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་ ལུང་གསལ་བོ་ནི། ཡུམ་ལ་བསྟོད་པ་ལས། སོ་སོ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་ཡུལ་བ། །ཞེས་དང་། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། དོན་དམ་གཟིགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡུལ་ཉིད་དོ། །ཞེས་དང་། ཆོས་དབྱིངས་རང་ བཞིན་གང་ཡིན་དེ་རྟོགས་པ། །མཉམ་པར་བཞག་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡིས་མཐོང་། །ཞེས་ སོགས་གསུངས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་ཉིད་ནི་མཉམ་བཞག་དམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ལེགས་ པར་རྩལ་དུ་བཏོན་ནས་བཤད་དོ། ། གཉིས་པ་ནི། ཀུན་རྫོབ་ལོག་པའི་ཆོས་ཀུན་དེ་ལྟར་དུ་སྣང་ཡུལ་བྱས་ཏེ་ཡེ་ཤེས་དམ་ པའི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་དེ་དག་མི་མཁྱེན་པར་གསུངས

【現代漢語翻譯】該法，是勝義諦的體性，是圓成實性法性本身。第二，法界是二無自性智慧的意義，因此是『義』；是究竟的實相，因此是『勝』；是聖者等持的行境，因此稱為『諦』。第三，勝義諦、空性、真實邊際、無相、法界等意義相同。第四，法界智慧自性上沒有差別，但從言語表達的角度區分，有能詮勝義和所詮勝義兩種。第一種是遮破實執的無遮空性，以及無常、痛苦等。第二種是遍及一切法的二無自性智慧，從本以來就具備一切佛陀的勝義功德，是離戲、具足一切相、不變的圓成實性大有情。此外，還有圓成實性法性之類的意義勝義，以及如究竟涅槃之類的證得勝義，以及如大乘道之類的修證勝義這三種區分。第三，如《解深密經》所說：『諸行及勝義，其性非一異，一異想于彼，彼即非如實。』意思是說，二諦不可說為一或異，而是在遮破一體性的前提下承認是異體。但這與本體同一而側面不同的理解略有不同。如果認為二諦是一體或異體，則會受到《分別瑜伽品》和《解深密經》中所說的四種道理的妨害。第四，勝義諦唯是智慧的境界，世俗諦不是智慧的境界，雖非智慧境界，但說沒有不知的過失，分為這三點。第一點，勝義諦唯是智慧的境界的明確依據是，《贊般若波羅蜜多》中說：『各別自證智，是其所行境。』以及《寶性論》中說：『勝義見者之境界。』以及『何者是法界自性，彼之證悟，由等持瑜伽士所見。』等等，因此法性是等持聖者的行境，被很好地強調和闡述。第二點，將虛假的世俗諸法作為顯現的對境，但從智慧聖者的行境角度來說，說他們並不知曉這些。

【English Translation】 That Dharma, is the characteristic of the ultimate truth, it is the very nature of the Pariniṣpanna (圓成實, Pariniṣpanna, pariniṣpanna, perfectly accomplished nature). Secondly, the Dharmadhātu (法界, Dharmadhātu, dharmadhātu, the realm of dharma) is the meaning of non-duality wisdom, therefore it is 'meaning'; it is the ultimate reality, therefore it is 'supreme'; it is the object of noble equanimity, therefore it is called 'truth'. Thirdly, the ultimate truth, emptiness, the ultimate limit, the absence of characteristics, and the Dharmadhātu have the same meaning. Fourthly, although there is no difference in the nature of Dharmadhātu wisdom, it can be divided into two types from the perspective of verbal expression: expressible ultimate truth and inexpressible ultimate truth. The first is the non-affirming emptiness that negates true existence, as well as impermanence, suffering, and so on. The second is the non-duality wisdom that pervades all dharmas, which is adorned from the beginning with all the ultimate qualities of the Buddha, and is the great Pariniṣpanna (圓成實, Pariniṣpanna, pariniṣpanna, perfectly accomplished nature) that is free from elaboration, possesses all aspects, and is immutable. In addition, there are three other distinctions: the ultimate meaning of Pariniṣpanna (圓成實, Pariniṣpanna, pariniṣpanna, perfectly accomplished nature) Dharma nature, the ultimate attainment of Nirvāṇa, and the ultimate accomplishment of the Mahāyāna path. Thirdly, as stated in the Saṃdhinirmocana Sūtra (解深密經): 'Saṃskṛta dhātu and ultimate characteristics, their nature is neither one nor different, those who imagine one or different in them, they are not entering in accordance with the truth.' This means that the two truths cannot be said to be one or different, but are acknowledged as different entities on the premise of negating oneness. However, this is slightly different from the understanding of the same entity with different aspects. If one believes that the two truths are one or different, it will be contradicted by the four reasons explained in the Chapter on Pure Intelligence and the Saṃdhinirmocana Sūtra. Fourthly, the ultimate truth is shown to be the object of wisdom alone, the conventional truth is shown not to be the object of wisdom, and although it is not the object of wisdom, it is said that there is no fault of not knowing, divided into these three points. The first point, the clear evidence that the ultimate truth is the object of wisdom alone is, in the Praise of the Mother, it says: 'The object of individual self-awareness wisdom.' And in the Ratnagotravibhāga (寶性論), it says: 'The object of those who see the ultimate truth.' And 'Whoever realizes the nature of Dharmadhātu, is seen by the yogi in equanimity.' Therefore, the Dharma nature is the object of the noble equanimity, and is well emphasized and explained. The second point is that the false conventional dharmas are made the object of appearance, but from the perspective of the object of the noble wisdom, it is said that they do not know these.

་ཀྱི་སྤྱིར་དེ་རྣམས་རྣམ་པ་ཀུན་ནས་ མི་མཁྱེན་པར་བཞེད་པ་མ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་། ལང་གཤེགས་ལས། བག་ཆགས་ཀྱིས་ནི་ དཀྲུགས་པའི་སེམས། །དོན་དུ་སྣང་བ་རབ་ཏུ་འབྱུང་། །དོན་ཡོད་མ་ཡིན་སེམས་ཉིད་དེ། །ཕྱི་ རོལ་དོན་མཐོང་ལོག་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། ཆོས་ཉིད་རྣམ་འབྱེད་ལས། དེ་སྣང་ཆོས་ཉིད་མི་ སྣང་ཞིང་། །དེ་མི་སྣང་བ་ཆོས་ཉིད་སྣང་། །ཞེས་དང་། དབུ་མའི་སྒོམ་རིམ་ལས། འཕགས་ 5-81 པས་འཁྲུལ་བ་མི་གཟིགས་ཤིང་། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་ལ་བརྟེན་ནོ། ། གསུམ་པ་ནི། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཡེ་ཤེས་ལ་རྣམ་པ་མི་སྣང་ན་དེ་མི་མཁྱེན་པའི་སྐྱོན་ མེད་དེ། ཡེ་ཤེས་ལ་རྣམ་པ་མི་སྣང་བཞིན་དུ་མཁྱེན་ཚུལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། ཀུན་ མཁྱེན་ཡེ་ཤེས་ལ་བསྐལ་པས་བར་དུ་ཆོད་པའི་འདས་མ་འོངས་སོགས་མཁྱེན་པ་ན། དེ་དག་ གི་རྣམ་ཆ་ཇི་བཞིན་པར་རང་དུས་སུ་འཆར་བ་མེད་པའི་སྒོ་ནས་མཁྱེན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་སད་དུས་སུ་ཤེས་པ་བཞིན་ནོ། ། བཞི་པ་བདེན་བཞི་བཤད་པ་ལ། སྡུག་ཀུན་གཉིས་དང་འགོག་ལམ་གཉིས་ཏེ་བཞི་ ཡོད་པ་རྣམས་སྤྱིའི་ཚུལ་གོང་མདོ་སྡེ་པའི་སྐབས་སུ་བཤད་པ་ལྟར་ལས་ཁྱད་པར་ནི་འདིར་ འགོག་བདེན་ལ། སྦྱང་གཞི་དོན་དམ་པ་དང་། སྦྱང་འབྲས་དག་པ་གཉིས་ལྡན་གྱི་འགོག་ བདེན་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དབུས་མཐའ་ལས། གཉིས་དངོས་མེད་དང་དངོས་མེད་ པའི། །དངོས་པོ་སྟོང་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཡོད་པ་མ་ཡིན་མེད་པའང་མིན། །ཐ་དད་གཅིག་ པའི་མཚན་ཉིད་མིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཀུན་རྫོབ་གཟུང་འཛིན་གྱིས་སྟོང་ཞིང་དོན་ དམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་མི་སྟོང་པས་ཡོད་མེད་ཀྱི་མཐའ་ལས་གྲོལ་ཞིང་། ཆོས་ཉིད་དེ་ཆོས་ཅན་ ཀུན་ལ་ཁྱབ་ཀྱང་མཚན་ཉིད་མི་མཐུན་པའི་ཆ་ནས་ཐ་དད་གཅིག་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པ་ཅན་ གྱི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དེའོ། །འདིའི་མིང་ལ། ཡང་དག་མཐའ། དོན་དམ་བདེན་པ། ཆོས་ ཀྱི་དབྱིངས་ཞེས་སོགས་ཟེར་ཞིང་དྲི་བཅས་དང་དྲི་མེད་གཉིས་ཡོད། དེ་མ་ཟད་ཆོས་དབྱིངས་ རྣམ་པ་ཀུན་ལྡན་ཡིན་པས་རང་གི་ངོ་བོ་འགོག་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་གཞིར་བྱས་པའི་སྟེང་ ནས་སྲིད་གསུམ་ལས་ཉོན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་ཡང་ཡོད་ཆོག་པའི་ཆ་ནས་དོན་དམ་པའི་བདེན་ བཞིའི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་འཇོག་གོ། གཉིས་པ་སྦྱངས་འབྲས་དག་པ་གཉིས་ལྡན་གྱི་དེ་ནི། རྒྱན་ལས། ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་ 5-82 དེ་བཞིན་ཉིད། །སྒྲིབ་གཉིས་དག་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་ རྣམ་དག་ལ་ལམ་སྒོམ་སྟོབས་ཀྱིས་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་ཀུན་ཀྱང་ཟད་པའི་དག་པ་གཉིས་ལྡན་གྱི་ དབྱིངས་དེའོ། །འདི་ལ་མ་ལུས་པར་སྤངས་པ། ངེས་པར་སྤངས་པ། བྱང་བར་ནུས་པ། ཟད་ པ། འདོད་ཆགས་བྲལ་བ། འགོག་པ། རྣམ་པར་ཞི་བ། ནུབ་པ་ཞེས་པ་རྣམས་ཀྱི་མིང་གིས་ བརྗོད་ཅིང་། མངོན་པ་ཀུ

