dolpopa0615簡要辨析論
篤補巴·喜饒堅贊大師全集JDol41ཤགས་འབྱེད་བསྡུས་པ་བཞུགས་སོ། ། 6-274 ༄༅། །ཤགས་འབྱེད་བསྡུས་པ་བཞུགས་སོ། ། ༄༅། །ཤགས་འབྱེད་བསྡུས་པ་བཞུགས་སོ། ། ༄༅། །སློབ་དཔོན་དཀོན་བཟང་པའི་གསུང་ལ། སྦྱང་གཞི། སྦྱང་བྱ། སྦྱོང་བྱེད་གསུམ་སོ་ སོ་ཡིན་གསུང་། དཔོན་བྱང་པའི་གསུང་ལ། སྦྱང་གཞི། སྦྱོང་བྱེད་སོ་སོ་ཡིན་ན། སྦྱོང་བྱེད་ དེས་སྦྱང་གཞི་སྦྱང་བར་མི་ནུས། སྦྱང་གཞི་སྦྱོང་བྱེད་སོ་སོ་མ་ཡིན། ཡང་སློབ་དཔོན་ པའི་གསུང་ལ། གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་གསུངས་པ་དེ། ད་ལྟར་སྣང་ ཚོད་པའི་གཟུགས་འདི་མ་ཡིན། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་གཟུགས་ཟེར་བ་ཅིག་ཡོད་པ་དེ་ ཡིན། དེ་སྦྱོང་བྱེད་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས་སྦྱངས་པས་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན། དེ་ལ་ རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཅེས་ཟེར། དེ་གསུམ་ཐ་དད་ཡིན། དཔོན་བྱང་པ་གསུང་བ་ལ། གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་གསུངས་པ་དེ། ད་ལྟར་ཐ་མལ་གྱི་གཟུགས་ འདི་ཁོ་ན་ཡིན། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་གཟུགས་ཀྱང་འདི་ཡིན། འདི་ལས་གཞན་པའི་ བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་གཟུགས་གཞན་མེད། སྦྱོང་བྱེད་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་ཟེར་བའི་ ལམ་གཞན་ཞིག་གིས་སྦྱོང་བ་མིན། གཟུགས་ཡེ་གདོད་མ་ནས་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་དེ་ ལྟར་རྟོགས་པ་དེ་སྦྱོང་བྱེད་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན། དེ་ཁོ་ན་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ སམ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ངོས་ནས་སྦྱང་གཞི་སྦྱོང་བྱེད་ སྦྱངས་འབྲས་རྣམས་ཐ་དད་དུ་འགྱུར་བ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད། གལ་ཏེ་སློབ་དཔོན་པ་ གསུང་བ་བཞིན་ཐ་དད་དུ་གྲུབ་པ་ཡོད་ན། སྦྱང་གཞི་དེ་སྦྱོང་བྱེད་དེས་སྦྱོང་བར་མི་ ནུས། སྦྱངས་འབྲས་དེ་མི་འཐོབ། ཐོབ་ཀྱང་དགོས་པ་མེད་པ་ཅིག་འོང་། ཡང་སློབ་ དཔོན་པའི་གསུང་ལ། མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱང་གཟུགས་མ་ཡིན་ཀྱང་གཟུགས་ཀྱི་ རྣམ་པར་སྣང་བ་པྲ་ཕབ་པའི་རྣམ་པ་ལྟ་བུ་ཅིག་ཡིན་ཞེས་བཞེད། ཡང་དཔོན་བྱང་པའི་ གསུང་ལ། གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་དེ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་མ་ཡིན། གཟུགས་ཀྱི་ 6-275 རྣམ་པར་སྣང་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་པ་དེ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ ཡིན། གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ན། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་སུ་འགྱུར་རོ། །དུས་འཁོར་ནས་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་པྲ་ཕབ་ པའི་རྣམ་པ་ལྟ་བུ་ཞེས་བཤད་པ་དེ། པྲ་ཕབ་པའི་རང་སྣང་ལ་ལྟོས་ནས་དཔེར་གཞག་ པ་མ་ཡིན། སྣང་ཡུལ་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་དཔེར་གཞག་པ་ཡིན་གསུང་། རིན་པོ་ཆེ་པའི་དྲུང་ནས་དང་། བླ་མ་ཀུན་མཁྱེན་པའི་དྲུང་ནས། དོན་ཡིན་ལུགས་ཇི་ ལྟའི་སྟེང་ནས་གཤགས་དྲང་པོར་འབྱེད་པར་ཞུ། སྦྱང་གཞི་སྦྱང་བྱ་སྦྱོང་བྱེད་གསུམ་ཐ་དད་ཡིན་པའི་ར
【現代漢語翻譯】 《篤補巴·喜饒堅贊大師全集》JDol41《釋疑略論》 6-274 《釋疑略論》 《釋疑略論》 《釋疑略論》 學師袞桑巴（དཀོན་བཟང་པ།，Kunzangpa）說：『所凈、能凈、凈三者各自不同。』 袞邦巴（དཔོན་བྱང་པ།，Kyonpangpa）說：『如果所凈、能凈各自不同，那麼能凈就不能凈化所凈，所凈與能凈不是各自獨立的。』 學師（སློབ་དཔོན།，Slobpon）說：『色蘊被稱為毗盧遮那佛（རྣམ་པར་སྣང་མཛད།，Vairochana），指的不是現在我們所見的色法，而是指如來藏（བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ།，De-sheg Nyingpo）的色。』 它是通過能凈金剛瑜伽（རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར།，Dorjei Naljor）來凈化的，從而得以顯現。因此，它被稱為毗盧遮那佛。這三者是不同的。 袞邦巴說：『色蘊被稱為毗盧遮那佛，指的就是現在這種普通的色法。如來藏的色也是這個。沒有其他不同於此的如來藏的色。』 並不是通過其他能凈金剛瑜伽的道來凈化。色法從原始以來就是無自性的，認識到這一點就是能凈金剛瑜伽。它本身就是如明鏡般的智慧（མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས།，Melong Tabü Yeshe）或毗盧遮那佛。從認識到這一點的角度來看，所凈、能凈、凈果之間沒有任何差別。 如果像學師所說的那樣，它們是各自獨立的，那麼能凈就不能凈化所凈，也無法獲得凈果。即使獲得了，也沒有任何意義。 學師還說：『如明鏡般的智慧雖然不是色法，但它以色法的形式顯現，就像影像（པྲ་ཕབ་པ།，Pra-phabpa）一樣。』 袞邦巴說：『色法的顯現不是如明鏡般的智慧。直接認識到色法的顯現是無自性的，才是如明鏡般的智慧。如果色法的顯現是如明鏡般的智慧，那麼一切顯現都將變成如明鏡般的智慧。』 時輪金剛（དུས་འཁོར།，Dü-khor）中說，如明鏡般的智慧就像影像一樣，這並不是以影像的自顯現為參照而設立的比喻，而是以顯現的對象為參照而設立的比喻。 請仁波切（རིན་པོ་ཆེ།，Rinpoche）和喇嘛袞欽巴（བླ་མ་ཀུན་མཁྱེན་པ།，Lama Künkhyenpa）從實相的角度，公正地進行辨析。 所凈、能凈、凈三者是不同的……
【English Translation】 《Collected Works of Tokden Sherab Gyaltsen》JDol41《Concise Explanation of Doubts》 6-274 《Concise Explanation of Doubts》 《Concise Explanation of Doubts》 《Concise Explanation of Doubts》 The teacher Könzangpa (དཀོན་བཟང་པ།, Kunzangpa) said: 'What is to be purified, what purifies, and purification are each distinct.' Könpangpa (དཔོན་བྱང་པ།, Kyonpangpa) said: 'If what is to be purified and what purifies are distinct, then what purifies cannot purify what is to be purified. What is to be purified and what purifies are not separate.' The teacher (སློབ་དཔོན།, Slobpon) said: 'The skandha of form being called Vairochana (རྣམ་པར་སྣང་མཛད།, Vairochana) does not refer to the form we currently perceive, but to the form of the Tathāgatagarbha (བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ།, De-sheg Nyingpo). It is purified by the Vajra Yoga (རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར།, Dorjei Naljor) that purifies, and thus becomes manifest. Therefore, it is called Vairochana. These three are different.' Könpangpa said: 'The skandha of form being called Vairochana refers only to this ordinary form we see now. The form of the Tathāgatagarbha is also this. There is no other form of the Tathāgatagarbha different from this.' It is not purified by another path called Vajra Yoga that purifies. Form is without inherent existence from the beginning, and realizing this is the Vajra Yoga that purifies. It itself is the mirror-like wisdom (མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས།, Melong Tabü Yeshe) or Vairochana. From the perspective of realizing this, there is not even a particle of difference between what is to be purified, what purifies, and the result of purification. If they were established as distinct as the teacher said, then what purifies could not purify what is to be purified, and the result of purification could not be obtained. Even if it were obtained, it would be meaningless. The teacher also said: 'Mirror-like wisdom, although not form, appears in the form of form, like an image (པྲ་ཕབ་པ།, Pra-phabpa).' Könpangpa said: 'The appearance of form is not mirror-like wisdom. Directly knowing that the appearance of form is without inherent existence is mirror-like wisdom. If the appearance of form were mirror-like wisdom, then all appearances would become mirror-like wisdom.' When it is said in the Kalachakra (དུས་འཁོར།, Dü-khor) that mirror-like wisdom is like an image, the analogy is not based on the self-appearance of the image, but on the object of appearance. Please Rinpoche (རིན་པོ་ཆེ།, Rinpoche) and Lama Künkhyenpa (བླ་མ་ཀུན་མཁྱེན་པ།, Lama Künkhyenpa) impartially analyze from the perspective of the way things are. The three, what is to be purified, what purifies, and purification, are different...
ྒྱུ་མཚན་སྦྱང་བྱ་དང་སྦྱོང་བྱེད་ སྤང་བྱ་དང་གཉེན་པོ་ཡིན་ཞིང་། སྦྱང་གཞི་སྤང་གཉེན་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་སློབ་དཔོན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་བཀོད། ཡང་དཔོན་བྱང་པའི་གསུང་གིས། སྦྱང་བྱ་སྦྱོང་ བྱེད་སྤང་གཉེན་གྱི་ངོས་ནས་ཐ་དད་པ་དེ། ཕར་ཕྱིན་མན་ཆད་ཀྱི་ཆོས་སྐད་ཡིན། རྡོ་རྗེ་ ཐེག་པ་འབྲས་བུ་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་ལུགས་ལ། གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་དབྱེར་མེད་དུ་འདོད། དེའི་རྒྱུ་མཚན་རང་བཞིན་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པར་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉེན་ པོས་སྦྱང་བྱ་སྤངས་ཀྱང་འཆིང་ལ། གཉེན་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་ན་སྦྱང་བྱ་གྲུབ་ པ་མེད་དོ། །སྦྱང་གཞི་སྤང་བྱ་མ་ཡིན་ཟེར་བ་འདི་ཀུན་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐད་རང་ལ་ཡང་ འཛོལ་བ་ཆེན་པོར་འགྱུར་རོ། །མཚན་ཉིད་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཡང་ངེས་པའི་དོན་ལ་ སྤང་གཉེན་ཐ་དད་དུ་མེད་དེ་གཟུགས་སྟོང་པའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ། །དེ་ལས་དེ་ གཞན་མ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ནི་ཞུ་བའི་ཡི་གེ་ཞལ་བཤུས་པའོ། །དེའི་ལན་ནི། (འདི་ཡན་ཆད་ནི་འབྲས་གནས་བཅུའི་དཔེ་རྙིང་ཕྱི་ལ། ༡༥༤ དབུ་ཅན་བྲིས་མ་ཞིག་ན་བཞུགས་ཀྱང་འཛམ་པར་ ན་མི་བཞུགས།) ༈ བླ་མ་དང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་གུས་པས་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །མཁས་པ་ཆེན་པོ་སློབ་ དཔོན་དཀོན་བཟང་དང་། དཔོན་བྱང་པའི་བཞེད་ལུགས་མི་མཐུན་པ་འདི་ལ། བོད་ཀྱི་ སློབ་དཔོན་འགའ་ཞིག་གི་བཞེད་ལུགས་དཔང་དུ་བྱས་ན། དཔོན་བྱང་པ་མད་པར་ འགྱུར་ཞིང་། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་བཞེད་ལུགས་ 6-276 དཔང་དུ་བྱས་ན། སློབ་དཔོན་དཀོན་བཟང་པ་མད་པར་མངོན་ཏེ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་བོད་ ཀྱི་སློབ་དཔོན་མང་པོའི་བཞེད་ལུགས་ལ། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་དང་། ཕྱག་ རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་། ཡུམ་ཆེན་མོ་དང་། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་དང་། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། དོན་དམ་པ་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་། མཐར་ཐུག་སྙིང་པོའི་དོན་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ སྙིང་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ཟབ་མོའི་མཐར་ཐུག་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས་གསུངས་པ་ ཐམས་ཅད་མིང་ཙམ་ཐ་དད་ཀྱང་དོན་ལ་ཐ་དད་པ་མེད་དེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་ལ་ དེ་དང་དེར་གསུངས་པ་ཡིན་ཞིང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སམ། ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་ཡང་ སྟོང་ཉིད་ལ་གསུངས་ཏེ། སྟོང་ཉིད་ཀྱང་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་རང་ངོ་བོས་སྟོང་པ། ཡང་ དག་པར་ན་སྐྱེ་བ་མེད་ཀྱང་། ཀུན་རྫོབ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་སྐྱེ་བ་མ་འགགས་པར་འཆར་བ་ འདི་ཙམ་ཁོ་ན་ལ་གསུངས་ཀྱི། རང་སྟོང་ལས་ལྷག་པའི་སྟོང་ཉིད་མེད་པས་རང་སྟོང་དུ་ གནས་པའི་ཤེས་པ་དང་། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡིན། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ། ཡུམ་ཆེན
【現代漢語翻譯】 『所斷及能斷，當舍及對治，所斷基非舍亦非對治。』 如是，論師已陳述了立論。又，仲巴大師的言教說：『從所斷、能斷、當舍、對治的角度來說，這些是各不相同的，這是般若以下（顯宗）的術語。在金剛乘果道法中，基、道、果被認為是無別的。』 其原因是，自性在任何地方都不成立，因為本體是一。即使對治斷除了所斷，仍然會被束縛。如果知道對治無自性，那麼所斷就不會成立。說所斷基不是當舍，這即使在名相宗的術語中，也會變成很大的錯誤。即使在般若波羅蜜多中，在究竟的意義上，當舍和對治也沒有差別，因為色即是空，空即是色，彼與此無異。』 這是請教的信件的抄本。以下是答覆： （以上內容在布敦大師的《十法》舊版本中，存在於154頁的烏金體手稿中，但在其他地方不存在。） 頂禮上師與三寶！對於大學者論師袞桑（Kun-zang，賢護）和仲巴大師的觀點不一致之處，如果以某些藏族論師的觀點作為依據，仲巴大師就會顯得錯誤；如果以諸佛和菩薩的觀點作為依據，論師袞桑就會顯得錯誤。其原因是，在許多藏族論師的觀點中，法身（chos kyi sku，梵文：Dharmakāya，法身），自生智慧（rang byung ye shes），大手印（phyag rgya chen po，梵文：Mahāmudrā，大手印），大母（yum chen mo），金剛薩埵（rdo rje sems dpa'，梵文：Vajrasattva，金剛薩埵），普賢（kun tu bzang po，梵文：Samantabhadra，普賢），金剛持（rdo rje 'chang chen，梵文：Vajradhara，金剛持），真如（de kho na nyid），勝義諦（don dam pa），如是性（de bzhin nyid），正邊（yang dag pa'i mtha'），究竟心要之義（mthar thug snying po'i don），如來藏（de bzhin gshegs pa'i snying po，梵文：Tathāgatagarbha，如來藏）等等甚深究竟不共之語，所有這些名稱雖然各不相同，但意義上沒有差別，因為都是在法界（chos kyi dbyings）本身中如此宣說的。法界或法性（chos nyid）也被稱為空性（stong nyid），而空性是指一切法各自的自性皆空。真實而言，雖然沒有生，但世俗諦中緣起的生起不會停止顯現，這僅僅是指這一點而已。因為沒有超過自空（rang stong）的空性，所以安住于自空的智慧和一切所知都是法身，都是自生智慧，都是大手印。同樣，也是大母。
【English Translation】 'What is to be purified and the purifier, what is to be abandoned and the antidote, the basis of purification is neither to be abandoned nor an antidote.' Thus, the master has stated the proof. Also, the words of Dpon Jangpa say: 'From the perspective of what is to be purified, the purifier, what is to be abandoned, and the antidote, these are different. This is the terminology of the Sutra tradition below Prajñāpāramitā. In the Vajrayana, which takes the result as the path, the basis, path, and result are considered inseparable.' The reason for this is that self-nature is not established anywhere, because the essence is one. Even if the antidote abandons what is to be abandoned, it is still bound. If one knows that the antidote has no self-nature, then what is to be abandoned is not established. Saying that the basis of purification is not what is to be abandoned, this even in the terminology of the characteristic school becomes a great error. Even in the Prajñāpāramitā, in the definitive meaning, there is no difference between what is to be abandoned and the antidote, because form is emptiness, emptiness is form, and it is not different from that.' This is a copy of the letter of inquiry. The reply is as follows: (The above content is found in an old version of Buton's 'Ten Dharmas', in a Uchen script manuscript on page 154, but it does not exist elsewhere.) Homage to the Lama and the Three Jewels! Regarding the disagreement between the great scholar Master Könzang (Kun-zang, Good Protector) and Dpon Jangpa, if the views of some Tibetan masters are taken as evidence, Dpon Jangpa would appear to be wrong; if the views of the Buddhas and great Bodhisattvas are taken as evidence, Master Könzang would appear to be wrong. The reason for this is that, in the views of many Tibetan masters, the Dharmakāya, self-arisen wisdom, Mahāmudrā, Great Mother, Vajrasattva, Samantabhadra, Vajradhara, Suchness, Ultimate Truth, Suchness, the ultimate limit, the meaning of the ultimate essence, the Tathāgatagarbha, and so on, all the profound and ultimate uncommon words, although the names are different, there is no difference in meaning, because they are all spoken in the Dharmadhātu itself. The Dharmadhātu or Dharmatā is also called emptiness, and emptiness means that all dharmas are empty of their own essence. In reality, although there is no birth, the arising of dependent origination in relative truth does not cease to appear, and this is only what is meant. Because there is no emptiness beyond self-emptiness, the wisdom that abides in self-emptiness and all that is knowable are the Dharmakāya, self-arisen wisdom, and Mahāmudrā. Similarly, it is also the Great Mother.
་མོ་ཡིན་པ་ནས། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡིན་ ཞེས་པའི་བར་དུ་འདོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས། ད་ལྟར་གྱི་སྣང་གྲགས་འདི་ཉིད་ཁོ་ན། སྐུ་ གསུམ་མམ། སྐུ་བཞིར་ཡང་འདོད་དེ། སྣང་བའི་ཆ་སྤྲུལ་སྐུ། སྟོང་པའི་ཆ་ཆོས་སྐུ། རིག་ པའི་ཆ་ལོངས་སྐུ། དབྱེར་མེད་པའི་ཆ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ཡིན་པས། སྣང་སྲིད་ཐམས་ཅད་སྐུ་ གསུམ་མམ་བཞིར་ཀྲོང་ངེ་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་ལྷག་གེ །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་སུ་ལམ་མེ། ཕུང་ པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་འདི་རྣམས་ཉིད་ཀ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་དང་ལྷ་མོ། ཉོན་མོངས་ པ་ལྔ་པོ་འདི་ཉིད་ཀ་ཡེ་ཤེས་ལྔ། སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་འདི་ཀ་སངས་རྒྱས་ཡིན་གྱི་འདི་ ལས་གཞན་པའི་སངས་རྒྱས་མེད་པས། འཁོར་བ་འདི་ཀ་མྱང་འདས། རྣམ་རྟོག་འདི་ཀ་ ཆོས་སྐུ། མ་རིག་པ་འདི་ཀ་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཡང་། དེ་ལྟར་ངོ་མ་ཤེས་པར་ལ་འཁོར་བ། དེ་ ལྟར་ངོ་ཤེས་པ་ཉིད་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའམ། སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དོན་ ལ་ཐོབ་བྱའི་སངས་རྒྱས་མེད་པས་འབྲས་བུ་ཨར་སངས་ནས་སྟོར་ཡང་། འབྲས་བུ་ 6-277 སངས་རྒྱས་ཡེ་ནས་མེད་པ་ལ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ངོ་ཤེས་ཤིང་། ཐག་ཆོད་པ་ཙམ་ལ་འབྲས་ བུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་ཅེས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པས། དེ་ལྟར་བླ་མའི་མན་ངག་གིས་ངོ་ སྤྲད་ནས་ངོ་ཤེས་པ་ཉིད་ན། འབྲས་བུ་ཕྱི་དུས་སུ་མ་ལུས་པར་ད་ལྟ་ཉིད་དུ་ཐོབ་པ་ཡིན། དེ་ཉིད་ལ་གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་སྟོར་བ་ཞེས་ཀྱང་འདོད། གཞི་འཁྲུལ་ལམ་ཞིག་འབྲས་བུ་ སད་ཀྱིས་ཁྱེར་བ་ཞེས་ཀྱང་སྨྲ། ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་ཐམས་ཅད་སྟོར་ནས་ཐལ་ལོ། །ཞེས་ ཡང་དགོན་པས་མགུར་མར་ཡང་གྱེར་བར་གདའ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་སངས་རྒྱས་བཟང་བཟང་པོ་ཞིག་འདོད་ན། ཐོབ་དུས་མེད་པ་དང་། འབྲས་བུ་ཕྱི་དུས་སུ་ལུས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་མང་པོ་ཡོད་ཅེས་འདོད་པ་དང་། ཡང་བོད་འགའ་ཞིག་གི་བཞེད་པས། ཀུན་རྫོབ་སྣང་གྲགས་འདི་རྣམས་དང་པོ་ནས་ སངས་རྒྱས་སུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། འདི་རྣམས་རང་སྟོང་དུ་ངོ་ཤེས་ན་སངས་རྒྱས་ཡིན་ ཞེས་པ་དང་། སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་སེམས་འདི་སྟོང་ཉིད་དུ་ངོ་ཤེས་ན་སངས་རྒྱས། རྣམ་རྟོག་འདི་བདེན་མེད་དུ་ངོ་ཤེས་ན་ཆོས་སྐུ། དུག་ལྔ་འདི་རང་བཞིན་མེད་པར་ངོ་ ཤེས་ན་ཡེ་ཤེས་ལྔའམ་རྒྱལ་བ་རིགས་ལྔ་ཡིན་པས། མ་རིག་པ་དང་ཡེ་ཤེས་ངོ་བོ་གཅིག་ ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ཡིན་ཏེ། ངོ་མ་ཤེས་ན་མ་རིག་པ། ངོ་ཤེས་ན་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ཞིང་། དེ་ ལྟར་རྟོགས་པས་སངས་རྒྱས་ལ་ཉིན་འགུག་བྱས། འཁོར་བའི་སྟེང་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དུར་ ས་བཏབ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་འདོད་པ་དང་། ཡང་བོད་འགའ་ཞིག་གིས་བཞེད་པས། ད་ལྟར་གྱི་སྣང་གྲགས་སྣ་ཚོགས་འདི་ཉིད་ཀ་ སྣང་བའི་ཆ་ཀུན་རྫོབ་འཁོར་བ། སྟོང་བའི་ཆ་དོན་དམ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡིན་པས་ སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་དབྱེར་མེད་འདི་ཉིད་ཀ་བདེན་གཉིས་
【現代漢語翻譯】 從『是母性』到『如來藏』的觀點來看，現在的顯現和聲音本身就是三身或四身。顯現的部分是化身，空性的部分是法身，覺性的部分是報身，無分別的部分是自性身。因此，所有的顯現和存在都是三身或四身，是偉大的手印，是自生智慧。這些蘊、界、處本身就是壇城的本尊和本母，這五毒本身就是五智。眾生的心本身就是佛，沒有其他的佛。輪迴本身就是涅槃，分別念本身就是法身，無明本身就是智慧。但是，如果不能認識到這一點，就會流轉于輪迴；如果認識到這一點，就會獲得涅槃或成佛。實際上，沒有需要獲得的佛果，即使果實已經成熟並消失，也要認識到本來就沒有佛果，並對此深信不疑。僅僅是認識到這一點，就被稱為獲得佛果。因此，通過上師的口訣來認識這一點，就能立即獲得果實，而無需等待未來。這也稱為基礎、道路和果實的消失，或者基礎是錯誤的，道路被摧毀，果實被冰雹帶走。所有的見、修、行、果都消失了。』雅恩·貢巴（Yang Gonpa）也這樣唱道。 如果不是這樣，而是想要一個好的佛，那麼就會有很多問題，比如沒有獲得的時間，果實留在未來等等。 還有一些藏人的觀點認為，這些世俗的顯現和聲音最初並不是佛，只有認識到它們的自空性才是佛。認識到眾生的心是空性就是佛，認識到分別念是無實的法身，認識到五毒是無自性的五智或五部佛。無明和智慧的本質相同，但作用不同。不認識就是無明，認識就是智慧。通過這樣的證悟，就像把佛召喚到白天，在輪迴之上建造佛的墳墓一樣。 還有一些藏人的觀點認為，現在的各種顯現和聲音本身，顯現的部分是世俗的輪迴，空性的部分是勝義的涅槃。因此，顯空雙運無分別本身就是二諦。
【English Translation】 From the perspective of 'being motherly' to 'Tathagatagarbha', the current appearances and sounds themselves are the Trikaya (three bodies of Buddha) or even the four bodies. The appearing aspect is the Nirmanakaya (emanation body), the empty aspect is the Dharmakaya (truth body), the knowing aspect is the Sambhogakaya (enjoyment body), and the undifferentiated aspect is the Svabhavikakaya (essence body). Therefore, all appearances and existence are the Trikaya or four bodies, the Mahamudra (great seal), and self-arisen wisdom. These skandhas (aggregates), dhatus (elements), and ayatanas (sense bases) themselves are the deities and goddesses of the mandala, and these five kleshas (afflictions) themselves are the five wisdoms. The mind of sentient beings itself is the Buddha, and there is no other Buddha besides this. Samsara (cyclic existence) itself is Nirvana, conceptual thought itself is the Dharmakaya, and ignorance itself is wisdom. However, if one does not recognize this, one will wander in Samsara; if one recognizes this, one will attain Nirvana or Buddhahood. In reality, there is no Buddha to be attained, and even if the fruit has ripened and disappeared, one must recognize that there was never a Buddha and be convinced of this. Merely recognizing this is called attaining Buddhahood. Therefore, by recognizing this through the guru's instructions, one can attain the fruit immediately without waiting for the future. This is also called the disappearance of the ground, path, and fruit, or the ground is mistaken, the path is destroyed, and the fruit is taken away by hail. All view, meditation, action, and result are lost.' Yang Gonpa also sings this in his songs. If it is not like that, but one wants a good Buddha, then there will be many problems, such as no time to attain it, the fruit remaining in the future, and so on. Also, some Tibetans believe that these conventional appearances and sounds are not Buddha from the beginning, but only recognizing their self-emptiness is Buddha. Recognizing that the mind of sentient beings is emptiness is Buddha, recognizing that conceptual thought is the unreal Dharmakaya, and recognizing that the five poisons are the five wisdoms or the five Buddha families. Ignorance and wisdom have the same essence but different functions. Not recognizing is ignorance, and recognizing is wisdom. Through such realization, it is like summoning the Buddha in the daytime and building the Buddha's tomb on top of Samsara. Also, some Tibetans believe that the current various appearances and sounds themselves, the appearing aspect is conventional Samsara, and the empty aspect is ultimate Nirvana. Therefore, the union of appearance and emptiness, undifferentiated, itself is the two truths.