【現代漢語翻譯】一般來說，他們並非認為在任何方面都不瞭解這些。正如《楞伽經》所說：『習氣擾動的心，顯現出有意義的事物。實際上並非真實，只是心識本身。認為外境真實是錯誤的。』以及《法性分別論》所說：『它顯現時，法性不顯現；它不顯現時，法性顯現。』以及《中觀修道次第》所說：『聖者不觀察錯亂。』等等，都是基於這些所說的。第三，如果世俗諦在智慧中不顯現，那麼不會有不瞭解它的過失，因為即使智慧中不顯現，也有了解的方式。原因在於，全知智慧瞭解劫波間隔的過去未來等，是因為它們不會如實地在自身的時間顯現。例如，就像醒來時知道夢境的顯現一樣。第四，關於四聖諦的解釋，即苦諦和集諦，以及滅諦和道諦這四者，其總體方式如前面經部宗所說，但不同之處在於，這裡的滅諦具有清凈所依的勝義諦和清凈果的清凈二者。首先，關於前者，《中邊分別論》中說：『二者非有亦非無，有事無事皆非有，空性之相即如是，異體同體亦非有。』如其所說，遠離了世俗的能取和所取，又不空于勝義的法性，因此從有無的邊際中解脫出來。雖然法性遍及一切有法，但在性質不一致的方面，它不是異體也不是同體。這就是如來藏。它的名稱有：真實邊際、勝義諦、法界等等，並且有具垢和離垢兩種。不僅如此，法界具備一切形態，因此在以滅道之自性為基礎之上，也可以具有三有輪迴的煩惱自性，因此也可以安立勝義諦的四聖諦。第二，關於清凈果的清凈二者，如《寶性論》所說：『諸法之真如，二障凈之相。』如其所說，法性自性清凈，通過道修的力量，所有暫時的垢染都已耗盡的清凈之界。對此，有完全斷除、決定斷除、能夠清凈、耗盡、離貪、滅除、寂靜、止息等名稱。《俱舍論》中……

【English Translation】 Generally, they do not consider that they are ignorant of all these in every way. As it says in the Laṅkāvatāra Sūtra: 'The mind disturbed by habit, Manifests as meaningful things. In reality, it is not real, it is just the mind itself. Seeing external things as real is wrong.' And as it says in the Dharma-dharmatā-vibhāga: 'When it appears, the nature of reality does not appear; when it does not appear, the nature of reality appears.' And as it says in the Stages of Meditation on the Middle Way: 'The noble ones do not see confusion.' etc., which are based on these statements. Third, if conventional truth does not appear to wisdom, then there is no fault of not knowing it, because even though it does not appear to wisdom, there is a way of knowing it. The reason is that omniscient wisdom knows the past and future, which are separated by eons, because they do not appear as they are in their own time. For example, like knowing the appearance of a dream when awake. Fourth, regarding the explanation of the four noble truths, there are four: the truth of suffering and the truth of origin, and the truth of cessation and the truth of the path. The general way is as explained in the context of the Sūtra school above, but the difference here is that the truth of cessation has both the purified basis, the ultimate truth, and the purified result, purity. First, regarding the former, the Madhyāntavibhāga says: 'The two are neither existent nor non-existent, Things with and without things are not existent, The characteristic of emptiness is thus, Different and same are also not existent.' As it says, it is empty of the grasping and the grasped of conventional truth, and not empty of the ultimate nature of reality, thus liberated from the extremes of existence and non-existence. Although the nature of reality pervades all phenomena, it is neither different nor the same in terms of differing characteristics. This is the Tathāgatagarbha (如來藏，tathāgatagarbha，tathāgatagarbha，Womb of the Thus-Come-One). Its names are: ultimate limit, ultimate truth, dharmadhātu (法界，dharmadhātu，dharmadhātu，sphere of reality), etc., and there are two types: with impurities and without impurities. Moreover, the dharmadhātu (法界，dharmadhātu，dharmadhātu，sphere of reality) possesses all aspects, so on the basis of the nature of cessation and path, it can also have the nature of the three realms of existence and afflictions, so the arrangement of the four noble truths of ultimate truth can also be made. Second, regarding the purified result of purity, as the Ratnagotravibhāga says: 'The suchness of all phenomena, Is the characteristic of the purification of the two obscurations.' As it says, the nature of reality is naturally pure, and through the power of the path of meditation, all temporary impurities are exhausted, the realm of purity. This is referred to by the names: completely abandoned, definitely abandoned, able to purify, exhausted, free from desire, ceased, completely pacified, subsided, etc. In the Abhidharma (阿毗達磨，abhidharma，abhidharma，higher knowledge)...

ན་བཏུས་ལྟར་ན། བརྡ་དང་དོན་དམ་དང་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་དང་ མ་རྫོགས་པ་དང་རྒྱན་བཅས་དང་རྒྱན་མེད་དང་ལྷག་བཅས་དང་ལྷག་མེད་དང་ཁྱད་པར་ འཕགས་པའི་འགོག་པ་སྟེ་དགུར་གསུངས་སོ། །དེ་ལྷག་རྣམས་ཚིག་བརྗོད་ཚུལ་ཙམ་ལས་ དོན་ལ་གོང་དང་ཁྱད་པར་མེད་དོ། ། གསུམ་པ་ལམ་བཤད་པ་ལ། ལམ་གྱི་རྟེན་དང་། ལམ་དངོས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། མཚམས་མེད་རྒྱུད་ལྡན་ལྟ་བུའི་ལས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་ཅན་དང་། ཉོན་མོངས་ཤུགས་ཆེ་ཟ་མ་མ་ ནིང་ལྟ་བུའི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་ཅན་དང་། སྒྲ་མི་སྙན་ལྟ་བུའི་རྣམ་སྨིན་སྒྲིབ་པ་ཅན་དང་ གསུམ་པོ་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ལུས་རྟེན་དང་། བསམ་གཏན་ས་དྲུག་ཅེས་པ། བསམ་གཏན་ དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་དང་། དངོས་གཞི་ཙམ་ཁྱད་གཉིས། གཉིས་གསུམ་བཞི་པའི་དངོས་ གཞི་ལྟ་བུའི་སེམས་རྟེན་དང་གཉིས་ཡོད། གཉིས་པ་ལམ་ལ། སྤྱིར་བསྟན། སྒོམ་རིམ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། མཚན་ཉིད། དབྱེ་ བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གང་ལ་ཞུགས་ན་རང་འབྲས་མྱང་འདས་སུ་ཕྱིན་བྱེད་དུ་གྱུར་པའི་ ལམ་ཞུགས་ཀྱི་མཁྱེན་པ་དེ། ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད། འདི་དང་། མངོན་རྟོགས། ཐེག་པ་རྣམས་ དོན་གཅིག གཉིས་པ་དབྱེ་བ་ལ་ལྔ་ཡོད་པས་དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་རིམ་བཞིན། ཆོས་མངོན་རྟོགས། ཚོགས་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད། དོན་མངོན་རྟོགས། སྦྱོར་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད། བདེན་པ་མངོན་ 5-83 རྟོགས། མཐོང་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད། རྗེས་ལ་མངོན་རྟོགས། སྒོམ་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད། རང་ རང་གི་བསླབ་པ་ཡོངས་རྫོགས་མཐར་ཕྱིན་པའི་ལམ་དེ། མི་སློབ་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། ། གཉིས་པ་ལ། སྒོམ་ཚུལ་དངོས་དང་། ཞར་བྱུང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། མཉམ་རྗེས་ གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སེམས་ཉིད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་ཡིན་ལུགས་སྒོམ་ པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཚོགས་ལམ་དུ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཆོས་ཉིད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ དེ་དད་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་སྒོམ་པ་དང་། སྦྱོར་ལམ་དུ་ཕྱི་གཟུང་བ་ཕྱི་དོན་གྱི་ཡུལ་དང་། ནང་འཁྲུལ་བ་གློ་བུར་བའི་སེམས་གཉིས་པོ་རང་བཞིན་བདེན་པ་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་སྒོམ་ པ་དང་། མཐོང་ལམ་དུ་ཆོས་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་ཤས་ཙམ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་སྒོམ་ པ་དང་། སྒོམ་ལམ་དུ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཆ་རྣམས་རིམ་གྱིས་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་སྒོ་ནས་ལེགས་ པར་བསྒོམས་པའི་མཐུ་ལས། མཐར་འོད་གསལ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཆ་ཐམས་ཅད་ནས་ མངོན་དུ་གྱུར་པ་ན་མི་སློབ་ལམ་ཐོབ་པའོ། །དེ་དག་གི་ཚུལ་ནི། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། སྤྲིན་མཐོང་ མཁའ་ལ་ཉི་བཞིན་འདིར་ཁྱོད་བློ་གྲོས་ཅན། །བློ་མིག་དག་པའི་འཕགས་མཆོག་གིས་ཀྱང་ ཐམས་ཅད་མཐོང་མ་ལགས། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཁྱོད་ཆོས་སྐུ་གང་དག་བློ་གྲོས་མཐའ་ཡས་ པ། །ཤེས་བྱ་མཐའ་མེད་མཁའ་དབྱིངས་ཁྱབ་པ་དེ་དག་གིས་ཀུན་མཐོང་། །ཞེས་དང་། ཆོས་ དབ

【現代漢語翻譯】根據彙集之說，有九種止滅：表述之止滅、真實之止滅、圓滿之止滅、不圓滿之止滅、具莊嚴之止滅、無莊嚴之止滅、有餘之止滅、無餘之止滅、以及殊勝之止滅。其餘的止滅僅僅是措辭上的差異，實際上與上述止滅沒有區別。第三，關於道的闡述，分為道的所依和道本身。首先，關於道的所依，有三種身體所依：具有無間罪業的眾生；具有強烈煩惱，如殘食者、閹人等的眾生；以及具有不悅耳聲音等的異熟果報。此外，還有不屬於以上任何一種的身體所依。所謂六禪定地，包括初禪的近分定和根本定，以及二禪、三禪、四禪的根本定等，這些屬於心的所依。第二，關於道本身，分為總說和修習次第。首先，關於總說，分為體性和分類。首先，體性是指，一旦進入，就能使人走向寂滅涅槃的道，即入道的智慧。這就是道的體性。它與現觀、乘等概念意義相同。其次，關於分類，有五種道，它們的體性依次是：法現觀，是資糧道的體性；義現觀，是加行道的體性；真實現觀，是見道的體性；隨現觀，是修道的體性；各自的學道圓滿究竟的道，是不學道的體性。第二，關於修道，分為修習的實際方法和附帶說明。首先，關於修習的實際方法，分為入定和出定。首先，入定是指修習心性本自光明。也就是說，在資糧道時，將如來藏（藏文：བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ།），法性自生智（藏文：ཆོས་ཉིད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས།）作為信仰的對象進行修習；在加行道時，修習外境所取的外境之境和內在的錯覺，即突發性的心，這兩者都無自性真實的道理；在見道時，通過證悟法性智慧的一部分來進行修習；在修道時，通過逐漸證悟法性的各個部分，精進修習的力量，最終當光明如來藏完全顯現時，就能獲得無學道。這些道理在《寶性論》中說：『如雲蔽日空中顯，智者如汝應知此，具慧眼之諸聖者，亦未能見一切性。』『薄伽梵汝之法身，無邊智慧無邊際，所知無盡如虛空，如是法身能遍見。』此外，《法

【English Translation】 According to the collected statements, there are nine kinds of cessation: cessation of expression, cessation of reality, complete cessation, incomplete cessation, cessation with adornment, cessation without adornment, cessation with remainder, cessation without remainder, and superior cessation. The remaining cessations are merely differences in wording, and in reality, there is no difference from the above-mentioned cessations. Third, regarding the explanation of the path, it is divided into the basis of the path and the path itself. First, regarding the basis of the path, there are three kinds of physical bases: beings with karmic obscurations such as those who have committed the five heinous crimes; beings with strong afflictions, such as those who consume leftovers or are hermaphrodites; and beings with ripened obscurations such as those with unpleasant voices. In addition, there are physical bases that do not belong to any of the above. The so-called six meditative states include the preparatory stage of the first dhyana and the actual stage, as well as the actual stages of the second, third, and fourth dhyanas. These belong to the basis of mind. Second, regarding the path itself, it is divided into a general explanation and the stages of practice. First, regarding the general explanation, it is divided into nature and classification. First, the nature refers to the wisdom of entering the path, which, once entered, leads one to the peace of nirvana. This is the nature of the path. It has the same meaning as Abhisamaya (realization), Yana (vehicle), and other concepts. Next, regarding the classification, there are five paths, and their natures are, in order: Dharma Abhisamaya (realization of Dharma), which is the nature of the path of accumulation; Artha Abhisamaya (realization of meaning), which is the nature of the path of preparation; Truth Abhisamaya (realization of truth), which is the nature of the path of seeing; Anu Abhisamaya (subsequent realization), which is the nature of the path of meditation; and the path where one's own learning is completely perfected, which is the nature of the path of no more learning. Second, regarding the path of meditation, it is divided into the actual method of meditation and incidental explanations. First, regarding the actual method of meditation, it is divided into meditative equipoise and subsequent awareness. First, meditative equipoise refers to meditating on the nature of mind as being naturally luminous. That is, in the path of accumulation, one meditates by making the essence of the Sugata (Tathagatagarbha) (Tibetan: བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ།), the wisdom of the self-arisen nature of reality (Tibetan: ཆོས་ཉིད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས།) the object of faith; in the path of preparation, one meditates on the fact that both the external object of perception and the internal delusion, which is the adventitious mind, are without inherent truth; in the path of seeing, one meditates by manifesting a portion of the wisdom of reality; and in the path of meditation, through the power of diligently meditating by gradually manifesting the various aspects of reality, one attains the path of no more learning when the luminous Tathagatagarbha is fully manifested in all aspects. The way of these is as stated in the Uttaratantra: 'Like the sun seen in the sky when the clouds are seen, you, the wise, should know this. Even the noble ones with pure eyes of wisdom have not seen all aspects.' 'Bhagavan, your Dharmakaya, with boundless wisdom and infinite knowledge, pervades the endless expanse of space, and thus sees all.' Furthermore, the Dharma

ྱིངས་བསྟོད་པ་ལས། ཇི་ལྟར་ཚེས་པའི་ཟླ་བ་ལ། །ཟླ་བ་རིམ་གྱིས་འཕེལ་བ་ལྟར། །དེ་ བཞིན་ས་ལ་ཞུགས་རྣམས་ཀྱིས། །རིམ་གྱིས་རིམ་གྱིས་འཕེལ་བར་མཐོང་། །ཇི་ལྟར་ཡར་ ངོའི་བཅོ་ལྔ་ལ། །ཟླ་བ་རྫོགས་ཤིང་གསལ་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ས་ཡི་མཐར་ཐུག་ན། །ཆོས་ ཀྱི་སྐུ་ཡང་རྫོགས་ཤིང་གསལ། །ཞེས་སོགས་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ། གཉིས་པ་ལ། མཉམ་བཞག་གི་སྟོབས་དང་། ཆེད་དུ་སྒོམ་པའི་སྟོབས་གང་རུང་གི་སྒོ་ ནས་རྗེས་ཐོབ་ཀུན་ཏུ་ཆོས་ཉིད་ཐེར་ཟུག་ལ་ཡིད་ཆེས་དང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྣང་བ་གང་དག་ 5-84 སྣང་སྟོང་གཉིས་འཚོགས་ཀྱི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཡིན་ལུགས་སུ་འཆར་བར་བྱའོ། ། གཉིས་པ་ཞར་བྱུང་སའི་རྣམ་གཞག་མདོ་ཙམ་ནི། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་ ཏེ། དེ་ཡང་ས་དང་པོའི་དུས་སུ་ཆོས་ཉིད་ཀུན་འགྲོའི་ཚུལ་དུ་རྟོགས་པ་དང་། ས་གཉིས་པའི་ སྐབས་སུ་ཆོས་ཉིད་མཆོག་གི་དོན་དུ་རྟོགས་པ་དང་། ས་གསུམ་པའི་སྐབས་སུ་ལུང་གི་ཆོས་ ནི་ཆོས་དབྱིངས་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་མཐུན་དུ་ངེས་པས་ཆོས་ཉིད་རྒྱུ་མཐུན་པའི་དོན་དུ་རྟོགས་ ཤིང་ལུང་གི་ཆོས་ལ་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་འཕེལ་བའོ། །ས་བཞི་པའི་སྐབས་སུ་ཆོས་ཉིད་ མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མེད་པའི་དོན་དུ་རྟོགས་པ་དང་། ས་ལྔ་པའི་སྐབས་ སུ་ཆོས་ཉིད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་དུ་རྟོགས་ནས་སྣོད་བཅུད་རྒྱུད་ཐ་དད་པར་འཛིན་པ་ལོག་ སྟེ་ང་རྒྱལ་ལྷག་པར་སྤངས་པའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པ་དང་། ས་དྲུག་པའི་སྐབས་སུ་ཆོས་ཉིད་ཀུན་ བྱང་སྟོང་པར་རྟོགས་ཚུལ་ཁྱད་པར་བའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པ་དང་། ས་བདུན་པའི་སྐབས་སུ་ ཆོས་ཉིད་མཚན་མའི་སྤྲོས་པ་ཀུན་ནས་ཞི་བའི་ཚུལ་དུ་རྟོགས་པ་དང་། ས་བརྒྱད་པའི་སྐབས་ སུ་ཆོས་ཉིད་འབད་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པ་དང་། ས་དགུ་པའི་སྐབས་སུ་ཆོས་ཉིད་ སོར་རིག་བཞིའི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པ་ལ་དབང་ཐོབ་པའི་སྒོ་ནས་ རྟོགས་པ་དང་། ས་བཅུ་པའི་སྐབས་སུ་ཆོས་ཉིད་དགའ་ལྡན་དུ་སྐྱེ་བ་སྟོན་པ་སོགས་སྤྲུལ་པ་ སྣ་ཚོགས་སྟོན་པ་ལ་དབང་ཐོབ་པའི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ། ། གསུམ་པ་འབྲས་བུའི་རྣམ་གཞག་ལ། རྟེན་ཆོས་སྐུ། བརྟེན་པ་ཡེ་ཤེས། མཛད་ཕྲིན་གྱི་ རྣམ་གཞག་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ལ། ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ། ལོངས་སྐུ། སྤྲུལ་སྐུ་དང་གསུམ་ ལས། དང་པོ་ནི། གཞིའི་རིགས་ཁམས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དེ་ཉིད་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ བསྒོམས་པས་གློ་བུར་དྲི་མ་ཀུན་བྲལ་གྱི་དག་པ་གཉིས་དང་ལྡན་པའི་ཟག་མེད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ མཐའ་དག་གི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་དོན་དམ་འདུས་མ་བྱས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ 5-85 མཚན་ཉིད་ལྔ་དང་ཡོན་ཏན་ལྔ་རེ་ལྡན་ཚུལ་གོང་ཐལ་འགྱུར་བའི་སྐབས་ལྟར་རོ། ། གཉིས་པ་ནི། ས་བཅུ་པ་ཐོབ་ཚེ

【現代漢語翻譯】在《讚揚》中說：『就像初生的月亮，月亮逐漸增長一樣。同樣，進入菩薩地的人們，也逐漸地增長。就像上弦月的十五，月亮圓滿而明亮一樣。同樣，到達菩薩地究竟時，法身也圓滿而明亮。』等等，廣為宣說。第二，通過止觀的力量，或者通過專門修習的力量，在後得位中，都要相信法性本然不變，並且將顯現的世俗現象，視為顯空雙運的幻象。第二，順便提及菩薩地的簡要分類：如《經莊嚴論》中所說，即在初地時，證悟法性普遍存在的狀態；在二地時，證悟法性至高無上的意義；在三地時，因為經教之法必定是證悟法界的同類因，所以證悟法性同類因的意義，並且對經教之法的信心增長；在四地時，證悟法性沒有執著和固守的意義；在五地時，證悟法性平等性的狀態，從而消除認為器情世界各不相同的執著，並通過特別斷除我慢來證悟；在六地時，通過證悟一切清凈空性的特殊方式來證悟法性；在七地時，證悟法性一切相的戲論寂滅的狀態；在八地時，證悟法性不費力氣自然成就的狀態；在九地時，通過四種無礙智來獲得成熟一切眾生的能力來證悟法性；在十地時，證悟法性有能力示現往生兜率天等各種化身。第三，關於果位的分類，有三種：所依為法身，能依為智慧，以及事業的分類。首先，關於法身，有自性身、報身、化身三種。首先是自性身：原本的自性種姓，如來藏，通過修習無分別智，遠離一切突發性的垢染，具備二種清凈，成為一切無漏功德的基礎，這就是勝義諦無為的智慧之身。它具備五種特徵和五種功德，如前文分析過失時所述。第二是報身：獲得十地時。