དབྱེར་མེད་དང་། འཁོར་ འདས་དབྱེར་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདི་ལས་ལྷག་པའི་དོན་དམ་དང་ཆོས་སྐུ་དང་། མྱ་ ངན་ལས་འདས་པ་གཞན་མེད་ཅིང་། གསང་སྔགས་ཀྱི་ལྷ་ཡབ་ཡུམ་གཉིས་གཉིས་ འཁྱུད་པ་ཐམས་ཅད་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་འདི་ཉིད་ཀ་ལ་གསུངས་ཏེ། སྣང་བའི་ཆ་ འདི་ཉིད་ཀ་ཐབས་ཡིན་པས་ཡབ་ཡིན། སྟོང་པའི་ཆ་འདི་ཉིད་ཀ་ཤེས་རབ་ཡིན་པས་ 6-278 ཡུམ་ཡིན། དེ་གཉིས་མི་འབྲལ་བས་འཁྱུད་པ་དེ་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་འདི་མི་འབྲལ་བ་ ཉིད་ཀ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་པས། ད་ལྟར་གྱི་སྣང་གྲགས་སྣ་ཚོགས་འདི་ཉིད་ཀ་བདེ་ དགྱེས་ལ་སོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཡབ་ཡུམ་རྣམས་ཀྱང་ཡིན་ཞིང་། དེ་བཞིན་དུ། གཟུགས་ རྣམ་པར་སྣང་མཛད། ཚོར་བ་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན། འདུ་ཤེས་འོད་དཔག་མེད། འདུ་ བྱེད་དོན་ཡོད་གྲུབ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་མི་བསྐྱོད་པ། སའི་ཁམས་སྤྱན་མ། ཆུ་མཱ་མ་ཀཱི། མེ་ གོས་དཀར་མོ། རླུང་སྒྲོལ་མ། ནམ་མཁའ་རྡོ་རྗེ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ། མིག་ས་ཡི་ སྙིང་པོ། རྣ་བ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ། སྣ་ནམ་མཁའི་སྙིང་པོ། ལྕེ་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག །ལུས་ སྒྲིབ་པ་རྣམ་སེལ། ཡིད་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ། གཟུགས་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་དྲུག་ནི། གཟུགས་ རྡོ་རྗེ་མ་ལ་སོགས་པ་སེམས་མ་དྲུག །ལག་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་དབང་ཡུལ་དང་བཅས་ པ་རྣམས་ནི། ཁྲོ་བོ་ཡུམ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་པ་ཡང་། རང་སྟོང་དུ་གནས་ པ་འདི་ཀ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ།བཤང་བ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད། གཅི་བ་མི་ བསྐྱོད་པ། ཁྲག་རིན་ཆེན་འབྱུང་ལྡན། ཁུ་བ་འོད་དཔག་མེད་ལ་སོགས་པར་གསུངས་ པའི་དགོངས་པ་ཡང་དེ་ཡིན། ཉོན་མོངས་པ་ལྔ་ཡེ་ཤེས་ལྔར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ ཡང་དེ་ཡིན། འདོད་ཆགས་གཤིན་རྗེ་གཤེད། ཞེ་སྡང་གཤིན་རྗེ་གཤེད། གཏི་མུག་གཤིན་ རྗེ་གཤེད་ལ་སོགས་པར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ཡང་དེ་ཡིན། ཤ་ནི་པུཀྐ་སི། ཁྲག་ནི་ རི་ཁྲོད་མ། ཁུ་བ་ནི་གདོལ་བ་མོ། རྐང་དང་ཚུལ་བུ་ནི་གཡུང་མོ། པགས་པ་བྱང་ཆུབ་ ཡན་ལག་བདུན། རུས་པ་ནི་བདེན་པ་བཞིར་གསུངས་པ་ལ་སོགས་པའི་དགོངས་པ་ ཡང་དེ་ཡིན་པས། ད་ལྟར་གྱི་སྣང་གྲགས་འདི་ལས་གཞན་པའི་སངས་རྒྱས་མེད་ཅིང་། སྐུ་བཞི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ལ་སོགས་པ་ཡང་མེད། གལ་ཏེ་འདི་ལས་གཞན་པའི་སངས་རྒྱས་ཅིག་ བྱུང་སྲིད་ན་དེ་ལྟས་ངན་ཡིན། དེ་ལ་ཐོབ་དུས་ཀྱང་མི་ཡོང་། ཐོབ་པ་ལ་དགོས་པ་ཡང་ མེད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པར་འདོད་པ་མང་ཞིང་དེ་བཞིན་དུ་མི་སྟོང་པའི་དངོས་པོ་ འགའ་ཡང་མེད་པས། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའམ། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་སམ། ཆོས་སྐུ་མ་ཡིན་པའི་ དངོས་པོ་འགའ་ཡང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། ཡུལ་དུས་གནས་སྐབས་ཕྱོགས་བཅུ་དུས་གསུམ་ 6-279 གང་དུ་སོང་ཞིང་། གང་དུ་གནས་ནས་བྱ་བ་ཇི་ལྟར་བྱེད་ཀྱང་། ཆོས་སྐུ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ ནས་འཕྱོ། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཀྱི་ཀློ
【現代漢語翻譯】 無有分別，因為輪迴與涅槃無有分別。沒有比這更殊勝的勝義諦、法身和涅槃。密宗的所有雙運本尊，都被稱為顯空雙運。顯現的部分是方便，故為父；空性的部分是智慧，故為母。二者不分離，故雙運即指顯空雙運不分離。因此，現在所顯現的各種現象，就是喜樂等佛父佛母。同樣地，色蘊是毗盧遮那佛（Vairochana），受蘊是寶生佛（Ratnasambhava），想蘊是無量光佛（Amitabha），行蘊是不空成就佛（Amoghasiddhi），識蘊是不動佛（Akshobhya）。地界是佛眼佛母（Locana），水界是嘛嘛枳佛母（Mamaki），火界是白衣佛母（Pandara），風界是度母（Tara），空界是金剛界自在母（Vajradhatvishvari）。眼根是地藏菩薩（Kshitigarbha），耳根是金剛手菩薩（Vajrapani），鼻根是虛空藏菩薩（Akashagarbha），舌根是觀自在菩薩（Avalokiteshvara），身根是除蓋障菩薩（Sarvanivaranaviskambhin），意根是普賢菩薩（Samantabhadra）。色等六境是金剛母等六位明妃。手等業根及其對境是忿怒尊及其佛母。這些都表明安住于自性空性。同樣地，大便是毗盧遮那佛，小便是不動佛，血是寶生佛，精液是無量光佛等等，其含義也是如此。五毒即五智的含義也是如此。貪慾是閻魔敵（Yamantaka），嗔恨是閻魔敵，愚癡是閻魔敵等等，其含義也是如此。肉是補羯娑（Pukkasa），血是尸陀林母（Rikchoda），精液是旃陀羅女（Domni），脛骨和股骨是女護法，面板是七菩提分，骨頭是四聖諦等等，其含義也是如此。因此，除了現在所顯現的現象之外，沒有其他的佛，也沒有四身五智等等。如果除了這些之外還能出現其他的佛，那就是不祥之兆。那是不可能獲得的，獲得也沒有必要。同樣地，沒有不空性的事物。因此，沒有大手印、自生智慧或法身之外的事物。無論在何時何地，無論去向何方，無論做什麼，都是在法身的自性中嬉戲，都是在自生智慧中顯現。 There is no difference, because samsara and nirvana are not different. There is no higher ultimate truth, dharmakaya, or nirvana than this. All the secret mantra deities in union are said to be the union of appearance and emptiness. The appearing aspect is the method, hence the father; the empty aspect is wisdom, hence the mother. The union of these two, which are inseparable, is understood as the inseparability of appearance and emptiness. Therefore, the various appearances and sounds that arise now are the Buddhas, male and female, such as bliss and joy. Similarly, the form aggregate is Vairochana (all-illuminating), the feeling aggregate is Ratnasambhava (jewel-born), the perception aggregate is Amitabha (immeasurable light), the formation aggregate is Amoghasiddhi (unfailing accomplishment), and the consciousness aggregate is Akshobhya (immovable). The earth element is Locana (the eye), the water element is Mamaki, the fire element is Pandara (white-robed), the wind element is Tara (savioress), and the space element is Vajradhatvishvari (diamond realm mistress). The eye sense is Kshitigarbha (earth-essence), the ear sense is Vajrapani (diamond-hand), the nose sense is Akashagarbha (space-essence), the tongue sense is Avalokiteshvara (world-lord), the body sense is Sarvanivaranaviskambhin (remover of all obscurations), and the mind sense is Samantabhadra (all-good). The six objects, such as forms, are the six consorts, such as Vajradhatu. The hands and other functional faculties, together with their objects, are the wrathful deities together with their consorts. This indicates abiding in self-emptiness. Similarly, feces are Vairochana, urine is Akshobhya, blood is Ratnasambhava, semen is Amitabha, and so on. The meaning is the same. The meaning of the five poisons being the five wisdoms is also the same. Desire is Yamantaka (destroyer of Yama), hatred is Yamantaka, delusion is Yamantaka, and so on. The meaning is the same. Flesh is Pukkasa, blood is Rikchoda (cemetery woman), semen is Domni (outcaste woman), shanks and femurs are Yungmo (protectress), skin is the seven limbs of enlightenment, bones are the four noble truths, and so on. The meaning is the same. Therefore, there is no Buddha other than the appearances and sounds that arise now, nor are there four bodies, five wisdoms, and so on. If another Buddha could arise apart from these, it would be a bad omen. It is impossible to attain, and there is no need to attain it. Similarly, there is nothing that is not empty. Therefore, there can be nothing that is not Mahamudra, self-arisen wisdom, or dharmakaya. Wherever one goes, wherever one stays, and whatever one does, in all directions and at all times, one is frolicking in the nature of dharmakaya, and one is manifesting in self-arisen wisdom.
【English Translation】 Without distinction, because samsara and nirvana are without distinction. There is no higher ultimate truth, dharmakaya, or nirvana than this. All the secret mantra deities in union are said to be the union of appearance and emptiness. The appearing aspect is the method, hence the father; the empty aspect is wisdom, hence the mother. The union of these two, which are inseparable, is understood as the inseparability of appearance and emptiness. Therefore, the various appearances and sounds that arise now are the Buddhas, male and female, such as bliss and joy. Similarly, the form aggregate is Vairochana (all-illuminating), the feeling aggregate is Ratnasambhava (jewel-born), the perception aggregate is Amitabha (immeasurable light), the formation aggregate is Amoghasiddhi (unfailing accomplishment), and the consciousness aggregate is Akshobhya (immovable). The earth element is Locana (the eye), the water element is Mamaki, the fire element is Pandara (white-robed), the wind element is Tara (savioress), and the space element is Vajradhatvishvari (diamond realm mistress). The eye sense is Kshitigarbha (earth-essence), the ear sense is Vajrapani (diamond-hand), the nose sense is Akashagarbha (space-essence), the tongue sense is Avalokiteshvara (world-lord), the body sense is Sarvanivaranaviskambhin (remover of all obscurations), and the mind sense is Samantabhadra (all-good). The six objects, such as forms, are the six consorts, such as Vajradhatu. The hands and other functional faculties, together with their objects, are the wrathful deities together with their consorts. This indicates abiding in self-emptiness. Similarly, feces are Vairochana, urine is Akshobhya, blood is Ratnasambhava, semen is Amitabha, and so on. The meaning is the same. The meaning of the five poisons being the five wisdoms is also the same. Desire is Yamantaka (destroyer of Yama), hatred is Yamantaka, delusion is Yamantaka, and so on. The meaning is the same. Flesh is Pukkasa, blood is Rikchoda (cemetery woman), semen is Domni (outcaste woman), shanks and femurs are Yungmo (protectress), skin is the seven limbs of enlightenment, bones are the four noble truths, and so on. The meaning is the same. Therefore, there is no Buddha other than the appearances and sounds that arise now, nor are there four bodies, five wisdoms, and so on. If another Buddha could arise apart from these, it would be a bad omen. It is impossible to attain, and there is no need to attain it. Similarly, there is nothing that is not empty. Therefore, there can be nothing that is not Mahamudra, self-arisen wisdom, or dharmakaya. Wherever one goes, wherever one stays, and whatever one does, in all directions and at all times, one is frolicking in the nature of dharmakaya, and one is manifesting in self-arisen wisdom.
ང་ན་གནས། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱ་ལས་མ་ འདས་ཏེ། དཔེར་ན། ནམ་མཁའི་བྱ་གང་དུ་འཕུར་ཡང་ནམ་མཁའ་ཉིད་ལས་མ་འདས་ པའམ། རྒྱ་མཚོའི་ཉ་གང་དུ་འཕྱོ་ཡང་རྒྱ་མཚོ་ཉིད་ལས་མ་འདས་པ་དང་འདྲ། དེ་ལྟར་ རྟོགས་ནས་སྤང་བླང་དགག་བསྒྲུབ་རེ་དོགས་གང་ཡང་མེད་པས། སྤྱོད་པ་ཤུགས་བྱུང་ འགག་མེད་གང་ཤར་ཤར་དང་གང་དྲན་དྲན་གང་ཡིན་ཡིན་བྱས་པས་ཆོག །དེ་ལྟ་བུའི་ གང་ཟག་དབང་པོ་ཡང་རབ་ལ། ས་ལམ་རིམ་པར་བགྲོད་དགོས་པ་མེད་དེ། དེ་ལྟར་མ་ རྟོགས་བར་ལ་འཁོར་བ། དེ་ལྟར་རྟོགས་ཙམ་ཉིད་ན་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་ཡིན་པས་དེ་ལ་ ཅིག་ཆར་བ་ཞེས་བྱ། རིམ་གྱིས་པ་ལ་མི་དགེ་བ་སྤོང་ཞིང་དགེ་བ་བསྒྲུབ་པ་ལ་སོགས་ པས་ས་ལམ་རིམ་གྱིས་བགྲོད་དགོས་པ་ཡིན། དེ་གཉིས་ཀྱི་དཔེ་ནི། ལྗོན་ཤིང་གི་སྟེང་དུ་ བྱ་ནམ་མཁའ་ལ་འཕུར་ནས་སོང་ཞིང་། སྤྲེའུ་མས་ཡར་འཛེག་པ་དང་འདྲ། བཅོམ་ལྡན་ འདས་ཀྱིས་མདོ་རྒྱུད་རྣམས་སུ། ཆོས་བྱར་མེད་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཆར་བ་ལ་ དགོངས་ཤིང་། ཆོས་བྱར་ཡོད་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་རིམ་གྱིས་པ་ལ་དགོངས་ཏེ། དེས་ ན། རིམ་གྱིས་པ་ཡི་སྨན་མཆོག་དེ། ། ཅིག་ཆར་བ་ཡི་དུག་ཏུ་འགྱུར། །ཅིག་ཆར་བ་ཡི་ སྨན་མཆོག་དེ། །རིམ་གྱིས་པ་ཡི་དུག་ཏུ་འགྱུར། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་འདོད་པ་མང་བར་ གདའ། ཡང་བོད་འགའ་ཞིག་གིས་བཞེད་པས། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཡིན། སེམས་སྟོང་པ་ ཡིན། སྟོང་པ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས། དེ་ལྟར་བླ་མས་ངོ་སྤྲད་ནས། སློབ་མས་ངོ་ཤེས་པ་དེ་ ཆོས་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན་ཞིང་། ཆོས་ཉིད་མཐོང་བ་འཕགས་པའམ་སངས་རྒྱས་ཡིན་ པས་སེམས་ངོ་འཕྲོད་པ་ཐམས་ཅད་འཕགས་པའམ་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་འདོད་པ་ལ། འོ་ན་འཕགས་པ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཐོབ་བམ། ཞེས་རྩོད་ན་འདིའི་ ལན་ལ། ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཡོན་ཏན་ཅན་གྱི་འཕགས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་མེད་ཀྱང་ཡོད་ པ་སྐད་གསུངས་པ་དེ་རྣམས་དྲང་དོན་ཡིན་པས་རྫུན་ཡིན། དེས་ན་ཡོན་ཏན་ཅན་གྱི་ 6-280 འཕགས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་མེད་པ་ལ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཐག་ཆོད་པ་ཀས་ཡོན་ཏན་ ཐོབ་པའི་གོ་ཡང་ཆོད། ཅེས་འདོད་པ་དང་། ཡང་ཁ་ཅིག་ན་རེ། སེང་གེའི་མངལ་རྒྱ་དང་། ཁྱུང་གི་སྒོང་རྒྱ་དང་། རྣལ་འབྱོར་པའི་ ལུས་རྒྱ་རྣམས་མཚུངས་པ་ཡིན་པས། ལུས་རྒྱ་དང་བྲལ་མ་ཐག་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ འཐོབ་བའི་ཕྱིར། ནམ་ཤི་སངས་རྒྱས་ཡིན། ཐོབ་པ་བོར་ཆོག་པ་ཡིན། ཞེས་འདོད་པ་ དང་། ཡང་ཁ་ཅིག་ན་རེ། བུ་ཆུང་སྐྱེས་མ་ཐག་པས། དཔའ་བོའི་བྱ་བ་བྱེད་མི་ནུས་ཀྱང་། རིམ་ གྱིས་ཆེར་སྐྱེས་ནས་གཡུལ་ངོ་བཟློག་ནུས་པར་འགྱུར་བའམ། ཉི་མ་ཤར་མ་ཐག་གིས་ འཁྱག་པ་འཇུ་མི་ནུས་ཀྱང་། ཡུན་བསྲིངས་པས་འཇུ་ནུས་པ་དང་འདྲ་བར། མཐོང་ལམ་ དང་སངས་རྒྱས་ཐོབ་མ་ཐག་པ་ལ་དེ་དང་དེའི་ཡོན་ཏན་མེད་ཀྱང་། རིམ་གྱིས་ཐོབ་ པར་འགྱ
【現代漢語翻譯】 我安住于大手印（phyag rgya chen po）的境界中，不會超出其範圍。例如，無論天空中的鳥飛向何處，都不會超出天空的範圍；無論海洋中的魚游向何處，都不會超出海洋的範圍。同樣，如果認識到這一點，就不會有任何揚棄、取捨、否定或肯定的期望或恐懼。因此，行為會自然而然地、無阻礙地發生，無論出現什麼就做什麼，無論想到什麼就想什麼，無論是什麼就是什麼，這樣就可以了。像這樣的人，如果根器上等，就不需要按次第經歷道位。因為在沒有認識到這一點之前，就會在輪迴中；一旦認識到這一點，就能立即成佛，所以這被稱為頓悟。漸悟的人需要通過捨棄不善、修持善等方式，按次第經歷道位。這二者的比喻就像鳥兒從樹上飛向天空，而猴子則向上攀爬。世尊在經續中說，所有『沒有可修之法』的說法都是針對頓悟者，而所有『有可修之法』的說法都是針對漸悟者。因此，漸悟者的殊勝藥，會變成頓悟者的毒藥；頓悟者的殊勝藥，會變成漸悟者的毒藥。』等等，有許多類似的說法。 還有一些藏人認為，一切顯現都是心，心是空性，空性是法性（chos nyid）。因此，上師開示后，弟子認識到這一點，就是見到了法性。見到法性就是聖者或佛，所以他們認為所有認識到心性的人都是聖者或佛。如果有人爭辯說：『那麼，聖者和佛的功德都獲得了嗎？』對此，有些人回答說：『雖然沒有具備功德的聖者和佛，但說有，這些都是不了義的說法，是虛假的。因此，如果確定沒有具備功德的聖者和佛，也就相當於獲得了功德。』 還有些人認為，獅子的胎藏、鵬鳥的卵胎、瑜伽士的身體都是一樣的。一旦脫離身體的束縛，就能獲得所有的功德。因此，什麼時候死就是什麼時候成佛，獲得的功德也可以捨棄。 還有些人認為，就像剛出生的嬰兒，雖然不能做勇士的事情，但逐漸長大后就能上戰場一樣；或者像太陽剛升起時，雖然不能融化冰雪，但時間長了就能融化一樣。剛剛證得見道和佛果時，雖然沒有相應的功德，但會逐漸獲得。
【English Translation】 I abide in the state of Mahamudra (phyag rgya chen po), not exceeding its bounds. For example, wherever a bird flies in the sky, it does not exceed the sky itself; wherever a fish swims in the ocean, it does not exceed the ocean itself. Likewise, having realized this, there is no expectation or fear of abandoning, adopting, negating, or affirming anything. Therefore, actions arise naturally and unhindered, doing whatever arises, thinking whatever is thought, being whatever is, and that is sufficient. Such a person, if of superior faculty, does not need to traverse the stages of the path sequentially. Because until one realizes this, one is in samsara; as soon as one realizes this, one attains Buddhahood, so this is called sudden enlightenment. Those who progress gradually need to traverse the stages of the path sequentially by abandoning non-virtue and cultivating virtue, and so on. The analogy for these two is like a bird flying from a tree into the sky, while a monkey climbs upwards. The Blessed One, in the sutras and tantras, said that all statements of 'there is nothing to be done' are directed towards those of sudden enlightenment, and all statements of 'there is something to be done' are directed towards those of gradual enlightenment. Therefore, 'The supreme medicine for those who progress gradually becomes poison for those of sudden enlightenment; the supreme medicine for those of sudden enlightenment becomes poison for those who progress gradually,' and so on, there are many similar statements. Furthermore, some Tibetans believe that all appearances are mind, mind is emptiness, and emptiness is dharmata (chos nyid). Therefore, after the lama introduces this, and the student recognizes it, that is seeing dharmata. Seeing dharmata is being an arya or a Buddha, so they believe that all who recognize the nature of mind are aryas or Buddhas. If one argues, 'Then, are the qualities of aryas and Buddhas attained?' To this, some reply, 'Although there are no aryas and Buddhas with qualities, saying that there are is a provisional statement, it is false. Therefore, if one is certain that there are no aryas and Buddhas with qualities, that itself is equivalent to attaining qualities.' Others believe that the womb of a lion, the egg of a garuda, and the body of a yogi are all the same. As soon as one is free from the constraints of the body, all qualities are attained. Therefore, whenever one dies, one becomes a Buddha, and the qualities attained can be abandoned. Still others believe that just as a newborn child cannot perform the deeds of a warrior, but gradually grows up and can face battle, or just as the sun, immediately after rising, cannot melt ice, but can melt it after a long time, similarly, one who has just attained the path of seeing and Buddhahood does not have those qualities, but will gradually attain them.
ུར། ཞེས་པ་དང་། ཡང་ཁ་ཅིག་ན་རེ། འཕགས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ངེད་ལ་ཡོད་ཀྱང་། ཁྱེད་ རང་གིས་མ་མཐོང་བ་ཡིན། ཞེས་པ་དང་། ཡང་ཁ་ཅིག་ན་རེ། གཞན་སྣང་ཁོ་ན་ལ་འཆར་བའི་ཡོན་ཏན་དགོས་ན་ནི་སྔོན་གྱི་ སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ལ་ཡང་ཡོན་ཏན་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང་། རང་སྣང་ཁོ་ན་ལ་འཆར་བས་ཆོག་ན་ནི། ངེད་སེམས་ངོ་འཕྲོད་པ་རྣམས་ལ་ཡང་ཡོད་ པས་སྐྱོན་མེད་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་ལན་འདེབས་ལུགས་མང་བར་གདའ། ཡང་བོད་འགའ་ཞིག་གི་བཞེད་པས། སངས་རྒྱས་ལ་རྟོགས་པ་མངོན་གྱུར་གྱི་སངས་ རྒྱས་དང་། ཡོན་ཏན་རབ་རྫོབ་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས། ད་ལྟ་ སེམས་ངོ་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་ཐོབ་པའི་སངས་རྒྱས་དེ་རྟོགས་པ་མངོན་གྱུར་གྱི་སངས་ རྒྱས་ཡིན། ཡོན་ཏན་རབ་རྫོགས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་དེ་ཕྱིས་རིམ་གྱིས་འཐོབ་པར་འགྱུར། ཞེས་པ་དང་། ཡང་བོད་འགའ་ཞིག་ན་རེ། ཕུང་པོ་ཁམས་དང་། སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་དང་། ཉོན་མོངས་པ་ 6-281 རྣམས་དང་། ཤ་དང་། ཁྲག་དང་། རྐང་དང་། རུས་པ་དང་། པགས་པ་དང་། སྐྲ་དང་། བ་ སྤུ་ལ་སོགས་པ་ལུས་ཀྱི་ཁམས་རྣམས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཚོགས་དངོས་མ་ཡིན་ཡང་དེ་ རྣམས་ཀྱི་སྦྱང་གཞི་ཡིན་པས། དེ་ལ་དགོངས་ནས་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ ལྷ་ཚོགས་སུ་གསུངས་པ་ཡིན། དེ་ལམ་གྱིས་སྦྱངས་པས་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཚོགས་ རྣམས་སུ་གནས་གྱུར་ནས་འགྲོ་སྟེ། དཔེར་ན། འོ་མ་ཞོར་གྱུར་པའམ། ཟངས་ལྕགས་ གསེར་དུ་གྱུར་པའམ། རྡོ་བ་རིན་པོ་ཆེར་གྱུར་པའམ། སྲིན་བུ་སྦྲང་མར་གྱུར་པ་དང་ འདྲ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་ལ་ངོ་བོ་འགྱུར་བའི་གནས་གྱུར་ འདོད་པ་མང་བར་གདའ། སྦྱོང་བྱེད་ལམ་ལ་ཡང་འདོད་ལུགས་མི་མཐུན་པ་མང་དུ་ གདའ་ཞིང་མདོར་ན་གཞི་ལམ་འབྲས་བུས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ དགོངས་པ་དང་མི་མཐུན་པའི་འདོད་ལུགས་ཆེས་ཤིན་ཏུ་མང་བར་གདའ་སྟེ། ཡི་གེ་ མང་དུ་དོགས་ནས་མ་བྲིས་སོ། ། ༈ སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་བཞེད་པ་ལྟར་ན། ཆོས་ཀྱི་ སྐུ་དང་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཞེས་པའི་བར་དུ་སྔར་ སྨོས་པ་དེ་རྣམས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་བཞེད་ཀྱང་། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་གཉིས་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་རྟེན་ འབྲེལ་ལས་མ་འདས་པའི་སྟོང་ཉིད་དང་། དོན་དམ་རྟེན་འབྲེལ་ལས་འདས་པའི་སྟོང་ ཉིད་དོ། ། དེ་ལས་དང་པོ་ནི། ཆོས་ཅན་གློ་བུར་བ་འགྱུར་བའི་ཆོས་ཅན། གསོག་གསོབ། བརྫུན་པ་ བསླུ་བ་སྟེ། རང་རང་ངོ་བོས་སྟོང་པ་ཀུན་རྫོབ་སྟོང་ཉིད་དོ། ། གཉིས་པ་ནི། ཆོས་ཉིད་གཉུག་མ་འགྱུར་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་བདེན་པ་ཡང་དག་པ་ མི་བསླུ་བ་སྟེ། རང་གིས་མི་སྟོང་ཡང་རང་ལས་གཞན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱིས་སྟོང་པ་དོན་ད
【現代漢語翻譯】 又有一些人說：『我們具有聖者和佛陀的功德，只是你們沒有看到罷了。』 還有些人說：『如果需要僅在他人顯現中存在的功德，那麼過去的佛陀和菩薩們也將沒有功德。如果僅在自己顯現中存在就足夠了，那麼我們這些證悟自心本性的人也具有，所以沒有過失。』等等，有很多種回答的方式。 還有一些藏人的觀點是：佛陀有兩種，即證悟現前的佛陀和功德圓滿的佛陀。現在僅僅通過認識自心本性而獲得的佛陀是證悟現前的佛陀，功德圓滿的佛陀將在以後逐漸獲得。 還有一些藏人說：『五蘊、十二處、十八界，以及煩惱，還有血肉、骨骼、骨髓、面板、毛髮等等身體的元素，雖然不是壇城本尊的真實顯現，但它們是壇城本尊的所依，因此才說五蘊等是壇城本尊。通過道來凈化它們，就能將它們轉化為壇城本尊的處所。例如，牛奶變成酸奶，銅鐵變成黃金，石頭變成寶石，或者蠶變成蜜蜂一樣。』等等，很多人認為佛陀的智慧身是本體轉變的果。對於凈化的方法也有很多不同的觀點。總之，對於以基、道、果所涵蓋的法，存在著非常多不符合佛陀意旨的觀點，因為文字太多，所以不一一列舉了。 依照佛陀和偉大菩薩們的觀點，從法身和自生智慧到如來藏之間所說的那些，都認為是空性。但空性有兩種：不離世俗諦緣起的空性和超越勝義諦緣起的空性。 第一種是：作為所法的暫時的、變化的所法，是虛假的、欺騙性的，即自性空性的世俗空性。 第二種是：作為法性的本初的、不變的自性，是真實的、正確的、不欺騙性的，即自身不空，但從自身之外的一切世俗諦都是空性的勝義空性。
【English Translation】 And some say, 'We have the qualities of the Āryas (འཕགས་པ་，聖者) and Buddhas, but you have not seen them.' And some say, 'If you need qualities that appear only in the perception of others, then even the Buddhas and Bodhisattvas of the past would have no qualities. If it is enough to appear only in one's own perception, then we who have realized the nature of our minds also have them, so there is no fault.' There are many ways to answer such statements. Some Tibetans believe that there are two kinds of Buddhas: the Buddha of manifest realization and the Buddha of perfect qualities. The Buddha attained by merely recognizing the nature of mind is the Buddha of manifest realization. The Buddha of perfect qualities will be attained gradually later. Some Tibetans say, 'The skandhas (ཕུང་པོ་，蘊), dhātus (ཁམས་，界), and āyatanas (སྐྱེ་མཆེད་，處), as well as the kleshas (ཉོན་མོངས་པ་，煩惱), flesh, blood, bones, marrow, skin, hair, and so on, the elements of the body, although not the actual deities of the mandala (དཀྱིལ་འཁོར་，壇城), are the basis for their purification. Therefore, it is said that the skandhas and so on are the deities of the mandala. By purifying them through the path, they are transformed into the abodes of the mandala deities. For example, milk turns into yogurt, copper and iron turn into gold, stone turns into precious jewels, or a silkworm turns into a bee.' Many believe that the Buddha's wisdom body is a transformation of the essence. There are many different views on the method of purification. In short, there are very many views that do not accord with the Buddha's intention regarding the dharmas (ཆོས་，法) encompassed by the ground, path, and fruition. I have not written them all down for fear of too many words. According to the views of the Buddhas and great Bodhisattvas, all that has been said from the Dharmakāya (ཆོས་ཀྱི་སྐུ་，法身) and self-arisen wisdom to the Tathāgatagarbha (དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་，如來藏) is considered emptiness. But there are two kinds of emptiness: emptiness that does not transcend relative dependent origination and emptiness that transcends ultimate dependent origination. The first is: the impermanent, changing object of dharma (ཆོས་，法), which is false and deceptive, is relative emptiness, empty of its own nature. The second is: the unchanging, inherent nature of dharma, which is true, correct, and not deceptive, is ultimate emptiness, not empty of itself, but empty of all relative truths other than itself.
མ་ སྟོང་ཉིད་དོ། །ཡང་ཆོས་སྐུ་དང་སྟོང་ཉིད་ལ་མུ་གཉིས་ཏེ། སྟོང་ཉིད་ཡིན་ཡང་ཆོས་སྐུ་ མ་ཡིན་པ་དང་། སྟོང་ཉིད་ཀྱང་ཡིན་ལ་ཆོས་སྐུ་ཡང་ཡིན་པའོ། ། དེ་ལ་དང་པོ་ནི། ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་རང་སྟོང་སྟེ། གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ལ་ནམ་ཡང་ 6-282 མ་གྲུབ་ཅིང་དཔྱད་མི་བཟོད་པའོ། ། གཉིས་པ་ནི། ཆོས་ཉིད་དོན་དམ་གཞན་སྟོང་སྟེ། ནམ་ཡང་མེད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་དཔྱད་ བཟོད་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་། ཡུམ་ཆེན་མོ་ དང་། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་དང་། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་དང་། དེ་ཁོ་ ན་ཉིད་དང་། དོན་དམ་པ་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་། མཐར་ཐུག་སྙིང་པོའི་དོན་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དང་། དོན་དམ་བྱང་ ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དང་། ལྷན་ཅིག་ སྐྱེས་པའི་སྐུ་དང་། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་། འགྱུར་མེད་མཆོག་གི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་། ཨ་ཡིག་དང་། ཨེ་ཝཾ་གི་དོན་དང་། ཆོས་ འབྱུང་དང་། ཆུ་སྐྱེས་དང་། བྷ་ག་དང་། སེང་གེའི་ཁྲི་དང་། གསང་བ་དང་། གསང་ཆེན་ དང་། རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་དང་། བདག་མེད་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། ཐིག་ལེ་དང་། དགྱེས་པ་རྡོ་ རྗེ་དང་། བདེ་མཆོག་འཁོར་ལོ་དང་། གསང་བ་འདུས་པ་དང་། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་དང་། མ་ཧཱ་མཱ་ཡ་དང་། རྡོ་རྗེ་གདན་བཞི་དང་། སངས་རྒྱས་ཐོད་པ་དང་། རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ དང་། མཁའ་འགྲོ་རྒྱ་མཚོ་དང་། ཧེ་རུ་ཀ་དང་། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་དང་། དུས་ཀྱི་ འཁོར་ལོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་། ཡབ་རྒྱལ་བ་རིགས་དྲུག་དང་། ཡུམ་དེ་ བཞིན་གཤེགས་མ་དྲུག་དང་། སྲས་སེམས་དཔའ་སེམས་མ། ཁྲོ་བོ་ཁྲོ་མོ་ལ་སོགས་པ་ དོན་དམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཚོགས་ཐམས་ཅད་དང་། དོན་དམ་པའི་སྔགས་དང་། དོན་དམ་པའི་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་སྟོང་པ་ཉིད་དང་མུ་གཉིས་གཉིས་སུ་ཤེས་པར་ བྱ་སྟེ། ཆོས་སྐུ་ལ་ཡང་བཤད་པ་ཇི་ལྟ་བ་དེ་བཞིན་དུའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆོས་སྐུ་ནས་དོན་ དམ་པའི་སྔགས་དང་རྒྱུད་ཀྱི་བར་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རང་སྟོང་མ་ཡིན་ཞིང་། རང་སྟོང་ གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཆོས་སྐུ་ནས་དོན་དམ་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་བར་དུ་མ་ཡིན་ནོ། ། ཡང་འདིར་བདེན་པ་གཉིས་ལས། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་སྐྱེ་འཇིག་མེད་ཅིང་ འདུས་མ་བྱས་པ་སྟེ། རྟེན་འབྲེལ་ལས་འདས་པའོ། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་དངོས་པོ་ནི་སྐྱེ་ཞིང་ 6-283 འཇིག་པའི་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་རག་ལས་པ་སྟེ། འདུས་བྱས་པའོ། ། འཁོར་འདས་གཉིས་ལས། ཁམས་གསུམ་འཁོར་བ་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་སྡུག་ བསྔལ་གསུམ་མམ་བརྒྱད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་སྟེ། ཟག་པ་དང་བཅས་པའོ། །མྱ་ངན་ལས་ འདས་པ་ཆེན
【現代漢語翻譯】 མ་（ma，無）是空性。此外，法身和空性之間有兩種情況：一種是空性但不是法身，另一種既是空性又是法身。 第一種情況是：作為所立宗的世俗是自性空的，其自性的實相從未成立，且不可被分析。 第二種情況是：作為法性的勝義是他性空的，它並非從不存在，且可以被分析。同樣，自生智慧、大手印、大母、金剛薩埵（Vajrasattva，金剛勇識）、普賢（Samantabhadra，普遍賢善）、大金剛持（Vajradhara，執金剛）、真如、勝義諦、如是性、真實之邊、究竟心要義、如來藏、勝義菩提心、自性清凈涅槃、俱生身、俱生智、俱生喜、不變最勝大樂、阿字（ཨ，A，a，無）、誒旺（ཨེཝཾ，E-VAM，evam，即是如此）之義、法生、蓮花、婆伽（Bhaga，吉祥）、獅子座、秘密、大秘密、金剛亥母（Vajravarahi，金剛瑜伽母）、無我母、金剛、明點、喜金剛（Hevajra，嘿汝嘎）、勝樂輪（Chakrasamvara，輪制）、密集金剛（Guhyasamaja，秘密集會）、幻化網（Mayajala，幻網）、摩訶摩耶（Mahamaya，大幻化）、金剛四座、佛陀顱鬘、金剛空行、空行海、嘿汝嘎（Heruka，飲血尊）、金剛怖畏（Vajrabhairava，金剛大怖畏）、時輪（Kalachakra，時輪）等等，以及父六部佛、母六如來、子菩薩眷屬、忿怒尊等所有勝義本尊壇城眾，以及勝義真言和勝義續部，都應知空性有此二種情況，如前述法身一般。因此，從法身到勝義真言和續部之間，凡是存在的都不是自性空，而凡是自性空的，也不是從法身到勝義續部之間的任何事物。 此外，就二諦而言，勝義諦是無生無滅、非造作的，超越了緣起。而世俗事物是生滅之法，依賴於因和緣，是造作的。 就輪迴和涅槃而言，三界輪迴是完全被煩惱所染污的，被三種或八種痛苦所概括，是有漏的。而大涅槃
【English Translation】 Ma (མ་, ma, not) is emptiness. Furthermore, there are two aspects to Dharmakaya (ཆོས་སྐུ, chos sku, Body of Dharma) and emptiness: one is emptiness but not Dharmakaya, and the other is both emptiness and Dharmakaya. The first aspect is: the conventional, as the subject of debate, is self-empty, its intrinsic nature never established and cannot withstand analysis. The second aspect is: the ultimate, as the nature of phenomena, is other-empty, it is not non-existent and can withstand analysis. Similarly, self-arisen wisdom, Mahamudra (ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ, phyag rgya chen po, Great Seal), Great Mother, Vajrasattva (རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ, rdo rje sems dpa', Diamond Being), Samantabhadra (ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ, kun tu bzang po, Universal Good), Vajradhara (རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན, rdo rje 'chang chen, Great Vajra Holder), Suchness, Ultimate Truth, Thusness, the Limit of Reality, the Meaning of Ultimate Essence, Tathagatagarbha (དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ, de bzhin gshegs pa'i snying po, Essence of the Thus-Gone), Ultimate Bodhicitta (དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས, don dam byang chub kyi sems, Ultimate Mind of Enlightenment), Naturally Pure Nirvana, Coemergent Kaya (ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུ, lhan cig skyes pa'i sku, Body Born Together), Coemergent Wisdom, Coemergent Joy, Immutable Supreme Great Bliss, the meaning of the letter A (ཨ，A，a，without), the meaning of E-VAM (ཨེཝཾ，E-VAM，evam，thus), Dharmadhatu (ཆོས་འབྱུང, chos 'byung, Source of Dharma), Lotus, Bhaga (བྷ་ག་, Bhaga, bhaga, Auspicious), Lion Throne, Secret, Great Secret, Vajravarahi (རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ, rdo rje phag mo, Diamond Sow), Anatmata (བདག་མེད་མ, bdag med ma, No-Self Mother), Vajra (རྡོ་རྗེ, rdo rje, Diamond), Bindu (ཐིག་ལེ, thig le, Drop), Hevajra (དགྱེས་པ་རྡོ་རྗེ, dgyes pa rdo rje, Delightful Diamond), Chakrasamvara (བདེ་མཆོག་འཁོར་ལོ, bde mchog 'khor lo, Wheel of Supreme Bliss), Guhyasamaja (གསང་བ་འདུས་པ, gsang ba 'dus pa, Secret Assembly), Mayajala (སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ, sgyu 'phrul dra ba, Net of Illusion), Mahamaya (མ་ཧཱ་མཱ་ཡ, ma hA mA ya, Great Illusion), Vajra Four Seats, Buddha Skull Cup, Vajra Dakini (རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ, rdo rje mkha' 'gro, Diamond Sky Goer), Ocean of Dakinis, Heruka (ཧེ་རུ་ཀ, he ru ka, Blood Drinker), Vajrabhairava (རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད, rdo rje 'jigs byed, Diamond Terrifier), Kalachakra (དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ, dus kyi 'khor lo, Wheel of Time), and so on, as well as the Father Six Buddhas, the Mother Six Tathagatas, the Son Bodhisattvas, Wrathful Deities, and all the assembly of deities in the mandala of ultimate truth, as well as ultimate mantras and ultimate tantras, should all be understood to have these two aspects of emptiness, just as explained for Dharmakaya. Therefore, whatever exists from Dharmakaya to ultimate mantras and tantras is not self-empty, and whatever is self-empty is not anything from Dharmakaya to ultimate tantras. Furthermore, regarding the two truths, the ultimate truth is unborn, unceasing, and unconditioned, transcending dependent origination. Conventional phenomena are subject to birth and cessation, dependent on causes and conditions, and are conditioned. Regarding samsara and nirvana, the three realms of samsara are completely afflicted, encompassed by three or eight sufferings, and are contaminated. Great Nirvana
་པོ་ནི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ཡང་དག་པར་ འདས་པ་སྟེ། ཟག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་རྒྱུན་ཆད་མེད་པའོ། ། རྣམ་ཤེས་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ལས། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་མིན་པ་མུན་ནག་གམ་དུག་ལྟ་བུ་ སྤང་བར་བྱ་བ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་རང་སྟོང་ངོ་། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ནི་འོད་གསལ་བའི་སྣང་ བའམ། བདུད་རྩི་ལྟ་བུ་སྤང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་སྟེ། དོན་དམ་གཞན་སྟོང་ངོ་། །རྣམ་ པར་ཤེས་པའི་རང་སྣང་ནི། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཁམས་གསུམ་པ་རྡུལ་དང་། སྐད་ཅིག་ལས་མ་ འདས་པ་སྟེ། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པས་སྤྲུལ་པ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་ནོ། །རང་ བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་སྣང་ནི། དོན་དམ་པའི་ཁམས་གསུམ་པ་རྡུལ་དང་། སྐད་ཅིག་ལས་ འདས་པ་སྟེ། རྒྱུ་རྐྱེན་གང་གིས་ཀྱང་མ་བསྐྱེད་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ རྒྱུན་ཆད་མེད་པའོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་དེའི་རང་སྣང་ནི། སྨྲ་བསམ་བརྗོད་དུ་ཡོད་ ཅིང་རྟོག་གེའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་རུང་བ་སྟེ། ཆ་ཤས་དང་བཅས་ཤིང་དཔེ་དང་བཅས་ པའོ། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་དང་དེའི་རང་སྣང་ནི། སྨྲ་བསམ་བརྗོད་དུ་མེད་ཅིང་རྟོག་གེའི་ སྤྱོད་ཡུལ་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པ་སྟེ། ཆ་ཤས་མེད་ཅིང་དཔེར་བྱ་ཀུན་ལས་འདས་ པའོ། །བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་གློ་བུར་དྲི་མ་གཉིས་ལས། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ནི་ རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་སྟེ། གཉུག་མ་ལྷན་སྐྱེས་གཞོམ་དུ་མེད་ཅིང་འཛག་པ་ མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མཁའ་ལྟར་ཁྱབ་པའོ། །གློ་བུར་དྲི་མ་ནི་ཁམས་གསུམ་པའི་ སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་དབུགས་འགྱུ་བ་དང་བཅས་པ་སྟེ། འཕོ་བའི་བག་ཆགས་ མ་སྤངས་པའོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན། བདེན་པ་གཉིས་དང་། འཁོར་འདས་གཉིས་དང་། རྣམ་ཤེས་ཡེ་ཤེས་ གཉིས་པོ་སོ་སོའི་རང་སྣང་དང་བཅས་པ་ནི་ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་ཆེ་སྟེ། འདུས་བྱས་དང་ 6-284 འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། གློ་བུར་བ་དང་གཉུག་མའི་ཁྱད་པར་དང་། བཅོས་མ་ དང་རང་བཞིན་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་སོགས་པ་དུ་མའི་སྒོ་ནས་ཁྱད་ཞུགས་སོ། ། ངོ་བོ་ཉིད་གསུམ་ལས། ཀུན་བཏགས་གཞན་དབང་གཉིས་ནི། ཆོས་ཅན་གློ་བུར་བ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་རང་སྟོང་ངོ་། །འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཡོངས་གྲུབ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ ཏེ། དོན་དམ་གཞན་སྟོང་ངོ་། ། ཕྱི་ནང་གཞན་གསུམ་ལས། ཕྱི་སྣོད་འཇིག་རྟེན་དང་ནང་བཅུད་སེམས་ཅན་ནི་འགྱུར་ བའི་ཆོས་ཅན་གློ་བུར་བ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་རང་སྟོང་ངོ་། །གཞན་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ནི་ ཆོས་ཉིད་གཉུག་མ་འཕོ་འགྱུར་མེད་པ་སྟེ། དོན་དམ་གཞན་སྟོང་ངོ་། ། སྤྱིར་གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་གསུམ་ལས། གཞི་ནི། འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ གནས་སུ་གྱུར་པ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཀུན་གཞི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། སྐྱོན་གྱི་ཆ་རྣམས་སྦྱང་བའི་ གཞི་དང་། ཡོན་ཏན་གྱི་ཆ་རྣམས
【現代漢語翻譯】 因此，從一切痛苦及其根源中完全解脫出來，就是無漏的大樂，永無止境。 在兩種智慧，即識和智中，識是應該拋棄的，因為它像黑暗或毒藥一樣，是世俗的自空性。而自生智是光明的光芒，或像甘露一樣，是不應該拋棄的，它是勝義的他空性。識的自顯現是世俗的三界，是微細的，不會超過一剎那，由業和煩惱所化現，是痛苦的本性。自生智的自顯現是勝義的三界，是微細的，超越了一剎那，不依賴於任何因緣，是無苦的大樂，永無止境。識及其自顯現是可以言說、可以思考、可以表達的，是概念思維的對象，是有部分的，有例子的。自生智及其自顯現是不可言說、不可思考、不可表達的，完全超越了概念思維的對象，是無部分的，超越了一切例子。 在如來藏（梵文：Tathāgatagarbha，梵文羅馬擬音：Tathāgatagarbha，漢語字面意思：如來藏）和暫時的垢染二者中，如來藏是自性光明的法身（梵文：Dharmakāya，梵文羅馬擬音：Dharmakāya，漢語字面意思：法身），是本初俱生、不可摧毀、無漏的大樂，像虛空一樣遍佈。暫時的垢染是三界的心和心所，伴隨著氣息的流動，是沒有捨棄遷流習氣的。 因此，真諦二諦、輪迴涅槃二者，以及識和智二者各自的自顯現，其差別非常大，就像有為法和無為法的差別，就像暫時的和本具的差別，就像造作的和自性的差別等等，通過多種方式來區分。 在三種自性中，遍計所執和依他起二者是現象，是暫時的，是世俗的自空性。不變的圓成實性是法界（梵文：Dharmadhātu，梵文羅馬擬音：Dharmadhātu，漢語字面意思：法界）的智慧，是勝義的他空性。 在外、內、其他三者中，外器世界和內有情眾生是變化的現象，是暫時的，是世俗的自空性。其他如來藏是法性本具、不變異的，是勝義的他空性。 總的來說，在基、道、果三者中，基是作為輪迴涅槃一切法之所依的如來藏，即阿賴耶識（梵文：Ālayavijñāna，梵文羅馬擬音：Ālayavijñāna，漢語字面意思：阿賴耶識）的智慧，是凈化過患的基礎，是增長功德的基礎。
【English Translation】 Therefore, to be completely free from all suffering and its causes is the great bliss without outflows, which is continuous and without end. Of the two kinds of wisdom, namely consciousness and wisdom, consciousness is to be abandoned because it is like darkness or poison, it is the conventional self-emptiness. While self-originated wisdom is the light of luminosity, or like nectar, it is not to be abandoned, it is the ultimate other-emptiness. The self-appearance of consciousness is the conventional three realms, which are subtle and do not exceed a moment, manifested by karma and afflictions, and are the nature of suffering. The self-appearance of self-originated wisdom is the ultimate three realms, which are subtle and beyond a moment, not produced by any cause or condition, and are the great bliss without suffering, which is continuous and without end. Consciousness and its self-appearance can be spoken, thought, and expressed, and are the object of conceptual thought, with parts and examples. Self-originated wisdom and its self-appearance are unspeakable, unthinkable, and inexpressible, completely beyond the object of conceptual thought, without parts and beyond all examples. Of the Tathāgatagarbha (藏文，梵文天城體，Tathāgatagarbha，如來藏) and the adventitious stains, the Tathāgatagarbha (藏文，梵文天城體，Tathāgatagarbha，如來藏) is the Dharmakāya (藏文，梵文天城體，Dharmakāya，法身) of self-nature luminosity, which is primordially coemergent, indestructible, and the great bliss without outflows, pervading like space. The adventitious stains are the mind and mental factors of the three realms, accompanied by the movement of breath, which have not abandoned the habitual tendencies of transmigration. Therefore, the two truths, the two of samsara and nirvana, and the self-appearances of the two of consciousness and wisdom are very different, like the difference between conditioned and unconditioned phenomena, like the difference between the adventitious and the innate, like the difference between the artificial and the natural, and so on, distinguished through many ways. Of the three natures, the two of the imputed and the dependent are phenomena, which are temporary, and are the conventional self-emptiness. The unchanging perfectly established nature is the wisdom of the Dharmadhātu (藏文，梵文天城體，Dharmadhātu，法界), which is the ultimate other-emptiness. Of the three of outer, inner, and other, the outer container world and the inner sentient beings are changing phenomena, which are temporary, and are the conventional self-emptiness. The other Tathāgatagarbha (藏文，梵文天城體，Tathāgatagarbha，如來藏) is the nature of phenomena, innate and unchanging, which is the ultimate other-emptiness. In general, of the three of base, path, and fruit, the base is the Tathāgatagarbha (藏文，梵文天城體，Tathāgatagarbha，如來藏), which is the basis of all phenomena of samsara and nirvana, namely the wisdom of the Ālayavijñāna (藏文，梵文天城體，Ālayavijñāna，阿賴耶識), which is the basis for purifying faults and the basis for increasing qualities.