【English Translation】 In the 'Praise' it says: 'Just as the newly born moon, the moon gradually increases. Similarly, those who have entered the Bhumi (stage of Bodhisattva), gradually increase. Just as the fifteenth of the waxing moon, the moon is full and bright. Similarly, when reaching the ultimate of the Bhumi, the Dharmakaya (body of truth) is also complete and clear.' And so on, it is widely spoken. Secondly, through the power of Samatha-Vipassana (calm abiding and insight), or through the power of dedicated meditation, in the post-meditation state, one should believe in the unchanging nature of Dharmata (the true nature of reality), and perceive the appearing conventional phenomena as an illusion of the union of appearance and emptiness. Secondly, a brief classification of the Bhumis (stages of Bodhisattva) as mentioned in the 'Ornament of the Sutras': That is, at the time of the first Bhumi, realizing the nature of Dharma as all-pervasive; at the time of the second Bhumi, realizing the nature of Dharma as the ultimate meaning; at the time of the third Bhumi, because the Dharma of the scriptures is definitely the cause of realizing Dharmadhatu (the realm of Dharma), realizing the meaning of the nature of Dharma as a homogeneous cause, and increasing faith in the Dharma of the scriptures; at the time of the fourth Bhumi, realizing the meaning of the nature of Dharma as being without clinging and grasping; at the time of the fifth Bhumi, realizing the nature of Dharma as the state of equality, thereby reversing the clinging to the diversity of the vessel and essence, and realizing it through particularly abandoning arrogance; at the time of the sixth Bhumi, realizing the nature of Dharma through the special way of realizing all pure emptiness; at the time of the seventh Bhumi, realizing the nature of Dharma as the state of complete pacification of all conceptual elaborations; at the time of the eighth Bhumi, realizing the nature of Dharma through the effortless and spontaneous accomplishment; at the time of the ninth Bhumi, realizing the nature of Dharma through the power of obtaining the ability to fully mature sentient beings through the four analytical knowledges; at the time of the tenth Bhumi, realizing the nature of Dharma through the power of obtaining the ability to show various manifestations such as showing birth in Tushita (a pure land). Third, regarding the classification of the fruit, there are three: the basis is Dharmakaya (body of truth), the dependent is Jnana (wisdom), and the classification of activities. First, regarding Dharmakaya, there are three: Svabhavikakaya (nature body), Sambhogakaya (enjoyment body), and Nirmanakaya (emanation body). First is Svabhavikakaya: the original nature lineage, Tathagatagarbha (Buddha-nature), through meditating on non-conceptual wisdom, free from all adventitious stains, possessing two kinds of purity, becoming the basis of all uncontaminated qualities, this is the ultimate truth, unconditioned wisdom body. It possesses five characteristics and five qualities, as mentioned in the previous analysis of faults. Second is Sambhogakaya: when the tenth Bhumi is attained.

་མཚན་དཔེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་ལེགས་པར་བརྒྱན་ པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལུས་ཐོབ་པ་དེ་ཡང་ལོངས་སྐུ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་རྟེན་ཡིན་ལ། དེ་ནས་ལོངས་ སྐུ་དངོས་ལ་གནས་ཚུལ་གྱི་ལོངས་སྐུ་དང་། སྣང་ཚུལ་གྱི་ལོངས་སྐུ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས་དང་ པོ་ནི་གོང་དུ་བཤད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་དེའོ། ། གཉིས་པ་ལ། མཚན་ཉིད་དང་། ངེས་པ་ལྔ་སོགས་བཤད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ། གསར་ཐོབ་ཀྱི་མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་དང་སོར་རྟོགས་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་བདག་རྐྱེན་བྱས་ནས་ས་ བཅུའི་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་ངེས་པ་ལྔ་ལྡན་གྱི་ཚུལ་དུ་སྣང་ཞིང་གསུང་བརྗོད་རྒྱུན་མི་ཆད་ པ་སོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་གཟུགས་སྐུ་དེ། སྣང་ཚུལ་གྱི་ལོངས་སྐུའི་མཚན་ཉིད། གཉིས་པ་ལ། ངེས་པ་དང་། ཁྱད་པར་ལྔ་བཤད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ངེས་པ་ལྔ་ནི། ལོངས་སྐུ་དེའི་འཁོར་ངེས་པ་བྱང་འཕགས་ཤ་སྟག གནས་ངེས་པ་འོག་མིན་གྱི་ཞིང་ཁམས། སྐུ་ངེས་པ་མཚན་དཔེ་གསལ་རྫོགས། ཆོས་ངེས་པ་ཐེག་ཆེན་ཁོ་ན། དུས་ངེས་པ་འཁོར་བ་ཇི་ སྲིད་ཀྱི་བར་དང་ལྔའོ། །དེ་ནི་མདོ་རྒྱན་ལྟར་རོ། ། གཉིས་པ་ཁྱད་པར་ལྔ་ནི། གསུང་གི་བརྗོད་པ། སྐུའི་སྣང་བ། ཐུགས་རྗེའི་མཛད་ཕྲིན་ གསུམ་རྒྱུན་མི་ཆད་པ་དང་། དེ་དག་འབད་རྩོལ་ལ་མ་ལྟོས་པ། གདུལ་བྱའི་དབང་གིས་སྣ་ ཚོགས་སུ་སྣང་བ་དང་ལྔའོ། །དེ་ནི་རྒྱུད་བླ་ལྟར་རོ། །གོང་གི་གནས་ཚུལ་གྱི་ལོངས་སྐུ་ལ་ངོ་བོ་ ཉིད་སྐུ་བཞག་པ་དེ་ཡང་ལོངས་སྐུའི་རྣམ་རོལ་དུ་འཆར་བས་ཁྱད་པར་བྱས་པ་ལ་གོ་དགོས། གསུམ་པ་ལ། གནས་ཚུལ་དང་། སྣང་ཚུལ་གྱི་སྤྲུལ་སྐུ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གོང་གི་ ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ལ་སྤྲུལ་སྐུའི་ཁྱད་པར་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་དུ་འཆར་བའི་ཆ་ནས་བཞག་གོ། གཉིས་པ་ལ། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། མདོ་རྒྱན་དང་རྒྱུད་བླ་ལྟར་ 5-86 ན། ཛསྣང་ཚུལ་ལོངས་སྐུའི་རྒྱུད་ཀྱི་གསར་ཐོབ་བྱ་གྲུབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བའི་ ཁྱད་ཆོས་གསུམ་ལྡན་གྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་གཟུགས་སྐུ་དེ། གདུལ་བྱ་གཞན་སྣང་གི་སྤྲུལ་སྐུའི་ མཚན་ཉིད། གདུལ་བྱ་ལམ་མ་པ་ཞུགས་རྣམས་ཞི་བ་མྱང་འདས་ལ་འགོད་པ་དང་། ལམ་ ཞུགས་རྣམས་ཐེག་ཆེན་ལམ་གྱིས་སྨིན་པར་མཛད་པ་དང་། སྨིན་པ་རྣམས་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ ཏུ་ལུང་སྟོན་པར་མཛད་པ་སྟེ་མཆོག་སྤྲུལ་ནི་ཁྱད་ཆོས་གསུམ་ལྡན་ནོ། ། གཉིས་པ་ལ། འོག་མིན་གྱི་ཞིང་དེའི་གཙོ་བོ་སྐུ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན་དེས་གཟུགས་ བརྙན་གྱི་ཚུལ་དུ་ཞིང་དེར་འོད་ལུས་བརྫུས་སྐྱེས་སུ་སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུའི་མཆོག་སྤྲུལ་ཆེན་པོ་དང་། གནས་དེར་བཞུགས་ཀྱི་མཆོག་སྤྲུལ་ཆེན་པོས་གཟུགས་བརྙན་གྱི་ཚུལ་དུ་འཛམ་གླིང་བྱེ་བ་ ཕྲག་བརྒྱར་སྤྲུལ་སྐུ་དེ་སྙེད་སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུའི་མཆོག་སྤྲུལ་ཆུང་ངུ་དང་། བདག་ཅག་གི་སྟོན་པའི་ སྐུ་གཟུག

【現代漢語翻譯】獲得以殊勝妙相莊嚴的智慧身，也是爲了顯現報身之所依。然後，報身實際上有法性報身和顯現報身兩種，前者就是上面所說的法性身。後者，分為相和五種決定等兩種解說。首先，新獲得的平等性智和妙觀察智作為增上緣，對於十地菩薩們顯現具有五種決定的狀態，並且具有言語不斷等五種特點的色身，就是顯現報身的相。後者，分為五種決定和五種特點兩種解說。首先，五種決定是：報身的眷屬決定是清凈聖者；處所決定是色究竟天；身決定是妙相圓滿；法決定是唯有大乘；時間決定是直到輪迴存在。這五種決定如《現觀莊嚴論》所說。其次，五種特點是：語的表達、身的顯現、悲心的事業這三者永不間斷，並且這些不依賴於努力，以及隨應所化眾生的根器而顯現種種不同。這五種特點如《寶性論》所說。將上述法性報身安立為法身，也應理解為是由於顯現為報身的形象而作出的區分。第三，分為法性和顯現化身兩種。首先，法性化身是指，從法身上同時顯現所有化身的特點而安立的。後者，分為相和分類兩種。首先，如《現觀莊嚴論》和《寶性論》所說，由顯現報身的相續中新獲得的成所作智作為增上緣而產生的，以具足三種殊勝特點而善加區分的色身，就是所化眾生所見的化身之相。引導未入道者進入寂滅涅槃，使已入道者以大乘道而成熟，為已成熟者授記無上菩提，殊勝化身即具足三種殊勝特點。其次，色究竟天剎土的本尊，具有三身自性者，如以影像的方式在該剎土化現光身，如是化現的殊勝大化身；以及安住於該處所的殊勝大化身，如以影像的方式在十億百千俱胝贍部洲化現如是數量的化身，如是化現的殊勝小化身；以及我等本師的身像。