་མངོན་དུ་འགྱུར་བའི་གཞིའོ། །ལམ་ནི། གཞི་དེ་ལ་ སྐྱོན་གྱི་ཆ་རྣམས་ཟད་པར་བྱེད་ཅིང་། ཡོན་ཏན་གྱི་ཆ་རྣམས་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཐབས་ སུ་གྱུར་པ་ཚོགས་གཉིས་འཁོར་དང་བཅས་པ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ ཏན་གདོད་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་རྟག་པར་གནས་པའི་སྒྲིབ་གཡོགས་སེལ་བར་བྱེད་ཅིང་། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་གཟུགས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་སྔོན་མེད་རིམ་གྱིས་བསྐྱེད་པར་ བྱེད་པའོ། །འབྲས་བུ་ནི། བྲལ་འབྲས་ཆོས་སྐུ་དོན་དམ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་དང་། བསྐྱེད་ འབྲས་གཟུགས་སྐུ་ཀུན་རྫོབ་བརྡའི་སྐུ་སྟེ། རང་གི་དོན་དང་གཞན་གྱི་དོན་ཕུན་སུམ་ ཚོགས་པའི་གནས་སོ། ། དེ་ལྟར་ཆོས་སྐུ་དྲི་མ་དང་བྲལ་བའི་གཞི་ནི། རང་བཞིན་གྱི་རིགས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ རྣམ་པ་ཀུན་ལྡན་རྣམ་པ་མེད་པ་སྟེ། གཏེར་ཆེན་པོ་སྔ་ནས་ཡོད་པ་ལྟ་བུའོ། །གཟུགས་སྐུ་ བསྐྱེད་པའི་ས་བོན་རྒྱས་པའི་རིགས་དགེ་བའི་རྩ་བ་གསར་དུ་བསྐྱེད་པ་ནི་འབྲས་བུ་ བཟང་པོ་ཅན་གྱི་ལྗོན་ཤིང་། སྔོན་མེད་རིམ་གྱིས་བསྐྱེད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ཡང་རང་བཞིན་ གྱི་རིགས་ལ་བརྟེན་ཏོ། ། 6-285 ཁྱད་པར་དུ་སྦྱང་བཞི་སྦྱང་བྱ་སྦྱོང་བྱེད་སྦྱངས་འབྲས་བཞི་ལས། སྦྱང་བའི་གཞི་ནི། ཀུན་ གཞི་ཡེ་ཤེས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དྲི་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད་དེ། སྤྲིན་ཚོགས་འཁྲིགས་ པའི་ནམ་མཁའ་དང་། འདམ་གྱིས་གཡོགས་པའི་ནོར་བུ་ལྟ་བུའོ། །སྦྱང་བྱའི་དྲི་མ་ནི། དབུགས་ལ་ཞོན་པའི་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་འཁོར་དང་བཅས་པ་སྟེ། སྤྲིན་དང་འདམ་ རྫབ་ལྟ་བུའོ། །སྦྱོང་བྱེད་ལམ་ནི། འཕོ་བའི་སྐད་ཅིག་འགག་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་མཆོག་ འཁོར་དང་བཅས་པ་སྟེ། སྤྲིན་ཚོགས་འཐོར་བའི་རླུང་དང་། འདམ་རྫབ་འཁྲུད་པའི་ཆུ་ རྒྱུན་ལྟ་བུའོ། །སྦྱངས་པའི་འབྲས་བུ་ནི། འཕོ་བའི་སྐད་ཅིག་འགགས་པའི་གཞི་ལ་འཕོ་ མེད་བདེ་སྟོང་། རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་གདོད་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་རྟག་པར་བཞུགས་པ་དེ་ མངོན་དུ་གྱུར་ཅིང་ཐོབ་པ་སྟེ། སྤྲིན་ཚོགས་སངས་པའི་ནམ་མཁའ་དག་པ་མངོན་དུ་ གྱུར་པ་དང་། དྲི་བྲལ་ནོར་བུ་ཐོབ་ནས། དགོས་དགུ་ཚང་བ་ལྟ་བུའོ། ། དེ་ལྟ་བས་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་གསུངས་པའི་ལུང་དང་རིགས་པ་དང་། མན་ངག་ དམ་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་སྦྱང་བྱའི་དྲི་མ་དང་། སྦྱང་བའི་གཞི་དག་དབྱེར་མེད་ གཅིག་ཏུ་མི་འཐད་དེ། སྦྱངས་པ་ན་འབྲལ་དུ་རུང་བ་དང་། མི་རུང་བའི་ཁྱད་པར་ལ་ སོགས་པ་ཁྱད་པར་མང་པོའི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། སྤྲིན་དང་ནམ་མཁའ་ གཅིག་པར་མི་འཐད་པ་དང་། སྔར་སྨོས་པའི་འདམ་དང་ནོར་བུ་དབྱེར་མེད་གཅིག་ཏུ་ མི་འཐད་པ་བཞིན་ནོ། །ཁྱད་པར་མང་པོ་གང་ཞེ་ན། སྦྱང་གཞི་ནི་ཆོས་ཉིད་དེ། སྦྱང་ བྱའི་དྲི་མ་ནི་ཆོས་ཅན་ནོ། །སྦྱང་གཞི་ནི་དོན་དམ་སྟ
【現代漢語翻譯】 顯現的基礎。道是：使該基礎的過失之處得以窮盡，使功德之處得以顯現的方法，即是具足雙運資糧及其眷屬。智慧資糧能消除法身功德本自俱足、恒常存在的遮蔽；福德資糧能次第生起前所未有的色身功德。果是：離系果法身，即是勝義諦之身；生起果色身，即是世俗諦之身。是自利和他利圓滿具足的境界。 如是，法身是遠離垢染的基礎，即是自性種姓、法界，具足一切形象而又無有形象，如同早已存在的巨大寶藏。色身是生起之因增長的種姓，是新生的善根，如同具有美好果實的樹木，次第生起前所未有的功德，而這也依賴於自性種姓。 特別是，在所凈、能凈、凈基、凈果這四種清凈中，清凈的基礎是：阿賴耶識、智慧、如來藏，是有垢染的如是性，如同烏雲密佈的天空，以及被泥土覆蓋的寶珠。所凈的垢染是：以氣息為乘的阿賴耶識及其眷屬，如同烏雲和泥濘。能凈的道是：使遷變的剎那得以止息的殊勝方便及其眷屬，如同驅散烏雲的狂風，以及沖刷泥濘的流水。清凈的果是：在遷變的剎那止息的基礎上，無有遷變的樂空，自生智慧本自俱足、恒常安住，得以顯現和獲得，如同烏雲消散的清凈天空得以顯現，以及獲得無垢寶珠，從而萬事俱足。 因此，追隨一切智者所說的教言和理證，以及殊勝的竅訣，所凈的垢染和清凈的基礎不可無別為一，因為在清凈時，有可以分離和不可分離的差別等等，通過許多差別的門徑而各不相同。例如，烏雲和天空不可為一，如同之前所說的泥土和寶珠不可無別為一。有何許多差別呢？清凈的基礎是法性，所凈的垢染是有法。清凈的基礎是勝義諦，
【English Translation】 The basis for manifestation. The path is: the means to exhaust the faults of that basis and manifest the qualities, which is the two accumulations with their retinue. The accumulation of wisdom eliminates the veils of the Dharmakāya's qualities, which are primordially self-perfected and eternally abiding; the accumulation of merit gradually generates the qualities of the Rūpakāya, which were previously non-existent. The result is: the separation result, the Dharmakāya, which is the ultimate reality itself; and the generation result, the Rūpakāya, which is the conventional symbolic body. It is the state of perfect fulfillment of one's own benefit and the benefit of others. Thus, the Dharmakāya is the basis free from impurities, which is the natural lineage, the Dharmadhātu, possessing all aspects and yet without aspects, like a great treasure that has always been there. The Rūpakāya is the seed that grows the lineage, the newly generated root of virtue, like a tree with good fruits, gradually generating what was previously non-existent, and this also depends on the natural lineage. In particular, among the four purifications—what is to be purified, the act of purifying, the basis of purification, and the result of purification—the basis of purification is: the Ālayavijñāna (藏文：ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས།，梵文天城體：ālaya-vijñāna，梵文羅馬擬音：ālaya-vijñāna，漢語字面意思：阿賴耶識), the wisdom, the Tathāgatagarbha (藏文：བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ།，梵文天城體：tathāgatagarbha，梵文羅馬擬音：tathāgatagarbha，漢語字面意思：如來藏), the Suchness (藏文：དེ་བཞིན་ཉིད།，梵文天城體：tathatā，梵文羅馬擬音：tathatā，漢語字面意思：如是性) with impurities, like the sky covered with thick clouds, and a jewel covered with mud. The impurities to be purified are: the Ālayavijñāna (藏文：ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས།，梵文天城體：ālaya-vijñāna，梵文羅馬擬音：ālaya-vijñāna，漢語字面意思：阿賴耶識) with its retinue, which rides on the breath, like clouds and mud. The path of purification is: the supreme means to stop the moment of change, with its retinue, like the wind that scatters the clouds, and the stream of water that washes away the mud. The result of purification is: on the basis where the moment of change has stopped, the unchanging bliss-emptiness, the self-born wisdom that is primordially self-perfected and eternally abiding, is manifested and attained, like the pure sky where the clouds have cleared is manifested, and the impurity-free jewel is obtained, thus fulfilling all needs. Therefore, following the words and reasoning spoken by the All-Knowing One, and the supreme instructions, the impurities to be purified and the basis of purification should not be undifferentiated as one, because in purification, there are differences such as what can be separated and what cannot be separated, and they are different through many doors of difference. For example, clouds and sky cannot be one, just as the mud and jewel mentioned earlier cannot be undifferentiated as one. What are the many differences? The basis of purification is the nature of reality, and the impurities to be purified are phenomena. The basis of purification is the ultimate truth,
ེ། སྦྱང་བྱའི་དྲི་མ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ བོ། །སྦྱང་གཞི་ནི་འདུས་མ་བྱས་པ་སྟེ། སྦྱང་བྱ་ནི་འདུས་བྱས་སོ། །སྦྱང་གཞི་ནི་རྣམ་ཤེས་ ཀྱི་ཆོས་ལས་འདས་པ་སྟེ། སྦྱང་བྱ་ནི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་ལས་མ་འདས་པའོ། །སྦྱང་གཞི་ནི་ རྡུལ་དང་སྐད་ཅིག་ལས་འདས་པ་སྟེ། སྦྱང་བྱ་ནི་དེ་དག་ལས་མ་འདས་པའོ། །སྦྱང་གཞི་ ནི་དབུགས་འགྱུ་བ་དང་འཕོ་བའི་བག་ཆགས་ལས་འདས་པ་སྟེ། སྦྱང་བྱ་ནི་དེ་དག་ལས་ མ་འདས་པའོ། །སྦྱང་གཞི་ནི་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཏེ། སྦྱང་བྱ་ནི་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པའོ། །སྦྱང་གཞི་ནི་གཟུང་འཛིན་ལས་འདས་པ་སྟེ། སྦྱང་བྱ་ནི་དེ་ 6-286 དག་ལས་མ་འདས་པའོ། །སྦྱང་གཞི་ནི་འགྱུར་མེད་བདེ་ཆེན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་སྟེ། སྦྱང་ བྱ་ནི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅས་པའོ། །སྦྱང་གཞི་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་འཇིག་རྟེན་ལས་ འདས་པ་སྟེ། སྦྱང་བྱ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་མ་འདས་པའོ། །སྦྱང་གཞི་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་ མྱ་ངན་འདས་པ་ཆེན་པོ་སྟེ། སྦྱང་བྱ་ནི་མྱ་ངན་ལས་མ་འདས་པའོ། །སྦྱང་གཞི་ནི་བདུད་ དང་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱ་དང་སྙོམས་འཇུག་གི་སྒྲིབ་པ་ལས་འདས་པ་སྟེ། སྦྱང་བྱ་ ནི་དེ་རྣམས་ལས་མ་འདས་པའོ། །སྦྱང་གཞི་ནི་སྡུག་བསྔལ་གསུམ་མམ་བརྒྱད་ལས་ འདས་པ་སྟེ། སྦྱང་བྱ་ནི་དེ་རྣམས་ལས་མ་འདས་པའོ། །སྦྱང་གཞི་ནི་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ལས་འདས་པ་སྟེ། སྦྱང་བྱ་ནི་དེ་རྣམས་ལས་མ་འདས་ པའོ། །སྦྱང་གཞི་ནི་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་དབྱིངས་ཀུན་ལས་འདས་པ་སྟེ། སྦྱང་ བྱ་ནི་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་དུ་ཡོད་ཅིང་ཉི་ཚེ་བའོ། །སྦྱང་གཞི་ནི་དཔེར་བྱ་ཀུན་ལས་འདས་ ཤིང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་སྟེ། སྦྱང་བྱ་ནི་དཔེར་བྱ་བ་ཀུན་ལས་མ་འདས་ཤིང་ཐུན་མོང་ པའོ། །སྦྱང་གཞི་ནི་ཡོན་ཏན་དང་ལེགས་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་གནས་ཏེ། སྦྱང་བྱ་ནི་ སྐྱོན་དང་ཉེས་དམིགས་དཔག་ཏུ་མེད་པའི་གནས་སོ། །དེ་དག་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་མང་ ཞིང་། ཆེས་མང་བའི་སྒོ་ནས་ཁྱད་པར་ཞུགས་པར་བློ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་ བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ། ཕྱོགས་དང་མཚུངས་པའི་དཔེའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་དོན་གསལ་བར་ཁོང་ དུ་ཆུད་པར་བྱ་སྟེ་འདི་ལྟར། སྦྱང་གཞི་ནི་འདུས་མ་བྱས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་སྟེ། སྦྱང་བྱ་ནི་ སྤྲིན་དང་ཁུག་རྣ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བུའོ། ། སྦྱང་གཞི་ནི་སྤྲིན་གྱིས་བསྒྲིབས་པའི་ཉི་ཟླ་ལྟ་བུ་ སྟེ། སྦྱང་བྱ་ནི་སྒྲིབ་བྱེད་སྤྲིན་ཚོགས་ལྟ་བུའོ། །སྦྱང་གཞི་ནི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་ལྟ་བུ་ སྟེ། སྦྱང་བྱ་ནི་དེ་ལ་གཡོགས་པའི་འདམ་རྫབ་ལྟ་བུའོ། །སྦྱང་གཞི་ནི་བུམ་ནང་གི་མར་མེ་ ལྟ་བུ་སྟེ། སྦྱང་བྱ་ནི་བུམ་པའི་སྦུབས་ལྟ་བུའོ། །སྦྱང་གཞི་ནི་སའི་གཏིང་གི་ཆུ་གཙང་ལྟ་ བུ་སྟེ། སྦྱང་བ
【現代漢語翻譯】 問：所要凈化的垢染是什麼？是世俗諦。 答：所凈化的本體是無為法，所要凈化的是有為法。所凈化的本體是超越了意識之法，所要凈化的是不超越意識之法。所凈化的本體是超越了微塵和剎那，所要凈化的是不超越這些。所凈化的本體是超越了氣息流動和變化的習氣，所要凈化的是不超越這些。所凈化的本體是無分別智慧的行境，所要凈化的是非無分別智慧的行境。所凈化的本體是超越了能取所取，所要凈化的是不超越這些。所凈化的本體是不變大樂任運成就，所要凈化的是具有痛苦及其原因。所凈化的本體是自性超越世間，所要凈化的是不超越世間。所凈化的本體是自性大涅槃，所要凈化的是不超越涅槃。所凈化的本體是超越了魔、煩惱、所知和等持的障礙，所要凈化的是不超越這些。所凈化的本體是超越了三苦或八苦，所要凈化的是不超越這些。所凈化的本體是超越了近取蘊、界和處，所要凈化的是不超越這些。所凈化的本體是超越了不可言說、不可思議、不可表達的法界，所要凈化的是可言說、可思議、可表達且是暫時的。所凈化的本體是超越了一切比喻且是獨一無二的，所要凈化的是不超越一切比喻且是共同的。所凈化的本體是無量功德和美好的處所，所要凈化的是無量過失和罪過的處所。對於這些等等眾多且極多的差別，有智慧的人應當瞭解。 同樣，通過相似的比喻也能清楚地理解其含義，例如：所凈化的本體如同無為的虛空，所要凈化的如同雲和霧等。所凈化的本體如同被云遮蔽的日月，所要凈化的是遮蔽的雲團。所凈化的本體如同如意寶，所要凈化的是覆蓋其上的泥垢。所凈化的本體如同瓶中的燈，所要凈化的是瓶子的內壁。所凈化的本體如同地下的清水，所要凈化的
【English Translation】 Q: What are the stains to be purified? They are the conventional truths. A: The basis for purification is the unconditioned; what is to be purified is the conditioned. The basis for purification transcends the phenomena of consciousness; what is to be purified does not transcend the phenomena of consciousness. The basis for purification transcends particles and moments; what is to be purified does not transcend them. The basis for purification transcends the imprints of breath movement and change; what is to be purified does not transcend them. The basis for purification is the domain of non-conceptual wisdom; what is to be purified is not the domain of non-conceptual wisdom. The basis for purification transcends grasping and being grasped; what is to be purified does not transcend them. The basis for purification is immutable great bliss, spontaneously accomplished; what is to be purified is suffering along with its causes. The basis for purification is naturally transcendent of the world; what is to be purified is not transcendent of the world. The basis for purification is naturally great nirvana; what is to be purified is not transcendent of nirvana. The basis for purification transcends the obscurations of demons, afflictions, knowable objects, and meditative absorptions; what is to be purified does not transcend them. The basis for purification transcends the three or eight sufferings; what is to be purified does not transcend them. The basis for purification transcends the aggregates of appropriation, elements, and sense bases; what is to be purified does not transcend them. The basis for purification transcends the inexpressible, unthinkable, and unutterable sphere of all things; what is to be purified is expressible, thinkable, utterable, and temporary. The basis for purification transcends all examples and is unique; what is to be purified does not transcend all examples and is common. The basis for purification is the abode of immeasurable qualities and goodness; what is to be purified is the abode of immeasurable faults and defects. Those with intelligence should understand these and many other distinctions through numerous and vast means. Similarly, the meaning should be clearly understood through examples of similarity, such as: the basis for purification is like the unconditioned sky; what is to be purified is like clouds and fog, etc. The basis for purification is like the sun and moon obscured by clouds; what is to be purified is the obscuring cloud cover. The basis for purification is like a wish-fulfilling jewel; what is to be purified is like the mud and dirt covering it. The basis for purification is like a lamp inside a vase; what is to be purified is like the inside of the vase. The basis for purification is like pure water deep in the earth; what is to be purified is
ྱ་ནི་དེ་ལ་གཡོགས་པའི་ས་རྡོ་ལྟ་བུའོ། །སྦྱང་གཞི་ནི་པད་མའི་སྦུབས་ན་ བཞུགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལྟ་བུ་སྟེ། སྦྱང་བྱ་ནི་དེ་ལ་གཡོགས་པའི་པད་མའི་སྦུབས་ལྟ་ བུའོ།། སྦྱང་གཞི་ནི་སྦྲང་རྩིའི་གོང་བུ་ལྟ་བུ་སྟེ། སྦྱང་བྱ་ནི་དེ་ལ་འདུས་པའི་བུང་བ་མང་ 6-287 པོ་འཁྲིགས་པ་ལྟ་བུའོ། །སྦྱང་གཞི་ནི་འབྲུའི་སྙིང་པོ་ལྟ་བུ་སྟེ། སྦྱང་བྱ་ནི་དེའི་ཤུན་པ་ལྟ་ བུའོ། །སྦྱང་གཞི་ནི་མི་གཙང་བའི་འདམ་དུ་བྱིང་བའི་ས་ལེ་སྦྲམ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུ་སྟེ། སྦྱང་ བྱ་ནི་དེ་ལ་གཡོགས་པའི་མི་གཙང་བ་ལྟ་བུའོ། །སྦྱང་གཞི་ནི་མི་ཟད་པའི་གཏེར་ཆེན་ལྟ་ བུ་སྟེ། སྦྱང་བྱ་ནི་དེ་དག་ལ་གཡོགས་པའི་ས་རྡོ་ལྟ་བུའོ། །སྦྱང་གཞི་ནི་རྒྱལ་བའི་སྐུ་ གཟུགས་གོས་རུལ་གྱིས་བཏུམས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། སྦྱང་བྱ་ནི་གོས་ཧྲུལ་དྲི་མ་ཅན་དེ་ཉིད་ལྟ་ བུའོ། །དེ་བཞིན་དུ། བུད་མེད་ངན་མའི་ལྟོ་ན་མི་བདག་དང་། རྡོའི་ནང་ན་འོད་གསལ་ བའི་བཻ་ཌཱུརྱ་དང་། འཇིམ་པ་དང་ས་རྡོའི་ནང་ན་གསེར་དང་། འོ་མ་ལ་མར་དང་། ཤིང་ ལ་མེ་དང་། ཏིལ་ལ་ཏིལ་མར་གནས་པ་ལ་སོགས་པ་དཔེ་ཤིན་ཏུ་མང་པོའི་སྒོ་ནས། སྦྱང་ བྱ་གློ་བུར་དྲི་མའི་སྦུབས་ན། སྦྱང་གཞི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་བཞུགས་པར་གསུངས་ཤིང་། དེ་དང་དེ་དབྱེར་མེད་ཅིག་མ་ཡིན་པར་ཡང་གསུངས་པས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ བཞེད་ལུགས་དང་། བོད་འགའ་ཞིག་གི་བཞེད་ལུགས་ནི་མི་མཐུན་པར་སྣང་ངོ་། ། དེ་བཞིན་དུ། སྦྱང་བྱ་དང་། སྦྱོང་བྱེད་དབྱེར་མེད་གཅིག་ཡིན་པ་ཡང་བོད་འགའ་ཞིག་ གི་བཞེད་ལུགས་ལ་འཐད་མོད་ཀྱི། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ལུགས་ལ་ཤིན་ཏུ་མི་འཐད་ དེ། དེ་གཉིས་སྤང་བྱ་དང་། དེ་འཇོམས་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། མུན་ པ་དང་སྣང་བའམ། ནད་དྲག་པོ་དང་སྨན་བཟང་པོའམ། གྲང་རེག་དང་ཚ་རེག་བཞིན་ ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ། སྤྲིན་སོགས་དང་དེ་འཐོར་བའི་རླུང་དབྱེར་མེད་གཅིག་ཏུ་མི་འཐད་པ་ དང་། དྲི་མ་མི་གཙང་བ་དང་། དེ་དག་འཁྲུད་པའི་ཆུ་གཙང་དབྱེར་མེད་གཅིག་ཏུ་མི་ འཐད་པ་དང་། བུམ་པའི་སྦུབས་དང་དེ་གཅོག་པའི་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་དབྱེར་མེད་ གཅིག་ཏུ་མི་འཐད་པ་དང་། ས་རྡོ་དང་དེ་དག་སེལ་བའི་ལག་ཆ་དབྱེར་མེད་གཅིག་ཏུ་ མི་འཐད་པ་ལ་སོགས་པ་དཔེ་དང་། རྒྱུ་མཚན་མང་པོའི་སྒོ་ནས་སྦྱང་བྱ་དང་སྦྱོང་བྱེད་ དབྱེར་མེད་ཅིག་མ་ཡིན་པར་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། ། དེ་བཞིན་དུ། སྦྱང་བྱ་སྦྱོང་བྱེད་གཉིས་དང་། སྦྱངས་འབྲས་ཀྱང་དབྱེར་མེད་གཅིག་ཏུ་མི་ 6-288 འཐད་དེ། འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། སྐད་ཅིག་དང་རྟེན་འབྲེལ་ ལས་འདས་པ་དང་མ་འདས་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། སྤྲིན་དང་དེ་འཐོར་བའི་རླུང་དག་དང་། དེ་
【現代漢語翻譯】 就像覆蓋在礦石上的泥土一樣，『所凈化的對象』是這樣；而『凈化的基礎』就像蓮花花萼中安住的佛陀一樣；『所凈化的對象』就像覆蓋著佛陀的蓮花花萼一樣。『凈化的基礎』就像蜂蜜球一樣；『所凈化的對象』就像聚集在上面的密密麻麻的蜜蜂一樣。『凈化的基礎』就像穀物的精華一樣；『所凈化的對象』就像穀物的糠秕一樣。『凈化的基礎』就像沉入不凈泥潭中的巨大旃檀樹一樣；『所凈化的對象』就像覆蓋在旃檀樹上的不凈之物一樣。『凈化的基礎』就像取之不盡的寶藏一樣；『所凈化的對象』就像覆蓋在寶藏上的泥土一樣。『凈化的基礎』就像被破爛衣服包裹的佛像一樣；『所凈化的對象』就像那件充滿污垢的破爛衣服一樣。同樣，就像在惡婦的子宮裡有人主（人中之王），在石頭裡有光彩奪目的琉璃，在黏土和泥土裡有黃金，在牛奶里有酥油，在木頭裡有火，在芝麻里有芝麻油一樣，通過許許多多的例子說明，在『所凈化對像』——突如其來的污垢之中，安住著『凈化的基礎』——如來藏。並且還說，它和『所凈化對像』並非不可分離。因此，一切智者的觀點和某些藏人的觀點似乎並不一致。 同樣，『所凈化對像』和『能凈化者』不可分離，這在某些藏人的觀點中是合理的，但在一切智者的觀點中是極不合理的。因為這兩者是應捨棄之物和摧毀它的對治品。例如，就像黑暗和光明，重病和良藥，寒冷和炎熱一樣。 同樣，雲朵等和驅散它們的風不可分離，污垢不凈之物和清洗它們的清水不可分離，瓶子的內部和打破它的錘子等不可分離，泥土和清除它們的工具不可分離等等，通過許多例子和理由，應當認識到『所凈化對像』和『能凈化者』並非不可分離，這是智者們所實踐的。 同樣，『所凈化對像』、『能凈化者』以及『凈化之果』三者也不可分離，因為它們通過有為法和無為法的差別，剎那和超越緣起與不超越緣起等等而各不相同。例如，雲朵和驅散它們的風，以及那...
【English Translation】 Like the soil covering the ore, the 'object to be purified' is like that; while the 'basis of purification' is like the Buddha residing in the lotus calyx; the 'object to be purified' is like the lotus calyx covering the Buddha. The 'basis of purification' is like a ball of honey; the 'object to be purified' is like the dense swarm of bees gathered on it. The 'basis of purification' is like the essence of grain; the 'object to be purified' is like the husk of grain. The 'basis of purification' is like a great sandalwood tree sunk in a mire of impurity; the 'object to be purified' is like the impurity covering the sandalwood tree. The 'basis of purification' is like an inexhaustible treasure; the 'object to be purified' is like the soil covering the treasure. The 'basis of purification' is like a Buddha statue wrapped in tattered clothes; the 'object to be purified' is like that very tattered and stained garment. Similarly, just as there is a lord of men (king among men) in the womb of a wicked woman, brilliant lapis lazuli in stone, gold in clay and soil, butter in milk, fire in wood, and sesame oil in sesame seeds, through numerous examples it is explained that within the 'object to be purified'—sudden adventitious defilements—resides the 'basis of purification'—the Tathagatagarbha (bde gshegs snying po). And it is also said that it is not inseparable from the 'object to be purified'. Therefore, the view of the Omniscient One and the views of some Tibetans appear to be inconsistent. Similarly, the 'object to be purified' and the 'agent of purification' being inseparable is reasonable in the view of some Tibetans, but it is extremely unreasonable in the view of the Omniscient One. Because these two are what should be abandoned and the antidote that destroys it. For example, like darkness and light, severe illness and good medicine, cold and heat. Similarly, clouds and the wind that disperses them are not inseparably one, filth and the pure water that washes them away are not inseparably one, the inside of a pot and the hammer that breaks it are not inseparably one, soil and the tools that remove them are not inseparably one, and so on. Through many examples and reasons, it should be understood that the 'object to be purified' and the 'agent of purification' are not inseparable, this is what the wise ones practice. Similarly, the 'object to be purified', the 'agent of purification', and the 'result of purification' are not inseparably one, because they are distinct through the difference between conditioned and unconditioned phenomena, momentary events and what transcends dependent origination and what does not. For example, clouds and the wind that disperses them, and that...
དག་གསང་བའི་ནམ་མཁའ་དག་པ་དབྱེར་ མེད་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་བ་བཞིན་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་སྔར་སྨོས་པའི་དཔེ་གཞན་རྣམས་ལ་ ཡང་ཅི་རིགས་སུ་སྦྱར་ནས་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །སྦྱངས་འབྲས་དང་སྦྱང་གཞི་ལ་ ནི་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་པ་མེད་དེ། དཔེར་ན། སྤྲིན་གྱིས་དག་པ་དང་མ་དག་པའི་ནམ་ མཁའ་ལ་ངོ་བོ་ཐ་དད་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་ཡང་སྦྱངས་འབྲས་དང་སྦྱང་གཞི་ ཞེས་འབྱེད་པ་ལ་ནི་སྐྱོན་མེད་དེ། རང་བཞིན་དག་པར་གཅིག་ཀྱང་གློ་བུར་དྲི་མས་དག་ པ་དང་མ་དག་པའི་ཆ་ནས་གནས་གྱུར་པ་དང་། མ་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། སྤྲིན་ཚོགས་དག་པའི་ནམ་མཁའ་དང་མ་དག་པའི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ བཞིན་དུ། དཔེ་གཞན་རྣམས་ལ་ཡང་། ཇི་ལྟར་རིགས་པར་སྦྱར་ནས་དོན་གསལ་བར་ ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་དཔོན་བྱང་པའི་བཞེད་པ་ལ། སྦྱང་གཞི་སྦྱོང་བྱེད་ སོ་སོ་མ་ཡིན། ཞེས་དང་། སྦྱང་གཞི་སྦྱོང་བྱེད་སྦྱངས་འབྲས་རྣམས་ཐ་དད་དུ་འགྱུར་བ་ རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་གསུང་བ་འདི་བོད་འགའ་ཞིག་གིས་ལུགས་ལ་རུང་ཡང་། ཐམས་ ཅད་མཁྱེན་པའི་ལུགས་ལ་མི་རུང་བར་གྲུབ་བོ། ། དེ་བཞིན་དུ། ཐ་དད་ན་སྦྱང་གཞི་དེ་སྦྱོང་བྱེད་དེས་སྦྱོང་བར་མི་ནུས། སྦྱངས་འབྲས་དེ་ མི་འཐོབ། ཐོབ་ཀྱང་དགོས་པ་མེད་པ་ཅིག་འོང་གསུང་བ་འདི་ཡང་བོད་འགའ་ཞིག་གི་ བཞེད་པ་དང་མཐུན་གྱི། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་དགོངས་པ་དང་མི་མཐུན་པར་གྲུབ་ ཅིང་། གང་དང་གང་འགོག་པར་བྱེད་པའམ། སྦྱོང་བར་བྱེད་པ། དག་པར་བྱེད་པ་ ཐམས་ཅད་ལ་གང་ལ་འགོག །གང་ཞིག་འགོག །གང་གིས་འགོག །འགགས་པའི་འབྲས་ བུ་གང་ཐོབ་ཅེས་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་བཞིར་གསུངས་ཤིང་། དོན་ལ་ཡང་གནས་ཏེ། ཁང་བཟང་ཕྱག་དར་བྱེད་པ་དང་། སྣོད་སྤྱད་དང་།བཞིན་ལག་དང་། གོས་རྒྱན་ལ་ སོགས་པ་འཁྲུད་པ་ལྟ་བུའོ། ། 6-289 དེ་བཞིན་དུ། སྦྱོང་བར་བྱེད་པའམ། དག་པར་བྱེད་པ་ལ་ཡང་ཇི་ལྟར་མཐུན་མཐུན་དུ་ སྦྱོར་རོ། །སྦྱང་བྱ་སྦྱོང་བྱེད་མུན་པ་དང་སྣང་བ་ལྟར་ཐ་དད་ཀྱང་སྦྱང་མི་ནུས་པ་མ་ཡིན་ ཞིང་། སྦྱངས་འབྲས་མི་འཐོབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། ཐོབ་ན་དགོས་པ་མེད་པ་ཡང་མ་ཡིན་ ཏེ། རྣམ་དག་ལེགས་པའི་ལམ་གྱིས་རླུང་སེམས་འགྱུ་བའི་རྒྱུན་འགག་པར་ནུས་ཤིང་། དེ་ འགགས་ན་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་འོད་གསལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་གདོད་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ ཏུ་བཞུགས་པ་དེ་ངེས་པར་འཐོབ་ལ། དེ་ཐོབ་ན་སྐྱེ་རྒ་ན་འཆི་ལ་སོགས་པ་སྡུག་བསྔལ་ རྒྱུ་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་འགགས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་དབང་བསྒྱུར་བ་ལ་ སོགས་པ་དགོས་པ་ཆེན་པོ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡང་ཡོད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ། གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དུ་གསུངས་པ་དེ་ད་ལྟར་ཐ་མལ་ གྱི་གཟུགས་འདི་ཁོ་ན་ཡིན། བདེ་གཤེགས
【現代漢語翻譯】 正如清凈的秘密虛空，清凈與不凈不可分割一樣。同樣，對於前面提到的其他例子，也應根據情況進行類比，從而理解其含義。修習的成果和修習的基礎，從本體的角度來說，沒有差別。例如，就像被云遮蔽和未被云遮蔽的虛空，本體上沒有差別一樣。即便如此，區分修習的成果和修習的基礎也沒有過失。因為，雖然自性清凈是唯一的，但由於暫時的垢染，在清凈和不凈的方面，存在著轉變和未轉變的差別。例如，就像被云遮蔽的虛空和未被云遮蔽的虛空一樣。同樣，對於其他的例子，也應根據情況進行類比，從而清楚地理解其含義。因此，按照尊者嘉樣的觀點，『修習的基礎和修習的方法不是分開的』，以及『修習的基礎、修習的方法和修習的成果，沒有絲毫的差別』，這種說法雖然在某些藏人看來是合理的，但在全知者的觀點看來是不合理的。 同樣，如果存在差別，那麼修習的基礎就不能被修習的方法所修習，修習的成果也無法獲得，即使獲得也沒有必要。』這種說法也符合某些藏人的觀點，但不符合全知者的觀點。對於所有需要遮止、修習、清凈的事物，都應從遮止什麼？遮止哪個？用什麼遮止？獲得什麼遮止的果實？等方面進行分析，共有四種情況，並且在意義上也是成立的，就像打掃房屋、清洗器皿、洗臉、清洗衣服等一樣。 同樣，對於修習或清凈的方法，也應根據情況進行類比。修習的對象和修習的方法，雖然像黑暗和光明一樣不同，但並非不能修習，也並非不能獲得修習的成果，即使獲得也並非沒有必要。因為，通過清凈完善的道路，能夠止息風息和心念的流動，一旦止息，就能 निश्चित地獲得本來就任運成就的無分別智慧光明法身大樂。一旦獲得，就能止息生老病死等一切痛苦及其根源，從而自在地掌控一切法，並獲得無數的巨大益處。因此，佛陀這樣宣說了。 同樣，經中說色蘊是遍照如來，這指的就是現在的普通色身。善逝
【English Translation】 Just as the pure secret sky, purity and impurity are indivisible. Similarly, for the other examples mentioned earlier, analogies should be made according to the circumstances to understand their meaning. The result of practice and the basis of practice are not different from the perspective of essence. For example, just as the sky covered by clouds and the sky not covered by clouds are not different in essence. Even so, there is no fault in distinguishing the result of practice and the basis of practice. Because, although self-nature purity is unique, due to temporary defilements, there are differences in transformation and non-transformation in terms of purity and impurity. For example, like the sky covered by clouds and the sky not covered by clouds. Similarly, for other examples, analogies should be made according to the circumstances to clearly understand their meaning. Therefore, according to the view of Lord Jamyang, 'the basis of practice and the method of practice are not separate,' and 'the basis of practice, the method of practice, and the result of practice have no difference whatsoever,' this statement, although reasonable in the eyes of some Tibetans, is unreasonable in the view of the Omniscient One. Similarly, if there is a difference, then the basis of practice cannot be practiced by the method of practice, and the result of practice cannot be obtained, and even if obtained, it is not necessary.' This statement also conforms to the views of some Tibetans, but does not conform to the views of the Omniscient One. For all things that need to be stopped, practiced, and purified, one should analyze from the aspects of what to stop? Which to stop? What to stop with? What fruit of stopping to obtain? There are four situations in total, and they are also valid in meaning, just like cleaning houses, washing utensils, washing faces, washing clothes, etc. Similarly, for the methods of practice or purification, analogies should also be made according to the circumstances. The object of practice and the method of practice, although different like darkness and light, are not impossible to practice, nor is it impossible to obtain the result of practice, and even if obtained, it is not unnecessary. Because, through the pure and perfect path, it is possible to stop the flow of wind and mind, and once stopped, one can definitely obtain the spontaneously accomplished non-conceptual wisdom light Dharmakaya great bliss. Once obtained, one can stop all sufferings such as birth, old age, sickness, and death, and their roots, thereby freely controlling all dharmas and obtaining countless great benefits. Therefore, the Buddha declared this. Similarly, the Sutra says that the skandha of form is Vairochana, which refers to the ordinary form body now. Sugata
་སྙིང་པོའི་གཟུགས་ཀྱང་འདི་ཡིན། འདི་ལས་ གཞན་པའི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་གཟུགས་མེད་ཅེས་གསུང་བ་འདི་ཡང་བོད་འགའ་ ཞིག་གིས་བཞེད་པ་དང་མཐུན་གྱི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་དང་མི་མཐུན་པར་གྲུབ་སྟེ། གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་གཞན་དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་པྲ་ཕབ་པ་ལྟ་བུ་ གཟུགས་མེད་གཟུགས་བཟང་དམ། རྡུལ་མེད་རྡུལ་བྲལ་དྲི་མ་མེད་པའི་གཟུགས་ལ་རྣམ་ པར་སྣང་མཛད་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་སུ་གསུངས་ཤིང་། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་ གཟུགས་སུ་ཡང་གསུངས་ཀྱི། ཐ་མལ་གྱི་གཟུགས་འདི་ནི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ལས་ གྲུབ་ཅིང་། མི་གཙང་བ་མི་བརྟན་པ། ཡིད་བརྟན་དུ་མི་རུང་བས། སྐྱབས་གནས་མ་ཡིན་ པ། ཐོགས་ཆགས་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། སྟོབས་བཅུ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་ རྣམས་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར། འདི་ནི་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་བདེ་གཤེགས་ སྙིང་པོར་མ་གསུངས་ཤིང་། དོན་ལ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་དང་། བཤང་བ་ལ་སོགས་ པ་མི་གཙང་བ་རྣམས་དང་། ཤ་ཁྲག་རྐང་ཚིལ་བུ་ལ་སོགས་པ་ལུས་ཀྱི་ཁམས་རྣམས་ དང་། མདོར་ན་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཚོགས་སུ་ 6-290 གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ཡང་བོད་འགའ་ཞིག་གིས་བཞེད་པ་ལྟར་མ་ཡིན་གྱི། འདོད་ ཆགས་གཞན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་ནས། ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་གཞན་ཞེས་པའི་ བར་དུ་དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་འདོད་ཆགས་ནས། དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཁམས་ དང་སྐྱེ་མཆེད་པྲ་ཕབ་པ་ལྟ་བུ་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་གསུངས་པའི་ཕྱིར། ཉེར་ ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ད་ལྟར་གྱི་སྣང་གྲགས་འདི་ཉིད་ཀ་སྐུ་བཞི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་དང་། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། ཡེ་ཤེས་ ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྷའི་ཚོགས་དང་བཅས་པར་འདོད་པ་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ དང་མི་མཐུན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ། སྣང་གྲགས་འདི་རྣམས་རང་སྟོང་དུ་ངོ་ཤེས་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ ཐོབ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཙམ་གྱིས་རླུང་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་མི་འགག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་རྣམས་ ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་རུ་གནས་གྱུར་ནས་འགྲོ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྐུ་འགྱུར་བ་མེད་ ཅིང་། འདུས་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་སྦྱང་ གཞི་མ་ཡིན་ཏེ། སྦྱང་བྱའི་དྲི་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སྦྱངས་པས་དག་པའི་ཚེ་ཟད་ནས་ མེད་པར་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་སྦྱང་གཞི་ཡིན་པ་དེ་སྦྱངས་པས་དག་པའི་ཚེ་ཟད་ པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྣོད་སྤྱད་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། ། ཡང་དཔོན་བྱང་པའི་བཞེད་པས། སྦྱོང་བྱེད་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་ཟེར་བའི་ལམ་གཞན་ ཞིག་གིས་སྦྱོང་བ་མིན། ག
【現代漢語翻譯】 這同樣適用於『如來藏的形象也是這個』。有些人認為，除了這個之外，沒有其他的如來藏形象，這與佛陀的教導不符。因為色蘊（梵文：rūpaskandha，五蘊之一，指物質現象的集合）實際上是真如法性的色蘊的顯現，就像鏡子一樣，沒有形象，純凈無染，被稱為法身（梵文：dharmakāya，佛的三身之一，指佛的法性身）的智慧。它也被稱為如來藏的形象。然而，普通的色蘊是由業和煩惱產生的，是不潔凈、不穩定和不可靠的，因此不是皈依處。由於它不具備無礙的智慧和十力等法身的功德，因此它不是被稱為法身智慧的如來藏，實際上也不是。 同樣，對於貪慾等煩惱，以及糞便等不凈之物，還有血肉骨髓等身體的組成部分，簡而言之，對於五蘊（梵文：skandha，構成個體經驗的五種要素）、十二處（梵文：āyatana，感覺和認知的十二個來源）和十八界（梵文：dhātu，構成經驗世界的十八種要素）都被認為是壇城（梵文：maṇḍala，象徵宇宙的幾何圖形）的本尊（梵文：deva，神祇）集合，這種理解也與某些藏族人的觀點不同。因為從『其他的貪慾』到『其他的五蘊、十二處和十八界』，實際上是指真如法性的貪慾，以及真如法性的五蘊、十二處和十八界，它們被認為是無為的法界（梵文：dharmadhātu，一切法的本性）。因此，認為取蘊（梵文：upādānaskandha，執取產生的五蘊）等目前的顯現就是四身（梵文：kāya，佛的四種身：法身、報身、化身、自性身）、五智（梵文：jñāna，五種智慧）、大手印（梵文：mahāmudrā，一種高級的佛教修行方法）、自生智慧、俱生智慧和智慧壇城（包含本尊的集合）的觀點，是不符合佛陀教導的。 同樣，僅僅認識到這些顯現是自性空的（梵文：svabhāva-śūnya，沒有固有自性的），並不能獲得成佛，因為僅僅這樣無法阻止氣脈（梵文：vāyu，生命能量）和心識的流動。這些顯現也不是轉化為智慧身，因為智慧身是不變的、無為的。此外，取蘊等不是凈化的對象，因為它們是需要凈化的垢染，並且在凈化後會耗盡而消失。作為凈化對象的事物，在凈化后不會耗盡，就像器皿等一樣。 此外，根據敦炯派（藏傳佛教的一個流派）的觀點，不是通過另一種被稱為『金剛瑜伽』的道路來凈化。
【English Translation】 Similarly, it also applies to 'the essence of the Tathāgatagarbha (Buddha-nature) is this.' Some people think that there is no other form of the Tathāgatagarbha other than this, which is inconsistent with the teachings of the Buddha. Because the skandha (aggregate) of form is actually a manifestation of the Dharmatā (reality) of the essence of reality, like a mirror, without form, pure and immaculate, it is called the wisdom of Dharmakāya (the body of the Dharma). It is also called the form of the Tathāgatagarbha. However, this ordinary form is produced from karma and afflictions, is impure, unstable, and unreliable, so it is not a place of refuge. Since it does not possess the unobstructed wisdom and the ten powers and other qualities of the Dharmakāya, it is not called the Tathāgatagarbha of Dharmakāya wisdom, and in reality, it is not. Similarly, for afflictions such as attachment, and impurities such as feces, and the components of the body such as flesh, blood, bones, and marrow, in short, for all the skandhas, āyatanas (sources), and dhātus (elements) are considered to be the assembly of deities of the mandala, this understanding is also different from the views of some Tibetans. Because from 'other attachments' to 'other skandhas, āyatanas, and dhātus,' it actually refers to the attachment of Dharmatā, and the skandhas, āyatanas, and dhātus of Dharmatā, which are considered to be the unconditioned Dharmadhātu (realm of reality). Therefore, the view that the upādānaskandhas (aggregates of grasping) and other current manifestations are the four kāyas (bodies), five jñānas (wisdoms), Mahāmudrā (great seal), self-born wisdom, co-emergent wisdom, and the wisdom mandala (containing the assembly of deities) is inconsistent with the Buddha's teachings. Similarly, merely recognizing that these appearances are svabhāva-śūnya (empty of inherent existence) does not attain Buddhahood, because merely doing so does not stop the flow of vāyu (energy) and mind. These appearances are also not transformed into the wisdom body, because the wisdom body is immutable and unconditioned. Furthermore, the upādānaskandhas and others are not objects of purification, because they are the stains to be purified, and they will be exhausted and disappear when purified. What is the object of purification will not be exhausted when purified, like utensils and so on. Furthermore, according to the view of the Dronjungpa (a school of Tibetan Buddhism), it is not purified by another path called 'Vajra Yoga'.
ཟུགས་ཡེ་གདོད་མ་ནས་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་དེ་ལྟར་རྟོགས་ པ་དེ་སྦྱོང་བྱེད་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན། དེ་ཁོ་ན་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་སམ། རྣམ་ པར་སྣང་མཛད་ཡིན་གསུང་བ་འདི་ཡང་བོད་འགའ་ཞིག་གི་བཞེད་པ་དང་མཐུན་གྱི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དགོངས་པ་དང་མི་མཐུན་ཏེ། གཟུགས་སོགས་གདོད་མ་ནས་རང་ བཞིན་མེད་པ་ལ་མེད་པ་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས་དབུགས་ཀྱི་རྒྱུན་མི་འགག་ཅིང་། དེ་མ་ འགགས་ན་རྣམ་རྟོག་མི་འགག་ལ། དེ་མ་འགགས་ན་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་མི་འཐོབ་པས། སངས་རྒྱས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་འཐོབ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་དང་། 6-291 སྦྱོང་བྱེད་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་ནི་དབུགས་ཀྱི་རྒྱུན་ངང་གིས་འགག་པའི་ཐབས་མཆོག་ ཐུན་མོང་མ་ཞིང་། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཁྱད་པར་ཆེས་འཕགས་པ་ཞིག་ ལ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ། ཁ་ཅིག་རྩ་རླུང་ཐིག་ལེ་གཏུམ་མོ་ནཱ་ད་བ་ཐག་ལ་སོགས་པ་མཚན་བཅས་ ཀྱི་སྒོམ་པ་དང་། བསྐྱེད་རིམ་དང་། ལས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་བསྟེན་པ་ལ་སོགས་པ་སྦྱོང་བྱེད་མ་ ཡིན་པ་ལ་ཡིན་པར་འདུ་ཤེས་པ་ཤིན་ཏུ་མང་བར་སྣང་ཞིང་། དེ་རྣམས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ གཤེགས་པའི་དགོངས་པ་དང་མི་མཐུན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཆེས་མང་བར་བདོག་མོད་ཀྱི། རེ་ཞིག་འདིར་མ་བྲིས་སོ། ། ཡང་དཔོན་བྱང་པའི་བཞེད་པས། གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་དེ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ ཤེས་མ་ཡིན། གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་པ་ དེ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན། གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ ཡིན་ན། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་སུ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུང་བ་འདི་ལ་ གཉིས་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་གཟུགས་དང་དོན་དམ་པའི་གཟུགས་སོ། །དེ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ གཟུགས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་མ་ཡིན་ཞིང་། དོན་དམ་པའི་ གཟུགས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ནོ། །གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་ བ་རང་བཞིན་མེད་པར་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་དོན་དམ་གྱི་གཟུགས་དང་ དབྱེར་མེད་ཅིང་། རླུང་སེམས་ཐིག་ལེ་འགག་པ་ཅིག་ཡིན་ན་ནི་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་ ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ ཐམས་ཅད་དབུགས་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་དྲུག་བརྒྱ་དང་ལྷན་ཅིག་གཏན་ནས་འགག་པས་ ཁྱབ་ཅིང་། འཕོ་བའི་སྐད་ཅིག་འགགས་ནས་འཛག་མེད་ཀྱི་བདེ་བ་ཆེན་པོས་ཀྱང་ཁྱབ་ ལ། སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཆོས་སྐུའི་ཡོན་ཏན་འགྲང་བ་ལས་འདས་པ་ རྣམས་ཀྱང་མངོན་དུ་གྱུར་པས་ཁྱབ་བོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པར་རླུང་སེམས་ཀྱི་འགྱུ་བ་མ་ འགགས་པས་ཆོས་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་པར་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་ཞེས་མི་མཁས་པ་ 6-292
【現代漢語翻譯】 認識到色（梵文：rūpa，巴利文：rūpa，英語：form）從一開始就無自性，這就是凈治金剛瑜伽。有些人認為這等同於如鏡智或毗盧遮那佛（梵文：Vairocana，英語：the Illuminator），但這與世尊（梵文：Bhagavān，英語：Lord）的意旨不符。僅僅認識到色等從一開始就無自性，並不能阻止氣息的流動。如果氣息不停止，分別念就不會停止；如果分別念不停止，就無法獲得無分別智。因此，不可能獲得如鏡智的毗盧遮那佛。凈治金剛瑜伽是一種殊勝且無與倫比的方法，可以自然地阻止氣息的流動，是一種不可思議且卓越的瑜伽。 同樣，許多人認為修習氣脈明點、拙火、那達（梵文：nāda，英語：sound）、哇塔克（梵文：vātak，英語：wind）等有相瑜伽，以及生起次第和依止事業手印等不是凈治的方法，但實際上它們是。這些觀點與如來（梵文：Tathāgata，英語：Thus Gone）的意旨不符的原因有很多，但在此不一一列舉。 此外，蔣巴（藏文：བྱང་པའི་，音譯）認為，色的顯現不是如鏡智；直接認識到色的顯現無自性才是如鏡智。如果色的顯現是如鏡智，那麼一切顯現都將變成如鏡智。這種觀點可以分為兩類：世俗的色和勝義的色。世俗的色不是如鏡智，而勝義的色才是如鏡智。直接認識到色的顯現無自性與勝義的色無別。如果氣息、心和明點停止，那就是如鏡智。這是因為阿賴耶識（梵文：ālayavijñāna，英語：storehouse consciousness）等一切心和心所都與兩萬一千六百次呼吸一同完全停止。在轉變的瞬間停止后，也會被無漏的大樂所遍及，並且力量和無畏等法身（梵文：Dharmakāya，英語：Dharma body）的功德也會顯現出來。如果不是這樣，僅僅因為氣息和心的流動沒有停止，就說通過直接認識到法性無自性是不明智的。
【English Translation】 Recognizing that form (Sanskrit: rūpa, Pali: rūpa, English: form) has no intrinsic nature from the beginning is the purifying Vajra Yoga. Some believe that this is equivalent to mirror-like wisdom or Vairocana (English: the Illuminator), but this is not in accordance with the intention of the Bhagavan (English: Lord). Merely recognizing that form, etc., has no intrinsic nature from the beginning does not stop the flow of breath. If the breath does not stop, conceptual thoughts will not stop; if conceptual thoughts do not stop, non-conceptual wisdom cannot be attained. Therefore, it is impossible to attain Vairocana Buddha with mirror-like wisdom. Purifying Vajra Yoga is a supreme and unique method to naturally stop the flow of breath, an inconceivable and exceptionally superior yoga. Similarly, many people perceive the practice of yoga with signs such as channels, winds, bindus, tummo, nada (English: sound), vatak (English: wind), etc., as well as the generation stage and reliance on action mudras, as purifying methods when they are not. There are many reasons why these views do not accord with the intention of the Tathāgata (English: Thus Gone), but I will not list them all here. Furthermore, Jampa (Tibetan: བྱང་པའི་, transliteration) believes that the appearance of form is not mirror-like wisdom; directly recognizing that the appearance of form has no intrinsic nature is mirror-like wisdom. If the appearance of form were mirror-like wisdom, then all appearances would become mirror-like wisdom. This view can be divided into two categories: conventional form and ultimate form. Conventional form is not mirror-like wisdom, while ultimate form is mirror-like wisdom. Directly recognizing that the appearance of form has no intrinsic nature is inseparable from ultimate form. If breath, mind, and bindu stop, then it is mirror-like wisdom. This is because all mind and mental factors, such as the alaya-vijñana (English: storehouse consciousness), completely cease along with twenty-one thousand six hundred breaths. After stopping in the moment of transformation, it is also pervaded by the great bliss of non-leakage, and the qualities of the Dharmakāya (English: Dharma body), such as strength and fearlessness, also become manifest. If this is not the case, it is unwise to say that one directly realizes the nature of reality as having no intrinsic nature simply because the flow of breath and mind has not stopped.