【English Translation】 Obtaining the wisdom body perfectly adorned with excellent marks and signs is also the basis for manifesting the Sambhogakaya (enjoyment body). Then, the Sambhogakaya actually has two types: the Dharmata Sambhogakaya (truth body) and the Nirmana Sambhogakaya (manifestation body). The former is the Dharmakaya (truth body) mentioned above. The latter is explained in terms of its characteristics and five certainties, etc. Firstly, the newly attained Samatajnana (equality wisdom) and Pratyavekshanajnana (discriminating wisdom) act as the primary cause, appearing to the ten Bhumi Bodhisattvas in a state of possessing five certainties, and the Rupakaya (form body) possessing five characteristics such as continuous speech, is the characteristic of the Nirmana Sambhogakaya. Secondly, there are two explanations: the five certainties and the five characteristics. Firstly, the five certainties are: the retinue of the Sambhogakaya is certainly only pure Arya beings; the place is certainly the Akaniṣṭha (highest) realm; the body is certainly clear and complete with marks and signs; the Dharma is certainly only Mahayana; the time is certainly until the end of Samsara (cyclic existence). These five certainties are as stated in the Ornament of Clear Realization. Secondly, the five characteristics are: the expression of speech, the appearance of the body, and the activities of compassion are continuous, and these do not depend on effort, and they appear in various ways according to the capacity of the beings to be tamed. These five characteristics are as stated in the Uttaratantra (Unsurpassed continuum). The establishment of the Dharmakaya as the Dharmata Sambhogakaya should also be understood as a distinction made because it appears as the manifestation of the Sambhogakaya. Thirdly, there are two types: the Dharmata Nirmanakaya (truth manifestation body) and the Nirmanakaya (manifestation body). Firstly, the Dharmata Nirmanakaya is established from the aspect of the Dharmakaya simultaneously manifesting all the characteristics of the Nirmanakayas. The latter is divided into characteristics and divisions. Firstly, as stated in the Ornament of Clear Realization and the Uttaratantra, the Rupakaya (form body) that arises from the newly attained Krityanushthanajnana (wisdom of accomplishing activities) in the continuum of the Nirmana Sambhogakaya as the primary cause, and is well distinguished by possessing three excellent characteristics, is the characteristic of the Nirmanakaya seen by the beings to be tamed. Leading those who have not entered the path into peaceful Nirvana, maturing those who have entered the path with the Mahayana path, and prophesying supreme enlightenment for those who have matured, the supreme Nirmanakaya possesses three excellent characteristics. Secondly, the principal deity of the Akaniṣṭha realm, possessing the nature of the three Kayas (bodies), such as the supreme great Nirmanakaya that emanates a light body as a simulated birth in that realm in the manner of an image; and the supreme great Nirmanakaya residing in that place, such as the supreme small Nirmanakaya that emanates that many Nirmanakayas in hundreds of millions of Jambudvipa (earth) in the manner of an image; and the form of our teacher.

ས་བྲིས་འབུར་དུ་དོད་པ་ལྟ་བུའི་བཟོའི་སྤྲུལ་སྐུ་དང་། འཁོར་སྒྱུར་ལྷ་དབང་སོགས་ དང་། གཟིངས་དང་། ཟམ་པ་སོགས་སུ་སྤྲུལ་པ་ལྟ་བུའི་སྐྱེ་བ་སྤྲུལ་སྐུ་དང་བཞི་ཡོད་དོ། ། གཉིས་པ་བརྟེན་པ་ཡེ་ཤེས་བཤད་པ་ལ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་བ། དེས་ཤེས་བྱ་ མཁྱེན་པའི་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། རང་བྱུང་དང་། གཞན་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ངོས་བཟུང་ བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དབྱིངས་དང་ཡེ་ ཤེས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་གང་ཞིག སྤངས་རྟོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་གདོད་ ནས་རང་ཆས་སུ་ལྡན་པའི་འགྱུར་མེད་ཡོངས་གྲུབ་དེ། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད། གཉིས་པ་ལྡོག་ཆའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན། ཆོས་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་དང་། དོན་དམ་པའི་མེ་ལོང་། མཉམ་ཉིད། སོར་རྟོག་བྱ་གྲུབ་ཡེ་ཤེས་དང་ལྔའོ། ། གཉིས་པ་ལ། མཚན་ཉིད། དབྱེ་བ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་ཡང་ དག་པའི་ཡེ་ཤེས་གང་ཞིག ལམ་སྒོམ་སྟོབས་ཀྱིས་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་རིགས་རྒྱུན་ 5-87 ཀུན་རྫོབ་གཟུགས་སྐུ་དང་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སུ་གནས་འགྱུར་བའི་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ ཡོངས་གྲུབ་དེ། གཞན་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད། གཉིས་པ་དབྱེ་བ་ལ་བཞི་ཡོད་པས་དེ་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཙམ་ནི། མདོ་རྒྱན་ལས་ གསུངས་པ་ལྟར་ཏེ། ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་ཆོས་ལྔ་དང་ལྡན་པ་གང་ཞིག གྲོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡེ་ ཤེས་གཞན་གསུམ་དང་ལྡན་ཞིང་བྱེད་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལོངས་སྐུ་སོགས་འབྱུང་བའི་གཞི་ བྱེད་པ་སྟེ་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད། དེ་ ལས་ཆོས་ལྔ་ཡང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་རིས་སུ་ཆད་པ་མེད་པ། ཡུལ་ཡོངས་སུ་ཆད་པ་མེད་ པ། དུས་མ་ཆད་པ། དམིགས་པ་མ་ཆད་པ། རྣམ་པ་མ་ཆད་པ་དང་ལྔའོ། །ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་ སྲིད་ཞིའི་མཐའ་ལ་མི་གནས་པར་ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་གང་ཞིག གྲོགས་བྱམས་སོགས་དང་ལྡན་ཞིང་བྱེད་ལས་གདུལ་བྱའི་མོས་པ་བཞིན་གཟུགས་སྐུའི་སྣང་ བ་དངོས་སུ་སྟོན་པར་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ། མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད། འདིའི་བྱམས་ སོགས་ཞེས་པའི་སོགས་ཁོང་ནས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་བཏོན་པའོ། །ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་ཆོས་ཐམས་ ཅད་ལ་ཐོགས་པ་མེད་ཅིང་ཆོས་སྟོན་པ་ལ་མངའ་བརྙེས་པའི་ཡེ་ཤེས་གང་ཞིག གྲོགས་ཀྱི་ ཁྱད་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་གཟུངས་མཐའ་ཡས་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་ཞིང་བྱེད་ལས་ ཀྱི་ཁྱད་པར་འཁོར་གྱི་ནང་དུ་སྐུའི་བཀོད་པ་སྣ་ཚོགས་བསྟན་ནས་ཆོས་འཁོར་བསྐོར་བའི་ བདག་རྐྱེན་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ། སོར་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད། ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་སྤྲུལ་པ་ དཔག་མེད་སྤྲུལ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་སྣ་ཚོགས་བསྒྲུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་གང་ཞིག གྲོགས་ཀྱི་ ཁ

【現代漢語翻譯】化身，如以泥土塑造的凸起物；以及如轉輪聖王（Chakravartin，擁有統治世界的輪寶的君主）等神祇；以及化現為船隻、橋樑等的生化身，共有四種。第二，解釋所依智慧，分為兩個方面：一是識別智慧的自性，二是智慧如何了知所知。首先，分為識別自生智慧和識別他生智慧兩種。首先，又分為定義和分類兩種。首先是定義：法界（Dharmadhatu，一切法的本性）與智慧無二的自性，具備斷證功德，本來就具有的、不變的圓成實性（Parinispanna，勝義諦，究竟真實的自性），這就是自生智慧的定義。第二，從反面的角度進行分類，分為法界性智（Dharmadhatujnana）、大圓鏡智（Adarsajnana）、平等性智（Samatajnana）、妙觀察智（Pratyaveksanajnana）和成所作智（Krtyanusthanajnana）五種。第二，關於他生智慧，分為定義和分類兩種。首先是定義：佛地的真實智慧，通過修道的力量，將八識（Alaya-vijñana，阿賴耶識）的種子，轉變為世俗色身和有為智慧的不顛倒的圓成實性，這就是他生智慧的定義。第二，分類有四種，僅說明它們的定義，如《經莊嚴論》（Mahayanasutralamkara）中所說：本體的特點是具備五種功德，助伴的特點是具備其他三種智慧，作用的特點是作為化身等顯現的基礎，即具備三種特點的智慧，這是大圓鏡智的定義。其中的五種功德是：不屬於不相符的一類，對境不會斷絕，時間不會斷絕，所緣不會斷絕，相貌不會斷絕。本體的特點是不安住于輪迴和涅槃的邊際，通達一切皆為平等性，助伴是慈愛等，作用是根據所化眾生的意樂，真實地示現色身的顯現，這就是平等性智的定義。這裡的『慈愛等』中的『等』字，包含了大悲心。本體的特點是對一切法沒有障礙，並且精通說法，助伴的特點是與無量的三摩地（Samadhi，禪定）和總持（Dharani，陀羅尼）相應，作用的特點是在眷屬中示現各種身相，從而轉法輪的根本因，這就是妙觀察智的定義。本體的特點是化現無數化身，成辦眾生各種利益的智慧，助伴的特點是

【English Translation】 Emanations such as raised figures molded from earth; and deities such as Chakravartin (the wheel-turning monarch, possessing the wheel of dominion over the world); and rebirths that emanate as ships, bridges, and so forth—these are the four types of emanation bodies. Second, explaining the dependent wisdom, there are two aspects: first, identifying the nature of wisdom; second, how wisdom knows the knowable. First, there are two types: identifying self-arisen wisdom and identifying other-arisen wisdom. First, there are two aspects: definition and classification. The first is the definition: the nature that is non-dual with Dharmadhatu (the nature of all phenomena), possessing the qualities of abandonment and realization, the unchanging Parinispanna (the ultimate truth, the ultimate reality) that is inherently present, this is the definition of self-arisen wisdom. Second, classifying from the perspective of negation, there are five types: Dharmadhatujnana (wisdom of the Dharmadhatu), Adarsajnana (mirror-like wisdom), Samatajnana (wisdom of equality), Pratyaveksanajnana (discriminating wisdom), and Krtyanusthanajnana (accomplishing wisdom). Second, regarding other-arisen wisdom, there are two aspects: definition and classification. The first is the definition: the true wisdom of the Buddha-ground, which, through the power of the path of meditation, transforms the seeds of the eight consciousnesses (Alaya-vijñana, store consciousness) into the non-erroneous Parinispanna of mundane form bodies and conditioned wisdom, this is the definition of other-arisen wisdom. Second, there are four types of classification, only their definitions are explained, as stated in the Mahayanasutralamkara: the characteristic of the essence is that it possesses five qualities, the characteristic of the companion is that it possesses the other three wisdoms, and the characteristic of the function is that it serves as the basis for the appearance of form bodies, etc., that is, the wisdom that possesses three characteristics, this is the definition of the mirror-like wisdom. The five qualities are: it does not belong to the category of the incompatible, the object is not interrupted, the time is not interrupted, the focus is not interrupted, and the appearance is not interrupted. The characteristic of the essence is that it does not abide at the extremes of samsara and nirvana, but comprehends that all is equality, the companion is love, etc., and the function is to actually show the appearance of form bodies according to the inclinations of the beings to be tamed, this is the definition of the wisdom of equality. The 'etc.' in 'love, etc.' here includes great compassion. The characteristic of the essence is that there is no obstruction to all dharmas and that it is skilled in teaching the Dharma, the characteristic of the companion is that it is equally endowed with limitless samadhi (meditation) and dharani (mnemonic devices), and the characteristic of the function is that it shows various forms of bodies within the retinue, thereby being the fundamental cause for turning the wheel of Dharma, this is the definition of discriminating wisdom. The characteristic of the essence is the wisdom that emanates countless emanations and accomplishes various benefits for sentient beings, the characteristic of the companion is