འགའ་ཞིག་འདོད་པ་ལྟར་ཡིན་ན་ནི། དེ་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་སུ་མི་རུང་ངོ་། ། ཡང་དཔོན་བྱང་པའི་བཞེད་པས། དུས་འཁོར་ནས་མེ་ལོང་ལྟ་བུའི་ཡེ་ཤེས་པྲ་ཕབ་པའི་ རྣམ་པ་ལྟ་བུ་ཞེས་བཤད་པ་དེ། པྲ་ཕབ་པའི་རང་སྣང་ལ་ལྟོས་ནས་དཔེར་བཞག་པ་མ་ ཡིན། སྣང་ཡུལ་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་དཔེར་བཞག་པ་ཡིན། ཞེས་གསུང་བ་འདི་ཡང་བོད་ཀྱི་ དུས་འཁོར་བ་འགའ་ཞིག་དང་མཐུན་སྲིད་ཀྱང་། རིགས་ལྡན་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་ རྣམས་དང་མི་མཐུན་སྟེ། དུས་འཁོར་གྱི་དགོངས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ལེགས་པར་ཁོང་དུ་ ཆུད་པ་ལ། གཞན་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དང་། དེ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཐབས་མཆོག་བླ་ ན་མེད་པ་ལེགས་པར་རྟོགས་ཤིང་ཉམས་སུ་མྱོང་དགོས་པའི་ཕྱིར། འདིར་རྒྱུ་མཚན་ ཞིབ་ཏུ་མ་བྲིས་སོ། ། ཡང་དཔོན་བྱང་པའི་བཞེད་པས། སྦྱང་བྱ་སྦྱོང་བྱེད་སྤང་གཉེན་གྱི་ངོས་ནས་ཐ་དད་པ་ དེ་ཕར་ཕྱིན་མན་ཆད་ཀྱི་ཆོས་སྐད་ཡིན། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་འབྲས་བུ་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་ ལུགས་ལ། གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་གསུམ་དབྱེར་མེད་དུ་འདོད། དེའི་རྒྱུ་མཚན་རང་བཞིན་ གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པར་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུང་བ་འདི་ཡང་བོད་ འགའ་ཞིག་གི་བཞེད་པ་དང་མཐུན་གྱི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དགོངས་པ་དང་མི་ མཐུན་ཏེ། སྤྱིར་རྒྱུའི་མཚན་ཉིད་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཚུལ་དང་། འབྲས་བུའི་མཚན་ཉིད་ སྔགས་ཀྱིས་ཚུལ་ཞེས་རྒྱུའི་ཐེག་པ་དང་། འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་གཉིས་སུ་གསུངས་པ་དེ་ནི་ སྤང་གཉེན་ཐ་དད་པ་དང་དབྱེར་མེད་པའི་ཆ་ནས་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཐེག་པར་འཇོག་པ་མ་ ཡིན་ཏེ། གཉིས་ཀ་ནས་སྤང་གཉེན་ཐ་དད་པར་སྟོན་པ་ཉིད་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་བཞིན་དུ་དོན་ལ་ཡང་གནས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་གསུམ་ལ། དབྱེ་བ་ཡོད་མེད་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཀྱང་། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ ཐེག་པར་འཇོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའང་གཉིས་ཀ་ལ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་བཞིན་ གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པར་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ལ། གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་དབྱེར་མེད་ཀྱིས་ ཁྱབ་ན་ནི། རྒྱུ་མཚན་དེ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པར་ཡང་མཚུངས་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་ 6-293 དེ་ལ་དེས་མ་ཁྱབ་བོ། །གཞན་ད་ལྟ་རྒྱུ་སྦྱིན་སོགས་ལམ་དུ་བྱས་པས། འབྲས་བུ་སངས་ རྒྱས་དུས་འཕྱི་མོ་ན་འཐོབ་པ་ལ། རྒྱུའི་ཐེག་པའི་དོན་དུ་འདོད་པ་དང་། འབྲས་བུ་ སངས་རྒྱས་ད་ལྟ་ཉིད་དུ་བསྐྱེད་རིམ་གྱིས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དང་། གཟུགས་སོགས་སྣང་ གྲགས་ཐམས་ཅད་ལྷ་དང་སྔགས་སུ་ངོ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་འབྲས་བུ་ད་ལྟ་ཉིད་དུ་འཐོབ་ པའམ། ངོ་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ཡང་ཡང་གོམས་པས་ཚེ་འདིའམ། སྐྱེ་བ་བཅུ་དྲུག་ཚུན་ཆད་ ཀྱི་ཁོང་དུ་སངས་རྒྱས་འཐོབ་པ་ལ། འབྲས་བུའི་ཐེག་པའི་དོན་དུ་འདོད་པ་མང་བར་ གདའ་སྟེ། འདི་ཡང་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་དང་མི་མཐུན་
【現代漢語翻譯】 如果有人認為（一切）如其所愿，那麼它就不能成為如鏡智。 此外，根據尊者絳巴的觀點，《時輪金剛》中提到的『如鏡智如同繪畫』，並非是根據繪畫的自顯現象來比喻，而是根據顯現的對象來比喻。』這種說法可能與一些藏族時輪金剛修行者一致，但與持有十地自在的種姓之王（Rigden，時輪金剛法本中的人物）不一致。爲了真正理解《時輪金剛》的意圖，必須充分理解如來藏，並徹底理解和體驗實現它的至高無上方法。因此，這裡沒有詳細寫明原因。 此外，根據尊者絳巴的觀點，『從所凈、能凈、斷除和對治的角度來看，差異是般若波羅蜜多以下的術語。在金剛乘中，果作為道，基、道、果被認為是不可分割的。』其原因是自性在任何地方都不成立，本質是相同的。』這種說法也與一些藏族人的觀點一致，但與薄伽梵（Bhagavan，佛）的意圖不一致。一般來說，因的特徵是波羅蜜多的方式，果的特徵是密咒的方式，因的乘和果的乘被認為是斷除和對治的差異和不可分割的方面，因為兩者都同樣顯示了斷除和對治的差異，並且在意義上也同樣存在。 基、道、果三者，也不是從有無差別的角度來區分因和果的乘，因為這在兩者中是相同的。如果自性在任何地方都不成立，本質是相同的，那麼基、道、果三者就不可分割，那麼這個原因也同樣適用於波羅蜜多的乘，但它並不完全適用。此外，現在將佈施等因作為道，在未來獲得佛果，這被認為是因的乘的意義。而現在通過生起次第顯現佛果，並將所有顯現的聲音等認知為本尊和咒語，從而立即獲得果，或者通過反覆熟悉這種認知，在此生或十六世之內獲得佛果，這被認為是果的乘的意義，這種情況很多。但這與佛陀的意圖不一致。
【English Translation】 If someone thinks (everything) is as desired, then it cannot be a mirror-like wisdom. Furthermore, according to the view of Lord Jampa, 'The 'mirror-like wisdom is like a painting' mentioned in the Kalachakra is not an analogy based on the self-manifestation of the painting, but an analogy based on the object of manifestation.' This statement may be consistent with some Tibetan Kalachakra practitioners, but it is inconsistent with the Lords of the Lineage who hold the power of the ten grounds (Rigden, figures in the Kalachakra texts). To truly understand the intent of the Kalachakra, one must fully understand the Tathagatagarbha and thoroughly understand and experience the supreme method of realizing it. Therefore, the reasons are not written in detail here. Furthermore, according to the view of Lord Jampa, 'The difference in terms of what is to be purified, what purifies, what is to be abandoned, and what is the antidote is the terminology below Prajnaparamita. In the Vajrayana, where the result is taken as the path, the base, path, and result are considered inseparable.' The reason is that self-nature is not established anywhere, and the essence is the same.' This statement is also consistent with the views of some Tibetans, but it is inconsistent with the intent of the Bhagavan (Buddha). In general, the characteristic of the cause is the way of Paramita, and the characteristic of the result is the way of mantra. The vehicle of cause and the vehicle of result are considered as aspects of difference and inseparability of abandonment and antidote, because both equally show the difference of abandonment and antidote, and it exists in the same way in meaning. The three, base, path, and result, are also not distinguished as the vehicle of cause and result from the perspective of whether there is difference or not, because it is the same in both. If self-nature is not established anywhere and the essence is the same, then the three, base, path, and result, are inseparable, then this reason also applies equally to the vehicle of Paramita, but it does not fully apply. Furthermore, now taking the cause of generosity etc. as the path, and obtaining Buddhahood in the distant future, this is considered the meaning of the vehicle of cause. And now manifesting Buddhahood immediately through the generation stage, and recognizing all appearing sounds etc. as deities and mantras, thereby obtaining the result immediately, or by repeatedly familiarizing oneself with this recognition, obtaining Buddhahood within this life or sixteen lifetimes, this is considered the meaning of the vehicle of result, and this is often the case. But this is inconsistent with the intent of the Buddhas.
པར་སྣང་ངོ་། །འོ་ན་རྒྱལ་ བའི་དགོངས་པས། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། འདིར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཞེས་ པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ནི་མ་ཡིན་གྱི། རྒྱུ་འབྲས་གཞན་ཞེས་པ་དོན་དམ་པའི་རྒྱུ་ འབྲས་ཏེ། དེ་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་ལས་འདས་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ཞེས་པ་འགལ་འདུས་སྐྱོན་མེད་ དོ། །འདིར་འགལ་འདུས་སྐྱོན་མེད་ཅེས་པ་ཡང་། དོན་དམ་གྱི་བདེན་པ་ལ་རུང་གི་ཀུན་ རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་ལ་མི་རུང་བར་གསུངས་སོ། །འདིར་ཀུན་རྫོབ་ལས་གཞན་དོན་དམ་ པའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ནི་དམིགས་པ་དང་བཅས་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། དམིགས་པ་ མེད་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་གསུངས་ཤིང་། དེ་དག་ཀྱང་དོན་དམ་གཞན་སྟོང་རྣམ་པ་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་ཞིང་། རྡུལ་དང་སྐད་ཅིག་ལས་འདས་པའི་གཟུགས་ སོགས་ཆ་མེད་ཀུན་འགྲོ་དང་། འཛག་པ་མེད་པའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་མཁའ་དབྱིངས་ཁྱབ་ ཅིང་དབང་པོ་གཉིས་ཀྱི་བདེ་བ་དང་སྐད་ཅིག་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་གསུངས་ སོ། །དེ་དག་ཉིད་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་སུ་གསུངས་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ དང་། རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། ། དེ་བཞིན་དུ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་མོ་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའོ། །རྡོ་རྗེ་ཉི་མ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཟླ་ བའོ། །བདེན་དོན་བཅུ་གཉིས་དང་། {རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་སོ། །}དེ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་ གོ ། དོན་དམ་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་བཅུ་དྲུག་དང་། སྙིང་རྗེ་བཅུ་དྲུག་གོ །དོན་དམ་པའི་ ཕྱག་བཅུ་དྲུག་དང་། ཐོད་པ་བཅུ་དྲུག་གོ །དོན་དམ་པའི་དུར་ཁྲོད་བཅུ་དྲུག་དང་། 6-294 དེར་བཞུགས་པའི་ལྷ་བཅུ་དྲུག་གོ །དོན་དམ་པའི་པད་འདབ་བཅུ་དྲུག་དང་། དེར་ བཞུགས་པའི་ལྷ་བཅུ་དྲུག་གོ །དོན་དམ་པའི་ཨེ་ཡིག་དང་། ཝཾ་ཡིག་གོ །གཟུང་བ་གཞན་ དང་། འཛིན་པ་གཞན་ནོ། །རྣམ་ཤེས་གཞན་དང་། ཡེ་ཤེས་གཞན་ནོ། །རྡོ་རྗེ་ཕག་མོ་ དང་། བདེ་མཆོག་གོ ། བདག་མེད་མ་དང་། དགྱེས་རྡོར་རོ། །སྣ་ཚོགས་ཡུམ་དང་། དུས་ འཁོར་རོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྟེ། དེ་བཞིན་དུ། འཁོར་ལོ་དང་སྡོམ་པའོ། །གསང་བ་ དང་འདུས་པའོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་རིམ་པས་ཤེས་རབ་དང་ ཐབས་ཀྱི་ངེས་པ་གསུངས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ། སྤྲོ་བ་དང་བསྡུ་བའི་རིམ་པས་ཐབས་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ངེས་པས་གསུངས་ པ་ལ་ཡང་། དོན་དམ་པའི་ཧཾ་ཡིག་དང་ཀྵ་ཡིག་གོ །རྡོ་རྗེ་དང་པད་མའོ། །རྡོ་རྗེ་དང་ དྲིལ་བུའོ། །རྡོ་རྗེ་དང་སེམས་དཔའོ། །ཧེ་དང་བཛྲ་རོ། །ཀཱ་ལ་དང་ཙཀྲའོ། །སྟོང་པ་ཆེན་པོ་ ཡི་གེ་ལྔ་དང་ཐིག་ལེ་སྟོང་པ་ཡི་གེ་དྲུག་གོ །སངས་རྒྱས་རིན་ཆེན་དང་ཟ་མ་ཏོག་ གོ །ཤེས་པ་གཞན་དང་ཤེས་བྱ་གཞན་ནོ། །ཕུང་པོ་གཞན་དང་ཁམས་གཞན་ནོ། །དབང་ པོ་གཞན་དང་ཡུལ་གཞན་ནོ། །ལས་ཀྱི་དབང་པོ་གཞན་དང་དེའི་བྱ་བ་གཞན་ནོ། །ཞེས་ པ་ལ་སོ
【現代漢語翻譯】 顯現出來。 那麼，諸佛的意旨是什麼呢？這二者之間有什麼區別呢？這裡所說的『因』和『果』並非世俗諦的因果，而是指另一種因果，即勝義諦的因果。而且，這種超越因果的因果，是無有矛盾和過失的。 這裡所說的『無有矛盾和過失』，是指它適用於勝義諦的真理，而不適用於世俗諦的真理。 這裡，世俗之外的勝義諦的因和果，是指有相的空性和無相的大悲心。這些都是勝義的他空，具備一切殊勝的形象，是超越微塵和剎那的無分普行之色，以及無漏的大樂遍佈虛空，是超越二根之樂和剎那的智慧。 這些本身被認為是智慧和方便，即般若波羅蜜多（智慧到彼岸）和金剛持大尊。 同樣地，有大手印（Mahamudra）和大手印（Mahamudra），金剛日和金剛月，十二真諦和十二緣起，十六自性，十六勝義空性和十六悲心，十六勝義手印和十六顱器，十六勝義尸林和駐錫於此的十六本尊，十六勝義蓮瓣和駐錫於此的十六本尊，十六勝義的埃字（藏文：ཨེ་ཡིག་，梵文天城體：ए，梵文羅馬擬音：e，漢語字面意思：埃字）和瓦姆字（藏文：ཝཾ་ཡིག་，梵文天城體：वं，梵文羅馬擬音：vaṃ，漢語字面意思：瓦姆字），另一種所取和另一種能取，另一種識和另一種智慧，金剛亥母和勝樂金剛，無我母和喜金剛，雜色母和時輪金剛等等。 同樣地，有輪和律儀，秘密和集密等等，通過因和果的次第，闡述了智慧和方便的確定性。 同樣地，通過舒展和收攝的次第，以方便和智慧的確定性來闡述，有勝義的杭字（藏文：ཧཾ་ཡིག་，梵文天城體：हं，梵文羅馬擬音：haṃ，漢語字面意思：杭字）和恰字（藏文：ཀྵ་ཡིག་，梵文天城體：क्ष，梵文羅馬擬音：kṣa，漢語字面意思：恰字），金剛和蓮花，金剛和鈴，金剛和勇識，嘿字（藏文：ཧེ་，梵文天城體：हे，梵文羅馬擬音：he，漢語字面意思：嘿字）和班雜字（藏文：བཛྲ་རོ，梵文天城體：वज्र，梵文羅馬擬音：vajra，漢語字面意思：金剛），嘎拉（藏文：ཀཱ་ལ་，梵文天城體：काल，梵文羅馬擬音：kāla，漢語字面意思：時）和扎卡拉（藏文：ཙཀྲའོ，梵文天城體：चक्र，梵文羅馬擬音：cakra，漢語字面意思：輪），大空性五字和空點六字，佛寶和寶篋，另一種知和另一種所知，另一種蘊和另一種界，另一種根和另一種境，另一種業根和它的另一種作用等等。
【English Translation】 It appears. Then, what is the intention of the Victorious Ones? What is the difference between these two? Here, the 'cause' and 'effect' are not the cause and effect of conventional truth, but another cause and effect, which is the cause and effect of ultimate truth. Moreover, this cause and effect that transcends cause and effect is without contradiction and fault. Here, 'without contradiction and fault' means that it applies to the truth of ultimate reality, but not to the truth of conventional reality. Here, the ultimate cause and effect other than the conventional, refers to emptiness with focus and great compassion without focus. These are the other-emptiness of ultimate reality, possessing all supreme aspects, the indivisible all-pervading form that transcends dust and moment, and the great bliss without outflows pervading the sky, the wisdom that transcends the bliss of the two organs and the moment. These themselves are taught as wisdom and means, namely the Prajnaparamita (Perfection of Wisdom) and the Great Vajradhara. Similarly, there are Mahamudra and Mahamudra, Vajra Sun and Vajra Moon, Twelve Truths and Twelve Interdependent Originations, Sixteen Suchness, Sixteen Ultimate Emptinesses and Sixteen Compassions, Sixteen Ultimate Mudras and Sixteen Skull Cups, Sixteen Ultimate Charnel Grounds and the Sixteen Deities residing there, Sixteen Ultimate Lotus Petals and the Sixteen Deities residing there, Sixteen Ultimate E syllables (藏文：ཨེ་ཡིག་，梵文天城體：ए，梵文羅馬擬音：e，漢語字面意思：E syllable) and Vam syllables (藏文：ཝཾ་ཡིག་，梵文天城體：वं，梵文羅馬擬音：vaṃ，漢語字面意思：Vam syllable), another object and another subject, another consciousness and another wisdom, Vajravarahi and Chakrasamvara, Nairatmya and Hevajra, Vairochana and Kalachakra, and so on. Similarly, there are Wheel and Samvara, Guhyasamaja and Samvara, and so on, through the order of cause and effect, the certainty of wisdom and means is taught. Similarly, through the order of expansion and contraction, with the certainty of means and wisdom, there are the ultimate Ham syllable (藏文：ཧཾ་ཡིག་，梵文天城體：हं，梵文羅馬擬音：haṃ，漢語字面意思：Ham syllable) and Ksha syllable (藏文：ཀྵ་ཡིག་，梵文天城體：क्ष，梵文羅馬擬音：kṣa，漢語字面意思：Ksha syllable), Vajra and Lotus, Vajra and Bell, Vajra and Sattva, He (藏文：ཧེ་，梵文天城體：हे，梵文羅馬擬音：he，漢語字面意思：He) and Vajra (藏文：བཛྲ་རོ，梵文天城體：वज्र，梵文羅馬擬音：vajra，漢語字面意思：Vajra), Kala (藏文：ཀཱ་ལ་，梵文天城體：काल，梵文羅馬擬音：kāla，漢語字面意思：Time) and Chakra (藏文：ཙཀྲའོ，梵文天城體：चक्र，梵文羅馬擬音：cakra，漢語字面意思：Wheel), Great Emptiness Five Syllables and Empty Bindu Six Syllables, Buddha Jewel and Zamantog, another knower and another known, another aggregates and another elements, another faculties and another objects, another karmic faculties and its another action, and so on.
གས་པ་སྟེ། མདོར་ན་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་ལྷ་ཡབ་ཡུམ་དང་གཙོ་བོ་ཡབ་ཡུམ་དུ་ གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་དོ། །དེ་ལ་རྟག་ཏུ་མི་འབྲལ་བའི་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་འཁྱུད་པའོ། །དེ་ལྟ་ བས་ན་དོན་དམ་པའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ལ་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་དོན་ལ་མེད་ཀྱང་། གང་ཟག་ ལམ་དུ་ཞུགས་པ་རྣམས་ལ་མངོན་དུ་འགྱུར་ཚུལ་སྔ་ཕྱིའི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་དང་། རྒྱུ་འབྲས་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དང་པོར་རྒྱུ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ ཐེག་པ་དང་། དེ་ནས་འབྲས་བུ་སྙིང་རྗེའི་ཐེག་པ་བསྟན་ཏེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་ རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་སུ། སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པ་དང་། སྤྲོས་པ་མེད་པ་དང་། ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་དང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། མི་ ལེན་མི་འདོར་བ་དང་། ཆོས་ཉིད་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་དང་། ཆོས་ཀྱི་གནས་ ཉིད་དང་། ཆོས་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། མ་ནོར་བ་དེ་བཞིན་ཉིད་ 6-295 དང་། གཞན་མ་ཡིན་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ཡང་དག་པའི་མཐའ་དང་། མ་སྐྱེས་པ་ དང་། མ་འགགས་པ་དང་། གཟོད་མ་ནས་ཞི་བ་དང་། རང་བཞིན་གྱིས་ཡོངས་སུ་མྱ་ ངན་ལས་འདས་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་ མང་པོའི་མིང་གིས་ཀུན་རྫོབ་རང་སྟོང་གི་ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་གཞི་ལ། དོན་དམ་ གཞན་སྟོང་ནམ་མཁའ་ལྟར་རྟག་ཏུ་བཞུགས་པ་དེ་བསྟན་ཏོ། །དེ་ཡང་འཁོར་ལོ་བར་ པར་དགག་བྱའི་ཆོས་ཀུན་རྫོབ་རང་སྟོང་། རྟེན་འབྲེལ་མ་འདས་པ་གཙོ་ཆེར་བསྟན་ ནས་དགག་པའི་གཞི་ལ་དོན་དམ་གཞན་སྟོང་རྟེན་འབྲེལ་ལས་འདས་པ་ནི། འཁོར་ལོ་ ཐ་མར་གཙོ་ཆེར་བསྟན་ཏེ། འཁོར་ལོ་བར་པར་ཡང་། དགག་པའི་གཞི་ཡེ་མ་བསྟན་པ་ མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུད་སྡེ་རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་སུ། དགའ་བ་དང་། མཆོག་དགའ་དང་། ཁྱད་པར་ གྱི་དགའ་བ་དང་། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དགའ་བ་དང་། རྡོ་རྗེའི་ཆགས་པ་དང་། རྗེས་སུ་ ཆགས་པ་དང་། འདོད་ཆགས་ཆེན་པོ་དང་། ཞེ་སྡང་ཆེན་པོ་དང་། གཏི་མུག་ཆེན་པོ་ དང་། ང་རྒྱལ་ཆེན་པོ་དང་། ཕྲག་དོག་ཆེན་པོ་དང་། སེར་སྣ་ཆེན་པོ་དང་། སྲོག་ཆེན་པོ་ དང་། སེམས་ཆེན་པོ་དང་། རྡོ་རྗེ་དང་། ཐིག་ལེ་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། འདུས་པ་ དང་། སྡོམ་པ་དང་། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་སྐུ་དང་། ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་། དང་པོའི་སངས་རྒྱས་དང་། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དང་། ཨེ་ཝཾ་ཡི་གེ་ ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་མང་པོའི་མིང་གིས་འགྱུར་མེད་མཆོག་གི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་བསྟན་ ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་རྒྱུ་སྟོང་ཆེན་གཙོ་བོར་སྟོན་ན། རྒྱུའི་ཐེག་པ་དང་། འབྲས་བུའི་བདེ་ཆེན་ གཙོ་བོར་སྟོན་ན་འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་ཞེས་གསུངས་ཤིང་། དེ་དག་གི་དོན་དབྱེར་མེད་ ག
【現代漢語翻譯】 總而言之，所有關於壇城（dkyil 'khor）本尊父母和主尊父母的說法都包括在內。因為永遠不分離，所以總是擁抱在一起。因此，雖然在勝義諦（don dam pa'i）的因和果上，本體（ngo bo）的差別在實際上並不存在，但對於進入道（lam）的人來說，由於顯現方式有先後之分，並且還有其他類似於因果的形態，所以首先闡述了因——空性（stong nyid）的法乘（theg pa），然後闡述了果——慈悲（snying rje）的法乘。在《大乘經》（theg pa chen po'i mdo sde rin po che）中，以多種名稱，如空性、無相（mtshan ma med pa）、無愿（smon pa med pa）、無戲論（spros pa med pa）、不作意（yid la mi byed pa）、般若波羅蜜多（shes rab kyi pha rol tu phyin pa）、不取不捨（mi len mi 'dor ba）、法性（chos nyid）、法界性（chos kyi dbyings nyid）、法住性（chos kyi gnas nyid）、法無過失性（chos skyon med pa nyid）、如是性（de bzhin nyid）、無謬如是性（ma nor ba de bzhin nyid）、非異如是性（gzhan ma yin pa de bzhin nyid）、真如（yang dag pa'i mtha'）、不生（ma skyes pa）、不滅（ma 'gags pa）、本來寂靜（gzod ma nas zhi ba）、自性涅槃（rang bzhin gyis yongs su mya ngan las 'das pa）、法身（chos kyi sku）、自性身（ngo bo nyid kyi sku）等等，闡述了在世俗（kun rdzob）自空（rang stong）的諸法所空的基（gzhi）上，勝義他空（gzhan stong）如虛空般恒常存在。 也就是說，在第二轉法輪（'khor lo bar pa）中，主要闡述了所破之法——世俗自空、未脫離緣起（rten 'brel ma 'das pa），從而在所破的基上，勝義他空、超越緣起，這在第三轉法輪（'khor lo tha ma）中主要闡述。然而，在第二轉法輪中，也並非完全沒有闡述所破的基。在珍貴的續部（rgyud sde rin po che）中，以多種名稱，如喜（dga' ba）、勝喜（mchog dga'）、殊喜（khyad par gyi dga' ba）、俱生喜（lhan cig skyes pa'i dga' ba）、金剛貪（rdo rje'i chags pa）、隨貪（rjes su chags pa）、大貪（'dod chags chen po）、大嗔（zhe sdang chen po）、大癡（gti mug chen po）、大慢（nga rgyal chen po）、大嫉（phrag dog chen po）、大慳（ser sna chen po）、大命（srog chen po）、大心（sems chen po）、金剛（rdo rje）、明點（thig le）、真如（de kho na nyid）、和合（'dus pa）、誓言（sdom pa）、俱生身（lhan cig skyes pa'i sku）、俱生智（lhan cig skyes pa'i ye shes）、大手印（phyag rgya chen po）、原始佛（dang po'i sangs rgyas）、金剛薩埵（rdo rje sems dpa'）、ཨེ་ཝཾ་（藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思：E vaṃ，E vaṃ，E vaṃ，誒 旺）字等等，闡述了不變的至上大樂（'gyur med mchog gi bde ba chen po）。因此，如果主要闡述因——大空性，則稱為因的法乘；如果主要闡述果——大樂，則稱為果的法乘。並且，這些意義是無別的。
【English Translation】 In short, all the statements about the deity parents and the principal parents of the mandala (dkyil 'khor) are included. Because they are always inseparable, they are always embracing. Therefore, although in the ultimate truth (don dam pa'i), there is no actual difference in the essence (ngo bo) of cause and effect, for those who have entered the path (lam), there is a difference in the order of how they manifest, and there are other forms similar to cause and effect. Therefore, first, the vehicle (theg pa) of cause, emptiness (stong nyid), is taught, and then the vehicle of effect, compassion (snying rje), is taught. In the great sutras (theg pa chen po'i mdo sde rin po che), the basis (gzhi) that is empty of all phenomena that are conventionally (kun rdzob) self-empty (rang stong) is taught with many names such as emptiness, signlessness (mtshan ma med pa), wishlessness (smon pa med pa), non-proliferation (spros pa med pa), non-attention (yid la mi byed pa), Prajñāpāramitā (shes rab kyi pha rol tu phyin pa), non-acceptance and non-rejection (mi len mi 'dor ba), suchness (chos nyid), the nature of reality (chos kyi dbyings nyid), the abiding nature of reality (chos kyi gnas nyid), the faultlessness of reality (chos skyon med pa nyid), thusness (de bzhin nyid), non-erroneous thusness (ma nor ba de bzhin nyid), non-other thusness (gzhan ma yin pa de bzhin nyid), ultimate reality (yang dag pa'i mtha'), unborn (ma skyes pa), unceasing (ma 'gags pa), primordially peaceful (gzod ma nas zhi ba), naturally completely beyond sorrow (rang bzhin gyis yongs su mya ngan las 'das pa), Dharmakāya (chos kyi sku), Svābhāvikakāya (ngo bo nyid kyi sku), and so on. On this basis, the ultimate other-empty (gzhan stong), like the sky, is always present. That is to say, in the intermediate turning of the wheel ( 'khor lo bar pa), the phenomena to be refuted, the conventional self-empty, not transcending dependent origination (rten 'brel ma 'das pa), are mainly taught, and on the basis of what is to be refuted, the ultimate other-empty, transcending dependent origination, is mainly taught in the final turning of the wheel ('khor lo tha ma). However, in the intermediate turning of the wheel, the basis of what is to be refuted is not completely untaught. In the precious tantras (rgyud sde rin po che), the unchanging supreme bliss ('gyur med mchog gi bde ba chen po) is taught with many names such as joy (dga' ba), supreme joy (mchog dga' ), special joy (khyad par gyi dga' ba), coemergent joy (lhan cig skyes pa'i dga' ba), vajra attachment (rdo rje'i chags pa), subsequent attachment (rjes su chags pa), great attachment ('dod chags chen po), great hatred (zhe sdang chen po), great delusion (gti mug chen po), great pride (nga rgyal chen po), great jealousy (phrag dog chen po), great stinginess (ser sna chen po), great life (srog chen po), great mind (sems chen po), vajra (rdo rje), bindu (thig le), suchness (de kho na nyid), union ('dus pa), vow (sdom pa), coemergent body (lhan cig skyes pa'i sku), coemergent wisdom (lhan cig skyes pa'i ye shes), Mahāmudrā (phyag rgya chen po), primordial Buddha (dang po'i sangs rgyas), Vajrasattva (rdo rje sems dpa'), and the letter ཨེ་ཝཾ་（藏文，梵文天城體，梵文羅馬擬音，漢語字面意思：E vaṃ，E vaṃ，E vaṃ，誒 旺）, and so on. Therefore, if the cause, great emptiness, is mainly taught, it is called the vehicle of cause; if the effect, great bliss, is mainly taught, it is called the vehicle of effect. And these meanings are inseparable.
ཅིག་ཏུ་གནས་པ་ལ་དགོངས་ནས། དོན་གཅིག་ན་ཡང་མ་རྨོངས་དང་། ཞེས་པ་ལ་ སོགས་པ་དང་། འདི་གཉིས་ཀྱི་དོན་ཐ་དད་པར་བཟུང་ནས། ཕན་ཚུན་སྨོད་ན་རྩ་ལྟུང་ དྲུག་པར་གསུངས་སོ། ། དེ་ལྟར་ན་ཡང་མཐར་ཐུག་གི་དོན་གསལ་མི་གསལ་དང་། དེ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་ཐབས་ ཟབ་མི་ཟབ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་འབྲས་བུ་འཐོབ་པ་ལ་ཉེ་རིང་གི་ཁྱད་པར་ནི་གསལ་ 6-296 བར་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་བོད་ཕལ་ཆེར་གྱི་འཆད་ལུགས་ནི་འདི་བཞིན་ནི་མ་ཡིན་ ནོ། །འདི་གཉིས་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཆ་ཡང་མང་དུ་གསུངས་ཤིང་། ཁྱད་པར་མེད་ པའི་ཆ་ཡང་མང་དུ་གསུངས་ལ། དེ་དང་དེ་དག་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཁོ་བོས་སྤྲོ་བར་ ཡང་རྔོ་ཐོགས་མོད་ཀྱི། འདིར་ཡི་གེ་མང་དུ་དོགས་ནས་མ་བྲིས་སོ། ། ཡང་དཔོན་བྱང་པའི་བཞེད་པས། གཉེན་པོས་སྦྱང་བྱ་སྤངས་ཀྱང་འཆིང་ལ། གཉེན་པོ་ རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་ན། སྦྱང་བྱ་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །ཞེས་གསུང་བ་འདི་ཡང་བོད་ འགའ་ཞིག་དང་མཐུན་གྱི། འཕགས་ཆེན་རྣམས་དང་མི་མཐུན་ཏེ། གཉེན་པོ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ ཚོགས་ཀྱིས་སྦྱང་བྱ་བདག་འཛིན་འཁོར་དང་བཅས་པ་སྤངས་ཏེ། སངས་ན་གང་གིས་ གང་ཞིག་ཇི་ལྟར་འཆིང་སྟེ། འདི་ནི་གནས་མེད་དོ། །གཉེན་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་ ཤེས་ན། སྦྱང་བྱ་གྲུབ་པ་མེད་ཅེས་པ་འདི་ཡང་སངས་རྒྱས་པའི་ཚེ། གཉེན་པོ་ལམ་གྱི་ ཚོགས་ཀྱང་འགགས་ནས་མེད་ན། སྤང་བྱ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཞེས་དགོངས་པ་ཡིན་ན་ནི་སྐྱོན་ མེད་དེ། དེ་ལ་ནི་རླུང་སེམས་ཐིག་ལེའི་འགྱུ་བ་ཐམས་ཅད་གཏན་ནས་འགགས་པས་ ཁྱབ་བོ། །དེ་རྣམས་མ་འགགས་པར་ད་ལྟ་ཡོད་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པས་ གྲོལ་ཞེས་བླུན་པོ་འགའ་ཞིག་འདོད་པ་ལྟར་ཡིན་ན་ནི། སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་དང་ མི་མཐུན་ནོ། ། ཡང་སློབ་དཔོན་དཀོན་བཟང་བས། སྦྱང་གཞི་སྦྱང་བྱ་སྦྱོང་བྱེད་གསུམ་ཐ་དད་ཡིན་ པའི་རྒྱུ་མཚན་སྦྱང་བྱ་དང་སྦྱོང་བྱེད་སྤང་བྱ་དང་། གཉེན་པོ་ཡིན་ཞིང་། སྦྱང་གཞི་སྤང་ གཉེན་གང་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་སྒྲུབ་བྱེད་བཀོད་པ་ལ། དཔོན་བྱང་པའི་གསུང་ གིས། སྦྱང་གཞི་སྤང་བྱ་མ་ཡིན་ཟེར་བ་འདི་ཀུན་མཚན་ཉིད་ཀྱི་སྐད་རང་ལ་ཡང་འཛོལ་ བ་ཆེན་པོར་འགྱུར་རོ། །མཚན་ཉིད་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ཡང་ངེས་པའི་དོན་ལ་སྤང་ གཉེན་ཐ་དད་དུ་མེད་དེ། གཟུགས་སྟོང་པའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ། །དེ་ལས་དེ་ གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཞེས་པ་འདི་ཡང་གང་ཟག་རྟོགས་པ་དམན་པ་ འགའ་ཞིག་གི་བཞེད་པ་དང་མཐུན་གྱི། མཚན་ཉིད་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་གཞུང་གི་ 6-297 དགོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་རྣམས་སུ་སྦྱང་བའི་གཞི་ནི། རང་བཞིན་ དུ་གནས་པའི་རིགས་ལ་གསུངས་ཤིང་། དེའང་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་རང་བཞིན་ གྱིས་འོད་གསལ་བ་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་གསུངས་པའི
【現代漢語翻譯】 考慮到安住於一處，即使意義相同也不迷惑等等，如果將這兩者的意義理解為不同，並且互相詆譭，那麼就犯了第六條根本墮罪。 即使如此，（兩種觀點）在最終意義是否明晰，以及顯現最終意義的方法是否深奧等方面，獲得果位在快慢上存在差別，這一點已經明確闡述。然而，大多數藏人的講解方式並非如此。這兩者之間，既有很多不同的方面，也有很多相同的方面。我本可以詳細闡述這些相同和不同的方面，但考慮到篇幅過長，所以在此不寫了。 此外，仲巴尊者的觀點是：如果以對治法斷除了所斷之物，仍然會被束縛；如果認識到對治法本身沒有自性，那麼所斷之物也就不成立。這種觀點與一些藏人的觀點一致，但與聖者大德們的觀點不一致。因為通過對治法智慧的積聚，斷除了所斷的我和我所執，以及與此相關的煩惱。如果已經證悟成佛，那麼誰會以什麼方式束縛誰呢？這根本不可能。如果認識到對治法沒有自性，那麼所斷之物也就不成立，這指的是成佛之時，對治道的積聚也已經止息，更何況是所斷之物呢？如果這樣理解，就沒有過失。因為那時，風、心、明點的執行完全止息。如果像一些愚人所認為的那樣，在這些（風、心、明點）沒有止息，仍然存在的情況下，僅僅通過認識到無自性就能解脫，那麼這種觀點與佛陀的意旨不符。 此外，教師昆桑認為：所調伏之基、所調伏之物、調伏者三者是不同的，理由是所調伏之物和調伏者是所斷之物和對治法，而所調伏之基既不是所斷之物，也不是對治法。對於這種論證，仲巴尊者說：『說所調伏之基不是所斷之物，這在名相術語上也是一個很大的錯誤。』在般若波羅蜜多中，就究竟意義而言，所斷之物和對治法並沒有差別，因為色即是空，空即是色，它們之間沒有區別。這種觀點與一些理解力低下的人的觀點一致，但不符合般若波羅蜜多經典的意旨。因為在這些經典中，所調伏之基指的是自性存在的種姓，也就是法性、真如，自性光明，無為的法界。
【English Translation】 Considering abiding in one place, even if the meaning is the same, not being confused, etc., if one understands the meaning of these two as different and slanders each other, then the sixth root downfall is committed. Even so, it is clearly stated that there is a difference in the speed of attaining the result in terms of whether the ultimate meaning is clear or not, and whether the method of manifesting that is profound or not. However, the way most Tibetans explain it is not like this. There are many differences between these two, and there are also many similarities. I could have elaborated on these similarities and differences, but I am not writing it here because I am afraid of the length. Furthermore, according to the view of Dpon Byangpa: 'Even if the object to be abandoned is abandoned by the antidote, one is still bound. If one knows that the antidote itself has no nature, then the object to be abandoned is not established.' This view is in agreement with some Tibetans, but not with the great saints, because by the accumulation of the wisdom of the antidote, the self-grasping and what belongs to it, which are to be abandoned, are abandoned. If one has attained Buddhahood, then who would bind whom in what way? This is impossible. 'If one knows that the antidote has no nature, then the object to be abandoned is not established,' this refers to when one attains Buddhahood, the accumulation of the path of the antidote also ceases, let alone the object to be abandoned? If this is the understanding, then there is no fault, because at that time, all the movements of wind, mind, and bindu completely cease. If, as some fools believe, one is liberated by knowing that there is no nature while these (wind, mind, and bindu) have not ceased and are still present, then this view is not in accordance with the intention of the Buddha. Furthermore, the teacher Konzang said: 'The basis to be tamed, the object to be tamed, and the tamer are three different things, because the object to be tamed and the tamer are the object to be abandoned and the antidote, and the basis to be tamed is neither the object to be abandoned nor the antidote.' To this argument, Dpon Byangpa said: 'Saying that the basis to be tamed is not the object to be abandoned is a great mistake even in the terminology of characteristics.' In the Prajnaparamita, in terms of the ultimate meaning, there is no difference between the object to be abandoned and the antidote, because form is emptiness, emptiness is form, and there is no difference between them. This view is in agreement with the view of some people with low understanding, but it is not in accordance with the intention of the Prajnaparamita scriptures, because in these scriptures, the basis to be tamed refers to the lineage that exists by nature, that is, the Dharmata, the Suchness, the naturally luminous, unconditioned realm.
་ཕྱིར། དེ་གང་གིས་ཇི་ ལྟར་སྤོང་བར་ནུས་ཏེ། དུས་གསུམ་གྱི་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་མ་ལུས་པས་ཀྱང་དེ་སྤང་བར་ ནུས་བའི་གནས་མེད་ཅིང་གོ་སྐབས་མེད་ལ། དེ་སྤང་བྱ་མ་ཡིན་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ རོ། །གཟུགས་སྟོང་པའོ། ། སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ། །དེ་ལས་དེ་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ པ་འདི་སྤང་གཉེན་ཐ་དད་མེད་པར་སྟོན་པའི་གཞུང་མ་ཡིན་གྱི། འདི་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ ཕུང་པོ་རྣམས་རང་སྟོང་གཏན་མེད་རང་བཞིན་མེད་ཅིང་། རྨི་ལམ་ལྟ་བུར་བག་ཆགས་ ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་དང་། མོ་གཤམ་གྱི་བུ་བཞིན་དུ་བུ་ཡང་དག་པར་ན་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་ ཅིང་མིང་སྟོང་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ཞེས་སྟོན་པའི་གཞུང་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་སྣང་བའི་ཆ་སྤང་ ཆ་དང་། སྟོང་ཆ་གཉེན་པོ་ཡིན་ཞིང་། སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་པའི་ཕྱིར་སྤང་གཉེན་ཡང་ དབྱེར་མེད་དོ་སྙམ་ན། འདི་ཉིད་ཀྱང་བོད་འགའ་ཞིག་གིས་འདོད་སྲིད་ཀྱི། འཕགས་ མཆོག་རྣམས་དང་མི་མཐུན་ཏེ། སྣང་བ་ལ་སྤང་བྱས་མ་ཁྱབ་ཅིང་། སྟོང་པ་ལ་གཉེན་ པོས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་སྤང་བྱ་མ་ཡིན་པའི་སྣང་བ་དང་། གཉེན་པོ་མ་ཡིན་ པའི་སྟོང་པ་ཡོད་དམ། ཞེ་ན་ཡོད་དེ། སྤྱིར་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ལ་ གཉིས་ཏེ། དོན་དམ་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་དང་། ཀུན་རྫོབ་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གོ ། དེ་བཞིན་དུ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་དང་། གློ་བུར་དྲི་མའི་སྣང་ སྟོང་ཟུང་འཇུག་གོ །ཀུན་བཏགས་གཞན་དབང་གི་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་དང་། ཡོངས་ སུ་གྲུབ་པའི་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གོ །ཕྱི་ནང་གི་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་དང་། གཞན་གྱི་ སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གོ །དེ་བཞིན་དུ། གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་དང་། སྦྱང་གཞི་སྦྱང་བྱ་སྦྱོང་བྱེད་སྦྱངས་འབྲས་ཀྱི་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གོ །དེ་ལ་སོགས་པ་ རྣམ་པ་མང་དུ་ཡོད་པ་ལས། འདིར་རེ་ཞིག་དོན་དམ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་སྣང་སྟོང་ ཟུང་འཇུག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྣང་སྟོང་གཉིས་ཀ་སྤང་བྱ་མ་ཡིན་པ་དེ་ཁོ་ནའོ། །གློ་བུར་ 6-298 དྲི་མ་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པའི་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་སྣང་ སྟོང་གཉིས་ཀ་སྤང་བར་བྱ་བ་ཁོ་ནའོ། །གལ་ཏེ་སྦྱང་གཞི་དང་སྦྱང་བྱའི་དྲི་མ་གཅིག་མ་ ཡིན་ཞིང་། སྦྱང་བྱ་དང་སྦྱོང་བྱེད་ཀྱང་གཅིག་མ་ཡིན་ན། འོ་ན་བདེན་གཉིས་དབྱེར་ མེད་དང་། འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་དུ་གསུངས་པའི་དོན་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་ བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། ཁ་ཅིག་སྣང་བའི་ཆ་ཀུན་རྫོབ་སྟོང་པའི་ཆ་དོན་དམ་པ་ཡིན་པས། སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་དེ་ཉིད་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་དོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་འདོད་པ་ ནི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྟོང་པའི་ཆ་ཡང་དོན་ དམ་མ་ཡིན་ཞིང་། དོན་དམ་གྱི་ས
【現代漢語翻譯】 因此，如何才能捨棄它呢？三世諸佛及其眷屬都無法捨棄它，既沒有捨棄的處所，也沒有捨棄的機會。因為經中說它不是捨棄的對象。『色即是空，空即是色，色不異空，空不異色。』這不是闡述捨棄與對治無二的經文，而是闡述世俗的蘊等皆是自空、斷滅、無自性，如同夢境般只是習氣的顯現，又如石女之子般，實際上並無子，僅僅是空名而已的經文。 如果認為顯現的部分是捨棄的對象，空性的部分是對治，並且顯現與空性無別，因此捨棄與對治也無別，那麼，這也可能是一些藏人的觀點，但與聖者們的觀點不一致，因為顯現不一定是捨棄的對象，空性也不一定是對治。那麼，是否存在非捨棄對象的顯現和非對治的空性呢？答案是肯定的。一般來說，『顯空雙運』有兩種：勝義諦顯空雙運和世俗諦顯空雙運。同樣地，有如來藏顯空雙運和客塵顯空雙運。有遍計所執和依他起的顯空雙運，以及圓成實性的顯空雙運。有內外顯空雙運和他者的顯空雙運。同樣地，有基地、道、果的顯空雙運，以及所治、能治、治療、已治的顯空雙運。其中有很多種，這裡暫且說勝義諦如來藏的顯空雙運，顯現和空性兩者都不是捨棄的對象。而客塵、取蘊等的顯空雙運，顯現和空性兩者都是捨棄的對象。如果所治和能治的垢染不是一體的，能治和治療也不是一體的，那麼，經中所說的真俗二諦無別、輪涅無別是什麼意思呢？這需要解釋。有些人認為，顯現的部分是世俗諦，空性的部分是勝義諦，因此顯空無別就是真俗二諦無別的意思，但這並非佛陀的本意，因為世俗諦的空性部分也不是勝義諦，勝義諦的...
【English Translation】 Therefore, how can one abandon it? All the Buddhas of the three times and their retinues cannot abandon it; there is neither a place nor an opportunity to abandon it. For it is said that it is not an object to be abandoned. 'Form is emptiness, emptiness is form, form is not other than emptiness, emptiness is not other than form.' This is not a scripture that shows the inseparability of abandonment and antidote, but a scripture that shows that the aggregates of conventional truth are self-empty, utterly non-existent, without self-nature, like a dream, merely an appearance of habitual tendencies, and like the child of a barren woman, in reality, there is no child, merely an empty name. If one thinks that the appearing aspect is the object to be abandoned, the empty aspect is the antidote, and since appearance and emptiness are inseparable, abandonment and antidote are also inseparable, then this may be the view of some Tibetans, but it is not in accordance with the noble ones, because appearance is not necessarily the object to be abandoned, and emptiness is not necessarily the antidote. Then, are there appearances that are not objects to be abandoned and emptinesses that are not antidotes? Yes, there are. In general, there are two types of 'union of appearance and emptiness': the ultimate union of appearance and emptiness and the conventional union of appearance and emptiness. Similarly, there are the union of appearance and emptiness of the Tathagatagarbha and the union of appearance and emptiness of adventitious stains. There are the union of appearance and emptiness of the completely imputed and the dependent, and the union of appearance and emptiness of the perfectly established. There are the inner and outer unions of appearance and emptiness and the union of appearance and emptiness of others. Similarly, there are the union of appearance and emptiness of the ground, path, and fruit, and the union of appearance and emptiness of what is to be purified, what purifies, the act of purifying, and the result of purification. There are many such types. Here, for the moment, the ultimate union of appearance and emptiness of the Tathagatagarbha is that in which both appearance and emptiness are not objects to be abandoned. The union of appearance and emptiness of adventitious stains, the aggregates of appropriation, etc., is that in which both appearance and emptiness are objects to be abandoned. If the stains to be purified and the means of purification are not one, and the means of purification and the act of purifying are not one, then what is the meaning of the statement that the two truths are inseparable and samsara and nirvana are inseparable? This needs to be explained. Some people think that the appearing aspect is conventional truth and the empty aspect is ultimate truth, therefore the inseparability of appearance and emptiness is the meaning of the inseparability of the two truths, but this is not the intention of the Blessed One, because the empty aspect of conventional truth is not ultimate truth, and the ultimate...