ྱད་པར་ཏིང་ངེ་འཛིན་སོགས་དང་ལྡན་ཞིང་བྱེད་ལས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གདུལ་བྱའི་དོན་བསམ་ གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་མཛད་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ། བྱ་གྲུབ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད། འདིའི་སོགས་ཁོང་ ནས་གཟུངས་ཀྱི་སྒོ་རྣམས་བཏོན་ཆོག གཞན་བྱུང་གི་དེ་བཞི་ནི་བདེན་གཉིས་ལས་ཀུན་རྫོབ་ 5-88 དང་། བདེན་བཞི་ལས་ལམ་བདེན་དང་། ཡོངས་གྲུབ་གཉིས་ལས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་དང་། ཆོས་ལྔ་ལས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པ་དང་། རང་བྱུང་གི་དེ་ལྔ་ནི་བདེན་གཉིས་ལས་ དོན་དམ་དང་། བདེན་བཞི་ལས་འགོག་བདེན་དང་། ཡོངས་གྲུབ་གཉིས་ལས་འགྱུར་མེད་ དང་། ཆོས་ལྔ་ལས་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ནི་རང་ལུགས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བཞེད་ ཚུལ་ལོ། །གསར་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་དེ་བཞིའི་རྒྱུ་ནི། སྔོན་སློབ་ལམ་དུ་ཆོས་དོན་འཛིན་པ། བདག་གཞན་མཉམ་ཉིད་དུ་སྒོམ་པ། ཆོས་སྟོན་པ། གཞན་དོན་སྒྲུབ་གྲོགས་བྱས་པ་རྣམས་ ཡིན་ལ། ཀུན་གཞི་གནས་འགྱུར་མེ་ལོང་དང་། ཉོན་ཡིད་གནས་འགྱུར་མཉམ་ཉིད་དང་། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་གནས་འགྱུར་སོར་རྟོག་དང་། སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་གནས་འགྱུར་བྱ་གྲུབ་ཡེ་ ཤེས་སུ་བཞེད་ཅིང་། མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་དང་། མཉམ་ཉིད་དང་སོར་རྟོག་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ ལོངས་སྐུ་དང་། བྱ་གྲུབ་ཡེ་ཤེས་སྤྲུལ་སྐུའི་ངོ་བོར་ལྡན་པར་གསུངས་སོ། ། གཉིས་པ་དེས་ཤེས་བྱ་མཁྱེན་ཚུལ་ལ། རང་ལུགས་དང་། གཞན་ལུགས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རང་ལུགས་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་ཀུན་རྫོབ་འཁྲུལ་བའི་སྣང་བ་ཀུན་མི་ སྣང་ཡང་མཁྱེན་ཆོག་ཚུལ་གོང་དུ་མདོར་བསྡུས་སུ་བཀོད་པ་ལྟར་རོ། ། གཉིས་པ་ལ། ཀུན་མཁྱེན་བུ་སྟོན་པ་དང་། རྗེ་བླ་མ་ཡབ་སྲས་ལྟ་བུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ ཤེས་མ་འཁྲུལ་བའི་ཆོས་ཀུན་སྣང་བར་བཞེད་པའི་ལུགས་དང་། བོད་ཡུལ་གྱི་མཁས་པ་རོང་ ཟོམ་ཆོས་བཟང་ལྟ་བུ་སངས་རྒྱས་ལ་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་བཞེད་པའི་ལུགས་དང་གཉིས་ཡོད་ དོ། ། གསུམ་པ་མཛད་ཕྲིན་གྱི་རྣམ་གཞག་བཤད་པ་ལ་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་ངོ་བོ། དེ་ལྷུན་གྲུབ་རྒྱུན་ མི་ཆད་དུ་བསྟན་པ། དེ་དཔེའི་སྒོ་ནས་ངེས་པར་བྱ་བ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། ཆོས་སྐུས་བདག་རྐྱེན་བྱས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བའི་རྣམ་དཀར་གྱི་ཡོན་ 5-89 ཏན་དེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་ཀྱི་མཚན་ཉིད། མཚན་གཞི་ཆོས་འཁོར་བསྐོར་བའི་མཛད་ པ་ལྟ་བུའོ། ། གཉིས་པ་ལ། ལྷུན་གྲུབ་དང་། རྒྱུན་མི་ཆད་དུ་བསྟན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། སྐུ་ གསུང་གི་ཕྲིན་ལས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་བསྟན་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། མདོ་རྒྱན་ལས། ཇི་ ལྟར་ནོར་བུ་འབད་མེད་པར། །རང་གི་འོད་ནི་སྟོན་པ་ལྟར། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱང་བཟོ་ མེད་པར། །དེ་བཞིན་མཛད་པ་ངེས་པར་སྟོན། །ཞེས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། ཇི་ལྟར་རྔ་དག་མ་བརྡུང་བར། །སྒྲ་ནི་ཀུན་ཏུ་འབྱ

【現代漢語翻譯】這種智慧具有特殊的禪定等，並且其事業的特殊之處在於，爲了調伏的對象，其所作所為是不可思議的。這是成就事業智慧的特徵。從這些『等』字中，可以引出陀羅尼之門。其他的四種『生』是指，在二諦中是世俗諦，在四諦中是道諦，在二種圓成實性中是不顛倒，在五法中是正確的智慧。而五種『自生』是指，在二諦中是勝義諦，在四諦中是滅諦，在二種圓成實性中是不變，在五法中被認為是真如，這是自宗特有的觀點。新產生的四種智慧的因是：以前在學習道上執持法義，修習自他平等，講經說法，做利益他人的助伴。阿賴耶識轉為大圓鏡智，染污意轉為平等性智，意識轉為妙觀察智，五根識轉為成所作智。並且，大圓鏡智是法身，平等性智和妙觀察智是報身，成所作智具有化身的體性。第二，關於他如何瞭解所知的事物。分為自宗和他宗兩種觀點。首先，自宗認為，雖然在佛的智慧中，所有的世俗迷惑顯現都不存在，但仍然可以瞭解一切事物，如前文簡要所述。第二種觀點分為兩種：一種是像一切智布頓大師和宗喀巴父子那樣，認為佛的智慧中顯現所有不迷惑的法；另一種是像藏地的學者榮 सोमཆོས་བཟང་（Rongzom Chökyi Zangpo，榮 सोम法賢）那樣，認為佛沒有智慧。第三，解釋事業的分類，分為事業的體性、持續不斷地示現事業、以及通過比喻來確定事業這三個方面。首先，由法身作為俱生緣所產生的清凈功德，是佛的事業的特徵。例如，轉法輪的事業就是一個例子。第二，分為持續不斷地示現和自然成就兩個方面。首先，在自然成就方面，又分為身語事業自然成就的示現方式。第一種是，如《寶性論》中所說：『猶如寶珠無勤勞，自然示現其光芒，諸佛亦如是無作，恒常示現其事業。』第二種是，如《寶性論》中所說：『猶如鼓聲不擊打，自然發出其聲音，'

【English Translation】 This wisdom possesses special samadhi etc., and the specialty of its activities lies in the fact that, for the sake of those to be tamed, what it does is inconceivable. This is the characteristic of the wisdom of accomplishing activities. From these 'etc.' one can extract the doors of dharani. The other four 'born' refer to conventional truth in the two truths, the truth of the path in the four truths, non-perversion in the two completely established natures, and correct wisdom in the five dharmas. And the five 'self-born' refer to ultimate truth in the two truths, the truth of cessation in the four truths, immutability in the two completely established natures, and being considered as suchness in the five dharmas, which is the unique view of one's own system. The causes of the four newly arising wisdoms are: previously holding onto the meaning of dharma on the path of learning, practicing self-other equality, teaching the dharma, and being a helpful companion in benefiting others. The alaya consciousness transforms into the mirror-like wisdom, the afflicted mind transforms into the wisdom of equality, the consciousness transforms into the discriminating wisdom, and the five sense consciousnesses transform into the wisdom of accomplishing activities. Furthermore, the mirror-like wisdom is the dharmakaya, the wisdom of equality and the discriminating wisdom are the sambhogakaya, and the wisdom of accomplishing activities possesses the nature of the nirmanakaya. Second, regarding how he knows knowable things. It is divided into two views: one's own system and others' systems. First, one's own system believes that although all conventional deluded appearances do not appear in the Buddha's wisdom, it is still possible to understand all things, as briefly stated above. The second view is divided into two: one is like Omniscient Butön and the father and son Tsongkhapa, who believe that all non-deluded dharmas appear in the Buddha's wisdom; the other is like the Tibetan scholar Rongzom Chökyi Zangpo, who believes that the Buddha has no wisdom. Third, explaining the classification of activities, divided into the nature of activities, continuously showing activities, and determining activities through metaphors. First, the pure qualities arising from the dharmakaya as the co-emergent condition are the characteristics of the Buddha's activities. For example, the activity of turning the wheel of dharma is an example. Second, divided into continuously showing and naturally accomplishing. First, in terms of natural accomplishment, there are two ways of showing the natural accomplishment of body and speech activities. The first is, as stated in the Ornament of Sutras: 'Just as a jewel effortlessly, naturally shows its light, so too, the Buddhas without effort, constantly show their activities.' The second is, as stated in the same text: 'Just as the sound of a drum without being struck, naturally emits its sound,'