ྣང་བའི་ཆ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཀུན་རྫོབ་རང་སྟོང་རྟེན་འབྲེལ་ལས་མ་འདས་པ་དང་། དོན་དམ་གཞན་སྟོང་རྟེན་ འབྲེལ་ལས་འདས་པ་དག་ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་དང་། དོན་དམ་རྟེན་འབྲེལ་ ལས་འདས་པ་ཉིད་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་བཞུགས་པ་ལ་བདེན་གཉིས་དབྱེར་ མེད་ཀྱི་དོན་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ཁ་ཅིག་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་མཚུངས་པས་འཁོར་འདས་དབྱེར་ མེད་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འདོད་པ་ཡང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། འཁོར་ བའི་སྟོང་པའི་ཆ་ཡང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་མ་ཡིན་ཞིང་། མྱང་འདས་ཆེན་ པོའི་སྣང་བའི་ཆ་ཡང་འཁོར་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། འཁོར་བ་རང་སྟོང་རྟེན་འབྲེལ་ ལས་མ་འདས་པ་དང་། མྱང་འདས་གཞན་སྟོང་རྟེན་འབྲེལ་ལས་འདས་པ་དག་ཁྱད་ པར་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བའི་ཕྱིར་དང་། མྱང་འདས་ཆེན་པོ་ཉིད་འཁོར་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་ བཞུགས་པ་ལ་འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ། དེ་དག་སྟོང་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ཙམ་ཡང་ཡེ་ཤེས་མ་ཡིན་ཞིང་། ཆོས་སྐུ་མ་ ཡིན་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་དེའི་མཚན་ཉིད་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་པ་གང་སྐྱེས་ལ་བལྟས་པས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཚེ། གཉེན་པོ་ལོགས་ནས་བཙལ་མ་དགོས་པར་སྤང་བྱ་དེ་ཉིད་གཉེན་པོར་སོང་བའི་ཕྱིར་ 6-299 སྦྱང་བྱ་སྦྱོང་བྱེད་དབྱེར་མེད་པ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། འདི་ནི་ལེགས་པར་ཡོངས་སུ་མ་ བརྟགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི། ལེགས་པར་བརྟགས་ན། ཉོན་མོངས་པ་རང་བཞིན་མེད་པར་ རྟོགས་པ་དེ། ཉོན་མོངས་ཀྱི་གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས་པ་ཡིན་གྱི། ཉོན་མོངས་དང་ ཐ་མི་དད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་ཏུ་སྐྱེས་པའི་ཉོན་མོངས་དང་ཕྱི་ནས་དེ་རང་བཞིན་ མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ནི་དུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་ཅིང་། ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་ཐ་ དད་ལ། ལས་དང་དམིགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཀྱང་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཅི་སྟེ་ཡང་ཁ་ཅིག་ཉོན་མོངས་སྐྱེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ པས། དེ་ངོ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི་སྤང་བར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། འདི་ཡང་ བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་དགོངས་པ་དང་མི་མཐུན་ཞིང་། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་རང་སྟོང་གཞན་ སྟོང་དང་། རྟེན་འབྲེལ་ལས་འདས་མ་འདས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མ་ཕྱེད་པའི་མུན་པས་སྤྲུལ་པ་ ཁོ་ནའོ། །དེ་བཞིན་དུ། ངོ་མ་ཤེས་ན་རྣམ་རྟོག །ངོ་ཤེས་ན་ཆོས་སྐུ། ངོ་མ་ཤེས་ན་མ་རིག་ པ། ངོ་ཤེས་ན་ཡེ་ཤེས། ངོ་མ་ཤེས་ན་འཁོར་བ། ངོ་ཤེས་ན་སངས་རྒྱས། ཞེས་པ་ལ་སོགས་ པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱང་ཐུབ་པའི་གསུངས་དང་མི་མཐུན་ཞིང་། ངོ་མ་ཤེས་ན་མུན་པ། ངོ་ཤེས་ན་སྣང་བ། ངོ་མ་ཤེས་ན་སྤྲིན་གྱི་ཚོགས། ངོ་ཤེས་ན་ནམ་མཁའ། ངོ་མ་ཤ
【現代漢語翻譯】 因為顯現之分並非勝義諦， 世俗諦不離自空緣起，勝義諦超越他空緣起，二者差別極大。 勝義諦超越緣起，卻以世俗諦的形象存在，這被認為是二諦無別的意義。 又有人認為，輪迴和涅槃（Nirvana）都同樣是空性（Śūnyatā），所以輪迴和涅槃沒有區別。這種觀點並非佛陀（Buddha）的本意，因為輪迴的空性並非偉大的涅槃，而偉大涅槃的顯現之分也並非輪迴。 輪迴不離自空緣起，涅槃超越他空緣起，二者差別極大。涅槃本身以輪迴的形象存在，這被認為是輪迴和涅槃無別的意義。 同樣，僅僅認識到這些是空性，也不是智慧（Jñāna），不是法身（Dharmakāya），也不是大手印（Mahāmudrā），因為不具備它們的特徵。 如果生起煩惱時，觀察到其無自性，就不需要另外尋找對治法，因為所斷之物本身就變成了對治法，認為所斷和能斷沒有區別。這種想法是不經過仔細分析的，如果仔細分析，認識到煩惱無自性，屬於煩惱的對治法，並非與煩惱無差別。因為先產生的煩惱和之後認識到其無自性的智慧，在時間、體性、作用和所緣上都是不同的。 如果又有人認為，生起的煩惱本身就是生起的智慧，只需要認識它，不需要斷除它。這種觀點不符合佛陀的本意，是被不區分空性的自空和他空，以及超越和不超越緣起的黑暗所迷惑。 同樣，不認識就是分別念，認識就是法身；不認識就是無明，認識就是智慧；不認識就是輪迴，認識就是成佛等等的觀點，也不符合佛陀的教誨。不認識就是黑暗，認識就是光明；不認識就是雲彩，認識就是天空；不認識就
【English Translation】 Because the aspect of appearance is not conventional truth, Conventional truth does not go beyond self-empty dependent origination, and ultimate truth transcends other-empty dependent origination, the differences between them are extremely large. The very fact that ultimate truth transcends dependent origination, yet abides in the form of conventional truth, is said to be the meaning of the inseparability of the two truths. Furthermore, some believe that both saṃsāra (輪迴) and nirvāṇa (涅槃) are equally emptiness (Śūnyatā), therefore saṃsāra and nirvāṇa are inseparable. However, this is not the intention of the Blessed One (Bhagavan, 佛陀), because the emptiness of saṃsāra is not great nirvāṇa, and the aspect of appearance of great nirvāṇa is not saṃsāra. Saṃsāra does not go beyond self-empty dependent origination, and nirvāṇa transcends other-empty dependent origination, the differences between them are extremely large. The very fact that great nirvāṇa abides in the form of saṃsāra is said to be the meaning of the inseparability of saṃsāra and nirvāṇa. Similarly, merely knowing that those are emptiness is not wisdom (Jñāna), not Dharmakāya (法身), and not Mahāmudrā (大手印), because the characteristics of those are not complete. If, when a klesha (煩惱) arises, one realizes its lack of inherent existence by looking at it, then there is no need to seek an antidote separately, because the object to be abandoned itself becomes the antidote, thinking that what is to be purified and what purifies are inseparable. This is only because it has not been thoroughly examined. If examined thoroughly, realizing that kleshas lack inherent existence belongs to the side of the antidote to kleshas, and is not undifferentiated from kleshas. Because the klesha that arises first and the wisdom that realizes its lack of inherent existence later are different in terms of time, different in terms of essence, and also different in terms of action and object. If some also think that whatever klesha arises is itself the arising of wisdom, so it only needs to be recognized and not abandoned, this is also not in accordance with the intention of the Blessed One, and is merely a delusion caused by the darkness of not distinguishing between self-empty and other-empty emptiness, and between transcending and not transcending dependent origination. Similarly, the views that not recognizing is conceptual thought, recognizing is Dharmakāya; not recognizing is ignorance, recognizing is wisdom; not recognizing is saṃsāra, recognizing is Buddhahood, etc., are also not in accordance with the words of the Thuba (sage, 聖人). Not recognizing is darkness, recognizing is light; not recognizing is a collection of clouds, recognizing is the sky; not recognizing is
ེས་ན་ འབྲས་བུའི་ཤུན་པ། ངོ་ཤེས་ན་འབྲས་བུའི་སྙིང་པོ། ངོ་མ་ཤེས་ན་མི་གཙང་བའི་སྤུབས། ངོ་ཤེས་ན་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་དང་། ངོ་མ་ཤེས་ན་བུམ་པའི་སྦུབས། ངོ་ཤེས་ན་བུམ་ནང་ གི་མར་མེ་ཡིན། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པར་འདོད་པ་དང་མཚུངས་པ་ཁོ་ནའོ། ། དེ་བཞིན་དུ། སྣང་སྲིད་ཐམས་ཅད་ཆོས་སྐུ། གང་ཤར་ཐམས་ཅད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ། འདུས་བྱས་ཐམས་ཅད་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས། འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་བྱས་པས། སངས་རྒྱས་མིང་སྟོང་ཡིན་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པར་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱང་ཐུབ་པའི་ གསུངས་དང་མི་མཐུན་ནོ། །མདོར་ན་དེ་དག་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་ གསུངས་པའི་ལུང་རིགས་མན་ངག་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པས། རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ནོར་མ་ ནོར་གྱི་ཤན་དབྱེ་རྒྱུ་མང་ཞིང་ཆེས་ཤིན་ཏུ་མང་བར་གདའ་ནའང་། འདིར་ཡི་གེ་མང་ 6-300 དུ་དོགས་ནས་རེ་ཞིག་མ་བྲིས་སོ། ། ཅི་སྟེ་ཡང་དགག་སྒྲུབ་འདི་རྣམས་ནི། བཀའ་མདོ་རྒྱུད་རྣམས་དང་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་ གཞུང་ལུགས་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་སྐད་ཡིན་གྱི། རྣལ་འབྱོར་པའི་ཉམས་རྟོགས་དང་ མཐུན་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། འདི་ལ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་པའི་ཉམས་ རྟོགས་རྣམ་དག་ལེགས་པའི་ལམ་དུ་གཏོགས་པ་ཞིག་ཡིན་ན་ནི་གཞུང་ལུགས་ཆེན་པོ་ ཁྱད་འཕགས་རྣམས་དང་མཐུན་དགོས་ལ། གལ་ཏེ་དེ་དང་མི་མཐུན་པའི་ཉམས་རྟོགས་ ཞིག་ཡིན་ན་ནི། རྣམ་དག་ལེགས་པའི་ལམ་དུ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ། །འདི་རྣམ་དག་ལེགས་ པའི་ལམ་དུ་འགྱུར་བ་ལ་གཞུང་ལུགས་ཆེན་པོ་ཁྱད་འཕགས་རྣམས་དང་མཐུན་དགོས་ ཞེས་པ་དེ་ཡང་གཞུང་ལུགས་ཆེན་པོ་དེ་དག་གིས་དགོངས་པའི་དོན་དང་ངེས་པར་ མཐུན་དགོས་པ་ལགས་ཀྱི། དགོངས་པ་མ་ལོན་ཡང་ལོན་པར་རློམ་པའི་གང་ཟག་ རྣམས་ཀྱི་འདོད་པ་དང་མཐུན་དགོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞུང་ལུགས་ཆེན་པོ་སྨྲ་བའི་ མཁས་པར་གྲགས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་། བཀའ་འཁོར་ལོ་ཐ་མ་འགྲེལ་པ་དང་བཅས་པ་ སེམས་ཙམ་གྱི་རང་གཞུང་དུ་འདོད་པ་དང་། ས་པཎ་སོགས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དྲང་ དོན་དུ་འདོད་པ་དང་། རང་སྟོང་ལས་ལྷག་པའི་སྟོང་ཉིད་མེད་པར་འདོད་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་དང་། ཡུམ་ཆེན་མོ་དང་། དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་དོན་ དམ་དུ་མེད་པར་འདོད་པ་ལ་སོགས་པ་གཞུང་ལུགས་དམ་པའི་དགོངས་པ་དང་མི་ མཐུན་པར་སྨྲ་བ་མང་དུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་བཞིན་དུ། གསང་སྔགས་ལའང་རིགས་པའི་དཔྱད་པ་མི་འཇུག་པར་འདོད་པ་རྣམས་ ཀྱང་། གསང་སྔགས་ཀྱི་དགོངས་པ་དང་མི་མཐུན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་འཆང་དང་རིགས་གསུམ་ མགོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རིག་པ་འཛིན་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རིག་པའི་དཔྱད་པ་མང་དུ་ མཛད་ནས་གསང་སྔགས་ལ་ནོར་བའི་མཐའ་བསལ་ཞིང་ཡང་དག་པའི་དོན་ལེགས་ པར་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དེ་ལྟར་གཤགས་འབྱེད་པ་འདི་རྣམས་དོན་ཡིན
【現代漢語翻譯】 如果認識到，它是果實的外皮；如果認識到本質，它是果實的核心；如果不認識，它是污穢之物。 如果認識到，它是如意寶珠；如果不認識，它是花瓶的空殼；如果認識到，它是花瓶里的酥油燈。等等，這些都只是相似的說法。 同樣地，所有顯現和存在皆為法身（Chos-sku，梵文：Dharmakāya，法身），一切生起皆為大手印（Phyag-rgya-chen-po，梵文：Mahāmudrā，大手印），所有造作皆為自生智慧（Rang-byung ye-shes，梵文：Svayambhūjñāna，自生智慧），輪迴和涅槃皆是心的造作，以及『佛有千名』等等說法，這些都與佛陀的教誨相違背。總之，所有這些說法，都是因為不瞭解佛陀所說的獨特經文、理證和口訣。如果進行辨析，真假優劣的區分有很多，而且非常之多。但因為擔心文字過多，所以暫時不寫了。 如果有人認為這些辨析和論證，都是經、律、論以及註釋性典籍中的術語，與瑜伽士的證悟不符，那麼對此也要說明：如果瑜伽士的清凈證悟屬於正道，就必須與卓越的典籍相符。如果與這些不符，那就不能算是清凈正道。之所以說要與卓越的典籍相符，是因為必須與這些典籍的真實含義相符，而不是與那些自以為理解了真實含義的人的觀點相符。即使是那些被稱為精通典籍的學者，也有人認為最後的法輪（Bka'-'khor-lo tha-ma，最後的教法）及其註釋是唯識宗的觀點，薩迦班智達（Sa-pan，薩迦班智達）等人認為如來藏（Bde-gshegs snying-po，梵文：Tathāgatagarbha，如來藏）是方便說，認為沒有比自空（Rang-stong，自空）更高的空性，認為法身（Chos-kyi-sku，梵文：Dharmakāya，法身）、自生智慧（Rang-byung ye-shes，梵文：Svayambhūjñāna，自生智慧）、般若佛母（Yum-chen-mo，梵文：Prajñāpāramitā，般若波羅蜜多）和勝義法性（Don-dam chos-nyid，梵文：Paramārtha-dharmatā，勝義法性）在勝義中不存在等等，這些都與神聖典籍的真實含義相違背。 同樣地，有些人認為密咒不應進行理性分析，這也是與密咒的教義相違背的。因為金剛持（Rdo-rje-'chang，梵文：Vajradhara，金剛持）和三族姓尊（Rigs-gsum mgon-po，三族姓尊）等偉大的持明者們，進行了大量的理性分析，從而消除了密咒中的錯誤觀點，並正確地確立了真實的含義。 如此這般的辨析，都是爲了闡明真理。
【English Translation】 If recognized, it is the peel of the fruit; if the essence is recognized, it is the core of the fruit; if not recognized, it is an impure object. If recognized, it is a wish-fulfilling jewel; if not recognized, it is the hollow of a vase; if recognized, it is a butter lamp inside a vase. And so on, these are just similar statements. Similarly, all appearances and existences are Dharmakāya (Chos-sku, Sanskrit: Dharmakāya, Body of Truth), all that arises is Mahāmudrā (Phyag-rgya-chen-po, Sanskrit: Mahāmudrā, Great Seal), all that is created is self-arisen wisdom (Rang-byung ye-shes, Sanskrit: Svayambhūjñāna, Self-Arisen Wisdom), samsara and nirvana are all creations of the mind, and statements such as 'Buddha has a thousand names' are all contrary to the teachings of the Buddha. In short, all these statements are due to a lack of understanding of the unique scriptures, reasoning, and oral instructions spoken by the Buddha. If analyzed, there are many distinctions between truth and falsehood, good and bad, and there are very many. But because I am afraid of too many words, I will not write them for now. If someone thinks that these analyses and arguments are the terminology of the sutras, vinaya, shastras, and commentaries, and are not in accordance with the realization of yogis, then it must be explained that if the pure realization of yogis belongs to the right path, it must be in accordance with the excellent scriptures. If it is not in accordance with these, then it cannot be considered a pure path. The reason why it is said that it must be in accordance with the excellent scriptures is that it must be in accordance with the meaning of these scriptures, and not in accordance with the views of those who presume to have understood the true meaning. Even among those who are known as scholars who speak of the great scriptures, there are those who believe that the final turning of the wheel of Dharma (Bka'-'khor-lo tha-ma, Final Dharma Wheel) and its commentaries are the views of the Mind-Only school, and Sakya Pandita (Sa-pan, Sakya Pandita) and others believe that the Tathāgatagarbha (Bde-gshegs snying-po, Sanskrit: Tathāgatagarbha, Womb of the Tathagata) is provisional, and that there is no emptiness higher than self-emptiness (Rang-stong, Self-Empty), and that the Dharmakāya (Chos-kyi-sku, Sanskrit: Dharmakāya, Body of Truth), self-arisen wisdom (Rang-byung ye-shes, Sanskrit: Svayambhūjñāna, Self-Arisen Wisdom), Prajñāpāramitā (Yum-chen-mo, Sanskrit: Prajñāpāramitā, Great Mother), and ultimate reality (Don-dam chos-nyid, Sanskrit: Paramārtha-dharmatā, Ultimate Reality) do not exist in the ultimate sense, and so on, which are contrary to the true meaning of the sacred scriptures. Similarly, those who believe that tantra should not be subjected to rational analysis are also contrary to the teachings of tantra. Because Vajradhara (Rdo-rje-'chang, Sanskrit: Vajradhara, Diamond Holder) and the lords of the three families (Rigs-gsum mgon-po, Lords of the Three Families) and other great vidyādharas have made many rational analyses, thereby eliminating erroneous views in tantra and correctly establishing the true meaning. Such distinctions are for the sake of clarifying the truth.
་ལུགས་ཇི་ལྟ་བའི་སྟེང་ནས་གནམ་ཐིག་ 6-301 དྲང་པོར་བཏབ་པ་ལགས་ཀྱི། ཉེ་རིང་དང་། ཕྱོགས་ལྷུང་དང་། སྐྱོ་མ་སྔ་བཙན་ལ་སོགས་ པའི་དྲི་མས་བསླད་པ་མི་བདོག་སྟེ། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་ འདས་དང་། རིགས་གསུམ་མགོན་པོ་དང་། རྡོ་རྗེ་སྙིང་པོ་དང་། མགོན་པོ་བྱམས་པ་ལ་ སོགས་པ་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་དམ་པ་རྣམས་དང་། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་དང་། ཀླུ་ སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་དང་། བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོ་ས་ར་ཧ་དང་། རྗེ་ནཱ་རོ་པཎ་ཆེན་ལ་སོགས་པ་ཤིང་ རྟ་ཆེན་པོ་རྣམས་དང་། མཁས་གྲུབ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་བཞེད་པ་དཔང་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ དང་། དེ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ལེགས་པར་ཁོང་དུ་ཆུད་ནས་སྒྲོ་ བསྐུར་སྤངས་ཏེ་བྲིས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་གལ་ཏེ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་དགོངས་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོགས་པར་རློམ་ཡང་དོན་ལ་མ་ རྟོགས་པའི་དབང་གིས་བོད་ཀྱི་སློབ་དཔོན་གཞན་དག་དང་། དགོངས་པར་མ་མཐུན་ པར་གྱུར་པ་ཡིན་ནམ་ཅི་སྙམ་ན། དེ་ལྟ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། མི་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་ནི་བློ་གྲོས་ དམན་པ་དང་། དམ་པའི་གདམས་ངག་དང་བྲལ་བ་དང་། ཐོས་པ་ཉུང་བ་དང་། སྒོམ་ གྱི་ཉམས་རྟོགས་མེད་པ་དང་། ང་རྒྱལ་རློམ་པས་ཁེངས་པ་དང་། སྐྱོ་མ་སྔ་བཙན་དང་། ཁ་མང་ཉུང་གིས་བདེན་བརྫུན་དུ་འཇོག་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་མོད་ཀྱི། བདག་གིས་ནི་ དང་པོར་གཞུང་ལུགས་ཆེན་པོ་རྣམས་ལ་མང་དུ་ཐོས་པ་བགྱིས་ཤིང་། དེ་ནས་རྒྱ་བོད་ ཀྱི་གདམས་ངག་ཟབ་པར་གྲགས་པ་རྣམས་ལ་ཉམས་ལེན་བགྱིས་ནས། སོ་སོའི་ཉམས་ རྟོགས་ཀྱང་ཐད་ཀ་ཐད་ཀར་སྐྱེས་ལ། དེ་ནས་རྩ་རྒྱུད་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ངེས་དོན། དཔལ་ལྡན་ཀཱ་ལ་པའི་གདམས་ངག །རིགས་ལྡན་ས་བཅུ་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྙིང་གཏམ་ ཟབ་མོ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་དང་མཇལ་བའི་བྱིན་རླབས་ཅུང་ཟད་ཞུགས་པ་ལ་བརྟེན་ ནས། བདག་འཛིན་ཅན་གྱི་མཁས་པ་པཎྜི་ཏ་རྣམས་དང་། ཉམས་རྟོགས་ཅན་གྱི་སྒོམ་ ཆེན་ཕལ་དང་། སྔགས་འཆང་རིག་འཛིན་ཆེན་པོར་རློམ་པ་ཕལ་གྱིས་མ་རྙེད་ཅིང་མ་ རྟོགས་ལ་ཁུངས་མ་ཆོད་པའི་གནད་ཟབ་མོ་མང་དུ་རྙེད་ཅིང་། རྟོགས་པ་བཟང་པོ་ ནང་ནས་རྡོལ་བའི་ཕྱིར། དོན་འདི་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་ངེས་པར་བཟློག་པར་མི་ 6-302 སྦྱོད་ཅིང་། ཐེ་ཚོམ་དྲི་རྒྱུ་མེད་པ་ཙམ་གྱི་ངེས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་མཆིས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཅི་སྟེ་ཡང་ངེས་ཤེས་དེ་ཀུན་རང་གི་མུན་སྒོམ་མམ་ལོག་ཤེས་ཡིན་གྱི་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་ལུང་ ཡང་དག་མེད་དོ་སྙམ་ན་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ས་བཅུ་གཉིས་པ་རྣམས་དང་། ས་བཅུ་པ་ རྣམས་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཡབ་སྲས་དང་། ནཱ་རོ་པཎ་ཆེན་ལ་སོགས་པ་མཁས་གྲུབ་དམ་པ་ རྣམས་ཀྱི་ལུང་གསལ་པོ་རིགས་པ་དང་བཅས་ཤིང་། མན་ངག་དང་བཅས་པ་ཤིན་ཏུ་ མང་བར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདིར་ཡི་གེ་མང་དུ་དོགས་ནས་དེ་རྣ
【現代漢語翻譯】 正如使用鉛錘校準時一樣，本書的寫作方式也是正直的。它沒有受到偏袒、偏見或先入為主觀念等污點的玷污。這是因為一切智者，世尊佛陀（Sangs-rgyas bcom-ldan-'das，佛，戰勝者），三族怙主（Rigs-gsum mgon-po，觀音、文殊、金剛手），金剛藏（Rdo-rje snying-po，金剛薩埵），以及彌勒怙主（Mgon-po byams-pa，慈氏菩薩）等十地自在者，聖者無著（'Phags-pa thogs-med，阿僧伽），龍樹父子（Klu sgrub yab sras，龍樹、提婆），大婆羅門薩ra哈（Bram ze chen po sa ra ha，薩惹哈），以及杰·那若巴班智達（Rje nā ro paṇ chen，那若巴）等大車論師，以及賢哲成就者們的觀點都已被用作佐證。此外，本書的寫作也基於對他們意圖的透徹理解，避免了任何歪曲或捏造。 如果有人認為，儘管我自認為理解了他們的意圖，但實際上由於理解不足，我的觀點可能與其他藏族學者不一致，情況並非如此。不理解的原因可能是智慧不足、缺乏聖者的教導、學識淺薄、缺乏禪修的經驗和證悟、充滿傲慢和自負、先入為主的觀念，以及根據多數人的意見來判斷真假等等。然而，我首先廣泛地學習了偉大的論典，然後實踐了在印度和西藏廣為人知的深刻教導。我直接獲得了各自的經驗和證悟。此外，由於我受到了吉祥時輪金剛（dPal ldan kā la pa）的教導，以及具有十地功德者們（Rigs ldan sa bcu pa）所傳授的獨特而深刻的心語的加持，我發現了許多被執著于自我的學者、普通的偉大禪修者，以及自詡為持明者的瑜伽士們所未能發現、理解或確定的深刻要點。因此，我內心涌現出了良好的證悟。因此，佛陀也不會否認這一點，我擁有毫無疑問的特殊確定性。 如果有人認為這種確定性僅僅是我自己的黑暗冥想或錯誤觀念，而缺乏有效的經文依據，那也不是真的。這是因為有十二地菩薩、十地菩薩、龍樹父子、那若巴班智達等賢哲成就者們清晰的經文、理性和教導作為支援。儘管如此，爲了避免篇幅過長，我不會在此處引用它們。
【English Translation】 Just as a plumb line is used to establish straightness, this book has been written with uprightness. It is not tainted by the stains of partiality, bias, or preconceived notions. This is because the views of the all-knowing, the Blessed One Buddha (Sangs-rgyas bcom-ldan-'das, Buddha, the Vanquisher), the three lords of the family (Rigs-gsum mgon-po, Avalokiteśvara, Manjushri, Vajrapani), Vajradhara (Rdo-rje snying-po, Vajrasattva), and the lord Maitreya (Mgon-po byams-pa, Maitreya Buddha), and other noble lords of the ten bhumis, the venerable Asanga ('Phags-pa thogs-med, Asanga), the father and sons Nagarjuna and Aryadeva (Klu sgrub yab sras, Nagarjuna, Aryadeva), the great Brahmin Saraha (Bram ze chen po sa ra ha, Saraha), and Je Naropa, the great Pandit (Rje nā ro paṇ chen, Naropa), and other great charioteers, and the wise and accomplished masters have been taken as witnesses. Furthermore, it has been written having thoroughly understood their intentions, without any distortion or fabrication. If one thinks that although I claim to have understood their intentions, in reality, due to a lack of understanding, my views may be inconsistent with those of other Tibetan scholars, that is not the case. The causes of not understanding are inferior intelligence, being separated from the instructions of the holy ones, little learning, lack of experience and realization in meditation, being filled with arrogance and conceit, preconceived notions, and judging truth and falsehood based on the opinion of the majority, and so forth. However, I first extensively studied the great treatises, and then practiced the profound teachings that are renowned in India and Tibet. I directly generated the respective experiences and realizations. Furthermore, due to the blessings of encountering the instructions of the glorious Kalachakra (dPal ldan kā la pa), and the unique and profound heart words of those with the ten bhumis (Rigs ldan sa bcu pa), I have discovered many profound points that have not been found, understood, or ascertained by scholars attached to self, ordinary great meditators, and yogis who claim to be great vidyadharas. Therefore, good realizations have arisen from within. Therefore, even the Buddha would not refute this, and I have a special certainty that is free from doubt. If one thinks that this certainty is merely my own dark meditation or wrong knowledge, and that there is no valid scriptural authority for it, that is not the case. This is because there are clear scriptures, reasoning, and instructions from the twelfth bhumis, the tenth bhumis, Nagarjuna and his sons, Naropa, the great Pandit, and other wise and accomplished masters to support it. Nevertheless, to avoid prolixity, I will not quote them here.
མས་མ་ བྲིས་མོད་ཀྱི། གལ་ཏེ་བཞེད་ཅིང་དོན་དུ་གཉེར་ན། སླད་ནས་བྲིས་ཏེ་འབུལ་བ་ལགས། དོན་འདི་རྣམས་ལ་སྔར་བོད་དུ་གྲགས་པ་འགའ་ཞིག་དང་མི་མཐུན་པའི་ཁྱད་འཕགས་ འགའ་རེ་བདོག་ཀྱང་། སྔར་གྱི་གྲུབ་མཐའ་ལ་ཡུན་རིང་དུ་འདྲིས་པས། དེའི་བག་ཆགས་ བརྟན་པོར་གྱུར་པ་དང་། ལུགས་དེ་འདོད་པ་བོད་ན་མང་བའི་ཕྱིར། གྲུབ་མཐའ་སྔ་ཕྱི་ འདི་དག་ལ་བག་ཆགས་བརྟན་མི་བརྟན་གྱི་ཁྱད་པར་དང་། འདོད་མཁན་མང་ཉུང་གི་ ཁྱད་པར་བདོག་མོད་ཀྱང་། ཁྱད་པར་དེ་དག་གི་དབང་དུ་མི་གཏོང་བར་སངས་རྒྱས་ དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ལུགས་ལ་དཔང་དུ་མཛད་ནས་དོན་ལ་གང་ གནས་གཟུ་བོར་གནས་པའི་བློ་གྲོས་ཀྱིས་དཔྱོད་པར་ཞུ། ཡང་འདི་རྣམས་ལ་གསང་བ་ཟབ་མོ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་གནད་མང་དུ་བདོག་པས། དེ་རྣམས་བློར་ཤོང་བ་ལ་ཐོས་པ་དང་། བསམ་པ་དང་། སྒོམ་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ ཀྱི་ནོར་གྱིས་ཕྱུག་ཅིང་། ཕྱོགས་ཞེན་དང་། སྐྱོ་མ་སྔ་བཙན་ལ་སོགས་པའི་གཅོང་ནད་ དང་བྲལ་ལ། ཁ་མང་ཉུང་གིས་བདེན་བརྫུན་དུ་འཇོག་པ་ལ་སོགས་པ་ལུགས་ངན་པའི་ གདོན་ལས་གྲོལ་བའི་གང་ཟག་སྐལ་ལྡན་གཟུ་བོར་གནས་པ་ཁོ་ན་འཚལ་གྱི། དེ་དག་ ལས་གཞན་ལ་བསྟན་ན་དོན་དུ་མི་འགྱུར་ཞིང་། སླར་ཟག་པ་འཕེལ་བའི་རྐྱེན་དུ་འགྱུར་ བས་སྣོད་མིན་ལ་མི་འཕྲོ་བ་མཛད་བར་ཞུ། །དེ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་བ་ལགས། དགེ་ཞིང་བཀྲ་ ཤིས་པར་གྱུར་ཅིག ། (མ་དཔེ་ནི་འབྲས་གནས་བཅུའི་དཔེ་རྙིང་དབུ་ཅན་བྲིས་མ་ཕྱི་ལ། ༡༥༤ དབུ་མེད་བྲིས་མ་ཕྱི་མ། ༧༤༠ འཛམ་ ཐང་པར་ཤིང་གཏུག་ཡོད། དོན་ལ་ཁྱད་མེད་ནའང་ཚིག་ཁ་ཤས་ཡོད་མེད་སོགས་དགོངས་འཇག་ཞུ།)
目錄 ཤགས་འབྱེད་བསྡུས་པ་བཞུགས་སོ། །
【現代漢語翻譯】 雖然已經寫完了，但如果需要並且真心想要，之後可以再寫並獻上。 這些內容有一些與之前在西藏流傳的說法不一致的卓越之處。但由於長期習慣了之前的宗派，對其形成的習氣根深蒂固，而且在西藏喜歡那種觀點的人很多。新舊宗派之間存在習氣穩固與否以及喜歡的人多少的差別，但不要受這些差別的影響，請以佛和菩薩的教義為準繩，以公正的智慧來判斷真偽。 此外，這些內容包含許多深奧秘密且獨特的要點。爲了能夠理解這些要點，需要具備通過聽聞、思考和禪修所產生的智慧財富，並且遠離偏見、先入為主等弊病，以及擺脫以人多人少來判斷真假的惡習。只應尋找具備這些條件的有緣分的公正之人。如果向不具備這些條件的人展示，不僅沒有意義，反而會成為增加過失的因素，所以請不要傳給非器之人。這非常重要。愿吉祥如意！ (底本參考了哲蚌寺的古老手抄本，頁碼為154，以及古無頭字手抄本，頁碼為740，以及佐欽寺的木刻版。內容上沒有差別，但個別詞句的增刪請諒解。) 目錄 辯論簡釋完畢。
【English Translation】 Although it has been written, if you desire and truly seek it, I can write and offer it later. These contents have some unique excellences that are inconsistent with some of the previous statements circulating in Tibet. However, due to long-term familiarity with the previous schools of thought, the habits formed from them are deeply ingrained, and there are many people in Tibet who like that view. There are differences between the old and new schools of thought in terms of the stability of habits and the number of people who like them, but do not be influenced by these differences. Please use the teachings of the Buddha and Bodhisattvas as the standard, and judge the truth with impartial wisdom. In addition, these contents contain many profound secrets and unique key points. In order to understand these key points, one needs to be rich in the wealth of wisdom arising from hearing, thinking, and meditation, and be free from biases, prejudices, and other ills, as well as be free from the evil habit of judging truth based on the number of people. Only seek out fortunate, impartial people who possess these qualities. If you show it to those who do not possess these qualities, it will not only be meaningless, but will also become a factor in increasing faults, so please do not transmit it to non-receptacles. This is very important. May there be virtue and auspiciousness! (The original text refers to the old handwritten manuscript of Drepung Monastery, page 154, and the old Ume handwritten manuscript, page 740, and the Dzamtang woodblock print. There is no difference in content, but please forgive the addition and deletion of individual words and sentences.) Table of Contents Abridged Explanation of Debate is Complete.