ུང་བ་ལྟར། །དེ་བཞིན་རྒྱལ་བ་བཟོ་མེད་པར། །བཤད་པ་དག་ནི་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་། །ཞེས་སོ། ། གཉིས་པ་རྒྱུན་མི་ཆད་པར་བསྟན་པ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། ཇི་ལྟར་མཁའ་ལ་འཇིག་རྟེན་གྱི། །བྱ་བ་རྒྱུན་མི་ཆད་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་ཟག་མེད་དབྱིངས་ན་ཡང་། །རྒྱལ་བའི་མཛད་པ་རྒྱུན་ མི་ཆད། །ཅེས་སོགས་སོ། ། གསུམ་པ་དེ་དཔེའི་སྒོ་ནས་ངེས་པར་བྱ་བ་ལ། དཔེ་དགུའི་ངོ་བོ་དང་། དེ་བསྟན་གྱི་ དགོས་པ་བསྟན་པ་དང་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། བརྒྱ་བྱིན་རྔ་སྤྲིན་ཚངས་ པ་དང་། །ཉི་མ་ནོར་བུ་རིན་ཆེན་བཞིན། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྒྲ་བརྙན་བཞིན། །ནམ་ མཁའ་དང་ནི་ས་བཞིན་ནོ། །ཞེས་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུའི་རྣམ་འཕྲུལ་སྣ་ཚོགས་ སྟོན་པ་ནི་དཔེར་ན་བརྒྱ་བྱིན་ལྷའི་གནས་ནས་མ་གཡོས་བཞིན་གཟུགས་བརྙན་མི་ཡུལ་དུ་ ཤར་བས་སེམས་ཅན་འགའ་ཞིག་དགེ་བའི་ལས་ལ་བསྐུལ་བ་བཞིན་དང་། དེའི་གསུང་གི་ ཆོས་སྒོ་སྣ་ཚོགས་བསྟན་པ་ནི་དཔེ་ལྷའི་རྔ་བོ་ཆེས་ཆོས་ཀྱི་སྡོམ་བཞི་བསྟན་པས་ལྷ་རྣམས་ ལ་ཕན་འདོགས་པ་བཞིན་དང་། དེའི་ཐུགས་མཁྱེན་བརྩེས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་ནི་དཔེ་སྤྲིན་གྱིས་ བར་སྣང་ལ་ཁྱབ་སྟེ་ཆར་བས་ལོ་ཐོག་སྨིན་པར་བྱེད་པ་བཞིན་དང་། དེའི་སྐུ་གསུང་གི་སྤྲུལ་ 5-90 པ་བསྟན་པ་ནི་དཔེ་ཚངས་པ་རང་གི་གནས་ནས་མ་གཡོས་ཀྱང་སྤྲུལ་པ་འདོད་ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་ མཐོང་བས་དོན་དུ་འགྱུར་བ་བཞིན་དང་། དེའི་ཐུགས་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གདུལ་བྱའི་ རྨོངས་པ་སེལ་བ་ནི་དཔེ་ཉི་མའི་ཟེར་གྱིས་མུན་པ་སེལ་བ་བཞིན་དང་། དེའི་ཐུགས་ཀྱིས་ གཞན་དོན་མཛད་པ་ནི་དཔེ་ནོར་བུ་ལས་དགོས་འདོད་འབྱུང་བ་བཞིན་དང་། དེའི་གསུང་ གི་འགྲོ་དོན་མཛད་པ་ནི་དཔེ་སྒྲ་བརྙན་བདེན་པར་མ་གྲུབ་ཀྱང་དོན་སྣ་ཚོགས་སྟོན་པ་བཞིན་ དང་། དེའི་སྐུས་གཞན་དོན་མཛད་པ་ནི་དཔེ་ནམ་མཁའ་གཟུགས་ཅན་ཀུན་ལ་ཁྱབ་ཀྱང་ གཟུགས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་པ་བཞིན་དང་། དེའི་ཐུགས་རྗེས་གཞན་དོན་གྲུབ་ཚུལ་ནི་དཔེ་ས་ གཞིས་ཀུན་གྱི་རྟེན་བྱས་ནས་ཕན་འདོགས་པ་བཞིན་ནོ། ། གཉིས་པ་ལ། གདུལ་བྱའི་ཐེ་ཚོམ་སེལ་བ། ཟབ་མོའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་འཇུག་པ་གཉིས་ ལས། དང་པོ་ནི། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། འབད་རྩོལ་མེད་པར་བྱ་བ་འགའ། །བྱེད་པ་མཐོང་མེད་ དེ་བས་ན། །གདུལ་བྱའི་ཐེ་ཚོམ་བཅད་པའི་ཕྱིར། །དཔེ་རྣམས་དགུ་ནི་བསྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་ པས་འཇིག་རྟེན་པ་དག་འབད་རྩོལ་མེད་པར་བྱ་བ་བྱེད་པ་སུ་ཡང་མ་དམིགས་པས་ན་དེ་ ལུགས་ཀྱི་ཚུལ་ལ་ཐེ་ཚོམ་གཅོད་ཆེད་གོང་གི་དཔེ་རྣམས་བསྟན་པར་གསུངས་སོ། ། གཉིས་པ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། གང་དུ་དཔེ་དགུ་པོ་འདི་དག །རྒྱས་པར་རབ་ཏུ་བསྟན་གྱུར་ པ། །མདོ་སྡེ་ཡི་ནི་མིང་ཉིད་ཀྱིས། །དེ་ཡི་དགོས་པ་བསྟན་པ་ཉིད། །ཐོས་པ་ལས་བྱུང་ཤེས་ པ་ཡི། །སྣང་བ་རྒ

【現代漢語翻譯】如是，諸佛之事業，不造作而自然顯現，此等說法普遍存在。第二，關於事業相續不斷之理，如彼經云：『猶如虛空中，世間諸事業，相續而不絕，如是無漏界，諸佛之事業，亦是恒不斷。』第三，以譬喻之方式確定此理，分為九喻之體性和宣說必要兩部分。首先，如《寶性論》云：『帝釋鼓云梵天日，摩尼寶及珍寶然，如是如來聲與影，虛空以及大地也。』如來示現種種身之幻化，譬如帝釋天雖未離開天宮，然於人間顯現身影，策勵有情行善業；如來宣說種種法門，譬如天鼓鳴響，宣說四法印，利益諸天；如來之智慧與慈悲周遍一切，譬如雲朵遍佈虛空，以降雨使莊稼成熟；如來示現身語之化身，譬如梵天雖未離開本處，然諸欲天見其化身而得利益；如來以智慧光明遣除有情之愚昧，譬如日光碟機散黑暗；如來以慈悲利益眾生，譬如如意寶珠能滿足一切愿求；如來之語言利益眾生，譬如回聲雖非真實存在，然能示現種種作用；如來之身利益眾生，譬如虛空周遍一切有形之物，然其本身無有形質；如來以大悲成就利他事業，譬如大地承載萬物，利益一切。第二部分分為遣除所化之懷疑和進入甚深之行境兩方面。首先，如《寶性論》云：『無有勤作而作事，未曾見故此世間，為斷所化有情疑，是故宣說九種喻。』世間之人未曾見過不經勤作而能成事者，為斷除對此理之懷疑，故宣說以上諸譬喻。其次，如彼經云：『何處此等九種喻，廣為宣說與開示，經部之名即彼義，彼之必要即宣說，聞所生慧之顯現。』

【English Translation】 Thus, the activities of the Buddhas arise naturally without effort; such teachings are universally present. Secondly, regarding the continuous nature of activities, as stated in the same text: 'Just as in the sky, worldly activities are continuous and unceasing, so too in the uncontaminated realm, the activities of the Buddhas are continuous.' Thirdly, to ascertain this through examples, there are two parts: the nature of the nine examples and the necessity of teaching them. Firstly, as stated in the 'Ratnagotravibhāga': 'Indra, drum, cloud, Brahma, sun, jewel, like a precious gem, thus the Tathāgata, like sound and reflection, like space and earth.' The Tathāgata displays various manifestations of the body, like Indra who, without moving from his heavenly abode, appears as a reflection in the human realm, encouraging beings to engage in virtuous actions; the Tathāgata teaches various Dharma doors, like the great drum of the gods which, by teaching the four seals of Dharma, benefits the gods; the Tathāgata's wisdom and compassion pervade all, like clouds pervading the sky, causing crops to ripen with rain; the Tathāgata manifests emanations of body and speech, like Brahma who, without moving from his own place, is seen by the desire gods, thus fulfilling their purpose; the Tathāgata dispels the ignorance of those to be tamed with the wisdom of knowledge, like the rays of the sun dispelling darkness; the Tathāgata performs the welfare of others with compassion, like a wish-fulfilling jewel from which desires arise; the Tathāgata's speech performs the welfare of beings, like an echo which, though not truly existent, demonstrates various functions; the Tathāgata's body performs the welfare of others, like space which pervades all forms but has no form itself; the Tathāgata's compassion accomplishes the welfare of others, like the earth which supports all and benefits all. The second part is divided into dispelling the doubts of those to be tamed and entering the realm of profound activity. Firstly, as stated in the 'Ratnagotravibhāga': 'Since no one in this world has seen actions performed without effort, in order to dispel the doubts of those to be tamed, these nine examples are taught.' Since worldly people have never seen anyone performing actions without effort, these examples are taught to dispel doubts about such a way of being. Secondly, as stated in the same text: 'Wherever these nine examples are extensively taught and explained, the very name of the Sutra Pitaka indicates its purpose, which is to reveal the appearance of wisdom arising from hearing.'

ྱ་ཆེན་འདིས་བརྒྱན་པའི། །བློ་ལྡན་མྱུར་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །སྤྱོད་ཡུལ་ཀུན་ ལ་འཇུག་པར་འགྱུར། །ཞེས་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ་འཇུག་པའི་ཡེ་ ཤེས་སྣང་བ་རྒྱན་གྱི་མདོ་སྡེ་གང༷་དུ༷། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཕྲིན་ལས་ལྷུན་གྲུབ་རྒྱུན་མི་ ཆད་དུ་མཚོན་བྱེད་ཀྱི་དཔེ༷་དགུ༷་པོ༷་འདི༷་ད༷ག་རྒྱ༷ས་པ༷ར་ར༷བ་ཏུ༷་བསྟན༷་པར་གྱུ༷ར་པ༷་ནི་སྟོན་ བྱེད་མདོ༷་སྡེ༷་ཡི༷་ནི༷་མི༷ང་ཉི༷ད་ཀྱི༷་སྒོ་ན༷ས་མདོ་དེ༷་ཡི༷་དོན་གྱི་དགོ༷ས་པ༷་བསྟན༷་པ༷་ཉི༷ད་ཡིན་ 5-91 ལ། དེ་འདྲའི་མདོ་དོན་གྱི་ཚུལ་ལ་དང་པོར་ཐོ༷ས་བསམ་བྱས་པ༷་ལ༷ས་བྱུ༷ང་བའི་ཡིན་ལུགས་ ཇི་བཞིན་ཤེ༷ས་པ༷་ཡི༷་བློ་གྲོས་ཀྱི་སྣང༷་བ༷་རྒྱ༷་ཆེ༷ན་པོ་འདི༷ས་ལེགས་པར་བརྒྱ༷ན་པའི༷་བློ༷་ལྡན༷་ བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ནི་མྱུ༷ར་དུ༷་སང༷ས་རྒྱ༷ས་ཀྱི༷་སྤྱོ༷ད་ཡུ༷ལ་གསང་བ་གསུམ་གྱི་ཡོན་ ཏན་ཀུ༷ན་ལ༷་འཇུ༷ག་པ༷ར་འགྱུ༷ར་བ་ཡིན། ཞེས་པའོ། །དེ་དག་གིས་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་ མདོར་བསྡུས་གྲུབ་ཟིན་ཏོ།། །། སྨྲས་པ། མཐའ་ཡས་ཆོས་སྒོ་འབྱུང་བའི་གཏེར་གྱུར་པའི། ། སྤངས་རྟོགས་ཡོན་ཏན་མཁའ་མཐར་ལེགས་བརྒལ་བ། ། རླབས་ཆེན་མཁྱེན་བརྩེ་དཔག་ཡས་མངའ་བའི་མགོན། ། རྣམ་འདྲེན་ཀུན་གཟིགས་བདེ་གཤེགས་ཟས་གཙང་སྲས། ། གང་དེའི་དཔལ་གྱི་མགུར་ནས་ཚངས་པའི་དབྱངས། ། རིགས་ཅན་སོ་སོའི་ཁམས་དབང་དང་མཐུན་པར། ། སྟོང་པ་རྟེན་འབྱུང་གཏམ་གྱི་ཆོས་ཀྱི་སྒོ། ། རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་སྙན་པ་སྲིད་འདིར་ཁྱབ། ། དེ་ལས་ཐུན་མོང་སྣང་ངོར་བཀའ་འཁོར་གསུམ། ། དང་པོའི་དངོས་བསྟན་བྱེ་མདོའི་འདོད་པ་བཞིན། ། བར་བའི་དངོས་བསྟན་རྣམ་གྲངས་དབུ་མའི་ལུགས། ། ཐ་མའི་བསྟན་བྱ་ཕལ་དང་གཙོ་བོ་གཉིས། ། དེ་ལས་དང་པོ་རྣམ་རིག་པ་ཡི་ཚུལ། ། གཉིས་པ་ངེས་དོན་དབུ་མའི་ལུགས་བཟང་ཉིད། ། 5-92 འཕགས་བོད་ཀུན་ཏུ་ལེགས་པར་གྲགས་དེ་ཡང་། ། གཟུར་གནས་བློ་ལྡན་སུ་ཞིག་ཡིད་མི་བརྟོན། ། དེས་ན་དང་པོས་བདེན་བཞིའི་གནས་ལུགས་དང་། ། བར་བས་མཚན་མ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད། ། ཐ་མས་དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་ཕྱེ། ། དེའི་ཕྱིར་གནས་ལུགས་མཆོག་གྱུར་ཐ་མས་བསྟན། ། ཚུལ་འདིའི་ཡིན་ལུགས་ཇི་བཞིན་གསལ་བའི་ཐབས། ། ཕྱི་ནང་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་བཤད་ས་བོན་ཙམ། ། རིགས་གཞུང་ཐོག་མར་སློབ་ཚེ་བློ་འཛིན་ཕྱིར། ། དམ་པའི་གསུང་ལས་ཆ་ཙམ་བསྡུས་པ་ལགས། ། ཁྱད་པར་རྒྱལ་བའི་བསྟན་ལ་སྤྲོ་སེམས་ཅན། ། རབ་བྱུང་གཙང་མར་བརྩོན་ལ་ཉེར་གཞོལ་བའི། ། གྲྭ་བཙུན་གཞོན་ནུའི་བློ་ངོར་གསལ་བའི་ཆ། ། གང་དག་གིས་ནི་གཞི་རྩ་བགྱིས་པ་ཡིན། ། དེ་སླད་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་གཞུང་ལུགས་ལ། ། སོ་སོར་དཔྱོད་པའི་ཤེས་རབ་ལེགས་རྒྱས་ནས། ། དྲིན་ཅན་ཆོས་གྲོགས་སེམས་ཀྱི་རྨོངས་བསལ་ཏེ། ། དྲི་མ་མ

【現代漢語翻譯】『以廣大之光明莊嚴，具慧者速證悟，將進入一切佛之行境。』此乃入於一切佛之行境之智慧光明莊嚴經部中，如來事業任運成就、恒常不斷之九喻，於何處廣說，即是能詮經部，以名門顯示經部之義之必要。如是經義之理，首先由聞思所生之如實了知之智慧光明廣大，以此善為莊嚴之具慧菩薩們，將迅速進入佛之行境，即身語意三密之功德一切。如是說。如是，各宗派之簡略建立已完成。頌曰：無邊法門生起之寶藏，斷證功德超越虛空界，具廣大之悲智無量主，能仁一切見者善逝王。于彼之吉祥頸中梵天音，與各類有情根性相適應，空性緣起之語之法門，開啟之美名遍佈於世間。其中共同顯現之三法輪，初轉法輪直顯說一切有部之宗義，中轉法輪直顯說唯識宗之宗義，後轉法輪所詮釋之法有二，即共相與自相。其中初者為唯識宗之理，二者爲了義中觀之善妙宗義。此宗義在聖地印度和藏地都廣為人知，公正具慧之人誰人不信服？因此，初轉法輪詮釋四諦之體性，中轉法輪詮釋無相之空性，後轉法輪詮釋勝義法性。因此，最勝之體性由後轉法輪所詮釋。爲了如實闡明此理之方法，略述內外宗派之論述之種子。為使初學者易於理解宗義，故從聖者之語中略作彙集。特別是對於佛法具有極大興趣者，對於精進于清凈出家者，爲了使年輕僧侶們的心中更加明朗，故以此作為基礎。因此，依靠此論，對於各宗派，生起分別抉擇之智慧，消除有恩法友心中之愚昧，愿消除一切污垢。

【English Translation】 'Adorned with vast light, the wise will quickly attain enlightenment and enter all the realms of the Buddhas.' This is from the sutra section 'Adornment of the Light of Wisdom Entering All the Realms of the Buddhas,' where the nine similes illustrating the spontaneously accomplished and continuous activity of the Tathagatas are extensively explained. The explanatory sutra demonstrates the necessity of the meaning of the sutra through its name. The principle of such sutra meaning is that the vast light of wisdom, arising from hearing and contemplating, which knows things as they are, well adorns the wise Bodhisattvas, who will quickly enter all the qualities of the Buddhas' realms, i.e., the three secrets of body, speech, and mind. Thus it is said. Thus, the brief establishment of the tenets of various schools is completed. Verses: A treasure that gives rise to limitless Dharma doors, Whose qualities of abandonment and realization have surpassed the expanse of space, Lord of vast compassion and immeasurable wisdom, The Sugata King, the all-seeing Sage of the Shakyas. From the glorious throat of that one, the voice of Brahma, In accordance with the dispositions and faculties of various beings, The Dharma door of words on emptiness and dependent arising, The fame of its opening spreads throughout this world. From that, the three turnings of the Dharma wheel, which appear commonly, The first turning directly reveals the tenets of the Sarvastivada school, The intermediate turning directly reveals the system of the Mind-Only school, The subject to be taught in the final turning has two aspects: general and specific. Of these, the first is the reasoning of the Mind-Only school, The second is the excellent system of the definitive meaning Madhyamaka. This system is well-known throughout India and Tibet, Who among impartial and wise people would not trust it? Therefore, the first turning explains the nature of the four noble truths, The intermediate turning explains emptiness without characteristics, The final turning explains the ultimate nature of reality. Therefore, the ultimate nature is taught by the final turning. To clarify the method of clearly explaining this principle as it is, A brief summary of the seeds of the explanations of inner and outer schools. To help beginners grasp the tenets when first learning the philosophical systems, I have gathered a small portion from the words of the holy ones. Especially for those who have great interest in the Buddha's teachings, And who diligently devote themselves to pure monasticism, To clarify things in the minds of young monks, I have made this a foundation. Therefore, relying on this treatise, may wisdom arise, To individually analyze and discern the various philosophical systems, May it dispel the ignorance in the minds of kind Dharma friends, And may it eliminate all defilements.

ེད་པའི་བློ་གྲོས་ཡོངས་འཕེལ་ཤོག ། རྣམ་དཀར་འདིས་ཀྱང་བདག་ནི་འདི་ཕྱི་ཀུན། ། སྤྱིར་ན་ཡང་དག་བསྟན་ལ་ཞུགས་པ་དང་། ། 5-93 ཁྱད་པར་ངེས་དོན་དབུ་མའི་རང་ལུགས་ལ། ། ནམ་ཡང་མི་ལྷོད་བརྩོན་པས་འཇུག་གྱུར་ཅིག ། ཅེས་ཕྱི་ནང་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་གཞག་གི་བསྡུས་དོན་བློ་གསལ་ཡིད་ཀྱི་རྒྱན་བཟང་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡང་རིག་གཞུང་ལ་སློབ་ འདོད་ཀྱི་བརྩོན་པ་ཅན་རང་ལ་དྲིན་གྱིས་ལྷག་པར་བསྐྱངས་པ་གྲྭ་བཙུན་གུ་ཎ་བྷ་དྲ་ཞེས་པས་གྲུབ་མཐའི་བསྡུས་དོན་འདི་དག་ བློ་འཛིན་བྱས་པ་རྣམས་ཟིན་བྲིས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་འབྲི་བར་བྱེད་པ་པོ་ནི་ངག་དབང་བློ་གྲོས་གྲགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་ཉིད་དོ།། །།སརྦ་ མངྒ་ལཾ།

目錄 ཕྱི་ནང་གྲུབ་མཐའི་རྣམ་བཞག་གི་བསྡུས་དོན་བློ་གསལ་ཡིད་ཀྱི་རྒྱན་བཟང་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། །

【現代漢語翻譯】愿智慧之光全然增長！愿以此善行，使我此生及來世，普遍地進入純正的教法，特別是進入究竟意義中觀的自性。愿我永不懈怠，精進修持！這部名為《辨明內外宗義之綱要·開啟智慧心之妙飾》的著作，是應一位勤奮好學、對我恩重如山的僧人格那巴札（Guṇabhadra）之請，他希望將已掌握的宗義綱要記錄下來，故由我，阿旺洛哲扎巴（Ngagwang Lodro Drakpa）執筆成文。愿一切吉祥！

目錄《辨明內外宗義之綱要·開啟智慧心之妙飾》正文

【English Translation】 May the light of wisdom fully increase! May this virtue cause me in this and future lives, Generally to enter the correct doctrine, And especially the self-nature of the definitive meaning Madhyamaka. May I never slacken, but engage with diligence! This concise explanation of the tenets of inner and outer schools, entitled 'A Good Ornament for the Mind of the Clear-sighted,' was written at the request of the monk Guṇabhadra, who is diligent in his desire to study culture and has been especially kind to me. He wished to record the tenets he had memorized, and so it was written down by Ngagwang Lodro Drakpa. Sarva Mangalam!

Table of Contents The Concise Explanation of the Tenets of Inner and Outer Schools, entitled 'A Good Ornament for the Mind of the Clear-sighted.'